title: Richtlijn 2006/91/EG van de Raad van 7 november 2006 betreffende de bestrijding van de San José-schildluis (Gecodificeerde versie)

text:
               11.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 312/42

         RICHTLIJN 2006/91/EG VAN DE RAAD
   van 7 november 2006
   betreffende de bestrijding van de San José-schildluis
   (Gecodificeerde versie)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op de artikelen 37 en 94,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 69/466/EEG van de Raad van 8 december 1969 betreffende de bestrijding van de San José-schildluis (3) is ingrijpend gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               De productie van tweezaadlobbige houtachtige gewassen en van de vruchten daarvan neemt een belangrijke plaats in in de landbouw van de Gemeenschap.

               (3)

               De opbrengst van deze productie wordt voortdurend bedreigd door schadelijke organismen.

               (4)

               De bescherming van deze gewassen tegen deze schadelijke organismen strekt er niet alleen toe dat de productiecapaciteit wordt gehandhaafd, doch tevens dat de productiviteit van de landbouw wordt vergroot.

               (5)

               De beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen van schadelijke organismen in elke lidstaat zouden slechts een beperkte uitwerking hebben indien deze organismen niet in de gehele Gemeenschap gelijktijdig en systematisch worden bestreden en verbreiding ervan niet wordt voorkomen.

               (6)

               Een der gevaarlijkste schadelijke organismen voor tweezaadlobbige houtachtige gewassen is de San José-schildluis (Quadraspidiotus perniciosus Comst.).

               (7)

               Dit schadelijke organisme is in verscheidene lidstaten opgetreden en er bestaan in de Gemeenschap besmette gebieden.

               (8)

               Er bestaat een blijvend gevaar voor de teelt van tweezaadlobbige houtachtige gewassen in de gehele Gemeenschap, indien geen doeltreffende maatregelen worden getroffen om dit schadelijke organisme te bestrijden en verbreiding ervan te voorkomen.

               (9)

               Ter beteugeling van dit schadelijke organisme, is het noodzakelijk voor de Gemeenschap minimumvoorschriften vast te stellen. De lidstaten moeten aanvullende of strengere voorschriften kunnen vaststellen voor zover deze noodzakelijk zijn.

               (10)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Deze richtlijn heeft betrekking op de in de lidstaten te treffen minimummaatregelen ter bestrijding van de San José-schildluis (Quadraspidiotus perniciosus Comst.) en ter voorkoming van verbreiding ervan.
   Artikel 2
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

               a)

               Gewassen: levende planten en levende delen van planten met uitzondering van vruchten en zaden;

               b)

               Besmette gewassen of vruchten: gewassen of vruchten waarop zich een of meer San José-schildluizen bevinden, indien niet is bewezen dat deze dood zijn;

               c)

               Waardplanten van de San José-schildluis: gewassen van de geslachten Acer L., Cotoneaster Ehrh., Crataegus L., Cydonia Mill., Evonymus L., Fagus L., Juglans L., Ligustrum L., Malus Mill., Populus L., Prunus L., Pyrus L., Ribes L., Rosa L., Salix L., Sorbus L., Syringa L., Tilia L., Ulmus L. en Vitis L.;

               d)

               Boomkwekerijen: cultures waarin gewassen worden geteeld, die bestemd zijn voor wederuitplant, voor vermenigvuldiging of voor het in het verkeer brengen als bewortelde losse planten.

         Artikel 3
   Wanneer de aanwezigheid van de San José-schildluis wordt vastgesteld, bakenen de lidstaten zowel het besmette gebied als een veiligheidszone die breed genoeg is om de omliggende gebieden te beschermen, af.
   Artikel 4
   De lidstaten schrijven voor, dat in de besmette gebieden en in de veiligheidszone een passende behandeling van de waardplanten van de San José-schildluis moet plaatsvinden ter bestrijding van dit schadelijke organisme en ter voorkoming van verbreiding ervan.
   Artikel 5
   De lidstaten schrijven het volgende voor:

               a)

               alle besmette gewassen die zich in boomkwekerijen bevinden, moeten worden vernietigd;

               b)

               alle overige besmette of vermoedelijk besmette gewassen die in een besmet gebied groeien, moeten dusdanig worden behandeld dat deze gewassen en de daarvan afkomstige verse vruchten niet meer besmet zijn wanneer zij in het verkeer worden gebracht;

               c)

               alle bewortelde en in een besmet gebied groeiende waardplanten van de San José-schildluis, alsmede de uit dit gebied afkomstige en voor vermenigvuldiging bestemde delen van deze planten, mogen slechts binnen het besmette gebied worden verplant of uit het besmette gebied worden vervoerd, indien er geen besmetting op is vastgesteld en indien zij zodanig zijn behandeld dat eventueel aanwezige San José-schildluizen vernietigd zijn.

         Artikel 6
   De lidstaten dragen er zorg voor, dat er in de veiligheidszones officieel toezicht wordt uitgeoefend op de waardplanten van de San José-schildluis en dat deze minstens één keer per jaar worden onderzocht op de aanwezigheid van San José-schildluizen.
   Artikel 7
   1.   De lidstaten schrijven voor, dat van alle partijen niet in de grond vaststaande gewassen en verse vruchten waarin besmetting is geconstateerd, de besmette gewassen en vruchten moeten worden vernietigd en dat de overige gewassen en vruchten der partij zodanig moeten worden behandeld of verwerkt, dat de eventueel nog aanwezige San José-schildluizen worden vernietigd.
   2.   Lid 1 is niet van toepassing op slechts licht aangetaste partijen vers fruit.
   Artikel 8
   De lidstaten heffen de maatregelen ter bestrijding van de San José-schildluis of ter voorkoming van de verbreiding ervan eerst op, wanneer de aanwezigheid van de San José-schildluis niet meer wordt vastgesteld.
   Artikel 9
   De lidstaten verbieden het houden van de San José-schildluis.
   Artikel 10
   1.   De lidstaten kunnen toestaan:

               a)

               dat wordt afgeweken van de in de artikelen 4, 5, 7, lid 1, en 9 bedoelde maatregelen, ten behoeve van wetenschappelijke en fytosanitaire doeleinden, proefnemingen en selectiewerkzaamheden;

               b)

               dat in afwijking van de artikelen 5, onder b), en 7, lid 1, besmette verse vruchten onmiddellijk worden verwerkt;

               c)

               dat in afwijking van de artikelen 5, onder b), en 7, lid 1, besmette verse vruchten binnen het besmette gebied in het verkeer worden gebracht.

         2.   De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde afwijkingen slechts worden toegestaan, indien door voldoende controle wordt gewaarborgd dat zij geen afbreuk doen aan de bestrijding van de San José-schildluis en geen gevaar voor verbreiding van dit schadelijke organisme opleveren.
   Artikel 11
   De lidstaten kunnen aanvullende of strengere voorschriften met betrekking tot de bestrijding van de San José-schildluis of het voorkomen van verbreiding daarvan vaststellen, voor zover deze maatregelen noodzakelijk zijn voor deze bestrijding of voorkoming.
   Artikel 12
   Richtlijn 69/466/EEG wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 13
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 14
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 7 november 2006.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         E. HEINÄLUOMA

      (1)  Advies uitgebracht op 12 oktober 2006 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies uitgebracht op 5 juli 2006 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 323 van 24.12.1969, blz. 5. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 77/93/EEG (PB L 26 van 31.1.1977, blz. 20).

      (4)  Zie bijlage I, deel A.

      BIJLAGE I
      DEEL A
      Ingetrokken richtlijn met de wijziging ervan

                  Richtlijn 69/466/EEG van de Raad
                  (PB L 323 van 24.12.1969, blz. 5)

                  Richtlijn 77/93/EEG van de Raad
                  (PB L 26 van 31.1.1977, blz. 20)

                  Uitsluitend artikel 19

      DEEL B
      Termijnen voor omzetting in nationaal recht
      (bedoeld in artikel 12)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  69/466/EEG (1)

                  9 december 1971

                  77/93/EEG (2)
                      (3)
                      (4)

                  1 mei 1980

         (1)  Voor Ierland en het Verenigd Koninkrijk: 1 juli 1973.

         (2)  De lidstaten kunnen volgens de procedure van artikel 16 van Richtlijn 77/93/EEG op hun verzoek worden gemachtigd aan sommige bepalingen van deze richtlijn te voldoen op een later tijdstip dan 1 mei 1980, doch uiterlijk op 1 januari 1981.

         (3)  Voor Griekenland: 1 januari 1983.

         (4)  Voor Spanje en Portugal: 1 maart 1987.

      BIJLAGE II
      Concordantietabel

                  Richtlijn 69/466/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1 tot en met 11

                  Artikel 1 tot en met 11

                  Artikel 12

                  —

                  —

                  Artikel 12

                  —

                  Artikel 13

                  Artikel 13

                  Artikel 14

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II


title: Richtlijn 2009/163/EU van de Commissie van 22 december 2009 tot wijziging van Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en van de Raad inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt, wat neotaam betreft (Voor de EER relevante tekst)

text:
               23.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 344/37

      RICHTLIJN 2009/163/EU VAN DE COMMISSIE

   van 22 december 2009
   tot wijziging van Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en van de Raad inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt, wat neotaam betreft
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gelet op Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven (1), en met name op artikel 31,
   Na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1994 inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt (2) is een lijst van zoetstoffen vastgesteld die in de Unie mogen worden gebruikt, alsmede de voorwaarden voor het gebruik ervan.

               (2)

               De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft de veiligheid van neotaam als zoetstof en smaakversterker beoordeeld en hierover op 27 september 2007 advies uitgebracht (3). Na bestudering van alle gegevens over de stabiliteit, de afbraakproducten en de toxicologie heeft de EFSA geconcludeerd dat het voorgestelde gebruik van neotaam als zoetstof en smaakversterker geen gevaar voor de veiligheid oplevert en heeft zij een aanvaardbare dagelijkse inname (ADI) van 0-2 mg/kg lichaamsgewicht/dag vastgesteld. De EFSA heeft bovendien opgemerkt dat het op grond van voorzichtige schattingen van de blootstelling van volwassenen en kinderen aan neotaam via de voeding zeer onwaarschijnlijk is dat de ADI bij de voorgestelde gebruiksniveaus wordt overschreden.

               (3)

               Neotaam is een zeer intensieve zoetstof, waarvan de zoetkracht 7 000 tot 13 000 keer zo groot is als die van sucrose. Het kan in zeer uiteenlopende producten als alternatief voor sucrose of andere zoetstoffen dienen. Neotaam kan alleen of in combinatie met andere zoetstoffen worden gebruikt. Bovendien kan neotaam de smaak van levensmiddelen en dranken veranderen.

               (4)

               De bijlage bij Richtlijn 94/35/EG moet worden gewijzigd om toe te staan dat neotaam wordt gebruikt in dezelfde levensmiddelen waarin ook de andere toegelaten intensieve zoetstoffen mogen worden gebruikt. Aan neotaam moet een nieuw E-nummer worden toegekend, namelijk E 961. Om de handel in en het gebruik van deze nieuwe zoetstof te vergemakkelijken, wordt bepaald dat producten die aan deze richtlijn voldoen, vanaf de datum van inwerkingtreding mogen worden verhandeld.

               (5)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (4) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (6)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De bijlage bij Richtlijn 94/35/EG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 12 oktober 2010 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   3.   Producten die aan deze richtlijn voldoen, mogen vanaf de datum van inwerkingtreding worden verhandeld.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 22 december 2009.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 354 van 31.12.2008, blz. 16.

      (2)  PB L 237 van 10.9.1994, blz. 3.

      (3)  Scientific Opinion of the Panel on Food Additives, Flavourings, Processing Aids and Materials in Contact with Food on a request from European Commission on Neotame as a sweetener and flavour enhancer. The EFSA Journal (2007) 581, 1-43.

      (4)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      BIJLAGE
      In de bijlage bij Richtlijn 94/35/EG wordt na nummer E 959 de volgende vermelding met nummer E 961 ingevoegd:

                     EG-nr.

                     Naam

                     Levensmiddelen

                     Maximale gebruiksdoses

                     „E 961

                     Neotaam

                        Niet-alcoholische dranken

                     gearomatiseerde dranken op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     20 mg/l

                     dranken op basis van melk en daarvan afgeleide producten of op basis van vruchtensap, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     20 mg/l

                        Desserts en soortgelijke producten

                     gearomatiseerde desserts op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     bereidingen op basis van melk en daarvan afgeleide producten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     desserts op basis van vruchten en groenten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     desserts op basis van eieren, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     desserts op basis van graan, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     desserts op basis van vetten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     „snacks”: voorverpakte gezouten, gedroogde hapjes op basis van zetmeel of (hazel)noten, die bepaalde aroma’s bevatten

                     18 mg/kg

                        Snoepgoed

                     snoepgoed zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     snoepgoed op basis van cacao of gedroogde vruchten, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     65 mg/kg

                     snoepgoed op basis van zetmeel, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     65 mg/kg

                     hoorntjes en wafeltjes zonder toegevoegde suikers voor ijs

                     60 mg/kg

                     „Essoblaten” (eetpapier)

                     60 mg/kg

                     boterhampasta op basis van cacao, melk, gedroogde vruchten of vet, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     ontbijtgranen met een vezelgehalte van meer dan 15 % en ten minste 20 % zemelen, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     microproducten van suikerwerk ter verfrissing van de adem, zonder toegevoegde suikers

                     200 mg/kg

                     sterk gearomatiseerde keelpastilles zonder toegevoegde suikers

                     65 mg/kg

                     kauwgom zonder toegevoegde suikers

                     250 mg/kg

                     suikerwerk in de vorm van tabletten met verminderde verbrandingswaarde

                     15 mg/kg

                     cider en perencider

                     20 mg/l

                     dranken bestaande uit een mengsel van bier, cider, perencider, gedistilleerd of wijn en niet-alcoholische dranken

                     20 mg/l

                     gedistilleerde dranken met een alcoholvolumegehalte van minder dan 15 % vol

                     20 mg/l

                     alcoholvrij bier of bier met een alcoholgehalte van ten hoogste 1,2 % vol

                     20 mg/l

                     „Tafelbier/Bière de table/Table beer” (met een extractgehalte van de stamwort van minder dan 6 %) met uitzondering van „Obergäriges Einfachbier”

                     20 mg/l

                     bier met een zuurgraad van ten minste 30 milli-equivalent NaOH

                     20 mg/l

                     donker bier van het type „oud bruin”

                     20 mg/l

                     bier met verminderde verbrandingswaarde

                     1 mg/l

                     consumptie-ijs met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     26 mg/kg

                     vruchten in blik of in glas, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers

                     32 mg/kg

                     jam, gelei en marmelade, met verminderde verbrandingswaarde

                     32 mg/kg

                     vruchten- en groentebereidingen, met verminderde verbrandingswaarde

                     32 mg/kg

                     zoetzure vruchten- en groenteconserven

                     10 mg/kg

                     „Feinkostsalat”

                     12 mg/kg

                     zoetzure conserven en halfconserven van vis, alsmede marinaden van vis, schaal-, schelp- en weekdieren

                     10 mg/kg

                     soep met verminderde verbrandingswaarde

                     5 mg/l

                     sauzen

                     12 mg/kg

                     mosterd

                     12 mg/kg

                     banketbakkerswaren voor specifieke voedingsdoeleinden

                     55 mg/kg

                     voedingsmiddelen die zijn bestemd om in energiebeperkte diëten voor gewichtsvermindering te worden genuttigd, als omschreven in Richtlijn 96/8/EG

                     26 mg/kg

                     dieetvoeding voor medisch gebruik, als omschreven in Richtlijn 1999/21/EG

                     32 mg/kg

                     voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vloeibare vorm

                     20 mg/kg

                     voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vaste vorm

                     60 mg/kg

                     voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG op basis van vitaminen en/of mineraalelementen in de vorm van siroop of kauwtabletten

                     185 mg/kg

                     tafelzoetstoffen

                        quantum satis”


Avis juridique important

|

31992L0074

Richtlijn 92/74/EEG van de Raad van 22 september 1992 tot uitbreiding van het toepassingsgebied van Richtlijn 81/851/EEG betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen en tot vaststelling van aanvullende bepalingen voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik

Publicatieblad Nr. L 297 van 13/10/1992 blz. 0012 - 0015 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0191  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0191

RICHTLIJN 92/74/EEG VAN DE RAAD van 22 september 1992 tot uitbreiding van het toepassingsgebied van Richtlijn 81/851/EEG betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen en tot vaststelling van  aanvullende bepalingen voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruikDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de huidige verschillen tussen de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten de handel in homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in de Gemeenschap kunnen belemmeren en tot discriminatie en  concurrentievervalsing tussen de producenten van deze geneesmiddelen kunnen leiden;  Overwegende dat elke regeling op het gebied van de produktie, de distributie of het gebruik van homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik de bescherming van de gezondheid van mens en dier als voornaamste doelstelling moet hebben;  Overwegende dat het, ondanks de sterk uiteenlopende status van de alternatieve geneeswijzen in de Lid-Staten, wenselijk is de vrije keuze van de therapie te waarborgen, waarbij de kwaliteit van de produkten naar behoren gewaarborgd moet zijn;  Overwegende dat de bepalingen van Richtlijn 81/851/EEG (4) niet steeds afgestemd zijn op homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik;  Overwegende dat de homeopathische geneeskunde in een aantal Lid-Staten officieel is erkend, terwijl zij in andere Lid-Staten slechts wordt getolereerd;  Overwegende dat homeopathische geneesmiddelen niettemin in de meeste Lid-Staten worden voorgeschreven en gebruikt, ook al zijn zij niet altijd officieel erkend;  Overwegende dat het wenselijk is de gebruikers van deze geneesmiddelen in de eerste plaats zeer duidelijk te informeren over het homeopathisch karakter ervan en hun voldoende garanties te bieden voor kwaliteit en onschadelijkheid ervan;  Overwegende dat de voorschriften voor de vervaardiging, controle en inspectie van homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik moeten worden geharmoniseerd, ten einde het vrije verkeer van veilige en kwalitatief goede geneesmiddelen in de  gehele Gemeenschap mogelijk te maken;  Overwegende dat het wenselijk is om, gelet op de bijzondere eigenschappen van deze geneesmiddelen, zoals de zeer lage concentratie werkzame bestanddelen en de geringe toepasbaarheid van conventionele statistische methoden voor klinische proeven, een  speciale vereenvoudigde registratieprocedure in te voeren voor traditionele homeopathische geneesmiddelen die zonder specifieke therapeutische indicatie in een voor het dier ongevaarlijke farmaceutische vorm en dosering in de handel worden gebracht;  Overwegende dat in het licht van de huidige kennis bezwaarlijk lijkt te kunnen worden toegestaan dat geneesmiddelen voor dieren waarvan het vlees of de produkten voor menselijke consumptie bestemd zijn, na een speciale vereenvoudigde  registratieprocedure in de handel worden gebracht; dat deze kwestie evenwel opnieuw dient te worden bezien wanneer het algemeen verslag over de toepassing van deze richtlijn, dat uiterlijk op 31 december 1995 door de Commissie moet worden voorgelegd,  wordt opgesteld;  Overwegende daarentegen dat op homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die in de handel worden gebracht onder vermelding van een therapeutische indicatie of in een vorm die mogelijke risico's met zich brengt, waarbij deze riciso's  tegen de verwachte therapeutische werking moeten worden afgewogen, het gebruikelijke vergunningenstelsel voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik dient te worden toegepast; dat de Lid-Staten evenwel bijzondere  voorschriften moeten kunnen toepassen met betrekking tot de beoordeling van de resultaten van proeven die erop zijn gericht de veiligheid en doeltreffendheid van deze geneesmiddelen aan te tonen die voor gezelschapsdieren en exotische soorten zijn  bestemd, op voorwaarde dat zij de Commissie hiervan in kennis stellen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  HOOFDSTUK I  Werkingssfeer Artikel 1  1. In de zin van deze richtlijn wordt onder homeopathisch geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik verstaan elk geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik dat volgens een in de Europese Farmacopee of anders in de op dit moment door de Lid-Staten  officieel gebruikte farmacopeeën beschreven homeopathisch fabricageprocédé verkregen wordt uit produkten, substanties of mengsels die homeopathische grondstoffen worden genoemd.  2. Een homeopathisch geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik kan ook meerdere werkzame bestanddelen bevatten.  Artikel 2  1. Deze richtlijn is van toepassing op homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik.  Deze richtlijn is niet van toepassing op homeopathische geneesmiddelen die voldoen aan de voorwaarden van artikel 4, lid 4, van Richtlijn 81/851/EEG; de in de tweede alinea van dat lid bedoelde wachttijd wordt evenwel in het geval van een homeopathisch  geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik waarin de inhoud van het werkzame bestanddeel aanwezig is in een concentratie die gelijk is aan of minder dan één deel per miljoen, op nul gebracht.  2. Onverminderd het bepaalde in artikel 7, lid 2, moet op het etiket van de in lid 1 bedoelde geneesmiddelen duidelijk leesbaar vermeld staan:  "homeopathisch geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik".  3. Deze richtlijn is niet van toepassing op immunologische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik. Deze worden door de Lid-Staten toegelaten overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 90/677/EEG van de Raad van 13 december 1990 tot uitbreiding van  de werkingssfeer van Richtlijn 81/851/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, en houdende aanvullende bepalingen voor immunologische geneesmiddelen voor  diergeneeskundig gebruik (¹).   HOOFDSTUK II  Vervaardiging, controle en inspectie Artikel 3  Op de vervaardiging, controle, invoer en uitvoer van homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik is hoofdstuk V van Richtlijn 81/851/EEG van toepassing.  Artikel 4  Voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik gelden de bepalingen betreffende toezicht en sancties van hoofdstuk VI van Richtlijn 81/851/EEG.  Het in artikel 37, lid 1, onder b), van genoemde richtlijn bedoelde bewijs van therapeutische werking behoeft evenwel (¹) PB nr. L 373 van 31. 12. 1990, blz. 26.  niet te worden geleverd voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die overeenkomstig artikel 7 van de onderhavige richtlijn worden geregistreerd of in voorkomend geval worden toegelaten volgens het bepaalde in artikel 6, lid 2.  Artikel 5  Ten einde de kwaliteit en onschadelijkheid van in de Gemeenschap vervaardigde en in de handel gebrachte homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik te waarborgen, verstrekken de Lid-Staten elkaar de nodige inlichtingen, in het bijzonder  die bedoeld in de artikelen 39 en 42 van Richtlijn 81/851/EEG.   HOOFDSTUK III  In de handel brengen Artikel 6  1. De Lid-Staten zien erop toe dat de in de Gemeenschap vervaardigde en in de handel gebrachte homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik overeenkomstig de artikelen 7, 8 en 9 worden geregistreerd of toegelaten. Elke Lid-Staat houdt  naar behoren rekening met reeds door een andere Lid-Staat verrichte registraties of afgegeven vergunningen.  2. Een Lid-Staat mag ervan afzien een speciale vereenvoudigde registratieprocedure van homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik als bedoeld in artikel 7 in te voeren. De Lid-Staat stelt de Commissie daarvan in kennis. De Lid-Staat  dient dan uiterlijk 31 december 1995 het gebruik van in andere Lid-Staten overeenkomstig de artikelen 7 en 8 geregistreerde geneesmiddelen op zijn grondgebied toe te staan.  Artikel 7  1. Een speciale vereenvoudigde registratieprocedure kan slechts gelden voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die aan alle volgende voorwaarden voldoen:  - het geneesmiddel is bestemd om te worden toegediend aan gezelschapsdieren of aan exotische soorten waarvan het vlees of de produkten niet voor menselijke consumptie bestemd zijn;  - de wijze van toediening is beschreven in de Europese Farmacopee of anders in de op dit moment door de Lid-Staten officieel gebruikte farmacopeeën;  - er is geen specifieke therapeutische indicatie vermeld op het etiket of in de informatie inzake het geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik;  - de verdunningsgraad is zodanig dat het geneesmiddel gegarandeerd onschadelijk is; in het bijzonder mag het geneesmiddel niet meer dan één deel per 10 000 van de oertinctuur bevatten, en niet meer dan één honderdste van de kleinste eventueel in de  allopathische geneeskunde gebruikte dosis voor de werkzame bestanddelen waarvan de aanwezigheid in een allopathisch geneesmiddel met zich brengt dat een medisch voorschrift moet worden overgelegd.  De Lid-Staten bepalen bij de registratie hoe het geneesmiddel met betrekking tot de aflevering wordt ingedeeld.  2. Op het etiket en, in voorkomend geval, de bijsluiter van de in lid 1 bedoelde geneesmiddelen worden, behalve de zeer duidelijke vermelding  "homeopathisch geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik zonder goedgekeurde therapeutische indicatie",  verplicht en uitsluitend de volgende vermeldingen aangebracht:  - de wetenschappelijke benaming van de homeopathische grondstof of grondstoffen, gevolgd door de verdunningsgraad, waarvoor gebruik wordt gemaakt van de symbolen van een overeenkomstig artikel 1, lid 1, gebruikte farmacopee;  - naam en adres van degene die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen, en eventueel van de fabrikant;  - de wijze van gebruik en, indien noodzakelijk, de wijze van toediening;  - een begrijpelijke aanduiding van de uiterste gebruiksdatum (maand, jaar);  - de farmaceutische vorm;  - de inhoud van het handelsspecimen;  - zo nodig de bijzondere voorzorgen voor bewaring;  - de beoogde diersoorten;  - zo nodig een bijzondere waarschuwing;  - het chargenummer;  - het registratienummer.  3. De criteria en procedurevoorschriften van de artikelen 8 tot en met 15 van Richtlijn 81/851/EEG, met uitzondering van de bepalingen betreffende het bewijs van therapeutische werking, zijn van overeenkomstige toepassing op de speciale vereenvoudigde  registratieprocedure voor homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik.  Artikel 8  Het verzoek tot speciale vereenvoudigde registratie dat wordt ingediend door degene die voor het in de handel brengen verantwoordelijk is, mag betrekking hebben op een reeks geneesmiddelen die van dezelfde homeopathische grondstof of grondstoffen zijn  afgeleid. Ten einde in het bijzonder de farmaceutische kwaliteit en de homogeniteit van de charges van deze geneesmiddelen aan te tonen, gaat dit verzoek vergezeld van de volgende documenten:  - de wetenschappelijke benaming of een andere in een farmacopee voorkomende benaming van de homeopathische grondstof of grondstoffen, onder vermelding van de verschillende te registreren toedieningswijzen, farmaceutische vormen en verdunningsgraden;  - een dossier waarin wordt beschreven hoe de homeopathische grondstof of grondstoffen wordt (worden) verkregen en gecontroleerd en waarin het homeopathische karakter met behulp van een gedegen homeopathische bibliografie wordt onderbouwd; in het geval  van homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die biologische stoffen bevatten, een beschrijving van de maatregelen die zijn genomen om te garanderen dat er geen ziekteverwekkers aanwezig zijn;  - het fabricage- en controledossier voor elke farmaceutische vorm en een beschrijving van de verdunnings- en potentiëringsmethoden;  - de fabricagevergunning voor de betrokken geneesmiddelen;  - een afschrift van de eventuele registratiebewijzen of vergunningen die in andere Lid-Staten voor dezelfde geneesmiddelen zijn afgegeven;  - een of meer monsters of modellen van het handelsspecimen van de te registreren geneesmiddelen;  - gegevens betreffende de houdbaarheid van het geneesmiddel.  Artikel 9  1. Andere homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik dan die bedoeld in artikel 7 van de onderhavige richtlijn worden toegelaten overeenkomstig de artikelen 5 tot en met 15 van Richtlijn 81/851/EEG, inclusief de bepalingen betreffende  het bewijs van therapeutische werking, en geëtiketteerd overeenkomstig de artikelen 43 tot en met 50 van die richtlijn.  2. Een Lid-Staat mag op zijn grondgebied overeenkomstig de beginselen en bijzondere kenmerken van de aldaar bedreven homeopathische geneeskunde bijzondere voorschriften invoeren of handhaven voor de farmacologische, toxicologische en klinische  beproeving van andere homeopathische geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik die zijn bestemd voor gezelschapsdieren en exotische diersoorten waarvan het vlees of de produkten niet voor menselijke consumptie worden gebruikt, andere dan die bedoeld  in artikel 7, lid 1.  In dat geval stelt de Lid-Staat de Commissie in kennis van de geldende bijzondere voorschriften.   HOOFDSTUK IV  Slotbepalingen Artikel 10  1. De Lid-Staten doen de nodige bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. Elk verzoek om registratie of om een vergunning voor het in de handel brengen van onder deze richtlijn vallende produkten dat na de in lid 1 genoemde uiterste datum wordt ingediend, moet in overeenstemming zijn met de bepalingen van deze richtlijn.  3. De Commissie brengt uiterlijk op 31 december 1995 aan het Europese Parlement en de Raad verslag uit over de toepassing van deze richtlijn.  Artikel 11  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 september 1992.  Voor de Raad De Voorzitter R. NEEDHAM (1) PB nr. C 108 van 1. 5. 1990, blz. 13.(2) PB nr. C 183 van 15. 7. 1991, blz. 323, en PB nr. C 241 van 21. 9. 1992.(3) PB nr. C 332 van 31. 12. 1990, blz. 32.(4) PB nr. L 317 van 6. 11. 1981, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn  90/676/EEG (PB nr. L 373 van 31. 12. 1990, blz. 15).


title: Richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG

text:
               11.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 64/1

         RICHTLIJN 2011/16/EU VAN DE RAAD
   van 15 februari 2011
   betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van Richtlijn 77/799/EEG
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name de artikelen 113 en 115,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In dit tijdperk van globalisering moeten de lidstaten steeds vaker een beroep doen op wederzijdse bijstand bij belastingheffing. De mobiliteit van de belastingplichtigen, het aantal grensoverschrijdende transacties en de internationalisering van de financiële instrumenten hebben een hoge vlucht genomen, waardoor het voor de lidstaten steeds moeilijker wordt de juiste belastinggrondslag te bepalen. Dit belemmert de goede werking van de belastingstelsels en leidt tot dubbele heffing, hetgeen op zich al aanzet tot belastingfraude en belastingontwijking, terwijl de controlebevoegdheid een nationale zaak blijft. De werking van de interne markt komt aldus in het gedrang.

               (2)

               Een lidstaat afzonderlijk kan bijgevolg zijn eigen belastingstelsel, met name wat de directe belastingen betreft, niet meer beheren zonder inlichtingen van andere lidstaten. Teneinde de negatieve gevolgen van deze ontwikkeling tot staan te brengen, is het absoluut zaak een nieuwe administratieve samenwerking tussen de belastingdiensten van de lidstaten op te zetten. Er is behoefte aan instrumenten die voor alle lidstaten in dezelfde regels, rechten en verplichtingen voorzien en aldus onderling vertrouwen kunnen wekken.

               (3)

               Daarom moet er een volledig nieuwe aanpak komen, op basis van een nieuwe tekst die de lidstaten de bevoegdheid te verlenen tot een efficiënte samenwerking op internationaal niveau om de negatieve gevolgen van een almaar toenemende globalisering voor de interne markt te ondervangen.

               (4)

               In deze context biedt de vigerende Richtlijn 77/799/EEG van de Raad van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe belastingen en heffingen op verzekeringspremies (3) niet langer de passende middelen. De grote tekortkomingen van deze richtlijn zijn aan de orde gesteld in het verslag van 22 mei 2000 van de ad hoc-raadsgroep fraudebestrijding en meer recentelijk in de mededeling van de Commissie van 27 september 2004 inzake het voorkomen en bestrijden van financiële wanpraktijken van ondernemingen en de mededeling van de Commissie van 31 mei 2006 over de noodzaak om een gecoördineerde strategie te ontwikkelen ter verbetering van de bestrijding van belastingfraude.

               (5)

               Richtlijn 77/799/EEG is, ook in haar gewijzigde vorm, geschreven in een context die niet aan de huidige eisen van de interne markt beantwoordt. Richtlijn 77/799/EEG kan niet meer voldoen aan de nieuwe eisen die aan de administratieve samenwerking worden gesteld.

               (6)

               Gelet op het aantal en het belang van de aanpassingen die moeten worden doorgevoerd, zou een loutere wijziging van Richtlijn 77/799/EEG niet volstaan om de hoger omschreven doelstellingen te verwezenlijken. Daarom moet Richtlijn 77/799/EEG worden ingetrokken en door een nieuwe wettekst worden vervangen. Deze tekst moet van toepassing zijn op de directe en de indirecte belastingen die nog niet onder andere uniale wetgeving vallen. In dit verband wordt deze nieuwe richtlijn geacht het passende instrument voor een doeltreffende administratieve samenwerking te zijn.

               (7)

               Deze richtlijn bouwt voort op de verwezenlijkingen van Richtlijn 77/799/EEG, maar voorziet waar nodig in duidelijker en preciezer voorschriften voor de administratieve samenwerking tussen de lidstaten, teneinde de werkingssfeer van deze samenwerking te verruimen, meer bepaald wat de uitwisseling van inlichtingen betreft. Duidelijker voorschriften moeten het met name ook mogelijk maken alle natuurlijke en rechtspersonen in de Unie te bestrijken, rekening gehouden met het steeds bredere scala aan wettelijke regelingen, waaronder niet alleen traditionele constructies zoals trusts, stichtingen en beleggingsfondsen, maar ook nieuwe instrumenten waarvan belastingbetalers in de lidstaten zich zouden kunnen bedienen.

               (8)

               De contacten tussen de lokale of nationale bureaus die met de administratieve samenwerking zijn belast, moet directer verlopen, waarbij communicatie tussen de centrale verbindingsbureaus de regel dient te zijn. Het ontbreken van directe contacten leidt tot inefficiëntie, onderbenutting van de regelingen voor administratieve samenwerking en vertraging bij het doorgeven van inlichtingen. Er dient derhalve te worden voorzien in directere contacten, om de samenwerking efficiënter en sneller te doen verlopen. De toedeling van bevoegdheden aan de verbindingsdiensten moet door de nationale wetgever worden geregeld.

               (9)

               De lidstaten moeten op verzoek van een andere lidstaat inlichtingen uitwisselen over welbepaalde zaken en het onderzoek verrichten dat noodzakelijk is om dergelijke inlichtingen te kunnen verkrijgen. Doel van het criterium „verwacht belang” is te voorzien in een zo ruim mogelijke uitwisseling van inlichtingen op belastinggebied en tegelijkertijd te verduidelijken dat de lidstaten niet vrijelijk fishing expeditions kunnen verrichten of om inlichtingen kunnen verzoeken die waarschijnlijk niet relevant zijn voor de belastingaangelegenheden van een bepaalde belastingplichtige. Hoewel artikel 20 van deze richtlijn procedurele vereisten bevat, moeten deze bepalingen ruim worden geïnterpreteerd om de effectieve uitwisseling van inlichtingen niet te belemmeren.

               (10)

               Het besef leeft dat verplichte, niet aan voorwaarden gebonden automatische uitwisseling van inlichtingen het meest doeltreffende middel is om een correcte vaststelling van de belastingschuld in grensoverschrijdende gevallen te bevorderen en fraude te bestrijden. Daartoe moet een stapsgewijze methode worden gevolgd, te beginnen met de automatische uitwisseling van beschikbare inlichtingen betreffende vijf categorieën, waarna de desbetreffende bepalingen, na een verslag van de Commissie, worden getoetst.

               (11)

               Ook het eigener beweging uitwisselen van inlichtingen tussen de lidstaten moet geïntensiveerd en gestimuleerd worden.

               (12)

               Er dienen termijnen voor het verstrekken van inlichtingen op grond van deze richtlijn te worden vastgesteld met het oog op een tijdige en derhalve effectieve inlichtingenuitwisseling.

               (13)

               Het is belangrijk dat ambtenaren van de belastingdienst van een lidstaat aanwezig kunnen zijn op het grondgebied van een andere lidstaat.

               (14)

               De belastingsituatie van een of meer in verschillende lidstaten gevestigde belastingplichtigen is vaak van gezamenlijk of complementair belang. Daarom moet de mogelijkheid gecreëerd worden dat twee of meer lidstaten met wederzijdse instemming en op vrijwillige basis bij de personen in kwestie gelijktijdige controles uitvoeren.

               (15)

               Gezien het in bepaalde lidstaten bestaande wettelijke vereiste een belastingbetaler in kennis te stellen van besluiten of akten met betrekking tot zijn belastingplicht, en de daarmee samenhangende problemen voor belastingdiensten, onder meer indien de belastingbetaler naar een andere lidstaat verhuisd is, is het in die omstandigheden wenselijk dat de belastingdiensten de medewerking kunnen inroepen van de bevoegde autoriteiten in de lidstaat waarheen de belastingbetaler verhuisd is.

               (16)

               Terugmelding betreffende verstrekte inlichtingen zal de administratieve samenwerking tussen de lidstaten stimuleren.

               (17)

               Samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie is noodzakelijk om de samenwerkingsprocedures doorlopend te kunnen bestuderen en ervaringen en de beste praktijken met elkaar te kunnen delen.

               (18)

               Het is van belang dat, met het oog op een efficiënte administratieve samenwerking, de krachtens deze richtlijn verkregen inlichtingen en bescheiden in de ontvangende lidstaat, met inachtneming van de in deze richtlijn opgenomen beperkingen, ook voor andere doeleinden kunnen worden gebruikt. Het is voorts belangrijk dat de lidstaten deze inlichtingen onder bepaalde voorwaarden aan een derde land kunnen doorgeven.

               (19)

               De gevallen waarin een aangezochte lidstaat het verstrekken van inlichtingen kan weigeren, moeten duidelijk omschreven en beperkt worden, rekening gehouden met bepaalde particuliere belangen die bescherming behoeven, alsook met het algemeen belang.

               (20)

               Een lidstaat zou evenwel niet mogen weigeren inlichtingen door te geven omdat hij hier geen nationaal belang bij heeft, omdat de inlichtingen berusten bij een bank, een andere financiële instelling, een gevolmachtigde of een persoon die als vertegenwoordiger of trustee optreedt, of omdat de inlichtingen betrekking hebben op eigendomsbelangen in een persoon.

               (21)

               Deze richtlijn bevat minimumvoorschriften en mag derhalve geen afbreuk doen aan het recht van de lidstaten om een verdergaande samenwerking met andere lidstaten aan te gaan overeenkomstig hun nationale wetgeving of in het kader van met andere lidstaten gesloten bilaterale of multilaterale overeenkomsten.

               (22)

               Er moet voorts duidelijk worden gemaakt dat de lidstaat die een derde land verder reikende samenwerking verleent dan die waarin deze richtlijn voorziet, deze samenwerking niet kan weigeren aan andere lidstaten welke ze willen aangaan.

               (23)

               De uitwisseling van inlichtingen dient te geschieden via gestandaardiseerde formulieren, formats en communicatiekanalen.

               (24)

               De doeltreffendheid van de administratieve samenwerking moet worden geëvalueerd, met name op basis van statistieken.

               (25)

               De maatregelen ter uitvoering van deze richtlijn moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (4).

               (26)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen de richtlijnen en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (27)

               Elke uitwisseling van inlichtingen in de zin van deze richtlijn is onderworpen aan de bepalingen tot uitvoering van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (5) en aan Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (6). Er dient evenwel te worden overwogen de reikwĳdte te beperken van bepaalde rechten en verplichtingen die zĳn neergelegd in Richtlĳn 95/46/EG, teneinde de in artikel 13, lid 1, onder e), van die richtlĳn bedoelde belangen te vrĳwaren. Deze beperkingen zijn noodzakelijk en proportioneel gelet op de potentiële inkomstenderving voor de lidstaten en het cruciale belang van onder deze richtlijn vallende gegevens voor een efficiënte fraudebestrijding.

               (28)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend.

               (29)

               Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk een doeltreffende administratieve samenwerking tussen de lidstaten om de negatieve gevolgen van de toenemende globalisering voor de interne markt te ondervangen, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve wegens de vereiste uniformiteit en doeltreffendheid beter op uniaal niveau kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan hetgeen nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK I

      ALGEMENE BEPALINGEN

   Artikel 1
   Onderwerp
   1.   Deze richtlijn legt de voorschriften en procedures vast voor de onderlinge samenwerking van de lidstaten met het oog op de uitwisseling van inlichtingen die naar verwachting van belang zijn voor de administratie en de handhaving van de nationale wetgeving van de lidstaten met betrekking tot de in artikel 2 bedoelde belastingen.
   2.   Deze richtlijn legt tevens de bepalingen vast voor de elektronische uitwisseling van de in lid 1 bedoelde inlichtingen, alsook de voorschriften en procedures voor de samenwerking van de lidstaten en de Commissie op het gebied van coördinatie en evaluatie.
   3.   Deze richtlijn laat de toepassing in de lidstaten van de regels inzake wederzijdse rechtshulp in strafzaken onverlet. Zij laat eveneens onverlet de verplichtingen van de lidstaten inzake ruimere administratieve samenwerking, welke voortvloeien uit andere rechtsinstrumenten, waaronder bilaterale en multilaterale overeenkomsten.
   Artikel 2
   Toepassingsgebied
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op elke vorm van belastingen die door of namens een lidstaat of de territoriale of bestuurlijke onderdelen van een lidstaat, met inbegrip van de lokale overheden, worden geheven.
   2.   Onverminderd lid 1 is deze richtlijn niet van toepassing op de belasting over de toegevoegde waarde en op de douanerechten, noch op de accijnzen, die vallen onder andere uniale wetgeving inzake administratieve samenwerking tussen de lidstaten. Deze richtlijn is evenmin van toepassing op de verplichte socialezekerheidsbijdragen, te betalen aan een lidstaat of een onderdeel van een lidstaat dan wel aan een publiekrechtelijke socialezekerheidsinstelling.
   3.   In geen geval worden de in lid 1 bedoelde belastingen uitgelegd als omvattende:

               a)

               leges, bijvoorbeeld voor certificaten en andere door autoriteiten uitgereikte stukken;

               b)

               contractueel verschuldigde bedragen, zoals retributies voor openbare nutsvoorzieningen.

         4.   Deze richtlijn is van toepassing op de in lid 1 bedoelde belastingen die worden geheven op het grondgebied waarop de Verdragen overeenkomstig artikel 52 van het Verdrag betreffende de Europese Unie van toepassing is.
   Artikel 3
   Definities
   In deze richtlijn wordt verstaan onder:

               1.

               „bevoegde autoriteit” van een lidstaat, de door die lidstaat als zodanig aangewezen autoriteit. In het kader van deze richtlijn worden het centrale verbindingsbureau, de verbindingsdiensten en de bevoegde ambtenaren beschouwd als bevoegde autoriteiten bij delegatie overeenkomstig artikel 4;

               2.

               „centraal verbindingsbureau”, het bureau dat als zodanig is aangewezen en is belast met de primaire zorg voor de contacten met de andere lidstaten op het gebied van de administratieve samenwerking;

               3.

               „verbindingsdienst”, elk ander bureau dan het centrale verbindingsbureau dat als zodanig is aangewezen om op grond van deze richtlijn rechtstreeks inlichtingen uit te wisselen;

               4.

               „bevoegde ambtenaar”, elke ambtenaar die op grond van deze richtlijn gemachtigd is rechtstreeks inlichtingen uit te wisselen;

               5.

               „verzoekende autoriteit”, het centrale verbindingsbureau, een verbindingsdienst, of elke bevoegde ambtenaar van een lidstaat die namens de bevoegde autoriteit om bijstand verzoekt;

               6.

               „aangezochte autoriteit”, het centrale verbindingsbureau, een verbindingsdienst of elke bevoegde ambtenaar van een lidstaat die namens de bevoegde autoriteit om bijstand wordt verzocht;

               7.

               „administratief onderzoek”, alle door de lidstaten bij het vervullen van hun taken verrichte controles, onderzoeken en acties ter waarborging van de juiste toepassing van de belastingwetgeving;

               8.

               „uitwisseling van inlichtingen op verzoek”, de uitwisseling van inlichtingen in antwoord op een verzoek van de verzoekende lidstaat aan de aangezochte lidstaat met betrekking tot een specifiek geval;

               9.

               „automatische uitwisseling”, de systematische verstrekking van vooraf bepaalde inlichtingen aan een andere lidstaat, zonder voorafgaand verzoek, met regelmatige, vooraf vastgestelde tussenpozen. In de context van artikel 8 betekent „beschikbare inlichtingen” inlichtingen die zich in de belastingdossiers van de inlichtingen verstrekkende lidstaat bevinden en die opvraagbaar zijn overeenkomstig de procedures voor het verzamelen en verwerken van inlichtingen in die lidstaat;

               10.

               „spontane uitwisseling”, het niet-systematisch, te eniger tijd en ongevraagd verstrekken van inlichtingen aan een andere lidstaat;

               11.

               „persoon”,

                           a)

                           een natuurlijk persoon;

                           b)

                           een rechtspersoon;

                           c)

                           indien de geldende wetgeving in die mogelijkheid voorziet, een vereniging van personen die bevoegd is rechtshandelingen te verrichten, maar niet de status van rechtspersoon bezit, of

                           d)

                           een andere juridische constructie, ongeacht de aard of de vorm, met of zonder rechtspersoonlijkheid, die activa, met inbegrip van de daardoor gegenereerde inkomsten, bezit of beheert welke aan belastingen in de zin van deze richtlijn zijn onderworpen;

               12.

               „langs elektronische weg”, door middel van elektronische apparatuur voor gegevensverwerking — met inbegrip van digitale compressie — en gegevensopslag, met gebruikmaking van kabels, radio, optische technologie of andere elektromagnetische middelen;

               13.

               „CCN-netwerk”, het op het gemeenschappelijke communicatienetwerk (common communication network — CCN) gebaseerde gemeenschappelijke platform dat de Unie heeft ontwikkeld voor het elektronische berichtenverkeer tussen autoriteiten die bevoegd zijn op het gebied van douane en belastingen.

         Artikel 4
   Organisatie
   1.   Elke lidstaat deelt de Commissie uiterlijk één maand na 11 maart 2011 mee welke de bevoegde autoriteit is in de zin van deze richtlijn, en stelt de Commissie onverwijld in kennis van elke wijziging.
   De Commissie stelt de informatie beschikbaar voor de andere lidstaten en maakt de lijst van de autoriteiten van de lidstaten in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend.
   2.   De bevoegde autoriteit wijst één centraal verbindingsbureau aan. Het is de taak van de bevoegde autoriteit de Commissie en de lidstaten van de aanwijzing in kennis te stellen.
   Het centrale verbindingsbureau kan tevens worden aangewezen als zijnde belast met de contacten met de Commissie. Het is de taak van de bevoegde autoriteit de Commissie van de aanwijzing in kennis te stellen.
   3.   De bevoegde autoriteit van elke lidstaat kan verbindingsdiensten met de volgens de nationale wetgeving of het nationale beleid toegedeelde bevoegdheid aanwijzen. Het centrale verbindingsbureau houdt de lijst van de verbindingsdiensten bij en stelt deze beschikbaar voor de centrale verbindingsbureaus van de andere lidstaten en de Commissie.
   4.   De bevoegde autoriteit van elke lidstaat kan bevoegde ambtenaren aanwĳzen. Het centrale verbindingsbureau houdt de lijst van bevoegde ambtenaren bij en stelt deze beschikbaar voor de centrale verbindingsbureaus van de andere lidstaten en de Commissie.
   5.   De ambtenaren die bij de administratieve samenwerking in de zin van deze richtlijn zijn betrokken, worden in elk geval geacht daartoe overeenkomstig de door de bevoegde autoriteiten vastgestelde regelingen bevoegd te zijn.
   6.   De verbindingsdienst of de bevoegde ambtenaar die een verzoek of een antwoord op een verzoek om samenwerking verzendt of ontvangt, stelt volgens de procedures van zijn lidstaat het centrale verbindingsbureau van deze lidstaat hiervan in kennis.
   7.   De verbindingsdienst of de bevoegde ambtenaar die een verzoek om samenwerking ontvangt dat een optreden vereist buiten de hem krachtens de nationale wetgeving of het nationale beleid verleende bevoegdheid, geeft het verzoek onverwijld door aan het centrale verbindingsbureau van zijn lidstaat en stelt de verzoekende autoriteit hiervan in kennis. In dat geval gaat de in artikel 7 gestelde termijn in op de dag nadat het verzoek om samenwerking aan het centrale verbindingsbureau is doorgezonden.
   HOOFDSTUK II

      UITWISSELING VAN INLICHTINGEN

      AFDELING I

         Uitwisseling van inlichtingen op verzoek

   Artikel 5
   Procedure voor de uitwisseling van inlichtingen op verzoek
   Op verzoek van de verzoekende autoriteit, deelt de aangezochte autoriteit alle in artikel 1, lid 1, bedoelde inlichtingen die deze in haar bezit heeft of naar aanleiding van een administratief onderzoek verkrijgt, aan de verzoekende autoriteit mee.
   Artikel 6
   Administratief onderzoek
   1.   De aangezochte autoriteit laat elk administratief onderzoek verrichten dat noodzakelijk is om de in artikel 5 bedoelde inlichtingen te kunnen verkrijgen.
   2.   Het in artikel 5 bedoelde verzoek kan een met redenen omkleed verzoek om een bepaald administratief onderzoek omvatten. In voorkomend geval deelt de aangezochte autoriteit de verzoekende autoriteit mee op welke gronden zij een administratief onderzoek niet noodzakelijk acht.
   3.   Voor het verkrijgen van de gevraagde inlichtingen of het verrichten van het gevraagde administratieve onderzoek gaat de aangezochte autoriteit te werk volgens dezelfde procedures als handelde zij uit eigen beweging of op verzoek van een andere autoriteit van de eigen lidstaat.
   4.   Op specifiek verzoek van de verzoekende autoriteit deelt de aangezochte autoriteit originele stukken aan de verzoekende autoriteit mee, tenzij de geldende voorschriften van de lidstaat van de aangezochte autoriteit zich hiertegen verzetten.
   Artikel 7
   Termijnen
   1.   De in artikel 5 bedoelde inlichtingen worden door de aangezochte autoriteit zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk zes maanden na de datum van ontvangst van het verzoek verstrekt.
   Indien de aangezochte autoriteit evenwel de inlichtingen al in haar bezit heeft, verstrekt zij deze binnen twee maanden.
   2.   In bijzondere gevallen kunnen de aangezochte en de verzoekende autoriteit andere dan de in lid 1 vastgestelde termijnen overeenkomen.
   3.   De ontvangst van het verzoek wordt door de aangezochte autoriteit aan de verzoekende autoriteit onmiddellijk, en in elk geval uiterlijk zeven werkdagen na ontvangst, indien mogelijk langs elektronische weg bevestigd.
   4.   De aangezochte autoriteit laat in voorkomend geval, uiterlijk een maand na ontvangst van het verzoek, aan de verzoekende autoriteit weten welke tekortkomingen het verzoek vertoont en welke aanvullende achtergrondinformatie zij verlangt. De in lid 1 gestelde termijnen gaan in dit geval in op de datum waarop de aangezochte autoriteit de nodige aanvullende informatie ontvangt.
   5.   Indien de aangezochte autoriteit niet binnen de gestelde termijn aan het verzoek kan voldoen, deelt zij de redenen hiervoor onmiddellijk, en in elk geval uiterlijk drie maanden na ontvangst van het verzoek, aan de verzoekende autoriteit mee, met vermelding van de datum waarop zij denkt aan het verzoek te kunnen voldoen.
   6.   Indien de aangezochte autoriteit niet over de gevraagde inlichtingen beschikt en niet aan het verzoek om inlichtingen kan voldoen of het verzoek om de in artikel 17 genoemde redenen afwijst, deelt zij de redenen hiervoor onmiddellijk, en in elk geval uiterlijk een maand na ontvangst van het verzoek, aan de verzoekende autoriteit mee.

      AFDELING II

         Verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen

   Artikel 8
   Reikwijdte en voorwaarden van de verplichte automatische uitwisseling van inlichtingen
   1.   De bevoegde autoriteit van elke lidstaat verstrekt de bevoegde autoriteit van elke andere lidstaat met betrekking tot belastingtijdvakken vanaf 1 januari 2014 automatisch de inlichtingen waarover zij ten aanzien van ingezetenen van die andere lidstaat beschikt inzake de volgende specifieke inkomsten- en vermogenscategorieën, op te vatten in de zin van de nationale wetgeving van de lidstaat die de inlichtingen verstrekt:

               a)

               arbeidsinkomen;

               b)

               directiehonoraria;

               c)

               levensverzekeringsproducten die niet vallen onder andere uniale rechtsinstrumenten inzake de uitwisseling van inlichtingen noch onder soortgelijke voorschriften;

               d)

               pensioenen;

               e)

               eigendom van en inkomsten uit onroerend goed.

         2.   De lidstaten stellen de Commissie voor 1 januari 2014 in kennis van de in lid 1 vermelde categorieën ten aanzien waarvan zij over inlichtingen beschikken. Zij stellen de Commissie in kennis van latere wijzigingen dienaangaande.
   3.   De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan aan de bevoegde autoriteit van elke andere lidstaat meedelen dat zij geen inlichtingen inzake de in lid 1 vermelde inkomsten- en vermogenscategorieën of inzake inkomsten en vermogens onder een minimumbedrag wenst te ontvangen. Zij stelt ook de Commissie hiervan in kennis. Een lidstaat die de Commissie niet in kennis stelt van enige categorie ten aanzien waarvan hij over inlichtingen beschikt, kan worden geacht geen inlichtingen overeenkomstig lid 1 te willen ontvangen.
   4.   Voor 1 juli 2016 doen de lidstaten de Commissie jaarlijks statistieken over de omvang van de automatische uitwisseling van inlichtingen toekomen, alsook, in de mate van het mogelijke, gegevens betreffende administratieve en andere toepasselijke kosten en baten die voor belastingdiensten en derden zijn gerezen met betrekking tot de verrichte uitwisselingen, en mogelijke veranderingen.
   5.   Voor 1 juli 2017 presenteert de Commissie een verslag met een overzicht en een beoordeling van de ontvangen statistieken en gegevens betreffende, onder meer, de administratieve en andere relevante kosten en de baten van automatische uitwisseling van inlichtingen, alsook de daarmee samenhangende praktische aspecten. Voor zover dienstig dient de Commissie bij de Raad een voorstel in betreffende de categorieën inkomsten en vermogens en/of de in lid 1 gestelde voorwaarden, met inbegrip van de voorwaarde dat inlichtingen betreffende ingezetenen van andere lidstaten beschikbaar moeten zijn.
   De Raad zal bij de behandeling van een door de Commissie ingediend voorstel beoordelen of de doeltreffendheid en de werking van de automatische uitwisseling van informatie verder moeten worden verbeterd en of deze aan een strenger criterium moeten gaan beantwoorden, teneinde erin te voorzien dat:

               a)

               de bevoegde autoriteit van elke lidstaat de bevoegde autoriteit van elke andere lidstaat met betrekking tot belastingtijdvakken vanaf 1 januari 2017 automatisch de inlichtingen verstrekt waarover zij ten aanzien van ingezetenen van die andere lidstaat beschikt, inzake ten minste drie van de specifieke inkomsten- en vermogenscategorieën, op te vatten in de zin van de nationale wetgeving van de lidstaat die de inlichtingen verstrekt, en

               b)

               de in lid 1 vermelde lijst van categorieën wordt verruimd tot dividenden, vermogenswinsten en royalty’s.

         6.   De inlichtingen worden ten minste eenmaal per jaar verstrekt, binnen zes maanden na het verstrijken van het belastingjaar van de lidstaat in de loop waarvan de inlichtingen beschikbaar zijn gekomen.
   7.   De Commissie stelt, binnen de in artikel 29, lid 1, bepaalde termijnen, volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure de nadere regels betreffende de automatische uitwisseling van inlichtingen vast.
   8.   Lidstaten die langs bilaterale of multilaterale weg met andere lidstaten overeenkomen automatisch inlichtingen over bijkomende inkomsten- en vermogenscategorieën uit te wisselen, doen mededeling van deze overeenkomsten aan de Commissie, die ze aan de overige lidstaten ter beschikking stelt.

      AFDELING III

         Spontante uitwisseling van inlichtingen

   Artikel 9
   Reikwijdte en voorwaarden van de spontane uitwisseling van inlichtingen
   1.   De bevoegde autoriteit van elke lidstaat verstrekt, in elk van de volgende gevallen, de in artikel 1, lid 1, bedoelde inlichtingen aan de bevoegde autoriteit van elke andere betrokken lidstaat:

               a)

               de bevoegde autoriteit van de ene lidstaat heeft redenen om aan te nemen dat in de andere lidstaat een derving van belasting bestaat;

               b)

               een belastingplichtige verkrijgt in de ene lidstaat een vrijstelling of vermindering van belasting die voor hem een belastingplicht of een hogere belasting in de andere lidstaat zou moeten meebrengen;

               c)

               transacties tussen een belastingplichtige in de ene lidstaat en een belastingplichtige in de andere lidstaat worden over een of meer andere landen geleid, op zodanige wijze dat daardoor in een van beide of in beide lidstaten een belastingbesparing kan ontstaan;

               d)

               de bevoegde autoriteit van een lidstaat heeft redenen om aan te nemen dat er belastingbesparing ontstaat door een kunstmatige verschuiving van winsten binnen een groep van ondernemingen;

               e)

               de aan de ene lidstaat door de bevoegde autoriteit van de andere lidstaat verstrekte inlichtingen hebben informatie opgeleverd die voor de vaststelling van de belastingschuld in de andere lidstaat van nut kan zijn.

         2.   De bevoegde overheden van elke lidstaat kunnen met de bevoegde overheden van de andere lidstaten spontaan alle inlichtingen uitwisselen waarvan zij kennis hebben en die de bevoegde overheden van de andere lidstaten van nut kunnen zijn.
   Artikel 10
   Termijnen
   1.   De in artikel 9, lid 1, bedoelde inlichtingen worden door de bevoegde autoriteit zo snel mogelijk, en uiterlijk binnen een maand nadat zij deze beschikbaar krijgt, aan de autoriteit van elke andere betrokken lidstaat verstrekt.
   2.   De ontvangst van de in artikel 9 bedoelde inlichtingen wordt door de bevoegde autoriteit onmiddellijk en in elk geval binnen zeven werkdagen na ontvangst, indien mogelijk langs elektronische weg, aan de verstrekkende bevoegde autoriteit bevestigd.
   HOOFDSTUK III

      ANDERE VORMEN VAN ADMINISTRATIEVE SAMENWERKING

      AFDELING I

         Aanwezigheid in de administratiekantoren en deelname aan administratief onderzoek

   Artikel 11
   Reikwijdte en voorwaarden
   1.   De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat, ter uitwisseling van de in artikel 1, lid 1, bedoelde inlichtingen, door de verzoekende autoriteit gemachtigde ambtenaren onder de door de aangezochte autoriteit gestelde voorwaarden:

               a)

               aanwezig kunnen zijn in de kantoren waar de administratieve autoriteiten van de lidstaat van de aangezochte autoriteit hun taken vervullen;

               b)

               aanwezig kunnen zijn bij administratief onderzoek op het grondgebied van de aangezochte lidstaat.

         Indien de verlangde inlichtingen vermeld staan in bescheiden waartoe de ambtenaren van de aangezochte autoriteit toegang hebben, ontvangen de ambtenaren van de verzoekende autoriteit een afschrift van die bescheiden.
   2.   Voor zover het in de lidstaat van de aangezochte autoriteit wettelijk is toegestaan, kunnen, op grond van de in lid 1 bedoelde overeenkomst, de bij een administratief onderzoek aanwezige ambtenaren van de verzoekende autoriteit personen ondervragen en bescheiden onderzoeken.
   Weigering door de te controleren persoon zich aan de controlemaatregelen van de ambtenaren van de verzoekende autoriteit te onderwerpen, wordt door de aangezochte autoriteit als een weigering jegens haar eigen ambtenaren aangemerkt.
   3.   De door de verzoekende lidstaat gemachtigde ambtenaren die overeenkomstig lid 1 in een andere lidstaat aanwezig zijn, dienen te allen tijde een schriftelijke opdracht te kunnen overleggen waaruit hun identiteit en hun officiële hoedanigheid blijken.

      AFDELING II

         Gelijktijdige controles

   Artikel 12
   Gelijktijdige controles
   1.   In de gevallen waarin twee of meer lidstaten overeenkomen om gelijktijdig, elk op het eigen grondgebied, bij een of meer personen te wier aanzien zij een gezamenlijk of complementair belang hebben, controles te verrichten en de aldus verkregen inlichtingen uit te wisselen, zijn de leden 2, 3 en 4 van toepassing.
   2.   De bevoegde autoriteit van elke lidstaat bepaalt autonoom welke personen zij voor een gelijktijdige controle wil voorstellen. Zij deelt de bevoegde autoriteit van de andere betrokken lidstaten met opgave van redenen mee welke dossiers zij voor een gelijktijdige controle voorstelt.
   Zij bepaalt binnen welke termijn die controles moeten plaatsvinden.
   3.   De bevoegde autoriteit van elke betrokken lidstaat beslist of zij aan de gelijktijdige controles wenst deel te nemen. Zij doet de autoriteit die de controle voorstelt een bevestiging van deelname of een gemotiveerde weigering toekomen.
   4.   De bevoegde autoriteit van elke betrokken lidstaat wijst een vertegenwoordiger aan die wordt belast met de leiding en de coördinatie van de controle.

      AFDELING III

         Administratieve kennisgeving

   Artikel 13
   Verzoek tot kennisgeving
   1.   Op verzoek van de bevoegde autoriteit van een lidstaat gaat de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat, overeenkomstig de in de aangezochte lidstaat geldende voorschriften voor de kennisgeving van soortgelijke akten, over tot kennisgeving aan de geadresseerde van alle door de administratieve autoriteiten van de verzoekende lidstaat afgegeven akten en besluiten die betrekking hebben op de toepassing op haar grondgebied van wetgeving betreffende belastingen in de zin van deze richtlijn.
   2.   Het verzoek tot kennisgeving vermeldt de naam en het adres van de geadresseerde, evenals alle overige informatie ter identificatie van de geadresseerde, en het onderwerp van de akte of het besluit waarvan kennis moet worden gegeven.
   3.   De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit onverwijld in kennis van het aan het verzoek gegeven gevolg en, in het bijzonder, van de datum waarop de akte of het besluit de geadresseerde ter kennis is gebracht.
   4.   Het verzoek tot kennisgeving wordt door de verzoekende autoriteit slechts gedaan indien de kennisgeving van de akten niet volgens de regels van de verzoekende lidstaat kan geschieden, of buitensporige problemen zou veroorzaken. De bevoegde autoriteit van een lidstaat kan, per aangetekende brief of langs elektronische weg, rechtstreeks van een document kennis geven aan een persoon op het grondgebied van een andere lidstaat.

      AFDELING IV

         Terugmelding

   Artikel 14
   Voorwaarden
   1.   De bevoegde autoriteit die overeenkomstig artikel 5 of artikel 9 inlichtingen verstrekt, kan de ontvangende bevoegde autoriteit om terugmelding betreffende de ontvangen inlichtingen verzoeken. De bevoegde autoriteit die de inlichtingen heeft ontvangen doet in dat geval, zonder afbreuk te doen aan de in haar lidstaat geldende voorschriften inzake fiscale geheimhoudingsplicht en gegevensbescherming, zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk drie maanden nadat het resultaat van het gebruik van de verlangde inlichtingen bekend is, een terugmelding aan de bevoegde autoriteit die de inlichtingen heeft verzonden. De Commissie stelt volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure de nadere regels vast.
   2.   De bevoegde autoriteiten van de lidstaten doen eenmaal per jaar, overeenkomstig bilateraal overeengekomen praktische afspraken, een terugmelding over de automatische inlichtingenuitwisseling naar de andere betrokken lidstaten.

      AFDELING V

         Delen van de beste praktijken en ervaringen

   Artikel 15
   Reikwijdte en voorwaarden
   1.   De lidstaten onderzoeken en evalueren, samen met de Commissie, de administratieve samenwerking op grond van deze richtlijn en delen onderling hun ervaringen, teneinde de samenwerking te verbeteren en in voorkomend geval voorschriften op de betrokken gebieden vast te stellen.
   2.   De lidstaten kunnen, samen met de Commissie, instructies opstellen betreffende al hetgeen noodzakelijk wordt geacht om de beste praktijken en ervaringen te kunnen delen.
   HOOFDSTUK IV

      VOORWAARDEN INZAKE DE ADMINISTRATIEVE SAMENWERKING

   Artikel 16
   Openbaarmaking van inlichtingen en bescheiden
   1.   De inlichtingen die de lidstaten elkaar krachtens deze richtlijn in enigerlei vorm verstrekken, vallen onder de geheimhoudingsplicht en genieten de bescherming waarin het nationale recht van de ontvangende lidstaat met betrekking tot soortgelijke inlichtingen voorziet. Deze inlichtingen kunnen worden gebruikt voor de administratie en de handhaving van de nationale wetgeving van de lidstaten met betrekking tot de in artikel 2 bedoelde belastingen.
   De inlichtingen kunnen tevens worden gebruikt voor de vaststelling en invordering van andere belastingen en rechten vallend onder artikel 2 van Richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzĳdse bĳstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde belastingen, rechten en andere maatregelen (7), en voor de vaststelling en invordering van verplichte socialezekerheidsbijdragen.
   De inlichtingen kunnen voorts worden gebruikt in mogelijk tot bestraffing leidende gerechtelijke en administratieve procedures wegens overtreding van de belastingwetgeving, onverminderd de algemene regels en de bepalingen betreffende de rechten van de verdachten en getuigen in dergelijke procedures.
   2.   Met toestemming van de bevoegde autoriteit van de lidstaat die overeenkomstig deze richtlijn inlichtingen verstrekt, en voor zover het in de lidstaat van de ontvangende bevoegde autoriteit wettelijk is toegestaan, kunnen de overeenkomstig deze richtlijn ontvangen inlichtingen en bescheiden voor andere dan de in lid 1 bedoelde doeleinden worden gebruikt. De toestemming wordt verleend indien de inlichtingen, in de lidstaat van de bevoegde autoriteit die de inlichtingen verstrekt, voor soortgelijke doeleinden kunnen worden gebruikt.
   3.   De bevoegde autoriteit die van oordeel is dat de van de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat verkregen inlichtingen de bevoegde autoriteit van een derde lidstaat van nut kunnen zijn voor de in lid 1 beoogde doelen, mag de inlichtingen aan deze autoriteit doorgeven, op voorwaarde dat dat in overeenstemming is met de in deze richtlijn vastgelegde voorschriften en procedures. Zij stelt de bevoegde autoriteit van de inlichtingen verstrekkende lidstaat in kennis van haar voornemen om die inlichtingen met een derde lidstaat te delen. De inlichtingen verstrekkende lidstaat kan zich hiertegen verzetten binnen tien werkdagen na de datum van ontvangst van de kennisgeving van de lidstaat die de inlichtingen wenst te delen.
   4.   Toestemming voor het gebruik overeenkomstig lid 2 van de overeenkomstig lid 3 doorgegeven inlichtingen kan slechts worden verleend door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waarvan de inlichtingen afkomstig zijn.
   5.   Inlichtingen, verslagen, verklaringen en andere bescheiden, alsook voor eensluidend gewaarmerkte afschriften of uittreksels daarvan, die door de aangezochte autoriteit zijn verkregen en overeenkomstig deze richtlijn aan de verzoekende autoriteit zijn doorgegeven, kunnen door de bevoegde instanties van de verzoekende lidstaat op dezelfde voet als bewijs worden aangevoerd als soortgelijke inlichtingen, verslagen, verklaringen en andere bescheiden die door een andere autoriteit van die lidstaat zijn verstrekt.
   Artikel 17
   Beperkingen
   1.   De in artikel 5 bedoelde inlichtingen worden door de aangezochte autoriteit aan de verzoekende autoriteit van een andere lidstaat verstrekt, op voorwaarde dat de verzoekende autoriteit de inlichtingen eerst heeft trachten te verkrijgen uit alle gebruikelijke bronnen die zij in de gegeven omstandigheden kon aanspreken zonder dat het bereiken van de beoogde doelstellingen in het gedrang dreigde te komen.
   2.   De aangezochte lidstaat is op grond van deze richtlijn niet verplicht onderzoek in te stellen of inlichtingen te verstrekken, indien zijn wetgeving hem niet toestaat voor eigen doeleinden het onderzoek in te stellen of de gevraagde inlichtingen te verzamelen.
   3.   De bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat kan weigeren inlichtingen te verstrekken, indien de verzoekende lidstaat, op juridische gronden, soortgelijke inlichtingen niet kan verstrekken.
   4.   Het verstrekken van inlichtingen kan worden geweigerd indien dit zou leiden tot de openbaarmaking van een handels-, bedrijfs-, nijverheids- of beroepsgeheim of een fabrieks- of handelswerkwijze, of indien het inlichtingen betreft waarvan de onthulling in strijd zou zijn met de openbare orde.
   5.   De aangezochte autoriteit deelt de verzoekende autoriteit mee op welke gronden zij het verzoek om inlichtingen afwijst.
   Artikel 18
   Verplichtingen
   1.   De lidstaat die door een andere lidstaat overeenkomstig deze richtlijn om inlichtingen wordt verzocht, wendt de middelen aan waarover hij beschikt om de gevraagde inlichtingen te verzamelen, zelfs indien hij de inlichtingen niet voor eigen belastingdoeleinden nodig heeft. Die verplichting geldt onverminderd de leden 2, 3 en 4 van artikel 17, die, wanneer er een beroep op wordt gedaan, in geen geval zo kunnen worden uitgelegd dat een lidstaat kan weigeren inlichtingen te verstrekken uitsluitend omdat hij geen binnenlands belang bij deze inlichtingen heeft.
   2.   In geen geval worden de leden 2 en 4 van artikel 17 zo uitgelegd dat een aangezochte autoriteit kan weigeren inlichtingen te verstrekken, uitsluitend op grond dat deze berusten bij een bank, een andere financiële instelling, een gevolmachtigde of een persoon die als vertegenwoordiger of trustee optreedt, of dat zij betrekking hebben op eigendomsbelangen in een persoon.
   3.   Onverminderd lid 2 kan een lidstaat weigeren de gevraagde inlichtingen toe te zenden indien deze betrekking hebben op belastingtijdvakken vóór 1 januari 2011 en de toezending van de inlichtingen geweigerd had kunnen worden op grond van artikel 8, lid 1, van Richtlijn 77/799/EEG indien daarom was verzocht vóór 11 maart 2011.
   Artikel 19
   Verder reikende samenwerking
   De lidstaat die voorziet in een samenwerking met een derde land welke verder reikt dan de bij deze richtlijn geregelde samenwerking, kan de verder reikende samenwerking niet weigeren aan een andere lidstaat die met hem deze verder reikende, wederzijdse samenwerking wenst aan te gaan.
   Artikel 20
   Standaardformulieren en geautomatiseerde formaten
   1.   Het verzoek om inlichtingen of om een administratief onderzoek op grond van artikel 5 en het desbetreffende antwoord, de ontvangstbevestiging, het verzoek om aanvullende achtergrondinformatie en de mededeling dat aan het verzoek niet kan of zal worden voldaan, zoals bepaald in artikel 7, worden voor zover mogelijk verzonden met gebruikmaking van het door de Commissie volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure vast te stellen standaardformulier.
   Het standaardformulier kan vergezeld gaan van verslagen, verklaringen en andere bescheiden, of van voor eensluidend gewaarmerkte afschriften of uittreksels daarvan.
   2.   Het in lid 1 bedoelde standaardformulier bevat ten minste de volgende door de verzoekende autoriteit te verstrekken informatie:

               a)

               de identiteit van de persoon naar wie het onderzoek of de controle is ingesteld;

               b)

               het fiscale doel waarvoor de informatie wordt opgevraagd.

         De verzoekende autoriteit kan namen en adressen van personen die worden verondersteld in het bezit te zijn van de verlangde informatie, alsook andere elementen die het verzamelen van de informatie door de aangezochte autoriteit vereenvoudigen, doorgeven, voor zover deze bekend zijn en deze praktijk aansluit bij internationale ontwikkelingen.
   3.   Voor de spontane uitwisseling van inlichtingen en de desbetreffende ontvangstbevestiging, op grond van respectievelijk de artikelen 9 en 10, het in artikel 13 bedoelde verzoek tot administratieve kennisgeving, en de in artikel 14 bedoelde terugmelding, wordt gebruikgemaakt van het door de Commissie volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure vast te stellen standaardformulier.
   4.   Bij de automatische inlichtingenuitwisseling in de zin van artikel 8 wordt gebruikgemaakt van het door de Commissie volgens de procedure van artikel 26, lid 2, vastgestelde geautomatiseerde standaardformaat, dat dergelijke automatische uitwisseling moet vergemakkelijken, en gebaseerd is op het bestaande geautomatiseerde formaat in de zin van artikel 9 van Richtlijn 2003/48/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende belastingheffing op inkomsten uit spaargelden in de vorm van rentebetaling (8), dat bij elke vorm van automatische inlichtingenuitwisseling moet worden gebruikt.
   Artikel 21
   Nadere regels
   1.   De krachtens deze richtlijn verstrekte inlichtingen worden zoveel mogelijk verzonden langs elektronische weg, via het CCN-netwerk.
   De Commissie stelt in voorkomend geval, volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure, de nadere regels voor de uitvoering van de eerste alinea vast.
   2.   De Commissie heeft tot taak het CCN-netwerk in die zin aan te passen dat die inlichtingen tussen de lidstaten kunnen worden uitgewisseld.
   De lidstaten hebben tot taak hun systemen in die zin aan te passen dat die inlichtingen met behulp van het CCN-netwerk kunnen worden uitgewisseld.
   De lidstaten zien af van iedere eis tot terugbetaling van de uit de toepassing van deze richtlijn voortvloeiende kosten, behalve, in voorkomend geval, de kosten van aan deskundigen betaalde vergoedingen.
   3.   De door de instantie voor veiligheidsaccreditatie van de Commissie gemachtigde personen hebben slechts toegang tot de inlichtingen voor zover dat met het oog op het beheer, het onderhoud en de ontwikkeling van het CCN-netwerk noodzakelijk is.
   4.   Het verzoek om samenwerking, waaronder het verzoek tot kennisgeving, en de bijgevoegde bescheiden kunnen in elke door de aangezochte en de verzoekende autoriteit overeengekomen taal zijn gesteld.
   Het verzoek gaat slechts in bijzondere gevallen, op met redenen omkleed verzoek van de aangezochte autoriteit, vergezeld van een vertaling in de officiële taal of een van de officiële talen van de lidstaat van de aangezochte autoriteit.
   Artikel 22
   Specifieke verplichtingen
   1.   De lidstaten nemen alle maatregelen die noodzakelijk zijn om:

               a)

               een effectieve interne coördinatie binnen de in artikel 4 bedoelde organisatie te garanderen;

               b)

               rechtstreekse samenwerking met de in artikel 4 bedoelde autoriteiten van de andere lidstaten tot stand te brengen;

               c)

               de goede werking van de bij deze richtlijn ingestelde regelingen voor administratieve samenwerking te garanderen.

         2.   De Commissie stelt elke lidstaat in kennis van alle algemene inlichtingen die zij in verband met de uitvoering en de toepassing van deze richtlijn ontvangt en kan verstrekken.
   HOOFDSTUK V

      BETREKKINGEN MET DE COMMISSIE

   Artikel 23
   Evaluatie
   1.   De lidstaten en de Commissie onderzoeken en evalueren de wijze waarop de bij deze richtlijn ingestelde administratieve samenwerking functioneert.
   2.   De lidstaten delen de Commissie alle relevante gegevens mee die noodzakelijk zijn om de doeltreffendheid van de administratieve samenwerking overeenkomstig deze richtlijn ter bestrijding van belastingontduiking en belastingontwijking te kunnen evalueren.
   3.   De lidstaten doen de Commissie een jaarlijkse beoordeling toekomen van de doeltreffendheid van de in artikel 8 bedoelde automatische inlichtingenuitwisseling en de daarmee bereikte resultaten. De vorm en wijze van mededeling van de jaarlijkse beoordeling worden door de Commissie volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld.
   4.   De Commissie stelt volgens de in artikel 26, lid 2, bedoelde procedure een lijst van statistische gegevens vast die door de lidstaten moeten worden verstrekt voor de evaluatie van deze richtlijn.
   5.   De krachtens de leden 2, 3 en 4 aan de Commissie verstrekte gegevens worden door de Commissie, overeenkomstig de op de uniale instanties toepasselijke bepalingen, vertrouwelijk gehouden.
   6.   De krachtens de leden 2, 3 en 4 door een lidstaat aan de Commissie verstrekte gegevens, alsmede alle door de Commissie opgestelde rapporten of bescheiden waarin van die gegevens gebruik wordt gemaakt, kunnen aan andere lidstaten worden doorgegeven. De doorgegeven gegevens vallen onder de geheimhoudingsplicht en genieten de bescherming waarin de nationale wetgeving van de ontvangende lidstaat voor soortgelijke inlichtingen voorziet.
   De in dit lid bedoelde door de Commissie verstrekte verslagen en bescheiden kunnen door de lidstaten uitsluitend voor analytische doeleinden worden gebruikt, en kunnen niet zonder uitdrukkelijke toestemming van de Commissie bekend worden gemaakt of voor andere personen of organen beschikbaar worden gesteld.
   HOOFDSTUK VI

      BETREKKINGEN MET DERDE LANDEN

   Artikel 24
   Uitwisseling van inlichtingen met derde landen
   1.   De bevoegde autoriteit van een lidstaat die van een derde land inlichtingen ontvangt welke naar verwachting van belang zijn voor de administratie en de handhaving van de binnenlandse wetgeving van die lidstaat betreffende de in artikel 2 bedoelde belastingen, kan deze inlichtingen verstrekken aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten voor welke die inlichtingen van nut kunnen zijn, en aan elke verzoekende autoriteit, mits dat krachtens een overeenkomst met dat derde land is toegestaan.
   2.   De bevoegde autoriteit kan, met inachtneming van de nationale voorschriften betreffende de doorgifte van persoonsgegevens aan derde landen, de overeenkomstig deze richtlijn ontvangen inlichtingen doorgeven aan een derde land, op voorwaarde dat aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan:

               a)

               de bevoegde autoriteit van de lidstaat waaruit de inlichtingen afkomstig zijn, heeft daarin toegestemd;

               b)

               het derde land heeft zich ertoe verbonden de medewerking te verlenen die nodig is om bewijsmateriaal bijeen te brengen omtrent het ongeoorloofde of onwettige karakter van verrichtingen die blijken in strijd te zijn met of een misbruik te vormen van de belastingwetgeving.

         HOOFDSTUK VII

      ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN

   Artikel 25
   Gegevensbescherming
   Elke uitwisseling van inlichtingen overeenkomstig deze richtlijn is onderworpen aan de bepalingen tot uitvoering van Richtlijn 95/46/EG. Voor de juiste toepassing van deze verordening beperken de lidstaten evenwel de reikwijdte van de verplichtingen en rechten die zijn neergelegd in artikel 10, artikel 11, lid 1, en de artikelen 12 en 21 van Richtlijn 95/46/EG, voor zover dit noodzakelijk is om de in artikel 13, lid 1, onder e), van die richtlijn bedoelde belangen te vrijwaren.
   Artikel 26
   Comité
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door een comité, genaamd „Comité inzake administratieve samenwerking op belastinggebied”.
   2.   In de gevallen waarin naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.
   De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.
   Artikel 27
   Rapportage
   De Commissie dient om de vijf jaar na 1 januari 2013 bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de toepassing van de richtlijn.
   Artikel 28
   Intrekking van Richtlijn 77/799/EEG
   Richtlijn 77/799/EEG wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2013.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn.
   Artikel 29
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om met ingang van 1 januari 2013 aan deze richtlijn te voldoen.
   Wat evenwel artikel 8 van deze richtlijn betreft, doen zij de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om met ingang van 1 januari 2015 aan dat artikel te voldoen.
   Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 30
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 31
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 15 februari 2011.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         MATOLCSY Gy.

      (1)  Advies van 10 februari 2010 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van 16 juli 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 336 van 27.12.1977, blz. 15.

      (4)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

      (5)  PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.

      (6)  PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1.

      (7)  PB L 84 van 31.3.2010, blz. 1.

      (8)  PB L 157 van 26.6.2003, blz. 38.


Avis juridique important

|

31996L0083

Richtlijn 96/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 december 1996 houdende wijziging van Richtlijn 94/35/EG inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt

Publicatieblad Nr. L 048 van 19/02/1997 blz. 0016 - 0019

RICHTLIJN 96/83/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 19 december 1996 houdende wijziging van Richtlijn 94/35/EG inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruiktHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,Gelet op Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden gebruikt (1), inzonderheid op artikel 3, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3),Overwegende dat sinds de vaststelling van Richtlijn 94/35/EG (4) zich op het gebied van de zoetstoffen tal van technische ontwikkelingen hebben voorgedaan;Overwegende dat die richtlijn aan deze ontwikkelingen moet worden aangepast;Overwegende dat het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding dat bij Besluit 95/273/EG van de Commissie (5) werd ingesteld, geraadpleegd is voordat is overgegaan tot goedkeuring van bepalingen die van invloed kunnen zijn op de volksgezondheid,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Richtlijn 94/35/EG wordt als volgt gewijzigd:1. aan artikel 1 wordt het volgende lid toegevoegd:"5. Deze richtlijn is ook van toepassing op de overeenkomstige levensmiddelen die voor bijzondere voeding bestemd zijn in de zin van Richtlijn 89/398/EEG.";2. artikel 2 wordt als volgt gewijzigd:a) lid 3 wordt vervangen door de volgende tekst:"3. Zoetstoffen mogen niet worden gebruikt in de in Richtlijn 89/398/EEG bedoelde levensmiddelen die voor zuigelingen en peuters of kleuters zijn bestemd, met inbegrip van levensmiddelen voor zuigelingen en peuters of kleuters die niet in goede gezondheid verkeren, tenzij ter zake anderszins bepaald.";b) het volgende lid wordt toegevoegd:"5. In de bijlage bij deze richtlijn betekent "quantum satis" dat geen maximumhoeveelheid wordt aangegeven. Zoetstoffen dienen echter toegepast te worden overeenkomstig goede produktiemethoden, in hoeveelheden die niet groter zijn dan voor het beoogde doel nodig is en op voorwaarde dat de consument niet wordt misleid.";3. het volgende artikel wordt ingevoegd:"Artikel 2 bisOnverminderd andere communautaire bepalingen is de aanwezigheid van een zoetstof in een levensmiddel toegestaan:- in een samengesteld levensmiddel zonder toegevoegde suikers of met verminderde verbrandingswaarde, in voor een hypocalorisch dieet bestemde samengestelde levensmiddelen en in samengestelde levensmiddelen met een verlengde houdbaarheid, voor zover deze niet voorkomen in artikel 2, lid 3, en mits de zoetstof in één van de ingrediënten van het samengestelde levensmiddel is toegestaan, of- indien het levensmiddel uitsluitend bestemd is voor gebruik bij de bereiding van een samengesteld levensmiddel, voor zover het samengestelde levensmiddel beantwoordt aan deze richtlijn.";4. in de bijlage wordt de omschrijving van de categorie "vitaminen en dieetprodukten" vervangen door de volgende omschrijving: "voedingssupplementen/integratiesubstanties voor dieetprodukten op basis van vitaminen en/of mineraalelementen in de vorm van siroop of kauwtabletten";5. de tabel in de bijlage wordt aangevuld met de tekst van de bijlage van deze richtlijn.Artikel 2 Indien nodig wijzigen de Lid-staten hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zodanig dat:- de handel in produkten die aan deze richtlijn voldoen, uiterlijk op 19 december 1997 wordt toegestaan;- de handel in produkten die niet aan deze richtlijn voldoen, vanaf 19 juni 1998 wordt verboden. De handel in produkten die niet aan deze richtlijn voldoen, maar die vóór genoemde datum in de handel zijn gebracht of geëtiketteerd, is evenwel toegestaan totdat de voorraden zijn uitverkocht.Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de zevende dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel, 19 december 1996.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterK. HÄNSCHVoor de RaadDe VoorzitterS. BARRETT(1) PB nr. L 40 van 11. 2. 1989, blz. 27. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/34/EG (PB nr. L 237 van 10. 9. 1994, blz. 1).(2) PB nr. C 174 van 17. 6. 1996, blz. 1.(3) Advies van het Europees Parlement van 12 maart 1996 (PB nr. C 96 van 1. 4. 1996, blz. 24), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 25 juni 1996 (PB nr. C 315 van 24. 10. 1996, blz. 12), besluit van het Europees Parlement van 23 oktober 1996 (PB nr. C 347 van 18. 11. 1996) en besluit van de Raad van 9 december 1996.(4) PB nr. L 237 van 10. 9. 1994, blz. 3.(5) PB nr. L 167 van 18. 7. 1995, blz. 22.BIJLAGE Noten1. Voor stof E 952, cyclaamzuur en Na- en Ca-zouten daarvan, worden de maximale gebruiksdoses uitgedrukt in vrije zuren.2. Voor stof E 954, sacharine en Na-, K- en Ca-zouten daarvan, worden de maximale gebruiksdoses uitgedrukt in vrije imiden.>RUIMTE VOOR DE TABEL>