title: Richtlijn 2005/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van  26 oktober 2005  betreffende het verhogen van de veiligheid van havens   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               25.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 310/28

      RICHTLIJN 2005/65/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 26 oktober 2005
   betreffende het verhogen van de veiligheid van havens
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio's (2),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Veiligheidsincidenten die het gevolg zijn van terrorisme behoren tot de grootste bedreigingen voor de idealen van democratie en vrijheid en de waarden van vrede, die het wezen van de Europese Unie uitmaken.

               (2)

               Personen, infrastructuur en uitrusting in havens moeten worden beschermd tegen veiligheidsincidenten en de vernietigende effecten ervan. Een dergelijke bescherming zou ten goede komen aan de vervoersgebruikers, de economie en de maatschappij als geheel.

               (3)

               Op 31 maart 2004 hebben het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie Verordening (EG) nr. 725/2004 betreffende de verbetering van de beveiliging van schepen en havenfaciliteiten (4) aangenomen betreffende maritieme veiligheid. De bij deze verordening opgelegde maatregelen voor maritieme veiligheid vormen slechts een deel van de maatregelen die nodig zijn om een adequaat niveau van veiligheid te realiseren in de zeegerelateerde vervoersketens. Deze verordening is in werkingssfeer beperkt tot veiligheidsmaatregelen aan boord van vaartuigen en het directe schip/haven raakvlak.

               (4)

               Teneinde maximale veiligheid te realiseren voor maritieme en havenindustrieën moeten maatregelen betreffende havenveiligheid worden ingevoerd die van toepassing zijn op elke haven binnen de door de betrokken lidstaten vastgestelde grenzen, waardoor er tevens voor wordt gezorgd dat de verhoogde veiligheid in de gebieden met havenactiviteit ten goede komt aan uit hoofde van Verordening (EG) nr. 725/2004 genomen veiligheidsmaatregelen. Deze maatregelen dienen van toepassing te zijn op al die havens waarin een of meer onder Verordening (EG) nr. 725/2004 vallende havenfaciliteiten zijn gesitueerd.

               (5)

               Het veiligheidsdoel van deze richtlijn moet worden gerealiseerd door het vaststellen van passende maatregelen die geen afbreuk doen aan de voorschriften van de lidstaten op het gebied van nationale veiligheid en maatregelen die op basis van titel VI van het Verdrag betreffende de Europese Unie kunnen worden genomen.

               (6)

               De lidstaten moeten steunen op gedetailleerde veiligheidsbeoordelingen voor het vaststellen van de exacte grenzen van het voor de veiligheid relevante havengebied alsook de verschillende maatregelen die vereist zijn om voor de nodige havenveiligheid te zorgen. Dergelijke maatregelen dienen te verschillen overeenkomstig het ingestelde veiligheidsniveau en zijn een afspiegeling van de verschillen in risicoprofiel van de verschillende subgebieden in de haven.

               (7)

               De lidstaten moeten havenveiligheidsplannen goedkeuren waarin de bevindingen van de havenveiligheidsbeoordeling zijn opgenomen. De efficiënte werking van veiligheidsmaatregelen vereist ook duidelijke taakverdelingen tussen alle betrokken partijen alsook het regelmatig oefenen van maatregelen. Het vaststellen van taakverdelingen en oefenprocedures bij de opstelling van het havenveiligheidsplan wordt geacht in belangrijke mate bij te dragen tot de effectiviteit van zowel preventieve als remediërende havenveiligheidsmaatregelen.

               (8)

               Roll-on roll-off-schepen zijn bijzonder kwetsbaar voor veiligheidsincidenten, met name indien zij zowel passagiers als vracht vervoeren. Er moeten adequate maatregelen worden genomen op basis van risicobeoordelingen die waarborgen dat auto's en vrachtwagens die bestemd zijn voor vervoer op roll-on roll-off-schepen op binnenlandse en internationale routes geen risico veroorzaken voor het schip, de passagiers en bemanning ervan en de vracht. De maatregelen moeten worden genomen op een wijze die de doorstroming van de operaties zo weinig mogelijk belemmert.

               (9)

               De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben havenveiligheidscomités in te stellen die worden belast met het verstrekken van praktische adviezen in de onder deze richtlijn vallende havens.

               (10)

               De lidstaten moeten ervoor zorgen dat de verantwoordelijkheden op het gebied van havenveiligheid duidelijk erkend worden door alle betrokken partijen. De lidstaten houden toezicht op de naleving van de veiligheidsregels en stellen een duidelijke verantwoordelijke autoriteit in voor al hun havens, keuren alle veiligheidsbeoordelingen en -plannen goed voor hun havens, stellen, waar nodig, veiligheidsniveaus vast en delen deze mede, en zorgen ervoor dat de maatregelen goed worden doorgegeven, geïmplementeerd en gecoördineerd.

               (11)

               De lidstaten moeten de beoordelingen en plannen goedkeuren en de implementatie in hun havens controleren. Teneinde de hinder voor de havens en de administratieve belasting voor de inspectieorganen tot een minimum te beperken, moet de controle van de Commissie op de toepassing van de richtlijn gezamenlijk worden verricht met de inspecties van artikel 9, lid 4, van Verordening (EG) nr. 725/2004.

               (12)

               De lidstaten moeten ervoor zorgen dat een instantie de rol op zich neemt van contactpunt tussen de Commissie en de lidstaten. Op basis van de uitgevoerde veiligheidsbeoordelingen moeten zij de Commissie laten weten welke havens onder de richtlijn vallen.

               (13)

               De doeltreffende en uniforme toepassing van de maatregelen in het kader van dit beleid doet belangrijke vragen rijzen in verband met de financiering ervan. De financiering van extra veiligheidsmaatregelen mag niet leiden tot concurrentieverstoring. De Commissie moet uiterlijk op 30 juni 2006 aan het Europees Parlement en de Raad de bevindingen voorleggen van een studie betreffende de kosten van de uit hoofde van deze richtlijn genomen maatregelen, waarin met name aandacht wordt besteed aan de verdeling van de kosten tussen de overheidsinstanties, de havenautoriteiten en het bedrijfsleven.

               (14)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               (15)

               De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (5).

               (16)

               Er moet een procedure worden vastgesteld voor de aanpassing van deze richtlijn om rekening te houden met ontwikkelingen in internationale instrumenten en om, in het licht van de ervaring, de gedetailleerde bepalingen van de bijlagen bij deze richtlijn aan te passen of aan te vullen zonder dat het toepassingsgebied van deze richtlijn wordt uitgebreid.

               (17)

               Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk de evenwichtige invoering van passende maatregelen op het gebied van het zeevervoers- en havenbeleid, vanwege de Europese schaal van deze richtlijn niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, en derhalve beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (18)

               Aangezien deze richtlijn betrekking heeft op zeehavens, zijn de daarin vervatte verplichtingen niet van toepassing op Oostenrijk, Tsjechië, Hongarije, Luxemburg en Slowakije,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp
   1.   Het hoofddoel van deze richtlijn is het invoeren van communautaire maatregelen ter verhoging van de havenveiligheid ten aanzien van dreiging van veiligheidsincidenten.
   De richtlijn verzekert ook dat een verhoogde veiligheid in de haven ten goede komt aan uit hoofde van Verordening (EG) nr. 725/2004 genomen veiligheidsmaatregelen.
   2.   In lid 1 bedoelde maatregelen omvatten:

               a)

               gemeenschappelijke basisregels inzake havenveiligheidsmaatregelen;

               b)

               een implementatiemechanisme voor deze regels;

               c)

               de nodige mechanismen voor nalevingscontrole.

         Artikel 2
   Toepassingsgebied
   1.   Deze richtlijn behelst veiligheidsmaatregelen die dienen te worden nageleefd in havens. De lidstaten mogen de bepalingen van deze richtlijn toepassen op havengerelateerde gebieden.
   2.   De bij deze richtlijn vastgestelde maatregelen zijn van toepassing op elke haven die gelegen is op het grondgebied van een lidstaat waarin zich een of meer havenfaciliteiten bevinden die onder een overeenkomstig Verordening (EG) nr. 725/2004 goedgekeurd veiligheidsplan voor havenfaciliteiten vallen. Deze richtlijn is niet van toepassing op militaire installaties in havens.
   3.   De lidstaten stellen voor elke haven de grenzen vast voor de toepassing van deze richtlijn, in voorkomende gevallen rekening houdend met de informatie van de havenveiligheidsbeoordeling.
   4.   Voorzover de grenzen van een havenfaciliteit in de zin van Verordening (EG) nr. 725/2004 door de lidstaat op zodanige wijze zijn afgebakend dat deze precies overeenkomen met die van de haven, hebben de desbetreffende bepalingen van Verordening (EG) nr. 725/2004 voorrang boven die van deze richtlijn.
   Artikel 3
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

               1.

               „haven”: elk uit land en water bestaand gespecificeerd gebied, waarvan de grenzen door de lidstaat waar de haven zich bevindt, zijn bepaald, met werken en voorzieningen ten behoeve van het commercieel vervoer over zee;

               2.

               „schip/haven raakvlak”: interacties die plaatsvinden wanneer een schip rechtstreeks en onmiddellijk betrokken is bij acties die gepaard gaan met de verplaatsing van personen of goederen, dan wel verlening van havendiensten aan of vanuit het schip;

               3.

               „havenfaciliteit”: een locatie waar het schip/haven raakvlak plaatsvindt; daartoe behoren in voorkomende gevallen ankergebieden, ligplaatsen en aanvaarroutes vanuit zee;

               4.

               „instantie voor havenbeveiliging”: de door iedere lidstaat aangewezen instantie die als contactpunt voor de Commissie en de overige lidstaten dient en die de toepassing van de maatregelen op het gebied van havenveiligheid in deze richtlijn faciliteert, de follow-up van die toepassing verzorgt en daar informatie over verschaft;

               5.

               „autoriteit voor havenveiligheid”: de autoriteit verantwoordelijk voor veiligheidsaangelegenheden in een gegeven haven.

         Artikel 4
   Coördinatie met uit hoofde van Verordening (EG) nr. 725/2004 genomen maatregelen
   De lidstaten zorgen ervoor dat bij deze richtlijn ingevoerde havenveiligheidsmaatregelen nauwlettend worden gecoördineerd met uit hoode van Verordening (EG) nr. 725/2004 genomen maatregelen.
   Artikel 5
   Autoriteit voor havenveiligheid
   1.   De lidstaten wijzen een autoriteit voor havenveiligheid aan voor elke haven die onder deze richtlijn valt. Een autoriteit voor havenveiligheid kan voor meer dan één haven worden aangewezen.
   2.   De autoriteit voor havenveiligheid is verantwoordelijk voor de opstelling en uitvoering van havenveiligheidsplannen die zijn gebaseerd op de bevindingen van havenveiligheidsbeoordelingen.
   3.   De lidstaten kunnen een „bevoegde autoriteit voor maritiemebeveiliging” krachtens Verordening (EG) nr. 725/2004 aanstellen als autoriteit voor havenveiligheid.
   Artikel 6
   Havenveiligheidsbeoordeling
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat havenveiligheidsbeoordelingen worden uitgevoerd voor de onder deze richtlijn vallende havens. Bij deze beoordelingen wordt naar behoren rekening gehouden met de specificiteiten van de verschillende delen van een haven alsmede, wanneer zulks volgens de betrokken autoriteit in die lidstaat van toepassing is, met de naburige gebieden daarvan indien deze van invloed zijn op de veiligheid in de haven, en wordt rekening gehouden met de uit hoofde van Verordening (EG) nr. 725/2004 uitgevoerde beoordelingen betreffende havenfaciliteiten binnen de grenzen ervan.
   2.   Elke havenveiligheidsbeoordeling wordt uitgevoerd met inachtneming van ten minste de gedetailleerde eisen in bijlage I.
   3.   Havenveiligheidsbeoordelingen kunnen worden uitgevoerd door een erkende veiligheidsorganisatie zoals bedoeld in artikel 11.
   4.   Havenveiligheidsbeoordelingen worden goedgekeurd door de betrokken lidstaat.
   Artikel 7
   Havenveiligheidsplan
   1.   Afhankelijk van de bevindingen van de havenveiligheidsbeoordelingen dragen de lidstaten er zorg voor dat havenveiligheidsplannen worden ontwikkeld, in stand gehouden en geactualiseerd. In de havenveiligheidsplannen worden op adequate wijze de specificiteiten van de verschillende delen van een haven behandeld en worden de uit hoofde van Verordening (EG) nr. 725/2004 opgestelde veiligheidsplannen voor havenfaciliteiten binnen de grenzen ervan geïntegreerd.
   2.   In de havenveiligheidsplannen worden, voor elk van de verschillende in artikel 8 genoemde veiligheidsniveaus, vastgesteld:

               a)

               de te volgen procedures,

               b)

               de in te voeren maatregelen,

               c)

               de te nemen maatregelen.

         3.   Elk havenveiligheidsplan wordt ontwikkeld met inachtneming van ten minste de gedetailleerde eisen in bijlage II. Waar en voorzover passend omvat het havenveiligheidsplan met name veiligheidsmaatregelen voor passagiers en voertuigen die gereed staan om in te schepen op zeeschepen die passagiers en voertuigen vervoeren. In geval van internationale zeevervoersdiensten werken de betrokken lidstaten samen bij de veiligheidsbeoordeling.
   4.   Havenveiligheidsplannen kunnen worden ontwikkeld door een erkende veiligheidsorganisatie als bedoeld in artikel 11.
   5.   Voordat deze havenveiligheidsplannen worden uitgevoerd worden ze goedgekeurd door de betrokken lidstaat.
   6.   De lidstaten zorgen ervoor dat toezicht wordt uitgeoefend op de implementatie van veiligheidsplannen. Dit toezicht wordt gecoördineerd met andere controleactiviteiten in de haven.
   7.   De lidstaten zorgen ervoor dat er adequate oefeningen worden verricht, waarbij rekening wordt gehouden met de in bijlage III vermelde basiseisen voor veiligheidsopleidingsoefeningen.
   Artikel 8
   Veiligheidsniveaus
   1.   De lidstaten voeren een systeem van veiligheidsniveaus in voor havens of delen van havens.
   2.   Er zijn drie veiligheidsniveaus, zoals gedefinieerd in Verordening (EG) nr. 725/2004:

               —

               Veiligheidsniveau 1: het te allen tijde handhaven van een minimum aan passende beschermende veiligheidsmaatregelen;

               —

               Veiligheidsniveau 2: het gedurende een bepaalde tijd handhaven van passende bijkomende beschermende veiligheidsmaatregelen in verband met een verhoogd risico op een veiligheidsincident;

               —

               Veiligheidsniveau 3: het gedurende een beperkte tijd handhaven van verdere specifieke beschermende veiligheidsmaatregelen, wanneer een veiligheidsincident waarschijnlijk of ophanden is, hoewel de specifieke target misschien niet kan worden vastgesteld.

         3.   De lidstaten bepalen voor elke haven of elk deel van een haven de in gebruik zijnde veiligheidsniveaus. Op elk veiligheidsniveau kan een lidstaat bepalen dat verschillende veiligheidsmaatregelen moeten worden geïmplementeerd in verschillende delen van de haven afhankelijk van de bevindingen van de havenveiligheidsbeoordeling.
   4.   De lidstaten delen voor elke haven of elk deel van een haven het van kracht zijnde veiligheidsniveau, alsmede elke wijziging hiervan, mee aan de juiste persoon of personen.
   Artikel 9
   Havenveiligheidsfunctionaris
   1.   Voor elke haven wordt door de betrokken lidstaat een havenveiligheidsfunctionaris erkend. Elke haven heeft een andere havenveiligheidsfunctionaris voorzover dat praktisch haalbaar is, maar kan in voorkomend geval een gedeelde veiligheidsfunctionaris hebben.
   2.   De havenveiligheidsfunctionarissen vervullen de rol van contactpunt voor kwesties die verband houden met havenveiligheid.
   3.   Daar waar de havenveiligheidsfunctionaris niet dezelfde is als de beveiligingsbeambte(n) van de havenfaciliteit(en) krachtens Verordening (EG) nr. 725/2004 moet ervoor worden gezorgd dat zij nauw samenwerken.
   Artikel 10
   Evaluaties
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat havenveiligheidsbeoordelingen en havenveiligheidsplannen op passende wijze worden geëvalueerd. Zij moeten minstens eenmaal in de vijf jaar worden geëvalueerd.
   2.   Het voorwerp van de evaluatie is dat van de artikelen 6 of 7, als passend.
   Artikel 11
   Erkende veiligheidsorganisatie
   De lidstaten kunnen erkende veiligheidsorganisaties aanwijzen voor de in deze richtlijn gespecificeerde doeleinden. Erkende veiligheidsorganisaties moeten de voorwaarden in bijlage IV vervullen.
   Artikel 12
   Instantie voor havenveiligheid
   De lidstaten stellen een instantie aan voor havenveiligheidsaspecten. De lidstaten kunnen voor havenveiligheidsaspecten de instantie aanwijzen die is aangesteld krachtens Verordening (EG) nr. 725/2004. De instantie voor havenveiligheid deelt aan de Commissie de lijst mee van havens waarop deze richtlijn betrekking heeft, alsook alle eventuele wijzigingen in deze lijst.
   Artikel 13
   Implementatie en conformiteitscontrole
   1.   De lidstaten zetten een systeem op dat zorgt voor adequate en regelmatige supervisie van de havenveiligheidsplannen en de implementatie ervan.
   2.   In samenwerking met de in artikel 12 bedoelde instanties controleert de Commissie de toepassing van deze richtlijn door de lidstaten.
   3.   Deze controle wordt gezamenlijk verricht met de inspecties van artikel 9, lid 4, van Verordening (EG) nr. 725/2004.
   Artikel 14
   Aanpassingen
   De bijlagen I tot en met IV kunnen worden gewijzigd in overeenstemming met de procedure als bedoeld in artikel 15, lid 2, zonder het toepassingsgebied van deze richtlijn uit te breiden.
   Artikel 15
   Comitéprocedure
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is opgericht bij Verordening (EG) nr. 725/2004.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 van dat besluit.
   De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op één maand.
   3.   Het comité stelt zijn reglement van orde vast.
   Artikel 16
   Vertrouwelijkheid en verspreiding van informatie
   1.   De Commissie neemt bij de toepassing van deze richtlijn, in overeenstemming met de bepalingen van Besluit 2001/844/EG, EGKS, Euratom (6) de nodige maatregelen om vertrouwelijke informatie waartoe zij toegang heeft of die zij van de lidstaten ontvangt, te beschermen.
   De lidstaten nemen equivalente maatregelen in overeenstemming met hun relevante nationale wetgeving.
   2.   Personeel dat veiligheidsinspecties uitvoert of vertrouwelijke informatie behandelt in verband met deze richtlijn, heeft een passend veiligheidsniveau dat wordt gecontroleerd door de lidstaat waarvan het onderdaan is.
   Artikel 17
   Sancties
   De lidstaten zorgen ervoor dat doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties worden ingesteld voor schendingen van de ingevolge deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen.
   Artikel 18
   Uitvoering
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 15 juni 2007 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 19
   Evaluatieverslag
   Uiterlijk op 15 december 2008 en daarna om de vijf jaar dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een evaluatieverslag in dat onder andere is gebaseerd op de krachtens artikel 13 verkregen gegevens. In dit verslag gaat de Commissie na in hoeverre de richtlijn door de lidstaten wordt nageleefd en in hoeverre de genomen maatregelen doeltreffend zijn. Indien nodig dient zij voorstellen voor aanvullende maatregelen in.
   Artikel 20
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 21
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten met havens als bedoeld in artikel 2, lid 2.

      Gedaan te Straatsburg, 26 oktober 2005.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. ALEXANDER

      (1)  PB C 120 van 20.5.2005, blz. 28.

      (2)  PB C 43 van 18.2.2005, blz. 26.

      (3)  Advies van het Europees Parlement van 10 mei 2005 (nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 6 oktober 2005.

      (4)  PB L 129 van 29.4.2004, blz. 6.

      (5)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

      (6)  PB L 317 van 3.12.2001, blz. 1. Besluit laatstelijk gewijzigd bij Besluit 2005/94/EG, Euratom (PB L 31 van 4.2.2005, blz. 66).

      BIJLAGE I
      BEOORDELING VAN DE HAVENVEILIGHEID
      De beoordeling van de havenveiligheid is de basis voor de werkzaamheden betreffende het havenveiligheidsplan en de implementatie ervan. De beoordeling van de havenveiligheid omvat ten minste de volgende elementen:

                  —

                  vaststelling en evaluatie van belangrijke bedrijfsmiddelen en infrastructuur die dienen te worden beschermd;

                  —

                  vaststelling van mogelijke bedreigingen voor de bedrijfsmiddelen en infrastructuur en de waarschijnlijkheid dat deze zich voordoen, met het oog op de vaststelling en prioritering van veiligheidsmaatregelen;

                  —

                  vaststelling, selectie en prioritering van tegenmaatregelen en procedurele wijzigingen en hun effectiviteitsniveau wat vermindering van de kwetsbaarheid betreft; en

                  —

                  vaststelling van zwakke plekken, met inbegrip van menselijke factoren, in de infrastructuur, beleidsmaatregelen en procedures.

            Met dit doel dient de beoordeling minstens betrekking te hebben op de volgende aspecten:

                  —

                  vaststellen van alle gebieden die relevant zijn voor de havenveiligheid en daarmee ook de havengrenzen. Daartoe behoren de havenfaciliteiten die al onder Verordening (EG) nr. 725/2004 vallen en waarvan de risicobeoordeling als basis zal dienen;

                  —

                  vaststellen van veiligheidskwesties die voortvloeien uit het raakvlak tussen de havenfaciliteit en andere havenveiligheidsmaatregelen;

                  —

                  vaststellen welke leden van het havenpersoneel onderworpen moeten worden aan backgroundchecks en/of een veiligheidsonderzoek omdat zij contacten hebben met gebieden met een hoge risicograad;

                  —

                  opsplitsen, indien nuttig, van de haven volgens de waarschijnlijkheid van veiligheidsincidenten. Gebieden worden niet enkel beoordeeld op het directe profiel ervan als potentieel doelwit, maar ook op de potentiële rol ervan als doorgangsgebied wanneer naburige gebieden het doelwit vormen;

                  —

                  vaststellen van risicovariaties, bv. die welke seizoensgebonden zijn;

                  —

                  vaststellen van de specifieke kenmerken van elk subgebied, zoals ligging, toegangen, stroomvoorziening, communicatiesysteem, eigendom en gebruikers en andere voor de veiligheid relevant geachte elementen;

                  —

                  vaststellen van potentiële bedreigingsscenario's voor de haven. De volledige haven of specifieke onderdelen van haar infrastructuur, vracht, baggage, personen of vervoersuitrusting binnen de haven kunnen een direct doelwit zijn van een vastgestelde bedreiging, of kunnen onderdeel zijn van een in het bedreigingsscenario ontwikkeld ruimer gebied;

                  —

                  vaststellen van de specifieke gevolgen van een bedreigingsscenario. De gevolgen kunnen een of meer subgebieden betreffen. Er moeten zowel directe als indirecte gevolgen worden vastgesteld. Speciale aandacht moet worden besteed aan het risico van menselijke slachtoffers;

                  —

                  vaststellen van de mogelijkheid van clustereffecten voor een veiligheidsincident;

                  —

                  vaststellen van de kwetsbaarheden van elk subgebied;

                  —

                  vaststellen van alle organisatorische aspecten die relevant zijn voor de totale havenveiligheid, inclusief de bevoegdheidsverdeling ten aanzien van alle veiligheidsgerelateerde autoriteiten, bestaande regels en procedures;

                  —

                  vaststellen van de kwetsbaarheden van de overkoepelende havenveiligheid met betrekking tot organisatorische, wettelijke en procedurele aspecten;

                  —

                  vaststellen van maatregelen, procedures en acties die gericht zijn op het verminderen van kritieke kwetsbaarheden. Er moet meer bepaald aandacht worden besteed aan de noodzaak van en de middelen voor toegangscontrole of beperkingen voor wat betreft de hele haven of bepaalde delen van een haven, inclusief identificatie van passagiers, havenbedienden of andere werknemers, bezoekers en scheepsbemanningen, bewakingseisen voor een gebied of activiteit, vracht- en bagagecontrole. Maatregelen, procedures en acties moeten in overeenstemming zijn met het waargenomen risico, dat kan verschillen per havengebied;

                  —

                  vaststellen hoe maatregelen, procedures en acties moeten worden versterkt in geval van een verhoging van het veiligheidsniveau;

                  —

                  vaststellen van specifieke eisen voor het omgaan met veiligheidsaandachtspunten zoals „verdachte” vracht, bagage, bunkeractiviteiten, voorzieningen of personen, onbekende pakjes, bekende gevaren (bv. bommen). In verband met deze eisen moet worden nagegaan in hoeverre het wenselijk is een veiligheidsmachtiging te geven ter plekke of na vervoer naar een beveiligde zone;

                  —

                  vaststellen van maatregelen, procedures en acties voor het beperken en mitigeren van gevolgen;

                  —

                  vaststellen van taakverdelingen die de passende en correcte implementatie van de vastgestelde maatregelen, procedures en acties mogelijk maken;

                  —

                  in voorkomende gevallen, met name besteden van aandacht aan het verband met andere veiligheidsplannen (bv. veiligheidsplannen voor havenfaciliteiten) en andere reeds bestaande veiligheidsmaatregelen. Er moet ook aandacht worden besteed aan het verband met andere reactieplannen (bv. reactieplan bij olieverliezen, havennoodplan, medisch interventieplan, nucleair rampenplan, enz);

                  —

                  vaststellen van communicatie-eisen betreffende de implementatie van de maatregelen en procedures;

                  —

                  met name aandacht besteden aan maatregelen om veiligheidsgevoelige informatie te beschermen tegen openbaarmaking;

                  —

                  vaststelling van de „need-to-know”-eisen ten aanzien van al diegenen die direct betrokken zijn alsook, in voorkomende gevallen, het grote publiek.

      BIJLAGE II
      HAVENVEILIGHEIDSPLAN
      In het havenveiligheidsplan zijn de regelingen inzake de havenveiligheid opgenomen. Het wordt gebaseerd op de bevindingen van de havenveiligheidsbeoordeling. Er worden duidelijk gedetailleerde maatregelen in genoemd. Het omvat een controlemechanisme dat in voorkomende gevallen de mogelijkheid biedt passende collectieve maatregelen te nemen.
      Het havenveiligheidsplan wordt gebaseerd op de volgende algemene elementen:

                  —

                  bepalen van alle voor de havenveiligheid relevante gebieden. Afhankelijk van de havenveiligheidsbeoordeling kunnen maatregelen, procedures en acties verschillen per subgebied. Immers, sommige subgebieden kunnen strengere preventieve maatregelen vereisen dan andere. Met name moet aandacht worden besteed aan de raakvlakken tussen subgebieden, zoals aangewezen in de havenveiligheidsbeoordeling;

                  —

                  zorgen voor coördinatie tussen veiligheidsmaatregelen voor gebieden met verschillende veiligheidskenmerken;

                  —

                  voorzover nodig voorzien in verschillende maatregelen met betrekking tot verschillende delen van de haven, veranderende veiligheidsniveaus, en specifieke informatie;

                  —

                  vaststellen van een organisatorische structuur ter ondersteuning van de verhoging van de havenveiligheid.

            Op basis van deze algemene elementen worden in het havenveiligheidsplan taken toegewezen en werkschema's gespecificeerd op de volgende gebieden:

                  —

                  toegangseisen. Voor sommige gebieden worden de eisen pas van kracht wanneer de veiligheidsniveaus bepaalde minimumdrempelwaarden overschrijden. Alle eisen en drempelwaarden moeten in het havenveiligheidsplan worden opgenomen;

                  —

                  identiteits-, bagage- en vrachtcontrole-eisen. De eisen kunnen al dan niet van toepassing zijn op subgebieden; de eisen kunnen al dan niet volledig van toepassing zijn op verschillende subgebieden. Personen die een subgebied binnenkomen of zich in een subgebied bevinden kunnen onderworpen worden aan controle. Het havenveiligheidsplan moet op passende wijze beantwoorden aan de bevindingen van de havenveiligheidsbeoordeling, hetgeen het instrument is op basis waarvan de veiligheidseisen voor elk subgebied en elk veiligheidsniveau worden vastgesteld. Wanneer specifieke identificatiekaarten worden ontwikkeld voor havenveiligheidsdoeleinden moeten duidelijke procedures worden ingesteld voor de afgifte, de gebruikscontrole en het terugzenden van dergelijke documenten. Bij dergelijke procedures moet rekening worden gehouden met de specificiteiten van bepaalde groepen havengebruikers en moeten specifieke maatregelen mogelijk zijn teneinde de negatieve impact van toegangscontrole-eisen te beperken. Er dient minstens in de volgende categorieën te worden voorzien: zeevarenden, overheidsfunctionarissen, mensen die regelmatig in de haven werken of deze bezoeken, mensen die in de haven wonen en mensen die occasioneel werkzaam zijn in de haven of deze bezoeken;

                  —

                  verbinding met de autoriteiten voor vrachtcontrole, bagagecontrole en passagierscontrole. Voorzover nodig moet het plan voorzien in de koppeling van de informatie- en machtigingssystemen van deze autoriteiten, inclusief mogelijke machtigingssystemen vóór aankomst;

                  —

                  procedures en maatregelen betreffende het omgaan met verdachte vracht, bagage, bunkering, voorzieningen of personen, inclusief vaststelling van een veilig gebied alsook betreffende andere veiligheidsaspecten en inbreuken op de havenveiligheid;

                  —

                  controle-eisen voor subgebieden of activiteiten binnen subgebieden. Zowel voor de noodzaak daarvan als voor mogelijke technische oplossingen baseert men zich op de havenveiligheidsbeoordeling;

                  —

                  markering. Gebieden ten aanzien waarvan toegangs- en/of controle-eisen worden gesteld, moeten behoorlijk worden gemarkeerd. In verband met controle- en toegangseisen wordt op passende wijze rekening gehouden met alle relevante bestaande wettelijke regelingen en praktijken. Het feit dat activiteiten worden gecontroleerd moet op passende wijze worden aangegeven indien de nationale wetgeving dit vereist;

                  —

                  communicatie- en veiligheidsmachtiging. Alle relevante veiligheidsinformatie moet naar behoren worden doorgegeven overeenkomstig in het plan opgenomen normen voor veiligheidsmachtiging. Met het oog op de gevoeligheid van bepaalde informatie heeft communicatie plaats op basis van het „need-to-know”-beginsel, waarbij evenwel voorzover nodig wordt voorzien in procedures voor mededelingen aan het grote publiek. Normen voor veiligheidsmachtiging zijn een onderdeel van het plan en beogen het beschermen van veiligheidsgevoelige informatie tegen niet-geautoriseerde openbaarmaking;

                  —

                  melding van veiligheidsincidenten. Met het oog op de zorg voor een snelle reactie moeten in het havenveiligheidsplan duidelijke eisen worden opgenomen inzake melding aan de havenveiligheidsfunctionaris en/of de autoriteit voor havenveiligheid van alle veiligheidsincidenten;

                  —

                  integratie in andere preventieve plannen of activiteiten. Het plan moet meer bepaald betrekking hebben op integratie van andere preventieve en controleactiviteiten in de haven;

                  —

                  integratie in andere reactieplannen en/of opneming van specifieke reactiemaatregelen, -procedures en -acties. In het plan moeten de interactie en coördinatie met andere reactie- en noodplannen worden gedetailleerd. Voorzover nodig moeten conflicten en tekortkomingen worden opgelost;

                  —

                  opleidings- en oefeneisen;

                  —

                  operationele havenveiligheidsorganisatie en werkprocedures. In het havenveiligheidsplan worden de havenveiligheidsorganisatie, de taakverdeling en de werkprocedures gedetailleerd. In voorkomende gevallen wordt ook de coördinatie met havenfaciliteitsfunctionarissen en scheepsveiligheidsfunctionarissen gedetailleerd. In het havenveiligheidsplan worden de taken omlijnd van het havenveiligheidscomité, indien dit bestaat;

                  —

                  procedures voor het aanpassen en actualiseren van het havenveiligheidsplan.

      BIJLAGE III
      BASISEISEN VOOR VEILIGHEIDSOPLEIDINGSOEFENINGEN
      Er dienen minstens eenmaal per kalenderjaar, met een periode van niet meer dan 18 maanden tussen de opleidingsoefeningen, diverse soorten opleidingsoefeningen te worden uitgevoerd, waarbij sprake kan zijn van deelname door havenveiligheidsbeambten, tezamen met desbetreffende autoriteiten van de lidstaten, veiligheidsbeambten van de maatschappij, of scheepsveiligheidsbeambten, indien beschikbaar. Verzoeken tot deelname van veiligheidsbeambten van de maatschappij of scheepsveiligheidsbeambten aan gezamenlijke opleidingsoefeningen dienen plaats te vinden met het oog op de veiligheid en implicaties voor de werkzaamheden van het schip. Bij deze opleidingsoefeningen dienen de communicatie, coördinatie, beschikbaarheid van hulpmiddelen en de reacties te worden getest. Deze opleidingsoefeningen kunnen:

                  1.

                  op ware grootte of live worden uitgevoerd;

                  2.

                  uit computersimulatie of seminars bestaan; of

                  3.

                  worden gecombineerd met andere oefeningen, zoals oefeningen op het gebied van reacties op noodsituaties of andere oefeningen van overheidsinstanties voor de haven.

      BIJLAGE IV
      DOOR EEN ERKENDE VEILIGHEIDSORGANISATIE TE VERVULLEN VOORWAARDEN
      Een erkende veiligheidsorganisatie moet kunnen aantonen:

                  1.

                  deskundigheid op het gebied van relevante aspecten van havenveiligheid;

                  2.

                  de nodige kennis van havenactiviteiten, waaronder begrepen kennis van het ontwerp en de constructie van havens;

                  3.

                  de nodige kennis van andere voor de veiligheid relevante activiteiten die van invloed kunnen zijn op de havenveiligheid;

                  4.

                  het vermogen om waarschijnlijke havenveiligheidsrisico's te beoordelen;

                  5.

                  het vermogen om de deskundigheid van het personeel op het gebied van havenveiligheid te onderhouden en verbeteren;

                  6.

                  het vermogen om de blijvende betrouwbaarheid van het personeel te controleren;

                  7.

                  het vermogen om de nodige maatregelen te onderhouden ter voorkoming van de bekendmaking van of toegang tot gevoelig materiaal door onbevoegden;

                  8.

                  kennis van relevante nationale en internationale wetgeving en veiligheidseisen;

                  9.

                  kennis van huidige bedreigingen met betrekking tot de veiligheid en patronen daarin;

                  10.

                  kennis van de herkenning en opsporing van wapens, gevaarlijke stoffen en apparatuur;

                  11.

                  kennis van de herkenning van de kenmerken en gedragspatronen van personen die de havenveiligheid kunnen bedreigen, zonder daarbij te discrimineren;

                  12.

                  kennis van de technieken die worden gehanteerd om veiligheidsmaatregelen te ontduiken;

                  13.

                  kennis van beveiligings- en bewakingsapparatuur en -systemen en van de beperkingen van de functies ervan.

            Een erkende veiligheidsorganisatie die een beoordeling van de havenveiligheid of een evaluatie van een dergelijke beoordeling voor een haven heeft uitgevoerd, mag het havenveiligheidsplan voor deze haven niet opstellen of evalueren.


Avis juridique important

|

31972L0161

Richtlijn 72/161/EEG van de Raad van 17 april 1972 betreffende de sociaal-economische voorlichting en de scholing van de personen die in de landbouw werkzaam zijn

Publicatieblad Nr. L 096 van 23/04/1972 blz. 0015 - 0020 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1972(II) blz. 0326  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1972(II) blz. 0339  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 7 blz. 0187  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 5 blz. 0191  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 5 blz. 0191

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 17 april 1972  betreffende de sociaal-economische voorlichting en de scholing van de personen die in de landbouw werkzaam zijn   ( 72/161/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 43 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ,  Overwegende dat de in artikel 39 , lid 1 , sub a ) en b ) , van het Verdrag omschreven doelstellingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid niet kunnen worden bereikt zonder hervorming van de landbouwstructuur ;  Overwegende dat deze structuurhervorming een fundamenteel onderdeel van de ontwikkeling van het gemeenschappelijk landbouwbeleid vormt ; dat zij derhalve op een gemeenschappelijke conceptie en gemeenschappelijke criteria dient te berusten ;  Overwegende dat de diversiteit in de oorzaken , de aard en de ernst van de landbouwstructuurproblemen regionaal gedifferentieerde oplossingen kan vereisen , die na verloop van tijd kunnen worden aangepast ; dat een bijdrage moet worden geleverd tot de algemene economische en sociale ontwikkeling van elk betrokken gebied ; dat het beste effect kan worden bereikt wanneer de Lid-Staten op basis van communautaire concepties en criteria met eigen wettelijke en bestuursrechtelijke voorzieningen uitvoering geven aan de gemeenschappelijke actie en zij bovendien onder de door de Gemeenschap vastgestelde voorwaarden zelf bepalen in hoeverre deze actie in bepaalde gebieden moet worden geïntensiveerd of geconcentreerd ;  Overwegende dat de hervorming van de landbouwstructuur slechts kan geschieden indien een groot aantal personen die een agrarische activiteit uitoefenen hun activiteit fundamenteel wijzigen ;  Overwegende dat de keuze die elke fundamentele wijziging van de activiteit binnen de landbouw of elke overgang naar andere bedrijfstakken impliceert gedaan moet worden met volledige kennis van de bestaande mogelijkheden en van de consequenties der keuze ;  Overwegende dat thans deze keuze in tal van gebieden van de Gemeenschap wordt bemoeilijkt door de gebrekkige sociaal-economische voorlichting in de landbouwwereld ;  Overwegende dat de ontwikkeling en de specialisatie van de landbouw een aanzienlijke verhoging vereisen van het peil van de algemene , technische en economische vorming van de landbouwberoepsbevolking , inzonderheid in het geval van door de technische vooruitgang en de eisen van de markten volstrekt noodzakelijk gemaakte nieuwe oriëntaties in bedrijfsvoering , produktie en afzet ;  Overwegende dat de ontoereikendheid van de beschikbare middelen voor scholing en bijscholing in tal van gebieden een hinderpaal vormt voor de pogingen om van de agrarische bedrijfshoofden waarlijk moderne bedrijfshoofden te maken en om in het algemeen de vakbekwaamheid van bedrijfshoofden , werknemers en meewerkende gezinsleden te verzekeren ;  Overwegende dat de centra voor scholing en bijscholing , ten einde te beantwoorden aan de behoeften van een zich ontwikkelende landbouw , hun programma's alsmede het peil en de aard van de opleiding van de leerkrachten volgens door de Lid-Staten omlijnde minimummaatstaven moeten opstellen en aanpassen ;  Overwegende dat de in de landbouw werkzame personen die ertoe gebracht worden de landbouw te verlaten in het algemeen nieuwe vakbekwaamheid moeten verweren en hiertoe slechts in staat zijn indien hun een inkomen gegarandeerd wordt gedurende de periode die zij aan omscholing moeten besteden ;  Overwegende dat het geheel van beoogde maatregelen van communautair belang is en is gericht op het bereiken van de in artikel 39 , lid 1 , sub a ) , van het Verdrag genoemde doeleinden , met inbegrip van de structuurwijzigingen die nodig zijn voor de goede werking van de gemeenschappelijke markt ; dat deze maatregelen derhalve een gemeenschappelijke actie vormen in de zin van artikel 6 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ( 1 ) ;  Overwegende dat de Gemeenschap , aangezien zij bijdraagt tot de financiering van deze gemeenschappelijke actie , in de gelegenheid moet zijn , zich ervan te vergewissen dat de door de Lid-Staten ter uitvoering van de gemeenschappelijke actie getroffen maatregelen bijdragen tot het bereiken van het doel van de actie ; dat te dien einde dient te worden voorzien in een procedure waarbij een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand wordt gebracht in het kader van het Permanent Comité voor de landbouwstructuur , ingesteld bij artikel 1 van de beschikking van de Raad van 4 december 1962 betreffende de coordinatie van het structuurbeleid in de landbouw ( 2 ) , welke procedure , ten aanzien van de financiële aspecten , de raadpleging van het Comité van het E.O.G.F.L . , bedoeld in de artikelen 11 tot en met 15 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 , omvat ;  Overwegende dat het gewenst is dat , op basis van een door de Commissie ingediend verslag , het Europese Parlement en de Raad jaarlijks de resultaten van de getroffen communautaire en nationale maatregelen kunnen nagaan ten einde te kunnen beoordelen of het noodzakelijk is de ingestelde regeling aan te vullen of aan te passen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  TITEL I  De sociaal-economische voorlichting van de landbouwbevolking  Artikel 1  1 . Ten einde de personen die in de landbouw werkzaam zijn in staat te stellen met kennis van zaken een beslissing te nemen over hun beroepstoekomst en die van hun kinderen , wordt door de Lid-Staten een stelsel ingevoerd dat ten doel heeft de sociaal-economische voorlichting van bedrijfshoofden , werknemers en medewerkende gezinsleden tot ontwikkeling te brengen .  2 . In het kader van de door de Raad volgens de procedure van artikel 43 van het Verdrag vast te stellen algemene bepalingen , kunnen de Lid-Staten   - de financiële aanmoedigingsmaatregelen van het in lid 1 bedoelde stelsel differentiëren naar gelang van de gebieden ;   - in bepaalde gebieden alle in artikel 2 bedoelde maatregelen , of sommige daarvan , niet toepassen .  Artikel 2  Het in artikel 1 bedoelde stelsel houdt in :  a ) de oprichting en de uitbreiding van openbare of uitdrukkelijk door de Lid-Staten aangewezen en tot dat doel erkende sociaal-economische voorlichtingsdiensten of van gespecialiseerde sociaal-economische voorlichtingsafdelingen binnen reeds bestaande diensten ;  b ) de overneming van de kosten in verband met de opleiding en de voortgezette opleiding van sociaal-economische consulenten , met inbegrip van de eventuele toekenning van toelagen of vergoedingen voor het volgen van stages of cursusses .  Artikel 3  De in artikel 2 , sub a ) , bedoelde diensten of gespecialiseerde afdelingen voorzien in de sociaal-economische voorlichting door activiteiten die er uitdrukkelijk op gericht zijn :  a ) de landbouwbevolking algemene informatie te verschaffen over de mogelijkheden om haar sociaal-economische positie te verbeteren ;  b ) de individuele gevallen te bestuderen en te onderzoeken met het oog op aanpassing aan nieuwe omstandigheden ;  c ) de personen die belang stellen in nieuwe oriënteringen voor hun bedrijven , in contact te brengen met de bevoegde informatiediensten ;  d ) de betrokkenen voorlichting en raad te verschaffen met het oog op :   - de voortzetting van een landbouwbedrijvigheid ,   - de keuze van een bezigheid buiten de landbouw ,   - de definitieve beëindiging van hun beroepsactiviteit ;  e ) de betrokkenen informatie te verschaffen over de mogelijkheden tot voortgezette opleiding van in de landbouw werkzame personen en over de toekomstmogelijkheden voor hun kinderen binnen of buiten te landbouw ;  f ) hen , al naar gelang van de beoogde of genomen beslissingen , naar de bevoegde gespecialiseerde diensten te verwijzen .  Artikel 4  1 . De in artikel 2 , sub b ) , bedoelde opleiding en voortgezette opleiding van sociaal-economische consulenten moeten personen die reeds een geëigende basisopleiding hebben genoten en voldoende ervaring in de landbouw hebben opgedaan , de gelegenheid bieden hun technische kennis te vervolledigen , voldoende kennis te verwerven of de kennis die zij reeds bezitten te vergroten op het gebied van :   - de economische en menselijke problemen ;   - de problemen in het gebied waar zij werkzaam zullen zijn ;   - de juridische en sociale mogelijkheden voor de betrokkenen .  2 . De Lid-Staten stellen de minimumvoorwaarden vast , waaraan de in artikel 2 , sub b ) , bedoelde stages en cursussen moeten voldoen om door hen te kunnen worden erkend . Zij bepalen met name :  a ) de toelatingsvoorwaarden ,  b ) de minimumprogramma's inzake opleiding en voortgezette opleiding van de consulenten ,  c ) de minimumduur van de cursussen ,  d ) het diploma waarmede de genoten opleiding wordt afgesloten ,  e ) de wijze van beheer , zowel uit het oogpunt van de kwaliteit van de opleiding als uit kwantitatief en financieel oogpunt .  TITEL II  De scholing van de personen die in de landbouw werkzaam zijn  Artikel 5  1 . Ten einde de personen die in de landbouw werkzaam zijn en ten minste achttien jaar oud zijn , in staat te stellen tot het verkrijgen van nieuwe vakbekwaamheid binnen het landbouwberoep of tot het verbeteren van de vakbekwaamheid die zij reeds bezitten , zodat hun integratie in een modern landbouwbestel mogelijk wordt , voeren de Lid-Staten een regeling in ter bevordering van de verdere scholing en aanpassing van bedrijfshoofden , werknemers en medewerkende gezinsleden .  Deze regeling heeft geen betrekking op de normale leergangen van landbouwstudie in het kader van het middelbaar of hoger onderwijs .  2 . In het kader van de door de Raad volgens de procedure van artikel 43 vast te stellen algemene bepalingen kunnen de Lid-Staten :   - de toepassing van de in lid 1 bedoelde regeling naar gelang van de gebieden differentiëren ,   - in bepaalde gebieden alle in artikel 6 bedoelde maatregelen , af sommige daarvan , niet toepassen .  Artikel 6  1 . Onder de in artikel 5 bedoelde regeling vallen de maatregelen die ten doel hebben de personen die in de landbouw werkzaam zijn gelegenheid te bieden hun opleiding zowel in algemeen als in technisch en economisch opzicht aan te vullen .  Deze maatregelen moeten worden uitgevoerd door middel van openbare of uitdrukkelijk door de Lid-Staten aangewezen en tot dat doel erkende centra of stages voor scholing en bijscholing .  2 . De minimumvoorwaarden waaraan centra of stages voor scholing en bijscholing moeten voldoen om te worden erkend , worden door de Lid-Staten neergelegd in bepalingen waarin onder andere nader worden omschreven :  a ) de toelatingsvoorwaarden ,  b ) de minimumprogramma's en in het bijzonder de plaats die daarin moet worden ingeruimd voor de technische en economische vorming ,  c ) de duur van de cursussen op grond van hun aard en met inachtneming van de in artikel 5 genoemde doelstellingen ,  d ) de wijze van beheer , zowel uit het oogpunt van de kwaliteit van de opleiding als uit kwantitatief en financieel oogpunt .  3 . Ter uitvoering van de in lid 1 bedoelde maatregelen treffen de Lid-Staten alle nodige voorzieningen voor :   - de oprichting en de uitbreiding van de centra of de stages ,   - de toekenning van toelagen of vergoedingen aan hen die deze centra of stages bezoeken .  TITEL III  Omscholing van personen die in de landbouw werkzaam zijn en die naar een beroep buiten de landbouw wensen over te gaan  Artikel 7  1 . In afwachting van de inwerkingtreding van het besluit dat de Raad zal nemen ter toepassing van het besluit van de Raad van 1 februari 1971 betreffende de hervorming van het Europees Sociaal Fonds ( 3 ) , waarbij dit Fonds de mogelijkheid wordt geboden steun te verlenen ten behoeve van hen die in de landbouw werkzaam zijn , voeren de Lid-Staten , ten einde personen die in de landbouw werkzaam zijn en die naar een beroep buiten de landbouw wensen over te gaan in staat te stellen omscholingscursussen te volgen , een steunregeling in die de belanghebbenden tijdens de duur van hun omscholing een inkomen en de verwerving of het behoud van aanspraken op sociale zekerheidsuitkeringen garandeert . Deze steun mag evenwel niet in de plaats treden van de sociale zekerheidsuitkeringen .  2 . Op voorstel van de Commissie stelt de Raad volgens de stemprocedure van artikel 43 , lid 2 , van het Verdrag , de voorwaarden en de criteria vast voor de tenuitvoerlegging van het bepaalde in lid 1 .  TITEL IV  Financiële en algemene bepalingen  Artikel 8  Het in deze richtlijn vervatte geheel van maatregelen vormt een gemeenschappelijke actie als bedoeld in artikel 6 , lid 1 , van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  Artikel 9  1 . De beoogde tijdsduur voor de verwezenlijking van de gemeenschappelijke actie bedraagt tien jaar .  2 . Aan het einde van een tijdvak van vijf jaar , te rekenen vanaf het van kracht worden van deze richtlijn , zal de wijze van uitvoering door de Raad op voorstel van de Commissie opnieuw worden bezien .  3 . De totale geraamde kosten van de gemeenschappelijke actie die ten laste komen van het E.O.G.F.L . bedragen 110 miljoen rekeneenheden voor de eerste vijf jaar .  4 . Het bepaalde in artikel 6 , lid 5 , van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 is op de onderhavige richtlijn van toepassing .  Artikel 10  1 . De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van   - de ontwerpen van wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen welke zij ter toepassing van deze richtlijn denken vast te stellen ;   - de voor het van kracht worden van deze richtlijn vastgestelde bepalingen die de toepassing van deze richtlijn mogelijk maken .  2 . Bij de voorlegging van de ontwerpen van wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen en van de reeds geldende bepalingen als bedoeld in lid 1 , geven de Lid-Staten het verband aan dat op regionaal niveau bestaat tussen de desbetreffende maatregel enerzijds en de economische situatie en de kenmerken van de landbouwstructuur anderzijds .  3 . Bij de overeenkomstig lid 1 , eerste streepje , ter kennis gebrachte ontwerpen onderzoekt de Commissie of , op grond van hun verenigbaarheid met deze richtlijn en met inachtneming van de daarin gestelde doeleinden alsmede van het noodzakelijke verband tussen de maatregelen , de voorwaarden voor financiële deelneming door de Gemeenschap in de in artikel 8 bedoelde actie zijn vervuld . Binnen twee maanden na de kennisgeving brengt de Commissie daarover advies uit , na het Permanent Comité voor de landbouwstructuur te hebben geraadpleegd .  4 . De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de in lid 3 bedoelde wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen , onmiddellijk nadat deze zijn vastgesteld .  Artikel 11  1 . Ten aanzien van de overeenkomstig artikel 10 , lid 1 , tweede streepje , en lid 4 , ter kennis gebrachte bepalingen onderzoekt de Commissie of , op grond van hun verenigbaarheid met deze richtlijn en met inachtneming van de daarin gestelde doeleinden alsmede van het noodzakelijke verband tussen de maatregelen , de voorwaarden voor financiële deelneming door de Gemeenschap in de in artikel 8 bedoelde gemeenschappelijke actie zijn vervuld . Binnen twee maanden na de kennisgeving legt de Vertegenwoordiger van de Commissie , na raadpleging van het Comité van het E.O.G.F.L . over de financiële aspecten , aan het Permanent Comité voor de landbouwstructuur een desbetreffende ontwerp-beschikking voor .  2 . Het Comité brengt advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie der aan de orde gestelde vraagstukken . Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van twaalf stemmen , waarbij de stemmen van de Lid-Staten worden gewogen op de in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag bepaalde wijze . De voorzitter neemt niet deel aan de stemming .  3 . De Commissie stelt de beschikking vast . Indien echter deze beschikking niet in overeenstemming is met het door het Comité uitgebrachte advies , wordt de beschikking onverwijld ter kennis van de Raad gebracht . In dat geval kan de Commissie de toepassing van de beschikking tot ten hoogste één maand na deze kennisgeving uitstellen .  De Raad kan binnen een maand volgens de stemprocedure van artikel 43 , lid 2 , van het Verdrag , een andersluidend besluit nemen .  Artikel 12  1 . De uitgaven van de Lid-Staten in het kader van de in artikel 2 , artikel 6 , lid 3 , en artikel 7 bedoelde acties , komen binnen de in lid 2 aangegeven grenzen in aanmerking voor financiering uit het E.O.G.F.L . , afdeling Oriëntatie .  2 . Het E.O.G.F.L . , afdeling Oriëntatie , vergoedt de Lid-Staten :   - 25 % van een vast bedrag van 7 500 rekeneenheden per nieuw in dienst getreden consulent die voldoet aan het bepaalde in artikel 4 , met dien verstande dat vervanging van deze consulent tijdens de duur van de gemeenschappelijke actie niet voor financiering uit het E.O.G.F.L . in aanmerking komt ;   - 25 % van de werkelijke uitgaven , verricht in het kader van acties als bedoeld in artikel 2 , sub b ) . Deze uitgaven worden in aanmerking genomen tot een totaalbedrag van 4 500 rekeneenheden per opgeleide of bij - en nageschoolde consulent ;   - 25 % van de werkelijke uitgaven , verricht in het kader van de bepalingen van artikel 6 , lid 3 . Deze uitgaven worden in aanmerking genomen tot een totaalbedrag van 1 500 rekeneenheden per landbouwer die een volledige cursuscyclus voor scholing en herscholing heeft gevolgd ;   - 25 % van de werkelijke uitgaven , verricht in het kader van acties als bedoeld in artikel 7 . Deze bepaling is slechts van toepassing tot het moment waarop het besluit ten uitvoer zal worden gelegd dat de Raad moet nemen uit hoofde van artikel 4 van het besluit van de Raad van 1 februari 1971 betreffende de hervorming van het Europees Sociaal Fonds , bij welk besluit dit Fonds de mogelijkheid zal krijgen om bijstand te verlenen ten behoeve van personen die in de landbouw werkzaam zijn en willen overschakelen op werkzaamheden buiten de landbouw .  3 . De uitvoeringsbepalingen van lid 2 worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  Artikel 13  1 . De door de Lid-Staten vastgestelde maatregelen kunnen slechts dan in aanmerking komen voor financiële deelneming door de Gemeenschap , indien over de desbetreffende bepalingen overeenkomstig artikel 11 gunstig is beschikt .  2 . De financiële deelneming door de Gemeenschap betreft de financierbare uitgaven die voortvloeien uit de steunmaatregelen toegekend bij een besluit , genomen na de datum van het van kracht worden van deze richtlijn .  Artikel 14  1 . De verzoeken om vergoeding hebben betrekking op de uitgaven die door de Lid-Staten in de loop van een kalenderjaar worden gedaan , en worden bij de Commissie ingediend voor de 1e juli van het daaropvolgende jaar .  2 . Tot de bijstand van het Fonds wordt besloten overeenkomstig artikel 7 , lid 1 , van Verordening  ( EEG ) nr . 729/70 .  3 . De Commissie kan voorschotren verstrekken .  4 . De uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 van de Raad .  Artikel 15  De onderhavige richtlijn doet geen afbreuk aan de bevoegheid van de Lid-Staten om op het door deze richtlijn bestreken gebied aanvullende steunmaatregelen te nemen , waarvan de toepassingsvoorwaarden afwijken van die welke in de richtlijn zijn vastgesteld , op voorwaarde dat die maatregelen in overeenstemming zijn met het bepaalde in de artikelen 92 tot en met 94 van het Verdrag .  Artikel 16  Ieder jaar voor 1 augustus worden de geldende communautaire en nationale maatregelen betreffende deze richtlijn behandeld in een jaarverslag , dat de Commissie aan het Europese Parlement en aan de Raad voorlegt en waarvoor de Lid-Staten de Commissie de nodige documentatie verschaffen .  De Raad beoordeelt de resultaten van deze maatregelen met inachtneming van het tempo van de voor het bereiken van de doeleinden van het gemeenschappelijk landbouwbeleid noodzakelijke structurele ontwikkeling , het effect van de maatregelen op de harmonische regionale ontwikkeling binnen de Gemeenschap , en de financiële gevolgen van deze maatregelen .  De Raad stelt eventueel volgens de procedure van artikel 43 van het Verdrag de nodige voorschriften vast .  Artikel 17  De Lid-Staten kunnen aanvullende voorwaarden stellen voor de uitvoering van de in deze richtlijn bedoelde steunmaatregelen .  Artikel 18  De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om gevolg te geven aan het bepaalde in deze richtlijn binnen een termijn van één jaar te rekenen vanaf de kennisgeving .  Artikel 19  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 17 april 1972 .  Voor de Raad  De Voorzitter  J . P . BUCHLER  ( 1 ) PB nr . L 94 van 28 . 4 . 1970 , blz . 13 .  ( 2 ) PB nr . 136 van 17 . 12 . 1962 , blz . 2892/62 .  ( 3 ) PB nr . L 28 van 4 . 2 . 1971 , blz . 15 .


Avis juridique important

|

32001L0044

Richtlĳn 2001/44/EG van de Raad van 15 juni 2001 tot wĳziging van Richtlĳn 76/308/EEG betreffende de wederzĳdse bĳstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde accĳnzen

Publicatieblad Nr. L 175 van 28/06/2001 blz. 0017 - 0020

Richtlijn 2001/44/EG van de Raadvan 15 juni 2001tot wijziging van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde en van bepaalde accijnzenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 93 en 94,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) De geldende regelingen voor wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die zijn vervat in Richtlijn 76/308/EEG(4) dienen te worden gewijzigd teneinde het hoofd te bieden aan de uit de toenemende fraude voortvloeiende bedreiging voor de financiële belangen van de Gemeenschap en van de lidstaten, alsmede voor de interne markt.(2) In het kader van de interne markt moeten de steeds meer door fraude bedreigde communautaire en nationale financiële belangen beschermd worden, zodat het concurrentievermogen en de fiscale neutraliteit van de interne markt beter worden gewaarborgd.(3) Met het oog op een betere bescherming van de financiële belangen van de lidstaten en de neutraliteit van de interne markt dienen schuldvorderingen betreffende bepaalde belastingen op inkomen en vermogen en bepaalde heffingen op verzekeringspremies ook tot de werkingssfeer van de wederzijdse bijstand als bepaald in Richtlijn 76/308/EEG te worden gebracht.(4) Met het oog op een efficiënter en doeltreffender invordering van schuldvorderingen waarvoor een verzoek tot invordering is gedaan, dient de executoriale titel van de schuldvordering in beginsel op dezelfde wijze te worden behandeld als een titel van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd.(5) Behalve in uitzonderlijke omstandigheden, kan gebruikmaking van wederzijdse bijstand bij de invordering van schuldvorderingen niet worden gebaseerd op financiële voordelen of een aandeel in de verkregen resultaten; de lidstaten moeten echter afspraken kunnen maken over vergoeding indien zich bij de invordering een bijzonder probleem voordoet.(6) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(5).(7) Richtlijn 76/308/EEG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 76/308/EEG wordt als volgt gewijzigd:1. de titel wordt vervangen door: "Richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen";2. artikel 2 wordt vervangen door: "Artikel 2Deze richtlijn is van toepassing op alle schuldvorderingen die verband houden met:a) de restituties, interventies en andere maatregelen die deel uitmaken van het stelsel van algehele of gedeeltelijke financiering door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), met inbegrip van de in het kader van deze acties te innen bedragen;b) de heffingen en andere rechten uit hoofde van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker;c) de invoerrechten;d) de uitvoerrechten;e) de belasting over de toegevoegde waarde;f) de accijnzen op:- tabaksfabrikaten,- alcohol en alcoholhoudende dranken,- minerale oliën;g) belastingen op inkomen en vermogen;h) belastingen op verzekeringspremies;i) interesten, bestuursrechtelijke sancties en boetes, en kosten in verband met de onder a) tot en met h) bedoelde schuldvorderingen, met uitsluiting van de strafrechtelijke maatregelen als gedefinieerd in de geldende wetgeving van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit gevestigd is.";3. aan artikel 3 worden de volgende streepjes toegevoegd: "- 'invoerrechten', douanerechten en heffingen van gelijke werking op invoer, alsmede invoerheffingen in het kader van het gemeenschappelijke landbouwbeleid of in het kader van specifieke regelingen voor bepaalde goederen die door de verwerking van landbouwproducten worden verkregen;- 'uitvoerrechten', douanerechten en heffingen van gelijke werking op uitvoer, alsmede uitvoerheffingen in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid of in het kader van specifieke regelingen voor bepaalde goederen die door de verwerking van landbouwproducten worden verkregen;- 'belastingen op inkomen en vermogen', de belastingen die zijn genoemd in artikel 1, lid 3, van Richtlijn 77/799/EEG(6), juncto artikel 1, lid 4, van die richtlijn;- 'heffingen op verzekeringspremies':>RUIMTE VOOR DE TABEL>Deze richtlijn is eveneens van toepassing op schuldvorderingen die betrekking hebben op gelijke of in wezen soortgelijke heffingen op verzekeringspremies die in de toekomst naast of in de plaats van de in het zesde streepje bedoelde heffingen zouden worden geheven. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten stellen elkaar alsook de Commissie in kennis van de datum van de inwerkingtreding van die heffingen.";4. in artikel 4, lid 2, worden de woorden "de naam en het adres" vervangen door de woorden "naam, adres en enige andere relevante informatie met betrekking tot de identiteit waartoe de verzoekende autoriteit normaliter toegang heeft";5. in artikel 5, lid 2, worden de woorden "de naam en het adres" vervangen door de woorden "naam, adres en enige andere relevante informatie met betrekking tot de identiteit waartoe de verzoekende autoriteit normaliter toegang heeft";6. de artikelen 7, 8, 9 en 10 worden vervangen door: "Artikel 71. Het verzoek tot invordering van een schuldvordering dat de verzoekende autoriteit tot de aangezochte autoriteit richt, dient vergezeld te gaan van een officieel exemplaar of van een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van de executoriale titel, afgegeven in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd en, in voorkomend geval, van het origineel of van een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van andere voor de invordering benodigde documenten.2. De verzoekende autoriteit kan slechts een verzoek tot invordering indienen:a) indien de schuldvordering en/of de executoriale titel niet betwist worden in de lidstaat waar zij gevestigd is of wanneer artikel 12, lid 2, tweede alinea, wordt toegepast;b) wanneer zij in de lidstaat waar zij is gevestigd, de daartoe ter beschikking staande invorderingsprocedures heeft ingesteld, welke op grond van de in lid 1 bedoelde titel kunnen worden uitgevoerd, en de genomen maatregelen niet tot volledige betaling van de schuldvordering zullen leiden.3. In het verzoek tot invordering worden vermeld:a) naam, adres en alle andere relevante informatie betreffende de identiteit van de betrokken persoon en/of de derde die houder is van hem toebehorende vermogensbestanddelen;b) naam, adres en alle andere relevante informatie betreffende de identiteit van de verzoekende autoriteit;c) de executoriale titel die is afgegeven in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd;d) aard en bedrag van de schuldvordering, met inbegrip van hoofdsom, interest en alle andere verschuldigde sancties, boetes en kosten, uitgedrukt in de valuta van de lidstaten waar de beide betrokken autoriteiten zijn gevestigd;e) de datum waarop de geadresseerde door de verzoekende autoriteit en/of door de aangezochte autoriteit van de titel kennis is gegeven;f) de datum met ingang waarvan en de periode gedurende welke de executie mogelijk is volgens het geldende recht van de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd;g) alle overige relevante informatie.4. Het verzoek tot invordering bevat voorts een verklaring waarin de verzoekende autoriteit bevestigt dat de voorwaarden van lid 2 zijn vervuld.5. De verzoekende autoriteit doet de aangezochte autoriteit, zodra zij hiervan kennis heeft, alle nuttige inlichtingen toekomen die betrekking hebben op de zaak welke de aanleiding was voor het verzoek tot invordering.Artikel 81. De executoriale titel van de schuldvordering wordt rechtstreeks erkend en automatisch behandeld als executoriale titel van een schuldvordering van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd.2. Onverminderd lid 1 kan de executoriale titel van de schuldvordering, in voorkomend geval en volgens de bepalingen welke van toepassing zijn in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, worden bekrachtigd als, erkend als, aangevuld met of vervangen door een op het grondgebied van dat land geldende executoriale titel.Binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek tot invordering trachten de lidstaten de formaliteiten betreffende bekrachtiging, erkenning, aanvulling of vervanging van de titel te vervullen, tenzij de derde alinea van toepassing is. De vervulling kan niet worden geweigerd indien de executoriale titel in behoorlijke vorm is opgesteld. De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit in kennis van de redenen waarom de periode van drie maanden niet kan worden nageleefd.Ingeval het vervullen van één van deze formaliteiten aanleiding geeft tot een betwisting van de schuldvordering en/of de door de verzoekende autoriteit afgegeven executoriale titel, is artikel 12 van toepassing.Artikel 91. De invordering geschiedt in de valuta van de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd. De aangezochte autoriteit dient het volledige door haar ingevorderde bedrag van de schuldvordering aan de verzoekende autoriteit over te maken.2. De aangezochte autoriteit kan, indien de in de lidstaat waar zij gevestigd is geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen dit toelaten, en na raadpleging van de verzoekende autoriteit, aan de debiteur uitstel van betaling verlenen of een betaling in termijnen toestaan. De door de aangezochte autoriteit uit hoofde van dit uitstel van betaling geïnde interesten dienen eveneens te worden overgemaakt aan de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd.Met ingang van de datum waarop de executoriale titel van de schuldvordering overeenkomstig artikel 8 rechtstreeks is erkend of overeenkomstig artikel 8 is bekrachtigd, erkend, aangevuld of vervangen, wordt interest geïnd wegens niet-tijdige betaling krachtens de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit gevestigd is, welke interest eveneens dient te worden overgemaakt aan de lidstaat waar de verzoekende autoriteit gevestigd is.Artikel 10Onverminderd artikel 6, lid 2, wordt aan de in te vorderen schuldvorderingen niet noodzakelijkerwijs de preferentiële behandeling toegekend die geldt voor soortgelijke schuldvorderingen die ontstaan in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd.";7. artikel 12, lid 2, wordt als volgt gewijzigd:a) aan de eerste zin wordt het volgende toegevoegd: ", tenzij de verzoekende autoriteit overeenkomstig de tweede alinea anders verzoekt";b) de volgende alinea wordt toegevoegd: "Niettegenstaande lid 2, eerste alinea, kan de verzoekende autoriteit overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en de administratieve praktijken die gelden in de lidstaat waar zij gevestigd is, de aangezochte autoriteit verzoeken een betwiste schuldvordering in te vorderen, voorzover de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijken in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, zulks toelaten. Indien de uitkomst van deze betwisting vervolgens voor de schuldenaar gunstig uitvalt, is de verzoekende autoriteit gehouden tot terugbetaling van elk ingevorderd bedrag, vermeerderd met eventueel verschuldigde vergoedingen, overeenkomstig de in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd geldende wettelijke bepalingen.";8. artikel 14, eerste alinea, wordt vervangen door: "De aangezochte autoriteit is niet gehouden:a) de in de artikelen 6 tot en met 13 genoemde bijstand te verlenen, indien de invordering van de schuldvordering, wegens de situatie van de debiteur, ernstige moeilijkheden van economische of sociale aard zou kunnen opleveren in de lidstaat waar zij gevestigd is, voorzover de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en de administratieve praktijken die gelden in de lidstaat waar de aangezochte autoriteit gevestigd is zulks toelaten voor soortgelijke nationale schuldvorderingen;b) de in de artikelen 4 tot en met 13 bedoelde bijstand te verlenen, indien het eerste verzoek krachtens de artikelen 4, 5 of 6 betrekking heeft op schuldvorderingen die meer dan vijf jaar bestaan, te rekenen vanaf het tijdstip van vaststelling van de executoriale titel in overeenstemming met de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen of de administratieve praktijken die gelden in de lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd, tot de datum van het verzoek. In gevallen waarin de schuldvordering of de titel wordt betwist, wordt de termijn berekend vanaf het tijdstip waarop de verzoekende staat vaststelt dat de schuldvordering of executoriale titel van de schuldvordering niet langer kan worden betwist.";9. in artikel 17 worden de woorden "en de bijgevoegde stukken" vervangen door de woorden "de executoriale titel en de andere bijgevoegde stukken";10. artikel 18 wordt vervangen door: "Artikel 181. De aangezochte autoriteit verricht de invordering en de inhouding bij de betrokken persoon van alle aan de invordering verbonden kosten die deze autoriteit heeft gemaakt, overeenkomstig de ten aanzien van vergelijkbare schuldvorderingen geldende wettelijke en administratiefrechtelijke bepalingen in de lidstaat waar genoemde autoriteit is gevestigd.2. De lidstaten zien wederzijds af van vergoeding van de kosten die voortvloeien uit de wederzijdse bijstand die zij elkaar overeenkomstig deze richtlijn verlenen.3. Bij een invordering waarbij zich een bijzonder probleem voordoet of waarbij de kosten zeer hoog zijn of die plaatsvindt in het kader van de bestrijding van de georganiseerde criminaliteit kunnen de verzoekende en de aangezochte autoriteiten per geval specifieke afspraken maken over de modaliteiten van de vergoeding.4. De lidstaat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd, blijft ten opzichte van die waar de aangezochte autoriteit is gevestigd, aansprakelijk voor de kosten en mogelijke verliezen welke het gevolg zijn van eisen die als niet gerechtvaardigd zijn erkend wat de gegrondheid van de schuldvordering of de geldigheid van de door de verzoekende autoriteit afgegeven titel betreft.";11. artikel 20 komt te luiden: "Artikel 201. De Commissie wordt bijgestaan door een invorderingscomité (hierna 'comité'), bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.";12. artikel 22 wordt vervangen door: "Artikel 22De nadere regels voor de toepassing van artikel 4, leden 2 en 4, artikel 5, leden 2 en 3, de artikelen 7, 8, 9 en 11, artikel 12, leden 1 en 2, artikel 14, artikel 18, lid 3, en artikel 25 alsmede voor de bepaling van de wijze waarop de mededelingen tussen de autoriteiten kunnen geschieden, de voorschriften inzake omrekening, overmaking van ingevorderde bedragen en de vaststelling van een minimumbedrag voor schuldvorderingen waarvoor een verzoek tot bijstand kan worden ingediend, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2.";13. aan artikel 25 wordt de volgende alinea toegevoegd: "Elke lidstaat deelt jaarlijks de Commissie mede: het aantal elk jaar verzonden en ontvangen verzoeken om informatie, kennisgeving en invordering; het bedrag van de betrokken schuldvorderingen en de ingevorderde bedragen. De Commissie brengt aan het Europees Parlement en aan de Raad over de toepassing van deze regeling en over de resultaten tweejaarlijks verslag uit.".Artikel 21. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen alsmede een concordantietabel voor de bepalingen van deze richtlijn en de vastgestelde bepalingen van nationaal recht.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Göteborg, 15 juni 2001.Voor de RaadDe voorzitterB. Ringholm(1) PB C 269 van 28.8.1998, blz. 16, enPB C 179 van 24.6.1999, blz. 6.(2) PB C 150 van 28.5.1999, blz. 621, en advies van 16 mei 2001 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(3) PB C 101 van 12.4.1999, blz. 26.(4) PB L 73 van 19.3.1976, blz. 18. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.(5) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(6) Richtlijn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen (PB L 336 van 27.12.1977, blz. 15). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.


Avis juridique important

|

32004L0056

Richtlĳn 2004/56/EG van de Raad van 21 april 2004 tot wĳziging van Richtlĳn 77/799/EEG betreffende de wederzĳdse bĳstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van dedirecte belastingen, bepaalde accĳnzen en heffingen op verzekeringspremies

Publicatieblad Nr. L 127 van 29/04/2004 blz. 0070 - 0072

Richtlijn 2004/56/EG van de Raadvan 21 april 2004tot wijziging van Richtlijn 77/799/EEG betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van dedirecte belastingen, bepaalde accijnzen en heffingen op verzekeringspremiesDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 93 en 94,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement(1),Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(2),Overwegende hetgeen volgt:(1) In Richtlijn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen(3) zijn de basisregels gedefinieerd voor administratieve samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten om belastingvlucht en belastingfraude op te sporen en te voorkomen en om de lidstaten tot een juiste belastingheffing in staat te stellen. Deze regels moeten verbeterd, uitgebreid en gemoderniseerd worden.(2) Indien een lidstaat een onderzoek instelt om te voldoen aan een verzoek om bijstand, moet dit beschouwd worden als handelen uit eigen beweging; op die manier geldt er slechts één stel regels voor het proces van informatieverzameling en wordt het onderzoek niet ondermijnd door vertragingen.(3) Om belastingfraude doeltreffend te kunnen bestrijden, is het niet wenselijk dat een lidstaat die informatie heeft ontvangen van een andere lidstaat, vervolgens een verzoek moet indienen om die informatie te mogen bekendmaken in openbare hoorzittingen of bij rechterlijke uitspraken.(4) Er moet duidelijk worden gesteld dat een lidstaat niet verplicht is een onderzoek in te stellen om informatie te verkrijgen om te voldoen aan een verzoek om bijstand wanneer de wetgeving of de bestuurlijke praktijk de bevoegde autoriteit niet toestaat een dergelijk onderzoek in te stellen of zodanige inlichtingen in te winnen.(5) De bevoegde autoriteit van een lidstaat moet een verzoek om informatie of bijstand mogen weigeren wanneer de verzoekende lidstaat op feitelijke of juridische gronden dergelijke informatie zelf niet kan verstrekken.(6) Gezien het in bepaalde lidstaten bestaande wettelijke vereiste een belastingbetaler in kennis te stellen van besluiten of akten met betrekking tot zijn belastingplicht, en de daarmee samenhangende problemen voor belastingdiensten, onder meer indien de belastingbetaler naar een andere lidstaat verhuisd is, is het in die omstandigheden wenselijk dat de belastingdiensten de hulp kunnen inroepen van de bevoegde autoriteiten in de lidstaat waarheen de belastingbetaler verhuisd is.(7) De belastingsituatie van één of meer in verschillende lidstaten gevestigde belastingplichtigen is vaak van gezamenlijk of complementair belang. Daarom moet de mogelijkheid gecreëerd worden dat twee of meer lidstaten met wederzijdse instemming en op vrijwillige basis bij de personen in kwestie gelijktijdige controles uitvoeren, wanneer dergelijke controles doeltreffender worden geacht dan door slechts één lidstaat uitgevoerde controles.(8) De Commissie heeft haar richtlijnvoorstel ingediend op basis van artikel 95 van het Verdrag. Vanuit de opvatting dat het richtlijnvoorstel betrekking heeft op de onderlinge aanpassing van de wetgevingen op het gebied van zowel de directe als de indirecte belastingen en derhalve moet worden aangenomen op basis van de artikelen 93 en 94 van het Verdrag, heeft de Raad bij brief van 12 november 2003 het Europees Parlement geraadpleegd en daarbij zijn voornemen te kennen gegeven de rechtsgrond te wijzigen.(9) Richtlijn 77/799/EEG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 77/799/EEG wordt als volgt gewijzigd:1. Artikel 1, lid 5, wordt vervangen door:a) de tekst onder "in Italië" wordt vervangen door:"il Capo del Dipartimento per le Politiche Fiscali of een door deze aangewezen vertegenwoordiger"b) de tekst onder "in Zweden" wordt vervangen door:"Chefen för Finansdepartementet of een door deze aangewezen vertegenwoordiger"2. Na artikel 2, lid 2, wordt een nieuw lid 3 toegevoegd, dat als volgt luidt:"Om de gevraagde inlichtingen te verkrijgen, gaat de aangezochte autoriteit of de administratieve instantie waarop zij een beroep doet, op dezelfde wijze te werk als wanneer zij uit eigen beweging of op verzoek van een andere autoriteit in de eigen lidstaat een onderzoek instelt."3. Artikel 7, lid 1, wordt vervangen door:"1. Alle inlichtingen waarover een lidstaat uit hoofde van deze richtlijn beschikt, worden in deze lidstaat geheim gehouden op dezelfde wijze als geschiedt met de gegevens die deze lidstaat verkrijgt uit hoofde van de eigen nationale wetgeving. Hoe dan ook mogen deze inlichtingen:- alleen aan die personen ter kennis worden gebracht die bij de vaststelling van de belastingschuld of bij de administratieve controle in verband met de vaststelling van de belastingschuld rechtstreeks betrokken zijn;- alleen worden onthuld in gerechtelijke procedures of in procedures waarbij administratieve sancties worden toegepast, ingesteld met het oog op of in verband met de vaststelling van of de controle inzake de vaststelling van de belastingschuld, en alleen aan die personen die rechtstreeks bij deze procedures betrokken zijn; deze inlichtingen mogen echter tijdens openbare rechtszittingen of bij rechterlijke uitspraken worden vermeld, indien de bevoegde autoriteit van de lidstaat die de inlichtingen verstrekt, daar geen bezwaar tegen maakt op het moment dat zij de inlichtingen in eerste instantie verstrekt;- in geen geval worden gebruikt voor andere doeleinden dan fiscale doeleinden of gerechtelijke procedures of procedures waarbij administratieve sancties worden toegepast, ingesteld met het oog op of in verband met de vaststelling van of de controle inzake de vaststelling van de belastingschuld.Bovendien kan door de lidstaten worden bepaald dat de in de eerste alinea bedoelde inlichtingen mogen worden gebruikt om andere heffingen, rechten en belastingen vast te stellen die vallen onder artikel 2 van Richtlijn 76/308/EEG(4)."4. Artikel 8 wordt als volgt gewijzigd:a) lid 1 wordt vervangen door de volgende tekst:"1. De bepalingen van deze richtlijn verplichten een aangezochte lidstaat niet tot het instellen van een onderzoek of het verstrekken van inlichtingen wanneer de wetgeving of de bestuurlijke praktijk van de aangezochte lidstaat de bevoegde autoriteit van die lidstaat niet toestaat een zodanig onderzoek in te stellen of de gevraagde inlichtingen in te winnen."b) lid 3 wordt vervangen door de volgende tekst:"3. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan weigeren informatie over te dragen wanneer de verzoekende lidstaat op feitelijke of juridische gronden niet in staat is gelijksoortige inlichtingen te verstrekken."5. De volgende aanvullende artikelen worden toegevoegd:"Artikel 8 bisKennisgevingsprocedure1. Op verzoek van de bevoegde autoriteit in een lidstaat stelt de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat, overeenkomstig de juridische voorschriften met betrekking tot de kennisgeving van gelijksoortige akten die van toepassing zijn in de aangezochte lidstaat, de geadresseerde in kennis van alle akten en beslissingen die zijn uitgevaardigd door de administratieve autoriteiten in de verzoekende lidstaat en die betrekking hebben op de toepassing op zijn grondgebied van de wetgeving betreffende de onder deze richtlijn vallende belastingen.2. In een verzoek tot kennisgeving worden de naam en het adres van de geadresseerde vermeld, evenals alle overige informatie op basis waarvan de geadresseerde gemakkelijker achterhaald kan worden, en de akte of de beslissing waarvan de geadresseerde op de hoogte gesteld moet worden.3. De aangezochte autoriteit brengt de verzoekende autoriteit onverwijld op de hoogte van het gevolg dat aan het verzoek tot kennisgeving is gegeven en, meer in het bijzonder, van de datum waarop de akte of de beslissing de geadresseerde ter kennis is gebracht.Artikel 8 terGelijktijdige controles1. Wanneer de belastingsituatie van een of meer belastingplichtige personen van gezamenlijk of complementair belang is, kunnen de lidstaten overeenkomen op hun grondgebied gelijktijdige controles uit te voeren om de aldus verkregen informatie uit te wisselen, wanneer dergelijke controles doeltreffender worden geacht dan controles door slechts één lidstaat.2. De bevoegde autoriteit van elke lidstaat stelt op onafhankelijke wijze vast welke belastingplichtigen zij aan een gelijktijdige controle wil onderwerpen. Zij stelt de betrokken bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten op de hoogte van de keuze van de dossiers die naar haar mening in aanmerking komen voor een gelijktijdige controle. Zij motiveert haar keuze zoveel mogelijk door de informatie te verstrekken die tot deze keuze heeft geleid. Zij geeft aan binnen welke termijn dergelijke controles uitgevoerd moeten worden.3. De bevoegde autoriteit van iedere betrokken lidstaat neemt een besluit over deelname aan deze gelijktijdige controles. De bevoegde autoriteit aan wie een gelijktijdige controle wordt voorgesteld, bevestigt de bevoegde autoriteit van wie het voorstel uitging of zij de uitvoering van deze controle aanvaardt, dan wel met redenen omkleed afwijst.4. Elke bevoegde autoriteit wijst een vertegenwoordiger aan die verantwoordelijk is voor de leiding en de coördinatie van de controle."Artikel 2De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 2005 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie onverwijld in kennis van de tekst van deze bepalingen, voorzien van een concordantietabel waaruit de overeenstemming tussen die bepalingen en deze richtlijn blijkt.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 21 april 2004.Voor de RaadDe voorzitterJ. Walsh(1) Advies uitgebracht op 15 januari 2004 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).(2) PB C 32 van 5.2.2004, blz. 94.(3) PB L 336 van 27.12.1977, blz. 15. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/93/EG (PB L 264 van 15.10.2003, blz. 23).(4) PB L 73 van 19.3.1976, blz. 18.