Avis juridique important

|

31994L0062

Richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval

Publicatieblad Nr. L 365 van 31/12/1994 blz. 0010 - 0023 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 13 blz. 0266  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 13 blz. 0266

RICHTLIJN 94/62/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE  RAAD van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafvalHET EUROPEES  PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Overeenkomstig de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3), Overwegende dat het noodzakelijk is de verschillende nationale maatregelen betreffende het beheer  van verpakkingen en verpakkingsafval te harmoniseren, enerzijds om milieu-effecten daarvan te  voorkomen of te verminderen zodat een hoog niveau van milieubescherming wordt bereikt en anderzijds  om de werking van de interne markt te waarborgen en handelsbelemmeringen, concurrentieverstoringen  en -beperkingen binnen de Gemeenschap te voorkomen; Overwegende dat de vermindering van de totale hoeveelheid verpakkingsmateriaal de beste manier is  om te voorkomen dat verpakkingsafval ontstaat; Overwegende dat het in verband met de doelstellingen van deze richtlijn van belang is vast te  houden aan het algemene beginsel dat in een Lid-Staat getroffen milieubeschermingsmaatregelen geen  ongunstige invloed mogen hebben op het vermogen van andere Lid-Staten om de doelstellingen van de  richtlijn te verwezenlijken; Overwegende dat beperking van het afval een noodzakelijke voorwaarde is voor duurzame groei, die in  het Verdrag betreffende de Europese Unie expliciet als doel wordt genoemd; Overwegende dat deze richtlijn gericht moet zijn op alle soorten verpakkingen die op de markt komen  en op al het verpakkingsafval; dat Richtlijn 85/339/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende  verpakkingen voor vloeibare levensmiddelen (4) daarom moet worden ingetrokken; Overwegende dat verpakkingen echter een vitale sociale en economische functie hebben en dat de in  deze richtlijn genoemde maatregelen daarom niet mogen afdoen aan andere kwaliteitseisen en  vervoersvoorschriften inzake verpakkingen of verpakte goederen; Overwegende dat het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval overeenkomstig de communautaire  strategie voor het afvalbeheer, beschreven in de resolutie van de Raad van 7 mei 1990 betreffende  het afvalstoffenbeleid (5), en Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende  afvalstoffen (6), als eerste prioriteit de preventie van verpakkingsafval omvat en als verdere  grondbeginselen het hergebruik van verpakkingen, de recycling en andere vormen van nuttige  toepassing van verpakkingsafval, en daardoor de vermindering van de definitieve verwijdering van  dergelijk afval; Overwegende dat hergebruik en recycling gezien hun milieu-effect de voorkeur hebben, in afwachting  van wetenschappelijke en technologische vooruitgang op het gebied van terugwinning en dat daartoe  in de Lid-Staten systemen moeten worden opgezet die garanderen dat gebruikte verpakkingen en/of  verpakkingsafval worden geretourneerd; dat zo spoedig mogelijk levenscyclusanalyses gemaakt dienen  te worden om vast te stellen welk voor hergebruik, recycling en terugwinning geschikt  verpakkingsmateriaal de voorkeur verdient; Overwegende dat de preventie van verpakkingsafval moet worden nagestreefd met alle passende  maatregelen, onder andere initiatieven in de Lid-Staten overeenkomstig de doelstellingen van deze  richtlijn; Overwegende dat de Lid-Staten in overeenstemming met het Verdrag, stimulansen kunnen geven voor  systemen voor hergebruik van verpakkingen die, op milieuhygiënisch verantwoorde wijze kunnen worden  hergebruikt, om profijt te trekken van de bijdrage die deze methode aan de milieubescherming  levert; Overwegende dat recycling uit milieuoogpunt een belangrijke plaats in de terugwinning moet innemen,  vooral om het energie- en grondstoffenverbruik te verminderen en de definitieve verwijdering van  afvalstoffen terug te dringen; Overwegende dat energieterugwinning een doeltreffend middel is om verpakkingsafval terug te  winnen; Overwegende dat de in de Lid-Staten gehanteerde streefwaarden voor de terugwinning en recycling van  verpakkingsafval binnen bepaalde grenzen moeten liggen om rekening te houden met de verschillende  situaties in de Lid-Staten en om de vorming van handelsbelemmeringen en het ontstaan van  concurrentieverstoringen te voorkomen; Overwegende dat het nuttig is een tijdstip op middellange termijn vast te stellen voor het bereiken  van de genoemde streefwaarden en een tijdstip op lange termijn voor streefwaarden die later moeten  worden vastgesteld en die aanmerkelijk hoger moeten liggen, zodat er op middellange termijn  resultaten kunnen worden bereikt en tevens aan het bedrijfsleven, de consumenten en de  overheidsinstanties de nodige richtsnoeren voor de toekomst worden gegeven; Overwegende dat het Europees Parlement en de Raad aan de hand van Commissieverslagen de in de  Lid-Staten met de toepassing van deze streefwaarden opgedane praktische ervaring moeten onderzoeken  alsmede de resultaten van wetenschappelijk onderzoek en evaluatietechnieken zoals milieubalansen; Overwegende dat de Lid-Staten die programma's hebben of zullen vaststellen die verder reiken dan  dergelijke streefwaarden, deze met het oog op een hoog milieubeschermingsniveau moeten kunnen  voortzetten mits deze maatregelen de interne markt niet verstoren en andere Lid-Staten niet  hinderen bij de naleving van deze richtlijn; dat de Commissie deze maatregelen na een passende  toetsing moet bevestigen; Overwegende dat aan enkele Lid-Staten, vanwege hun specifieke omstandigheden, kan worden toegestaan  lagere streefwaarden aan te nemen, op voorwaarde dat zij binnen de standaardtermijn een  minimumstreefwaarde voor terugwinning bereiken en vóór een latere termijn de  standaardstreefwaarden; Overwegende dat het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval vereist, dat in de Lid-Staten  retour-, inzamelings- en terugwinningssystemen worden opgezet; dat dergelijke systemen open moeten  staan voor deelneming van alle betrokken partijen en dusdanig dienen te zijn ontworpen dat  discriminatie van ingevoerde produkten en handelsbelemmeringen of concurrentieverstoringen worden  voorkomen en een maximale opbrengst van terugbezorgd verpakkingsmateriaal en gerecycleerd  verpakkingsafval kan worden gegarandeerd, overeenkomstig het Verdrag; Overwegende dat het merken van verpakkingen op Gemeenschapsbasis nader onderzocht moet worden, doch  dat daarover in de nabije toekomst door de Gemeenschap dient te worden beslist; Overwegende dat het, teneinde het milieu-effect van verpakkingen en verpakkingsafval zo gering  mogelijk te maken en handelsbelemmeringen en concurrentieverstoringen te voorkomen, tevens  noodzakelijk is de essentiële eisen te bepalen voor de samenstelling en aard van verpakkingen die  geschikt zijn voor hergebruik en terugwinning, met inbegrip van recycling; Overwegende dat de aanwezigheid van schadelijke metalen en andere stoffen in verpakking gezien hun  gevolgen voor het milieu beperkt moet worden (met name aangezien kan worden aangenomen dat deze  stoffen eveneens aanwezig zijn in emissies of as wanneer verpakking wordt verbrand of in percolaat  wanneer verpakking wordt gestort); dat het als eerste stap noodzakelijk is dat de toxiciteit van  verpakkingsafval wordt verminderd door de toevoeging van schadelijke zware metalen aan verpakking  te verhinderen of erop toe te zien dat deze stoffen niet in het milieu terechtkomen, met passende  vrijstellingen voor bijzondere gevallen die door de Commissie volgens een comitéprocedure worden  bepaald; Overwegende dat het aan de bron sorteren van verpakkingsafval in afzonderlijke bestanddelen van  doorslaggevende betekenis is voor een hoog terugwinningspeil en ter voorkoming van gezondheids- en  veiligheidsproblemen voor de personen, wier taak het is verpakkingsafval in te zamelen en te  verwerken; Overwegende dat de voorschriften voor de fabricage van verpakkingen niet van toepassing zijn op een  verpakking die vóór de datum van aanneming van deze richtlijn voor een bepaald produkt wordt  gebruikt; dat voorts een overgangsperiode vereist is voor het in de handel brengen van  verpakkingen; Overwegende dat bij het vaststellen van de inwerkingtredingsdatum van de bepaling betreffende het  in de handel brengen van verpakkingen die voldoen aan alle essentiële eisen rekening moet worden  gehouden met het feit dat de bevoegde normalisatie-instelling doende is Europese normen op te  stellen; dat evenwel de bepalingen aangaande de bewijsmiddelen van overeenstemming met nationale  normen onmiddellijk van toepassing moeten zijn; Overwegende dat de opstelling van Europese normen betreffende de essentiële eisen en andere daarmee  verband houdende zaken bevorderd moet worden; Overwegende dat de in deze richtlijn genoemde maatregelen inhouden dat er terugwinnings-en  recyclingcapaciteiten alsmede afzetmogelijkheden voor gerecycleerd verpakkingsmateriaal worden  ontwikkeld; Overwegende dat de verwerking van gerecycleerd materiaal in verpakkingen niet in strijd mag zijn  met de relevante bepalingen inzake hygiëne, gezondheid en veiligheid van de consument; Overwegende dat er behoefte is aan gegevens uit de gehele Gemeenschap over de verpakkingen en  verpakkingsafval, zodat beter kan worden nagegaan of de doelstellingen van deze richtlijn worden  verwezenlijkt; Overwegende dat het van essentieel belang is dat allen die bij produktie, gebruik, invoer en  distributie van verpakkingen en verpakte produkten betrokken zijn er meer van doordrongen raken in  welke mate verpakkingen afval worden, en dat zij volgens het beginsel dat de vervuiler betaalt de  verantwoordelijkheid voor dergelijk afval aanvaarden; dat voor de ontwikkeling en uitvoering van de  in deze richtlijn genoemde maatregelen nauwe samenwerking tussen alle betrokkenen in een geest van  gezamenlijke verantwoordelijkheid is vereist; Overwegende dat consumenten een belangrijke rol spelen bij het beheer van verpakkingen en  verpakkingsafval en derhalve goed moeten worden voorgelicht, zodat zij hun gedrag en houding kunnen  aanpassen; Overwegende dat de daadwerkelijke tenuitvoerlegging van deze richtlijn zal worden bevorderd wanneer  de afvalbeheersplannen voorgeschreven in Richtlijn 75/442/EEG, worden opgenomen in een speciaal  hoofdstuk over het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval; Overwegende dat het voor de Europese Gemeenschap en de Lid-Staten nodig kan zijn overeenkomstig de  bepalingen van het Verdrag economische instrumenten te gebruiken om het verwezenlijken van de  doelstellingen van deze richtlijn te vergemakkelijken zonder dat daardoor nieuwe vormen van  protectionisme ontstaan; Overwegende dat de Lid-Staten onverminderd de bepalingen van Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van  28 maart 1983 inzake een kennisgevingsprocedure op het gebied van technische normen en  voorschriften (1), de ontwerpen voor de maatregelen die zij voornemens zijn aan te nemen, eerst aan  de Commissie moeten mededelen zodat zij aan de richtlijn kunnen worden getoetst; Overwegende dat het verpakkingsidentificatiesysteem en de in een systeem van gegevensbestanden  gebruikte formattering door de Commissie volgens een comitéprocedure aan de vooruitgang van  wetenschap en techniek moeten worden aangepast; Overwegende dat het mogelijk moet zijn bij eventuele problemen bij de uitvoering van deze richtlijn  specifieke maatregelen te treffen en daarbij in voorkomend geval dezelfde comitéprocedure toe te  passen, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Doelstellingen 1.  Deze richtlijn heeft tot doel de nationale maatregelen betreffende het beheer van verpakking en  verpakkingsafval te harmoniseren, enerzijds om elk effect daarvan op het milieu van de Lid-Staten  en derde landen te voorkomen of te beperken en aldus een hoog milieubeschermingsniveau te  waarborgen, en anderzijds om de werking van de interne markt te garanderen en handelsbelemmeringen,  concurrentieverstoring en concurrentiebeperking in de Gemeenschap te voorkomen. 2.  Daartoe worden bij deze richtlijn maatregelen vastgesteld die op de eerste plaats gericht zijn  op de preventie van verpakkingsafval en, als verdere fundamentele beginselen, op het hergebruik van  verpakkingen en de recycling en terugwinning van verpakkingsafval, teneinde de definitieve  verwijdering van dergelijk afval te verminderen. Artikel 2 Werkingssfeer 1.  Deze richtlijn geldt voor alle in de Gemeenschap in de handel gebrachte verpakkingen en alle  verpakkingsafval, gebruikt of ontstaan op industrieel, commercieel, kantoor-, winkel-, diensten-,  huishoudelijk of enig ander niveau, ongeacht het gebruikte materiaal. 2.  Deze richtlijn is van toepassing onverminderd de bestaande kwaliteitseisen voor verpakkingen,  zoals eisen op het gebied van de veiligheid, de bescherming van de gezondheid en de hygiëne van  verpakte produkten of de bestaande eisen inzake het vervoer en onverminderd de bepalingen van  Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen (2). Artikel 3 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. "verpakking": alle produkten, vervaardigd van materiaal van welke aard ook, die kunnen worden  gebruikt voor het insluiten, beschermen, verladen, afleveren en aanbieden van goederen, van  grondstoffen tot afgewerkte produkten, over het gehele traject van producent tot gebruiker of  consument. Ook wegwerpartikelen die voor dit doel worden gebruikt, worden als verpakkingsmateriaal  beschouwd. Verpakking omvat uitsluitend: a) verkoop- of primaire verpakking, dat wil zeggen verpakking die zo is ontworpen dat zij voor de  eindgebruiker of consument op het verkooppunt een verkoopeenheid vormt; b) verzamel- of secundaire verpakking, dat wil zeggen verpakking die zo is ontworpen dat zij op het  verkooppunt een verzameling van een aantal verkoopeenheden vormt, ongeacht of deze als dusdanig aan  de eindgebruiker of consument wordt verkocht, dan wel alleen dient om de rekken op het verkooppunt  bij te vullen; deze verpakking kan van het produkt worden verwijderd zonder dat dit de kenmerken  ervan beïnvloedt; c) verzend- of tertiaire verpakking, dat wil zeggen verpakking die zo is ontworpen dat het verladen  en het vervoer van een aantal verkoopeenheden of verzamelverpakkingen wordt vergemakkelijkt om  fysieke schade door verlading of transport te voorkomen. Weg-, spoor-, scheeps- of  vliegtuigcontainers worden niet als verzendverpakking beschouwd; 2. "verpakkingsafval": alle verpakking of verpakkingsmateriaal waarop de definitie van afvalstoffen  in Richtlijn 75/442/EEG van toepassing is met uitzondering van produktiereststoffen; 3. "beheer van verpakkingsafval": beheer van de afvalstoffen als gedefinieerd in Richtlijn  75/442/EEG; 4. "preventie": vermindering van de hoeveelheid en de schadelijkheid voor het milieu van: - materialen en stoffen gebruikt in verpakking en verpakkingsafval, - verpakking en verpakkingsafval op het niveau van het produktieproces en in de fase van het in de  handel brengen, de distributie, het gebruik en de verwijdering, in het bijzonder door de ontwikkeling van "schone" produkten en technologie; 5. "hergebruik": iedere handeling waardoor verpakking, die is bestemd en ontworpen om binnen haar  levensduur een minimumaantal omlopen te maken, opnieuw wordt gevuld of gebruikt voor hetzelfde doel  als waarvoor zij is ontworpen, al dan niet met gebruikmaking van op de markt verkrijgbare produkten  met behulp waarvan de verpakking bijgevuld kan worden; dergelijke hergebruikte verpakking wordt  verpakkingsafval als het niet langer hergebruikt wordt; 6. "terugwinning": alle in casu toepasselijke handelingen, bedoeld in bijlage II.B bij Richtlijn  75/442/EEG; 7. "recycling": het in een produktieproces opnieuw verwerken van afvalmaterialen voor het  oorspronkelijke doel of voor andere doeleinden, met inbegrip van organische recycling maar  uitgezonderd terugwinning van energie; 8. "terugwinning van energie": het gebruik van brandbaar verpakkingsafval om energie op te wekken  door directe verbranding met of zonder andere afvalstoffen, maar met terugwinning van de warmte; 9. "organische recyclage": aërobe behandeling (compostering) of anaërobe behandeling  (biomethaanvorming) via micro-organismen en onder gecontroleerde omstandigheden van de biologisch  afbreekbare bestanddelen van verpakkingsafval, waarbij gestabiliseerde organische reststoffen of  methaan tot stand komen. Storten wordt niet als organische recyclage beschouwd; 10. "verwijdering": elk van de handelingen, bedoeld in bijlage II.A bij Richtlijn 75/442/EEG; 11. "ondernemingen", met betrekking tot verpakking: leveranciers van verpakkingsmaterialen en  fabrikanten en verwerkers, vullers en gebruikers, importeurs, handelaren en distributeurs van  verpakking, overheden en publiekrechtelijke organisaties; 12. "vrijwillige overeenkomst": officiële overeenkomst welke wordt gesloten tussen de ter zake  bevoegde overheidsinstantie van de Lid-Staat en de betrokken bedrijfstakken en open dient te staan  voor alle partners die aan de voorwaarden van de overeenkomst wensen te voldoen teneinde de  doelstellingen van onderhavige richtlijn na te streven. Artikel 4 Preventie 1.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat er andere preventieve maatregelen ter voorkoming van het  ontstaan van verpakkingsafval worden getroffen naast de preventieve maatregelen overeenkomstig  artikel 9 betreffende essentiële eisen. Dergelijke andere maatregelen kunnen bestaan uit nationale  programma's of soortgelijke acties, zo nodig in overleg met de ondernemingen, die zijn opgezet om  de vele initiatieven op het gebied van preventie in de Lid-Staten te bundelen en ten nutte te  maken. Zij moeten stroken met de doelstellingen van deze richtlijn als omschreven in artikel 1, lid  1. 2.  De Commissie draagt bij tot bevordering van preventie door overeenkomstig artikel 10 de  ontwikkeling van passende Europese normen te stimuleren. Artikel 5 Hergebruik De Lid-Staten mogen overeenkomstig het Verdrag systemen bevorderen voor het hergebruik van  verpakkingen die op een milieuhygiënisch verantwoorde wijze kunnen worden hergebruikt. Artikel 6 Terugwinning en recycling 1.  Teneinde aan de doelstellingen van deze richtlijn te voldoen nemen de Lid-Staten maatregelen  zodat voor hun hele grondgebied de volgende taakstellingen kunnen worden verwezenlijkt: a) uiterlijk vijf jaar na de uiterste datum voor omzetting van deze richtlijn wordt ten minste 50  en ten hoogste 65 gewichtsprocent van het verpakkingsafval teruggewonnen; b) binnen deze algemene taakstelling en binnen hetzelfde tijdsbestek wordt ten minste 25 en ten  hoogste 45 gewichtsprocent van al het in verpakkingsafval aanwezige verpakkingsmateriaal  gerecycleerd met en minimum van 15 gewichtsprocent voor elk verpakkingsmateriaal; c) uiterlijk tien jaar na de uiterste datum voor de omzetting van deze richtlijn wordt een  percentage van het verpakkingsafval teruggewonnen en gerecycleerd dat nader door de Raad zal worden  bepaald volgens lid 3, onder b), met het doel de in de punten a) en b) genoemde streefcijfers  aanzienlijk te verhogen. 2.  De Lid-Staten bevorderen dat bij de produktie van verpakkingen en andere produkten materialen  verkregen uit gerecycleerd verpakkingsafval worden gebruikt, wanneer zulks passend is. 3. a) Het Europees Parlement en de Raad evalueren op basis van een tussentijds verslag van de  Commissie en vier jaar na de in lid 1, onder a), bedoelde datum op basis van een eindverslag de  praktijkervaringen in de Lid-Staten met de uitvoering van de taakstellingen en doelstellingen van  lid 1, onder a) en b), en lid 2, en de resultaten van wetenschappelijk onderzoek en  evaluatietechnieken, zoals milieubalansen. b) Uiterlijk zes maanden voor het einde van de in lid 1, onder a), bedoelde eerste fase van vijf  jaar stelt de Raad, op voorstel van de Commissie, met gekwalificeerde meerderheid taakstellingen  vast voor de tweede fase van vijf jaar, bedoeld in lid 1, onder c). Deze procedure zal daarna om de  vijf jaar worden herhaald. 4.  De Lid-Staten maken de maatregelen en taakstellingen, bedoeld in lid 1, onder a) en b), bekend  en organiseren daarover een voorlichtingscampagne voor het publiek en de ondernemingen. 5.  Griekenland, Ierland en Portugal mogen, in verband met hun specifieke situatie - te weten het  grote aantal kleine eilanden, respectievelijk de aanwezigheid van plattelands- en berggebieden en  het huidige lage consumptieniveau van verpakkingen - besluiten om: a) uiterlijk vijf jaar na de toepassingsdatum van de richtlijn lagere taakstellingen te  verwezenlijken dan die van lid 1, onder a) en b), maar zij moeten ten minste 25 % halen voor  terugwinning; b) tegelijkertijd de verwezenlijking van de taakstellingen van lid 1, onder a) en b), uit te  stellen tot een latere datum, die echter niet na 31 december 2005 mag liggen. 6.  De Lid-Staten die programma's hebben of zullen vaststellen, die verder gaan dan de taakstelling  van lid 1, onder a) en b), en die daartoe voorzien in passende capaciteiten voor recycling en  terugwinning, mogen die taakstellingen blijven nastreven in het belang van een hoog  milieubeschermingsniveau op voorwaarde dat die maatregelen geen verstoringen van de interne markt  veroorzaken en de naleving van de richtlijn door andere Lid-Staten niet bemoeilijken. De Lid-Staten  stellen de Commissie daarvan in kennis. De Commissie bevestigt deze maatregelen, nadat zij zich, in  samenwerking met de Lid-Staten, ervan heeft vergewist dat zij stroken met bovengenoemde  overwegingen en geen willekeurig middel tot discriminatie of een verkapte beperking van de handel  tussen Lid-Staten vormen. Artikel 7 Retour-, inzamel- en terugwinningssystemen 1.  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te zorgen voor systemen voor: a) de terugname en/of inzameling van gebruikte verpakkingen en/of verpakkingsafval van de  consumenten of andere eindgebruikers of uit de afvalstroom, teneinde ze naar de meest geschikte  beheersalternatieven toe te leiden; b) het hergebruik of de terugwinning, met inbegrip van recycling, van ingezamelde verpakkingen  en/of verpakkingsafval, om te voldoen aan de doelstellingen van deze richtlijn. Deze systemen staan open voor deelneming van de ondernemingen van de betrokken sectoren en voor de  deelneming van de bevoegde overheidsinstanties. Zij gelden ook voor ingevoerde produkten onder  niet-discriminerende voorwaarden, waaronder de regels en eventuele tarieven voor toegang tot de  systemen, en worden zo opgezet dat handelsbelemmeringen of concurrentieverstoringen overeenkomstig  het Verdrag voorkomen worden. 2.  De in lid 1 bedoelde maatregelen maken deel uit van een beleid dat betrekking heeft op alle  verpakkingen en alle verpakkingsafval en waarbij in het bijzonder rekening wordt gehouden met de  eisen inzake bescherming van het milieu en van de gezondheid van consumenten, veiligheid en  hygiëne, bescherming van de kwaliteit, de authenticiteit en de technische eigenschappen van de  verpakte goederen en gebruikte materialen, bescherming van de industriële en comerciële  eigendomsrechten. Artikel 8 Systeem van merktekens en identificatie 1.  De Raad zal uiterlijk twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn volgens de in het  Verdrag vastgestelde voorwaarden een besluit nemen over merktekens op verpakkingen. 2.  Teneinde de inzameling, het hergebruik en de terugwinning, met inbegrip van recycling, te  vergemakkelijken, wordt ten behoeve van de identificatie en classificatie door de betrokken  industrie de aard van het gebruikte verpakkingsmateriaal of de gebruikte verpakkingsmaterialen op  de verpakking aangegeven. Te dien einde worden de cijfercodes en afkortingen waarop het identificatiesysteem is gebaseerd,  uiterlijk twaalf maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn op basis van bijlage I verder  uitgewerkt door de Commissie volgens de procedure van artikel 21. De Commissie wijst volgens  dezelfde procedure de materialen aan die in het identificatiesysteem worden opgenomen. 3.  De vereiste merktekens worden op de verpakking zelf of op het etiket aangebracht. Zij zijn  duidelijk zichtbaar en goed leesbaar. De merktekens zijn naar behoren duurzaam en blijvend  herkenbaar, ook wanneer de verpakking geopend wordt. Artikel 9 Essentiële eisen 1.  De Lid-Staten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat uiterlijk drie jaar na de  datum van inwerkingtreding van deze richtlijn een verpakking alleen in de handel mag worden  gebracht indien zij voldoet aan alle in deze richtlijn omschreven essentiële eisen, met inbegrip  van die van bijlage II. 2.  Op de in artikel 22, lid 1, genoemde datum veronderstellen de Lid-Staten dat aan alle  essentiële eisen van deze richtlijn, met inbegrip van die van bijlage II, is voldaan, wanneer een  verpakking in overeenstemming is met: a) de desbetreffende geharmoniseerde normen, waarvan de referentienummers in het Publikatieblad van  de Europese Gemeenschappen zijn bekendgemaakt. De Lid-Staten publiceren de referentienummers van de  nationale normen waarin deze geharmoniseerde normen zijn omgezet; b) de desbetreffende nationale normen als bedoeld in lid 3, voor zover er op de gebieden waarop  dergelijke normen betrekking hebben, geen geharmoniseerde normen bestaan. 3.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van hun nationale normen als bedoeld in lid 2,  onder b), die zij in overeenstemming achten met de eisen van dit artikel. De Commissie zendt  dergelijke teksten onverwijld naar de andere Lid-Staten. De Lid-Staten publiceren de referentienummers van deze normen. De Commissie zorgt ervoor dat zij in  het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen worden bekendgemaakt. 4.  Indien een Lid-Staat of de Commissie van mening is dat de in lid 2 bedoelde normen niet  volledig aan de in lid 1 bedoelde essentiële eisen beantwoorden, legt de Commissie of de betrokken  Lid-Staat de kwestie met opgave van redenen voor aan het Comité dat is opgericht bij Richtlijn  83/189/EEG. Dit Comité brengt onverwijld advies uit. In het licht van het advies van het Comité deelt de Commissie de Lid-Staten mede of het al dan niet  noodzakelijk is de normen die zijn bekendgemaakt met in de leden 2 en 3 bedoelde publikaties, te  herroepen. Artikel 10 Normalisatie De Commissie bevordert waar nodig de ontwikkeling van Europese normen ten aanzien van de in bijlage  II bedoelde essentiële eisen. De Commissie bevordert in het bijzonder de ontwikkeling van Europese normen met betrekking tot: - criteria en methodologieën voor de levenscyclusanalyse van verpakking; - methoden voor het meten en verifiëren van de aanwezigheid van zware metalen en andere gevaarlijke  stoffen in verpakkingen en het vrijkomen daarvan in het milieu uit verpakkingen en  verpakkingsafval; - criteria voor een minimumgehalte aan gerecycleerd materiaal in daarvoor in aanmerking komende  verpakkingen; - criteria voor recyclingmethoden; - criteria voor composteringsmethoden en de geproduceerde compost; - criteria voor het kenmerken van verpakkingen. Artikel 11 Concentraties van zware metalen in verpakking 1.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat de totale concentraties van lood, cadmium, kwik en zeswaardig  chroom in verpakking en verpakkingscomponenten niet meer bedraagt dan: - 600 ppm-gewicht twee jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum; - 250 ppm-gewicht drie jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum; - 100 ppm-gewicht vijf jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum. 2.  De in lid 1 genoemde concentratieniveaus gelden niet voor verpakkingen vervaardigt uit  kristalglas als omschreven in Richtlijn 69/493/EEG (1). 3.  De Commissie stelt volgens de procedure van artikel 21 vast: - onder welke voorwaarden bovengenoemde concentraties niet van toepassing zijn op gerecycleerd  materiaal en produkten die zijn opgenomen in een gesloten en gecontroleerde keten; - welke verpakkingssoorten vrijgesteld zijn van de in lid 1, derde streepje, bedoelde eis. Artikel 12 Informatiesystemen 1.  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat er op geharmoniseerde wijze  databases met betrekking tot verpakking en verpakkingsafval worden opgezet waar deze nog ontbreken,  teneinde de Lid-Staten en de Commissie in de gelegenheid te stellen toe te zien op de  tenuitvoerlegging van de doelstellingen van deze richtlijn. 2.  Daartoe verschaffen deze databases in het bijzonder informatie over de omvang, kenmerken en  ontwikkeling van de verpakkings- en verpakkingsafvalstromen (onder meer informatie over giftige of  gevaarlijke bestanddelen van verpakkingsmateriaal en over stoffen die bij de fabricage ervan worden  gebruikt) op het niveau van de afzonderlijke Lid-Staten. 3.  Met het oog op de harmonisatie van de kenmerken en de aanbiedingsvorm van de geproduceerde  gegevens en het verenigbaar maken van de gegevens van de Lid-Staten, verstrekken de Lid-Staten hun  beschikbare gegevens aan de Commissie, met behulp van door de Commissie één jaar na de datum van  vaststelling van deze richtlijn volgens de procedure van artikel 21 en op basis van bijlage III  vastgestelde tabellen. 4.  De Lid-Staten houden rekening met de bijzondere problemen die kleine en middelgrote  ondernemingen kunnen ondervinden bij het verstrekken van gedetailleerde gegevens. 5.  De verkregen gegevens worden samen met de in artikel 17 bedoelde nationale rapporten  beschikbaar gesteld; zij worden bijgewerkt in daarop volgende rapporten. 6.  De Lid-Staten verplichten alle betrokken ondernemingen tot het verstrekken van betrouwbare  gegevens over hun bedrijfstak aan de bevoegde autoriteiten, zoals in dit artikel vereist. Artikel 13 Voorlichting aan gebruikers van verpakkingen De Lid-Staten nemen uiterlijk twee jaar na de in artikel 22, lid 1, genoemde datum maatregelen  opdat de gebruikers van verpakkingen, onder wie met name consumenten, de benodigde gegevens  ontvangen over: - de beschikbare retour-, inzamelings- en terugwinningssystemen, - de bijdrage die zij kunnen leveren aan hergebruik, terugwinning en recycling van verpakkingen en  verpakkingsafval, - de betekenis van de merktekens op de verpakking zoals die op de markt worden aangetroffen, - de relevante elementen van de in artikel 14 bedoelde beheersplannen voor verpakkingen en  verpakkingsafval. Artikel 14 Afvalbeheerplannen Ter verwezenlijking van de in deze richtlijn genoemde doelstellingen en maatregelen nemen de  Lid-Staten in de in artikel 7 van Richtlijn 75/442/EEG bedoelde afvalbeheerplannen een speciaal  hoofdstuk op over het beheer van verpakkingen en verpakkingsafval met inbegrip van de krachtens de  artikelen 4 en 5 getroffen maatregelen. Artikel 15 Economische instrumenten De Raad stelt op basis van de betreffende bepalingen van het Verdrag economische instrumenten vast  om de verwezenlijking van de doelstellingen van deze richtlijn te bevorderen. Bij ontstentenis van  dergelijke maatregelen, kunnen de Lid-Staten, overeenkomstig de beginselen van het communautaire  milieubeleid, zoals het beginsel "de vervuiler betaalt", en met inachtneming van hun  Verdragsverplichtingen, maatregelen ter bereiking van deze doelstellingen nemen. Artikel 16 Kennisgeving 1.  Onverminderd het bepaalde in Richtlijn 83/189/EEG, stellen de Lid-Staten voordat zij dergelijke  maatregelen vaststellen de Commissie in kennis van de ontwerp-maatregelen die zij in het kader van  deze richtlijn voornemens zijn te nemen, met uitzondering van maatregelen van fiscale aard, doch  met inbegrip van de technische specificaties waarvoor fiscale stimuleringsmaatregelen gelden, zodat  de Commissie de ontwerpen kan onderzoeken in het licht van bestaande bepalingen, steeds volgens de  procedure van bovengenoemde richtlijn. 2.  Indien de voorgestelde maatregel ook een technische kwestie in de zin van Richtlijn 83/189/EEG  betreft, kan de betrokken Lid-Staat bij de uitvoering van de in deze richtlijn bedoelde  kennisgevingsprocedure mededelen dat deze kennisgeving eveneens geldig is voor Richtlijn  83/189/EEG. Artikel 17 Rapporteringsplicht Overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 91/692/EEG van de Raad van 23 december 1991 tot  standaardisering en rationalisering van de verslagen over de toepassing van bepaalde richtlijnen op  milieugebied (1) dienen de Lid-Staten bij de Commissie een rapport in over de tenuitvoerlegging van  deze richtlijn. Het eerste verslag bestrijkt de periode 1995 tot en met 1997. Artikel 18 Vrij in de handel brengen De Lid-Staten mogen het in de handel brengen op hun grondgebied van verpakkingen die aan het  bepaalde in deze richtlijn voldoen, niet beletten. Artikel 19 Aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek De wijzigingen nodig voor de aanpassing aan de vooruitgang van wetenschap en techniek van het in  artikel 8, lid 2, in bijlage 1, en in artikel 10, laatste streepje, bedoelde identificatiesysteem  alsmede de in artikel 12, lid 3, en in bijlage III bedoelde vormvereisten met betrekking tot het  systeem van databases worden aangenomen overeenkomstig de procedure van artikel 21. Artikel 20 Specifieke maatregelen 1.  In overeenstemming met de procedure van artikel 21 bepaalt de Commissie welke technische  maatregelen geboden zijn ingeval van moeilijkheden bij de toepassing van de bepalingen van deze  richtlijn op met name primaire verpakking voor medische apparaten en farmaceutische produkten en  kleine en luxeverpakkingen; 2.  De Commissie brengt aan het Europees Parlement en de Raad ook een verslag uit over eventuele  andere te nemen maatregelen, indien nodig vergezeld van een voorstel. Artikel 21 Comitéprocedure 1.  De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van de  Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. 2.  De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen  maatregelen. Het comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan  vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de  meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de  aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming  in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig  genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel. 3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het  advies van het comité. b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité of  indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in  betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Indien de Raad, na verloop van een termijn die in geen geval langer kan zijn dan drie maanden na de  indiening van het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde  maatregelen door de Commissie vastgesteld. Artikel 22 Omzetting in nationaal recht 1.  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om  vóór 30 juni 1996 aan deze richtlijn te voldoen en maken deze bekend. Zij stellen de Commissie  daarvan onverwijld in kennis. 2.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn  verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. Die regels  voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 3.  Daarnaast stellen de Lid-Staten de Commissie in kennis van alle wettelijke en  bestuursrechtelijke bepalingen die zijn uitgevaardigd op het gebied dat door deze richtlijn wordt  bestreken. 4.  De eisen met betrekking tot het vervaardigen van verpakkingen zijn in elk geval niet van  toepassing op verpakkingen die vóór de in lid 1 genoemde datum van inwerkingtreding voor een  bepaald produkt worden gebruikt. 5.  De Lid-Staten staan het op de markt brengen toe van verpakkingen die vóór de inwerkingtreding  van deze richtlijn zijn vervaardigd en die aan hun bestaande nationale wetgeving voldoen, voor een  periode van ten hoogste vijf jaar vanaf de datum van vaststelling van deze richtlijn. Artikel 23 Richtlijn 85/339/EEG wordt hierbij ingetrokken vanaf de in artikel 22, lid 1, genoemde  datum. Artikel 24 Deze richtlijn treed in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad  van de Europese Gemeenschappen. Artikel 25 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 20 december 1994. Voor het Europees Parlement De Voorzitter K. HAENSCH Voor de Raad De Voorzitter K. KINKEL (1) PB nr. C 263 van 12. 10. 1992, blz. 1, en PB nr. C 285 van 21. 10. 1993, blz. 1. (2) PB nr. C 129 van 10. 5. 1993, blz. 18. (3) Advies van het Europees Parlement van 23 juni 1993 (PB nr. C 194 van 19. 7. 1993, blz. 177),  gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 4 maart 1994 (PB nr. C 137 van 19. 5. 1994, blz. 65) en  besluit van het Europees Parlement van 4 mei 1994 (PB nr. C 205 van 25. 7. 1994, blz. 163),  bevestigd op 2 december 1993 (PB nr. C 342 van 20. 12. 1993, blz. 15), gemeenschappelijk ontwerp  van het Bemiddelingscomité van 8 november 1994. (4) PB nr. L 176 van 6. 7. 1985, blz. 18. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG  (PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48). (5) PB nr. C 122 van 18. 5. 1990, blz. 2. (6) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 47. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG  (PB nr. L 78 van 26. 3. 1991, blz. 32). (1) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/400/EEG  (PB nr. L 221 van 6. 8. 1992, blz. 55). (2) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 20. (1) PB nr. L 326 van 29. 12. 1969, blz. 36. (1) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48.  BIJLAGE I IDENTIFICATIESYSTEEM Voor kunststof geldt een nummering van 1 tot 19; voor  papier en karton van 20 tot 39; voor metaal van 40 tot 49; voor hout van 50 tot 59; voor textiel  van 60 tot 69 en voor glas van 70 tot 79. Identificatie kan ook gebeuren aan de hand van afkortingen voor het/de gebruikte  materiaal/materialen (bij voorbeeld HDPE: high density polyethylene). Zowel de cijfercode als de  afkorting of beide mogen worden gebruikt om materialen te identificeren. Genoemde  identificatiemethoden moeten in het midden van of onder de grafische merktekens worden geplaatst  waarmee wordt aangegeven dat de verpakking voor hergebruik of terugwinning geschikt is.  BIJLAGE II ESSENTIËLE EISEN BETREFFENDE DE SAMENSTELLING, HET HERGEBRUIK EN DE  TERUGWINNING, MET INBEGRIP VAN DE RECYCLING, VAN VERPAKKING 1. Eisen betreffende de vervaardiging  en de samenstelling van verpakking - Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat volume en gewicht van de verpakking worden beperkt  tot de minimale hoeveelheid die nodig is om het vereiste niveau van veiligheid, hygiëne en  aanvaardbaarheid voor het verpakte produkt en voor de consument te handhaven. - Verpakking moet zodanig worden ontworpen, vervaardigd en in de handel gebracht dat hergebruik of  terugwinning, met inbegrip van recycling, mogelijk is en dat het milieu-effect bij het verwijderen  van verpakkingsafval of reststoffen van afvalbeheerverrichtingen zoveel mogelijk wordt beperkt. - Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat de aanwezigheid van schadelijke en andere  gevaarlijke stoffen en materialen als bestanddeel van verpakkingsmateriaal of van de  verpakkingscomponenten tot een minimum wordt beperkt in emissies, as of percolaat, wanneer  verpakkingen of reststoffen van beheersoperaties of verpakkingsafval verbrand of gestort worden. 2. Eisen betreffende het hergebruik van verpakking Aan de volgende eisen moet gelijktijdig worden voldaan: - de fysieke eigenschappen en kenmerken van de verpakking moeten onder normaal te verwachten  gebruiksvoorwaarden een aantal omlopen mogelijk maken; - gebruikte verpakking moet kunnen worden verwerkt in overeenstemming met de gezondheids- en  veiligheidsvoorschriften voor de arbeidskrachten; - er moet worden voldaan aan de specifieke eisen ten aanzien van terugwinbare verpakkingen wanneer  de verpakking niet langer wordt gebruikt en derhalve afval is geworden. 3. Eisen betreffende de terugwinning van verpakking a) Terugwinning in de vorm van recycling van materialen Verpakking moet zodanig worden vervaardigd dat een bepaald gewichtspercentage van de gebruikte  materialen opnieuw kan worden toegevoegd aan het produktieproces van verhandelbare produkten, met  inachtneming van de in de Europese Gemeenschap geldende regels. Dit percentage kan variëren naar  gelang het soort materiaal waaruit de verpakking bestaat. b) Terugwinning in de vorm van energieterugwinning Verpakkingsafval dat wordt verwerkt met het oog op energieterugwinning dient met het oog op een  optimale terugwinning op zijn minst een zekere calorische onderwaarde te hebben. c) Terugwinning in de vorm van compostering Verpakkingsafval dat wordt verwerkt met het oog op compostering moet zodanig biologisch afbreekbaar  zijn dat het de gescheiden inzameling en het composteringsproces of de composteringsactiviteit  waarin het wordt ingebracht niet hindert. d) Biologisch afbreekbare verpakking Biologisch afbreekbaar verpakkingsafval moet zodanig fysisch, chemisch, thermisch of biologisch  afbreekbaar zijn dat het grootste deel van de resulterende compost uiteindelijk uiteenvalt in  kooldioxyde, biomassa en water.  BIJLAGE III GEGEVENS DIE DE LID-STATEN MOETEN OPNEMEN IN HUN DATABASE "VERPAKKINGEN EN  VERPAKKINGSAFVAL" (VOLGENS ONDERSTAANDE TABELLEN 1 TOT EN MET 4) 1. Voor wat betreft zowel  primaire als secundaire en tertiaire verpakkingen: a) de hoeveelheid verpakkingsmateriaal die op het nationale grondgebied is verbruikt (produktie +  invoer   uitvoer), per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 1); b) de hergebruikte hoeveelheden (tabel 2). 2. Voor wat betreft zowel huishoudelijk als niet-huishoudelijk verpakkingsafval: a) de hoeveelheid die op het nationale grondgebied is teruggewonnen en verwijderd (produktie +  invoer   uitvoer), per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 3); b) de gerecycleerde en de teruggewonnen hoeveelheden per categorie verpakkingsmateriaal (tabel 4). >RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>


title: Richtlijn 2005/54/EG van de Commissie van 19 september 2005 tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde tribenuron op te nemen als werkzame stof   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               20.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 244/21

      RICHTLIJN 2005/54/EG VAN DE COMMISSIE

   van 19 september 2005
   tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde tribenuron op te nemen als werkzame stof
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (1), en met name op artikel 6, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 (2) en (EG) nr. 703/2001 (3) van de Commissie zijn de bepalingen voor de uitvoering van de tweede fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG vastgesteld en is een lijst opgesteld van werkzame stoffen die moeten worden onderzocht met het oog op hun opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG. Tribenuron is in deze lijst opgenomen.

               (2)

               De uitwerking van tribuneron op de gezondheid van de mens en op het milieu is overeenkomstig het bepaalde in de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 en (EG) nr. 703/2001 beoordeeld voor een reeks door de kennisgevers voorgestelde toepassingen. Bovendien worden in die verordeningen de als rapporteur optredende lidstaten aangewezen die overeenkomstig artikel 8, lid 1, van Verordening (EG) nr. 451/2000 de betrokken evaluatieverslagen met aanbevelingen bij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) moeten indienen. Voor tribenuron (in de vorm van tribenuron-methyl) was de rapporterende lidstaat Zweden en alle relevante informatie voor deze stof werd ingediend op 19 juni 2003.

               (3)

               Het evaluatieverslag is door de lidstaten en de EFSA in haar werkgroep Evaluatie intercollegiaal getoetst en op 19 oktober 2004 bij de Commissie ingediend in de vorm van het wetenschappelijk verslag van de EFSA voor tribenuron (4). Dit verslag is door de lidstaten en de Commissie in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid onderzocht en op 15 februari 2005 afgerond in de vorm van het onderzoeksverslag van de Commissie voor tribenuron.

               (4)

               Uit de verschillende analysen is gebleken dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die tribenuron bevatten, in het algemeen voldoen aan de in artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG gestelde eisen, met name voor de toepassingen waarvoor zij zijn onderzocht en die zijn opgenomen in het onderzoeksverslag van de Commissie. Tribenuron moet daarom in bijlage I worden opgenomen, zodat gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stof bevatten in alle lidstaten overeenkomstig die richtlijn kunnen worden toegelaten.

               (5)

               Er moet worden voorzien in een redelijke termijn voordat een werkzame stof in bijlage I wordt opgenomen, zodat de lidstaten en de belanghebbende partijen zich kunnen voorbereiden op de inachtneming van de nieuwe eisen die uit de opneming voortvloeien.

               (6)

               Onverminderd de verplichtingen zoals vastgelegd in Richtlijn 91/414/EEG ten gevolge van de opneming van een werkzame stof in bijlage I, moeten de lidstaten na de opneming een termijn van zes maanden krijgen om de bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die tribenuron bevatten opnieuw te onderzoeken en ervoor te zorgen dat aan de voorwaarden van Richtlijn 91/414/EEG, met name in artikel 13 en bijlage I, is voldaan. De lidstaten moeten de bestaande toelatingen al naar het geval wijzigen, vervangen of intrekken overeenkomstig Richtlijn 91/414/EEG. In afwijking van bovenstaande richtlijn moet er een langere termijn worden vastgesteld voor de indiening en beoordeling van het volledige dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG voor elk gewasbeschermingsmiddel en elk beoogd gebruik overeenkomstig de in die richtlijn vastgestelde uniforme beginselen.

               (7)

               Bij eerdere opnamen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van werkzame stoffen die in het kader van Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie (5) zijn onderzocht, is gebleken dat de uitlegging van de verplichtingen van houders van bestaande toelatingen wat de toegang tot gegevens betreft tot problemen kan leiden. Om meer problemen te voorkomen, moeten de verplichtingen van de lidstaten daarom worden verduidelijkt, en met name de plicht om te verifiëren dat de houder van een toelating toegang tot een dossier verschaft en daarmee aan de vereisten van bijlage II bij die richtlijn voldoet. Deze verduidelijking legt de lidstaten of de houders van toelatingen echter ten opzichte van de tot nu toe goedgekeurde richtlijnen tot wijziging van bijlage I geen nieuwe verplichtingen op.

               (8)

               Richtlijn 91/414/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (9)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 augustus 2006 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 1 september 2006.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten moeten overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 91/414/EEG uiterlijk op 31 augustus 2006 bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die tribenuron als werkzame stof bevatten, naar gelang van het geval wijzigen of intrekken.
   Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name dat aan de voorwaarden van bijlage I bij die richtlijn met betrekking tot tribenuron is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in deel B van de teksten betreffende die werkzame stof, en dat de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13 van die richtlijn aan de voorwaarden van bijlage II bij die richtlijn voldoet.
   2.   In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met deel B van de tekst van bijlage I van die richtlijn wat tribenuron betreft, overeenkomstig de uniforme beginselen in bijlage VI bij die richtlijn een nieuwe beoordeling uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat tribenuron bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk op 28 februari 2006 in bijlage I bij die richtlijn zijn opgenomen. Op grond van die evaluatie bepalen zij of het middel voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder b), c), d) en e), van Richtlijn 91/414/EEG.
   Daarna zorgen de lidstaten ervoor dat:

               a)

               als tribenuron de enige werkzame stof in het gewasbeschermingsmiddel is, de toelating indien nodig uiterlijk op 28 februari 2010 wordt gewijzigd of ingetrokken; of

               b)

               als het gewasbeschermingsmiddel naast tribenuron nog andere werkzame stoffen bevat, de toelating indien nodig uiterlijk op 28 februari 2010 of, als dat later is, op de datum die voor een dergelijke wijziging of intrekking is vastgesteld in de richtlijnen waarbij die stoffen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG zijn opgenomen, wordt gewijzigd of ingetrokken.

         Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op 1 maart 2006.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 19 september 2005.

            Voor de Commissie

         Markos KYPRIANOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 70 van 16.3.2005, blz. 1).

      (2)  PB L 55 van 29.2.2000, blz. 25. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1044/2003 (PB L 151 van 19.6.2003, blz. 32).

      (3)  PB L 98 van 7.4.2001, blz. 6.

      (4)  EFSA Scientific Report (2004) 15, 1-52o, Peer review of the pesticide risk assessment of tribenuron (afgerond: 19 oktober 2004).

      (5)  PB L 366 van 15.12.1992, blz. 10. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2266/2000 (PB L 259 van 13.10.2000, blz. 27).

      BIJLAGE
      Aan de tabel in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG toe te voegen tekst

                     Nr.

                     Benaming, identificatienummers

                     IUPAC-benaming

                     Zuiverheid (1)

                     Inwerkingtreding

                     Geldigheidsduur

                     Specifieke bepalingen

                     „107

                     Tribenuron
                     CAS-nr. 106040-48-6 (tribenuron)
                     CIPAC-nr. 546

                     2-[4-methoxy-6-methyl-1,3,5-triazine-2-yl(methyl)carbamoylsulfamoyl]benzoëzuur

                     950 g/kg (uitgedrukt als tribenuron-methyl)

                     1 maart 2006

                     28 februari 2016

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegelaten voor gebruik als herbicide.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het onderzoeksverslag over tribenuron, en met name met de aanhangsels I en II, dat op 15 februari 2005 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd. Bij deze algemene beoordeling moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan de bescherming van niet tot de doelsoorten behorende landplanten, hogere waterplanten en grondwater in kwetsbare situaties. De toelatingsvoorwaarden moeten zo nodig risicobeperkende maatregelen omvatten.”

         (1)  Het evaluatieverslag bevat nadere gegevens over de identiteit en de specificatie van de werkzame stof.


Avis juridique important

|

31993L0119

Richtlijn 93/119/EG van de Raad van 22 december 1993 inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden

Publicatieblad Nr. L 340 van 31/12/1993 blz. 0021 - 0034 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 55 blz. 0194  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 55 blz. 0194

RICHTLIJN 93/119/EG VAN DE RAADvan 22 december 1993inzake de  bescherming van dieren bij het slachten of dodenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Europees Parlement (2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3), Overwegende dat bij Richtlijn 74/577/EEG van de Raad (4) voorschriften zijn vastgesteld betreffende  de verdoving van dieren vóór het slachten; Overwegende dat bij Besluit 88/306/EEG van de Raad (5) het Europees Verdrag inzake de bescherming  van slachtdieren namens de Gemeenschap is goedgekeurd; dat het Verdrag een ruimere werkingssfeer  heeft dan de huidige communautaire bepalingen op dit gebied; Overwegende dat de nationale wetgevingen inzake de bescherming van dieren bij het slachten of doden  consequenties hebben voor de situatie op het gebied van de mededinging en derhalve ook voor het  functioneren van de gemeenschappelijke markt voor landbouwprodukten; Overwegende dat derhalve gemeenschappelijke minimumnormen voor de bescherming van dieren bij het  slachten of doden moeten worden vastgesteld om een rationele ontwikkeling van de produktie te  garanderen en de voltooiing van de interne markt voor dieren en dierlijke produkten te  vergemakkelijken; Overwegende dat dieren tijdens het slachten of doden alle vermijdbare pijn of vermijdbaar lijden  moet worden bespaard; Overwegende dat het echter nodig is technische en wetenschappelijke experimenten toe te laten en  rekening te houden met de speciale vereisten ten behoeve van bepaalde religieuze riten; Overwegende dat de bepalingen ook voldoende bescherming moeten bieden voor dieren die worden  geslacht of gedood, maar die niet onder het Europees Verdrag inzake de bescherming van slachtdieren  vallen; Overwegende dat in de aan de slotakte van het Verdrag betreffende de Europese Unie gehechte  verklaring betreffende de bescherming van dieren, de Conferentie het Europees Parlement, de Raad,  de Commissie en de Lid-Staten verzoekt bij de opstelling en de tenuitvoerlegging van de  communautaire wetgeving inzake het gemeenschappelijk landbouwbeleid ten volle rekening te houden  met de vereisten inzake het welzijn van dieren; Overwegende dat het communautaire optreden ter zake moet voldoen aan de eisen die voortvloeien uit  het in artikel 3B van het Verdrag opgenomen subsidiariteitsbeginsel; Overwegende dat Richtlijn 74/577/EEG dient te worden ingetrokken, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK I Algemene bepalingen Artikel 11. Deze richtlijn is van toepassing  op het verplaatsen, onderbrengen, fixeren, bedwelmen, slachten en doden van dieren die worden  gefokt en gehouden voor het verkrijgen van vlees, huiden, pelzen of andere produkten en op de  procedures voor het doden in geval van bestrijding van besmettelijke ziekten. 2. Deze richtlijn is niet van toepassing op: - onder de supervisie van de bevoegde autoriteit uitgevoerde technische of wetenschappelijke  experimenten met betrekking tot de in lid 1 genoemde procedures, - dieren die gedood worden tijdens culturele of sportieve evenementen, - vrij wild dat overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 92/45/EEG wordt gedood. Artikel 2In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. slachthuis: elke inrichting of installatie, met inbegrip van voorzieningen voor het verplaatsen  of onderbrengen van dieren, die wordt gebruikt voor het commercieel slachten van de in artikel 5,  lid 1, genoemde dieren; 2. verplaatsen: het uitladen van dieren of het drijven van dieren van de bij het slachthuis  behorende losplaatsen, stallen of hokken naar de lokalen of plaatsen waar zij zullen worden  geslacht; 3. onderbrengen: het houden en in voorkomend geval het op passende wijze verzorgen (water, voeder,  rust) van dieren in door een slachthuis gebruikte stallen, hokken, overdekte plaatsen of weiden,  voordat zij worden geslacht; 4. fixeren: het toepassen op een dier van iedere methode die erop is gericht de bewegingen van het  dier te beperken ten einde het doeltreffend bedwelmen of doden te vergemakkelijken; 5. bedwelmen: iedere methode die, bij toepassing op een dier, dit dier onmiddellijk brengt in een  staat van bewusteloosheid die aanhoudt totdat de dood is ingetreden; 6. doden: iedere methode die resulteert in de dood van een dier; 7. slachten: het doden van een dier door verbloeding; 8. bevoegde autoriteit: de voor het verrichten van veterinaire controles bevoegde centrale  autoriteit van een Lid-Staat of een autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen. De religieuze instantie van de Lid-Staat waarvoor slachtingen worden verricht is evenwel bevoegd  voor de toepassing van en het toezicht op de specifieke bepalingen die gelden voor het slachten  volgens de methoden die vereist zijn voor bepaalde religieuze riten. Voor de toepassing van  genoemde bepalingen werkt deze autoriteit onder de verantwoordelijkheid van de officiële dierenarts  als omschreven in artikel 2 van Richtlijn 64/433/EEG. Artikel 3Bij het verplaatsen, onderbrengen, fixeren, bedwelmen, slachten en doden moet ervoor  worden gezorgd dat de dieren elke vermijdbare opwinding of pijn of elk vermijdbaar lijden wordt  bespaard. HOOFDSTUK II Vereisten inzake slachthuizen Artikel 4De bouw, de inrichting en de voorzieningen  van slachthuizen en het gebruik daarvan moeten zo zijn dat de dieren elke vermijdbare opwinding of  pijn of elk vermijdbaar lijden wordt bespaard. Artikel 51. Eenhoevigen, herkauwers, varkens, konijnen en pluimvee, die in een slachthuis worden  binnengebracht om er te worden geslacht, moetena) worden verplaatst en zo nodig ondergebracht  overeenkomstig het bepaalde in bijlage A; b) worden gefixeerd overeenkomstig het bepaalde in bijlage B; c) vóór het slachten worden bedwelmd of onmiddellijk worden gedood overeenkomstig het bepaalde in  bijlage C; d) wat het verbloeden betreft, worden behandeld overeenkomstig het bepaalde in bijlage D. 2. Het bepaalde in lid 1, onder c), geldt niet voor dieren die worden geslacht volgens speciale  methoden die vereist zijn voor bepaalde religieuze riten. 3. Met inachtneming van de algemene regels van het Verdrag kunnen de bevoegde autoriteiten van de  Lid-Staten voor inrichtingen waarvoor op grond van de artikelen 4 en 13 van Richtlijn 64/433/EEG,  artikel 4 van Richtlijn 91/498/EEG en de artikelen 7 en 18 van Richtlijn 71/118/EEG een afwijkende  regeling geldt, met betrekking tot runderen afwijken van het bepaalde in lid 1, onder a), en met  betrekking tot pluimvee, konijnen, varkens, schapen en geiten afwijken van het bepaalde in lid 1,  onder a), en de in bijlage C bedoelde methoden voor het bedwelmen en slachten voor zover de  voorschriften van artikel 3 worden nageleefd. Artikel 61. De instrumenten, installaties en verdere voorzieningen voor het fixeren, bedwelmen  of doden van dieren moeten zo zijn ontworpen, gebouwd en onderhouden en zo worden gebruikt dat de  dieren overeenkomstig deze richtlijn snel en doeltreffend worden bedwelmd of gedood. De bevoegde  autoriteit gaat na of de instrumenten, installaties en verdere voorzieningen voor het fixeren,  bedwelmen of doden aan de bovenstaande beginselen beantwoorden, en controleert regelmatig of zij in  goede staat van onderhoud verkeren, en of zij de mogelijkheid bieden het voornoemde doel te  bereiken. 2. Voor noodgevallen moeten op de slachtplaats adequate reserveapparatuur en -instrumenten aanwezig  zijn. Deze moeten naar behoren worden onderhouden en regelmatig worden geïnspecteerd. Artikel 7Het verplaatsen, onderbrengen, fixeren, bedwelmen, slachten of doden van dieren mag  alleen worden uitgevoerd door personen die de nodige kennis en vaardigheden bezitten om de taken  humaan en doeltreffend uit te voeren, overeenkomstig de in deze richtlijn neergelegde  voorschriften. De bevoegde autoriteit ziet erop toe dat de personen die zijn aangesteld voor het slachten over de  nodige beroepsbekwaamheid, -kennis en vaardigheden beschikken. Artikel 8De slachthuizen worden geïnspecteerd en gecontroleerd onder verantwoordelijkheid van de  bevoegde autoriteit, die te allen tijde vrije toegang moet hebben tot alle delen van het slachthuis  ten einde erop toe te kunnen zien dat deze richtlijn in acht wordt genomen. Deze inspecties en  controles kunnen evenwel worden uitgevoerd bij controles voor andere doeleinden. HOOFDSTUK III Het slachten en doden buiten slachthuizen Artikel 91. Voor het slachten van de  in artikel 5, lid 1, bedoelde dieren buiten slachthuizen, is artikel 5, lid 1, onder b), c) en d),  van toepassing. 2. De Lid-Staten kunnen evenwel toestaan dat van het bepaalde in lid 1 wordt afgeweken voor  pluimvee, konijnen, varkens, schapen en geiten die buiten het slachthuis door de eigenaar worden  geslacht of gedood voor eigen consumptie, mits aan de eisen van artikel 3 wordt voldaan en de  varkens, schapen en geiten van tevoren worden bedwelmd. Artikel 101. Wanneer dieren als bedoeld in artikel 5, lid 1, moeten worden geslacht of gedood in  het kader van de bestrijding van dierziekten, moet dat geschieden overeenkomstig het bepaalde in  bijlage E. 2. Dieren die voor hun pels worden gehouden, moeten worden gedood overeenkomstig het bepaalde in  bijlage F. 3. Eendagskuikens, zoals omschreven in artikel 2, punt 3, van Richtlijn 90/539/EEG, en embryo's die  in boerderijen overtollig zijn en die moeten worden verwijderd, moeten zo snel mogelijk worden  gedood overeenkomstig het bepaalde in bijlage G. Artikel 11De artikelen 9 en 10 zijn niet van toepassing op een dier dat om dringende redenen  onmiddellijk moet worden gedood. Artikel 12Gewonde of zieke dieren moeten ter plaatse worden geslacht of gedood. De bevoegde  autoriteit kan echter toestaan dat gewonde of zieke dieren worden vervoerd om geslacht of gedood te  worden, voor zover dit voor de dieren geen extra lijden veroorzaakt. HOOFDSTUK IV Slotbepalingen Artikel 131. Indien nodig stelt de Raad op voorstel van de  Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen de voorschriften vast voor de bescherming bij  het slachten of doden van andere dan de in deze richtlijn bedoelde dieren. 2. a) De bijlagen bij deze richtlijn worden door de Raad op voorstel van de Commissie volgens de in  lid 1 genoemde procedure gewijzigd, met name om ze aan te passen aan de technologische en  wetenschappelijke ontwikkeling; b) Bovendien legt de Commissie uiterlijk op 31 december 1995 aan de Raad een op basis van een  advies van het Wetenschappelijk Veterinair Comité opgesteld verslag voor met passende voorstellen  betreffende met name het gebruik van- de kogel met inslag in de hersenen of van andere dan de in  bijlage C genoemde gassen, of combinaties daarvan, die worden gebruikt voor de bedwelming, met name  kooldioxide voor de bedwelming van pluimvee, - andere dan de in bijlage C genoemde gassen, of combinaties daarvan, voor het doden, - elke andere wetenschappelijk erkende methode voor het bedwelmen of doden. De Raad neemt met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit over deze voorstellen; c) In afwijking van punt a) legt de Commissie uiterlijk op 31 december 1995 volgens de procedure  van artikel 16, aan het Permanent Veterinair Comité een op basis van een advies van het  Wetenschappelijk Veterinair Comité opgesteld verslag voor met passende voorstellen voor de  vaststelling vani) de sterkte en de werkingsduur van de stroom die nodig is om de verschillende  betrokken diersoorten te bedwelmen; ii) De gasconcentratie en de blootstellingsduur die nodig zijn om de verschillende betrokken  diersoorten met gas te bedwelmen; d) In afwachting van de tenuitvoerlegging van het bepaalde in de punten b) en c) blijven de  nationale bepalingen ter zake van toepassing, met inachtneming van de algemene bepalingen van het  Verdrag. Artikel 141. Voor zover zulks nodig is om de eenvormige toepassing van de onderhavige richtlijn  te verzekeren kunnen deskundigen van de Commissie controles ter plaatse uitvoeren. Daartoe kunnen  zij een representatieve steekproef van inrichtingen controleren om zich ervan te vergewissen dat de  bevoegde autoriteit controleert dat de inrichtingen de voorschriften van deze richtlijn toepassen. De Commissie brengt de Lid-Staten op de hoogte van de uitslag van de verrichte controles. 2. De in lid 1 genoemde controles worden in samenwerking met de bevoegde autoriteit uitgevoerd. 3. De Lid-Staat op het grondgebied waarvan een controle wordt verricht, geeft de deskundigen alle  steun voor de uitvoering van hun taak. 4. De uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel  16. Artikel 15Bij de inspectie van slachthuizen of inrichtingen in derde landen die zijn of moeten  worden erkend met het oog op de uitvoer naar de Gemeenschap overeenkomstig de communautaire  regelgeving, vergewissen de deskundigen van de Commissie zich ervan dat de in artikel 5 bedoelde  dieren zijn geslacht onder omstandigheden die ten minste even goede waarborgen voor een humane  behandeling bieden als in deze richtlijn zijn voorgeschreven. Vlees uit derde landen kan alleen worden ingevoerd wanneer het vleeskeuringscertificaat dat dit  vlees begeleidt, aangevuld is met een verklaring dat aan bovenstaande eis is voldaan. Artikel 161. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure,  leidt de voorzitter van het Permanent Veterinair Comité, deze procedure hetzij op eigen initiatief  hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat, onverwijld in bij het Comité. 2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen  maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan  vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het Comité spreekt zich uit met de  meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de  aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij stemming in  het Comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig  genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel. 3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het  advies van het Comité. b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of  indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in  betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Indien de Raad na verloop van drie maanden na indiening van het voorstel, geen besluit heeft  genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, behalve wanneer de Raad  zich met gewone meerderheid van stemmen tegen genoemde maatregelen heeft uitgesproken. Artikel 17Richtlijn 74/577/EEG wordt met ingang van 1 januari 1995 ingetrokken. Artikel 181. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen,  waaronder eventuele sancties, in werking treden om op 1 januari 1995 aan deze richtlijn te voldoen.  Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige  richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De  regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 2. Vanaf de in lid 1 vastgestelde datum mogen de Lid-Staten echter, met inachtneming van de  algemene regels van het Verdrag, op hun grondgebied bepalingen handhaven of toepassen die strenger  zijn dan die van deze richtlijn. Zij stellen de Commissie van elke maatregel in die zin in kennis. 3. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijkste bepalingen van intern recht  die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 19Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 22 december 1993. Voor de RaadDe VoorzitterJ.-M. DEHOUSSE(1) PB nr. C 314 van 5. 12. 1991,  blz. 14. (2) PB nr. C 241 van 21. 9. 1992, blz. 75. (3) PB nr. C 106 van 27. 4. 1992, blz. 15. (4) PB nr. L 316 van 26. 11. 1974, blz. 10. (5) PB nr. L 137 van 2. 6. 1988, blz. 25.  BIJLAGE A VOORSCHRIFTEN VOOR HET VERPLAATSEN EN ONDERBRENGEN VAN DIEREN IN SLACHTHUIZEN  I. Algemene voorschriften 1. Elk slachthuis dat na 30 juni 1994 in bedrijf wordt genomen, moet  beschikken over passende voorzieningen en installaties voor het uitladen van de dieren uit de  vervoermiddelen. Alle bestaande slachthuizen moeten vóór 1 januari 1996 aan deze bepaling voldoen. 2. De dieren moeten zo spoedig mogelijk na aankomst worden uitgeladen. Als dit niet mogelijk is,  moeten de dieren worden beschermd tegen extreme weersomstandigheden en moet voor voldoende  ventilatie worden gezorgd. 3. Dieren die elkaar vanwege hun soort, geslacht, leeftijd of oorsprong kunnen verwonden, moeten  gescheiden worden gehouden en gescheiden worden ondergebracht. 4. De dieren moeten worden beschermd tegen slecht weer. Als de dieren zijn blootgesteld aan hoge  temperaturen bij vochtig weer, moet op adequate wijze voor afkoeling worden gezorgd. 5. De algemene toestand en de gezondheidstoestand van de dieren moeten ten minste iedere ochtend en  iedere avond worden gecontroleerd. 6. Onverminderd het bepaalde in Richtlijn 64/433/EEG, bijlage I, hoofdstuk VI, moeten dieren die  tijdens het vervoer of bij aankomst in het slachthuis pijn of ander lijden te verduren hebben gehad  alsmede niet-gespeende dieren onmiddellijk worden geslacht. Als dit niet mogelijk is, moeten zij  worden afgezonderd en zo snel mogelijk, en uiterlijk twee uur nadien, worden geslacht. Dieren die  niet kunnen lopen, mogen niet naar de slachtplaats worden gesleept, maar moeten ter plaatse worden  gedood, of, indien dat mogelijk is en geen onnodig lijden veroorzaakt, op een wagentje of een  rijdend plateau naar het lokaal voor noodslachtingen worden vervoerd. II. Voorschriften voor niet in containers aangevoerde dieren 1. Wanneer het slachthuis beschikt  over voorzieningen voor het uitladen van de dieren, moeten die een stroef loopvlak hebben en zo  nodig een bescherming aan de zijkanten. De bruggen, vlonders en loopplanken moeten voorzien zijn  van zijwanden, relingen of andere inrichtingen die moeten verhinderen dat de dieren eraf vallen. De  vlonders voor het in- en uitladen moeten zo weinig mogelijk hellen. 2. Bij het uitladen mogen de dieren niet bang gemaakt, opgejaagd of mishandeld worden en dient  ervoor te worden gezorgd dat de dieren niet omver worden gelopen. De dieren mogen niet zodanig  worden opgetild aan de kop, de horens, de oren, de poten, de staart of de vacht dat zij onnodige  pijn of lijden ondervinden. Indien nodig moeten de dieren afzonderlijk worden geleid. 3. Bij het verplaatsen van de dieren dient behoedzaam te werk worden gegaan. Drijfgangen moeten zo  zijn geconstrueerd dat het gevaar voor verwonding van de dieren zo klein mogeljik wordt en moeten  zo zijn aangelegd dat gebruik kan worden gemaakt van het kudde-instinct. Instrumenten om de dieren  in een bepaalde richting te drijven mogen alleen maar daartoe worden gebruikt en slechts gedurende  korte tijd. Apparaten waarmee elektrische schokken worden toegediend, mogen uitsluitend worden  gebruikt bij volwassen runderen en bij varkens die weigeren zich te verplaatsen, op voorwaarde dat  de schokken niet langer duren dan twee seconden, dat zij voldoende worden gespreid en dat de dieren  ruimte hebben om zich voort te bewegen; dergelijke schokken mogen uitsluitend worden toegepast op  de spieren van de achtervoeten. 4. Het is verboden dieren te slaan op delen van het lichaam die bijzonder gevoelig zijn of op die  delen druk uit te oefenen. Het is met name verboden de staart van de dieren te verbrijzelen, om te  draaien of te breken en de dieren in de ogen te grijpen. Het is ook verboden te slaan en te  schoppen. 5. De dieren mogen alleen naar de slachtplaats worden gebracht, wanneer zij onmiddellijk na hun  aankomst worden geslacht. Als de dieren niet onmiddellijk na hun aankomst worden geslacht, moeten  zij worden ondergebracht. 6. Onverminderd de afwijkingen toegestaan uit hoofde van de artikelen 4 en 13 van Richtlijn  64/433/EEG moeten de slachthuizen voor het naar behoren onderbrengen van de dieren beschikken over  voldoende hokken die bescherming bieden tegen slechte weersomstandigheden. 7. Onverminderd de elders in de communautaire wetgeving vastgestelde eisen, moeten de stallen  beschikken over: - vloeren die zo weinig mogelijk gevaar van uitglijden opleveren en die geen verwondingen  veroorzaken wanneer de dieren ermee in contact komen; - adequate ventilatie, ook bij voorzienbare extreme omstandigheden qua temperatuur en  vochtigheidsgraad. Wanneer ventilatieapparatuur noodzakelijk is, moet worden gezorgd voor  noodvoorzieningen die bij eventuele storingen onmiddellijk kunnen worden ingezet; - kunstlicht dat voldoende intens is om de dieren te allen tijde te kunnen keuren; tevens moet er,  zo nodig, een adequate noodverlichting voorhanden zijn; - in voorkomend geval, voorzieningen om de dieren vast te binden; - indien nodig, voldoende geschikt strooisel voor alle dieren die in de stallen overnachten. 8. Wanneer de slachthuizen niet alleen stallen hebben als hierboven bedoeld, maar ook weiden zonder  natuurlijke bescherming of schaduw, moet worden gezorgd voor een adequate vorm van bescherming  tegen slechte weersomstandigheden. De weiden moeten in zodanige toestand worden gehouden dat de  gezondheid van de dieren niet wordt bedreigd door factoren van fysische, chemische of andere aard. 9. Dieren die niet onmiddellijk na hun aankomst naar de slachtplaats worden gebracht, moeten steeds  via adequate voorzieningen over drinkwater kunnen beschikken. Dieren die twaalf uur na aankomst  niet zijn geslacht, moeten op dat moment, en vervolgens matig en met passende tussenpozen, worden  gevoederd. 10. Dieren die twaalf uur of langer in een slachthuis moeten verblijven, moeten worden gehuisvest  en, indien nodig, zo worden vastgebonden dat zij zonder problemen kunnen gaan liggen. Als de dieren  niet worden vastgebonden, moeten zij op zodanige wijze over voeder kunnen beschikken dat zij  ongestoord kunnen eten. III. Voorschriften voor in containers aangevoerde dieren 1. De containers waarin de dieren worden  vervoerd, moeten behoedzaam worden behandeld; het is niet toegestaan ermee te gooien, ze op de  grond te laten vallen of ze te kantelen. Zij moeten zo mogelijk horizontaal en mechanisch worden  in- en uitgeladen. 2. Dieren die worden afgeleverd in containers met een geperforeerde of buigzame bodem moeten zeer  voorzichtig worden uitgeladen om te voorkomen dat de dieren verwondingen oplopen. Desnoods moeten  de dieren afzonderlijk worden uitgeladen uit de containers. 3. Dieren die in containers zijn vervoerd, moeten zo snel mogelijk worden geslacht; als dit niet  gebeurt, moeten zij indien nodig worden gedrenkt en gevoerderd overeenkomstig het bepaalde in punt  II.9.  BIJLAGE B HET FIXEREN VÓÓR HET BEDWELMEN, SLACHTEN OF DODEN 1. De dieren moeten op een  passende wijze worden gefixeerd en wel op zo'n manier dat hun vermijdbare pijn, vermijdbaar lijden,  vermijdbare opwinding of vermijdbare verwondingen of kneuzingen worden bespaard. Bij het rituele slachten moeten de runderen voordat zij worden geslacht, evenwel worden gefixeerd  volgens een mechanisch procédé teneinde alle pijn, lijden en opwinding, alsmede alle verwondingen  of kneuzingen te voorkomen. 2. Ook is het verboden de poten van de dieren vast te binden en de dieren op te hangen voordat zij  worden bedwelmd of gedood. Pluimvee en konijnen mogen evenwel worden opgehangen om te worden  geslacht, voor zover passende maatregelen zijn getroffen om ervoor te zorgen dat het pluimvee en de  konijnen vlak voor het bedwelmen zo ontspannen zijn dat de bedwelming doeltreffend en zonder  onnodige vertraging kan worden uitgevoerd. Het blokkeren van een dier door middel van een systeem waarmee het in bedwang wordt gehouden kan in  geen geval worden beschouwd als ophanging. 3. Dieren die worden bedwelmd of gedood met mechanische of elektrische middelen die worden  toegepast op de kop van de dieren, moeten op zodanige wijze worden gepresenteerd dat de  desbetreffende apparaten gemakkelijk, nauwkeurig en zolang als dat noodzakelijk is, kunnen worden  aangebracht en gebruikt. De bevoegde autoriteit kan voor eenhoevigen en runderen evenwel toestaan  dat passende middelen worden gebruikt om de hoofdbewegingen te beperken. 4. Elektrische bedwelmingsapparatuur mag niet worden gebruikt om de dieren in bedwang te houden, te  fixeren of in beweging te brengen.  BIJLAGE C HET BEDWELMEN EN DODEN VAN ANDERE DAN PELSDIEREN I. TOEGESTANE METHODEN A.  Bedwelmen1. Penschiettoestel2. Kopslag3. Elektrische bedwelming4. Gasbedwelming met behulp van  kooldioxideB. Doden1. Kogel2. Elektrokutie3. Gasbedwelming met behulp van kooldioxideC. De  bevoegde autoriteit mag evenwel voor sommige welbepaalde soorten als methode voor het doden  onthoofding, het breken van de nek of het gebruik van een vacuuemcel toestaan, voor zover aan het  bepaalde in artikel 3 en aan de specifieke eisen van punt III van deze bijlage wordt voldaan. II. SPECIFIEKE EISEN VOOR HET BEDWELMEN De dieren mogen niet worden bedwelmd als het niet  mogelijk is ze onmiddellijk daarna te laten verbloeden. 1. Penschiettoestela) De instrumenten moeten zo worden geplaatst dat het projectiel in de  hersenschors binnendringt. Het is met name verboden rundvee met een nekschot te doden. Bij schapen en geiten is dit wel toegestaan als een schot in het voorhoofd in verband met de  aanwezigheid van horens niet mogelijk is. In dat geval moet het instrument onmiddellijk achter de  aanzet van de horens worden geplaatst, waarbij moet worden gericht op de bek; het verbloeden moet  binnen 15 seconden na het schot beginnen. b) Wanneer gebruik wordt gemaakt van een penschiettoestel, moet de bedwelmer zich er na elk schot  van vergewissen dat de pen volledig in de loop terugschuift. Als dit niet het geval is, mag het  penschiettoestel niet meer worden gebruikt totdat het is gerepareerd. c) De dieren mogen niet in een bedwelmingsbox worden geplaatst indien de bedwelmer niet klaar is om  het dier te bedwelmen zodra het zich in de box bevindt. De kop van een dier mag pas worden  gefixeerd wanneer de bedwelmer klaar is om het dier te bedwelmen. 2. Kopslaga) Kopslagbedwelming is alleen toegestaan wanneer daarbij gebruik wordt gemaakt van een  mechanisch instrument waarmee een slag wordt toegebracht op de schedel. De bedwelmer moet ervoor  zorgen dat het instrument op de juiste plaats wordt aangebracht en dat een volgens de instructies  van de fabrikant qua slagkracht geschikte patroon wordt gebruikt, zodat een voldoende harde slag  wordt toegebracht zonder dat echter een schedelfractuur wordt veroorzaakt. b) Wanneer bij kleine partijen konijnen op niet mechanische wijze een slag op de schedel wordt  toegebracht, moet deze handeling echter zodanig worden uitgevoerd dat de dieren onmiddellijk in een  staat van bewusteloosheid worden gebracht die aanhoudt totdat zij gedood worden; hierbij moeten de  algemene bepalingen van artikel 3 in acht worden genomen. 3. Elektrische bedwelmingA. Elektroden1. De elektroden moeten aan weerszijden van de hersenen  worden geplaatst zodat de stroom door de hersenen heen geleid wordt. Voorts moet gezorgd worden  voor een goed contact van de stroom met de huid, met name door overtollige wol te verwijderen of de  huid te bevochtigen. 2. Wanneer de dieren afzonderlijk worden bedwelmd, moet de appartuura) een systeem bevatten  waarmee de impedantie van de belasting wordt gemeten en dat de apparatuur blokkeert wanneer de  minimaal vereiste stroomsterkte niet kan worden bereikt; b) voorzien zijn van een systeem waarmee op zichtbare of hoorbare wijze wordt aangegeven hoelang  het apparaat contact maakt met het dier; c) in verbinding staan met een toestel waarmee voltage en stroom bij belasting worden aangegeven.  Dit toestel moet zo worden geplaatst dat deze gegevens voor de bedwelmer duidelijk zichtbaar zijn. B. Waterbaden1. Wanneer er waterbaden worden gebruikt om pluimvee te bedwelmen moet het waterpeil  kunnen worden geregeld ten einde een goed contact met de kop van het dier mogelijk te maken. De sterkte en de duur van de hiervoor gebruikte stroom worden door de bevoegde autoriteit  vastgesteld op een zodanig niveau dat de dieren onmiddellijk in een staat van bewusteloosheid  worden gebracht die aanhoudt totdat zij worden gedood. 2. Wanneer pluimvee groepsgewijs in waterbaden wordt bedwelmd, moet een voltage worden aangehouden  die voldoende is om stroom op te wekken die sterk genoeg is om ieder stuk pluimvee te bedwelmen. 3. Er moeten passende maatregelen worden genomen voor een goede geleiding van de stroom en met name  een goed contact van de stroom met het dier; door bevochtiging moet het contact tussen de poten en  de haken waaraan het pluimvee opgehangen is, worden vergroot. 4. De afmetingen en de diepte van de waterbaden voor de bedwelming van pluimvee moeten zijn  afgestemd op de te slachten soorten pluimvee. Het waterbad mag bij het inbrengen van de dieren niet  overlopen. De elektrode onder water moet over de volle lengte van het waterbad zijn aangebracht. 5. Indien nodig moet manueel ingegrepen kunnen worden.4. Bedwelming met behulp van kooldioxide1. De concentratie kooldioxide voor de bedwelming van  varkens moet ten minste 70 volumeprocenten bedragen. 2. De ruimte waarin varkens aan het gas worden blootgesteld, en de apparatuur om de varkens door  deze ruimte te transporteren, moeten zo zijn ontworpen, gebouwd en onderhouden dat wordt voorkomen  dat de varkens verwondingen oplopen en dat de borstkas van de dieren wordt ingedrukt; voorts moeten  de varkens overeind kunnen blijven staan tot zij het bewustzijn verliezen. De aanvoervoorzieningen  en de bedwelmingsruimte moeten adequaat zijn verlicht, zodat de varkens elkaar of hun omgeving  kunnen zien. 3. De bedwelmingsruimte moet voorzien zijn van apparaten waarmee de concentratie kooldioxide kan  worden gemeten op de plaats van maximale expositie aan het gas. Deze apparaten moeten een duidelijk  zichtbaar en hoorbaar waarschuwingssignaal geven wanneer de concentratie kooldioxide onder het  vereiste niveau daalt. 4. Varkens moeten in kooien of in containers worden geplaatst en wel zodanig dat zij elkaar kunnen  zien, en binnen 30 seconden na binnenkomst in de bedwelmingsruimte aan het gas worden blootgesteld.  De dieren moeten zo snel mogelijk na het binnenkomen worden getransporteerd naar de plaats waar de  gasconcentratie het hoogst is, en moeten zo lang aan het gas worden blootgesteld dat zeker is dat  zij buiten bewustzijn blijven totdat zij worden gedood. III. SPECIFIEKE EISEN VOOR HET DODEN 1. KogelVoor deze methode die mag worden gebruikt voor het  doden van verschillende diersoorten en met name gekweekt grof wild en hertachtigen, is toestemming  van de bevoegde autoriteit nodig, die er met name op moet toezien dat de methode door bevoegd  personeel en met inachtneming van de algemene bepalingen van artikel 3 van de onderhavige richtlijn  wordt toegepast. 2. Onthoofding of breken van de nekVoor deze methoden, die alleen mogen worden gebruikt voor het  doden van pluimvee, is toestemming van de bevoegde autoriteit nodig, die erop moet toezien dat zij  door bevoegd personeel en met inachtneming van de algemene bepalingen van artikel 3 van de  onderhavige richtlijn worden toegepast. 3. Elektrokutie en kooldioxideDe bevoegde autoriteit kan toestaan dat verschillende diersoorten  met behulp van deze methoden worden gedood, mits behalve aan de algemene bepalingen van artikel 3  ook wordt voldaan aan de specifieke bepalingen in de punten 3 en 4 van punt II van deze bijlage;  bovendien stelt zij hiervoor de sterkte en de duur van de gebruikte stroom alsmede de concentratie  en de blootstellingsduur voor kooldioxide vast. 4. VacuuemcelVoor deze methode, die alleen gebruikt mag worden voor het doden zonder verbloeden van  bepaalde voor menselijke consumptie bestemde dieren behorend tot soorten gekweekt wild (kwartels,  patrijzen en fazanten), is toestemming van de bevoegde autoriteit nodig die erop moet toezien dat  wordt voldaan aan de eisen van artikel 3 en dat: - de dieren in een luchtdichte cel worden geplaatst waar door een sterke elektrische pomp snel een  vaccuuem wordt gecreëerd; - de onderdruk wordt gehandhaafd tot de dieren dood zijn; - de dieren in groepen in bedwang worden gehouden, in vervoerscontainers die kunnen worden  ingebracht in de vaccuuemcel, waarvan de afmetingen daarop afgestemd zijn.  BIJLAGE D HET VERBLOEDEN VAN DE DIEREN 1. Het verbloeden van bedwelmde dieren moet zo  spoedig mogelijk na het voltooien van de bedwelming beginnen, en zodanig worden verricht dat de  verbloeding snel, overvloedig en volledig is. Het verbloeden moet in elk geval gebeuren voor het  dier terug bij bewustzijn komt. 2. Bij alle bedwelmde dieren moet de verbloeding gebeuren door ten minste één van de halsslagaderen  of de bloedvaten waaruit die voortkomen, in te snijden. Na het insnijden mogen geen verdere slachthandelingen worden verricht of elektrische prikkels  worden gegeven tot het verbloeden is beëindigd. 3. Wanneer het bedwelmen, het aanhaken, het ophangen en het laten verbloeden van de dieren door  dezelfde persoon worden uitgevoerd, moet die persoon al deze handelingen achtereenvolgens bij één  bepaald dier hebben uitgevoerd voordat hij met de uitvoering daarvan bij een ander dier begint. 4. Wanneer voor het verbloeden van pluimvee gebruik wordt gemaakt van automatische halsafsnijders,  moet ervoor worden gezorgd dat zo nodig manueel kan worden ingegrepen, zodat, bij een defect van  het apparaat, de dieren onmiddellijk kunnen worden geslacht.  BIJLAGE E HET DODEN VAN DIEREN IN HET KADER VAN DE BESTRIJDING VAN DIERZIEKTEN  Toegestane methodenElke methode voor het doden van dieren die is toegestaan overeenkomstig  bijlage C en die een stellige dood waarborgt. Bovendien kan de bevoegde autoriteit, met inachtneming van de algemene bepalingen van artikel 3 van  de onderhavige richtlijn, het gebruik van andere methoden toestaan voor het doden van voor de  betreffende ziekte vatbare dieren, waarbij zij zich met name van het volgende vergewist: - indien methoden worden toegepast die niet onmiddellijk de dood veroorzaken (bij voorbeeld een  penschiettoestel), moeten passende maatregelen worden getroffen om de dieren zo snel mogelijk te  doden en in ieder geval voordat zij weer bij bewustzijn komen, - er mogen geen verdere handelingen worden verricht voordat de dood van de dieren is  geconstateerd.  BIJLAGE F HET DODEN VAN PELSDIEREN 1. Toegestane methoden 1. Mechanische instrumenten  die in de hersenen binnendringen2. Injectie met een overdosis van een verdovingsmiddel3.  Elektrokutie met hartstilstand4. Gasbedwelming met behulp van koolmonoxide5. Bedwelming met  chloroform6. Bedwelming door kooldioxideDe bevoegde autoriteit besluit, met inachtneming van de  algemene bepalingen van artikel 3 van de onderhavige richtlijn, welke methode het meest geschikt is  voor het doden van de diverse betrokken diersoorten. II. Specifieke bepalingen 1. Mechanische instrumenten die in de hersenen binnendringena) De  instrumenten moeten zo worden geplaatst dat het projectiel in de hersenschors binnendringt. b) Deze methode is alleen toegestaan als het verbloeden onmiddellijk na het schot begint. 2. Injectie met een overdosis van een verdovingsmiddelEr mag alleen gebruik worden gemaakt van  verdovingsmiddelen, doses en toedieningswijzen die een onmiddellijke bewusteloosheid veroorzaken,  gevolgd door de dood. 3. Elektrokutie met hartstilstandDe elektroden moeten aan weerszijden van de hersenen en het hart  worden geplaatst, met dien verstande dat de minimale stroomsterkte een onmiddellijke  bewusteloosheid en hartstilstand moet veroorzaken. Wanneer echter, bij vossen, elektroden worden  geplaatst aan de bek en aan het rectum, moet een minimale effectieve stroomsterkte van 0,3 ampère  gedurende ten minste 3 seconden worden gehandhaafd. 4. Gasbedwelming met behulp van koolmonoxidea) De ruimte waarin de dieren worden blootgesteld aan  het gas, moet zo zijn ontworpen, gebouwd en onderhouden dat voorkomen wordt dat de dieren  verwondingen oplopen en dat controle mogelijk is. b) De dieren mogen pas in de bedwelmingsruimte worden binnengebracht wanneer de concentratie  koolmonoxide afkomstig van een bron van 100 % koolmonoxide, ten minste 1 volumeprocent heeft  bereikt. c) Uitlaatgassen van een speciaal hiervoor aangepaste motor zijn toegestaan voor het doden van  marterachtigen en chinchilla's, mits tests hebben uitgewezen dat het gebruikte gas- naar behoren  is afgekoeld, - voldoende is gefilterd, - vrij is van irriterende stoffen en gassen, en- de dieren pas kunnen worden binnengebracht  wanneer de concentratie koolmonoxide ten minste 1 volumeprocent bereikt. d) Bij inhalatie moet het gas eerst een diepe algemene gevoelloosheid veroorzaken, uiteindelijk en  onvermijdelijk gevolgd door de dood. e) De dieren moeten in de bedwelmingsruimte blijven totdat zij dood zijn. 5. Bedwelming met behulp van chloroformHet gebruik van chloroform voor het doden van chinchilla's  is toegestaan onder de volgende voorwaarden: a) de ruimte waarin de dieren worden blootgesteld aan het gas, is zo ontworpen, gebouwd en  onderhouden dat voorkomen wordt dat de dieren verwondingen oplopen en dat controle mogelijk is, b) de dieren worden pas in de bedwelmingsruimte gebracht wanneer de lucht verzadigd is met  chloroform, c) bij inhalatie moet het gas eerst een diepe algemene gevoelloosheid veroorzaken, uiteindelijk en  onvermijdelijk gevolgd door de dood, d) de dieren moeten in de bedwelmingsruimte blijven totdat zij dood zijn. 6. Bedwelming met behulp van kooldioxideHet gebruik van kooldioxide voor het doden van  marterachtigen en chinchilla's is toegestaan onder de volgende voorwaarden: a) De ruimte waarin de dieren worden blootgesteld aan het gas, moet zo zijn ontworpen, gebouwd en  onderhouden dat voorkomen wordt dat de dieren verwondingen oplopen en dat controle mogelijk is. b) De dieren mogen pas in de bedwelmingsruimte worden gebracht wanneer de lucht een zo hoog  mogelijke concentratie kooldioxide bevat afkomstig van een bron van 100 % kooldioxide. c) Bij inhalatie moet het gas eerst een diepe algemene gevoelloosheid veroorzaken, uiteindelijk en  onvermijdelijk gevolgd door de dood. d) De dieren moeten in de bedwelmingsruimte blijven totdat zij dood zijn.  BIJLAGE G HET DODEN VAN KUIKENS EN EMBRYO'S DIE IN BROEDERIJEN OVERTOLLIG ZIJN EN DIE  MOETEN WORDEN VERWIJDERD I. Toegestane methoden voor het doden van kuikens 1. Gebruik van  mechanische apparatuur die een snelle dood veroorzaakt. 2. Blootstelling aan kooldioxide. 3. De bevoegde autoriteit kan echter het gebruik toestaan van andere, wetenschappelijk erkende  methoden voor het doden van kuikens voor zover daarbij de algemene bepalingen van artikel 3 van  deze richtlijn in acht worden genomen. II. Specifieke bepalingen 1. Gebruik van mechanische apparatuur die een snelle dood  veroorzaakta) De dieren moeten worden gedood door een apparaat met sneldraaiende, mechanisch  aangedreven snijplaten, of met uitstulpingen in schuim. b) De capaciteit van het apparaat moet voldoende zijn om alle dieren direct te doden, zelfs wanneer  het om grote aantallen gaat. 2. Blootstelling aan kooldioxidea) De dieren moeten in een ruimte worden gebracht met een zo hoog  mogelijke concentratie kooldioxide, afkomstig van een bron van 100 % kooldioxide. b) De dieren moeten in de bovengenoemde ruimte blijven totdat zij dood zijn. III. Toegestane methode voor het doden van embryo's 1. Om levende embryo's onmiddellijk te doden,  moet voor de destructie van al het afval van de broederijen gebruik worden gemaakt van de onder  punt II.1 genoemde mechanische apparatuur. 2. De bevoegde autoriteit kan echter het gebruik toestaan van andere, wetenschappelijk erkende  methoden voor het doden van embryo's voor zover daarbij de algemene bepalingen van artikel 3 van  deze richtlijn in acht worden genomen.