title: Richtlijn 2004/103/EG van de Commissie van 7 oktober 2004 betreffende de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles van in deel B van bijlage V bij Richtlijn 2000/29/EG van de Raad opgenomen planten, plantaardige producten en andere materialen, die kunnen worden uitgevoerd op een andere plaats dan de plaats van binnenkomst in de Gemeenschap of op een dichtbijgelegen plaats en tot vaststelling van de eisen met betrekking tot deze controles

text:
               12.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 313/16

         RICHTLIJN 2004/103/EG VAN DE COMMISSIE
   van 7 oktober 2004
   betreffende de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles van in deel B van bijlage V bij Richtlijn 2000/29/EG van de Raad opgenomen planten, plantaardige producten en andere materialen, die kunnen worden uitgevoerd op een andere plaats dan de plaats van binnenkomst in de Gemeenschap of op een dichtbijgelegen plaats en tot vaststelling van de eisen met betrekking tot deze controles
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 2000/29/EG van de Raad van 8 mei 2000 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen (1), en met name op artikel 13 quater, lid 2, onder d) en e), en lid 4, vierde en vijfde alinea,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Ingevolge Richtlijn 2000/29/EG moeten de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles van de in bijlage V, deel B, bij die richtlijn opgenomen planten, plantaardige producten of andere materialen die uit derde landen komen, in beginsel plaatsvinden op de plaats van binnenkomst in de Gemeenschap of op een dichtbijgelegen plaats.

               (2)

               In geval van douanevervoer (het overbrengen) van niet-communautaire goederen kunnen de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles ten kantore van de officiële instantie van bestemming of op een andere dichtbijgelegen plaats worden uitgevoerd; in sommige andere gevallen kunnen deze controles worden uitgevoerd op de plaats van bestemming, zoals een plaats van productie, mits aan specifieke garanties en documenten met betrekking tot het vervoer van planten, plantaardige producten of andere materialen wordt voldaan.

               (3)

               Het is noodzakelijk te specificeren in welke gevallen de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles op de plaats van bestemming mogen worden uitgevoerd.

               (4)

               Om ervoor te zorgen dat er zich tijdens het vervoer geen schadelijke organismen verspreiden, moeten er bepalingen of specifieke garanties en documenten ten aanzien van het vervoer worden vastgesteld.

               (5)

               Voor de uitvoering van de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles moeten minimumeisen worden vastgesteld, zowel ten aanzien van de technische vereisten die aan de met de inspectie op de plaatsen van bestemming belaste verantwoordelijke officiële instanties worden gesteld, als ten aanzien van de voorzieningen en apparatuur met behulp waarvan die verantwoordelijke officiële instanties de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles uitvoeren.

               (6)

               Er moeten gedetailleerde voorschriften worden vastgesteld voor de samenwerking tussen de verantwoordelijke officiële instanties en de douaneautoriteiten, met inbegrip van de modelformulieren van de documenten die bij die samenwerking moeten worden gebruikt, de wijze van verzending van die documenten en de procedures voor de uitwisseling van informatie.

               (7)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Plantenziektekundig Comité,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op planten, plantaardige producten of andere materialen uit derde landen, die zijn opgenomen in bijlage V, deel B, bij Richtlijn 2000/29/EG (hierna de „desbetreffende producten” genoemd). In de in deze richtlijn omschreven gevallen en omstandigheden kunnen de lidstaten bepalen dat de in artikel 13 bis, lid 1, onder b), ii) en iii), van Richtlijn 2000/29/EG bedoelde inspecties van de desbetreffende producten op een andere plaats mogen worden uitgevoerd. In het geval van douanevervoer (het overbrengen) van niet-communautaire goederen, als bedoeld in artikel 13 quater, lid 2, onder c), van Richtlijn 2000/29/EG, kan de inspectie plaatsvinden ten kantore van de officiële instantie van bestemming of op een dichtbijgelegen plaats wanneer aan de in lid 2 bedoelde voorwaarden wordt voldaan. In de in artikel 13 quater, lid 2, onder d), van Richtlijn 2000/29/EG bedoelde gevallen kan de inspectie plaatsvinden op de plaats van bestemming, zoals een plaats van productie wanneer aan de in lid 2 bedoelde voorwaarden wordt voldaan.
   2.   De in lid 1 bedoelde voorwaarden zijn:

               a)

               wanneer de officiële instanties van de plaats van binnenkomst en van bestemming besluiten, in voorkomend geval in overleg tussen de verantwoordelijke officiële instanties van de lidstaten, dat de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles (hierna de „controles” genoemd) zorgvuldiger zouden kunnen worden uitgevoerd op een andere plaats dan de plaats van binnenkomst in de Gemeenschap of een dichtbijgelegen plaats,
               en

               b)

               wanneer een importeur van een zending van de desbetreffende producten of een ander persoon die verantwoordelijk is voor de plaats of het kantoor waar de controles moeten worden uitgevoerd (hierna de „aanvrager” genoemd) via een goedkeuringsprocedure als omschreven in artikel 2, lid 2, toestemming heeft gekregen voor de uitvoering van de controles op „een goedgekeurde plaats van inspectie”, zijnde hetzij:

                           —

                           in het geval van douanevervoer van niet-communautaire goederen, bedoeld in artikel 13 quater, lid 2, onder c), van Richtlijn 2000/29/EG:

                                       —

                                       het kantoor van de officiële instantie van bestemming, of

                                       —

                                       een dichtbij dat kantoor gelegen plaats, die is aangewezen of goedgekeurd door de douaneautoriteiten en de verantwoordelijke officiële instantie, hetzij

                           —

                           in de gevallen bedoeld in artikel 13 quater, lid 2, onder d), van Richtlijn 2000/29/EG:

                                       —

                                       een plaats van bestemming die is goedgekeurd door de officiële instantie en door de douaneautoriteiten die bevoegd zijn voor het gebied waar de plaats van bestemming is gelegen,

                     en

               c)

               wanneer wordt voldaan aan de voorwaarden ten aanzien van specifieke garanties en documenten met betrekking tot het vervoer van een zending van de desbetreffende producten (hierna de „zending” genoemd) naar de goedgekeurde plaats van inspectie, en, eventueel, aan minimumeisen betreffende de opslag van deze producten op deze plaats van inspectie.

         3.   De in lid 2, onder c), bedoelde specifieke garanties en documenten en minimumeisen luiden:

               a)

               de verpakking van de zending of het vervoermiddel dat voor de zending wordt gebruikt, is op zodanige wijze gesloten of verzegeld dat de desbetreffende producten tijdens hun vervoer naar de goedgekeurde plaats van inspectie geen plaag of besmetting kunnen veroorzaken en hun identiteit ongewijzigd blijft. In naar behoren gemotiveerde gevallen kunnen de bevoegde officiële instanties van de lidstaten zendingen toestaan die niet gesloten of verzegeld zijn, mits de desbetreffende producten tijdens het vervoer naar de goedgekeurde plaats van inspectie geen plaag of besmetting kunnen veroorzaken;

               b)

               de zending wordt naar de goedgekeurde plaats van inspectie gezonden. Verandering van de plaats van inspectie is niet toegestaan, tenzij na goedkeuring door de bevoegde officiële instanties van de plaats van binnenkomst en van de verlangde bestemming en door de douaneautoriteiten die bevoegd zijn voor het gebied waar de verlangde plaats van bestemming is gelegen;

               c)

               de zending gaat, afgezien van de in artikel 13, lid 1, van Richtlijn 2000/29/EG voorgeschreven certificaten, vergezeld van een fytosanitair vervoersdocument, dat de overeenkomstig het model in de bijlage bij deze richtlijn vereiste informatie bevat. Het document wordt in ten minste een van de officiële talen van de Gemeenschap ingevuld met de typemachine of in met de hand geschreven leesbare hoofdletters, dan wel, in overleg met de bevoegde officiële instanties van de plaats van binnenkomst en van bestemming, elektronisch;

               d)

               de relevante rubrieken van het in onder c) bedoelde document worden onder toezicht van de bevoegde officiële instantie van de plaats van binnenkomst door de importeur van de zending ingevuld en ondertekend;

               e)

               in de in lid 2, onder b), tweede streepje, bedoelde gevallen wordt de zending op de goedgekeurde plaats van inspectie zodanig opgeslagen dat deze afgescheiden is van zowel communautaire goederen als zendingen die door schadelijke organismen zijn aangetast of die van aantasting verdacht zijn.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten zien erop toe dat er overeenkomstig de specificaties in de leden 2, 3 en 4 een goedkeuringsprocedure wordt vastgesteld, teneinde vanuit fytosanitair oogpunt te beoordelen of de als goedgekeurde plaats van inspectie voorgestelde plaatsen geschikt zijn voor de uitvoering van controles, en hier in voorkomend geval goedkeuring aan te verlenen.
   2.   In de in lid 1 bedoelde procedure wordt aangegeven dat, indien de controles op goedgekeurde plaatsen van inspectie moeten worden uitgevoerd, de aanvrager de met de uitvoering van deze controles belaste officiële instanties moet verzoeken de controles op de in het verzoek genoemde plaatsen uit te voeren.
   3.   De aanvraag omvat een technisch dossier met de nodige informatie om te beoordelen of de voorgestelde plaatsen geschikt zijn als goedgekeurde plaats van inspectie, en met name:

               a)

               informatie over de in te voeren desbetreffende producten en over de plaatsen waar deze zullen worden opgeslagen of bewaard in afwachting van de definitieve resultaten van de controles, en in het bijzonder hoe de in artikel 1, lid 3, onder e), bedoelde afscheiding wordt gegarandeerd, en

               b)

               indien van toepassing, wanneer de desbetreffende producten bestemd zijn voor iemand die de status van „toegelaten geadresseerde” is verleend en voldoen aan de in artikel 406 van Verordening (EG) nr. 2454/93 (2) vastgestelde voorwaarden, of wanneer voor de desbetreffende plaatsen een in artikel 497 van die verordening bedoelde vergunning nodig is, afdoend bewijs daarvan.

         4.   De lidstaten zien erop toe dat de in lid 2 bedoelde aanvraag wordt geregistreerd en dat de verantwoordelijke officiële instanties:

               a)

               de in de aanvraag verstrekte informatie onderzoeken;

               b)

               de geschiktheid van de voorgestelde plaatsen van inspectie voor de uitvoering van controles beoordelen; deze moeten ten minste voldoen aan de in de bijlage, punt 3, onder b) en c), bij Richtlijn 98/22/EG van de Commissie (3) neergelegde minimumeisen, dan wel aan nadere eisen die de lidstaten op niet-discriminerende wijze kunnen vaststellen en die gerechtvaardigd zijn met het oog op efficiënte inspecties;

               c)

               de aanvrager antwoorden door:

                           i)

                           aan te geven dat de aanvraag aanvaardbaar is en dat de desbetreffende plaatsen als goedgekeurde plaats van inspectie worden aangewezen, dan wel

                           ii)

                           aan te geven dat de aanvraag onaanvaardbaar is, en de reden daarvoor.

         5.   De lidstaten houden een bijgewerkte lijst van goedgekeurde plaatsen van inspectie bij en stellen deze op verzoek ter beschikking van de Commissie en de lidstaten.
   6.   De lidstaten zien erop toe dat de verantwoordelijke officiële instanties de nodige maatregelen nemen indien de indruk bestaat dat bepaalde elementen indruisen tegen een goede uitvoering van de controles op de goedgekeurde plaatsen van inspectie op hun grondgebied.
   De lidstaten stellen de Commissie en de betrokken lidstaten in kennis van alle belangrijke gevallen waarin de eisen ten aanzien van een goedgekeurde plaats van inspectie niet worden nageleefd.
   Artikel 3
   De lidstaten zien erop toe dat de importeur van zendingen ten aanzien waarvan besloten is dat de controles ervan op een goedgekeurde plaats van inspectie kunnen worden uitgevoerd, behalve aan de in Richtlijn 92/90/EEG van de Commissie (4) neergelegde verplichtingen ook voldoen aan de volgende verplichtingen:

               a)

               de importeur stelt de bevoegde officiële instantie van bestemming ruim van tevoren in kennis van het binnenbrengen van de desbetreffende producten; deze kennisgeving bevat met name:

                           i)

                           de naam, het adres en de ligging van de goedgekeurde plaats van inspectie,

                           ii)

                           de datum en het tijdstip waarop de desbetreffende producten volgens de planning op de goedgekeurde plaats van inspectie aankomen,

                           iii)

                           indien beschikbaar, het specifieke volgnummer van het in artikel 1, lid 3, onder c), bedoelde fytosanitaire vervoersdocument,

                           iv)

                           indien beschikbaar, de datum en de plaats van opstelling van het in artikel 1, lid 3, onder c), bedoelde fytosanitaire vervoersdocument,

                           v)

                           de naam, het adres en het officiële registratienummer van de importeur,

                           vi)

                           het referentienummer van het fytosanitaire certificaat en/of het fytosanitaire certificaat voor wederuitvoer, dan wel van enig ander fytosanitair document dat wordt verlangd;

               b)

               de importeur deelt de bevoegde officiële instantie van bestemming alle wijzigingen in de ingevolge onder a) verstrekte informatie mee.

         Artikel 4
   De lidstaten zien erop toe dat de op de goedgekeurde plaats van inspectie uitgevoerde controles van de desbetreffende producten ten minste voldoen aan de in de bijlage, punt 1, punt 2 en punt 3, onder a), bij Richtlijn 98/22/EG van de Commissie neergelegde minimumeisen, dan wel aan nadere eisen die de lidstaten op niet-discriminerende wijze kunnen vaststellen en die gerechtvaardigd zijn met het oog op efficiënte inspecties.
   Artikel 5
   De lidstaten kunnen aanvullende eisen stellen wanneer deze noodzakelijk worden geacht om een voorgestelde plaats als goedgekeurde plaats van inspectie aan te wijzen.
   Artikel 6
   1.   De lidstaten zien erop toe dat er in voorkomend geval samenwerking is tussen:

               a)

               de officiële instantie van de plaats van binnenkomst en de officiële instantie van bestemming,
               en

               b)

               de officiële instantie van de plaats van binnenkomst en het douanekantoor van de plaats van binnenkomst,
               en

               c)

               de officiële instantie van bestemming en het douanekantoor van bestemming,
               en

               d)

               de officiële instantie van de plaats van binnenkomst en het douanekantoor van bestemming,

         door uitwisseling van relevante informatie, schriftelijk of elektronisch met behulp van het in artikel 1, lid 3, onder c), bedoelde fytosanitaire vervoersdocument, over de voor invoer bestemde planten, plantaardige producten of andere materialen, hun verpakking en het gebruikte vervoermiddel.
   2.   Indien de plaats van binnenkomst van de desbetreffende producten in de Gemeenschap en de goedgekeurde plaats van inspectie in verschillende lidstaten gelegen zijn, mag de zending naar een goedgekeurde plaats van inspectie worden gezonden en mogen de controles daar worden uitgevoerd op grond van een overeenkomst tussen de verantwoordelijke officiële instanties van de betrokken lidstaten. Van de overeenkomst tussen de verantwoordelijke officiële instanties van de betrokken lidstaten wordt melding gemaakt op het fytosanitaire vervoersdocument.
   3.   Na de inspectie van de producten op de goedgekeurde plaats van inspectie verklaart de officiële instantie van bestemming op het fytosanitaire vervoersdocument dat de in artikel 13 bis, lid 1, onder b), ii) en iii), van Richtlijn 2000/29/EG bedoelde controles van de identiteit en fytosanitaire controles zijn uitgevoerd; hiertoe stempelt en dateert zij dit document. Het eindoordeel van de controles wordt vermeld in het vak getiteld „Besluit”. Deze bepaling is van overeenkomstige toepassing indien ook is voldaan aan de in artikel 13 quater, lid 2, onder a), van Richtlijn 2000/29/EG bedoelde controles van de documenten.
   4.   Indien het in lid 3 bedoelde resultaat van de controles „Vrijgegeven” luidt, worden de zending en het begeleidende fytosanitaire vervoersdocument voorgelegd aan de douaneautoriteiten die verantwoordelijk zijn voor het gebied waar de „goedgekeurde plaats van inspectie” ligt, zodat de zending onder de in artikel 13, lid 1, van richtlijn 2000/29/EG bedoelde relevante douaneprocedure kan worden geplaatst. Het fytosanitaire vervoersdocument hoeft de zending niet langer te begeleiden en dit document of een kopie ervan wordt ten minste een jaar door de officiële instantie van de plaats van bestemming bewaard.
   5.   Indien de producten na de in lid 3 bedoelde controles naar een bestemming buiten de Gemeenschap moeten worden gebracht, blijven zij onder douanetoezicht totdat de wederuitvoer heeft plaatsgevonden.
   Artikel 7
   Deze richtlijn wordt uiterlijk op 1 januari 2007 herzien.
   Artikel 8
   1.   De lidstaten dragen zorg voor de vaststelling en bekendmaking, uiterlijk op 31 december 2004, van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 januari 2005.
   Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 9
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 10
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 7 oktober 2004.

            Voor de Commissie

         David BYRNE

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 169 van 10.7.2000, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/70/EG (PB L 127 van 29.4.2004, blz. 97).

      (2)  PB L 253 van 11.10.1993, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2286/2003 (PB L 343 van 31.12.2003, blz. 1).

      (3)  PB L 126 van 28.4.1998, blz. 26.

      (4)  PB L 344 van 26.11.1992, blz. 38.

      BIJLAGE


Avis juridique important

|

31992L0086

Vijftiende richtlijn 92/86/EEG van de Commissie van 21 oktober 1992 tot aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de bijlagen II, III, IV, V, VI en VII van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten

Publicatieblad Nr. L 325 van 11/11/1992 blz. 0018 - 0022 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0199  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0199

VIJFTIENDE RICHTLIJN 92/86/EEG VAN DE COMMISSIEvan 21 oktober 1992  tot aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de bijlagen II, III, IV, V, VI en VII van  Richtlijn 76/768/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der  Lid-Staten inzake kosmetische produkten DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van  de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten  (1), laatstelijk gewijzigd bij  Richtlijn 92/8/EEG van de Commissie  (2), inzonderheid op artikel 8, lid 2, Overwegende dat op grond van de beschikbare informatie bepaalde voorlopig toegelaten kleurstoffen,  stoffen, conserveermiddelen en ultravioletfilters definitief kunnen worden toegelaten, terwijl  andere definitief moeten worden verboden of nog voor een welbepaalde termijn moeten worden  toegelaten; Overwegende dat het gebruik van 1,2-epoxybutaan, C.I. 15585, strontiumlactaat, strontiumnitraat,  strontiumpolycarboxylaat, pramocaïne, 4-ethoxy-m-fenyleendiamine en zouten daarvan,  2,4-diaminofenylethanol en zouten daarvan, catechol, pyrogallol, nitrosaminen en dialkanolaminen  met het oog op de bescherming van de gezondheid moet worden verboden; Overwegende dat op grond van het meest recente wetenschappelijke en technische onderzoek het  gebruik van strontiumchloride, strontiumacetaat, dialkanolamiden van vetzuren, monoalkanolaminen,  trialkanolaminen en gehydrateerd magnesiumsilicaat op bepaalde voorwaarden en met zekere  beperkingen kan worden toegelaten, waarbij, met het oog op de bescherming van de volksgezondheid,  de vermelding van bepaalde waarschuwingen op de verpakking verplicht moet worden gesteld; Overwegende dat op grond van het meest recente wetenschappelijke en technische onderzoek het  gebruik van 3-jood-2-propynylbutylcarbamaat en natriumhydroxymethylaminoacetaat als  conserveermiddel in kosmetische produkten op bepaalde voorwaarden en met zekere beperkingen tot 30  juni 1993 kan worden toegelaten; Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies  van het Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de richtlijnen tot  opheffing van de technische handelsbelemmeringen in de sector kosmetische produkten, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 76/768/EEG wordt  als volgt gewijzigd: 1.  Aan bijlage II worden de volgende nummers toegevoegd: "400.  1,2-Epoxybutaan 401.  Kleurstof C.I. 15585 402.  Strontiumlactaat 403.  Strontiumnitraat  404.  Strontiumpolycarboxylaat 405.  Pramocaïne 406.  4-Ethoxy-m-fenyleendiamine en zouten  daarvan 407.  2,4-Diaminofenylethanol en zouten daarvan 408.  Catechol 409.  Pyrogallol 410.   Nitrosaminen 411.  Secundaire dialkanolaminen". 2.  Aan, respectievelijk in, bijlage III, eerste deel, a)  worden de volgende rangnummers toegevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>b)  wordt rangnummer 20 geschrapt; c)  worden bij de rangnummers 8, 9 en 10 in kolom f, onder a) en b), de woorden "Gevoeligheidstest  aangeraden", respectievelijk "Gevoeligheidstest aanbevolen" geschrapt; d)  wordt rangnummer 12 gelezen: >RUIMTE VOOR DE TABEL>3.  In bijlage III, tweede deel, wordt  nummer 2 geschrapt. 4.  Aan, respectievelijk in, bijlage IV, eerste deel, a)  wordt het volgende nummer toegevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>b)  wordt bij de nummers C.I.  73900 en C.I. 74180 de zin "Zie bijlage IV, 2e deel" in de kolom "Andere beperkingen en eisen"  geschrapt. 5.  In bijlage IV, tweede deel, worden de kleurstoffen C.I. 26100, C.I. 73900, C.I. 74180, C.I.  15585 en Solvent Yellow 98 geschrapt. 6.  In bijlage V wordt rangnummer 5 gelezen: "5.  Strontium en verbindingen daarvan, met uitzondering van strontiumlactaat, strontiumnitraat en  strontiumpolycarboxylaat, die in bijlage II zijn opgenomen, strontiumsulfide, strontiumchloride en  strontiumacetaat, onder de in bijlage III, eerste deel, genoemde voorwaarden en van de lakken,  pigmenten en zouten van strontium van de kleurstoffen die met voetnootverwijzing  (3) in bijlage  IV, eerste deel, zijn opgenomen.". 7.  In, respectievelijk aan, bijlage VI, eerste deel, a)  wordt de beperking "Niet gebruiken in produkten voor bescherming tegen zonnebrand" bij  rangnummer 36 gelezen: "Niet gebruiken in produkten voor bescherming tegen zonnebrand in een concentratie van meer dan  0,025  %"; b)  wordt de volgende stof toegevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>8.  In, respectievelijk aan bijlage  VI, tweede deel, a)  wordt voor de rangnummers 2, 21, 26 en 27 de datum "30. 6. 1992" vervangen door "30. 6. 1993"; b)  wordt voor rangnummer 28 de datum "31. 12. 1992" vervangen door "30. 6. 1993"; c)  wordt rangnummer 20 geschrapt; d)  wordt rangnummer 15 gelezen: >RUIMTE VOOR DE TABEL>e)  wordt rangnummer 16 gelezen: >RUIMTE  VOOR DE TABEL>f)  worden de volgende rangnummers toegevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>9.  In bijlage VII, tweede deel, a)  worden de rangnummers 1, 4 en 16 geschrapt; b)  wordt voor de rangnummers 2, 5, 6, 12, 13, 17, 24, 25, 26, 28, 29, 31 en 32 de datum "30. 6.  1992" vervangen door "30. 6. 1993". Artikel 2 1.  Onverminderd de in artikel 1 genoemde data  nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om met ingang van 1 juli 1993 voor de in artikel 1  genoemde stoffen te beletten dat de in de Gemeenschap gevestigde fabrikanten en importeurs  produkten op de markt brengen die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen. 2.  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om met ingang van 1 juli 1994 te beletten dat de in  lid 1 bedoelde produkten die de in artikel 1 genoemde stoffen bevatten, aan de eindgebruiker worden  verkocht of overgedragen, indien deze niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen. Artikel 3  1.  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om  uiterlijk op 30 juni 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan  onverwijld in kennis. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige  richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De  regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 2.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle bepalingen van intern recht mede die zij op  het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de  Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 21 oktober 1992. Voor de Commissie Karel VAN  MIERT Lid van de Commissie


title: Richtlijn 2009/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de stuurinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen (Gecodificeerde versie) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 201/11

      RICHTLIJN 2009/66/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 13 juli 2009
   betreffende de stuurinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen
   (Gecodificeerde versie)
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 75/321/EEG van de Raad van 20 mei 1975 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de stuurinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen (3) is herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               Richtlijn 75/321/EEG is één van de bijzondere richtlijnen van het bij Richtlijn 74/150/EEG van de Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van landbouw -of bosbouwtrekkers op wielen geregelde EG-typegoedkeuringssysteem, thans geregeld in Richtlijn 2003/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers en aanhangwagens, verwisselbare getrokken machines, systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan (5) en stelt de technische voorschriften vast betreffende het ontwerp en de bouw van landbouw- of bosbouwtrekkers met betrekking tot de stuurinrichting. Deze technische voorschriften beogen de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten, teneinde de uitvoering van de bij Richtlijn 2003/37/EG geregelde EG-goedkeuringsprocedure ten aanzien van elk type trekker mogelijk te maken. Derhalve zijn de bepalingen van Richtlijn 2003/37/EG betreffende land- of bosbouwtrekkers, aanhangwagens en verwisselbare getrokken machines, alsmede de systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan op de onderhavige richtlijn van toepassing.

               (3)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   1.   Onder trekker (landbouw- of bosbouwtrekker) wordt verstaan ieder motorvoertuig op wielen of rupsbanden met ten minste twee assen, voornamelijk bestemd voor tractiedoeleinden en in het bijzonder ontworpen voor het trekken, duwen, dragen of in beweging brengen van bepaalde werktuigen, machines of aanhangwagens die voor gebruik in de land- of bosbouw zijn bestemd. De trekker kan zijn ingericht voor het vervoer van een lading en van meerijders.
   2.   Deze richtlijn geldt slechts voor de in lid 1 omschreven trekkers, gemonteerd op luchtbanden, met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid die ligt tussen 6 en 40 km/h.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten mogen de EG-goedkeuring, het afgeven van het document bedoeld in artikel 2, punt u), van Richtlijn 2003/37/EG of de nationale goedkeuring van een trekker niet weigeren om redenen die verband houden met de stuurinrichting, indien deze beantwoordt aan de in bijlage I vermelde voorschriften.
   2.   Lidstaten mogen niet langer het document afgeven bedoeld in artikel 2, punt u), van Richtlijn 2003/37/EG voor een trekkertype dat niet voldoet aan de voorschriften van deze richtlijn.
   Lidstaten mogen de nationale goedkeuring weigeren van een trekkertype dat niet voldoet aan de voorschriften van deze richtlijn.
   Artikel 3
   De lidstaten mogen noch de inschrijving weigeren noch de verkoop, het in het verkeer brengen of het gebruik van trekkers verbieden om redenen die verband houden met de stuurinrichting, indien deze beantwoordt aan de in bijlage I vermelde voorschriften.
   Artikel 4
   De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van bijlage I aan te passen aan de technische vooruitgang, worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 20, lid 3, van Richtlijn 2003/37/EG bedoelde procedure.
   Artikel 5
   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 6
   Richtlijn 75/321/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage II, deel A, genoemde richtlijnen, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage III.
   Artikel 7
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Zij is van toepassing met ingang van 1 januari 2010.
   Artikel 8
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 13 juli 2009.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. ERLANDSSON

      (1)  PB C 161 van 13.7.2007, blz. 38.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 19 juni 2007 (PB C 146 E van 12.6.2008, blz. 73) en besluit van de Raad van 22 juni 2009.

      (3)  PB L 147 van 9.6.1975, blz. 24.

      (4)  Zie bijlage II, deel A.

      (5)  PB L 171 van 9.7.2003, blz. 1.

      BIJLAGE I
      1.   DEFINITIES
      1.1.   Stuurinrichting

      De stuurinrichting is de volledige inrichting die tot taak heeft de rijrichting van de trekker te veranderen.
      De stuurinrichting omvat:

                  —

                  de bedieningsinrichting,

                  —

                  de overbrengingsinrichting,

                  —

                  de gestuurde wielen,

                  —

                  eventueel, een servo-inrichting waarmee de hulpkracht of de onafhankelijke kracht wordt opgewerkt.

            1.1.1.   Bedieningsinrichting

      De bedieningsinrichting is dat deel van de stuurinrichting dat rechtstreeks door de bestuurder wordt gehanteerd om de trekker te sturen.
      1.1.2.   Overbrengingsinrichting

      De overbrengingsinrichting is dat deel van de stuurinrichting dat begrepen is tussen de bedieningsinrichting en de gestuurde wielen, met uitzondering van de in punt 1.1.4 bedoelde servo-inrichtingen. De overbrenging kan mechanisch, hydraulisch, pneumatisch of elektrisch zijn, dan wel een combinatie hiervan vormen.
      1.1.3.   Gestuurde wielen

      Onder „gestuurde wielen” wordt verstaan:

                  —

                  de wielen waarvan de richting ten opzichte van de trekker rechtstreeks of indirect kan worden veranderd om de verandering van de rijrichting van de trekker tot stand te brengen,

                  —

                  wielen van gelede trekkers,

                  —

                  de wielen van trekkers waarbij de rijrichtingverandering wordt verkregen door onderlinge verandering van de snelheid der wielen op een zelfde as.

            Zelfsporende wielen zijn geen gestuurde wielen.
      1.1.4.   Servo-inrichting

      Een servo-inrichting is dat deel van de stuurinrichting waardoor de hulpkracht of de onafhankelijke kracht wordt opgewekt. Deze hulpkracht of onafhankelijke kracht kan worden opgewekt door een mechanisch, hydraulisch, pneumatisch, elektrisch of gecombineerd systeem (bijvoorbeeld een oliepomp, een luchtpomp, een accumulator).
      1.2.   Verschillende categorieën stuurinrichtingen

                  1.2.1.

                  Naar de herkomst van de voor het sturen van de gestuurde wielen noodzakelijke kracht onderscheidt men de volgende categorieën stuurinrichtingen:

                              1.2.1.1.

                                 Handstuurinrichtingen, waarbij de kracht uitsluitend door de spierkracht van de bestuurder wordt geleverd.

                              1.2.1.2.

                                 Partieel bekrachtigde stuurinrichtingen, waarbij de stuurkracht door de spierkracht van de bestuurder en door onder 1.1.4 gedefinieerde servo-inrichtingen wordt geleverd.
                              Stuurinrichtingen waarbij de kracht onder normale omstandigheden uitsluitend geleverd wordt door de servo-inrichting bedoeld in punt 1.1.4, maar waarbij, indien deze servo-inrichting uitvalt, gebruik wordt gemaakt van de spierkracht van de bestuurder om te sturen, worden beschouwd als partieel bekrachtigde stuurinrichtingen.

                              1.2.1.3.

                                 Integraal bekrachtigde stuurinrichtingen, waarbij de stuurkracht uitsluitend door onder 1.1.4 gedefinieerde servo-inrichtingen wordt geleverd.

            1.3.   Bedieningskracht

      De bedieningskracht is de kracht, welke de bestuurder op de bedieningsinrichting uitoefent om de trekker te sturen.
      2.   CONSTRUCTIE-, MONTAGE- EN CONTROLEVOORSCHRIFTEN
      2.1.   Algemeen voorschrift

                  2.1.1.

                  De stuurinrichting moet een gemakkelijke en zekere besturing van de trekker garanderen en moet beantwoorden aan de speciale voorschriften vervat in 2.2 hieronder.

            2.2.   Bijzondere voorschriften

      2.2.1.   Bedieningsinrichting

                  2.2.1.1.

                  De bedieningsinrichting moet gemakkelijk hanteerbaar zijn en goed in de hand liggen; zij moet een geleidelijke besturing verzekeren. De bewegingsrichting van de bedieningsinrichting moet overeenkomen met de gewenste rijrichtingsverandering.

                  2.2.1.2.

                  De bedieningskracht die nodig is om, uitgaande van een rechtlijnige rijrichting, een cirkel te beschrijven met een straal van 12 m, mag niet meer bedragen dan 25 daN. Bij een partieel bekrachtigde, niet met andere inrichtingen geïntegreerde stuurinrichting mag bij uitvallen van de hulpkracht de vereiste bedieningskracht niet meer bedragen dan 60 daN.

                  2.2.1.3.

                  Om te controleren of aan voorschrift 2.2.1.2 is voldaan, laat men de trekker, uitgaande van een rechtlijnige rijrichting, op een droog, vlak wegdek met een goede adhesie een spiraalvormige beweging beschrijven met een snelheid van 10 km/h. Tot het ogenblik waarop de trekker over het punt gaat, waar hij een cirkel met een straal van 12 m zou ingaan, meet men de bedieningskracht. De duur van deze manoeuvre (de tijd welke verloopt tussen het ogenblik waarop men begint de bedieningsinrichting te bedienen en die waarop zij de bovenbedoelde uiterste meetstand bereikt) mag niet meer dan 5 seconden bedragen in normale gevallen en 8 seconden indien de servo-inrichting uitgevallen is. De meting moet zowel bij sturen naar rechts, als bij sturen naar links worden uitgevoerd.
                  Tijdens de proef moet de trekker tot het maximale technisch toelaatbare gewicht belast worden, waarbij de gewichtsverdeling over de assen en de bandenspanning met de voorschriften van de fabrikant moeten overeenkomen.

            2.2.2.   Overbrengingsinrichting

                  2.2.2.1.

                  De stuurinrichting mag niet zijn voorzien van een elektrische of van een uitsluitend pneumatische overbrenging.

                  2.2.2.2.

                  De overbrengingsinrichtingen moeten zodanig zijn ontworpen dat zij bestand zijn tegen de voorkomende bedrijfsbelastingen. Zij moeten gemakkelijk toegankelijk zijn voor onderhoud of inspectie.

                  2.2.2.3.

                  Behoudens in geval van uitsluitend hydraulische overbrengingsinrichtingen moet de besturing van de trekker mogelijk blijven, ook indien de hydraulische of pneumatische overbrengingsorganen zijn uitgevallen.

                  2.2.2.4.

                  Een stuurinrichting met uitsluitend hydraulische overbrengingsorganen en de servo-inrichtingen als genoemd onder punt 1.1.4, moeten voldoen aan de volgende voorwaarden:

                              2.2.2.4.1.

                              Het circuit moet geheel of gedeeltelijk tegen te grote druk zijn beveiligd door middel van één of meer drukbegrenzingsinrichtingen.

                              2.2.2.4.2.

                              De drukbegrenzingsinrichtingen moeten zo zijn afgesteld dat de druk T, welke gelijk is aan de door de constructeur aangegeven maximale bedrijfsdruk, niet wordt overschreden.

                              2.2.2.4.3.

                              De eigenschappen en afmetingen van de leidingen moeten zodanig zijn dat deze leidingen bestand zijn tegen viermaal de druk T (afsteldruk van de drukbegrenzingsinrichtingen); de leidingen moeten op beschermde plaatsen aan de trekker worden aangebracht, zodat het gevaar van breuk door schokken of botsingen tot een minimum wordt beperkt en het risico van breuk door wrijving als verwaarloosbaar kan worden beschouwd.

            2.2.3.   Gestuurde wielen

                  2.2.3.1.

                  Alle wielen mogen gestuurde wielen zijn.

            2.2.4.   Servo-inrichtingen

                  2.2.4.1.

                  De onder punt 1.1.4 bedoelde servo-inrichtingen, gebruikt voor de onder de punten 1.2.1.2 en 1.2.1.3 gedefinieerde categorieën stuurinrichtingen, zijn toegestaan onder de volgende voorwaarden:

                              2.2.4.1.1.

                              Indien de trekker is uitgerust met een partieel bekrachtigde stuurinrichting, zoals omschreven onder punt 1.2.1.2, moet de besturing van de trekker mogelijk blijven, zelfs indien de servo-inrichting is uitgevallen, zoals reeds gepreciseerd onder punt 2.2.1.2. Wanneer een partieel bekrachtigde stuurinrichting niet over een eigen energiebron beschikt, moet zij een energiereservoir bezitten. Dit energiereservoir kan worden vervangen door een zelfstandige inrichting die in de eerste plaats zorgt voor de energievoorziening van de stuurinrichting, en pas daarna voor de andere systemen die met de gemeenschappelijke energiebron zijn verbonden. Onverminderd de bepalingen van Richtlijn 76/432/EEG van de Raad van 6 april 1976 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de reminrichtingen van landbouw- en bosbouwtrekkers op wielen (1) mag, indien er tussen de hydraulische stuurinrichting en de hydraulische reminrichting een hydraulische verbinding is, en indien beide inrichtingen worden gevoed door dezelfde energiebron, de kracht die na het uitvallen van een van beide of beide systemen nodig is om de stuurinrichting te bedienen, niet meer dan 40 daN bedragen. Indien samengeperste lucht als energiebron wordt gebruikt, moet het luchtreservoir zijn voorzien van een terugslagklep.
                              Wanneer de kracht onder normale omstandigheden uitsluitend geleverd wordt door de in punt 1.1.4 bedoelde servo-inrichting, moeten de partieel bekrachtigde stuurinrichtingen zijn uitgerust met een licht- of geluidssignaal dat in werking treedt wanneer het uitvallen van deze servo-inrichting de kracht voor het bedienen van de bedieningsinrichting de 25 daN overschrijdt.

                              2.2.4.1.2.

                              Wanneer de trekker is uitgerust met een integraal bekrachtigde stuurinrichting, zoals omschreven in punt 1.2.1.3, die is toegestaan indien zij een uitsluitend hydraulische overbrengingsinrichting heeft, moet het mogelijk zijn bij het uitvallen van de servo-inrichting of van de motor, met behulp van een speciale hulpinrichting de twee in punt 2.2.1.3 omschreven manoeuvers uit te voeren. De servohulpinrichting kan een reservoir zijn voor druklucht of gas. Als speciale hulpinrichting mag een oliepomp of een compressor worden gebruikt, indien deze inrichting rechtstreeks door de wielen van de trekker wordt aangedreven en niet kan worden ontkoppeld. Het uitvallen van de servo-inrichting moet optisch of akoestisch worden gesignaleerd.

                                          2.2.4.1.2.1.

                                          Indien de servo-inrichting van het pneumatische type is, moet zij zijn voorzien van een eigen reservoir voor druklucht, dat is voorzien van een terugslagklep. Het luchtreservoir moet een zodanig volume bezitten dat ten minste zeven volledige stuurdraaiingen (van aanslag tot aanslag) mogelijk zijn, voordat de druk in het reservoir tot de helft van zijn bedrijfsdruk is verminderd; dit dient te worden gecontroleerd met de gestuurde wielen van de grond geheven.

         (1)  PB L 122 van 8.5.1976, blz. 1.

      BĲLAGE II
      DEEL A

         Ingetrokken richtlijn met de achtereenvolgende wijzigingen ervan

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn 75/321/EEG van de Raad
                  (PB L 147 van 9.6.1975, blz. 24)

                  Richtlijn 82/890/EEG van de Raad
                  (PB L 378 van 31.12.1982, blz. 45)

                  uitsluitend wat de verwijzingen in artikel 1, lid 1, naar Richtlijn 75/321/EEG betreft

                  Richtlijn 88/411/EEG van de Commissie
                  (PB L 200 van 26.7.1988, blz. 30)

                  Richtlijn 97/54/EG van het Europees Parlement en de Raad
                  (PB L 277 van 10.10.1997, blz. 24)

                  uitsluitend wat de verwijzingen in artikel 1, eerste streepje, naar Richtlijn 75/321/EEG betreft

                  Richtlijn 98/39/EG van de Commissie
                  (PB L 170 van 16.6.1998, blz. 15)

            DEEL B

         Termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  Toepassingsdatum

                  75/321/EEG

                  22 november 1976

                  —

                  82/890/EEG

                  22 juni 1984

                  —

                  88/411/EEG

                  30 september 1988 (1)

                  —

                  97/54/EG

                  22 september 1998

                  23 september 1998

                  98/39/EG

                  30 april 1999 (2)

                  —

         (1)  Overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 88/411/EEG:

         „1.   Met ingang van 1 oktober 1988 mogen de lidstaten:

                     —

                     voor een type trekker de EEG-goedkeuring of de afgifte van het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document dan wel de nationale goedkeuring niet weigeren,

                     —

                     het voor de eerste maal in het verkeer brengen van de trekkers niet verbieden,

               indien de stuurinrichting van dit type trekker of van deze trekkers aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoet.
         2.   Met ingang van 1 oktober 1989 mogen de lidstaten:

                     —

                     het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document voor een type trekker niet meer afgeven, indien de stuurinrichting niet aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoet,

                     —

                     de nationale goedkeuring van een type trekker weigeren, indien de stuurinrichting niet aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoet.”.

         (2)  Overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 98/39/EG:

         „1.   Met ingang van 1 mei 1999 mogen de lidstaten:

                     —

                     voor een type trekker de EG-typegoedkeuring, de afgifte van het in artikel 10, lid 1, derde streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document of de nationale typegoedkeuring niet weigeren,

                     —

                     noch het voor de eerste maal in het verkeer brengen van trekkers verbieden,

               indien deze trekkers voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 75/321/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.
         2.   Met ingang van 1 oktober 1999 mogen de lidstaten:

                     —

                     niet langer het in artikel 10, lid 1, derde streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document afgeven voor een type trekker, indien dit niet voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 75/321/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn;

                     —

                     de nationale typegoedkeuring weigeren voor een type trekker, indien dit niet voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 75/321/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.”.

      BIJLAGE III

         Concordantietabel

                  Richtlijn 75/321/EEG

                  Richtlijn 98/39/EG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1

                  Artikel 1

                  Artikel 2

                  Artikel 2

                  Artikelen 3 en 4

                  Artikelen 3 en 4

                  Artikel 5, lid 1

                  —

                  Artikel 5, lid 2

                  Artikel 5

                  —

                  Artikel 6

                  —

                  Artikel 7

                  Artikel 6

                  Artikel 8

                  Bijlage

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II

                  —

                  Bijlage III


title: Richtlijn 2004/86/EG van de Commissie van 5 juli 2004 tot wijziging, met het oog op de aanpassing aan de technische vooruitgang, van Richtlijn 93/93/EEG van de Raad betreffende de massa’s en afmetingen van twee- of driewielige motorvoertuigen

text:
               7.7.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 236/12

         RICHTLIJN 2004/86/EG VAN DE COMMISSIE
   van 5 juli 2004
   tot wijziging, met het oog op de aanpassing aan de technische vooruitgang, van Richtlijn 93/93/EEG van de Raad betreffende de massa's en afmetingen van twee- of driewielige motorvoertuigen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 93/93/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 betreffende de massa's en afmetingen van twee- of driewielige motorvoertuigen (1), en met name op artikel 3,
   Gelet op Richtlijn 2002/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 maart 2002 betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen en de intrekking van Richtlijn 92/61/EEG van de Raad (2), en met name op artikel 17,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 93/93/EEG is een van de bijzondere richtlijnen in het kader van de communautaire goedkeuringsprocedure die is ingesteld bij Richtlijn 2002/24/EG. De bepalingen van Richtlijn 2002/24/EG betreffende systemen, onderdelen en technische eenheden van voertuigen zijn daarom op Richtlijn 93/93/EEG van toepassing.

               (2)

               Met het oog op de goede werking van het complete goedkeuringssysteem moeten bepaalde voorschriften van Richtlijn 93/93/EEG worden verduidelijkt en aangevuld.

               (3)

               Daartoe moet worden bepaald dat de massa van vervangbare opbouwen voor vierwielers van de categorieën L6e en L7e, die voor goederenvervoer zijn bestemd, als deel van de lading en niet als deel van de lege massa moet worden beschouwd.

               (4)

               Richtlijn 93/93/EEG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (5)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang, dat bij artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad (3) is ingesteld,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De bijlage bij Richtlijn 93/93/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij de onderhavige richtlijn.
   Artikel 2
   1.   Met ingang van 1 januari 2005 mogen de lidstaten in het geval van twee- of driewielige motorvoertuigen waarvan de massa's en de afmetingen voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 93/93/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, om redenen die verband houden met de massa's en afmetingen:

               a)

               noch de EG-goedkeuring of de nationale goedkeuring voor een dergelijk voertuigtype weigeren,

               b)

               noch de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van een dergelijk voertuig verbieden.

         2.   Met ingang van 1 juli 2005 weigeren de lidstaten EG-goedkeuring voor nieuwe twee- of driewielige motorvoertuigtypen te verlenen om redenen die verband houden met de massa's of afmetingen van deze voertuigen, indien niet aan de voorschriften van Richtlijn 93/93/EEG, zoals gewijzigd bij de onderhavige richtlijn, is voldaan.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis, alsmede van een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 5 juli 2004.

            Voor de Commissie

         Erkki LIIKANEN

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 311 van 14.12.1993, blz. 76. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2001/78/EG van de Commissie (PB L 285 van 29.10.2001, blz. 1).

      (2)  PB L 124 van 9.5.2002, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/77/EG van de Commissie (PB L 211 van 21.8.2003, blz. 24).

      (3)  PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/3/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 49 van 19.2.2004, blz. 36).

      BIJLAGE
      Punt 1.5 van de bijlage bij Richtlijn 93/93/EEG komt als volgt te luiden:

         1.5.   lege massa
         massa van het voertuig, gereed voor normaal gebruik, waaronder begrepen:

                     —

                     de aanvullende uitrusting die enkel voor het beschouwde normale gebruik is vereist,

                     —

                     de volledige elektrische installatie, met inbegrip van de door de fabrikant geleverde verlichtings- en lichtsignaalinrichting,

                     —

                     de instrumenten en voorzieningen die vereist zijn bij de wetgeving op basis waarvan de meting van de lege massa van het voertuig geschiedt,

                     —

                     de vloeistoffen die nodig zijn om de goede werking van alle delen van het voertuig te garanderen.

               1.5.1.   In het geval van voertuigen van de categorieën L6e en L7e die bestemd zijn voor goederenvervoer en ontworpen zijn om met vervangbare opbouwen te worden uitgerust, wordt de totale massa van deze opbouwen als deel van de lading beschouwd en voor de berekening van de lege massa niet in aanmerking genomen.
         In dat geval moet aan de volgende aanvullende voorwaarden zijn voldaan:

                     a)

                     het basisvoertuig (de chassiscabine) waarop de bovengenoemde opbouwen worden gemonteerd, moet aan alle voorwaarden voor vierwielers voor goederenvervoer van de categorieën L6e en L7e voldoen (hieronder begrepen de maximale lege massa van 350 kg voor voertuigen van categorie L6e en de maximale lege massa van 550 kg voor voertuigen van categorie L7e);

                     b)

                     een opbouw wordt als vervangbaar beschouwd als hij gemakkelijk en zonder gebruik van gereedschap van de chassiscabine kan worden losgemaakt;

                     c)

                     wat de opbouw betreft, moet de voertuigfabrikant op het inlichtingenformulier (zie bijlage II bij Richtlijn 2002/24/EG) melding maken van de maximaal toegestane afmetingen, de massa en de beperkingen voor de plaats van het zwaartepunt en een tekening met de plaats van de bevestigingsinrichtingen bijvoegen.

            Opmerking: De brandstof of mengsmering wordt bij deze meting niet meegerekend, maar met vloeistoffen zoals het accuzuur, de vloeistof voor de hydraulische circuits, de koelvloeistof en de motorolie moet wel rekening worden gehouden.”.


Avis juridique important

|

31980L1263

Eerste Richtlijn 80/1263/EEG van de Raad van 4 december 1980 betreffende de invoering van een Europees rijbewijs

Publicatieblad Nr. L 375 van 31/12/1980 blz. 0001 - 0015 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 7 Deel 2 blz. 0171  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0089  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 7 Deel 2 blz. 0171  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0259  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 07 Deel 2 blz. 0259

EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 4 december 1980  betreffende de invoering van een Europees rijbewijs  (80/1263/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75, lid 1, sub c),  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (1),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),  Overwegende dat het ter uitvoering van het gemeenschappelijk vervoerbeleid wenselijk is een Europees rijbewijs in te voeren om bij te dragen tot de verhoging van de veiligheid van het wegverkeer en om het verkeer te vergemakkelijken van personen die zich vestigen in een andere Lid-Staat dan die waar zij een rijexamen hebben afgelegd of die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen;  Overwegende dat de invoering van een Europees rijbewijs de harmonisatie van de bestaande nationale stelsels voor rijexamens vooronderstelt, welk doel slechts geleidelijk kan worden bereikt ; dat een eerste fase van deze harmonisatie kan worden bereikt door de opstelling van een nationaal rijbewijs van Europees model alsmede door de onderlinge erkenning door de Lid-Staten van nationale rijbewijzen en het inwisselen van rijbewijzen door houders die hun domicilie of hun plaats van arbeid van een Lid-Staat naar een andere overbrengen;  Overwegende dat bij het nationale rijbewijs van Europees model dient te worden uitgegaan van het model dat is vastgelegd bij de Slotakte van het Verdrag nopens het wegverkeer, opgesteld te Wenen in november 1968 door de Conferentie van de Verenigde Naties over het wegverkeer;  Overwegende dat enerzijds de onderlinge erkenning van de door de verschillende Lid-Staten afgegeven rijbewijzen en anderzijds het inwisselen van het rijbewijs door de houder die zijn domicilie of zijn plaats van arbeid overbrengt van de ene Lid-Staat naar de andere van de Gemeenschap, slechts mogelijk zijn bij wege van een eerste harmonisatie van de normen inzake de afgifte en de geldigheid van rijbewijzen;  Overwegende dat er, onverminderd de definitieve bepalingen die door de Raad zullen worden aangenomen voor de categorieën voertuigen, gemeenschappelijke normen moeten worden opgesteld betreffende de geldigheid van het rijbewijs voor het besturen van de verschillende categorieën voertuigen, zodat het rijbewijs van Europees model onder vergelijkbare voorwaarden kan worden afgegeven;  Overwegende dat evenwel, in het kader van deze eerste harmonisatie en in afwachting van de invoering van de definitieve regeling, moet worden toegestaan dat de Lid-Staten de leeftijdsvoorwaarden en de geldigheidsduur van de rijbewijzen kunnen vaststellen, alsmede onder bepaalde voorwaarden kunnen afwijken van de categorieën, snelheden en geldigheidsvoorwaarden die zijn neergelegd in deze richtlijn en, in voorkomend geval, de aanvullende  (1)PB nr. C 238 van 11.10.1976, blz. 43. (2)PB nr. C 197 van 23.8.1976, blz. 32.   voorwaarden voor de inwisseling van rijbewijzen voor bepaalde categorieën voertuigen kunnen verifiëren;  Overwegende dat het wenselijk is zo spoedig mogelijk over te gaan tot een verdere harmonisatie van de normen inzake de door de bestuurder te ondergane tests en inzake de afgifte van rijbewijzen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 De Lid-Staten richten het nationale rijbewijs in volgens het in artikel 2 bedoelde Europese model. Onder voorbehoud van artikel 8 is het rijbewijs van Europees model geldig voor het besturen, zowel in het nationale als in het internationale verkeer, van de categorieën voertuigen waarvoor dit rijbewijs geldig is verklaard.  Het rijbewijs van Europees model wordt door de Lid-Staten conform deze richtlijn afgegeven.   Artikel 2 Het in artikel 1 bedoelde rijbewijs is conform aan het in bijlage I opgenomen model.  In het ovaal op bladzijde 1 van het model moet het onderscheidingsteken voorkomen van de Lid-Staat waarin het rijbewijs is afgegeven.  Na raadpleging van de Commissie kunnen de Lid-Staten in het in bijlage I vervatte model de wijzigingen aanbrengen die nodig zijn voor:    - de computerbewerking van het rijbewijs,       - de vermelding op het bewijs van de categorieën voertuigen die met toepassing van artikel 9 verschillen van de in artikel 3 genoemde categorieën.         De Lid-Staten nemen alle dienstige maatregelen ten einde het risico van vervalsing van rijbewijzen te voorkomen.   Artikel 3 1. Onverminderd de door de Raad aan te nemen definitieve bepalingen betreffende de categorieën voertuigen, mogen met het in artikel 1 bedoelde rijbewijs op de openbare weg de volgende categorieën voertuigen worden bestuurd:  Categorie A : motorrijwielen, met of zonder zijspan  Categorie B : motorvoertuigen, met uitzondering van die in categorie A, met een maximum toegestaan gewicht van ten hoogste 3 500 kg en met ten hoogste acht zitplaatsen, buiten die van de bestuurder  Categorie C : motorvoertuigen bestemd voor het vervoer van goederen, met een maximum toegestaan gewicht van meer dan 3 500 kg  Categorie D : motorvoertuigen bestemd voor het vervoer van passagiers, met meer dan acht zitplaatsen, buiten die van de bestuurder  Categorie E : samenstellen van voertuigen waarvan het trekkende voertuig tot een categorie of categorieën behoort, waarvoor de bestuurder een rijbewijs heeft (B en/of C en/of D), maar die zelf niet tot die categorie of categorieën behoren.  2. Voor de toepassing van lid 1:    a) mag aan de motorvoertuigen van bovengenoemde categorie B een aanhangwagen worden gekoppeld, met een maximum toegestaan gewicht van 750 kg ; een aanhangwagen met een maximum toegestaan gewicht van ten minste 750 kg mag worden aangekoppeld mits aan de twee onderstaande voorwaarden is voldaan:      - het maximum toegestaan gewicht van de aanhangwagen mag niet groter zijn dan het ledig gewicht van het motorvoertuig,           - het maximum toegestaan gewicht van het samenstel mag niet groter zijn dan 3 500 kg;                  b) mag aan de voertuigen van de categorieën C en D een aanhangwagen, waarvan het maximum toegestaan gewicht ten hoogste 750 kg bedraagt, worden gekoppeld.         3. Voor de toepassing van dit artikel wordt verstaan onder:    - "motorrijwiel", elk voertuig op 2 of 3 wielen waarvan de door de constructie bepaalde maximumsnelheid meer bedraagt dan 50 km/h of, indien dit voertuig met een thermische aandrijfmotor is uitgerust, de cilinderinhoud meer bedraagt dan 50 cm3. Bij een voertuig op drie wielen mag het ledig gewicht bovendien niet meer bedragen dan 400 kg;       - "voertuig met eigen beweegkracht", elk niet aan spoorstaven gebonden voertuig dat voorzien is  van een aandrijfmotor en zich met eigen middelen over de weg voortbeweegt;       - "motorvoertuig", elk voertuig met eigen beweegkracht, motorrijwielen uitgezonderd, dat normaal voor personen- of goederenvervoer over de weg of voor het trekken van voertuigen voor personen- of goederenvervoer over de weg wordt gebruikt. Hieronder vallen ook trolleybussen, dat wil zeggen niet aan spoorstaven gebonden voertuigen met elektrische bovenleiding. Hieronder vallen niet de landbouw- en bosbouwtrekkers;       - "landbouw- en bosbouwtrekker", elk voertuig met eigen beweegkracht op wielen of rupsbanden, met ten minste twee assen, voornamelijk bestemd voor tractiedoeleinden en in het bijzonder ontworpen voor het trekken, duwen, dragen of in beweging brengen van bepaalde werktuigen, machines of aanhangwagens die voor gebruik in de land- of bosbouw zijn bestemd, en die slechts bijkomstig voor personen- of goederenvervoer over de weg of voor het trekken van voertuigen voor personen- of goederenvervoer over de weg worden gebruikt.          Artikel 4 1. De geldigheid van het in artikel 1 bedoelde rijbewijs is als volgt geregeld:    a) het rijbewijs voor de categorieën C en D is ook geldig voor het besturen van voertuigen van categorie B;       b) het rijbewijs voor categorie E is geldig voor het besturen van een samenstel, onverminderd het bepaalde onder c);       c) het rijbewijs voor categorie E mag slechts worden afgegeven aan bestuurders die reeds rijbevoegdheid voor een van de categorieën B, C of D bezitten.         2. Op het rijbewijs dat aan gehandicapten wordt afgegeven, wordt een speciale vermelding aangebracht, waarin wordt bepaald onder welke voorwaarden deze een voertuig mogen besturen.   Artikel 5 1. Onverminderd het bepaalde in artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 543/69 van de Raad van 25 maart 1969 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (1), stelt elke Lid-Staat de minimumleeftijd voor de afgifte van het rijbewijs vast.  2. De Lid-Staten kunnen weigeren, de geldigheid op hun grondgebied van ieder rijbewijs waarvan de houder nog geen 18 jaar oud is, te erkennen.   Artikel 6 1. De afgifte van het rijbewijs is ook afhankelijk van:    a) het slagen voor een praktisch en theoretisch examen en het voldoen aan medische normen waarvan de minimumeisen niet wezenlijk minder streng mogen zijn dan die genoemd in de bijlagen II en III;       b) het bestaan van een normale woonplaats op het grondgebied van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft, wanneer zulks is voorgeschreven bij de wettelijke bepalingen van de betrokken Lid-Staat.         2. De Lid-Staten kunnen op de afgifte van het rijbewijs de desbetreffende nationale voorschriften toepassen die andere voorwaarden behelzen dan die welke zijn bedoeld in lid 1.   Artikel 7 Onverminderd de bepalingen die de Raad ter zake zal vaststellen, behoudt elke Lid-Staat het recht, de geldigheidsduur van de door hem afgegeven of overeenkomstig artikel 8 ingewisselde rijbewijzen van Europees model vast te stellen volgens nationale criteria.   Artikel 8 1. De Lid-Staten bepalen dat, indien de houder van een geldig nationaal rijbewijs of rijbewijs van Europees model dat is afgegeven door een Lid-Staat, een normale woonplaats verwerft in een andere Lid-Staat, zijn rijbewijs in deze laatste Lid-Staat maximaal geldig blijft gedurende het jaar volgend op de verwerving van de woonplaats. Op aanvraag van de betrokkene geeft de Lid-Staat waarin hij zijn normale woonplaats heeft verworven hem binnen voornoemde termijn, tegen inlevering van zijn rijbewijs, een rijbewijs (Europees model) af voor de overeenkomstige categorie(ën), zonder dat hem de in artikel 6 bedoelde voorwaarden worden opgelegd. Deze Lid-Staat kan evenwel de inwisseling van het rijbewijs weigeren in gevallen waarin zijn nationale voorschriften, de medische normen daaronder begrepen, de afgifte van het rijbewijs in de weg staan.  Hieraan voorafgaand moet door de aanvrager een verklaring worden overgelegd dat zijn rijbewijs nog geldig is. De Lid-Staat waar de inwisseling (1)PB nr. L 77 van 29.3.1969, blz. 49.   plaatsvindt, gaat in voorkomend geval zelf na, of deze verklaring juist is. Deze Lid-Staat zendt het oude rijbewijs terug naar de autoriteiten van de Lid-Staat die het heeft afgegeven.  2. De Lid-Staten die de in artikel 3, lid 1, omschreven categorieën C, D en E krachtens artikel 9 niet aanhouden, kunnen:    - of wel rijbewijzen voor voertuigen van de categorieën C, D en E inwisselen overeenkomstig lid 1 van dit artikel,       - of wel van de aanvrager eisen dat hij zijn rijervaring aantoont en hem dan een rijbewijs afgeven dat hem toestaat voertuigen van de nationale categorie waarvoor hij heeft aangetoond over voldoende rijervaring te beschikken, of voertuigen van een lagere categorie te besturen.         In ieder geval geven deze Staten aan de aanvrager minstens een rijbewijs af voor de laagste nationale categorie die overeenstemt met de categorieën C, D en E, als omschreven in artikel 3, lid 1.  Gedurende het jaar volgend op de verwerving van de woonplaats door een bestuurder die geen aanvraag tot inwisseling van zijn rijbewijs heeft ingediend, kennen deze Staten aan diens rijbewijs een geldigheid toe die minstens gelijk is aan die van de laagste corresponderende nationale categorie.  3. Wanneer een Lid-Staat in ruil voor een door een derde land afgegeven rijbewijs een rijbewijs van Europees model afgeeft, moet van deze inwisseling melding worden gemaakt op dit rijbewijs en op iedere latere verlenging of vervanging van dit rijbewijs. Bij latere inwisseling van genoemd rijbewijs behoeven de Lid-Staten lid 1 niet toe te passen. In ieder geval kan pas een rijbewijs van Europees model worden afgegeven, indien het door een derde land afgegeven rijbewijs is ingeleverd bij de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft.   Artikel 9 De Lid-Staten kunnen na overleg met de Commissie, totdat de definitieve regeling wordt ingesteld en op voorwaarde dat zij dit op het rijbewijs vermelden, afwijken van:    - de categorieën van artikel 3, lid 1;       - de snelheden genoemd in artikel 3, lid 3, eerste streepje, mits lagere snelheden worden vastgesteld;       - de voorwaarden voor de geldigheid genoemd in artikel 4.         Bovendien stellen de Lid-Staten met toepassing van de procedure van artikel 12 de gelijkwaardigheid der categorieën vast, voor zover hun nationale categorieën van elkaar afwijken.   Artikel 10 De Raad gaat zo spoedig mogelijk op voorstel van de Commissie over tot verdere harmonisatie van de normen inzake de door de bestuurders te ondergane tests en de afgifte van rijbewijzen, met het oog op onder meer een latere verbetering van de veiligheid van het wegverkeer in de gehele Gemeenschap.   Artikel 11 De Lid-Staten stellen de wijze vast waarop de door hen afgegeven nog geldende nationale rijbewijzen worden vervangen door rijbewijzen (Europees model) voor de corresponderende categorie(ën). Deze vervanging geschiedt zonder de tests van artikel 6 op vertoon en onder inwisseling van de oude rijbewijzen.   Artikel 12 1. De Lid-Staten stellen, na raadpleging van de Commissie, tijdig doch uiterlijk op 30 juni 1982 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast die nodig zijn voor de uitvoering van deze richtlijn met ingang van 1 januari 1983.  2. Onverminderd de toepassing van de andere bepalingen van deze richtlijn kan een Lid-Staat echter besluiten, pas vanaf een latere datum tot afgifte van het rijbewijs van Europees model over te gaan ; deze datum mag echter niet later zijn dan 1 januari 1986.  3. De Lid-Staten staan elkaar bij in de uitvoering van deze richtlijn.   Artikel 13 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 4 december 1980.  Voor de Raad  De Voorzitter  J. BARTHEL     BIJLAGE I >PIC FILE= "T0014247"> Toelichting op het op bladzijde 1 van deze bijlage staande model van het rijbewijs    1. De kleur van het Europese rijbewijs is rose.       2. Op het voorblad:      - is de vermelding van de naam van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft facultatief,           - moet in het ovaal het onderscheidingsteken staan van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft,           - moet de vermelding "rijbewijs" in hoofdletters worden aangebracht in de taal/talen van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft. Na een passende tussenruimte wordt deze vermelding in kleine letters in de overige talen van de Europese Gemeenschappen aangebracht,           - moet de vermelding "model van de Europese Gemeenschappen" worden aangebracht in de taal/talen van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft.                  3. De gedrukte teksten op de andere bladzijden worden gesteld in de taal of de talen van de Lid-Staat die het rijbewijs afgeeft.       4. Op de bladzijde "Aanvullende gegevens" kunnen in voorkomend geval aantekeningen worden aangebracht waarbij de definitie van de omstandigheden waarvoor het rijbewijs geldig is, wordt beperkt of verruimd. Deze bladzijde kan ook worden gebruikt om er de geldigheidsduur van het rijbewijs op te vermelden, indien de geldigheidsduur varieert. >PIC FILE= "T0014248">        5. Andere opmerkingen kunnen op de blanco gelaten bladzijden worden geschreven. Een Lid-Staat kan er in voorkomend geval categorieën voertuigen op vermelden die niet in deze richtlijn zijn genoemd of de categorieën A, B, C, D en E onderverdelen op de overeenkomstige bladzijde.       6. De Lid-Staten hebben de mogelijkheid om:      - de foto te laten vervallen,           - de woonplaats door het postadres te vervangen,           - de datum van afgifte te schrappen en in plaats daarvan de aanvangsdatum van de geldigheid van het rijbewijs te vermelden.              VOORBEELD VAN EEN RIJBEWIJS VOLGENS HET EUROPESE MODEL BELGISCH RIJBEWIJS  (BIJ WIJZE VAN INDICATIE)   >PIC FILE= "T0014249">      BIJLAGE II MINIMUMEISEN VOOR RIJEXAMENS  THEORETISCH EXAMEN  Vorm    1. Voor het examen wordt een zodanige vorm gekozen dat kan worden vastgesteld dat de kandidaat het vereiste inzicht heeft met betrekking tot de in de paragrafen 2 en 3 van deze bijlage genoemde punten.  Inhoud       2. Inzicht in de voorschriften en meer in het bijzonder de bepalingen die van toepassing zijn op het gebruik van de voertuigen van de categorie waarvoor het rijbewijs wordt aangevraagd:      2.1. Inzicht in de voorschriften voor het wegverkeer, de verkeerstekens en de verkeersborden en de betekenis daarvan;           2.2. Enig inzicht in de technische voorschriften voor de veiligheid van de gangbare voertuigen;           2.3. Inzicht in de voorschriften die van toepassing zijn op de bestuurder, voor zover deze betrekking hebben op de verkeersveiligheid waaronder ook, doch uitsluitend voor de bestuurders van voertuigen van de categorieën C en D, de voorschriften inzake rijtijden en rustperiodes;           2.4. Inzicht in de voorschriften inzake de handelwijze van de bestuurder bij ongevallen.                  3. Inzicht op andere terreinen:      3.1. Voldoende inzicht in het belang van verkeersveiligheidsvraagstukken en in het bijzonder van onderstaande risicofactoren:        3.1.1. Verkeersrisico's zoals bij inhaalmanoeuvres, verkeerde snelheidsschatting (gevolgen voor remafstand en veilige afstand), invloed van weersomstandigheden (sneeuw, regen, mist, zijwind, aquaplaning), het gedrag van de medeweggebruikers en inzonderheid van bejaarden en kinderen;               3.1.2. Factoren die de waakzaamheid en de lichamelijke en geestelijke conditie van de bestuurder kunnen verminderen, zoals vermoeidheid, ziekte, alcohol en andere drugs, enz.;               3.1.3. Veiligheidsfactoren in verband met het beladen van het voertuig en met de personen die worden vervoerd;                          3.2. Uitsluitend voor voertuigen van de categorieën A en B:  basiskennis van de voornaamste onderdelen van het voertuig in verband met de bescherming van de inzittenden en de verkeersveiligheid, zoals remmen, luchtbanden, oliepeil, veiligheidsriemen, enz.;  Uitsluitend voor voertuigen van de categorieën C, D en E:  kennis van de werking en het elementaire onderhoud van genoemde onderdelen en van alle andere inrichtingen en onderdelen die voor de veiligheid van bijzonder belang zijn;           3.3. Kennis van de maatregelen die eventueel getroffen moeten worden om slachtoffers van verkeersongevallen hulp te bieden.   PRAKTISCH EXAMEN  Het voertuig en de uitrusting          4. Indien de kandidaat zijn examen aflegt in een voertuig met automatische koppeling, dient dit in het op grond van een dergelijk examen afgegeven rijbewijs te worden vermeld;      - Voertuigen van categorie C : het maximum toegestaan gewicht mag niet minder bedragen dan 7 000 kg;           - Voertuigen van categorie D : het aantal zitplaatsen mag niet minder bedragen dan 28 ; de lengte van het voertuig mag niet minder bedragen dan 7 meter;           - Voertuigen van categorie E : wanneer het trekkende voertuig tot categorie C behoort en het geen oplegger betreft, moet de aanhangwagen ten minste twee assen hebben met een asafstand van meer dan 1 meter.             Inhoud       5. Bediening van het voertuig  De kandidaat moet onderstaande manoeuvres uitvoeren om te bewijzen dat hij het voertuig beheerst:      5.1. Hellingproef;           5.2. Uitsluitend voor voertuigen van de categorieën B, C, D en E:  achteruitrijden en achteruitdraaien;           5.3. Remmen en stoppen bij verschillende snelheden, waaronder ook stoppen in noodgevallen, voor zover wegconditie en verkeersomstandigheden zulks toelaten;           5.4. Uitsluitend voor voertuigen van de categorieën B, C, D en E:  achteruitparkeren, parkeren op een dalende of stijgende helling;           5.5. Halve draai binnen een beperkte ruimte;           5.6. Uitsluitend voor voertuigen van categorie A:  rijden met geringe snelheid.                  6. Rijgedrag  Er moet vooral op worden toegezien dat de kandidaat      6.1. Op het juiste weggedeelte blijft rijden;           6.2. Op de juiste wijze de bocht naar links en rechts neemt;           6.3. Op de juiste wijze van rijstrook verandert en van richting verandert bij kruisingen;           6.4. Op het verkeer let;           6.5. Zich correct gedraagt op kruisingen en daarbij naar behoren rekening houdt met alle bewegingen van de medeweggebruikers en meer in het bijzonder met de voorrangsregels;           6.6. Zijn snelheid aan de omstandigheden aanpast;           6.7. De achteruitkijkspiegels gebruikt;           6.8. De manoeuvres die hij wil gaan uitvoeren, correct van tevoren aangeeft;           6.9. De verlichtings-, waarschuwings- en andere hulpapparatuur van het voertuig correct kan bedienen;           6.10. Met de gewenste voorzichtigheid rijdt, rekening houdende met voetgangers en andere weggebruikers;           6.11. Zich op passende wijze gedraagt ten aanzien van voertuigen van openbaar vervoer;            6.12. De verkeerslichten en aanwijzingen van de bevoegde verkeersagenten in acht neemt;           6.13. Juist reageert op de voorgeschreven signalen van de medeweggebruikers;           6.14. De verkeerslichten, verkeersborden en oversteekplaatsen voor voetgangers respecteert;           6.15. Voldoende afstand bewaart tussen zijn voertuig en het voertuig voor hem of tussen zijn voertuig en de naast hem rijdende voertuigen;           6.16. De inhaalmanoeuvres correct uitvoert;           6.17. De veiligheidsriem correct gebruikt wanneer het voertuig daarmee moet zijn uitgerust.  Volgorde van de examenonderdelen           7. Het in paragraaf 5 beschreven examenonderdeel moet zoveel mogelijk vóór dat van paragraaf 6 worden afgenomen.  Duur van het examen       8. De duur van het examen en de af te leggen afstand moeten voldoende zijn om de in de paragrafen 5 en 6 genoemde punten te kunnen toetsen. Het in paragraaf 6 beschreven examenonderdeel duurt zo mogelijk meer dan 30 maar nooit minder dan 20 minuten.  Plaats van het examen       9. Het in paragraaf 5 beschreven examenonderdeel kan op een speciaal examenterrein worden afgenomen ; in dat geval moeten er nauwkeurige criteria worden vastgesteld om de vaardigheid van de kandidaat in het manoeuvreren met het voertuig objectief te toetsen. Het in paragraaf 6 bedoelde examenonderdeel wordt zo mogelijk afgenomen op buiten de agglomeraties gelegen wegen, op autowegen en in het stadsverkeer.           BIJLAGE III MINIMUMNORMEN VOOR DE LICHAMELIJKE EN GEESTELIJKE GESCHIKTHEID   DEFINITIES     1. Ten behoeve van deze bijlage worden de bestuurders in twee groepen ingedeeld:      1.1. Groep 1 : Bestuurders van voertuigen van de categorieën A en B.           1.2. Groep 2 : Bestuurders van voertuigen van de categorieën C, D en E.                  2. Naar analogie hiervan worden de aanvragers van een rijbewijs of verlenging daarvan ingedeeld in de groep waartoe zij behoren nadat het rijbewijs is afgegeven of verlengd.  MEDISCHE ONDERZOEKEN       3. Groep 1 : De aanvragers dienen medisch te worden onderzocht, indien bij de vervulling van de vereiste formaliteiten of tijdens het examen dat zij moeten afleggen voor het verkrijgen van een rijbewijs, blijkt, dat zij een of meer van de lichamelijke of geestelijke gebreken vertonen die voor deze groep in deze bijlage worden vermeld.       4. Groep 2 : De aanvragers dienen medisch te worden onderzocht voor de eerste afgifte van een rijbewijs en vervolgens dienen de bestuurders de periodieke onderzoeken te ondergaan die de nationale wetgeving eventueel voorschrijft.  Gezichtsvermogen       5. Alle aanvragers van een rijbewijs dienen een onderzoek te ondergaan dat wordt uitgevoerd door naar behoren opgeleid personeel. In twijfelgevallen dient de aanvrager te worden onderzocht door een bevoegde medische autoriteit. Bij het onderzoek van het gezichtsvermogen dient de aandacht uit te gaan naar de gezichtsscherpte, het gezichtsveld, het gezichtsvermogen in het donker, progressieve oogziekten, enz. Wanneer het dragen van corrigerende glazen bij het rijden door de afgevende instantie noodzakelijk wordt geacht, dient dit op het rijbewijs te worden vermeld.       6. Groep 1 : Bestuurders van deze groep zouden hun gezichtsvermogen uiterlijk wanneer zij 70 zijn, en bij voorkeur eerder moeten laten onderzoeken, en daarna met passende tussenpozen. Indien aanvragers of bestuurders van 40 jaar en ouder na correctie een sub-normaal gezichtsvermogen hebben, maar wel voldoen aan de minimumeisen van de punten 6.1 en 6.2, dient de oorzaak van het verminderd gezichtsvermogen te worden nagegaan voordat een rijbewijs wordt afgegeven of verlengd. Indien er een oogziekte wordt ontdekt of het vermoeden daarvan bestaat, zouden de periodieke onderzoeken veelvuldig moeten plaatsvinden.      6.1. Aanvragers van een rijbewijs of verlenging hiervan dienen, zo nodig met corrigerende glazen, een gezichtsscherpte te hebben van minimaal 0,4 en bij voorkeur meer met het beste oog, of van minimaal 0,5 met beide ogen samen en, vastgesteld bij medisch onderzoek, van minimaal 0,2 met het slechtste oog. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien bij medisch onderzoek blijkt dat het gezichtsvermogen van de aanvrager of bestuurder met meer dan 20 graden is verminderd in het temporale deel van zijn gezichtsveld, of indien de aanvrager of bestuurder dubbel ziet of bij het kijken met beide ogen gebrekkig ziet.           6.2. Aanvragers of bestuurders die slechts met één oog zien, kunnen een rijbewijs verkrijgen of laten verlengen, indien een bevoegde medische instantie verklaart dat deze toestand al zo lang bestaat dat de betrokkene zich daaraan heeft aangepast en de gezichtsscherpte, zo nodig met corrigerende glazen, minimaal 0,8 bedraagt. Deze personen mogen voor dit oog geen beperkt gezichtsveld hebben.                   7. Groep 2 : Aanvragers of bestuurders uit deze groep dienen hun gezichtsvermogen te laten onderzoeken bij het aanvragen van een rijbewijs en bij voorkeur periodiek ook daarna. Indien aanvragers of bestuurders van 40 jaar en ouder na correctie een sub-normaal gezichtsvermogen hebben, maar wel voldoen aan de minimumeisen van punt 7.1, dient de oorzaak van het verminderde gezichtsvermogen te worden nagegaan voordat een rijbewijs wordt afgegeven of verlengd.      7.1. Aanvragers van een rijbewijs of verlenging hiervan dienen, zo nodig met corrigerende glazen, een binoculair gezichtsvermogen met een gezichtsscherpte van minimaal 0,75 met het beste oog en van minimaal 0,5 met het slechtste oog te hebben. Indien corrigerende glazen worden gebruikt, dient het ongecorrigeerde gezichtsvermogen niet minder te bedragen dan 0,1 en moet de correctie goed worden verdragen. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvrager of bestuurder een verminderd gezichtsveld heeft, dubbel ziet of bij het kijken met beide ogen gebrekkig ziet.           7.2. Het gebruik van contactlenzen door bestuurders uit deze groep kan worden toegestaan na gunstig advies van een bevoegde medische instantie.  Gehoor           8. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien het gehoor van een aanvrager of bestuurder van groep 2 zo slecht is dat het hem stoort bij een juiste vervulling van zijn taken.  Algemene toestand en lichamelijke gebreken       9. Groep 1 : Rijbewijzen zonder beperkingen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders lichamelijke gebreken vertonen, tenzij een rijproef heeft aangetoond dat zij in staat zijn voertuigen met standaardbediening te besturen.      9.1. Beperkte rijbewijzen mogen worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders met lichamelijke gebreken voertuigen besturen die zijn aangepast aan de eisen die hun gebrek stelt. Beperkingen op het rijbewijs dienen melding te maken van de vereiste aanpassing van het voertuig.           9.2. In twijfelgevallen dient na de medische evaluatie door een bevoegde instantie een praktische rijproef te worden afgelegd, waarna in voorkomend geval een rijbewijs met een beperkte geldigheidsduur mag worden afgegeven, zodat er toezicht blijft op dergelijke gevallen. De beoordeling van lichamelijke gebreken dient in de eerste plaats te worden gebaseerd op mechanische overwegingen, zodat kan worden nagegaan of het gebrek langere tijd een belemmering zal vormen voor het doeltreffend en snel manoeuvreren en het bedienen van het mechanisme onder alle omstandigheden, vooral in noodsituaties.                  10. Groep 2 : Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven aan of verlengd voor aanvragers of bestuurders met een gebrek dat een bedreiging vormt voor de juiste en veilige besturing van een voertuig.      10.1. Het medisch onderzoek van aanvragers of bestuurders moet alle lichaamsbewegingen omvatten - spierkracht, beheersing en coördinatie - in het bijzonder die van de bovenste en onderste ledematen.           10.2. Wanneer na de afgifte van een rijbewijs een gebrek optreedt dat een gevaar vormt voor de juiste en veilige besturing van een voertuig, dient de bestuurder zijn activiteiten te staken en een onderzoek door een bevoegde medische instantie te ondergaan.  Hart- en vaatziekten        11. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven aan of verlengd voor aanvragers of bestuurders met hart- en vaatziekten, tenzij hun aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies.       12. Wat aanvragers of bestuurders van groep 2 betreft, moet de bevoegde medische instantie naar behoren rekening houden met de extra risico's of gevaren die verbonden zijn aan het besturen van de voertuigen die onder de definitie van deze groep vallen.   Endocrine aandoeningen       13. Voor gevallen van andere ernstige endocrine aandoeningen dan suikerziekte, dient de nationale wetgeving passende bepalingen te bevatten inzake het afgeven of verlengen van rijbewijzen.       14. Groep 1 : Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders lijden aan suikerziekte die gepaard gaat met complicaties voor ogen, zenuwstelsel, hart en bloedvaten, of met een niet-gecompenseerde acidose.      14.1. Voor een beperkt tijdvak mogen rijbewijzen worden afgegeven aan of verlengd voor aanvragers of bestuurders die lijden aan suikerziekte, doch niet aan een van de in punt 14 genoemde complicaties, mits zij onder medisch toezicht blijven staan.                 15. Groep 2 : Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders aan suikerziekte lijden en een insulinebehandeling behoeven.  Ziekten van het zenuwstelsel       16. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders lijden aan      a) encefalitis, multiple sclerose, ernstige myasthenia of erfelijke ziekten van het zenuwstelsel die gepaard gaan met een progressieve spieratrofie en aangeboren myotonische aandoeningen;           b) ziekten van het perifere zenuwstelsel ; of           c) letsels van het centrale of perifere zenuwstelsel,  tenzij de aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies en de betrokkenen in staat zijn om het mechanisme van een voertuig veilig te bedienen en de verkeersregels op te volgen. Deze gevallen moeten op gezette tijden opnieuw worden bezien.        17. Groep 1 : rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd indien de aanvragers of bestuurders aan epilepsie lijden. In de nationale wetgeving kan worden bepaald dat behoudens een bevoegd medisch advies rijbewijzen kunnen worden afgegeven aan personen die in het verleden aan epilepsie hebben geleden, doch al geruime tijd (bij voorbeeld 2 jaar) vrij zijn van aanvallen.      17.1. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien aanvragers of bestuurders lijden aan ziekten van de hersenvaten, tenzij hun verzoek wordt gesteund door een bevoegd medisch advies en mits de bediening van het voertuig dat zij besturen adequaat is aangepast of gewijzigd, dan wel een passend speciaal type voertuig wordt gebruikt. De geldigheidsduur van de aldus afgegeven of verlengde rijbewijzen moet worden beperkt overeenkomstig het bevoegde medische advies.           17.2. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders letsel hebben opgelopen aan het ruggemerg en daardoor aan paraplegie lijden, tenzij het voertuig dat zij besturen is uitgerust met een speciaal aangepaste bediening.                  18. Groep 2 : Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders lijden aan of in het verleden hebben geleden aan epilepsie, aandoeningen van de hersenvaten of een letsel aan het ruggemerg en hieruit voortkomende paraplegie.  Psychische aandoeningen       19. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd indien de aanvragers of bestuurders lijden aan:      a) psychische stoornissen die te wijten zijn aan ziekten, letsels van of operaties aan het centrale zenuwstelsel;           b) ernstige geestelijke subnormaliteit;            c) psychosen, die met name hebben geleid tot algemene verlamming ; of           d) psychoneurosen of stoornissen in de persoonlijkheidsstructuur,  tenzij hun aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies.                  20. Wat aanvragers of bestuurders van groep 2 betreft, moet de bevoegde medische instantie naar behoren rekening houden met de extra risico's en gevaren die verbonden zijn aan het besturen van de voertuigen die onder de definitie van deze groep vallen.  Alcohol       21. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien aanvragers of bestuurders aan chronisch alcoholisme lijden. Indien het verzoek wordt gesteund door een bevoegd medisch advies, mogen rijbewijzen voor een beperkt tijdvak worden afgegeven aan of verlengd voor aanvragers of bestuurders die in het verleden aan chronisch alcoholisme hebben geleden. Deze gevallen moeten op gezette tijden opnieuw worden bezien.       22. Wat aanvragers of bestuurders van groep 2 betreft, moet de bevoegde medische instantie naar behoren rekening houden met de extra risico's en gevaren die verbonden zijn aan het besturen van de voertuigen die onder de definitie van deze groep vallen.  Verdovende middelen en geneesmiddelen       23. Misbruik van verdovende middelen : rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd indien de aanvragers of bestuurders afhankelijk zijn van psychotrope stoffen.       24. Regelmatig gebruik van verdovende middelen of geneesmiddelen : rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd indien de aanvragers of bestuurders regelmatig verdovende middelen of geneesmiddelen gebruiken welke hun vermogen om veilig te rijden kunnen aantasten, tenzij hun aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies.      24.1. Wat aanvragers of bestuurders van groep 2 betreft, moet de bevoegde medische instantie naar behoren rekening houden met de extra risico's en gevaren die verbonden zijn aan het besturen van de voertuigen die onder de definitie van deze groep vallen.  Bloedziekten            25. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders aan ernstige bloedziekten lijden, tenzij de aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies.  Ziekten van het urogenitale stelsel       26. Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd, indien de aanvragers of bestuurders aan een ernstige nierdeficiëntie lijden.  INTREKKING VAN HET RIJBEWIJS       27. In de nationale wetgeving moeten bepalingen voorkomen die ertoe strekken dat het rijbewijs behoudens een bevoegd medisch advies wordt ingetrokken, wanneer bij de bevoegde instanties bekend wordt dat de gezondheidstoestand van de houder van dat rijbewijs zodanig is dat afwijzend zou zijn beschikt op een aanvraag om afgifte of verlenging van dat rijbewijs.   ANDERE BEPALINGEN      i) Het bepaalde in deze bijlage belet een Lid-Staat niet te bepalen dat een bestuurder die vóór 1 januari 1983 een rijbewijs heeft verkregen onder minder strenge voorwaarden dan die van deze bijlage, dat rijbewijs periodiek kan laten verlengen op de voorwaarden waarop hij dat rijbewijs heeft verkregen.           ii) De Lid-Staten kunnen afwijken van de bepalingen van deze bijlage, wanneer afwijkingen op grond van de ontwikkeling van de medische wetenschap volkomen verenigbaar zijn met de in deze bijlage vastgelegde normen. Deze afwijkingen gelden slechts voor aanvragers die een medisch onderzoek hebben ondergaan en wier aanvraag wordt gesteund door een bevoegd medisch advies.