Avis juridique important

|

32001L0052

Richtlĳn 2001/52/EG van de Commissie van 3 juli 2001 tot wĳziging van Richtlĳn 95/31/EG tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 190 van 12/07/2001 blz. 0018 - 0020

Richtlijn 2001/52/EG van de Commissievan 3 juli 2001tot wijziging van Richtlijn 95/31/EG tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden gebruikt(1), gewijzigd bij Richtlijn 94/34/EG van het Europees Parlement en de Raad(2), en met name op artikel 3, lid 3,Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding,Overwegende hetgeen volgt:(1) Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1994 inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt(3), gewijzigd bij Richtlijn 96/83/EG(4), bevat de lijst van de stoffen die als zoetstof in levensmiddelen mogen worden gebruikt.(2) In Richtlijn 95/31/EG van de Commissie van 5 juli 1995 tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt(5), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/51/EG(6), worden de zuiverheidseisen voor de in Richtlijn 94/35/EG vermelde zoetstoffen vastgesteld.(3) In het licht van de technische vooruitgang moeten de in Richtlijn 95/31/EG vastgestelde zuiverheidseisen voor mannitol (E 421) en acesulfaam K (E 950) worden aangepast.(4) Er moet rekening worden gehouden met de specificaties en analysetechnieken voor zoetstoffen zoals die in de Codex Alimentarius zijn beschreven door het Gemengd Comité van deskundigen voor levensmiddelenadditieven van de FAO/WHO (JECFA).(5) Richtlijn 95/31/EG moet derhalve worden gewijzigd.(6) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1In de bijlage bij Richtlijn 95/31/EG wordt de tekst met betrekking tot E 421 mannitol en E 950 acesulfaam K vervangen door de tekst in de bijlage bij deze richtlijn.Artikel 2De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 3 juli 2001.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 27.(2) PB L 237 van 10.9.1994, blz. 1.(3) PB L 237 van 10.9.1994, blz. 3.(4) PB L 48 van 19.2.1997, blz. 16.(5) PB L 178 van 28.7.1995, blz. 1.(6) PB L 198 van 4.8.2000, blz. 41.BIJLAGE">RUIMTE VOOR DE TABEL>"


Avis juridique important

|

31993L0023

Richtlijn 93/23/EEG van de Raad van 1 juni 1993 betreffende de statistische enquêtes op het gebied van de varkensproduktie

Publicatieblad Nr. L 149 van 21/06/1993 blz. 0001 - 0004 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 50 blz. 0042  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 50 blz. 0042

RICHTLIJN 93/23/EEG VAN DE RAAD van 1 juni 1993 betreffende de statistische enquêtes op het gebied van de varkensproduktieDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie(1) ,  Gezien het advies van het Europees Parlement(2) ,  Overwegende dat Richtlijn 76/630/EEG van de Raad van 20 juli 1976 betreffende de door de Lid-Staten op het gebied van de varkensproduktie te houden enquêtes(3)  herhaaldelijk is gewijzigd; dat, nu nieuwe wijzigingen worden overwogen, vanuit een oogpunt  van duidelijkheid de bepalingen van die richtlijn dienen te worden herwerkt;  Overwegende dat het dienstig is, de Lid-Staten waarvan de varkensstapel slechts een klein percentage van de totale varkensstapel van de Gemeenschap uitmaakt, de mogelijkheid te bieden minder enquêtes per jaar te houden;  Overwegende dat de Commissie, voor een goed beheer van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, en in het bijzonder van de varkensmarkt, op een regelmatige basis moet kunnen beschikken over gegevens over de ontwikkeling van de veestapel en de prognose van  de produktie van varkensvlees;  Overwegende dat, hoewel het verzamelen en bewerken van de gegevens en de organisatie van de enquêtes op nationaal niveau de verantwoordelijkheid van de statistische diensten van de Lid-Staten blijven, de Commissie moet zorgen voor de cooerdinatie en  harmonisatie van statistische informatie op Europees niveau alsmede voor geharmoniseerde methoden ten behoeve van de uitvoering van het communautaire beleid;  Overwegende dat met het oog op het vergemakkelijken van de uitvoering van deze richtlijn de Lid-Staten en de Commissie nauw moeten blijven samenwerken, met name in het kader van het bij Besluit 72/279/EEG(4)  ingestelde Permanent Comité voor de  landbouwstatistiek,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  AFDELING I ENQUÊTES NAAR DE VEESTAPEL  A. Op nationaal niveau Frequentie - Waarnemingsgebied Artikel 1  1.  De Lid-Staten houden ieder jaar met betrekking tot een van de eerste dagen van april, augustus en december een statistische enquête naar de varkensstapel op hun grondgebied.  2.  Op verzoek kunnen de Lid-Staten worden gemachtigd de enquêtes van april en augustus alleen te houden in bepaalde gebieden, met dien verstande dat deze enquêtes betrekking dienen te hebben op ten minste 70 % van de nationale varkensstapel.  Op verzoek kunnen de Lid-Staten met een varkensstapel van minder dan 3 miljoen dieren worden gemachtigd volledig van de enquêtes van april en augustus af te zien.  Op verzoek kunnen de Lid-Staten worden gemachtigd administratieve bronnen te benutten in plaats van de gegevens over de varkensstapel welke zijn verkregen door middel van de statistische enquêtes uit hoofde van lid 1.  3.  De Commissie neemt volgens de procedure van artikel 17 een beslissing over de in lid 2 bedoelde verzoeken.  Artikel 2  1.  In deze richtlijn wordt onder varkens verstaan huisdieren van het geslacht Sus.  2.  De in artikel 1 bedoelde enquêtes hebben betrekking op alle varkens die worden gehouden op de landbouwbedrijven als gedefinieerd volgens de procedure van artikel 17. Zij betreffen de bedrijven met te zamen ten minste 95 % van de totale zich op  bovengenoemde bedrijven bevindende varkensstapel als vastgesteld bij de laatste enquête naar de structuur van de landbouwbedrijven.  3.  Voor zover mogelijk vullen de Lid-Staten de resultaten van de in lid 2 bedoelde enquêtes aan met een schatting van het gedeelte van de varkensstapel dat niet door die enquêtes wordt bestreken.  Indeling in categorieën Artikel 3  1.  De in artikel 1 bedoelde enquêtes worden zodanig opgezet dat in ieder geval een indeling van de varkensstapel in de volgende categorieën wordt verkregen:  A. Biggen met een levend gewicht van minder dan 20 kg;  B. Varkens met een levend gewicht van ten minste 20 kg, doch minder dan 50 kg;  C. Vleesvarkens, uitstootberen en uitstootzeugen daaronder begrepen, met een levend gewicht:  a) van ten minste 50 kg, doch minder dan 80 kg;  b) van ten minste 80 kg, doch minder dan 110 kg;  c) van 110 kg of meer;  D. Fokvarkens met een levend gewicht van 50 kg of meer:  a) beren;  b) gedekte zeugen, waarvan:  b) 1. zeugen die voor de eerste maal gedekt zijn;  c) andere zeugen, waarvan:  c) 1. jonge, nog niet gedekte zeugen.  2.  De in lid 1 genoemde categorieën kunnen volgens de procedure van artikel 17 worden gewijzigd.  3.  De categorieën worden volgens de procedure van artikel 17 gedefinieerd.  Nadere gegevens Artikel 4  1.  De in artikel 1 bedoelde enquêtes worden gehouden als volledige tellingen of als representatieve steekproefenquêtes.  2.  Bij de resultaten van de in artikel 2, lid 2, bedoelde enquêtes mag de steekproeffout voor iedere Lid-Staat niet meer bedragen dan 2 % (betrouwbaarheidsinterval van 68 %) van het totale aantal varkens.  3.  De Lid-Staten treffen behalve de maatregelen met betrekking tot de steekproefbasis en de in artikel 2, lid 3, bedoelde aanvullende schattingen de maatregelen die zij geschikt achten om de kwaliteit van de enquêteresultaten te handhaven.  Indieningstermijn Artikel 5  1.  De Lid-Staten zenden de Commissie de voorlopige resultaten van de enquêtes en aanvullende schattingen:  - voor de enquête van april: vóór 15 juni van hetzelfde jaar;  - voor de enquête van augustus: vóór 15 oktober van hetzelfde jaar;  - voor de enquête van december: vóór 15 februari van het volgende jaar.  2.  De Lid-Staten zenden de Commissie de in artikel 4, lid 2, bedoelde resultaten van de enquêtes en aanvullende schattingen:  - voor de enquête van april: vóór 1 augustus van hetzelfde jaar;  - voor de enquête van augustus: vóór 1 december van hetzelfde jaar;  - voor de enquête van december: vóór 1 april van het volgende jaar.  B. Op regionaal niveau Gebieden Artikel 6  1.  De definitieve resultaten van de decemberenquête worden vastgesteld voor elk der gebieden als omschreven volgens de procedure van artikel 17.  2.  Op verzoek kan de Commissie, in afwijking van lid 1, de Lid-Staten volgens de procedure van artikel 17 toestemming verlenen om een regionale indeling te maken van de definitieve resultaten van de enquête van april of augustus.  3.  De in lid 1 bedoelde gebieden kunnen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 17.  Indieningstermijn Artikel 7  De Lid-Staten zenden de Commissie de in artikel 6 bedoelde gegevens vóór 15 mei van het jaar volgend op de referentiemaand.  C. Indeling naar omvang van de veestapel Grootteklassen Artikel 8  1.  In oneven jaren delen de Lid-Staten de definitieve resultaten van de decemberenquête naar de varkensstapel op nationaal niveau in in grootteklassen van de veestapel die worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 17.  2.  Op verzoek kan de Commissie, in afwijking van lid 1, de Lid-Staten volgens de procedure van artikel 17 toestemming verlenen om de definitieve resultaten voor de even jaren en/of voor de resultaten van een vaste maand van het jaar in grootteklassen  in te delen.  3.  De in lid 1 bedoelde grootteklassen kunnen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 17.  Indieningstermijn Artikel 9  De Lid-Staten zenden de Commissie de in artikel 8 bedoelde gegevens vóór 15 mei van het jaar volgend op de referentiemaand.  AFDELING II SLACHTSTATISTIEK   Artikel 10  1.  De Lid-Staten stellen maandelijks een statistiek op van het aantal en het slachtgewicht van de in de slachthuizen op hun grondgebied geslachte varkens waarvan het vlees geschikt voor menselijk verbruik is bevonden.  Eventueel voegen zij hieraan een schatting toe van de slachtingen die niet in de statistiek zijn opgenomen, zodat de gegevens alle op hun grondgebied verrichte slachtingen omvatten.  2.  De in lid 1 bedoelde statistiek wordt voor de volgende categorieën opgesteld:  A. Varkens, totaal.  3.  De definitie van het in lid 1 bedoelde slachtgewicht en de in lid 2 bedoelde categorie worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 17.  Indieningstermijn Artikel 11  De Lid-Staten zenden de Commissie de resultaten van de in artikel 10, lid 1, bedoelde statistieken binnen twee maanden na de referentiemaand toe.  AFDELING III PRODUKTIEPROGNOSES   Artikel 12  1.  De Lid-Staten stellen op basis van de enquêteresultaten en van andere beschikbare informatie ieder kalenderkwartaal een prognose op van het aanbod van varkens.  Het aanbod is gelijk aan de bruto binnenlandse produktie die alle geslachte varkens plus het saldo van de intracommunautaire handel in levende varkens en het saldo van de externe handel in levende varkens omvat.  2.  De in lid 1 bedoelde prognoses worden voor de volgende categorie opgesteld:  A. Varkens, totaal.  3.  De in lid 1 bedoelde definitie van aanbod kan worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 17.  Indieningstermijn Artikel 13  De Lid-Staten zenden de in artikel 12, lid 1, bedoelde prognoses naar de Commissie overeenkomstig onderstaand schema:  a) vóór 15 februari: tot en met het 3e kwartaal van het lopende jaar;  b) vóór 15 juni: tot en met het 1e kwartaal van het volgende jaar;  c) vóór 15 oktober: tot en met het 2e kwartaal van het volgende jaar.  AFDELING IV ALGEMENE BEPALINGEN   Artikel 14  De Lid-Staten zenden de Commissie de in de artikelen 5, 7, 9, 11 en 13 bedoelde gegevens toe, met inachtneming van Verordening (Euratom, EEG) nr. 1588/90 van de Raad van 11 juni 1990 betreffende de toezending van onder de statistische  geheimhoudingsplicht vallende gegevens aan het Bureau voor de Statistiek van de Europese Gemeenschappen(5) .  Artikel 15  In samenwerking met de Lid-Staten bestudeert de Commissie:  a) de verstrekte resultaten;  b) de technische problemen die zich met name bij de voorbereiding en de uitvoering van de enquêtes en de schattingen voordoen;  c) de betrouwbaarheid van de resultaten van de enquêtes en de schattingen.  Artikel 16  De Lid-Staten brengen de Commissie op de hoogte van iedere wijziging in de methoden en van iedere andere wijziging die een grote invloed op de statistische resultaten kan hebben. Zij doen hiervan uiterlijk drie maanden na het van kracht  worden van de wijziging mededeling. De Commissie stelt de andere Lid-Staten in de betrokken werkgroepen in kennis van deze mededelingen.  Artikel 17  1.  In de gevallen waarin wordt verwezen naar de procedure van dit artikel leidt de voorzitter, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat, de procedure in bij het Permanent Comité voor de  landbouwstatistiek, hierna het  "Comité" genoemd.  2.  De vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan bepalen naar gelang van de urgentie van het vraagstuk. Het  Comité spreekt zich uit met een meerderheid van 54 stemmen, waarbij de stemmen van de Lid-Staten gewogen worden overeenkomstig artikel 148, lid 2, van het Verdrag. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité.  b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met  gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad na verloop van een termijn van drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld.  Artikel 18  1.  Richtlijn 76/630/EEG wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 1994.  2.  Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn worden beschouwd als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn.  Artikel 19  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1994 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  Artikel 20  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 1 juni 1993.  Voor de Raad De Voorzitter J. ANDERSEN  (1) PB nr. C 18 van 23. 1. 1993, blz. 12.  (2) PB nr. C 115 van 26. 4. 1993.  (3) PB nr. L 223 van 16. 8. 1976, blz. 4. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 1057/91 (PB nr. L 107 van 27. 4. 1991, blz. 11).  (4) PB nr. L 179 van 7. 8. 1972, blz. 1.  (5) PB nr. L 151 van 15. 6. 1990, blz. 1.


Avis juridique important

|

31986L0320

Richtlijn 86/320/EEG van de Commissie van 20 juni 1986 tot wijziging van Richtlijn 66/402/EEG van de Raad betreffende het in de handel brengen van zaaigranen

Publicatieblad Nr. L 200 van 23/07/1986 blz. 0038 - 0038 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 21 blz. 0158  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 21 blz. 0158

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 20 juni 1986  tot wijziging van Richtlijn 66/402/EEG van de Raad betreffende het in de handel brengen van zaaigranen  (86/320/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 66/402/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaigranen (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/155/EEG (2), en met name op artikel 2, lid 1 bis, en artikel 21 bis,  Overwegende dat in het licht van de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis inzake hybriden die het produkt zijn van kruisingen van onder Richtlijn 66/402/EEG vallende soorten, de hybriden die het produkt zijn van een kruising van Sorghum bicolor en Sorghum sudanense, gezien het toegenomen belang daarvan in de Gemeenschap in de richtlijn dienen te worden opgenomen;  Overwegende dat, in het licht van de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis, in bijlage I bij genoemde richtlijn de voorwaarden waaraan het gewas van sorghumsoorten moet voldoen, moeten worden aangepast;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land-, tuin- en bosbouw,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 66/402/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. Aan artikel 2, lid 1, onder A, wordt het volgende toegevoegd:  »Deze definitie geldt ook voor de onderstaande hybriden die het produkt zijn van een kruising van hierboven genoemde soorten.  1.2 // Sorghum bicolor (L.) Moench x Sorghum sudanense (Piper) Stapf.   // Hybriden die het produkt zijn van een kruising van sorgho en soedangras.  Tenzij anders bepaald gelden voor zaad van genoemde hybriden de normen of andere voorwaarden die van toepassing zijn voor zaad van elk van de soorten waaruit zij zijn verkregen."  2. In bijlage, I, punt 3, onder C. b), worden de woorden »van hybride rassen" ingevoegd na de woorden »gecertificeerd zaad".  3. In bijlage I, wordt aan punt 3, onder C, het volgende toegevoegd:  »c) gewassen van vrij bestoven of kunstmatig verkregen rassen von Sorghum spp. moeten voldoen aan de volgende normen: het aantal planten van het gewas die duidelijk niet tot het betrokken ras behoren, mag niet meer bedragen dan:  - 1 per 30 m2 voor de produktie van basiszaad,  - 1 per 10 m2 voor de produktie van gecertificeerd zaad.".  Artikel 2  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om uiterlijk op 1 juli 1987 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 20 juni 1986.  Voor de Commissie  Frans ANDRIESSEN  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. 125 van 11. 7. 1966, blz. 2309/66.  (2) PB nr. L 118 van 7. 5. 1986, blz. 23.


Avis juridique important

|

31977L0312

Richtlijn 77/312/EEG van de Raad van 29 maart 1977 betreffende het biologisch toezicht op de bevolking in verband met het gevaar van lood

Publicatieblad Nr. L 105 van 28/04/1977 blz. 0010 - 0017 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 2 blz. 0063  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0174  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 2 blz. 0063  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0125  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 2 blz. 0125

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 29 maart 1977  betreffende het biologisch toezicht op de bevolking in verband met het gevaar van lood   ( 77/312/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 235 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat een van de voornaamste taken van de Europese Economische Gemeenschap bestaat in het bevorderen van de harmonische ontwikkeling der economische activiteit in de gehele Gemeenschap , alsmede van een gestadige en evenwichtige expansie , welke taken niet denkbaar zijn zonder bestrijding van verontreiniging en hinder , noch zonder verbetering van de kwaliteit van het bestaan en van de bescherming van het milieu ;  Overwegende dat de verschillende gebruiksvormen van lood thans leiden tot verontreiniging van talrijke bestanddelen van het milieu als gevolg van deze stof ;  Overwegende dat de talrijke bronnen van lood in het milieu de bepaling van de totale blootstelling van een individu aan deze verontreinigende stof bemoeilijken en dat derhalve de bescherming van de gezondheid van de mens een zo nauwlettend mogelijk toezicht vereist op de totale loodopname van het individu ;  Overwegende dat er op de bevolking in verband met het gevaar van lood een biologisch toezicht dient te worden uitgeoefend en dat de resultaten van dit toezicht dienen te worden geëvalueerd , met het oog op de eventuele uitwerking van nieuwe voorstellen ;  Overwegende dat de technische bijzonderheden en de biologische referentieniveaus voor dit toezicht moeten worden vastgesteld ;  Overwegende dat de bepaling van het bloedloodgehalte thans het beste middel is tervaststelling van de dosis lood die een persoon als gevolg van blootstelling aan deze in het milieu aanwezige stof recentelijk heeft ontvangen en dat de enzymactiviteit van delta-aminolaevulinezuurdehydratase  ( ALAD ) kan dienen als oriënterende of aanvullende factor bij het onderzoek naar de blootstelling aan lood ;  Overwegende dat er overeenkomstig het Actieprogramma van de Europese Gemeenschappen inzake het milieu ( 3 ) coordinatie moet plaatsvinden van de nationale programma's ter verbetering van de kwaliteit van het bestaan en voorrang moet worden gegeven aan een actie met betrekking tot lood ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om een gemeenschappelijke procedure voor biologisch toezicht toe te passen ten einde te bepalen in hoeverre de bevolking wordt blootgesteld aan de gevaren van lood buiten de plaats van arbeid .  Artikel 2  Deze gemeenschappelijke procedure , waarvan de toepassingsduur tot vier jaar beperkt is , berust op de meting van het bloedloodgehalte .  Bij wijze van oriënterend of aanvullend onderzoek mag de ALAD-meting eveneens worden toegepast op de in de bijlagen II en III aangegeven wijze .  Artikel 3  1 . Voor dit biologisch toezicht worden vastgesteld :   - de wijze van bemonstering en analyse ,   - de frequentie van de bemonstering .  2 . Het nemen van de bloedmonsters geschiedt op basis van vrijwilligheid .  Artikel 4  De bemonstering heeft betrekking op :   - groepen van ten minste 100 personen in stedelijke gebieden met meer dan 0,5 miljoen inwoners ;   - groepen van ten minste 100 personen - voor : over dit aantal kan worden bereikt - gekozen uit de bevolkingsgroepen die zijn blootgesteld aan significante bronnen van loodverontreiniging ;   - kritische groepen , bepaald door de bevoegde instanties van de Lid-Staten .  In elke Lid-Staat worden tijdens elke campagne ten minste 50 analyses per 1 miljoen inwoners verricht .  Artikel 5  De bemonstering van de in artikel 4 bedoelde groepen geschiedt tijdens de duur van het programma in elk betrokken gebied in ten minste twee campagnes , met een tussentijd van ten minste 24 maanden . De tweede campagne hoeft niet per se betrekking te hebben op dezelfde individuen als die van de eerste campagne .  Artikel 6  Voor de evaluatie van de resultaten van het biologisch toezicht worden met het oog op de in artikel 8 bedoelde maatregelen de volgende bloedloodgehalten , waarbij rekening is gehouden met de in bijlage I omschreven dosiseffect relaties , tegelijkertijd in aanmerking genomen als referentieniveaus :   - ten hoogste 20 mg Pb per 100 ml bloed voor 50 % van de onderzochte bevolkingsgroep ;   - ten hoogste 30 mg Pb per 100 ml bloed voor 90 % van de onderzochte bevolkingsgroep ;   - ten hoogste 35 mg Pb per 100 ml bloed voor 98 % van de onderzochte bevolkingsgroep .  Artikel 7  Met betrekking tot de bepaling van het bloedloodgehalte :   - delen de Lid-Staten aan de Commissie de namen mede van de aan het programma van biologisch toezicht deelnemende laboratoria , alsmede de gehanteerde analysemethoden ;   - organiseert de Commissie , in contact met de Lid-Staten , programma's voor de onderlinge vergelijking der verkregen gegevens , waaraan de bovenbedoelde laboratoria deelnemen ;   - bestudeert de Commissie , in contact met de Lid-Staten , de resultaten van deze programma's ten einde de vergelijkbaarheid van de analysemethoden te verbeteren .  Artikel 8  Wanneer uit het resultaat van de analyses blijkt dat de in artikel 6 vermelde referentieniveaus eenmaal of verscheidene malen zijn overschreden :   - verifiëren de Lid-Staten de betrouwbaarheid van de verkregen uitkomsten ;   - stellen de Lid-Staten een onderzoek in naar de bronnen van blootstelling waardoor deze overschrijdingen worden veroorzaakt ; deze maatregel heeft ook betrekking op alle personen met een bloedloodgehalte van meer dan 35 mg per 100 ml ;   - treffen de Lid-Staten de maatregelen die door de bevoegde nationale instanties nodig worden geacht .  Artikel 9  1 . Binnen zes maanden na de kennisgeving van deze richtlijn wijzen de Lid-Staten de bevoegde nationale instantie aan , die aan de Commissie de volgende gegevens doet toekomen :   - de gegevens betreffende het biologisch toezicht op de in artikel 4 bedoelde bevolkingsgroepen met gegevens betreffende de analysemethoden , de onderzochte bevolkingsgroepen en de gebieden waar de bemonstering is verricht ; deze gegevens moeten de anonimiteit der onderzochte personen waarborgen ; de wijze en vorm van toezending van deze gegevens worden in gemeenschappelijk overleg tussen de Commissie en de Lid-Staten bepaald ;   - de informatie betreffende de oorzaken of de verschijnselen die worden verondersteld de oorzaak te zijn van de overschrijding der in artikel 6 vermelde referentieniveaus .  2 . De bevoegde nationale instantie stelt de Commissie bovendien in kennis van de maatregelen genomen op grond van artikel 8 , derde streepje .  Artikel 10  De Commissie roept ten minste tweemaal per jaar de vertegenwoordigers van de Regeringen der Lid-Staten in vergadering bijeen , ten einde met name :   - te zorgen voor de geharmoniseerde uitvoering van het biologisch toezicht , inzonderheid van het bepaalde in de artikelen 4 en 5 ;   - zorg te dragen voor de vergelijkbaarheid van de verrichte analyses ;   - de gegevens te bestuderen en de uitwisseling van gegevens tussen de Lid-Staten betreffende de bij het biologisch toezicht verkregen uitkomsten alsmede betreffende de op grond van artikel 8 genomen maatregelen te vergemakkelijken .  Artikel 11  Aan de hand van de op grond van artikel 9 verkregen gegevens , wordt door de Commissie in contact met de bevoegde nationale instanties :   - jaarlijks een samenvattend verslag over de uitvoering van het onderhavige programma opgesteld , dat aan de Lid-Staten alsmede aan de Raad en het Europese Parlement wordt toegezonden ;   - aan het einde van dit programma een algemeen verslag opgesteld dat als grondslag zal dienen voor de eventuele voorbereiding van nieuwe voorstellen , waarbij eveneens rekening wordt gehouden met de op het stuk van de wetenschappelijke en technische kennis gemaakte vorderingen .  Artikel 12  De Lid-Staten nemen de vereiste maatregelen om aan deze richtlijn binnen een termijn van twaalf maanden na de kennisgeving daarvan gevolg te geven en brengen de Commissie daarvan onmiddellijk op de hoogte .  Artikel 13  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 29 maart 1977 .  Voor de Raad  De Voorzitter  T . BENN  ( 1 ) PB nr . C 28 van 9 . 2 . 1976 , blz . 31 .  ( 2 ) PB nr . C 50 van 4 . 3 . 1976 , blz . 9 .  ( 3 ) PB nr . C 112 van 20 . 12 . 1973 , blz . 3 .  BIJLAGE I  DOSIS-EFFECT RELATIES  De bloedloodgehalten die in aanmerking worden genomen voor de evaluatie van de resultaten van het biologisch toezicht , vloeien voort uit de analyse van de wetenschappelijke gegevens met betrekking tot de verschillende toxische effecten van lood . Op grond van deze analyse , waarbij rekening wordt gehouden met de normale variaties van de biologische waarden van de bevolking , kunnen nagenoeg kwantitatieve relaties tussen dosis en effect worden vastgesteld . De onderstaande dosis-effect relaties worden voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn aangehouden :  Een vermindering van de ALAD-werking in de rode bloedlichaampjes ten gevolge van een blootstelling aan lood is , zolang zij geen stoornis in de hematopoëse teweegbrengt , voor de bevolking toelaatbaar . Bij een bloedloodgehalte lager dan 15 à 20 mg/100 ml , veroorzaakt de vermindering van de ALAD-werking volgens de huidige opvatting geen stoornis in de hematopoëse .  Een toeneming in het bloed van de protoporfyrinen in de rode bloedlichaampjes ( PPE ) wijst op een interactie met het ijzergebruik waardoor de synthese van het haem wordt geremd . De toeneming van de PPE treedt op bij bloedloodgehalten hoger dan 20 tot 30 mg/100 ml . Toeneming van de PPE kan echter ook andere oorzaken hebben .  Een interactie met de synthese van glutathion is slechts voor een fractie van de bevolking toelaatbaar en dan nog alleen , indien zij gering is en niet tot andere subklinische effecten leidt . Deze ontoelaatbare interactie met de synthese van glutathion treedt eerst op bij een bloedloodgehalte hoger dan 30 mg/100 ml .  Een significante verhoging van de uitscheiding van delta-aminolevulinezuur in de urine ( ALAU ) wijst op een storing van het metabolisme van de porfyrinen en is een symptoom van een slechte gezondheid . De statistisch gezien significante stijging van de ALAU-werking doet zich pas voor bij een bloedloodgehalte hoger dan 35 mg/100 ml .  BIJLAGE II  OVEREENSTEMMING TUSSEN BLOEDLOODGEHALTE EN ENZYMISCHE WERKING  In de zin van artikel 2 van deze richtlijn is de overeenstemming tussen bloedloodgehalte en de enzymische ALAD-werking , gemeten volgens de Europese standaardmethode ( bijlage III ) als volgt :  Bloedloodgehalte ( mg/100 ml bloed ) * ALAD-werking  ( eenheden/liter ) *  35 * 20 *  30 * 25 *  20 * 35 *  Zolang de gemeten ALAD-waarden voor de verschillende bevolkingsgroepen significant hoger zijn dan de bovenstaande grenzen , behoeven geen bevestigende metingen van het bloedloodgehalte te worden uitgevoerd .  BIJLAGE III  TECHNISCHE VOORSCHRIFTEN VOOR HET BEPALEN VAN DE ALAD-WERKING  Europese standaardmethode voor het bepalen van de werking van delta-aminolevulinezuur-dehydratase  Het principe van de methode voor het bepalen van de werking van delta-aminolevulinezuurdehydratase is welbekend . Deze methode is gebaseerd op de incubatie van het enzym op een overdadige voedingsbodem van delta-aminolevulinezuur . Het na een bepaalde tijd gevormde porfobilinogeen ( PBG ) wordt vermengd met het gewijzigd reagens van Ehrlich , en de dan verkregen kleur wordt gemeten met een fotometer , in vergelijking met een blanco . De geproduceerde hoeveelheid porfobilinogeen is een maatstaf voor de ALAD-werking .  METHODE  Invloed van het licht  Recent onderzoek heeft aangetoond dat vooral PBG zeer gevoelig is voor licht . De gehele analyse moet worden uitgevoerd bij afwezigheid van elk spoor van direct zonlicht in het laboratorium ( niet alleen op de plaats waar de analyse wordt uitgevoerd ) .  Eerste fase - Het nemen van het bloedmonster en het bewaren daarvan voor de analyse :   - Neem met een plastic ( niet met lood gestabiliseerde ) injectiespuit , waarin zich < 5 mg gedroogde heparine bevindt , 2 ml aderlijk bloed af .   - Breng viermaal een hoeveelheid van 0,2 ml over in plastic ( niet met lood gestabiliseerde ) buisjes en koel ze tot 4 C . Pipetteer met van een maatverdeling voorziene pipetten van het type Marbourg .   - Als de analyse binnen de drie uur wordt uitgevoerd , behoeven de afgenomen hoeveelheden niet te worden gekoeld .   - De maximale bewaartijd van de monsters bij 4 * C bedraagt 24 uur .   - Vlak voor de analyse moeten alle monsters 10 minuten in een ijswaterbad worden geplaatst .  Opmerking : Van de plastic materialen die gebruikt mogen worden , noemen wij : polyethyleen , polystyreen en polypropyleen . De bewaartermijn van 24 uur bij 4 * C berust op een voorzichtige schatting . Deze periode is voldoende om het monster van de plaats waar het genomen is ter analyse naar een centraal laboratorium te vervoeren . Van de vier bloedmonsters moeten er drie voor de bepaling van de ALAD worden gebruikt en het vierde voor de blancoproef .  Tweede fase - Bepaling van hematocriet :  Deze bepaling moet worden uitgevoerd :   - tegelijk met de monsterneming ,   - volgens een capillaire methode , waarvoor twee monsters nodig zijn .  Centrifugeer , nadat één kant van de buis is afgesloten , het monster met een snelheid van ten minste 30 000 omw/min  ( niet korter dan 5 min ) .  Opmerking : Het verdient de voorkeur deze bepaling ter plaatse uit te voeren en in ieder geval binnen 24 uur na de monsterneming . Gebruik zo mogelijk een cetrifuge voor microhematocriet .  Derde fase - Hemolyse :   - Hemolyseer drie bloedmonsters , die eerst zijn  " ontdooid " met 1,3 ml gedestilleerd water dat vooraf op een temperatuur van 37 * C is gebracht , gedurende 10 minuten bij een temperatuur van 37 min of meer 0,2 * C .   - Voeg water toe , bij voorkeur met een blaaspipet van 2 ml met maatverdeling ; meng daarna grondig .   - Schud in dit stadium de monsters niet meer .  Opmerking : Er is besloten voor de hemolyse water te gebruiken in plaats van Triton X 100 . De ervaring heeft geleerd dat hemolyse met Triton X 100 een aanzienlijke remming van de ALAD-werking ten gevolge heeft ; een verschijnsel , waarvoor nog geen verklaring is gevonden en dat zou kunnen wijzen op een artefact .  Vierde fase - Toevoeging van de ALA-oplossing aan de hemolyse :   - Bereid de ALA-oplossing .   - Doe dat hooguit 5 uur van te voren .   - Verwarm deze oplossing ten minste 10 minuten voor de toevoeging tot 37 * C .   - Voeg 1 ml van deze oplossing toe aan het hemolysaat , bij voorkeur met een blaaspipet met een kogeltje van 1 ml , meng daarna .  Opmerking : Er is een pH van 6,4 aangehouden , omdat de ervaring heeft geleerd dat bij deze pH-waarde de optimale correlatie tussen de ALAD-werking en het bloedloodgehalte bij een normale populatie wordt verkregen . Het gaat er niet om de maximale werking te verkrijgen ( die kan worden bereikt door de pH te verhogen ) ; aangezien de te bepalen werking al sterk genoeg is .  Vijfde fase - Bereiding van de blancoproef :   - Neem 0,2 ml bloed , dat op dezelfde manier is behandeld als voor de bepaling van de ALAD , althans tot aan de toevoeging van de ALA-oplossing ; voeg in de plaats van de ALA-oplossing 1 ml HgCl2-TCA oplossing toe en daarna 1 ml ALA-oplossing , en handel vervolgens als voor de bepaling van de ALAD ( zie hieronder ) .   - Gebruik voor bovenstaande toevoeging blaaspipetten .  Opmerking : Slechts één controleproef wordt voor elk bloedmonster vergeleken met een serie van drie proeven ; als de voor de controleproef verkregen OD erg hoog is , moet men ter controle de behandeling herhalen .  Zesde fase - Incubatie :   - 60 minuten bij een temperatuur van 37 min of meer 0,2 * C in een waterbad .   - De incubatietijd gaat in nadat de ALA-oplossing is toegevoegd .  Opmerking : De incubatietijd is op 60 minuten gesteld , ten einde op natuurlijke manier de ALAD-werking te vergroten , gezien het feit dat geen enkele andere fase een vergroting van deze activiteit langs kunstmatige weg tot gevolg heeft . De ervaring heeft geleerd , dat bij een tijdsverloop van meer dan 2 uur de relatie tussen de incubatietijd en de activiteit lineair verloopt .  De incubatietemperatuur is om praktische redenen op 37 * C gehouden .  Zevende fase - Beëindiging van de PBG-reactie :   - Voeg 1 ml HgCl2-TCA oplossing toe aan het incubatiemengsel , bij voorkeur met een blaaspipet met een kogeltje van 1 ml .  Achtste fase - Centrifugeren en filtreren :   - 30 000 omw/min .   - Filtreer over Whatman-papier nr . 54 of een gelijkwaardig produkt ( zuurbestendig ) .  Opmerking : Het centrifugeren moet ongeveer 10 minuten in beslag nemen .  De filtratiefase is ingevoerd om het mee-pipetteren van kleine deeltjes aan de oppervlakte van de bovestaande vloeistof te vermijden . Het schijnt dat deze deeltjes een kleurreactie teweegbrengen met het reagens van Ehrlich . Verscheidene proeven hebben aangetoond , dat de invoering van de filtratiefase een verbeterde reproduceerbaarheid oplevert . Zo nodig kan de filtratiefase door een tweede centrifugering worden vervangen .  Negende fase - Reactie met het reagens van Ehrlich :   - Vermeng 1 ml van de bovenstaande vloeistof met 1 ml van het gewijzigd reagens van Ehrlich , met behulp van een blaaspipet met kogeltje .   - Voer de menging uit met een mixer type Vortex , ten einde de homogeniteit te waarborgen .   - Laat de reactie 5 minuten doorgaan en meet dan de extinctie .  Opmerking : Een goede vermenging van de gefiltreerde bovenstaande vloeistof met het reagens van Ehrlich is zeer belangrijk voor de homogeniteit .  Tiende fase - Meting van de extinctie :   - IJk de spectrofotometer met behulp van een fenolftaleïne-oplossing in een basische bufferoplossing .   - Meet de extinctie van het monster ten opzichte van de blancoproef bij 555 nm in een cuvette van 1 cm ( of 2 cm , als de absorptie heel zwak is ) .  Elfde fase - Berekening van de enzymactiviteit :   - Met de volgende vergelijking kan de activiteit worden berekend :  OD corr . maal 35 maal 2 maal 100 maal K/Hct % maal 60 maal 62 = mmol ALA/mn/ml RBC = eenheid/ml  waarin  OD = gemeten extinctie ,  60 = incubatietijd ,  35 = verdunningsfactor ,  62 = molaire extinctiecoëfficiënt in cm2/mmol ,  K = spectrofotometrische correctiecoëfficiënt .  Opmerking : De voorgestelde eenheden zijn in overeenstemming met de aanbevelingen van de " Union Internationale de Biochemie " , ten aanzien van de nomenclatuur van de enzymen .  OPLOSSINGEN  1 . Bereiding van de ALA-oplossing  Oplossing A :  Los 1,78 g Na2HPO4 * 2H2O op in 100 ml gedestilleerd water ( bij voorkeur door deïonisatie verkregen ) .  Oplossing B :  Los 1,38 g NaH2PO4 * 1H2O op in 100 ml gedestilleerd water .  29 ml van oplossing A + 71 ml van oplossing B leveren een bufferoplossing op van 0,1 M natriumfosfaat met een pH van 6,4 .  Deze ioniserende kracht van de bufferoplossing is noodzakelijk om tijdens de reactie elke wijziging in de pH van de oplossing te voorkomen .  Los 167,6 mg ALA-CHl op in oplossing B ( deze moet altijd zuur zijn ) ; met oplossing A wordt de pH op 6,4 gebracht . Vervolgens wordt het volume tot 100 ml aangevuld met de bufferoplossing van 0,1 M natriumfosfaat met een pH van 6,4 . Het resultaat van deze bereiding is een oplossing van 0,01 M ALA .  2 . Oplossing van HgCl2-TCA  Los 1,35 g HgCl2 op in 100 ml trichloorazijnzuur van 10 % .  Oplossing van het reagens van Ehrlich  Reagentia :  2,5 g p-dimethylaminobenzaldehyde ( pDMAB ) ,  0,25 g HgCl2 , opgelost in 10 ml ijsazijn ,  perchloorzuur , s.g . 1,7 ,  ijsazijn .  Bereiding :  Los het pDMAB op in 50 ml azijnzuur en voeg hieraan 24,5 ml perchloorzuur en 4 ml HgCl2-oplossing toe . Mengen , koelen en op 100 ml brengen met het ijsazijn in een maatkolf ( 1 ) . Bewaren in een donkere fles .  IJking :  Jaarlijks moet op communautair niveau door een door de Lid-Staten gezamenlijk aangewezen laboratorium een ijking worden uitgevoerd .  ( 1 ) Als op dat moment een bruine kleur verschijnt , moet men het reagens weggooien .


Avis juridique important

|

32004L0008

Richtlĳn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt en tot wĳziging van Richtlĳn 92/42/EEG

Publicatieblad Nr. L 052 van 21/02/2004 blz. 0050 - 0060

Richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 11 februari 2004inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt en tot wijziging van Richtlijn 92/42/EEGHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(2),Gezien het standpunt van het Comité van de Regio's(3),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) Op dit moment wordt het potentieel voor het gebruik van warmtekrachtkoppeling als maatregel om energie te besparen onvoldoende benut in de Gemeenschap. De bevordering van hoogrendabele warmtekrachtkoppeling op basis van vraag naar nuttige warmte is een communautaire prioriteit, gegeven de potentiële voordelen van warmtekrachtkoppeling op het punt van de besparing op primaire energie, het voorkomen van netwerkverliezen en de vermindering van emissies, in het bijzonder broeikasgasemissies. Daarnaast kan een efficiënt gebruik van energie uit warmtekrachtkoppeling ook een positieve bijdrage leveren aan de continuïteit van de energievoorziening en aan de concurrentiepositie van de Europese Unie en haar lidstaten. Het is daarom noodzakelijk om maatregelen te nemen teneinde te bereiken dat het potentieel binnen het kader van de interne energiemarkt beter wordt benut.(2) Bij Richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad(5) worden gemeenschappelijke regels vastgesteld voor de productie, de transmissie, de distributie en de levering van elektriciteit in de interne markt voor elektriciteit. In die context draagt de ontwikkeling van warmtekrachtkoppeling bij aan de verbetering van de concurrentie, ook ten aanzien van nieuwe spelers op de markt.(3) Het Groenboek over de continuïteit van de energievoorziening wijst erop dat de Europese Unie buitengewoon afhankelijk is van ingevoerde energie, die thans 50 % van de behoeften dekt en waarvan het aandeel naar verwacht zal oplopen tot 70 % in 2030 als de huidige trends aanhouden. De afhankelijkheid van ingevoerde energie en de stijgende aandelen van de invoer vergroten het risico van onderbreking van of problemen met de energievoorziening. De voorzieningsveiligheid mag evenwel niet worden gezien als uitsluitend een kwestie van vermindering van de afhankelijkheid van ingevoerde energie en verhoging van de interne productie. De continuïteit van de energievoorziening vraagt om een breed scala aan beleidsinitiatieven die onder andere zijn gericht op diversificatie van de bronnen en technologieën en betere internationale betrekkingen. Het Groenboek benadrukt voorts dat de continuïteit van de energievoorziening van wezenlijk belang is voor toekomstige duurzame ontwikkeling. Het Groenboek concludeert dat het zowel voor de vermindering van de afhankelijkheid van ingevoerde energie als voor de beperking van de broeikasgasemissies noodzakelijk is om nieuwe maatregelen aan te nemen om de vraag naar energie te verminderen. In zijn resolutie van 15 november 2001 over het Groenboek(6) verlangt het Europees Parlement de invoering van stimulansen om een overschakeling naar efficiënte energieproductiecentrales, met inbegrip van warmtekrachtkoppeling, te bevorderen.(4) De mededeling "Duurzame ontwikkeling in Europa voor een betere wereld: een strategie van de Europese Unie voor duurzame ontwikkeling" van de Commissie, die tijdens de Europese Raad van Göteborg op 15 en 16 juni 2001 is gepresenteerd, identificeert klimaatverandering als een van de voornaamste gevaren voor duurzame ontwikkeling, en benadrukt de noodzaak van een groter gebruik van schone energie en duidelijke actie om de vraag naar energie te verminderen.(5) Een groter gebruik van op besparingen op primaire energie gerichte warmtekrachtkoppeling kan een belangrijk onderdeel vormen van het pakket maatregelen dat nodig is om aan het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering te voldoen, en van elk beleidspakket om aan verdere verplichtingen te voldoen. De Commissie heeft in haar mededeling inzake de tenuitvoerlegging van de eerste fase van het Europees programma inzake klimaatverandering aangegeven dat bevordering van warmtekrachtkoppeling een van de maatregelen is die nodig zijn om de broeikasgasemissies door de energiesector te verminderen, en zij heeft bekendgemaakt van plan te zijn om in 2002 een voorstel voor een richtlijn inzake de bevordering van warmtekrachtkoppeling te presenteren.(6) In zijn resolutie van 25 september 2002 over de mededeling van de Commissie inzake de tenuitvoerlegging van de eerste fase van het Europees programma inzake klimaatverandering(7) spreekt het Europees Parlement zijn waardering uit over het voornemen een voorstel in te dienen om de maatregelen van de Gemeenschap ter bevordering van de toepassing van warmtekrachtkoppeling op te voeren en dringt het aan op de spoedige aanneming van een richtlijn ter bevordering van warmtekrachtkoppeling.(7) Het belang van warmtekrachtkoppeling werd ook erkend in de resolutie van de Raad van 18 december 1997(8) en in de resolutie van het Europees Parlement van 15 mei 1998(9) over een communautaire strategie voor de bevordering van warmtekrachtkoppeling.(8) De Raad heeft in zijn conclusies van 30 mei 2000 en van 5 december 2000 het actieplan van de Commissie voor energie-efficiëntie goedgekeurd en heeft aangegeven dat bevordering van warmtekrachtkoppeling een van de prioritaire terreinen voor de korte termijn is. Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 14 maart 2001 over het actieplan voor energie-efficiëntie(10) de Commissie opgeroepen om met voorstellen te komen voor de totstandkoming van gemeenschappelijke regels voor de bevordering van warmtekrachtkoppeling, waar dit vanuit milieuoogpunt zinvol is.(9) Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (IPCC)(11), Richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties(12) en Richtlijn 2000/76/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval(13) maken specifiek melding van de noodzaak het potentieel voor warmtekrachtkoppeling in nieuwe installaties te evalueren.(10) In Richtlijn 2002/91/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende de energieprestatie van gebouwen(14) worden de lidstaten ertoe verplicht te waarborgen dat bij nieuwe gebouwen van meer dan 1000 m2 bruikbare vloeroppervlakte met de technische, ecologische en economische toepassingsmogelijkheden van alternatieve systemen, zoals warmtekrachtkoppeling, reeds bij de aanvang van de bouw rekening gehouden wordt.(11) Hoogrendabele warmtekrachtkoppeling wordt in deze richtlijn gedefinieerd aan de hand van de energiebesparing die gecombineerde productie van warmte en elektriciteit oplevert vergeleken met gescheiden productie. Een energiebesparing van meer dan 10 % komt in aanmerking voor de benaming "hoogrendabele warmtekrachtkoppeling". Teneinde de energiebesparingen te maximaliseren en te voorkomen dat energiebesparingen verloren gaan, moet de grootst mogelijke aandacht worden geschonken aan de omstandigheden waaronder deze eenheden functioneren.(12) Het is van belang dat bij de evaluatie van de besparing op primaire energie rekening wordt gehouden met de situatie van de lidstaten waar het elektriciteitsverbruik voor het grootste deel door invoer wordt gedekt.(13) Om redenen van transparantie is het van belang te komen tot een geharmoniseerde basisdefinitie van warmtekrachtkoppeling. Voorzover warmtekrachtinstallaties zijn uitgerust voor gescheiden productie van elektriciteit of warmte, mag deze productie niet als warmtekrachtkoppeling worden aangemerkt met het oog op het verstrekken van een waarborg van oorsprong noch voor statische doeleinden.(14) Teneinde te verzekeren dat steun voor warmtekrachtkoppeling gebaseerd is op de vraag naar nuttige warmte en op besparingen op primaire energie, is het noodzakelijk criteria vast te stellen om de energie-efficiëntie van de warmtekrachtproductie die aan de basisdefinitie voldoet te bepalen en de kwaliteit ervan te evalueren.(15) Deze richtlijn moet in het algemeen gericht zijn op de vaststelling van een geharmoniseerde methode voor de berekening van elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling en van noodzakelijke richtsnoeren voor de tenuitvoerlegging daarvan, rekening houdend met methoden zoals die momenteel worden ontwikkeld door de Europese normalisatieorganisaties. Deze methode moet aanpasbaar zijn om rekening te houden met de technische vooruitgang. Toepassing van de berekeningen in de bijlagen II en III op micro-warmtekrachteenheden kan overeenkomstig het proportionaliteitsbeginsel worden gebaseerd op waarden die resulteren uit de door een bevoegde, onafhankelijke instantie officieel erkende typekeuringsprocedure.(16) De definities van warmtekrachtkoppeling en hoogrendabele warmtekrachtkoppeling die in deze richtlijn worden gebruikt, doen geen afbreuk aan de verschillende definities die in de nationale wetgevingen worden gebruikt voor andere doeleinden dan de doeleinden die in deze richtlijn worden aangegeven. Het is dienstig om daarnaast de relevante definities te ontlenen aan Richtlijn 2003/54/EG en Richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt(15).(17) Door de opbrengst aan nuttige warmte aan het punt van opwekking van de warmtekrachteenheid te meten, wordt benadrukt dat ervoor gezorgd moet worden dat de voordelen van nuttige warmte uit warmtekrachtkoppeling niet verloren gaan door hoge warmteverliezen in distributienetwerken.(18) De elektriciteitwarmteratio is een technisch kenmerk dat moet worden gedefinieerd om de hoeveelheid elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling te kunnen berekenen.(19) Voor de toepassing van deze richtlijn kan de definitie van "warmtekrachtkoppelingseenheden" ook installaties omvatten waarin alleen elektrische energie of alleen thermische energie kan worden opgewekt, zoals bijstook- en naverbrandingseenheden. De productie van dergelijke installaties mag niet als warmtekrachtkoppeling worden aangemerkt met het oog op het verstrekken van een waarborg van oorsprong noch voor statistische doeleinden.(20) De definitie van "kleinschalige warmtekrachtkoppeling" omvat onder meer micro-warmtekrachtkoppelings- en verspreide warmtekrachtkoppelingseenheden, zoals eenheden die in geïsoleerde gebieden leveren, of die in beperkte particuliere, commerciële en industriële behoeften voorzien.(21) Teneinde de consument een transparantere keus te kunnen laten maken tussen elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling en elektriciteit die op basis van andere technieken wordt geproduceerd, moet ervoor worden gezorgd dat de oorsprong van hoogrendabele warmtekrachtkoppeling op basis van geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden kan worden gegarandeerd. Regels inzake de waarborg van oorsprong impliceren als zodanig geen recht om in aanmerking te komen voor nationale steunmaatregelen.(22) Het is van belang dat alle vormen van elektriciteit uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling onder een garantie van oorsprong kunnen vallen. Er moet een duidelijk onderscheid gemaakt worden tussen garanties van oorsprong en verhandelbare certificaten.(23) Teneinde op de middellange termijn een grotere marktpenetratie van warmtekrachtkoppeling te verzekeren, is het wenselijk dat alle lidstaten ertoe worden verplicht om een verslag te maken en te publiceren waarin het nationale potentieel voor hoogrendabele warmtekrachtkoppeling wordt geanalyseerd, en om in het verslag een aparte analyse op te nemen van de belemmeringen voor warmtekrachtkoppeling en van de getroffen maatregelen om de betrouwbaarheid van het garantiesysteem te garanderen.(24) Staatssteun moet in overeenstemming zijn met de bepalingen van de communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu(16), mede inzake het niet cumuleren van steun. Deze kaderregeling staat thans bepaalde typen staatssteun toe als kan worden aangetoond dat de steunmaatregelen gunstig zijn voor de bescherming van het milieu, doordat het omzettingsrendement bijzonder hoog is, doordat de maatregelen het mogelijk maken het energieverbruik te verlagen of doordat het productieproces minder schadelijk voor het milieu is. Dergelijke steun zal in sommige gevallen noodzakelijk zijn om het potentieel voor warmtekrachtkoppeling verder te benutten, in het bijzonder om rekening te houden met de noodzaak van internalisering van de externe kosten.(25) Steunregelingen van de overheid ter bevordering van warmtekrachtkoppeling moeten zich vooral concentreren op steun voor warmtekrachtkoppeling op basis van een economisch verantwoorde vraag naar warmte en koeling.(26) De lidstaten hanteren op nationaal niveau verschillende steunmechanismen voor warmtekrachtkoppeling, zoals investeringssteun, belastingvrijstellingen of -verlagingen, groencertificaten en directe prijssteunregelingen. Een belangrijk middel om het doel van deze richtlijn te verwezenlijken, is de goede werking van deze regelingen te garanderen zolang er geen geharmoniseerd communautair raamwerk is, teneinde het vertrouwen van de investeerders te behouden. De Commissie is van plan om toezicht uit te oefenen op de situatie en verslag uit te brengen van de ervaringen die worden opgedaan met de toepassing van de nationale steunregelingen.(27) Om de transmissie en distributie van elektriciteit uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling te garanderen, moeten artikel 7, leden 1, 2 en 5, van Richtlijn 2001/77/EG alsmede de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2003/54/EG van toepassing zijn. Totdat de producent van warmtekrachtkoppeling krachtens zijn nationale wetgeving voldoet aan het bepaalde in artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2003/54/EG moeten de tarieven die gelden voor de inkoop van aanvullende elektriciteit die warmtekrachtproducenten soms nodig hebben, worden vastgesteld volgens objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria. Met name voor kleinschalige en micro-warmtekrachtkoppelingseenheden mag de toegang tot het net voor door hoogrenderende warmtekrachtkoppeling geproduceerde elektriciteit worden vergemakkelijkt, mits de Commissie daarvan in kennis wordt gesteld.(28) Warmtekrachtkoppelingseenheden tot 400 kW die onder de definities van Richtlijn 92/42/EEG van de Raad van 21 mei 1992 betreffende de rendementseisen voor nieuwe olie- en gasgestookte centraleverwarmingsketels(17) vallen, voldoen over het algemeen waarschijnlijk niet aan de minimumrendementsvereisten van die richtlijn en moeten derhalve van het toepassingsgebied van die richtlijn worden uitgesloten.(29) Er moet rekening worden gehouden met de specifieke structuur van de warmtekrachtkoppelingssector, die veel kleine en middelgrote producenten kent, vooral bij het opnieuw bekijken van de administratieve procedures voor het verkrijgen van toestemming om warmtekrachtcapaciteit te bouwen.(30) Voor het creëren van een kader voor de bevordering van warmtekrachtkoppeling, het doel van deze richtlijn, moet de behoefte aan een stabiele economische en administratieve omgeving voor investeringen in nieuwe warmtekrachtinstallaties worden benadrukt. De lidstaten moeten worden aangemoedigd om in deze behoefte te voorzien door steunregelingen met een looptijd van minstens 4 jaar op te zetten en door frequente veranderingen in onder meer de administratieve procedures te vermijden. De lidstaten moeten voorts worden aangemoedigd om te verzekeren dat steunregelingen van de overheid het beginsel van geleidelijke afbouw respecteren.(31) Het totale rendement en de duurzaamheid van warmtekrachtkoppeling hangen af van veel factoren, zoals de gebruikte technologie, de gebruikte brandstof, de systeembelasting, de grootte van de eenheid en ook de eigenschappen van de warmte. Om praktische redenen en op grond van het feit dat voor verschillende toepassingen verschillende temperatuurniveaus van de geproduceerde warmte nodig zijn en dat deze temperatuurverschillen het rendement van de warmtekrachtkoppeling beïnvloeden, zou warmtekrachtkoppeling kunnen worden onderverdeeld in drie klassen, bijvoorbeeld: "warmtekrachtkoppeling voor de industrie", "warmtekrachtkoppeling voor verwarming" en "warmtekrachtkoppeling voor de landbouw".(32) Overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel en het proportionaliteitsbeginsel die in artikel 5 van het Verdrag zijn geformuleerd, dienen algemene beginselen die een kader bieden voor de bevordering van warmtekrachtkoppeling binnen de interne energiemarkt, op communautair niveau te worden vastgesteld, maar moet de gedetailleerde tenuitvoerlegging worden overgelaten aan de lidstaten, zodat elke lidstaat het regime kan kiezen dat het beste past bij zijn situatie. Deze richtlijn beperkt zich tot het vereiste minimum om deze doelstellingen te verwezenlijken en gaat niet verder dan hiertoe nodig is.(33) De voor de uitvoering van dit besluit vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(18),HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1DoelHet doel van deze richtlijn is, het energierendement te vergroten en de voorzieningszekerheid te verbeteren door een kader te creëren voor de bevordering en ontwikkeling van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte en besparing op primaire energie binnen de interne energiemarkt, rekening houdend met de specifieke nationale omstandigheden, in het bijzonder met de klimatologische en de economische situatie.Artikel 2ToepassingsgebiedDeze richtlijn is van toepassing op warmtekrachtkoppeling zoals gedefinieerd in artikel 3 en warmtekrachtkoppelingstechnologieën zoals genoemd in bijlage I.Artikel 3DefinitiesVoor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:a) "warmtekrachtkoppeling": gelijktijdige opwekking in één proces van thermische energie en elektrische en/of mechanische energie;b) "nuttige warmte": warmte die in een warmtekrachtkoppelingsproces wordt geproduceerd om aan een economisch aantoonbare vraag te voldoen;c) "economisch aantoonbare vraag": de vraag die de behoefte aan warmte of koeling niet overstijgt en waaraan anders onder marktvoorwaarden zou worden voldaan door andere processen van energieopwekking dan warmtekrachtkoppeling;d) "elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling": elektriciteit opgewekt in een proces dat is gekoppeld aan de opwekking van nuttige warmte en berekend in overeenstemming met bijlage II;e) "noodelektriciteit": elektriciteit die via het elektriciteitsnet wordt geleverd wanneer het warmtekrachtkoppelingsproces is verstoord, ook tijdens onderhoudsperioden, of buiten dienst is;f) "aanvullende elektriciteit": elektriciteit die via het elektriciteitsnet wordt geleverd wanneer de vraag naar elektriciteit groter is dan de elektriciteitsproductie van het warmtekrachtkoppelingsproces;g) "totaal rendement": som op jaarbasis van de productie van elektriciteit en van mechanische energie en de opbrengst aan nuttige warmte, gedeeld door de brandstofinvoer die is gebruikt voor de opwekking van warmte in een warmtekrachtkoppelingsproces en voor de brutoproductie van elektriciteit en van mechanische energie;h) "rendement": rendement berekend op basis van de "netto calorische waarde" van brandstoffen (ook "lagere calorische waarde" genoemd);i) "hoogrenderende warmtekrachtkoppeling": warmtekrachtkoppeling die voldoet aan de criteria van bijlage III;j) "rendementsreferentiewaarde voor gescheiden productie": rendement van de alternatieve gescheiden productie van warmte en elektriciteit die het warmtekrachtkoppelingsproces beoogt te vervangen;k) "elektriciteitwarmteratio": verhouding tussen elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling en nuttige warmte wanneer de warmtekrachtkoppelingsmodus volledig in bedrijf is, op basis van operationele gegevens van de specifieke eenheid;l) "warmtekrachtkoppelingseenheid": een eenheid die in de warmtekrachtkoppelingsmodus kan werken;m) "micro-warmtekrachtkoppelingseenheid": warmtekrachtkoppelingseenheid met een maximumcapaciteit van minder dan 50 kWe;n) "kleinschalige warmtekrachtkoppeling": productie afkomstig van warmtekrachtkoppelingseenheden met een geïnstalleerd vermogen van minder dan 1 MWe;o) "warmtekrachtkoppelingsproductie": som van elektriciteit en van mechanische energie en nuttige warmte afkomstig van warmtekrachtkoppeling.Daarnaast zijn de relevante definities van Richtlijn 2003/54/EG en Richtlijn 2001/77/EG van toepassing.Artikel 4Rendementscriteria voor warmtekrachtkoppeling1. Ten behoeve van de bepaling van het rendement van warmtekrachtkoppeling overeenkomstig bijlage III stelt de Commissie volgens de procedure van artikel 14, lid 2, uiterlijk 21 februari 2006 geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden vast voor de gescheiden productie van elektriciteit en warmte. Deze geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden zullen bestaan uit een matrix van waarden naar gelang van de relevante factoren, met inbegrip van bouwjaar en type brandstof, en moeten gebaseerd zijn op een goed gedocumenteerde analyse, waarbij onder andere rekening wordt gehouden met gegevens over operationeel gebruik onder realistische omstandigheden, grensoverschrijdende uitwisseling van elektriciteit, brandstofmengsel en klimatologische omstandigheden alsmede toegepaste warmtekrachtkoppelingstechnologieën overeenkomstig de beginselen van bijlage III.2. Voor het eerst op 21 februari 2011 en vervolgens om de vier jaar evalueert de Commissie, volgens de procedure van artikel 14, lid 2, de geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden voor de gescheiden productie van elektriciteit en warmte als bedoeld in lid 1, teneinde rekening te houden met de technologische ontwikkelingen en de veranderingen in de distributie van energiebronnen.3. De lidstaten die deze richtlijn implementeren vóórdat de Commissie de in lid 1 bedoelde geharmoniseerde referentiewaarden voor de gescheiden productie van elektriciteit en warmte heeft vastgesteld, moeten tot de in lid 1 bedoelde datum nationale rendementsreferentiewaarden voor gescheiden productie van warmte en elektriciteit vaststellen voor de berekening van de besparing op primaire energie als gevolg van warmtekrachtkoppeling volgens de methode van bijlage III.Artikel 5Garantie van oorsprong van elektriciteit uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling1. Op basis van de in artikel 4, lid 1, bedoelde geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden zorgen de lidstaten ervoor dat, uiterlijk zes maanden na de vaststelling van deze waarden, de oorsprong van elektriciteit uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling kan worden gegarandeerd volgens objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria die door elke lidstaat zijn vastgelegd. Zij zorgen ervoor dat, op verzoek van de producent, een dergelijke garantie van oorsprong van de elektriciteit wordt afgegeven die de producenten in staat stelt aan te tonen dat de elektriciteit die zij verkopen, geproduceerd is door middel van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling.2. De lidstaten kunnen een of meer bevoegde instanties aanwijzen die onafhankelijk zijn van de productie- en distributiebedrijven, voor het toezicht op de afgifte van de in lid 1 genoemde garantie van oorsprong.3. De lidstaten of de bevoegde instanties voeren passende mechanismen in om ervoor te zorgen dat de garanties van oorsprong nauwkeurig en betrouwbaar zijn, en zij geven in het in artikel 10, lid 1, bedoelde verslag aan welke maatregelen zij hebben getroffen om de betrouwbaarheid van het garantiesysteem te garanderen.4. Regelingen voor de garantie van oorsprong houden op zich niet het recht in om van de nationale steunregelingen gebruik te maken.5. Een garantie van oorsprong:- specificeert de calorische onderwaarde van de brandstofbron waaruit de elektriciteit is geproduceerd, de toepassing van de warmte die samen met de elektriciteit is gegenereerd, en de datum en plaats van de productie;- specificeert overeenkomstig bijlage II de hoeveelheid elektriciteit gewonnen uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling waarvoor de garantie geldt;- specificeert de besparing op primaire energie berekend overeenkomstig bijlage III op basis van de door de Commissie vastgestelde geharmoniseerde rendementsreferentiewaarden bedoeld in artikel 4, lid 1.De lidstaten kunnen in de garantie van oorsprong aanvullende informatie opnemen.6. De overeenkomstig lid 1 afgegeven garanties van oorsprong dienen door de lidstaten uitsluitend als bewijs voor de in lid 5 genoemde punten wederzijds te worden erkend. Weigering van de erkenning van garanties van oorsprong, in het bijzonder om redenen in verband met fraudepreventie, moet berusten op objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria.Wanneer erkenning van een garantie van oorsprong wordt geweigerd, kan de Commissie de weigerende partij verplichten de garantie van oorsprong te erkennen, in het bijzonder in verband met objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria waarop de erkenning gebaseerd is.Artikel 6Nationaal potentieel voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling1. De lidstaten stellen een analyse op van het nationale potentieel voor de toepassing van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling, met inbegrip van hoogrenderende micro-warmtekrachtkoppeling.2. De analyse:- is gebaseerd op goed gedocumenteerde wetenschappelijke gegevens en voldoet aan de criteria van bijlage IV;- brengt het volledige potentieel in kaart voor de vraag naar nuttige warmte en koeling die geschikt is voor de toepassing van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling; dit geldt ook voor de beschikbaarheid van brandstoffen en andere energiebronnen die in de warmtekrachtkoppeling moeten worden gebruikt;- bevat een aparte analyse van de belemmeringen die de realisatie van het nationale potentieel voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling in de weg kunnen staan. Met name wordt in de analyse ingegaan op belemmeringen die verband houden met de prijzen en kosten van en de toegang tot brandstoffen, belemmeringen met betrekking tot het net, belemmeringen met betrekking tot administratieve procedures en belemmeringen met betrekking tot het gebrek aan internalisering van externe kosten in de energieprijzen.3. De lidstaten evalueren, voor het eerst uiterlijk op 21 februari 2007 en vervolgens om de vier jaar, na een verzoek van de Commissie dat ten minste zes maanden voor de gestelde datum wordt ingediend, de groei van het aandeel van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling.Artikel 7Steunregelingen1. De lidstaten zorgen ervoor dat steun voor warmtekrachtkoppeling - voor bestaande en toekomstige eenheden - gebaseerd is op de vraag naar nuttige warmte, in het licht van de mogelijkheden waarover men beschikt om de vraag naar energie te verminderen door middel van andere economisch uitvoerbare of milieuvriendelijke maatregelen, zoals andere energie-efficiëntiemaatregelen.2. Onverminderd de artikelen 87 en 88 van het Verdrag evalueert de Commissie de toepassing van de in de lidstaten gebruikte steunmechanismen volgens welke een warmtekrachtproducent op basis van de verordeningen die door overheidsinstanties worden uitgevaardigd, directe of indirecte steun ontvangt die als effect zou kunnen hebben dat de handel wordt beperkt.De Commissie gaat na of deze mechanismen bijdragen tot de verwezenlijking van de in de artikel 6 en artikel 174, lid 1, van het Verdrag genoemde doelstellingen.3. De Commissie neemt in het in artikel 11 bedoelde verslag een goedgedocumenteerde analyse op van de ervaring die is opgedaan met de toepassing en het naast elkaar bestaan van de verschillende in lid 2 bedoelde steunmechanismen. In het verslag wordt het succes, met inbegrip van de kosteneffectiviteit, van de ondersteuningssystemen beoordeeld om het gebruik van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling in overeenstemming met het in artikel 6 bedoelde nationale potentieel te bevorderen. Het verslag beoordeelt voorts in hoeverre de steunregelingen hebben bijgedragen aan de totstandbrenging van stabiele omstandigheden voor investeringen in warmtekrachtkoppeling.Artikel 8Aspecten betreffende het elektriciteitsnet en de tarieven1. Om de transmissie en distributie van elektriciteit uit hoogrenderende warmtekrachtkoppeling te garanderen, zijn artikel 7, leden 1, 2 en 5, van Richtlijn 2001/77/EG alsmede de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2003/54/EG van toepassing.2. Totdat de warmtekrachtproducent een volgens de nationale wetgeving in aanmerking komende afnemer is in de zin van artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2003/54/EG, dienen de lidstaten de nodige maatregelen te treffen om te verzekeren dat de tarieven voor de inkoop van elektriciteit om de elektriciteitsopwekking te ondersteunen of aan te vullen, worden vastgesteld op grond van gepubliceerde tarieven en voorwaarden.3. Onder voorbehoud van kennisgeving aan de Commissie kunnen de lidstaten de toegang tot het net in het bijzonder vergemakkelijken voor elektriciteit geproduceerd door hoogrenderende kleinschalige en micro-warmtekrachtkoppelingseenheden.Artikel 9Administratieve procedures1. De lidstaten of de bevoegde instanties die door de lidstaten zijn aangewezen, evalueren het bestaande wet- en regelgevingskader met betrekking tot de vergunningsprocedures of de overige procedures voor hoogrenderende warmtekrachtkoppelingseenheden die zijn vastgelegd in artikel 6 van Richtlijn 2003/54/EG.Deze evaluatie gebeurt met het oog op:a) de stimulering van het opzetten van warmtekrachtkoppelingseenheden om te voorzien in economisch aantoonbare behoefte aan nuttige warmte en om de productie van meer warmte dan nuttige warmte te voorkomen;b) de vermindering van de wetgevings- en andere belemmeringen voor de groei van warmtekrachtkoppeling;c) de stroomlijning en bespoediging van procedures op het betrokken bestuursniveau end) het garanderen dat de regels objectief, transparant en niet-discriminerend zijn en ten volle rekening houden met de karakteristieken van de verschillende technologieën voor warmtekrachtkoppeling.2. De lidstaten geven - waar dit passend is in de context van de nationale wetgeving - een indicatie van de stand van zaken die is bereikt, in het bijzonder op het gebied van:a) de coördinatie tussen de verschillende administratieve instanties op het gebied van termijnen, ontvangst en behandeling van de aanvragen om vergunningen;b) de opstelling van eventuele richtsnoeren voor de in lid 1 bedoelde activiteiten en de haalbaarheid van een versnelde planningsprocedure voor producenten die gebruikmaken van warmtekrachtkoppeling enc) de aanwijzing van instanties die optreden als bemiddelaar bij geschillen tussen de instanties die met de afgifte van vergunningen zijn belast en de aanvragers daarvan.Artikel 10Rapportage door de lidstaten1. De lidstaten publiceren uiterlijk op 21 februari 2006 een verslag met de resultaten van de analyse en de evaluaties die overeenkomstig de volgende artikelen zijn verricht: artikel 5, lid 3, artikel 6, lid 1, en artikel 9, leden 1 en 2.2. De lidstaten publiceren uiterlijk op 21 februari 2007 en vervolgens om de vier jaar, op verzoek van de Commissie dat ten minste zes maanden voor de vereiste datum wordt ingediend, een verslag met de resultaten van de in artikel 6, lid 3, bedoelde evaluatie.3. De lidstaten verstrekken de Commissie voor het eerst vóór eind december 2004 wat de gegevens over 2003 betreft, en vervolgens op jaarbasis, statistieken over de nationale productie van elektriciteit en warmte uit warmtekrachtkoppeling in overeenstemming met de in bijlage II genoemde methodologie.Tevens verstrekken zij ieder jaar statistieken over warmtekrachtkoppelingscapaciteit en de brandstoffen die voor warmtekrachtkoppeling worden gebruikt. De lidstaten kunnen ook statistieken verstrekken over de besparing van primaire energie door warmtekrachtkoppeling in overeenstemming met de in bijlage III genoemde methodologie.Artikel 11Rapportage door de Commissie1. Op basis van de verslagen die worden ingediend overeenkomstig artikel 10, beoordeelt de Commissie de toepassing van deze richtlijn en overhandigt zij het Europees Parlement en de Raad uiterlijk op 21 februari 2008 en vervolgens om de vier jaar een voortgangsverslag over de uitvoering van deze richtlijn.In het bijzonder moet het verslag:a) ingaan op de vorderingen die zijn geboekt met de realisatie van het nationale potentieel voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling als bedoeld in artikel 6;b) beoordelen in hoeverre de regels en procedures die de kadervoorwaarden voor warmtekrachtkoppeling binnen de interne energiemarkt bepalen, zijn vastgesteld op grond van objectieve, transparante en niet-discriminerende criteria waarbij op passende wijze rekening is gehouden met de voordelen van warmtekrachtkoppeling;c) de ervaringen onderzoeken die zijn opgedaan met de toepassing en het naast elkaar bestaan van verschillende steunmechanismen voor warmtekrachtkoppeling;d) de rendementsreferentiewaarden voor gescheiden productie opnieuw bekijken op basis van de technologieën van dat moment.De Commissie doet het verslag zo nodig vergezeld gaan van voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad voor verdere maatregelen.2. Bij de beoordeling van de vorderingen als bedoeld in lid 1, onder a), overweegt de Commissie in welke mate het in artikel 6 bedoelde nationale potentieel voor hoogrenderende warmtekrachtkoppeling is of zal worden gerealiseerd, rekening houdend met de maatregelen van de lidstaten, de omstandigheden - waaronder klimatologische omstandigheden - en de gevolgen van de interne energiemarkt en van andere communautaire initiatieven zoals Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in de broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad(19).Zo nodig legt de Commissie nadere voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad voor, met name voor de vaststelling van een actieplan voor de ontwikkeling van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling in de Gemeenschap.3. Bij de beoordeling van de ruimte voor verdere harmonisatie van de in artikel 4, lid 1, bedoelde berekeningsmethode overweegt de Commissie de gevolgen van het gelijktijdig bestaan van berekeningen als bedoeld in artikel 12, bijlagen II en III, op de internationale energiemarkt, tevens rekening houdend met de opgedane ervaring met nationale steunregelingen.Zo nodig legt de Commissie nadere voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad voor ter verdere harmonisatie van de berekeningsmethoden.Artikel 12Alternatieve berekeningen1. Tot eind 2010 en onder voorbehoud van voorafgaande goedkeuring door de Commissie kunnen de lidstaten andere methoden gebruiken dan de methode van bijlage II, onder b), om de eventuele elektriciteit die niet in een warmtekrachtkoppelingsproces is geproduceerd, in mindering te brengen op de gerapporteerde cijfers. Voor de in artikel 10, lid 3, en artikel 5, lid 1, vermelde doeleinden wordt de hoeveelheid elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling evenwel overeenkomstig bijlage II bepaald.2. De lidstaten mogen de besparingen op primaire energie uit een productie van warmte, elektriciteit en mechanische energie overeenkomstig bijlage III, onder c), berekenen zonder gebruik te maken van bijlage II ter uitsluiting van de gedeelten warmte of elektriciteit van hetzelfde proces die niet van warmtekrachtkoppeling afkomstig zijn. Deze productie kan als hoogrenderende warmtekrachtkoppeling worden aangemerkt, op voorwaarde dat voldaan is aan de rendementscriteria van bijlage III, onder a), en voor warmtekrachtkoppelingseenheden met een groter elektrisch vermogen dan 25 MW indien het totale rendement hoger is dan 70 %. De in deze productie geproduceerde hoeveelheid elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling wordt overeenkomstig bijlage II evenwel gespecificeerd met het oog op de afgifte van een garantie van oorsprong en voor statistische doeleinden.3. Tot eind 2010 mogen de lidstaten volgens een alternatieve methode warmtekrachtkoppeling als hoogrenderende warmtekrachtkoppeling definiëren zonder te verifiëren dat de warmtekrachtkoppelingsproductie aan de criteria van bijlage III, onder a), voldoet, indien op nationaal niveau wordt aangetoond dat de warmtekrachtkoppelingsproductie die met een dergelijke alternatieve berekeningsmethode is bepaald, gemiddeld voldoet aan de criteria van bijlage III, onder a). Indien voor een dergelijke productie een garantie van oorsprong wordt afgegeven, mag het daarin gespecificeerde rendement van de warmtekrachtkoppelingsproductie de drempelwaarden betreffende de criteria van bijlage III, onder a), niet overschrijden, tenzij berekeningen overeenkomstig bijlage III anders uitwijzen. De in deze productie geproduceerde hoeveelheid elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling wordt overeenkomstig bijlage II evenwel gespecificeerd met het oog op de afgifte van een garantie van oorsprong en voor statistische doeleinden.Artikel 13Toetsing1. De in bijlage II, onder a), vermelde drempelwaarden die worden gebruikt voor de berekening van elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling, worden aangepast aan de technische vooruitgang volgens de procedure van artikel 14, lid 2.2. De in bijlage III, onder a), vermelde drempelwaarden die worden gebruikt voor de berekening van het rendement van de warmtekrachtkoppelingsproductie en de besparingen op primaire energie, worden aangepast aan de technische vooruitgang volgens de procedure van artikel 14, lid 2.3. De richtsnoeren voor de vaststelling van de elektriciteit-warmteratio als bedoeld in bijlage II, onder d), worden aangepast aan de technische vooruitgang, overeenkomstig de procedure van artikel 14, lid 2.Artikel 14Comitéprocedure1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 15OmzettingDe lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 21 februari 2006 aan deze richtlijn te voldoen.Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 16Wijziging van Richtlijn 92/42/EEGAan artikel 3, lid 1, van Richtlijn 92/42/EEG wordt het volgende streepje toegevoegd:"- warmtekrachtkoppelingseenheden zoals gedefinieerd in Richtlijn 2004/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 de bevordering van warmtekrachtkoppeling op basis van de vraag naar nuttige warmte binnen de interne energiemarkt(20)."Artikel 17InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Artikel 18AdressatenDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Straatsburg, 11 februari 2004.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterM. McDowell(1) PB C 291 E van 26.11.2002, blz. 182.(2) PB C 95 van 23.4.2003, blz. 12.(3) PB C 244 van 10.10.2003, blz. 1.(4) Advies van het Europees Parlement van 13 mei 2003 (nog niet verschenen in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 8 september 2003 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en standpunt van het Europees Parlement van 8 december 2003 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(5) PB L 176 van 15.7.2003, blz. 37.(6) PB C 140 E van 13.6.2002, blz. 543.(7) PB C 273 E van 14.11.2003, blz. 172.(8) PB C 4 van 8.1.1998, blz. 1.(9) PB C 167 van 1.6.1998, blz. 308.(10) PB C 343 van 5.12.2001, blz. 190.(11) PB C 257 van 10.10.1996, blz. 26.(12) PB L 309 van 27.11.2001, blz. 1.(13) PB L 332 van 28.12.2000, blz. 91.(14) PB L 1 van 4.1.2003, blz. 65.(15) PB L 283 van 27.10.2001, blz. 33.(16) PB C 37 van 3.2.2001, blz. 3.(17) PB L 167 van 22.6.1992, blz. 17. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/68/EEG (PB L 220 van 30.8.1993, blz. 1).(18) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(19) PB L 275 van 25.10.2003, blz. 32.(20) PB L 52 van 21.2.2004, blz. 50.BIJLAGE ITechnologieën voor warmtekrachtkoppeling waarop de richtlijn betrekking heefta) Stoom- en gasturbine met warmteterugwinningb) Tegendrukstoomturbinec) Aftap-condensatiestoomturbined) Gasturbine met warmteterugwinninge) Interne verbrandingsmotorf) Microturbineg) Stirlingmotorh) Brandstofceli) Stoommachinej) Organische Rankine-cyclusk) Alle overige typen technologie en alle combinaties daarvan die onder de definitie vallen die in artikel 3, onder a), is vastgelegd.BIJLAGE IIBerekening van elektriciteit uit warmtekrachtkoppelingDe waarden die worden gebruikt voor de berekening van elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling moeten worden bepaald op basis van de verwachte of werkelijke werking van de eenheid onder normale gebruiksomstandigheden. Voor micro-warmtekrachtkoppelingseenheden kunnen de berekeningen worden gebaseerd op officieel erkende waarden.a) De elektriciteitsproductie uit warmtekrachtkoppeling wordt gelijkgesteld aan de totale elektriciteitsproductie van de eenheid op jaarbasis, gemeten op de aansluiting op de hoofdgeneratoren:i) in warmtekrachtkoppelingseenheden van de in bijlage I genoemde typen b), d), e), f), g) en h) met een totaal rendement op jaarbasis dat door de lidstaten wordt vastgesteld op ten minste 75 %, enii) in warmtekrachtkoppelingseenheden van de in bijlage I genoemde typen a) en c) met een totaal rendement op jaarbasis dat door de lidstaten wordt vastgesteld op ten minste 80 %.b) In warmtekrachtkoppelingseenheden met een totaal rendement op jaarbasis van minder dan de onder a), i), genoemde waarde (warmtekrachtkoppelingseenheden van de in bijlage I genoemde typen b), d), e), f), g) en h)) of met een totaal rendement op jaarbasis van minder dan de onder a), ii), genoemde waarde (warmtekrachtkoppelingseenheden van de in bijlage I genoemde typen a) en c)) wordt de warmtekrachtkoppeling berekend volgens de volgende formule:E WKK = W WKK. Cwaarin:E WKK de hoeveelheid elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling is,C de elektriciteit-warmteratio is,W WKK de hoeveelheid nuttige warmte uit warmtekrachtkoppeling (voor dit doel berekend als de totale warmteproductie minus de warmte die is geproduceerd in aparte ketels of door aftap van directe stroom van de stoomgenerator voor de turbine).De elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling moet worden berekend op basis van de werkelijke elektriciteit-warmteratio. Als de werkelijke elektriciteit-warmteratio van een warmtekrachtkoppelingseenheid onbekend is, kunnen, met name voor statistische doeleinden, de volgende standaardwaarden worden gebruikt voor eenheden van de in bijlage I genoemde typen a), b), c), d) en e), mits de berekende elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling minder is dan of gelijk is aan de totale elektriciteitsproductie van de eenheid:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Als lidstaten standaardwaarden voor de elektriciteit-warmteratio's introduceren voor eenheden van de in bijlage I genoemde typen f), g), h), i), j) en k), dienen deze standaardwaarden te worden bekendgemaakt en ter kennis van de Commissie te worden gebracht.c) Indien een deel van de energie-inhoud van de brandstofinvoer in het warmtekrachtkoppelingsproces wordt teruggewonnen in de vorm van chemicaliën en wordt gerecycleerd, kan dit deel op de brandstofinvoer in mindering worden gebracht voordat het totale rendement bedoeld onder a) en b) wordt berekend.d) De lidstaten kunnen de elektriciteit-warmteratio definiëren als de verhouding tussen elektriciteit en nuttige warmte wanneer de warmtekrachtkoppelingsmodus op een lagere capaciteit in bedrijf is, op basis van operationele gegevens van de specifieke eenheid.e) De Commissie stelt, overeenkomstig de procedure van artikel 14, gedetailleerde richtsnoeren vast voor de tenuitvoerlegging en toepassing van bijlage II, waaronder de vaststelling van de elektriciteit-warmteratio.f) De lidstaten mogen voor de berekeningen overeenkomstig de punten a) en b) andere rapportageperioden dan de periode van één jaar hanteren.BIJLAGE IIIMethodologie voor de bepaling van het rendement van het warmtekrachtkoppelingsprocesDe waarden die gebruikt worden voor de berekening van het rendement van warmtekrachtkoppeling en de besparingen op primaire energie worden bepaald op basis van de verwachte of werkelijke werking van de eenheid onder normale gebruiksomstandigheden.a) Hoogrenderende warmtekrachtkoppelingVoor de toepassing van deze richtlijn moet hoogrenderende warmtekrachtkoppeling aan de volgende criteria voldoen:- warmtekrachtkoppelingsproductie afkomstig van warmtekrachtkoppelingseenheden levert een besparing op primaire energie op van ten minste 10 % berekend overeenkomstig punt b), ten opzichte van de referenties voor de gescheiden productie van warmte en elektriciteit;- de productie afkomstig van kleinschalige en micro-warmtekrachtkoppelingseenheden die een besparing op primaire energie opleveren, kan mogelijk worden aangemerkt als hoogrenderende warmtekrachtkoppeling.b) Berekening van de besparing op primaire energieDe besparing op primaire energie als gevolg van warmtekrachtkoppelingsproductie als gedefinieerd in bijlage II, wordt met de volgende formule berekend:>PIC FILE= "L_2004052NL.005902.TIF">waarin:BPE de besparing op primaire energie is,WKK Wη het warmterendement van de warmtekrachtkoppelingsproductie is, gedefinieerd als de opbrengst aan nuttige warmte op jaarbasis gedeeld door de brandstofinvoer die is gebruikt voor de opwekking van de som van de opbrengst aan nuttige warmte en elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling,Ref Wη de rendementsreferentiewaarde voor gescheiden warmteproductie is,WKK Eη het elektriciteitsrendement van de warmtekrachtkoppelingsproductie is, gedefinieerd als elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling op jaarbasis, gedeeld door de brandstofinvoer die is gebruikt voor de opwekking van de som van de opbrengst aan nuttige warmte en elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling; wanneer een warmtekrachtkoppelingseenheid mechanische energie genereert, kan de elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling op jaarbasis worden verhoogd met een aanvullend element dat staat voor de hoeveelheid elektriciteit gelijk aan die van mechanische energie. Dit aanvullend element schept geen recht om overeenkomstig artikel 5 garanties van oorsprong af te geven,Ref Eη de rendementsreferentiewaarde voor gescheiden elektriciteitsproductie is.c) Berekening van de energiebesparing met een alternatieve berekeningsmethode als bepaald in artikel 12, lid 2Indien de besparing op primaire energie voor een proces wordt berekend overeenkomstig artikel 12, lid 2, wordt de formule onder b) gebruikt, waarbij"WKK Wη" wordt vervangen door "Wη" en"WKK Eη" door "Eη",waarin:Wη het warmterendement van het proces is, gedefinieerd als de jaarlijkse opbrengst aan warmte, gedeeld door de brandstofinvoer die is gebruikt om de som van de jaarlijkse opbrengst aan warmte en elektriciteit te produceren,Eη het elektriciteitsrendement van het proces is, gedefinieerd als de jaarlijkse opbrengst aan elektriciteit, gedeeld door de brandstofinvoer die is gebruikt om de som van de jaarlijkse opbrengst aan warmte en elektriciteit te produceren. Wanneer een warmtekrachtkoppelingseenheid mechanische energie genereert, kan de elektriciteit uit warmtekrachtkoppeling op jaarbasis worden verhoogd met een aanvullend element dat staat voor de hoeveelheid elektriciteit gelijk aan die van mechanische energie. Dit aanvullend element schept geen recht om overeenkomstig artikel 5 garanties van oorsprong af te geven,d) De lidstaten mogen voor de berekeningen overeenkomstig de punten b) en c) andere rapportageperioden dan de periode van één jaar hanteren.e) Voor micro-warmtekrachtkoppelingseenheden kan de berekening van de besparing op primaire energie worden gebaseerd op officieel erkende gegevens.f) Rendementsreferentiewaarden voor gescheiden productie van warmte en elektriciteitDe beginselen voor de vaststelling van de in artikel 4, lid 1, en in de formule onder b) van deze bijlage genoemde referenties voor gescheiden productie van warmte en elektriciteit bepalen het bedrijfsrendement van de gescheiden warmte- en elektriciteitsproductie die warmtekrachtkoppeling beoogt te vervangen.De rendementsreferentiewaarden worden berekend overeenkomstig de volgende beginselen:1. Voor warmtekrachtkoppelingseenheden als gedefinieerd in artikel 3 is de vergelijking met gescheiden elektriciteitsproductie gebaseerd op het beginsel dat dezelfde brandstofcategorieën moeten worden vergeleken.2. Elke warmtekrachtkoppelingseenheid wordt vergeleken met de best beschikbare en economisch verantwoorde technologie voor gescheiden productie van warmte en elektriciteit op de markt weerspiegelen in het jaar waarin de warmtekrachtkoppelingseenheid is gebouwd.3. De referentiewaarden voor warmtekrachtkoppelingseenheden die meer dan tien jaar oud zijn, worden vastgesteld op basis van de referentiewaarden voor eenheden die tien jaar oud zijn.4. De referentiewaarden voor de gescheiden productie van elektriciteit en warmte moeten de klimaatverschillen tussen de lidstaten weerspiegelen.BIJLAGE IVCriteria voor de analyse van het nationale potentieel voor hoogrenderende warmtekrachtkoppelinga) Bij de analyse van het nationale potentieel als bedoeld in artikel 6 wordt rekening gehouden met:- de typen brandstof die waarschijnlijk zullen worden gebruikt om het potentieel voor warmtekrachtkoppeling te realiseren, met inbegrip van specifieke overwegingen betreffende de mogelijkheden om het gebruik van hernieuwbare energiebronnen op de nationale warmtemarkten te doen stijgen door middel van warmtekrachtkoppeling;- de typen technologieën voor warmtekrachtkoppeling die zijn vermeld in bijlage I, en die waarschijnlijk zullen worden gebruikt om het nationale potentieel te realiseren;- de typen gescheiden productie van warmte en elektriciteit of, waar dit haalbaar is, mechanische energie die in aanmerking komen om te worden vervangen door hoogrendabele warmtekrachtkoppeling;- een uitsplitsing van het potentieel in modernisering van de bestaande capaciteit en bouw van nieuwe capaciteit.b) De analyse bevat passende mechanismen om de kosteneffectiviteit - in termen van besparing op primaire energie - van de groei van het aandeel van hoogrenderende warmtekrachtkoppeling in de nationale energiemix te beoordelen. In de analyse van de kosteneffectiviteit wordt ook rekening gehouden met nationale verbintenissen uit hoofde van de verplichtingen inzake klimaatverandering die de Gemeenschap is aangegaan ingevolge het Protocol van Kyoto bij het raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering.c) De analyse van het nationale potentieel voor warmtekrachtkoppeling specificeert het potentieel met betrekking tot de tijdskaders 2010, 2015 en 2020 en bevat, waar dit haalbaar is, voor elk tijdskader passende kostenramingen.