Avis juridique important

|

31976L0114

Richtlijn 76/114/EEG van de Raad van 18 december 1975 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de voorgeschreven platen en gegevens, en de plaats en wijze waarop zij op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan moeten worden aangebracht

Publicatieblad Nr. L 024 van 30/01/1976 blz. 0001 - 0005 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0175  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0144  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0175  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0184  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0184

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 18 december 1975  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de voorgeschreven platen en gegevens , en de plaats en wijze waarop zij op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan moeten worden aangebracht   ( 76/114/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen krachtens de nationale wetgevingen moeten voldoen , onder meer betrekking hebben op de voorgeschreven platen en gegevens en de plaats en wijze van aanbrengen daarvan ;  Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften vaststellen , hetzij ter aanvulling , hetzij in plaats van hun huidige voorschriften , met name ten einde voor elk voertuigtype de E.E.G.-goedkeuringsprocedure van Richtlijn nr . 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( 3 ) , te kunnen invoeren ;  Overwegende dat de onderlinge aanpassing der nationale wetgevingen inzake motorvoertuigen een erkening inhoudt tussen de Lid-Staten onderling van de door elk van hen op grond van gemeenschappelijke voorschriften uitgevoerde controles ; dat een dergelijk systeem , wil het goed functioneren , meebrengt dat deze voorschriften door alle Lid-Staten met ingang van een bepaalde datum moeten worden toegepast ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Onder voertuig wordt in deze richtlijn verstaan ieder motorvoertuig , met of zonder carrosserie , op ten minste vier wielen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km/h , bestemd om aan het wegverkeer deel te nemen , alsmede aanhangwagens daarvan , met uitzondering van voertuigen die zich over rails bewegen , land - en bosbouwtrekkers , land - en bosbouwmachines en toestellen voor openbare werken .  Artikel 2  De Lid-Staten mogen de E.E.G.-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig niet weigeren om redenen in verband met de voorgeschreven platen en gegevens , en de plaats en wijze van aanbrengen daarvan , indien deze voldoen aan de voorschriften van de bijlage .  Artikel 3  De Lid-Staten mogen niet de inschrijving weigeren , dan wel de verkoop , het in het verkeer brengen of het gebruik van voertuigen verbieden om redenen in verband met de voorgeschreven platen en gegevens , en de plaats en wijze van aanbrengen daarvan , indien deze voldoen aan de voorschriften van de bijlage .  Artikel 4  De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlage aan te passen aan de technische vooruitgang , worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 13 van Richtlijn nr . 70/156/EEG .  Artikel 5  1 . Voor 1 januari 1977 nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen aan om aan het bepaalde in deze richtlijn te voldoen en maken zij die maatregelen bekend . Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis .  Zij passen deze bepalingen toe vanaf 1 oktober 1978 .  2 . Vanaf de kennisgeving van deze richtlijn dragen de Lid-Staten er voorts zorg voor dat de Commissie op de hoogte wordt gesteld van ieder ontwerp van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij overwegen in te voeren op het door de richtlijn bestreken gebied en wel op een zodanig tijdstip dat de Commissie de gelegenheid heeft haar opmerkingen ter zake te maken .  Artikel 6  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 18 december 1975 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . TOROS  ( 1 ) PB nr . C 5 van 8 . 1 . 1975 , blz . 41 .  ( 2 ) PB nr . C 47 van 27 . 2 . 1975 , blz . 4 .  ( 3 ) PB nr . L 42 van 23 . 2 . 1970 , blz . 1 .  BIJLAGE  1 . ALGEMEEN  1.1 . Ieder voertuig moet zijn voorzien van de plaat en de gegevens die onder de volgende punten zijn beschreven . Deze plaat en deze gegevens worden aangebracht door de fabrikant of zijn gemachtigde .  2 . CONSTRUCTIEPLAAT  2.1 . Een constructieplaat waarvan het model is bepaald in het aanhangsel van deze bijlage , moet op een duidelijk zichtbare en gemakkelijk toegankelijke plaats vast worden aangebracht op een onderdeel dat zolang het voertuig in gebruik is normaal niet voor vervanging in aanmerking komt ; de plaat moet goed leesbaar en onuitwisbaar in de aangegeven volgorde onderstaande gegevens bevatten :  2.1.1 . Naam van de fabrikant .  2.1.2 . Nummer van de E.E.G.-goedkeuring ( 1 ) .  Dit nummer bestaat uit de kleine letter " e " , gevolgd door het kengetal of de kenletters van het land dat de E.E.G.-goedkeuring heeft verleend ( 1 voor Duitsland , 2 voor Frankrijk , 3 voor Italië , 4 voor Nederland , 6 voor België , 11 voor het Verenigd Koninkrijk , 12 voor Luxemburg , DK voor Denemarken , IRL voor Ierland ) en daarna door het goedkeuringsnummer dat overeenkomt met het voor het prototype afgegeven goedkeuringsformulier . Tussen de letter " e " en het kengetal of de kenletters van het land dat de E.E.G.-goedkeuring heeft verleend , alsmede tussen dat getal of die letters en het goedkeuringsnummer , wordt een sterretje geplaatst .  2.1.3 . Identificatienummer van het voertuig ,  2.1.4 . Toegestaan maximumgewicht van het voertuig ,  2.1.5 . Toegestaan maximumgewicht voor het samenstel indien het voertuig als trekker wordt gebruikt ,  2.1.6 . Toegestaan maximumgewicht voor elk der assen in volgorde van voren naar achteren ,  2.1.7 . In geval van een oplegger , de maximaal toegestane druk op de koppelschotel .  2.1.8 . De punten 2.1.4 tot en met 2.1.7 treden eerst 12 maanden na de aanneming van de richtlijn van de Raad betreffende de afmetingen en gewichten van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan in werking . Tot op dat moment kan een Lid-Staat echter verlangen dat de volgens zijn nationale wetgeving toegestane maximumwaarden worden aangegeven op de plaat van elk voertuig dat op zijn grondgebied in het verkeer wordt gebracht .  Indien de technisch toelaatbare waarden groter zijn dan de toegestane maximumwaarden , kan deze Lid-Staat eisen dat ook zij worden vermeld . In dit geval worden de waarden in twee kolommen vermeld : links de toegestane maximumwaarden en rechts de technisch toelaatbare waarden .  2.2 . De fabrikant kan aanvullende gegevens aanbrengen onder of naast de voorgeschreven gegevens , buiten een duidelijk afgebakende rechthoek die uitsluitend de in de punten 2.1.1 tot en met 2.1.8 voorgeschreven gegevens bevat ( zie aanhangsel van deze bijlage ) .  3 . IDENTIFICATIENUMMER VAN HET VOERTUIG  Het identificatienummer van het voertuig is een gestructureerde combinatie van tekens die de fabrikant aan ieder voertuig geeft . Het doel ervan is de mogelijkheid te bieden om - zonder gebruikmaking van verdere informatie - ieder voertuig door bemiddeling van de fabrikant gedurende 30 jaar duidelijk te identificeren .  Het identificatienummer moet aan de volgende voorschriften beantwoorden :  3.1 . Het moet zijn aangegeven op de constructieplaat en tevens op het chassis , op het frame of op een gelijkwaardige constructie .  3.1.1 . Het moet uit twee groepen bestaan : de eerste groep bevat hoogstens 6 tekens ( letters of cijfers ) ter identificatie van de algemene kenmerken van het voertuig , met name type en model . De tweede groep bestaat uit 8 tekens , waarvan de eerste vier letters of cijfers kunnen zijn en de overige vier alleen cijfers ; het doel ervan is om samen met de eerste groep een bepaald voertuig duidelijk te identificeren .  3.1.2 . Het moet voor zover mogelijk op één regel staan . In technisch gemotiveerde uitzonderingsgevallen mag dit nummer ook op twee regels staan . Hierbij is een scheiding binnen beide groepen echter niet toegestaan .  Tussen de gebruikte tekens mag geen spatie zijn .  In de tweede groep moet op elke niet gebruikte plaats een nul worden gezet , zodat het vereiste totale aantal van 8 tekens wordt verkregen .  Iedere regel moet vooraan en achteraan worden afgebakend door een symbool dat niet identiek is met een Arabisch cijfer of een Latijnse hoofdletter , of daarmee kan worden verward . Zo'n symbool is ook tussen de beide groepen ( punt 3.1.1 ) op één regel toegestaan .  3.2 . Het identificatienummer moet bovendien :  3.2.1 . op het chassis of het frame of op een gelijkwaardige constructie zijn aangebracht , op de rechterhelft van het voertuig ;  3.2.2 . op een goed zichtbare en toegankelijke plaats zijn aangebracht door middel van een bepaald procédé , zoals hameren of ponsen , zodat wordt voorkomen dat het wordt uitgewist of wordt gewijzigd .  4 . GEBRUIKTE TEKENS  4.1 . Voor alle onder de punten 2 en 3 bedoelde gegevens moeten Latijnse letters en Arabische cijfers zijn gebruikt . De Latijnse letters van de sub 2.1.1 , 2.1.3 en 3 bedoelde gegevens moeten hoofdletters zijn .  4.2 . Voor de tekens van het identificatienummer van het voertuig :  4.2.1 . is het gebruik van de letters I , O en Q alsmede van streepjes , sterretjes of andere bijzondere tekens , voor zover het niet gaat om symbolen als bedoeld in punt 3.1.2 , vierde alinea , niet toegestaan ;  4.2.2 . moeten de letters en cijfers de volgende minimunhoogten hebben :  4.2.2.1 . 7,0 mm , voor de op het chassis , het frame of een gelijkwaardige constructie van het voertuig aangebrachte tekens ;  4.2.2.2 . 4,0 mm , voor de op de constructieplaat aangebrachte tekens .  ( 1 ) Zolang er geen E.E.G.-goedkeuring wordt verleend , kan het E.E.G.-goedkeuringsnummer worden vervangen door het nationale goedkeuringsnummer .  AANHANGSEL  MODEL VAN DE CONSTRUCTIEPLAAT   ( zie punten 2.1 en 2.2 )   * STELLA MOTOR COMPANY * *   * e * 3 * 1485 * *   * - EBA46G00A47269 - * *   * 22 000 kg * *   * 38 000 kg * *   * 1 - 7 000 kg * *   * 2 - 8 000 kg * *   * 3 - 8 000 kg * *  Voorbeeld voor een voertuig van categorie N3 .  De in punt 2.2 bedoelde aanvullende gegevens kunnen onder of naast de voorgeschreven gegevens worden geplaatst ( zie de gestippelde rechthoeken in bovenstaand model ) .


Avis juridique important

|

31964L0222

Richtlijn 64/222/EEG van de Raad van 25 februari 1964 betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de werkzaamheden in de groothandel en van de werkzaamheden van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht

Publicatieblad Nr. 056 van 04/04/1964 blz. 0857 - 0863 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0011  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1963-1964 blz. 0112  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0011  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1963-1964 blz. 0120  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0025  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0028  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0028

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 25 februari 1964  betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de werkzaamheden in de groothandel en van de werkzaamheden van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht  (64/222/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 54, lid 2, artikel 57, artikel 63, lid 2, en artikel 66,  Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging (1), inzonderheid op titel V, tweede en derde alinea,  Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van het vrij verrichten van diensten (2), inzonderheid op titel VI, tweede en derde alinea,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (3),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (4),  Overwegende dat ingevolge de Algemene Programma's niet slechts de beperkingen dienen te worden opgeheven, maar ook dient te worden nagegaan of de opheffing daarvan moet worden voorafgegaan door, vergezeld van of gevolgd door de wederzijdse erkenning van diploma's, certificaten en andere titels, alsmede door de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot de betrokken werkzaamheden en de uitoefening daarvan, en of eventueel in afwachting van die erkenning of coördinatie overgangsmaatregelen moeten worden genomen;  Overwegende dat op het gebied van de werkzaamheden in de groothandel en van de werkzaamheden van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht niet in alle Lid-Staten voorwaarden worden gesteld voor de toegang tot en de uitoefening van die werkzaamheden ; dat in de Lid-Staten waar zulks wel het geval is slechts beperkte eisen gelden, te weten het bezit van een bewijs van vakbekwaamheid of een gelijkwaardig diploma, afgegeven op basis van wettelijke voorschriften;  Overwegende dat het niet mogelijk is gebleken, tegelijk met de opheffing van de bestaande discriminaties tot de voorgeschreven coördinatie over te gaan, daar er ter zake in sommige Lid-Staten slechts een beperkte en in andere Lid-Staten in het geheel geen wettelijke regeling bestaat ; dat  (1)PB no. 2 van 15.1.1962, blz. 36/62. (2)PB no. 2 van 15.1.1962, blz. 32/62. (3)PB no. 84 van 4.6.1963, blz. 1578/63. (4)Zie blz. 862/64 van dit nummer.   deze coördinatie op een later tijdstip zal dienen te geschieden;  Overwegende dat het ook zonder een onmiddellijke coördinatie toch wenselijk blijkt, de totstandkoming van de vrijheid van vestiging en van het vrij verrichten van diensten in de betrokken beroepen te bevorderen door het nemen van overgangsmaatregelen als bedoeld in de Algemene Programma's, zulks in de eerste plaats ten einde te vermijden dat de onderdanen van die Staten waar de toegang tot de betrokken werkzaamheden aan geen enkele voorwaarde is onderworpen extra worden gehinderd;  Overwegende dat de overgangsmaatregelen, ten einde aan deze gang van zaken het hoofd te bieden, hoofdzakelijk moeten inhouden dat in de ontvangende Staten waar de toegang tot de betrokken werkzaamheden is geregeld, de daadwerkelijke uitoefening van het beroep in het land van herkomst gedurende een redelijke en niet te veraf liggende periode voor het verlenen van deze toegang als voldoende bewijs wordt erkend dat de betrokkene vakkennis bezit, gelijkwaardig aan die, welke van de eigen onderdanen wordt verlangd;  Overwegende dat voorts voor de staten, die de toegang tot de betrokken werkzaamheden niet afhankelijk stellen van enige wettelijke regeling, de mogelijkheid dient te worden geopend eventueel machtiging te verkrijgen om voor een of meer werkzaamheden van de onderdanen van andere Lid-Staten het bewijs te eisen dat zij de nodige vakbekwaamheid bezitten voor de uitoefening van de betrokken werkzaamheid in het land van herkomst, ten einde te voorkomen dat zich een buitensporig aantal personen naar deze staten begeeft, die niet zouden kunnen voldoen aan de in het land van herkomst gestelde voorwaarden voor de toegang tot de betreffende werkzaamheid en de uitoefening daarvan;  Overwegende dat dergelijke machtigingen slechts met grote voorzichtigheid mogen worden verleend, daar zij bij een te algemene toepassing een belemmering zouden kunnen vormen voor het vrije verkeer ; dat het dan ook dienstig is de geldigheidsduur en het toepassingsgebied ervan te beperken en aan de Commissie de taak op te dragen machtiging tot het nemen van deze maatregelen te verlenen, zoals in het Verdrag over het algemeen wordt voorgeschreven met betrekking tot de toepassing van vrijwaringsmaatregelen;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen hun reden van bestaan verliezen, zodra de coördinatie van de voorwaarden voor de toegang tot de betrokken werkzaamheid en de uitoefening daarvan, alsmede de onderlinge erkenning van diploma's, certificaten en andere verplichte titels hun beslag hebben gekregen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 1. De Lid-Staten nemen in de hieronder aangegeven omstandigheden de hierna volgende overgangsmaatregelen met betrekking tot de vestiging van de onder titel I van de Algemene Programma's genoemde natuurlijke personen en vennootschappen op hun grondgebied, alsmede met betrekking tot het verrichten van diensten door deze personen en vennootschappen op het gebied van de werkzaamheden in de groothandel en van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht.  2. De bedoelde werkzaamheden zijn die welke vallen onder de richtlijnen van de Raad van 25 februari 1964 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor werkzaamheden welke onder de groothandel ressorteren en van 25 februari 1964 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor werkzaamheden van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht.   Artikel 2 Is in een Lid-Staat de toegang tot een in artikel 1, lid 2, genoemde werkzaamheid of de uitoefening daarvan afhankelijk gesteld van het bezit van algemene, handels- of vakkennis, dan beschouwt deze Lid-Staat als voldoende bewijs van die kennis de daadwerkelijke uitoefening van de betrokken werkzaamheid in een andere Lid-Staat als zelfstandige of bedrijfsleider gedurende een tijdvak van drie jaren, mits die werkzaamheid niet meer dan twee jaar vóór de datum van indiening van de in artikel 4, lid 2, bedoelde aanvraag werd beëindigd.   Artikel 3 1. Is in een Lid-Staat de toegang tot een in artikel 1, lid 2, genoemde werkzaamheid of de uitoefening daarvan niet afhankelijk gesteld van het bezit van algemene, handels- of vakkennis en ziet deze Lid-Staat zich gesteld voor ernstige schadelijke gevolgen voortvloeiende uit de toepassing van de in artikel 1, lid 2, bedoelde richtlijnen van de Raad, dan kan deze Lid-Staat de Commissie machtiging vragen gedurende een beperkte periode en voor één of meer bepaalde werkzaamheden van de onderdanen van de overige Lid-Staten, die deze werkzaamheid op zijn grondgebied willen uitoefenen, het bewijs te eisen dat zij voldoen aan de voorwaarden die voor de uitoefening daarvan, hetzij als zelfstandige, hetzij als bedrijfsleider, in het land van herkomst zijn gesteld.   Van deze mogelijkheid kan geen gebruik worden gemaakt ten aanzien van personen in wier land van herkomst voor de toegang tot de betrokken werkzaamheden geen bepaalde kennis wordt vereist, noch ten aanzien van hen die sedert ten minste vijf jaren in het ontvangende land verblijven.  2. Op met redenen omkleed verzoek van de belanghebbende Lid-Staat, stelt de Commissie onverwijld de voorwaarden voor en de wijze van toepassing van de in lid 1 van dit artikel bedoelde machtiging vast.   Artikel 4 1. Wordt geacht de werkzaamheid van bedrijfsleider in de zin van de artikelen 2 en 3 uit te oefenen, iedere persoon die in een industriële of handelsonderneming van de overeenkomstige bedrijfstak werkzaam is geweest:    a) als leider van het bedrijf of als leider van een filiaal;       b) als plaatsvervanger van de ondernemer of van de bedrijfsleider indien deze functie, wat de verantwoordelijkheid betreft, overeenkomt met die van de vertegenwoordigde ondernemer of bedrijfsleider.         2. Het bewijs dat aan de in artikel 2 of in artikel 3, lid 1, omschreven voorwaarden is voldaan, wordt geleverd door een door de bevoegde instantie of het bevoegde orgaan in het land van herkomst afgegeven verklaring die de belanghebbende overlegt ter staving van zijn verzoek om in het ontvangende land de betrokken werkzaamheid (werkzaamheden) te mogen uitoefenen.  3. De Lid-Staten wijzen binnen de in artikel 6 gestelde termijn de instanties en organisaties aan die voor de afgifte van bovenbedoelde verklaringen bevoegd zijn en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie daarvan onmiddellijk in kennis.   Artikel 5 De bepalingen van deze richtlijn blijven van toepassing totdat de voorschriften betreffende de coördinatie van de nationale regelingen voor de toegang tot en de uitoefening van de betrokken werkzaamheden in werking treden.   Artikel 6 Binnen een termijn van zes maanden volgende op de kennisgeving van deze richtlijn treffen de Lid-Staten de nodige maatregelen voor het volgen van deze richtlijn en stellen de Commissie onmiddellijk in kennis van deze maatregelen.   Artikel 7 De Lid-Staten dragen zorg voor kennisgeving aan de Commissie van de tekst van de nationale bepalingen van wezenlijk belang, welke zij op het door deze richtlijn bestreken gebied vaststellen.   Artikel 8 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 25 februari 1964.  Voor de Raad  De Voorzitter  H. FAYAT    RAADPLEGING VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ  inzake de ontwerp-richtlijn betreffende de overgangsmaatregelen voor de groothandel en de werkzaamheden van tussenpersonen  A. VERZOEK OM ADVIES   Tijdens zijn 97e zitting van 25/26 februari 1963 heeft de Raad besloten, overeenkomstig de artikelen 54, lid 2, en 63, lid 2, van het Verdrag, het Economisch en Sociaal Comité te raadplegen aangaande het Commissievoorstel voor een richtlijn  betreffende de overgangsmaatregelen op het gebied van de werkzaamheden in de groothandel en van de werkzaamheden van tussenpersonen in handel, industrie en ambacht.  Met een brief d.d. 28 februari 1963 heeft de heer Eugène Schaus, Voorzitter van de Raad, het verzoek om advies over deze hierna opgenomen tekst aan de heer E. Roche, Voorzitter van het Economisch en Sociaal Comité, gezonden.  Ontwerp-richtlijn betreffende de opzet van de overgangsmaatregelen op het gebied van de zelfstandige beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen) (Artikelen 54 en 63)  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP,  Gelet op de bepalingen van het Verdrag, en met name op artikel 54, lid 2, en artikel 63, lid 2,  Gelet op de bepalingen van het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging, en met name op titel V, tweede en derde alinea,  Gelet op de bepalingen van het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van het vrij verrichten van diensten, en met name op titel VI, tweede en derde alinea,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité,  Gezien het advies van het Europese Parlement,  Overwegende dat ingevolge de algemene programma's niet slechts de beperkingen dienen te worden opgeheven, maar ook dient te worden nagegaan of de opheffing daarvan moet worden voorafgegaan door, vergezeld van of gevolgd door de onderlinge erkenning van diploma's, certificaten en andere titels, alsmede door de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot de betrokken werkzaamheden en de uitoefening daarvan, en of eventueel in afwachting van die erkenning of coördinatie overgangsmaatregelen moeten worden genomen;  Overwegende dat op het gebied van de beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie niet in alle Lid-Staten voorwaarden worden gesteld voor de toegang tot en de uitoefening van die werkzaamheden, en dat in de Lid-Staten waar zulks wel het geval is slechts beperkte eisen gelden, zoals het bezit van een bewijs van vakbekwaamheid of een gelijkwaardig diploma, afgegeven op basis van wettelijke voorschriften;  Overwegende dat het niet noodzakelijk noch mogelijk is gebleken, tegelijk met de opheffing van de bestaande discriminaties tot de voorgeschreven coördinatie over te gaan, daar er ter zake in sommige Lid-Staten slechts een beperkte en in andere Lid-Staten in het geheel geen wettelijke regeling bestaat ; dat deze coördinatie op een later tijdstip zal dienen te geschieden ; dat hetzelfde geldt ten aanzien van de onderlinge erkenning van de titels waarvan in sommige staten de toegang tot de bovenbedoelde werkzaamheden afhankelijk is gesteld, aangezien de eisen in verband met deze titels niet kunnen gelden als met elkander vergelijkbare eisen, zolang een coördinatie van de algemene voorwaarden voor de toegang tot de beroepswerkzaamheden niet heeft plaatsgevonden;  Overwegende dat het ook zonder een onmiddellijke coördinatie toch wenselijk blijkt, de totstandkoming van het recht van vestiging en van het vrij verrichten van diensten in de betrokken beroepen te bevorderen door het nemen van de overgangsmaatregelen die op grond van de algemene programma's kunnen worden toegepast, zulks voornamelijk met het oog op het ontbreken van enige wettelijke regeling in sommige Lid-Staten, en om te vermijden dat deze omstandigheid enerzijds een extra belemmering vormt voor de onderdanen van die staten waar de toegang tot de betrokken werkzaamheden aan geen enkele voorwaarde is onderworpen, en anderzijds leidt tot een unilaterale liberalisatie van de vestiging en de diensten in die staten waar geen wettelijke regeling bestaat, wat ten voordele zou strekken van personen die niet in staat waren te voldoen aan de in hun land van herkomst geldende voorwaarden voor de toegang tot en de uitoefening van die werkzaamheden;  Overwegende dat ter voorkoming van deze gang van zaken de overgangsmaatregelen het volgende moeten inhouden:    - de ontvangende staten waar de toegang tot de betrokken werkzaamheden wettelijk is geregeld, erkennen de werkelijke uitoefening van het beroep in het land van herkomst gedurende een redelijke en niet te ver af liggende periode als voldoende bewijs dat de betrokkene de vakkennis bezit die van de eigen onderdanen wordt verlangd;       - een staat die de toegang tot de betrokken werkzaamheden niet afhankelijk stelt van enige wettelijke regeling wordt eventueel gemachtigd, van de onderdanen van andere Lid-Staten het bewijs te eisen dat zij de nodige vakbekwaamheid bezitten voor de uitoefening van de betrokken beroepswerkzaamheid in het land van herkomst;         Overwegende dat de overgangsmaatregelen betreffende dit laatste punt slechts met grote voorzichtigheid mogen worden genomen, daar zij de opheffing van de discriminaties gedeeltelijk te niet doen en derhalve - als zij algemeen werden toegepast - een belemmering zouden kunnen vormen voor het vrije verkeer ; dat het dan ook dienstig is de geldigheidsduur en het toepassingsgebied ervan te beperken en er op toe te zien dat met de belangen van de Gemeenschap en met die van de andere Lid-Staten rekening wordt gehouden, door aan de Commissie de taak op te dragen machtiging tot het nemen van deze maatregelen te verlenen, zoals in het Verdrag over het algemeen wordt voorgeschreven met betrekking tot de toepassing van vrijwaringsmaatregelen;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen hun reden van bestaan verliezen zodra de coördinatie van de voorwaarden voor de toegang tot en de uitoefening van het beroep alsmede de onderlinge erkenning van de vereiste diploma's, certificaten en andere titels hun beslag hebben gekregen ; dat zij bovendien in ieder geval aan het einde van de overgangsperiode opgeheven moeten zijn, daar zij na dat tijdstip niet in de plaats kunnen treden van de verplichting om de uitdrukkelijk door het Verdrag voorgeschreven maatregelen toe te passen, t.w. de coördinatie van de nationale regelingen en de onderlinge erkenning van de titels die in ieder land worden vereist voor de toegang tot de betrokken werkzaamheid anders dan in loondienst en de uitoefening daarvan, als dit nodig mocht blijken om de toegang tot en de uitoefening van deze werkzaamheid te vergemakkelijken;  Overwegende dat de in deze richtlijn beoogde maatregelen natuurlijk in genen dele afbreuk doen aan de richtlijnen van de Raad van... en van... die er toe strekken in de Lid-Staten, waar aan de eigen onderdanen voor  waarden worden gesteld voor de toegang tot en de uitoefening van het beroep, tot algehele opheffing van alle beperkingen te komen ten behoeve van de onderdanen van de overige Lid-Staten, die aan de bedoelde voorwaarden voldoen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1 1. De Lid-Staten nemen onder de aangegeven voorwaarden de hierna volgende overgangsmaatregelen met betrekking tot de vestiging van de onder titel I van de algemene programma's genoemde natuurlijke personen en vennootschappen op hun grondgebied, en het verrichten van diensten door deze personen en vennootschappen op het gebied van de zelfstandige beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie.  2. De bedoelde werkzaamheden zijn die welke worden omschreven in de richtlijnen van de Raad van... resp... betreffende de opheffingen van de discriminerende beperkingen.  3. De bepalingen van deze richtlijn zijn evenwel niet van toepassing op de handel in vergiftige produkten, vergiftige fytosanitaire produkten en ziekteverwekkende agentia. Artikel 2 1. Is in een Lid-Staat de toegang tot een in artikel 1, lid 2, bedoelde werkzaamheid of de uitoefening daarvan afhankelijk gesteld van het bezit van algemene, handels- of vakkennis, dan beschouwt deze Lid-Staat als voldoende bewijs van die kennis de werkelijke uitoefening van de betreffende werkzaamheid in een andere Lid-Staat:    a) hetzij als zelfstandige of bedrijfsleider gedurende drie achtereenvolgende jaren, op voorwaarde dat de betrokkene die werkzaamheid niet sedert meer dan twee jaar heeft stopgezet op de datum waarop de in lid 3 hieronder bedoelde aanvraag wordt ingediend;       b) hetzij als zelfstandige gedurende de twee jaren die onmiddellijk voorafgaan aan de datum waarop die aanvraag wordt ingediend.         2. Onder bedrijfsleider in de zin van lid 1 a), wordt verstaan iedere persoon die in een industriële of handelsonderneming van de overeenkomstige bedrijfstak werkzaam is geweest:    a) als leider van het bedrijf of als leider van een filiaal;       b) als plaatsvervanger van de bedrijfsleider indien deze functie, wat de economische en commerciële verantwoordelijkheid betreft, overeenkomt met die van de vertegenwoordigde ondernemer of bedrijfsleider.         3. De Lid-Staat verleent de vergunning tot het uitoefenen van de betrokken werkzaamheid op aanvraag van de belanghebbende ; deze aanvraag moet vergezeld zijn van een verklaring dat het beroep in het land van herkomst werkelijk is uitgeoefend overeenkomstig de in lid 1 genoemde voorwaarden. Deze verklaring wordt afgegeven door de daartoe in het land van herkomst aangewezen instantie. Artikel 3 1. Als in een Lid-Staat de toegang tot een in artikel 1, lid 2, genoemde werkzaamheid of de uitoefening daarvan niet afhankelijk is gesteld van het bezit van algemene, handels- of vakkennis en deze Lid-Staat op grond van de richtlijnen van de Raad van... resp... gehouden is de bestaande discriminerende beperkingen op te heffen, dan kan aan deze staat op zijn verzoek door de Commissie machtiging worden verleend om gedurende een beperkte periode en voor een of meer bepaalde werkzaamheden van de onderdanen van de overige Lid-Staten, die deze werkzaamheden op zijn grondgebied willen uitoefenen, het bewijs te eisen dat zij voldoen aan de voorwaarden die voor de uitoefening daarvan in het land van herkomst zijn gesteld. De Commissie stelt de voorwaarden en de werkwijze met betrekking tot deze machtiging vast, en met name de geldigheidsduur ervan.  Van deze mogelijkheid kan geen gebruik worden gemaakt ten aanzien van personen in wier land van herkomst voor de toegang tot de betreffende werkzaamheden geen bepaalde kennis wordt vereist.  2. In geval van toepassing van lid 1 van dit artikel geeft de Lid-Staat steeds een vergunning af voor het uitoefenen van de betrokken werkzaamheid op eenvoudige overlegging door de belanghebbende, van een verklaring van de daartoe in het land van herkomst aangewezen instantie, waaruit blijkt dat de betrokkene het recht heeft de betreffende werkzaamheid in dat land uit te oefenen. Artikel 4 De in artikel 2 omschreven maatregelen blijven gedurende de overgangsperiode van kracht totdat voorschriften zijn uitgevaardigd betreffende de coördinatie van de nationale regelingen voor de toegang tot en de uitoefening van de betrokken werkzaamheden alsmede betreffende de onderlinge erkenning van de titels.  De geldigheidsduur van de in artikel 3 bedoelde maatregelen mag de in de vorige alinea omschreven termijn niet overschrijden. Artikel 5 De Lid-Staten geven elkander alle dienstige inlichtingen betreffende de instanties die zij voor de afgifte van de in artikel 2, lid 3 en in artikel 3, lid 2, genoemde verklaringen aanwijzen. Zij zenden een lijst van deze instanties aan de Commissie. Artikel 6 Binnen zes maanden na kennisgeving van deze richtlijn nemen de Lid-Staten de voor de toepassing ervan vereiste maatregelen ; zij stellen de Commissie daarvan onmiddellijk in kennis. Artikel 7 Iedere Lid-Staat die na de kennisgeving van deze richtlijn wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot de bedoelde werkzaamheden wil invoeren of daarin belangrijke wijzigingen wil aanbrengen, is gehouden ten behoeve van de onderdanen van de overige Lid-Staten maatregelen voor de toepassing van deze richtlijn te nemen.  Bovendien wordt de Commissie tijdig van het desbetreffende ontwerp in kennis gesteld om haar opmerkingen dienaangaande te kunnen formuleren. Artikel 8 Deze richtlijn is tot alle Lid-Staten gericht.   Voor de Raad  De Voorzitter     B. ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ   Tijdens zijn XXVIIe zitting, gehouden te Brussel op 27/28/29 maart 1963, heeft het Economisch en Sociaal Comité het volgende advies uitgebracht:  ADVIES VAN HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ  inzake de "Richtlijn van de Raad betreffende de opzet van de overgangsmaatregelen op het gebied van de zelfstandige beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen)"  HET ECONOMISCH EN SOCIAAL COMITÉ,  Gezien het door de Raad van Ministers van de Europese Economische Gemeenschap op 27 februari 1963 ingediende verzoek om advies inzake het voorstel voor een "Richtlijn van de Raad betreffende de opzet van de overgangsmaatregelen op het gebied van de zelfstandige beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen)",  Gezien artikel 54, lid 2, en 63, lid 2, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het "Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging" (doc. CES 20/61 d.d. 2 februari 1961),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het "Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van het vrij verrichten van diensten" (doc. CES 19/61 d.d. 2 februari 1961),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het voorstel voor een "Richtlijn betreffende de wijze waarop de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor beroepswerkzaamheden welke onder de groothandel ressorteren, kunnen worden verwezenlijkt" (doc. CES 42/63 d.d. 4 februari 1963),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité inzake het voorstel voor een "Richtlijn betreffende de wijze waarop de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten ten behoeve van tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen) kunnen worden verwezenlijkt" (doc. CES 43/63 d.d. 4 februari 1963);  Gezien artikel 23 van het Reglement van Orde van het Comité,  Gezien het advies van de Gespecialiseerde Afdeling voor werkzaamheden anders dan in loondienst en diensten (doc. CES 98/63 fin.),  Gezien het door de rapporteur, de heer Hieronimi, opgestelde rapport, en de beraadslagingen van het Economisch en Sociaal Comité tijdens de XXVIIe zitting (vergadering van 27 maart 1963),  Overwegende dat het opheffen van de beperkingen van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten in de groothandel en in de bemiddelingsberoepen op zichzelf niet voldoende is om het vrije verkeer in de zin van artikel 52 t/m 66 van het Verdrag tot stand te brengen,  Overwegende dat daarentegen de bestaande toelatingsbepalingen de buitenlanders, die hun beroepswerkzaamheden willen uitoefenen, in veel sterkere mate in de weg zouden kunnen staan bij de toegang tot en de uitoefening van hun beroep dan de eigen onderdanen ; dat deze belemmeringen zo spoedig mogelijk, op grond van richtlijnen voor de coördinatie en de erkenning van diploma's, certificaten en andere titels, uit de weg geruimd moeten worden,  Overwegende dat de coördinatie van de bepalingen voor de toegang tot de beroepen in de groothandel en tot de bemiddelingsberoepen betrekking moet hebben op wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen waardoor de toelating afhankelijk wordt gemaakt van het resultaat van een administratieve procedure, die het onderzoeken van de economische behoefte ten doel heeft,  Overwegende dat deze later tot stand te brengen coördinatie op doeltreffende wijze door overgangsmaatregelen voorbereid kan en moet worden,  BRENGT VOLGEND ADVIES UIT:    Het voorstel voor een "Richtlijn van de Raad betreffende de opzet van de overgangsmaatregelen op het gebied van de zelfstandige beroepswerkzaamheden in de groothandel en van de tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen)" wordt goedgekeurd onder voorbehoud van onderstaande opmerkingen, suggesties en wijzigingsvoorstellen:    1. De Gespecialiseerde Afdeling acht het zeer belangrijk dat genoemde richtlijn zo spoedig mogelijk en wel gelijktijdig met de "Richtlijn betreffende de wijze waarop de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor beroepswerkzaamheden welke onder de groothandel ressorteren, kunnen worden verwezenlijkt" en de "Richtlijn betreffende de wijze waarop de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten ten behoeve van tussenpersonen in handel en industrie (bemiddelingsberoepen) kunnen worden verwezenlijkt" wordt uitgevaardigd en in de afzonderlijke Lid-Staten van kracht wordt.       2. De Gespecialiseerde Afdeling spreekt de wens uit dat de Commissie reeds vóór het einde van de overgangstijd en wel zo spoedig mogelijk voorstellen voor een coördinatie op grond van artikel 57, lid 2, van het Verdrag zal doen. Ook de kwestie van het brengen van eenheid in de voor de handelsreizigers geldende voorschriften mag niet buiten beschouwing worden gelaten.       3. De Afdeling is van mening, dat in de bepalingen voor de toegang tot de beroepen in de groothandel of de bemiddelingsberoepen een eventuele afgifte van een vergunning, die zou worden verlangd, niet afhankelijk mag worden gesteld van het aantal der in de betreffende branche bestaande ondernemingen.       4. Naar de mening van de Gespecialiseerde Afdeling zou artikel 3 op zichzelf voor de groothandel overbodig kunnen lijken. Wanneer zij hiermee desondanks akkoord gaat, doet zij dit slechts met het oog op de begrijpelijke wens  van de Commissie, dat in de richtlijnen voor de uitvoering van de Algemene Programma's een vrijwaringsclausule wordt voorzien. De Afdeling vertrouwt er echter op dat de Commissie aan de Lid-Staten alleen vergunningen in de zin van artikel 3 zal afgeven, wanneer de noodzakelijkheid daartoe is aangetoond.       5. Met inachtneming van de in het rapport gegeven motivering stelt de Afdeling de volgende wijzigingen voor:     a) Voorlaatste overweging (blz. 3, laatste alinea van het voorstel van de Commissie):  De Duitse en Franse tekst dienen te worden aangepast aan de Italiaanse en Nederlandse, die ongewijzigd blijven       b) Artikel 2, lid 2:  De Duitse tekst van lid 2 van artikel 2 dient te worden aangepast aan de Franse, Italiaanse en Nederlandse, die ongewijzigd blijven.   Aldus besloten te Brussel op 27 maart 1963.  De Voorzitter  van het  Economisch en Sociaal Comité  Émile ROCHE


Avis juridique important

|

31989L0460

Richtlijn 89/460/EEG van de Raad van 18 juli 1989 tot wijziging van Richtlijn 85/3/EEG betreffende de gewichten, de afmetingen en sommige andere technische kenmerken van bepaalde wegvoertuigen met het oog op de vaststelling van de datum waarop de aan Ierland en het Verenigd Koninkrijk toegestane afwijkingen verstrijken

Publicatieblad Nr. L 226 van 03/08/1989 blz. 0005 - 0006 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 7 Deel 3 blz. 0183  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 7 Deel 3 blz. 0183

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 18 juli 1989 tot wijziging van Richtlijn 85/3/EEG betreffende de gewichten, de afmetingen en sommige andere technische kenmerken van bepaalde wegvoertuigen met het oog op de vaststelling van de datum waarop de aan Ierland  en het Verenigd Koninkrijk toegestane afwijkingen verstrijken ( 89/460/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75,  Gelet op Richtlijn 85/3/EEG van de Raad van 19 december 1984 betreffende de gewichten, de afmetingen en sommige andere technische kenmerken van bepaalde wegvoertuigen ( 1 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/338/EEG ( 2 ), inzonderheid op artikel 8,  lid 6,  Gezien de voorstellen van de Commissie ( 3 ),  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 4 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 5 ),  Overwegende dat in Richtlijn 85/3/EEG de toegestane maximale gewichten en afmetingen en sommige andere technische kenmerken van bepaalde wegvoertuigen worden vastgesteld;  Overwegende dat, gezien de toestand van bepaalde delen van het wegennet in Ierland en in het Verenigd Koninkrijk, het deze Lid-Staten niet mogelijk was ten tijde van de vaststelling van Richtlijn 85/3/EEG en van de latere wijzigingen daarvan alle  bepalingen van deze richtlijn toe te passen;  Overwegende dat de toepassing van een aantal van deze bepalingen in die Lid-Staten bijgevolg tijdelijk werd uitgesteld;  Overwegende dat de Commissie op 4 februari 1987 bij de Raad een eerste verslag heeft ingediend over de bij artikel 8, leden 1 en 3, van Richtlijn 85 /3/EEG aan Ierland en het Verenigd Koninkrijk toegestane afwijkingen waarin wordt vermeld dat de bruggen  gebouwd in Ierland en het Verenigd Koninkrijk volgens de thans in die Lid-Staten toegepaste ontwerp-normen voldoende sterk zijn om de in voornoemde richtlijn vastgestelde toegestane maximale gewichten te dragen;   Overwegende dat de Commissie op basis van het eerste verslag en de sindsdien verschafte informatie op 16 januari 1989 een tweede verslag heeft ingediend betreffende de voornoemde afwijkingen;  Overwegende dat dat verslag tot de conclusie komt dat de bij artikel 8, leden 1 en 3, van Richtlijn 85/3/EEG toegestane afwijkingen niet meer gerechtvaardigd zullen zijn zodra er een inventaris is opgemaakt van de bruggen met een onvoldoende  draagvermogen en de bruggen op de belangrijke doorgaande wegen zijn versterkt;  Overwegende dat de informatie in bovengenoemd verslag eveneens tot de gevolgtrekking leidt dat de op grond van artikel 8, lid 5, van Richtlijn 85/3/EEG aan Ierland en het Verenigd Koninkrijk toegestane afwijkingen vanaf dezelfde datum niet meer  gerechtvaardigd zijn;  Overwegende dat hiertoe noodzakelijke werkzaamheden op 31 december 1998 voltooid kunnen zijn;  Overwegende dat de bruggen die na 31 december 1998 nog versterkt moeten worden, kunnen worden beschermd door middel van plaatselijke gewichtsbeperkingen;  Overwegende dat indien de veiligheid aldus wordt gewaarborgd, de integrale toepassing van het bepaalde in Richtlijn 85/3/EEG op het gehele grondgebied van de Gemeenschap een gunstig effect zal hebben op het vervoer,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :    Artikel 1 Artikel 8 van Richtlijn 85/3/EEG wordt vervangen door :  "Artikel 8 Het bepaalde in artikel 3 is tot en met 31 december 1998 niet van toepassing in Ierland en het Verenigd Koninkrijk :  - voor wat betreft de normen bedoeld in de punten 2.2, 2.3.1, 2.3.3, 2.4 en 3.3.2 van bijlage I :  - met uitzondering van de gelede voertuigen bedoeld in punt 2.2.2, waarvan :  ii )  het totaalgewicht in beladen toestand niet meer bedraagt dan 38 ton,  ii )  de druk op elk drie-asstel, met een afstand tussen de assen als gespecificeerd in punt 3.3.2 van bijlage I, niet meer bedraagt dan 22,5 ton,  - met uitzondering van de voertuigen bedoeld in de punten 2.2.3, 2.2.4, 2.3 en 2.4 waarvan het totaalgewicht in beladen toestand niet meer bedraagt dan :  iii )  35 ton voor de voertuigen bedoeld in de punten 2.2.3 en 2.2.4,  iii )  17 ton voor de voertuigen bedoeld in punt 2.3.1,  iii )  30 ton voor de voertuigen bedoeld in punt 2.3.3, onder het voorbehoud van inachtneming van de voorwaarden gespecificeerd in dit punt en in punt 4.3,  iv )  27 ton voor de voertuigen bedoeld in punt 2.4;  - voor wat betreft de norm bedoeld in punt 3.4 van bijlage I, met uitzondering van de voertuigen bedoeld in de punten 2.2, 2.3 en 2.4 van bijlage I, waarvan de druk op de aangedreven as niet meer bedraagt dan 10,5 ton ''.  Artikel 2 Na raadpleging van de Commissie treffen Ierland en het Verenigd Koninkrijk de maatregelen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen en stellen de Commissie daarvan in kennis .  Artikel 3 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .   Gedaan te Brussel, 18 juli 1989 .  Voor de Raad De Voorzitter R . DUMAS  ( 1 ) PB nr . L 2 van 3 . 1 . 1985, blz . 14 . ( 2 ) PB nr . L 142 van 25 . 5 . 1989, blz . 3 . ( 3 ) PB nr . C 45 van 24 . 2 . 1989, blz . 14 . ( 4 ) PB nr . C 120 van 16 . 5 . 1989 . ( 5 ) Advies uitgebracht op 31 mei 1989 ( nog niet verschenen in het Publikatieblad ).


title: Richtlijn 2014/55/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 inzake elektronische facturering bij overheidsopdrachten  Voor de EER relevante tekst

text:
               6.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 133/1

         RICHTLIJN 2014/55/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 16 april 2014
   inzake elektronische facturering bij overheidsopdrachten
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio's (2),
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Er bestaan in de lidstaten op dit moment diverse mondiale, nationale, regionale en bedrijfsspecifieke normen voor elektronische facturen. Geen van die normen heeft voorrang en de meeste zijn niet uitwisselbaar.

               (2)

               Omdat er geen gemeenschappelijke norm is, besluiten lidstaten, wanneer zij het gebruik van elektronische facturen bij overheidsopdrachten aanbevelen of verplicht stellen, hun eigen technische oplossingen op basis van afzonderlijke nationale normen te ontwikkelen. Vandaar dat er Uniebreed steeds meer verschillende normen naast elkaar bestaan. Dit zal in de toekomst waarschijnlijk nog meer het geval zijn.

               (3)

               Door de veelheid aan niet-interoperabele normen krijgen de ondernemers die in de lidstaten elektronische facturen gebruiken, te maken met een buitensporige complexiteit, rechtsonzekerheid en extra exploitatiekosten. Vaak moeten ondernemers die een grensoverschrijdende opdracht willen plaatsen, telkens wanneer zij een nieuwe markt betreden, aan een nieuwe norm inzake e-facturering voldoen. Aangezien zij het voor ondernemers minder aantrekkelijk maken grensoverschrijdende opdrachten te plaatsen, vormen de uiteenlopende wettelijke en technische eisen inzake elektronische facturen belemmeringen voor markttoegang bij grensoverschrijdende overheidsopdrachten en handelsbelemmeringen. Zij belemmeren de fundamentele vrijheden en beïnvloeden dus de werking van de interne markt rechtstreeks.

               (4)

               Die belemmeringen voor de intracommunautaire handel zullen in de toekomst waarschijnlijk toenemen wanneer er meer niet-interoperabele nationale en bedrijfsspecifieke normen tot stand komen en het gebruik van elektronische facturen bij overheidsopdrachten in de lidstaten zich meer verbreidt of verplicht wordt gesteld.

               (5)

               De belemmeringen voor grensoverschrijdende handel die het gevolg zijn van het naast elkaar bestaan van meerdere juridische voorschriften en technische normen inzake e-facturering, en van het gebrek aan interoperabiliteit, moeten worden weggenomen of teruggedrongen. Om dat doel te bereiken, moet er een gemeenschappelijke Europese norm voor het semantische gegevensmodel voor de kernelementen van een elektronische factuur (de „Europese norm voor elektronisch factureren”) worden ontwikkeld. De norm moet de kernelementen aangeven en beschrijven die een elektronische factuur altijd moet bevatten en die het mogelijk maken elektronische facturen te versturen en te ontvangen tussen systemen met uiteenlopende technische normen. Als bestaande nationale technische normen niet botsen met de nieuwe Europese norm, hoeven ze niet te worden vervangen en hoeft het gebruik ervan niet te worden beperkt, en moet het mogelijk blijven ze naast de Europese norm te blijven toepassen.

               (6)

               Door voor semantische interoperabiliteit te zorgen en de rechtszekerheid te verbeteren, zal deze richtlijn ook de toepassing van elektronische facturering bij overheidsopdrachten bevorderen en het zo voor lidstaten, aanbestedende diensten, aanbestedende instanties en ondernemers mogelijk maken aanzienlijke voordelen te genereren in de zin van besparingen, milieueffecten en vermindering van de administratieve lasten.

               (7)

               De voordelen van elektronische facturering worden maximaal benut wanneer het genereren, verzenden, overdragen, ontvangen, en verwerken van een factuur volledig geautomatiseerd kan worden. Daarom dienen alleen machineleesbare facturen waarvoor automatische en digitale verwerking door de ontvanger mogelijk is, te worden beschouwd als in overeenstemming met de Europese norm voor elektronische facturering. Een beeldbestand op zich mag niet worden beschouwd als een elektronische factuur in de zin van deze richtlijn.

               (8)

               Met interoperabiliteit wordt beoogd het mogelijk te maken tussen bedrijfssystemen, ongeacht hun technologie, toepassing of platform, op consistente wijze informatie aan te bieden en te verwerken. Volledige interoperabiliteit omvat de mogelijkheid op drie afzonderlijke niveaus te interopereren: de inhoud van de factuur (semantisch), het gebruikte formaat of de gebruikte taal (syntax), en de wijze van overdracht. Semantische interoperabiliteit houdt in dat de elektronische factuur een bepaalde hoeveelheid vereiste informatie bevat, en dat de precieze betekenis van de uitgewisselde informatie behouden blijft en op ondubbelzinnige wijze wordt begrepen, onafhankelijk van de wijze waarop zij fysiek wordt weergegeven of doorgegeven. Syntactische interoperabiliteit houdt in dat de gegevensonderdelen van een elektronische factuur worden voorgesteld in een elektronisch formaat dat rechtstreekse uitwisseling tussen de zender en ontvanger en automatische verwerking mogelijk maakt. Syntactische interoperabiliteit kan op een of twee manieren worden gerealiseerd, met name door gebruik te maken van een gemeenschappelijke syntax of door mapping tussen verschillende syntaxen toe te passen.

               (9)

               Er is een groot aantal syntaxen in gebruik. Syntactische interoperabiliteit wordt in steeds hogere mate door middel van mapping verwezenlijkt. Die methode is doeltreffend als de factuur op semantisch niveau alle vereiste gegevensonderdelen bevat en deze onderdelen een ondubbelzinnige betekenis hebben. Omdat veelal niet aan die voorwaarde is voldaan, is het noodzakelijk actie te ondernemen om interoperabiliteit op semantisch niveau te bewerkstelligen. Ten behoeve van verdere vereenvoudiging van het gebruik van elektronische facturering alsook van terugdringing van de kosten, moet een van de doelstellingen op lange termijn erin bestaan het aantal gebruikte syntaxen te beperken, bij voorkeur door zich te richten op de meest courant gebruikte syntaxen.

               (10)

               De normalisatie van elektronische facturering is een aanvulling op de inspanningen die worden geleverd om elektronisch aanbesteden ingang te doen vinden, zoals weergegeven in de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad (4) en Richtlijn 2014/25/EU van het Europees Parlement en de Raad (5).

               (11)

               In zijn conclusies van 28 en 29 juni 2012 en 24 oktober 2013 heeft de Europese Raad verklaard dat voorrang moet worden gegeven aan maatregelen voor de verdere ontwikkeling van grensoverschrijdende internethandel en de modernisering van overheidsadministraties, onder meer door het bevorderen van de overgang naar en door middel van de vlotte invoering van elektronische facturering.

               (12)

               Het Europees Parlement heeft in zijn resolutie van 20 april 2012 gewezen op de versnippering van de markt als gevolg van nationale voorschriften inzake e-facturering, de aanzienlijke door e-facturering geboden voordelen onderstreept en het belang benadrukt van rechtszekerheid, een eenduidige technische omgeving en open en interoperabele oplossingen voor e-facturering die gebaseerd zijn op gemeenschappelijke wettelijke vereisten, bedrijfsprocessen en technische normen. Op deze gronden heeft het Europees Parlement opgeroepen om elektronische facturering bij overheidsopdrachten tegen 2016 verplicht te stellen.

               (13)

               Het bij besluit van de Commissie van 2 november 2010 (6) opgerichte Europees multistakeholderforum inzake elektronische facturering (e-facturering) stelde in oktober 2013 met eenparigheid van stemmen een aanbeveling vast inzake het gebruik van een semantisch gegevensmodel ter ondersteuning van de interoperabiliteit voor elektronische facturering.

               (14)

               Deze richtlijn moet van toepassing zijn op elektronische facturen die worden ontvangen door aanbestedende diensten en instanties en die worden opgesteld als gevolg van de uitvoering van overeenkomsten waarop Richtlijn 2009/81/EG van het Europees Parlement en de Raad (7), Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad (8), Richtlijn 2014/24/EU of Richtlijn 2014/25/EU, van toepassing zijn. Deze richtlijn moet alleen van toepassing zijn op elektronische facturen die zijn opgesteld door de ondernemer aan wie de overheidsopdracht of de concessieovereenkomst is gegund (de hoofdaannemer). Wanneer de lidstaten overeenkomstig artikel 71 van Richtlijn 2014/24/EU en artikel 88 van Richtlijn 2014/25/EU voorzien in de mogelijkheid van rechtstreekse betaling aan onderaannemers, moet de in de aanbestedingsstukken vast te stellen regeling bepalingen bevatten over het al dan niet gebruiken van elektronische facturering bij de betaling van onderaannemers. Duidelijk moet worden vermeld dat voor een opdracht die aan een combinatie van ondernemers wordt gegund, deze richtlijn zowel van toepassing is op elektronische facturen die door de groep op zich als op elektronische facturen die door de afzonderlijke ondernemers worden opgesteld.

               (15)

               Deze richtlijn moet van toepassing zijn op concessieovereenkomsten die betalingen inhouden, die vereisen dat de factuur wordt opgesteld door de ondernemer aan wie de concessieovereenkomst werd gegund. In artikel 5, punt 1, van Richtlijn 2014/23/EU staat een definitie van „concessies”. Het doel van concessieovereenkomsten is de aanbesteding van werken of diensten door middel van een concessie, waarbij de tegenprestatie bestaat hetzij in het recht het werk of de dienst te exploiteren, hetzij in dit recht en een betaling.

               (16)

               Deze richtlijn is onderworpen aan artikel 346 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Deze richtlijn geldt niet voor elektronische facturen die worden opgesteld voor de uitvoering van (geheim verklaarde of door speciale beveiligingsmaatregelen omgeven) overeenkomsten die niet onder Richtlijn 2014/23/EU, Richtlijn 2014/24/EU en Richtlijn 2014/25/EU vallen, ingevolge respectievelijk artikel 10, lid 6, artikel 15, lid 3, en artikel 24, lid 3, ervan. Onder dezelfde omstandigheden moet in deze richtlijn worden gezorgd voor een specifieke uitzondering voor elektronische facturen die worden opgesteld voor de uitvoering van zulke (geheim verklaarde of door speciale beveiligingsmaatregelen omgeven) overeenkomsten die onder Richtlijn 2009/81/EG vallen.

               (17)

               De in deze richtlijn gebruikte definities moeten stroken met de overige Uniewetgeving inzake overheidsopdrachten.

               (18)

               De Commissie moet op grond van de toepasselijke bepalingen van Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees Parlement en de Raad (9) de desbetreffende Europese normalisatie-instelling verzoeken een Europese norm voor elektronische facturering te ontwikkelen. Op grond van de relevante bepalingen van Verordening (EU) nr. 1025/2012, is het besluit van de Commissie om dat verzoek in te dienen onderworpen aan de onderzoeksprocedure bedoeld in Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (10).

               (19)

               De Europese norm voor elektronische facturering moet zijn gebaseerd op bestaande technische specificaties, ontwikkeld in het kader van Europese normalisatie-instellingen zoals CEN (CWA 16356-MUG en CWA 16562-CEN BII), en rekening houden met andere relevante technische specificaties die zijn ontwikkeld in het kader van internationale normalisatie-instellingen, zoals UN/CEFACT (CII v. 2.0) en ISO (financiële factuur („financial invoice”) op basis van de ISO 20022-methode). Bij de uitvoering van het normalisatieverzoek moet de desbetreffende Europese normalisatie-instelling eveneens rekening houden met de resultaten van grootschalige proefprojecten die binnen het beleidsondersteuningsprogramma bij het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (CIP) worden uitgevoerd, en met technische specificaties inzake elektronische facturering van andere relevante organen en instellingen die op brede schaal worden gebruikt in de zakelijke sector. De Europese norm voor elektronische facturering moet ook verenigbaar zijn met de bestaande betalingsnormen zodat betalingen automatisch verwerkt kunnen worden.

               (20)

               In haar verzoek aan de relevante Europese normalisatie-instelling moet de Commissie verlangen dat de Europese norm voor elektronische facturering technologisch neutraal is zodat iedere verstoring van de mededinging wordt voorkomen, dat de norm verenigbaar is met de toepasselijke internationale normen voor elektronische facturering om te voorkomen dat leveranciers uit derde landen stuiten op technische belemmeringen voor toegang tot de markt en om het voor Europese leveranciers eenvoudiger te maken elektronische facturen naar kopers in derde landen te sturen, en dat de norm strookt met Richtlijn 2006/112/EG van de Raad (11). Omdat elektronische facturen persoonsgegevens kunnen bevatten, moet de Commissie ook verlangen dat de Europese norm voor elektronische facturering rekening houdt met de bescherming van persoonsgegevens overeenkomstig Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (12) alsmede de beginselen van gegevensbescherming door middel van ontwerp, evenredigheid en gegevensminimalisatie. In aanvulling op die minimumvereisten moet de Commissie in haar verzoek aan de desbetreffende Europese normalisatie-instelling verdere eisen stellen ten aanzien van de inhoud van de Europese norm voor elektronische facturering en een uiterste termijn bepalen voor de vaststelling ervan.

               (21)

               Het midden- en kleinbedrijf moet ook van elektronische facturering bij overheidsopdrachten kunnen profiteren en dus moet de Europese norm voor elektronische facturering de mogelijkheid bieden gebruikersvriendelijke systemen voor elektronische facturering op te zetten, te weten systemen die gemakkelijk te begrijpen en te gebruiken zijn. In dit verband moet ook rekening worden gehouden met het feit dat het midden- en kleinbedrijf, evenals kleinere aanbestedende diensten en instanties, over beperkte personele en financiële middelen beschikken.

               (22)

               De Europese norm voor elektronische facturering moet ook geschikt zijn voor gebruik in handelstransacties tussen ondernemingen. Om particuliere ondernemers in staat te stellen de nieuwe norm in hun onderlinge zakelijke contacten te gebruiken, moet de Commissie er dus voor zorgen dat de norm niet zodanig wordt ontworpen dat hij alleen op het gebied van overheidsopdrachten kan worden gebruikt.

               (23)

               Bij facturen die in verschillende bedrijfssectoren worden uitgereikt, kan het noodzakelijk zijn sectorspecifieke informatie op te nemen. Toch moeten alle facturen een beperkt aantal gemeenschappelijke standaardelementen bevatten. Die zijn namelijk noodzakelijk om te kunnen controleren of de factuur de achterliggende zakelijke transactie correct weergeeft en om de rechtsgeldigheid van de factuur te waarborgen. Richtlijn 2006/112/EG bevat een lijst van de elementen die in het kader van de belasting over de toegevoegde waarde voorgeschreven zijn. De Europese norm voor elektronische facturering moet overeenkomen met deze reeks elementen.

               (24)

               De Europese norm voor elektronische facturering moet de semantische gegevenselementen definiëren die met name betrekking hebben op complementaire gegevens inzake verkoper en koper, proceskenmerken, factuurkenmerken, details inzake factuurposten, informatie over levering, en betalingsdetails en -voorwaarden. De kernelementen van een elektronische factuur moeten op iedere elektronische factuur worden vermeld. Dit moet een duidelijke en eenvormige toepassing van elektronische facturering waarborgen.

               (25)

               Hoewel ter wille van overeenstemming met Richtlijn 2006/112/EG voor de verzender van een elektronische factuur de mogelijkheid moet blijven bestaan door middel van diverse methoden, waaronder de elektronische handtekening, de authenticiteit van de herkomst en de integriteit van de inhoud van de factuur te waarborgen, mag in de Europese norm voor elektronische facturering geen elektronische handtekening worden voorgeschreven.

               (26)

               Om excessieve kosten en lasten voor de aanbestedende diensten en instanties te voorkomen, moet de desbetreffende Europese normalisatie-instelling worden verzocht een lijst met een beperkt aantal aan de Europese norm voor elektronische facturering beantwoordende syntaxen aan te wijzen. Die lijst mag geen onderdeel uitmaken van de Europese norm voor elektronische facturering. De aangewezen syntaxen moeten al op ruime schaal en met succes worden gebruikt door ondernemers en aanbestedende diensten. Om de uitvoering door de lidstaten te vergemakkelijken en te bespoedigen moet de desbetreffende Europese normalisatie-instelling worden verzocht te zorgen voor goede syntaxbindingen van de Europese norm voor elektronische facturering naar alle syntaxen op de lijst. Syntaxbindingen zijn richtsnoeren betreffende de wijze waarop de norm in de diverse syntaxen kan worden voorgesteld. Dit normalisatieproduct moet de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen aanvullen.

               (27)

               De Europese normalisatie-instelling moet eveneens worden verzocht aanbevelingen over interoperabiliteit inzake overdracht (waaronder niet de Europese norm) op te stellen, om het gebruik van de Europese norm over elektronische facturering te vergemakkelijken. Die aanbevelingen mogen geen onderdeel uitmaken van de Europese norm over elektronische facturering Europese norm over elektronische facturering en niet bindend zijn voor aanbestedende diensten en aanbestedende instanties.

               (28)

               Voordat de Europese norm voor elektronische facturering in de lidstaten wordt ingevoerd, moet het gebruik ervan in de praktijk op afdoende wijze worden getest. Deze evaluatie moet gebeuren tijdens het opstellen van de norm. Bij deze evaluatie, waar de eindgebruikers bij moeten worden betrokken, moet in het bijzonder worden gelet op de aspecten hanteerbaarheid en gebruikersvriendelijkheid, en moet worden aangetoond dat de norm op kosten-efficiënte en evenredige wijze kan worden ingevoerd.

               (29)

               Wanneer de door de desbetreffende Europese normalisatie-instelling opgestelde Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van aan de norm beantwoordende syntaxen aan de in het verzoek van de Commissie aan de Europese normalisatie-instelling vermelde eisen voldoen, en wanneer de norm is getest, moeten de referenties van de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen in het Publicatieblad van de Europese Unie worden bekendgemaakt.

               (30)

               De bepalingen over de ontwikkeling van de norm en de andere normalisatieproducten in deze richtlijn stroken met de overeenkomstige bepalingen in Verordening (EU) nr. 1025/2012. Gelet op de kenmerken van onderhavige richtlijn is het echter raadzaam te bepalen dat de besluiten om de referenties naar de norm en de lijst van goedgekeurde syntaxen bekend te maken, niet bekend te maken of in beperkte mate bekend te maken, worden genomen volgens de onderzoeksprocedure. Dit moet de toepassing van de bepalingen van Verordening (EU) nr. 1025/2012 over formele bezwaren tegen geharmoniseerde normen evenwel onverlet laten.

               (31)

               Europese normalisatie-instellingen herzien en actualiseren de normen regelmatig om in te spelen op de technologische ontwikkelingen. Vanwege het snelle verloop van de ontwikkelingen in de ict-sector, moet de Commissie de desbetreffende Europese normalisatie-instelling ook kunnen verzoeken de Europese norm voor elektronische facturering te herzien en te actualiseren om rekening te houden met die ontwikkelingen en om de continuïteit van de interoperabiliteit te waarborgen.

               (32)

               Teneinde te kunnen inspelen op de technologische ontwikkelingen of de marktvereisten, moet de Commissie een uitvoeringshandeling kunnen vaststellen om de lijst van syntaxen te kunnen herzien en actualiseren. Voor complexere aanpassingen moet de Commissie de desbetreffende Europese normalisatie-instelling ook kunnen verzoeken de lijst van syntaxen te herzien en te actualiseren.

               (33)

               Wanneer de Commissie het noodzakelijk acht dat wordt gezorgd voor volledige en continue interoperabiliteit, dat rekening wordt gehouden met de technologische ontwikkelingen of dat het aantal te gebruiken syntaxen wordt beperkt, moet zij een reeds bekendgemaakte lijst van syntaxen kunnen herzien. De Commissie dient daarbij rekening te houden met de door de Europese normalisatie-instelling aangewezen, geëvalueerde en geactualiseerde lijst van syntaxen.

               (34)

               Zodra de in deze richtlijn gestelde omzettingstermijnen verstrijken moeten de aanbestedende diensten en de aanbestedende instanties worden verplicht facturen te ontvangen en te verwerken die beantwoorden aan de Europese norm voor elektronische facturering en aan alle syntaxen op de door de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakte lijst. Aanbestedende diensten en aanbestedende instanties mogen elektronische facturen die aan bovenstaande eisen voldoen derhalve niet weigeren enkel en alleen omdat de elektronische factuur niet beantwoordde aan andere dan de specifiek in deze richtlijn bepaalde vereisten (bijvoorbeeld nationale of sectorspecifieke vereisten, of bijkomende technische vereisten van enigerlei aard). Andere dwingende redenen tot weigering, zoals deze in verband met contractuele voorwaarden, mogen echter niet door deze verplichting worden ontkracht. Aanbestedende diensten en aanbestedende instanties moeten, voordat zij de factuur betalen, in alle gevallen de vrijheid hebben om na te gaan of de inhoud van de elektronische factuur de zakelijke transactie in kwestie correct weergeeft (bijvoorbeeld of het bedrag op de factuur juist is) en of de factuur aan de juiste ontvanger is gericht. De verplichting elektronische facturen die aan deze richtlijn beantwoorden niet te weigeren, laat Richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad (13)onverlet.

               (35)

               Deze richtlijn moet alleen ontvangers van een factuur, dat wil zeggen aanbestedende diensten, aankoopcentrales en aanbestedende instanties, verplichten elektronische facturen te aanvaarden en te verwerken. Deze richtlijn moet het recht van de zender van de factuur om ervoor te kiezen de factuur volgens de Europese norm voor elektronische facturering, volgens nationale of andere technische normen, of op papier in te dienen, onverlet laten. Deze richtlijn mag de lidstaten echter niet beletten te bepalen dat er in het kader van overheidsopdrachten uitsluitend elektronische facturen kunnen worden ingediend. Als de afzender ervoor kiest de factuur in te dienen volgens de Europese norm voor elektronische facturering, moet de ontvanger alleen verplicht zijn die te aanvaarden en te verwerken als de factuur is opgesteld in één van de syntaxen die op de lijst staan die de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie heeft gezet. De afzender moet echter een derde partij kunnen inschakelen om zijn eigen syntax om te zetten in één van de syntaxen van de lijst.

               (36)

               De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is overeenkomstig artikel 28, lid 2, van Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (14) geraadpleegd en heeft op 11 november 2013 advies uitgebracht (15). In zijn advies van 11 november 2013 heeft hij aanbevelingen gedaan voor het waarborgen van een toereikende gegevensbescherming bij de toepassing van deze richtlijn. Die aanbevelingen moeten voor ogen worden gehouden wanneer de Europese norm voor elektronische facturering wordt opgesteld en er door aanbestedende diensten en aanbestedende instanties persoonsgegevens worden verwerkt. Er moet met name duidelijk worden gesteld dat bestaande wetten inzake gegevensbescherming ook gelden op het gebied van elektronische facturering en dat de bekendmaking van persoonsgegevens ten behoeve van transparantie en aansprakelijkheid moet stroken met de bescherming van de privacy.

               (37)

               Aangezien Richtlijn 2006/112/EG regels betreffende facturering en elektronische facturering bevat, moet duidelijkheid worden verschaft over de verhouding tussen die richtlijn en de voorliggende richtlijn. De voorliggende richtlijn heeft een ander doel, en ze heeft een ander toepassingsgebied dan Richtlijn 2006/112/EG, en laat derhalve de daarin vervatte bepalingen over het gebruik van elektronische facturen voor btw-doeleinden onverlet. Met name artikel 232 van Richtlijn 2006/112/EG heeft betrekking op de relaties tussen de bij de transactie betrokken partijen en heeft tot doel ervoor te zorgen dat het gebruik van elektronische facturen door de verzender niet aan de ontvanger kan worden opgelegd. Dit moet echter het recht van de lidstaten om aanbestedende diensten en aanbestedende instanties te verplichten om onder bepaalde voorwaarden elektronische facturen te ontvangen, onverlet laten.

               (38)

               Om het voor de aanbestedende diensten en de aanbestedende instanties mogelijk te maken de technische maatregelen die na de vaststelling van de Europese norm voor elektronische facturering en de goedkeuring van de lijst van syntaxen nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen, op behoorlijke wijze voor te bereiden en uit te voeren, en met het oog op de noodzaak van een vlotte invoering van elektronische facturering, moet een omzettingstermijn van 18 maanden na de bekendmaking van de referentie van de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen in het Publicatieblad van de Europese Unie, als gerechtvaardigd beschouwd worden. Ondanks deze algemene termijn voor de omzetting en ter wille van een vlottere invoering van elektronische facturering voor sommige aanbestedende diensten, zoals plaatselijke en regionale aanbestedende diensten en overheidsbedrijven, moeten de lidstaten de toepassing van deze richtlijn kunnen uitstellen voor niet-centrale aanbestedende diensten en aanbestedende instanties tot ten hoogste 30 maanden na de bekendmaking van de referentie van de Europese norm voor elektronische facturering en van de lijst van syntaxen in het Publicatieblad van de Europese Unie. Die mogelijkheid om de toepassing van de in deze richtlijn vervatte voorwaarden uit te stellen geldt niet voor aankoopcentrales.

               (39)

               Om het aanbestedende diensten en aanbestedende instanties gemakkelijker te maken aan de eisen van deze richtlijn te voldoen, moet de Commissie ervoor zorgen dat de lidstaten volledig en geregeld op de hoogte worden gehouden van de voortgang bij de ontwikkeling van de norm en de daarmee samenhangende, door de desbetreffende Europese normalisatie-instellingen te leveren normalisatieproducten. Dat moet de lidstaten in staat stellen de noodzakelijke voorbereidingen te treffen zodat de uitvoering binnen de overeengekomen termijnen kan worden voltooid.

               (40)

               Aangezien, tenzij het nationale recht anders bepaalt, de aanbestedende diensten en aaanbestedende instanties elektronische facturen zullen kunnen aanvaarden die aan andere normen dan de Europese norm voor elektronische facturering voldoen, alsmede papieren facturen, leidt deze richtlijn niet tot extra kosten of lasten voor ondernemingen, met inbegrip van kleine, micro- en middelgrote ondernemingen in de zin van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (16). De Commissie en de lidstaten moeten bovendien alles in het werk stellen om de kosten van de Europese norm voor elektronische facturering voor de gebruikers ervan te beperken, in het bijzonder voor micro-, kleine en middelgrote ondernemingen, ter wille van een vlotte invoering in de gehele Europese Unie.

               (41)

               Bij de uitvoering van deze richtlijn moeten de lidstaten rekening houden met de behoeften van het midden- en kleinbedrijf en van kleinere aanbestedende diensten en instanties en aan alle aanbestedende diensten en instanties en leveranciers de steun bieden die nodig is om gebruik van de Europese norm voor elektronische facturering mogelijk te maken. Daarnaast moeten er, in het bijzonder voor het midden- en kleinbedrijf, opleidingen worden georganiseerd.

               (42)

               Ter vergemakkelijking van de technische en procedurele aanpassingen die alle bij het plaatsen van overheidsopdrachten betrokken partijen moeten doorvoeren om de invoering van deze richtlijn te doen slagen, moeten de lidstaten, waar mogelijk, hulp van het structuurfonds beschikbaar stellen voor alle in aanmerking komende aanbestedende diensten en instanties en het midden- en kleinbedrijf.

               (43)

               Om eenvormige voorwaarden voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn en voor het opstellen, het beperken en het herzien van de lijst van syntaxen te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden verleend. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011. Voor de vaststelling van uitvoeringshandelingen met betrekking tot de lijst van syntaxen moet de onderzoeksprocedure worden gebruikt, aangezien zij tot doel hebben de toepassing van de Europese norm voor elektronische facturering te faciliteren, interoperabiliteit te waarborgen, en ervoor te zorgen dat snel wordt ingespeeld op technologische ontwikkelingen. De onderzoeksprocedure moet ook worden gevolgd voor de vaststelling van uitvoeringshandelingen met betrekking tot bezwaren tegen de Europese norm voor elektronische facturering, aangezien die handelingen gevolgen kunnen hebben voor de verplichting om elektronische facturen te ontvangen en te verwerken.

               (44)

               Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk de markt- en handelsbelemmeringen die het gevolg zijn van het bestaan van uiteenlopende nationale regels en normen, opheffen en te zorgen voor interoperabiliteit, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar derhalve beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Toepassingsgebied
   Deze richtlijn is van toepassing op elektronische facturen die worden opgesteld als gevolg van de uitvoering van overeenkomsten waarop Richtlijn 2009/81/EG, Richtlijn 2014/23/EU, Richtlijn 2014/24/EU of Richtlijn 2014/25/EU van toepassing is.
   Deze richtlijn is niet van toepassing op elektronische facturen die worden opgesteld als gevolg van de uitvoering van overeenkomsten die vallen onder Richtlijn 2009/81/EG, wanneer het plaatsen van de opdracht en het uitvoeren van de overeenkomst geheim zijn verklaard of overeenkomstig de in een lidstaat geldende wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen gepaard moeten gaan met speciale beveiligingsmaatregelen en mits de lidstaat heeft bepaald dat het niet mogelijk is de betrokken wezenlijke belangen door middel van minder ingrijpende maatregelen te vrijwaren.
   Artikel 2
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:
   1.   „elektronische factuur”: een factuur die is opgesteld, verzonden en ontvangen in een gestructureerde elektronische vorm die automatische en elektronische verwerking ervan mogelijk maakt;
   2.   „kernelementen van een elektronische factuur”: een verzameling van essentiële gegevenscomponenten die een elektronische factuur moet bevatten om grensoverschrijdende interoperabiliteit mogelijk te maken, met inbegrip van de gegevens die nodig zijn om de naleving van de wettelijke voorschriften te waarborgen;
   3.   „semantisch gegevensmodel”: een gestructureerde reeks onderling logisch op elkaar betrekking hebbende termen en de desbetreffende betekenissen daarvan, die de kernelementen van een elektronische factuur specificeren;
   4.   „syntax”: de machineleesbare taal of taalvariant die wordt gebruikt om de in een elektronische factuur vervatte gegevenselementen weer te geven;
   5.   „syntaxbindingen”: richtsnoeren over de wijze waarop een semantisch gegevensmodel voor een elektronisch factuur in de diverse syntaxen kan worden weergegeven;
   6.   „aanbestedende diensten”: aanbestedende diensten als omschreven in artikel 1, punt 17, van Richtlijn 2009/81/EG, artikel 6, lid 1, van Richtlijn 2014/23/EU en artikel 2, lid 1, punt 1, van Richtlijn 2014/24/EU;
   7.   „niet-centrale aanbestedende diensten”: niet-centrale aanbestedende diensten volgens de definitie in artikel 2, lid 1, punt 3, van Richtlijn 2014/24/EU;
   8.   „aankoopcentrale”: een aankoopcentrale volgens de definitie in artikel 2, lid 1, punt 16, van Richtlijn 2014/24/EU;
   9.   „aanbestedende instanties”: aanbestedende instanties volgens de definitie in artikel 1, punt 17, van Richtlijn 2009/81/EG, artikel 7, leden 1 en 2 van Richtlijn 2014/23/EU en artikel 4, lid 1, van Richtlijn 2014/25/EU;
   10.   „internationale norm”: een internationale norm als omschreven in artikel 2, lid 1, onder a), van Verordening (EU) nr. 1025/2012;
   11.   „Europese norm”: een Europese norm als omschreven in artikel 2, lid 1, onder b), van Verordening (EU) nr. 1025/2012.
   Artikel 3
   Vaststelling van een Europese norm
   1.   De Commissie verzoekt de desbetreffende Europese normalisatie-instelling om een Europese norm op te stellen voor het semantische gegevensmodel voor de kernelementen van een elektronische factuur (de „Europese norm voor elektronische facturering”).
   De Commissie verlangt dat de Europese norm voor elektronische facturering aan ten minste de volgende criteria voldoet:

               —

               ze is technologisch neutraal,

               —

               ze is verenigbaar met de relevante internationale normen voor elektronische facturering,

               —

               ze heeft aandacht voor de nood aan bescherming van persoonsgegevens in overeenstemming met Richtlijn 95/46/EG, voor een aanpak volgens het concept van „gegevensbescherming door middel van ontwerp” en voor de beginselen evenredigheid, gegevensminimalisatie en doelbinding,

               —

               ze strookt met de desbetreffende bepalingen van Richtlijn 2006/112/EG,

               —

               ze biedt de mogelijkheid hanteerbare, gebruikersvriendelijke, flexibele en kosten-efficiënte systemen voor elektronische facturering op te zetten,

               —

               ze houdt rekening met de speciale behoeften van het midden- en kleinbedrijf en van niet-centrale aanbestedende diensten en aanbestedende instanties,

               —

               ze is geschikt voor gebruik in commerciële transacties tussen ondernemingen.

         De Commissie verzoekt de desbetreffende Europese normalisatie-instelling te zorgen voor een lijst met een beperkt aantal syntaxen die voldoen aan de Europese norm voor elektronische facturering, de passende syntaxbindingen en richtsnoeren over interoperabiliteit bij transmissie, om het gebruik van die norm te vergemakkelijken.
   De verzoeken worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 10, leden 1 tot en met 5, van Verordening (EU) nr. 1025/2012.
   Als onderdeel van het werk aan de ontwikkeling van de norm door de desbetreffende Europese normalisatie-instelling zal de praktische toepassing van de norm voor een eindgebruiker binnen de termijn van lid 2 worden getest. De Commissie houdt de algemene verantwoordelijkheid voor het testen en zorgt ervoor dat tijdens de test in het bijzonder zal worden gelet op de naleving van de criteria hanteerbaarheid, gebruikersvriendelijkheid en mogelijke uitvoeringskosten, overeenkomstig de tweede alinea van lid 1. De Commissie legt het Europees Parlement en de Raad een verslag over het resultaat van de test voor.
   2.   Wanneer de Europese norm voor elektronische facturering, opgesteld volgens het in lid 1 bedoelde verzoek, voldoet aan de in dat verzoek gestelde eisen, en wanneer de testfase overeenkomstig de vijfde alinea van lid 1 is voltooid, maakt de Commissie de referentie naar de norm bekend in het Publicatieblad van de Europese Unie, tezamen met de lijst van een beperkt aantal syntaxen, opgesteld volgens het in lid 1 bedoelde verzoek. Die bekendmaking moet uiterlijk 27 mei 2017 zijn voltooid.
   Artikel 4
   Formele bezwaren tegen de Europese norm
   1.   Wanneer een lidstaat of het Europees Parlement van oordeel is dat de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen niet geheel voldoen aan de criteria in artikel 3, lid 1, stelt de lidstaat, respectievelijk het Europees Parlement de Commissie daarvan in kennis met een uitgebreide toelichting, en de Commissie besluit vervolgens:

               a)

               om de referenties naar de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen in kwestie bekend te maken, niet bekend te maken of in beperkte mate bekend te maken in het Publicatieblad van de Europese Unie;

               b)

               om de referenties naar de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen in kwestie in het Publicatieblad van de Europese Unie te laten staan of in beperkte mate te laten staan of uit het Publicatieblad van de Europese Unie te schrappen;

         2.   De Commissie publiceert op haar website informatie over de Europese norm voor elektronische facturering en de lijst van syntaxen waarop het in lid 1 bedoelde besluit betrekking heeft.
   3.   De Commissie stelt de betrokken Europese normalisatie-instelling in kennis van het in lid 1 bedoelde besluit en verzoekt indien nodig om herziening van de Europese norm voor elektronische facturering of de lijst van syntaxen in kwestie.
   4.   De onder a) en b) in lid 1 van dit artikel bedoelde besluiten worden vastgesteld volgens de in artikel 10, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.
   Artikel 5
   Onderhoud en verdere ontwikkeling van de Europese norm en lijst van syntaxen
   1.   Om in te spelen op de technologische ontwikkelingen en om de continuïteit van de interoperabiliteit inzake elektronische facturering bij overheidsopdrachten te waarborgen, kan de Commissie:

               a)

               de Europese norm voor elektronische facturering;

               b)

               de door haar in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakte lijst van syntaxen actualiseren of herzien.

         2.   Wanneer de Commissie besluit over te gaan tot de onder a) in lid 1 bedoelde actie, richt zij een verzoek tot de Europese normalisatie-instelling in kwestie. Dat verzoek wordt gedaan volgens de in artikel 3, lid 1, bedoelde procedure, zonder dat de daarin bedoelde termijnen gelden.
   3.   Artikel 4 is van toepassing op een overeenkomstig lid 1, onder a) uitgevoerde actualisering of herziening.
   4.   Wanneer de Commissie besluit over te gaan tot de onder b) in lid 1 bedoelde actie, volgt zij de onderzoeksprocedure in artikel 10, lid 2, of richt zij een verzoek tot de Europese normalisatie-instelling in kwestie. Dat verzoek wordt gedaan volgens de in artikel 3, lid 1 bedoelde procedure, zonder dat de daarin bedoelde termijnen gelden.
   Artikel 6
   Kernelementen van een elektronische factuur
   Tot de kernelementen van een elektronische factuur behoren, onder andere:

               a)

               proces- en factuurkenmerken;

               b)

               de factuurperiode;

               c)

               informatie over de verkoper;

               d)

               informatie over de koper;

               e)

               informatie over de begunstigde van de betaling;

               f)

               informatie over de fiscaal vertegenwoordiger van de verkoper;

               g)

               een verwijzing naar de overeenkomst;

               h)

               leveringsdetails;

               i)

               betalingsinstructies;

               j)

               informatie over kortingen of toeslagen;

               k)

               informatie over de factuurregel;

               l)

               totalen op de factuur;

               m)

               de uitsplitsing van de btw.

         Artikel 7
   Ontvangen en verwerken van elektronische facturen
   De lidstaten zorgen ervoor dat aanbestedende diensten en aanbestedende instanties elektronische facturen ontvangen en verwerken die voldoen aan de Europese norm voor elektronische facturering, waarvan de referentie op grond van artikel 3, lid 2, is bekendgemaakt, en aan syntaxen op de overeenkomstig artikel 3, lid 2 bekendgemaakte lijst.
   Artikel 8
   Gegevensbescherming
   1.   Deze richtlijn laat van toepassing zijnde Unieregelgeving en nationale regelgeving over gegevensbescherming onverlet.
   2.   Onder voorbehoud van andersluidende bepalingen in Unieregelgeving of nationale regelgeving en onverminderd vrijstellingen en beperkingen vastgelegd in artikel 13 van Richtlijn 95/46/EG, mogen voor elektronische facturering verkregen persoonsgegevens uitsluitend voor dat doel of daarmee vergelijkbare doeleinden worden gebruikt.
   3.   Onverminderd vrijstellingen en beperkingen vastgelegd in artikel 13 van Richtlijn 95/46/EG zorgen de lidstaten ervoor dat regelingen voor de bekendmaking, voor transparantie- en boekhouddoeleinden, van persoonsgegevens die in verband met elektronische facturering zijn vergaard, stroken met het doel van die bekendmaking en met het beginsel van de bescherming van de privacy.
   Artikel 9
   Gebruik van elektronische facturen voor btw-doeleinden
   Deze richtlijn laat de bepalingen van Richtlijn 2006/112/EG onverlet.
   Artikel 10
   Comitéprocedure
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door een comité. Dit comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
   Artikel 11
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die nodig zijn om uiterlijk 27 november 2018 aan deze richtlijn te voldoen, vast te stellen, bekend te maken en toe te passen. Zij delen de Commissie de tekst van die maatregelen onverwijld mede.
   2.   Uiterlijk 18 maanden na de bekendmaking van de referentie van de Europese norm voor elektronische facturering in het Publicatieblad van de Europese Unie, stellen de lidstaten, in afwijking van lid 1, de bepalingen vast die nodig zijn om te voldoen aan de in artikel 7 bedoelde verplichting om elektronische facturen te ontvangen en te verwerken, maken ze deze bepalingen bekend en passen ze deze toe.
   De lidstaten mogen de in de eerste alinea bedoelde toepassing met betrekking tot hun niet-centrale aanbestedende diensten en aanbestedende instanties uitstellen tot uiterlijk 30 maanden na de bekendmaking van de referentie van de Europese norm voor elektronische facturering in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Bij de bekendmaking van de referentie naar de Europese norm voor elektronische facturering maakt de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie de definitieve datum bekend voor het in werking doen treden van de in de eerste alinea bedoelde maatregelen.
   3.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is, vaststellen.
   Artikel 12
   Onderzoek
   De Commissie onderzoekt de gevolgen van deze richtlijn voor de interne markt en voor de invoering van elektronische facturering bij overheidsopdrachten en brengt daarover binnen drie jaar na de maximale uitsteltermijn die in de tweede alinea van artikel 11, lid 2, voor niet-centrale aanbestedende diensten is vastgelegd, verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad. Zo nodig gaat dit verslag vergezeld van een effectbeoordeling in verband met de noodzaak van een verder optreden.
   Artikel 13
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 14
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 16 april 2014.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. KOURKOULAS

      (1)  PB C 79 van 6.3.2014, blz. 67.

      (2)  Advies van 28 november 2013 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 11 maart 2014 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 14 april 2014.

      (4)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van Richtlijn 2004/18/EG (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 65).

      (5)  Richtlijn 2014/25/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten en houdende intrekking van Richtlijn 2004/17/EG (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 243).

      (6)  Besluit van de Commissie van 2 november 2010 tot oprichting van een Europees multistakeholderforum inzake elektronische facturering (e-facturering) (PB C 326 van 3.12.2010, blz. 13).

      (7)  Richtlijn 2009/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen door aanbestedende diensten van bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en diensten op defensie- en veiligheidsgebied, en tot wijziging van Richtlijnen 2004/17/EG en 2004/18/EG (PB L 216 van 20.8.2009, blz. 76).

      (8)  Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB L 94 van 28.3.2014, blz. 1).

      (9)  Verordening (EU) nr. 1025/2012 van het Europees parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende Europese normalisatie betreffende Europese normalisatie, tot wijziging van de Richtlijnen 89/686/EEG en 93/15/EEG van de Raad alsmede de Richtlijnen 94/9/EG, 94/25/EG, 95/16/EG, 97/23/EG, 98/34/EG, 2004/22/EG, 2007/23/EG, 2009/23/EG en 2009/105/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Beschikking 87/95/EEG van de Raad en Besluit nr. 1673/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 316 van 14.11.2012, blz. 12).

      (10)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).

      (11)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1).

      (12)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31).

      (13)  Richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PB L 48 van 23.2.2011, blz. 1).

      (14)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1).

      (15)  PB C 38 van 8.2.2014, blz. 2.

      (16)  Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen (PB L 124 van 20.5.2003, blz. 36).