Avis juridique important

|

31995L0021

Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de Lid-Staten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole)

Publicatieblad Nr. L 157 van 07/07/1995 blz. 0001 - 0019

RICHTLIJN 95/21/EG VAN DE RAADvan 19 juni 1995betreffende de naleving, met betrekking  tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie  van de Lid-Staten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van  schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord  (havenstaatcontrole)DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 84, lid  2, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Volgens de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3), Overwegende dat de Gemeenschap ernstig bezorgd is over scheepvaartongevallen en de verontreiniging  van de zeeën en kusten van de Lid-Staten; Overwegende dat de Gemeenschap evenzeer bezorgd is over de leef- en werkomstandigheden aan boord; Overwegende dat de Raad in de zitting van 25 januari 1993 conclusies heeft aangenomen waarin er bij  de Commissie en de Lid-Staten op aan wordt gedrongen zorg te dragen voor een doeltreffender  toepassing en naleving van geschikte normen op het gebied van internationale veiligheid op zee en  milieubescherming alsmede voor de implementatie van de nieuwe maatregelen wanneer die zijn  aangenomen; Overwegende dat de Raad er in zijn resolutie van 8 juni 1993 over een gemeenschappelijk beleid  inzake de veiligheid op zee (4), bij de Commissie op heeft aangedrongen zo spoedig mogelijk  suggesties voor specifieke maatregelen en formele voorstellen te doen betreffende criteria voor de  inspectie van schepen waaronder de harmonisatie van de voorschriften voor de aanhouding, de  mogelijheid om inspectieresultaten bekend te maken en de toegang tot havens in de Gemeenschap te  ontzeggen; verwegende dat de veiligheid, de voorkoming van verontreiniging en de leef- en werkomstandigheden  aan boord van schepen daadwerkelijk kunnen worden verbeterd door, via een strikte toepassing van de  internationale verdragen, codes en resoluties, het aantal schepen in de wateren van de Gemeenschap  dat niet aan de normen voldoet, drastisch terug te dringen; Overwegende dat de controle op de naleving door schepen van de internationale normen op het gebied  van veiligheid, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord in de  eerste plaats de taak van de vlaggestaat dient te zijn; dat een toenemend aantal vlaggestaten, wat  de implementatie en naleving van internationale normen betreft, evenwel ernstig in gebreke blijft;  dat derhalve ook de havenstaat zorg moet dragen voor de controle op de naleving van de vastgestelde  internationale normen op het gebied van veiligheid, voorkoming van verontreiniging en de leef- en  werkomstandigheden aan boord; Overwegende dat een geharmoniseerde aanpak met betrekking tot het doen naleven van die  internationale normen door de Lid-Staten ten aanzien van schepen die in de onder hun jurisdictie  vallende wateren varen en hun havens gebruiken, concurrentievervalsing zal voorkomen; Overwegende dat een communautaire kaderwetgeving voor de harmonisering van de inspectieprocedures  een fundamentele voorwaarde is voor een homogene toepassing van het beginsel van veiligheid van  schepen en voorkoming van verontreiniging, dat mede ten grondslag ligt aan het communautaire  vervoer- en milieubeleid; Overwegende dat de verontreiniging van de zeeën van nature een grensoverschrijdend verschijnsel is;  dat volgens het subsidiariteitsbeginsel de ontwikkeling van middelen om preventieve maatregelen te  kunnen nemen ten aanzien van de zeeën, aangrenzend aan de Lid-Staten, bij voorkeur op  Gemeenschapsniveau dient te gebeuren, aangezien de Lid-Staten afzonderlijk geen adequate en  doeltreffende maatregelen kunnen nemen; Overwegende dat vaststelling van een richtlijn van de Raad de geschikte methode is om het wettelijk  kader en de geharmoniseerde voorschriften en criteria inzake de havenstaatcontrole vast te leggen; Overwegende dat dient te worden geprofiteerd van de ervaring die is opgedaan tijdens de werking van  het Memorandum van Overeenstemming van Parijs (MOU) inzake toezicht door de havenstaat (HSC) dat op  26 januari 1982 is ondertekend; Overwegende dat de inspectie door elke Lid-Staat van minstens 25 % van het aantal buitenlandse  schepen dat in een bepaald jaar hun havens binnenloopt, in de praktijk betekent dat een groot  aantal van de in de Gemeenschap in bedrijf zijnde schepen op een gegeven ogenblik aan een inspectie  is onderworpen; Overwegende dat er verder gewerkt moet worden aan de ontwikkeling van een doelgerichter systeem; Overwegende dat de bij havenstaatinspecties gehanteerde regels en procedures alsmede de criteria  voor aanhouding van een schip geharmoniseerd moeten worden teneinde de doeltreffendheid van dat  toezicht in alle havens constant te maken en zo het selectief gebruik dat van bepaalde havens van  bestemming wordt gemaakt om het net van een dergelijk toezicht te ontwijken, drastisch te  beperken; Overwegende dat uit de in de mededeling van de Commissie "Een gemeenschappelijk beleid inzake de  veiligheid op zee" en het jaarverslag van het MOU bekendgemaakte statistische gegevens met  betrekking tot ongevallen, aanhoudingen en tekortkomingen blijkt dat voor bepaalde categorieën  schepen uitvoerige inspectie noodzakelijk is; Overwegende dat tekortkomingen betreffende de naleving van de bepalingen van de verdragen  gecorrigeerd dienen te worden; dat schepen die herstelmaatregelen dienen te nemen, moeten worden  aangehouden, wanneer deze tekortkomingen duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid, de  gezondheid of het milieu, totdat die tekortkomingen zijn gecorrigeerd; Overwegende dat er een recht van beroep moet worden ingesteld tegen besluiten tot aanhouding door  de bevoegde autoriteiten teneinde onredelijke besluiten te voorkomen die kunnen leiden tot onnodige  aanhoudingen en vertragingen; Overwegende dat de faciliteiten van de haven van inspectie zodanig kunnen zijn dat de bevoegde  instantie het schip toestemming moet geven om door te varen naar een geschikte reparatiewerf, op  voorwaarde dat aan de voor zo'n reis gestelde voorwaarden wordt voldaan; dat schepen die zich daar  niet aan houden, een gevaar zouden blijven betekenen voor de veiligheid, de gezondheid of het  milieu en door het niet aanbrengen van verbeteringen overeenkomstig de geldende bepalingen van de  verdragen concurrentievoordelen zouden blijven genieten; dat derhalve aan die schepen de toegang  tot alle havens in de Gemeenschap dient te worden geweigerd; Overwegende dat het voorkomt dat een schip dat de toegang tot de havens in de Gemeenschap is  geweigerd, toch moet worden toegelaten; dat een schip onder die omstandigheden alleen tot een  bepaalde haven mag worden toegelaten, als met alle maatregelen ervoor gezorgd is dat het daar  veilig kan binnenlopen; Overwegende dat het, aangezien de voorschriften van de verdragen met betrekking tot de  scheepsconstructie, -werktuigen en -bemanning een complex geheel vormen, de beslissingen van de  inspecteurs verstrekkende gevolgen kunnen hebben en die inspecteurs volkomen onpartijdige  beslissingen moeten nemen, noodzakelijk is dat de inspecties uitsluitend worden uitgevoerd door  inspecteurs die naar behoren gemachtigde functionarissen zijn en beschikken over een uitgebreide  kennis en ervaring; Overwegende dat loodsen en havenautoriteiten nuttige inlichtingen kunnen geven over de  tekortkomingen van deze schepen en bemanningen; Overwegende dat er samenwerking tussen de bevoegde instanties van de Lid-Staten en andere  autoriteiten of organisaties nodig is met het oog op een doeltreffende follow-up van schepen met  tekortkomingen die mogen doorvaren, en met het oog op uitwisseling van informatie over de zich in  de haven bevindende schepen; Overwegende dat het krachtens het MOU opgezette informatiesysteem Sirenac E een groot deel van de  voor de toepassing van deze richtlijn benodigde aanvullende informatie verstrekt; Overwegende dat publikatie van informatie over schepen die niet voldoen aan de internationale  normen op het gebied van de veiligheid, de gezondheid en de bescherming van het mariene milieu  afschrikwekkend kan werden en expediteurs ervan kan doen afzien van deze schepen gebruik te maken,  terwijl dit voor eigenaars ervan een aansporing is om uit eigen beweging herstelmaatregelen te  treffen; Overwegende dat alle kosten van de inspectie van schepen die aanhouding rechtvaardigt, de eigenaar  of de exploitant moeten worden aangerekend; Overwegende dat het passend is om bij de toepassing van de onderhavige richtlijn het comité in te  schakelen dat is opgericht krachtens artikel 12 van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad van 13  september 1993 betreffende de minimumeisen voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende  goederen vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de Gemeenschap varen (1), en dat dit comité  de Commissie moet bijstaan bij het wijzigen van de inspectieverplichtingen van de Lid-Staten op  grond van de opgedane ervaring en rekening houdend met de ontwikkelingen in het MOU, en bij het  aanpassen van de bijlagen, wanneer dit nodig is om rekening te houden met wijzigingen in de  verdragen, protocollen, codes en resoluties van relevante internationale organisaties en het MOU, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1DoelHet doel van deze richtlijn is bij te dragen tot een drastische  vermindering van het aantal niet aan de normen voldoende schepen in de wateren onder de jurisdictie  van de Lid-Staten door: - de naleving te verbeteren van de internationale en relevante communautaire wetgeving op het  gebied van de veiligheid op zee, bescherming van het mariene milieu en de leef- en  werkomstandigheden aan boord van schepen, ongeacht onder welke vlag zij varen; - het opstellen van gemeenschappelijke criteria voor controle door de havenstaat van schepen en  harmonisatie van de inspectie- en aanhoudingsprocedures, waarbij naar behoren rekening wordt  gehouden met de door de scheepvaartinstanties van de Lid-Staten in het kader van het Memorandum van  Overeenstemming van Parijs inzake havenstaatcontrole (MOU) aangegane verplichtingen. Artikel 2DefinitiesIn deze richtlijn en bijbehorende bijlagen wordt verstaan onder: 1. "Verdragen": - het Internationaal Verdrag betreffende de uitwatering van schepen van 1966 (LL 66), - het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee van 1974 (Solas 74), - het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973 en het daarop  betrekking hebbende Protocol van 1978 (Marpol 73/78), - het Internationaal Verdrag betreffende de normen voor zeevarenden inzake opleiding, diplomering  en wachtdienst van 1978 (STCW 78), - het Verdrag inzake de internationale bepalingen ter voorkoming van aanvaringen op zee van 1972  (Colregs 72), - het Internationaal Verdrag betreffende de meting van schepen van 1969 en- het Verdrag  betreffende minimumnormen op koopvaardijschepen van 1976 (ILO nr. 147), alsmede de op deze  Verdragen betrekking hebbende protocollen, wijzigingen en voorschriften met dwingend karakter die  op de datum van aanneming van de onderhavige richtlijn van kracht zijn; 2. "MOU": het op 26 januari 1982 te Parijs ondertekende Memorandum van Overeenstemming inzake  havenstaatcontrole, in de versie die geldt op de dag van aanneming van de onderhavige richtlijn; 3. "schip": een zeegaand vaartuig waarop een of meer van de Verdragen van toepassing zijn, varend  onder een andere vlag dan die van de havenstaat; 4. "off shore-installatie": een vast of drijvend platform dat op of boven het continentaal plat van  een Lid-Staat wordt geëxploiteerd; 5. "inspecteur": een werknemer in de overheidssector of andere persoon die door de bevoegde  instantie van een Lid-Staat van passende volmachten is voorzien om in het kader van de  havenstaatcontrole inspecties uit te voeren, en aan die bevoegde instantie verantwoording  verschuldigd is; 6. "inspectie": een bezoek aan boord van een schip om de geldigheid van de relevante certificaten  en andere documenten, alsmede de toestand van het schip, de uitrusting, de bemanning en de leef- en  werkomstandigheden aan boord te controleren; 7. "gedetailleerde inspectie": een inspectie waarbij het schip, de uitrusting en de bemanning,  geheel of, voor zover van toepassing, gedeeltelijk onder de in artikel 6, lid 3, beschreven  omstandigheden worden onderworpen aan een grondig onderzoek, dat de constructie van het schip, de  uitrusting, de personeelssterkte, de leef- en werkomstandigheden en de naleving van de operationele  voorschriften aan boord omvat; 8. "uitgebreide inspectie": een inspectie zoals bedoeld in artikel 7; 9. "aanhouding": het formele verbod voor een schip om uit te varen omdat er tekortkomingen zijn  geconstateerd die afzonderlijk of gezamenlijk maken dat het schip niet zeewaardig is; 10. "stopzetting van een activiteit": het formele verbod voor een schip om een activiteit voort te  zetten omdat er tekortkomingen zijn geconstateerd die afzonderlijk of gezamenlijk maken dat  voortzetting van deze activiteit gevaarlijk is. Artikel 3Werkingssfeer1. Deze richtlijn is van toepassing op ieder schip en zijn bemanning: - dat een haven van een Lid-Staat of een off shore-installatie aandoet, of- dat voor anker ligt  ter hoogte van een dergelijke haven of installatie. Dit artikel laat het recht om op te treden waarover een Lid-Staat op grond van de relevante  internationale verdragen beschikt, onverlet. 2. In het geval van schepen met een brutotonnage van minder dan 500 passen de Lid-Staten de  toepasselijke bepalingen van de Verdragen toe en voor zover een Verdrag niet van toepassing is  nemen zij de maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de schepen geen duidelijk gevaar  opleveren voor de veiligheid, de gezondheid of het milieu. Bij de toepassing van dit lid nemen de  Lid-Staten bijlage 1 van het MOU als richtsnoer. 3. Bij de inspectie van een schip dat vaart onder de vlag van een Staat die geen partij is bij een  Verdrag, zien de Lid-Staten erop toe dat schip en bemanning geen gunstiger behandeling krijgen dan  een schip dat vaart onder de vlag van een Staat die wel partij is bij dat Verdrag. 4. Deze richtlijn is niet van toepassing op vissersvaartuigen, oorlogsschepen, marinehulpschepen,  houten schepen van primitieve bouw, voor niet-commerciële doeleinden gebruikte overheidsschepen en  niet voor handel gebruikte pleziervaartuigen. Artikel 4InspectieorgaanDe Lid-Staten hebben de nodige nationale maritieme diensten, hierna  genoemd "de bevoegde instanties", voor de inspectie van schepen en nemen alle nodige maatregelen om  ervoor te zorgen dat hun bevoegde instanties hun taken vervullen overeenkomstig de bepalingen van  deze richtlijn. Artikel 5Inspectieverplichtingen1. Het totale aantal inspecties dat de bevoegde instantie van  elke Lid-Staat jaarlijks verricht dient ten minste 25 % te bedragen van het aantal afzonderlijke  schepen dat de havens van die Lid-Staat in een representatief kalenderjaar is binnengelopen. 2. Bij het voor de inspectie selecteren van schepen geeft de bevoegde instantie voorrang aan de in  bijlage I bedoelde schepen. 3. De Lid-Staten onthouden zich van het inspecteren van schepen die minder dan zes maanden tevoren  door een Lid-Staat geïnspecteerd zijn, mits: - het schip niet op de lijst van bijlage I staat, en- er geen tekortkomingen zijn gemeld na een  voorgaande inspectie, en- er geen gegronde redenen zijn om een inspectie te verrichten. 4. Lid 3 is niet van toepassing op de operationele controles die specifiek in de Verdragen genoemd  worden. 5. De Lid-Staten en de Commissie streven samen naar de ontwikkeling van prioriteiten en  handelwijzen waardoor de controle beter kan worden gericht op schepen die vermoedelijk  tekortkomingen vertonen. Latere wijzigingen van dit artikel, andere dan de wijziging van het percentage in lid 1, geschieden  volgens het bepaalde in artikel 19. Artikel 6Inspectieprocedure1. De bevoegde instantie zorgt ervoor dat de inspecteur ten minste: a) de in bijlage II genoemde certificaten en documenten controleert voor zover deze van toepassing  zijn; b) nagaat hoe het staat met de algemene toestand van het schip, met inbegrip van de machinekamer en  de accommodatie en met inbegrip van de hygiënische omstandigheden. 2. De inspecteur mag alle relevante, niet in bijlage II vermelde, certificaten en documenten die  zich overeenkomstig de Verdragen aan boord dienen te bevinden, controleren. 3. Wanneer er, na de in de leden 1 en 2 bedoelde inspectie, gegronde redenen zijn om aan te nemen  dat de toestand van het schip of zijn uitrusting of bemanning op belangrijke punten niet voldoet  aan de relevante voorschriften van een Verdrag, vindt er een gedetailleerde inspectie plaats en  wordt ook gecontroleerd of aan de operationele voorschriften aan boord wordt voldaan. Er bestaan "gegronde redenen" indien de inspecteur feiten ontdekt die naar zijn beroepsmatige  oordeel gedetailleerde inspectie van het schip, de uitrusting of de bemanning rechtvaardigen. Een niet-limitatieve lijst van "gegronde redenen" is opgenomen in bijlage III. 4. De in bijlage IV bepaalde procedures en richtsnoeren voor het controleren van schepen moeten  eveneens worden nageleefd. Artikel 7Uitgebreide inspectie van bepaalde schepen1. Indien er gegronde redenen bestaan voor  gedetailleerde inspectie van een schip dat behoort tot de categorieën van bijlage V, dragen de  Lid-Staten er zorg voor dat er een uitgebreide inspectie plaatsvindt. 2. Bijlage V, deel B, bevat niet-verplichte richtsnoeren voor uitgebreide inspectie. 3. De in lid 1 bedoelde schepen mogen slechts eenmaal per twaalf maanden door een van de bevoegde  instanties van de Lid-Staten aan een uitgebreide inspectie worden onderworpen. Deze schepen mogen  echter wel aan de inspectie bedoeld in artikel 6, leden 1 en 2, worden onderworpen. 4. In het geval van passagiersschepen die volgens een dienstregeling in en uit havens van een  Lid-Staat varen, wordt een uitgebreide inspectie van elk schip verricht door de bevoegde instantie  van die Lid-Staat. Indien een passagiersschip volgens een dergelijke dienstregeling tussen havens  van Lid-Staten vaart, wordt de uitgebreide inspectie verricht door een van de Lid-Staten tussen  welke het schip de dienst onderhoudt. Artikel 8Inspectierapport aan de kapitein1. Na voltooiing van een inspectie, een gedetailleerde  inspectie of een uitgebreide inspectie verstrekt de inspecteur aan de kapitein een document als  omschreven in bijlage 3 van het MOU, dat de inspectieresultaten en nadere bijzonderheden over de  door de inspecteur genomen besluiten vermeldt, alsmede de maatregelen die door de kapitein, de  eigenaar of de exploitant moeten worden genomen om de tekortkomingen te verhelpen. 2. In geval van tekortkomingen die de aanhouding van een schip rechtvaardigen, omvat het  overeenkomstig lid 1 aan de kapitein te verstrekken document gegevens over de toekomstige  publikatie van de aanhouding in overeenstemming met de bepalingen van deze richtlijn. Artikel 9Rectificatie en aanhouding1. Ten overstaan van de bevoegde instantie moet worden  aangetoond dat de bij de inspectie als bedoeld in de artikelen 6 en 7 bevestigde of aan het licht  gekomen tekortkomingen in overeenstemming met de bepalingen van de Verdragen worden of zullen  worden verholpen. 2. Wanneer er sprake is van tekortkomingen die een duidelijk gevaar inhouden voor de veiligheid, de  gezondheid of het milieu, ziet de bevoegde instantie van de havenstaat waar het schip wordt  geïnspecteerd erop toe dat het schip wordt aangehouden of dat de activiteit in verband waarmee de  tekortkomingen aan het licht zijn gekomen, wordt stopgezet. De aanhouding of de stopzetting van de  activiteit wordt pas opgeheven wanneer het gevaar is weggenomen of wanneer de bevoegde instantie  bepaalt dat, op bepaalde voorwaarden, het schip mag uitvaren dan wel de activiteit mag worden  hervat zonder dat dit gevaar oplevert voor de veiligheid en gezondheid van passagiers of bemanning  of voor andere schepen of zonder onredelijk groot gevaar voor schade aan het mariene milieu. 3. Bij het beoordelen of een schip al dan niet moet worden aangehouden, dient de inspecteur de in  bijlage VI vervatte criteria toe te passen. 4. In uitzonderlijke omstandigheden, waarin de algemene toestand van het schip duidelijk niet aan  de normen voldoet, mag de bevoegde instantie de inspectie van het schip opschorten tot de  verantwoordelijke partijen de nodige stappen hebben ondernomen om ervoor te zorgen dat het schip  aan de relevante voorschriften van de Verdragen voldoet. 5. Ingeval de in de artikelen 6 en 7 bedoelde inspecties tot aanhouding leiden, dient de bevoegde  instantie onmiddellijk schriftelijk de administratie van de Staat onder wiens vlag het schip  gerechtigd is te varen (de vlaggestaatadministratie) of de consul, of, bij diens afwezigheid, de  dichtstbijzijnde diplomatieke vertegenwoordiger van die Staat in kennis te stellen van al de  omstandigheden waarin optreden noodzakelijk werd geacht. Bovendien moeten, indien zulks van belang  is, ook de aangewezen inspecteurs of de erkende organisaties die verantwoordelijk zijn voor de  afgifte van de certificaten voor het schip in kennis worden gesteld. 6. De bepalingen van deze richtlijn laten de additionele voorschriften van de Verdragen betreffende  kennisgevings- en rapportageprocedures in verband met de havenstaatcontrole onverlet. 7. Bij de uitoefening van de havenstaatcontrole uit hoofde van deze richtlijn wordt al het  mogelijke gedaan om te vermijden dat een schip onnodig wordt aangehouden of opgehouden. Indien een  schip onnodig wordt aangehouden of opgehouden, kan de eigenaar of de exploitant aanspraak maken op  vergoeding van alle geleden verlies of schade. In gevallen waar onnodige aanhouding of onnodig  oponthoud wordt gesteld, ligt de bewijslast bij de eigenaar of de exploitant van het schip. Artikel 10Recht van beroep1. De eigenaar of de exploitant van het schip of diens  vertegenwoordiger in de Lid-Staat heeft het recht beroep in te stellen tegen een door de bevoegde  instantie genomen besluit tot aanhouding. Het beroep schorst de aanhouding niet. 2. De Lid-Staten dienen hiertoe in overeenstemming met hun nationale wetgeving passende  beroepsprocedures in te stellen en te handhaven. 3. De bevoegde instantie dient de kapitein van het schip als bedoeld in lid 1 naar behoren op de  hoogte te stellen van zijn recht om beroep in te stellen. Artikel 11Maatregelen volgend op inspecties en aanhouding1. Wanneer tekortkomingen als bedoeld  in artikel 9, lid 2, niet in de haven van inspectie kunnen worden verholpen, mag de bevoegde  instantie van die Lid-Staat het desbetreffende schip toestaan naar de dichtstbijzijnde door de  kapitein en de betrokken instanties gekozen geschikte reparatiewerf te varen, mits aan de door de  bevoegde instantie van de vlaggestaat vastgestelde en door de Lid-Staat goedgekeurde voorwaarden  wordt voldaan. Deze voorwaarden dienen te garanderen dat het schip deze reis kan ondernemen zonder  dat dit gevaar oplevert voor de veiligheid en gezondheid van passagiers en bemanning of voor andere  schepen, of zonder onredelijk groot gevaar voor schade aan het mariene milieu. 2. In de in lid 1 genoemde omstandigheden stelt de bevoegde instantie van de Lid-Staat in de haven  van inspectie de bevoegde instantie van de Staat waar zich de reparatiewerf bevindt, alsmede de in  artikel 9, lid 5, vermelde partijen en alle andere betrokken instanties in kennis van alle  voorwaarden voor de reis. 3. De in lid 2 genoemde kennisgeving dient in overeenstemming te zijn met bijlage 2 van het MOU. De bevoegde instantie van een Lid-Staat die de kennisgeving ontvangt, licht de kennisgevende  instantie in over de maatregelen die zij heeft genomen. 4. De Lid-Staten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat de schepen als bedoeld in lid 1i) die  uitvaren zonder te voldoen aan de voorwaarden die gesteld zijn door de bevoegde instantie van een  Lid-Staat in de haven van inspectie, ofii) die uitvaren en weigeren te voldoen aan de van  toepassing zijnde voorschriften van de Verdragen door zich niet naar de aangegeven reparatiewerf te  begeven, de toegang tot de havens in de Gemeenschap wordt geweigerd totdat de eigenaar of de exploitant ten  overstaan van de bevoegde instantie ten genoegen van de Lid-Staat waar de tekortkoming aan het  schip is geconstateerd, heeft aangetoond dat het schip volledig aan alle van toepassing zijnde  voorschriften van de Verdragen voldoet. 5. In de in lid 4, onder i), genoemde omstandigheden waarschuwt de bevoegde instantie van de  Lid-Staat waar de tekortkomingen aan het schip zijn geconstateerd, onmiddellijk de bevoegde  instanties van alle andere Lid-Staten. In de in lid 4, punt ii), genoemde omstandigheden waarschuwt de bevoegde instantie van de Lid-Staat  waar de reparatiewerf gelegen is, onmiddellijk de bevoegde instanties van alle andere Lid-Staten. Voordat de toegang geweigerd wordt, kan de Lid-Staat verzoeken om overleg met de  vlaggestaatadministratie van het betrokken schip. 6. Onverminderd de bepalingen van lid 4 mag, in geval van overmacht of om prevalerende  veiligheidsredenen of om het gevaar van vervuiling te beperken of te minimaliseren of  tekortkomingen te verhelpen, tot een bepaalde haven toegang worden verleend door de desbetreffende  instantie van die havenstaat mits de reder, de exploitant of de kapitein van het schip ten genoegen  van de bevoegde instantie van die Lid-Staat afdoende maatregelen voor een veilige binnenkomst heeft  genomen. Artikel 12Beroepskwalificaties van inspecteurs1. De inspecties mogen uitsluitend worden  uitgevoerd door inspecteurs die voldoen aan de in bijlage VII vermelde kwalificaties. 2. Wanneer de bevoegde instantie van de havenstaat niet de noodzakelijke beroepsdeskundigheid kan  bieden, mag de inspecteur van die bevoegde instantie worden bijgestaan door een persoon met de  vereiste beroepsdeskundigheid. 3. De inspecteurs die de havenstaatcontrole verrichten en de personen die hen bijstaan, mogen geen  commerciële belangen hebben in de haven van inspectie, noch in de geïnspecteerde schepen. De  inspecteurs mogen evenmin werknemer zijn van of opdrachten uitvoeren voor niet-gouvernementele  organisaties die wettelijke certificaten en klassecertificaten afgeven of de noodzakelijke  onderzoeken uitvoeren voor het afgeven van die certificaten aan schepen. 4. Iedere inspecteur is houder van een persoonlijk document in de vorm van een identiteitskaart die  in overeenstemming met de nationale wetgeving is afgegeven door zijn bevoegde instantie en waarop  is vermeld dat de inspecteur gemachtigd is om inspecties uit te voeren. Er wordt een gemeenschappelijk model voor deze identiteitskaart vastgesteld volgens de procedure  van artikel 19. Artikel 13Rapporten van loodsen en havenautoriteiten1. Loodsen van de Lid-Staten die betrokken  zijn bij het aanleggen of het losmaken van schepen of dienst verrichten op schepen die op weg zijn  naar een haven in een Lid-Staat, lichten de bevoegde instantie van de havenstaat of kuststaat, naar  gelang wat van toepassing is, onmiddellijk in wanneer zij bij het vervullen van hun normale taak  opmerken dat er tekortkomingen zijn die afbreuk kunnen doen aan de veilige vaart van het schip of  gevaar voor schade aan het mariene milieu kunnen opleveren. 2. Indien havenautoriteiten bij de uitoefening van hun normale taken opmerken dat een zich in hun  haven bevindend schip tekortkomingen heeft die afbreuk kunnen doen aan de veiligheid van het schip  of een onredelijk groot gevaar oplevert voor schade aan het mariene milieu, dienen zij de bevoegde  instantie van de betrokken havenstaat daarvan onmiddellijk in kennis te stellen. Artikel 14Samenwerking1. Iedere Lid-Staat zorgt ervoor dat er samenwerking is tussen zijn  bevoegde instantie, zijn havenautoriteiten en andere relevante instanties of commerciële  organisaties om ervoor te zorgen dat zijn bevoegde instantie de beschikking krijgt over alle  relevante informatie met betrekking tot de schepen die zijn havens aandoen. 2. De Lid-Staten onderhouden informatie-uitwisseling en samenwerking tussen hun bevoegde instantie  en de bevoegde instanties van alle overige Lid-Staten en houden de bestaande operationele  verbinding tussen hun bevoegde instantie, de Commissie en het in Saint-Malo, Frankrijk, opgezette  Sirenac E-informatiesysteeem in stand. 3. De in lid 2 bedoelde informatie is de in bijlage 4 van het MOU bepaalde informatie en die welke  nodig is om te voldoen aan artikel 15 van deze richtlijn. Artikel 15Publikatie van aanhoudingenElke bevoegde instantie maakt ten minste elk kwaartaal  bekend welke schepen in de afgelopen drie maanden zijn aangehouden en welke in de afgelopen 24  maanden meer dan eenmaal zijn aangehouden. De publikatie omvat het volgende: - naam van het schip; - naam van de eigenaar of de exploitant van het schip; - IMO-nummer; - vlaggestaat; - classificatiebureau, voor zover nodig, en, indien van toepassing, enige andere partij die namens  de vlaggestaat certificaten heeft afgegeven voor het schip in overeenstemming met de Verdragen; - reden voor aanhouding; - haven en datum van aanhouding. Artikel 16Vergoeding van kosten1. Indien de in de artikelen 6 en 7 bedoelde inspecties leiden  tot bevestiging of ontdekking van tekortkomingen met betrekking tot de voorschriften van een  Verdrag, die de aanhouding van een schip rechtvaardigen, worden alle kosten in verband met de  inspectie, in een normale boekhoudperiode, gedragen door de eigenaar of de exploitant van het  schip, of diens vertegenwoordiger in de havenstaat. 2. Alle kosten in verband met de door de bevoegde instantie van een Lid-Staat ingevolge de  artikelen 6 en 7 uitgevoerde inspecties komen ten laste van de eigenaar of de exploitant van het  schip. 3. De aanhouding wordt pas opgeheven wanneer volledige betaling of een toereikende waarborg voor de  vergoeding van de kosten is ontvangen. Artikel 17Gegevens voor het toezicht op de tenuitvoerlegging1. De Lid-Staten verstrekken de  volgende informatie aan de Commissie en aan het MOU-secretariaat: - het aantal inspecteurs in hun dienst dat havenstaatcontrole overeenkomstig deze richtlijn  verricht. Bij instanties waar inspecteurs slechts in deeltijd havenstaatcontrole verrichten, dient  hun aantal te worden omgerekend in aantal inspecteurs met volledige betrekking; - het aantal afzonderlijke schepen dat hun havens in een representatief kalenderjaar van de  voorafgaande periode van vijf jaar is binnengelopen. 2. De in lid 1 genoemde informatie wordt binnen drie maanden na de inwerkingtreding van deze  richtlijn en daarna eenmaal per drie kalenderjaren en wel uiterlijk op 1 oktober verstrekt. Artikel 18Regelgevend comitéDe Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 12 van Richtlijn  93/75/EEG opgerichte comité in overeenstemming met de procedure van dat artikel. Artikel 19WijzigingsprocedureDeze richtlijn kan worden gewijzigd volgens de in artikel 18  bedoelde procedure om: a) de in de artikelen 5, 6, 7 en 15 genoemde inspectie- en publikatieverplichtingen van de  Lid-Staten, behalve het artikel 5, lid 1, genoemde percentage van te inspecteren schepen, aan te  passen op basis van de ervaring met de toepassing van deze richtlijn en rekening houdend met de  ontwikkelingen in het MOU; b) de bijlagen aan te passen om rekening te houden met wijzigingen in de Verdragen, protocollen,  codes en resoluties van de relevante internationale organisaties en in het MOU die van kracht zijn  geworden. Artikel 20Tenuitvoerlegging1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke  bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 1996 aan deze richtlijn te voldoen. Zij  stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige  richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De  regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 3. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van de bepalingen van intern recht die zij op het  onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 21Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar  bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. Artikel 22Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Luxemburg, 19 juni 1995. Voor de RaadDe VoorzitterB. PONS(1) PB nr. C 107 van 15. 4. 1994, blz. 14,  en PB nr. C 347 van 8. 12. 1994, blz. 15. (2) PB nr. C 393 van 31. 12. 1994, blz. 50. (3) Advies van het Europees Parlement van 27 oktober 1994 (PB nr. C 347 van 8. 12. 1994, blz. 15),  gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 14 maart 1995 (PB nr. C 93 van 13. 4. 1995, blz. 25) en  besluit van het Europees Parlement van 18 mei 1995 (nog niet in het Publikatieblad verschenen). (4) PB nr. C 271 van 7. 10. 1993, blz. 1. (1) PB nr. L 247 van 5. 10. 1993, blz. 19.  BIJLAGE ISCHEPEN DIE IN AANMERKING KOMEN VOOR PRIORITAIRE INSPECTIE als bedoeld in  artikel 5, lid 2 (1)1. Schepen die een haven van een Lid-Staat voor de eerste maal of na een  afwezigheid van twaalf of meer maanden aandoen. Bij toepassing van dit criterium dienen de  Lid-Staten ook rekening te houden met de inspecties die zijn uitgevoerd door de partijen bij het  MOU. Wanneer de voor uitvoering van deze taak benodigde gegevens ontbreken, dienen de Lid-Staten  zich te baseren op de beschikbare Sirenac E-gegevens en die schepen te inspecteren die niet zijn  opgenomen in de Sirenac E-databank, na de inwerkingtreding van die databank op 1 januari 1993.2. Schepen die varen onder de vlag van een Staat die voorkomt op de lopende  driejaargemiddeldentabel van boven het gemiddelde liggende aantal aanhoudingen en vertragingen,  bekendgemaakt in het jaarverslag van het MOU. 3. Schepen die toestemming hebben gekregen om de haven van een Lid-Staat te verlaten onder  voorwaarde dat de geconstateerde tekortkomingen binnen een bepaalde periode worden verholpen, na  het verstrijken van die periode. 4. Schepen waarbij door loodsen of havenautoriteiten tekortkomingen zijn gesignaleerd die afbreuk  kunnen doen aan de veilige vaart (Richtlijn 93/75/EEG en artikel 13 van de onderhavige richtlijn). 5. Schepen waarvan de overeenkomstig de Verdragen afgegeven wettelijk voorgeschreven certificaten  met betrekking tot de scheepsconstructie en -uitrusting en de classificatiecertificaten zijn  afgegeven door een organisatie die geen erkende organisatie is in de zin van Richtlijn 94/57/EG van  de Raad van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voorschriften en normen voor met de  inspectie en controle van schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende werkzaamheden van  maritieme instanties (2). 6. Schepen die niet aan de in Richtlijn 93/75/EEG vervatte verplichtingen hebben voldaan. 7. Schepen die behoren tot een categorie waarvoor een besluit tot uitgebreide inspectie is genomen  (artikel 7). 8. Schepen waarvan de classering in de loop van de afgelopen zes maanden om veiligheidsredenen  tijdelijk is opgeheven. (1) De volgorde van de criteria correspondeert niet met de volgorde van belangrijkheid. (2) PB nr. L 319 van 12. 12. 1994, blz. 20.  BIJLAGE IILIJST VAN CERTIFICATEN EN DOCUMENTEN als bedoeld in artikel 6, lid 11.  Meetbrief (1969). 2. - Veiligheidscertificaat voor passagiersschepen; - veiligheidsconstructiecertificaat voor vrachtschepen; - uitrustingscertificaat voor vrachtschepen; - radiotelegrafie-veiligheidscertificaat voor vrachtschepen; - radiotelefonie-veiligheidscertificaat voor vrachtschepen; - certificaat van vrijstelling; - veiligheidscertificaat voor vrachtschepen. 3. Internationaal certificaat van geschiktheid voor het vervoer van vloeibare gassen in bulk: - certificaat van geschiktheid voor het vervoer van vloeibare gassen in bulk. 4. Internationaal certificaat van geschiktheid voor het vervoer van gevaarlijke chemicaliën in  bulk: - certificaat van geschiktheid voor het vervoer van gevaarlijke chemicaliën in bulk. 5. Internationaal certificaat ter voorkoming van verontreiniging door olie. 6. Internationaal certificaat van voorkoming van verontreiniging door het vervoer van schadelijke  vloeistoffen in bulk. 7. Internationaal certificaat van uitwatering (1966): - internationaal certificaat van vrijstelling van uitwatering. 8. Oliejournaal, delen I en II. 9. Ladingjournaal. 10. Verklaring van minimum-bemanningssterkte: - vaardigheidscertificaten. 11. Keuringsdocumenten (ILO-Verdrag nr. 73 betreffende medische keuring van zeevarenden). 12. Stabiliteitsgegevens. 13. Afschriften van document van overeenstemming en certificaat dat is afgegeven overeenkomstig de  internationale managementcode voor de veilige werking van schepen en voor voorkoming van  verontreiniging (IMO-resolutie A.741 (18)). 14. Certificaten met betrekking tot de sterkte van de scheepsromp en de machines, afgegeven door  het betrokken classificatiebureau (is alleen vereist als het schip bij een  classificatiemaatschappij geklasseerd is).  BIJLAGE IIINIET-LIMITATIEVE LIJST VAN "GEGRONDE REDENEN" VOOR EEN GEDETAILLEERDE  INSPECTIE als bedoeld in artikel 6, lid 31. Schepen als omschreven in bijlage I, met uitzondering  van punt 1. 2. Een rapport of een kennisgeving van een andere Lid-Staat. 3. Een rapport of een klacht van de kapitein, een bemanningslid of een persoon of organisatie die  een rechtmatig belang heeft in een veilige werking van het schip, de leef- en werkomstandigheden  aan boord of de preventie van verontreiniging, tenzij de betrokken Lid-Staat het rapport of de  klacht als duidelijk ongegrond beschouwt. De identiteit van de persoon die het rapport of de klacht  heeft ingediend, wordt niet aan de kapitein of de eigenaar van het betrokken schip meegedeeld. 4. Het schip is op weg naar de haven betrokken geweest bij een aanvaring. 5. Het oliejournaal is niet behoorlijk bijgehouden. 6. Het schip is beschuldigd van schending van de voorschriften betreffende de lozing van  schadelijke stoffen of effluenten. 7. Bij het controleren van de certificaten en andere documenten (zie artikel 6, lid 1, onder a), en  lid 2) zijn onnauwkeurigheden ontdekt. 8. Aanwijzingen dat bemanningsleden niet in staat zijn, te voldoen aan de eisen van artikel 8 van  Richtlijn 94/58/EG van de Raad van 22 november 1994 inzake het minimum-opleidingsniveau van  zeevarenden (1). 9. Bewijs dat het laden en andere operationele handelingen niet veilig of niet in overeenstemming  met de IMO-richtlijn worden uitgevoerd, bij voorbeeld het zuurstofgehalte in de hoofdtoevoerleiding  van inert gas naar de ladingtanks is boven het voorgeschreven maximumniveau. 10. Het niet voorleggen door de kapitein van een olietanker van het verslag van het  olielozingsbewakings- en regelsysteem over de laatste reis in ballast. 11. Het ontbreken van een bijgewerkte monsterrol, of bemanningsleden die niet weten wat zij moeten  doen in geval van brand of van het verlaten van het schip ("abandon ship"). (1) PB nr. L 319 van 12. 12. 1994, blz. 28.  BIJLAGE IVPROCEDURES VOOR HET CONTROLEREN VAN SCHEPEN als bedoeld in artikel 6, lid 4  1. Procedures voor het controleren van schepen (IMO-resolutie A.466 (XII)), als gewijzigd. 2. Beginselen inzake de minimum-bemanningssterkte (IMO-resolutie A.481 (XII)) en de bijlagen: de  inhoud van het document inzake minimum-bemanningssterkte (bijlage 1) en richtsnoeren voor de  toepassing van de beginselen inzake minimum-bemanningssterkte (bijlage 2). 3. Procedures voor het controleren van schepen en lozingen krachtens bijlage I van Marpol 73/78  (IMO-resolutie A.542 (13)). 4. Procedures voor het controleren van schepen en lozingen krachtens bijlage II van Marpol 73/78  (IMO-resolutie MEPC 26 (23)). 5. Procedures voor het controleren van de operationele voorschriften in verband met de veiligheid  van schepen en preventie van verontreiniging (IMO-resolutie A.742 (18)). 6. De bepalingen van de International Maritime Dangerous Goods Code. 7. ILO-publikatie "Inspectie van de arbeidsomstandigheden aan boord van schepen:  procedurerichtlijnen". 8. Bijlage I van de MOU-richtlijnen voor inspecteurs.  BIJLAGE VA. CATEGORIEËN SCHEPEN DIE IN AANMERKING KOMEN VOOR UITGEBREIDE INSPECTIE als  bedoeld in artikel 7, lid 11. Olietankers die vijf jaar of minder af zijn van de  uitfaseringsdatum overeenkomstig Marpol 73/78, bijlage I, voorschrift 13 G, d.w.z.: - ruwe-olietankschepen met een draagvermogen van 20 000 ton massa of meer of produktentankers met  een draagvermogen van 30 000 ton en meer, die niet voldoen aan de eisen voor nieuwe olietankschepen  als omschreven in voorschrift 1, punt 26, van bijlage I van Marpol 73/78, worden 20 jaar na de  datum van oplevering als vermeld in de Aanvulling, formulier B, van het Internationaal Certificaat  van voorkoming van verontreiniging door olie onderworpen aan uitvoerige inspectie, respectievelijk  25 jaar na die datum indien de zijtanks van de schepen of de dubbele-bodemruimten die niet worden  gebruikt voor het vervoer van olie, voldoen aan de eisen van voorschrift 13 G, punt 4, van die  bijlage, tenzij zij verbouwd zijn om te voldoen aan voorschrift 13 F van diezelfde bijlage; - olietankschepen als hierboven bedoeld die voldoen aan de eisen voor nieuwe olietankschepen als  omschreven in voorschrift 1, punt 26, van bijlage I, van Marpol 73/78, worden 25 jaar na de datum  van oplevering als vermeld in de aanvulling, formulier B, van het Internationaal Certificaat van  voorkoming van verontreiniging door olie, onderworpen aan uitgebreide inspectie, tenzij zij voldoen  aan of verbouwd zijn om te voldoen aan voorschrift 13 F van die bijlage; 2. Bulkschepen die ouder zijn dan twaalf jaar, bepaald op basis van de datum van constructie op de  veiligheidscertificaten van het schip; 3. Passagiersschepen; 4. Gas- en chemicaliëntankers die ouder zijn dan tien jaar, bepaald op basis van de datum van  constructie op de veiligheidscertificaten van het schip. B. NIET-VERPLICHTE RICHTSNOEREN VOOR UITGEBREIDE INSPECTIE VAN BEPAALDE CATEGORIEËN SCHEPEN als  bedoeld in artikel 7, lid 2 Voor zover van toepassing kunnen onderstaande punten als onderdeel van  de uitgebreide inspectie worden beschouwd. Inspecteurs dienen te beseffen dat bij bepaalde  werkzaamheden aan boord, bij voorbeeld het laden, de veiligheid in gevaar kan komen als er tijdens  die werkzaamheden proeven moeten worden uitgevoerd die daarop een rechtstreekse invloed hebben. 1. ALLE SCHEPEN (alle categorieën van deel A): - black-out en het starten van de noodgenerator; - inspectie van de noodverlichting; - werking van de noodbrandbluspomp met twee brandslangen, aangesloten op de hoofdbrandblusleiding; - werking van de lenspompen; - sluiting van de waterdichte deuren; - het strijken van een reddingsboot aan de waterzijde; - beproeving van de afstandbediende noodstop voor bij voorbeeld ketels, ventilatie en  brandstofpompen; - beproeving van de stuurinrichting en hulpstuurinrichting; - inspectie van de noodvoedingsbron voor radio-installaties; - inspectie en, voor zover mogelijk, beproeving van de olieseparator in de machinekamer. 2. OLIETANKERSNaast de in punt 1 genoemde punten kan de uitgebreide inspectie van olietankers ook  onderstaande punten omvatten: - vast aangebracht dekschuimbrandblussysteem; - brandblusmiddelen in het algemeen; - inspectie van de brandkleppen in de machinekamer, de pompkamer en accommodatie; - controle van de druk van het inertgas en het zuurstofgehalte; - controle van het dossier met de rapporten van onderzoek (IMO-resolutie A.744 (18)) om te weten te  komen waar er mogelijk verdachte plaatsen zijn die moeten worden geïnspecteerd. 3. BULKSCHEPENNaast de in punt 1 genoemde punten kan de uitgebreide inspectie van bulkschepen ook  onderstaande punten omvatten: - mogelijke corrosie van de fundaties van dekwerktuigen; - mogelijke vervorming en/of corrosie van luiken; - mogelijke scheuren of corrosieplekken in dwarsschotten; - toegangen tot de laadruimten; - controle van het dossier met de rapporten van onderzoek (zie IMO-resolutie A.744 (18)) om te  weten te komen waar er mogelijk verdachte plaatsen zijn die moeten worden geïnspecteerd. 4. GAS- EN CHEMICALIËNTANKERSNaast de in punt 1 genoemde punten kan de uitgebreide inspectie van  gas- en chemicaliëntankers ook onderstaande punten omvatten: - bewakings- en veiligheidsinrichtingen van de ladingstank die verband houden met temperatuur, druk  en ullage; - apparatuur voor zuurstofanalyse en explosiemeters, met inbegrip van de ijking daarvan.  Beschikbaarheid van uitrusting voor de detectie van chemicaliën (balg), met een voor de specifieke  vracht die wordt vervoerd passend aantal geschikte gasdetectiebuizen; - middelen voor ademhalings- en oogbescherming, voor elke persoon aan boord (indien vereist voor de  produkten die voorkomen op het internationaal certificaat van geschiktheid of het certificaat van  geschiktheid voor het vervoer van chemicaliën in bulk of vloeibaar gas in bulk, naar gelang van het  geval); - het nagaan dat het vervoerde produkt voorkomt op het internationaal certificaat van geschiktheid  of het certificaat van geschiktheid voor het vervoer van chemicaliën in bulk of vloeibaar gas in  bulk, naar gelang van het geval; - de vaste brandblusinstallatie aan dek, met schuim, droge chemische stof of met een andere stof,  zoals vereist voor het vervoerde produkt. 5. PASSAGIERSSCHEPENNaast de in punt 1 genoemde punten kan de uitgebreide inspectie van  passagiersschepen ook onderstaande punten omvatten: - beproeving van het branddetectie- en alarmsysteem; - beproeving of de branddeuren naar behoren sluiten; - beproeving van het boordomroepsysteem; - brandoefening waarbij op z'n minst alle persoonlijke brandweeruitrusting wordt gedemonstreerd en  waaraan ook een deel van het cateringpersoneel deelneemt; - demonstratie dat bemanningsleden op sleutelposten bekend zijn met de instructies bij beschadiging  van het schip. Indien zulks nuttig wordt geacht, kan de inspectie, met de toestemming van de kapitein of de  eigenaar, worden voortgezet terwijl het schip naar de haven van de Lid-Staat vaart of daaruit  afvaart. De inspecteurs mogen de activiteit op het schip niet hinderen en mogen geen situaties doen  ontstaan die volgens de kapitein de veiligheid van de passagiers, de bemanning of het schip in  gevaar brengen.  BIJLAGE VICRITERIA VOOR DE AANHOUDING VAN EEN SCHIP als bedoeld in artikel 9, lid 3  InleidingAlvorens te bepalen of tijdens een inspectie geconstateerde tekortkomingen aanhouding  van het betrokken schip rechtvaardigen, past de inspecteur de in de punten 1 en 2 genoemde criteria  toe. Punt 3 bevat een niet-limitatieve lijst van tekortkomingen die op zich aanhouding van het betrokken  schip kunnen rechtvaardigen (artikel 9, lid 3). 1. Belangrijkste criteriaWanneer hij beroepshalve moet beoordelen of een schip al dan niet moet  worden aangehouden, dient de inspecteur de volgende criteria toe te passen: TijdstipSchepen die niet veilig zee kunnen kiezen, worden bij de eerste inspectie aangehouden,  ongeacht de tijd die het schip in de haven zal doorbrengen. CriteriumHet schip wordt aangehouden indien de tekortkomingen zo ernstig zijn dat een inspecteur  het opnieuw moet bezoeken om zich er vóór afvaart van te vergewissen dat deze zijn verholpen. De ernst van de tekortkomingen wordt bepaald door de noodzaak dat de inspecteur terugkeert naar het  schip. Dit brengt echter niet in alle gevallen deze verplichting mee. Wel betekent het dat de  instantie op enigerlei wijze, bij voorkeur door een hernieuwd bezoek, verifieert dat de  tekortkomingen vóór het vertrek zijn verholpen. 2. Toepassing van de belangrijkste criteriaWanneer hij beslist of de tekortkomingen van een schip  ernstig genoeg zijn om het schip aan te houden, dient de inspecteur te beoordelen of: 1. het schip de vereiste documenten heeft en of deze geldig zijn; 2. het schip over de bemanning als vereist in de Verklaring van Minimum-bemanningssterkte  beschikt. Gedurende de inspectie dient de inspecteur te bekijken of het schip en/of de bemanning in staat  is: 3. de volgende bestemming veilig te bereiken; 4. tot de volgende bestemming de lading veilig te behandelen, te vervoeren en te controleren; 5. tot de volgende bestemming de machinekamer veilig te bedienen; 6. tot de volgende bestemming een goede voortstuwing en besturing te handhaven; 7. tot de volgende bestemming zo nodig efficiënt een brand te blussen in enig deel van het schip; 8. tot de volgende bestemming, wanneer nodig, het schip snel en veilig te verlaten en  reddingswerkzaamheden te verrichten; 9. tot de volgende bestemming verontreiniging van het milieu te voorkomen; 10. tot de volgende bestemming een passende stabiliteit te handhaven; 11. tot de volgende bestemming het schip waterdicht en intact te houden; 12. tot de volgende bestemming zo nodig in noodsituaties te communiceren; 13. tot de volgende bestemming te zorgen voor veilige en gezonde omstandigheden aan boord. Indien het antwoord op een van deze vragen ontkennend luidt, wordt, rekening houdend met alle  geconstateerde tekortkomingen, aanhouding ernstig overwogen. Ook een combinatie van minder ernstige  tekortkomingen kan aanhouding van het schip rechtvaardigen. 3. Om de inspecteur te helpen bij de toepassing van deze criteria, volgt hier een lijst van naar de  betrokken Verdragen en/of Codes gegroepeerde tekortkomingen die als dermate ernstig worden  beschouwd dat zij de aanhouding van het betrokken schip kunnen rechtvaardigen. Deze lijst is niet  limitatief. 3.1. AlgemeenHet ontbreken van geldige certificaten als vereist bij de relevante instrumenten.  Schepen die onder de vlag varen van Staten die geen partij zijn bij een Verdrag (relevant  instrument) of die een ander relevant instrument niet ten uitvoer hebben gelegd, zijn echter niet  gerechtigd de certificaten van het Verdrag of het andere relevante instrument in bezit te hebben.  Daarom is het ontbreken van de vereiste certificaten op zich geen reden om deze schepen aan te  houden; door toepassing van de "geen gunstiger behandeling-clausule" dient echter in aanzienlijke  mate naleving van de bepalingen geëist te worden alvorens het schip kan vertrekken. 3.2. Werkingssfeer van het Solas-Verdrag (referenties tussen haakjes)1. Slechte werking van de  voortstuwing en andere essentiële machines en van de elektrische installatie. 2. Onvoldoende schone machinekamer, teveel olie-watermengsel in de bilges, isolatie van leidingen  met inbegrip van de uitlaatleidingen in de machinekamer, aangetast door olie, slecht functioneren  van de lensinrichting. 3. Slecht functioneren van de noodgenerator, noodverlichting, accumulatoren en schakelaars. 4. Slechte werking van de hoofd- en hulpstuurinrichting. 5. Het ontbreken, onvoldoende inhoud of ernstige beschadiging van individuele reddingsmiddelen, van  reddingsboten en installaties om deze te water te brengen. 6. Het ontbreken van brandopsporingssystemen, brandalarm, blusuitrusting, vast aangebrachte  blusinstallaties, ventilatieafsluiters, brandkleppen, snelsluitinrichtingen, of, indien wel  aanwezig, het niet-conform of in slechte staat zijn in een mate die niet verenigbaar is met de  bestemming ervan. 7. Het ontbreken, het in slechte toestand verkeren of het niet juist werken van de brandbescherming  aan dek van tankers. 8. Het ontbreken, het niet-conform zijn of de slechte toestand van lichtseinen, dagmerken of  geluidsseinen. 9. Het ontbreken of het niet goed werken van de radio-uitrusting voor nood- en  veiligheidscommunicatie. 10. Het ontbreken of het niet goed werken van navigatiemiddelen, rekening houdend met de bepalingen  van Solas-voorschrift V/12 (o). 11. Het ontbreken van bijgewerkte zeekaarten en/of alle andere nautische publikaties die nodig zijn  voor de voorgenomen reis, rekening houdend met het feit dat elektronische kaarten als vervanging  voor papieren kaarten gebruikt mogen worden. 12. Het ontbreken van vonkvrije afvoerventilatie voor ladingpompkamers ((Solas-voorschrift  II-2/59.3.1). 3.3. Werkingssfeer van de IBC-code (referenties tussen haakjes)1. Vervoer van een stof die niet  vermeld wordt in het certificaat van geschiktheid of het ontbreken van informatie over de lading  (16.2). 2. Het ontbreken of beschadigd zijn van hoge-drukveiligheidsinrichtingen (8.2.3). 3. De elektrische installatie is niet intrinsiek veilig of correspondeert niet met de eisen van de  code (10.2.3). 4. Ontbrandbaar materiaal op gevaarlijke plaatsen als bedoeld in 10.2 (11.3.15). 5. Niet voldoen aan speciale voorschriften (15). 6. Overschrijding van de maximaal toegestane hoeveelheid lading per tank (16.1). 7. Onvoldoende bescherming tegen hitte van kwetsbare produkten (16.6). 3.4. Werkingssfeer van de IGC-code (referenties tussen haakjes)1. Vervoer van een stof die niet  vermeld wordt in het certificaat van geschiktheid, of het ontbreken van informatie over de lading  (18.1). 2. Het ontbreken van middelen om accommodatie of dienstruimten af te sluiten (3.2.6). 3. Schotten niet gasdicht (3.3.2). 4. Tekortkoming aan de luchtsluizen (3.6). 5. Het ontbreken of niet goed werken van snelafsluiters (5.6). 6. Het ontbreken of niet goed werken van veiligheidsafsluiters (8.2). 7. Elektrische installatie is niet intrinsiek veilig en correspondeert niet met de eisen van de  code (10.2.4). 8. Ventilatoren in het ladinggedeelte niet bruikbaar (12.1). 9. Drukalarmen voor ladingtanks niet werkend (13.4.1). 10. Gasdetectieapparaat en/of detectieapparaat voor giftig gas vertoont/vertonen gebreken (13.6). 11. Vervoer van stoffen waarvan reactie moet worden tegengegaan zonder geldig inhibitor-certificaat  (17/19). 3.5. Werkingssfeer van het Verdrag betreffende de uitwatering1. Belangrijke plaatsen hebben schade  of corrosie of putjes in de platen en daarmee gepaard gaande verstijving van dekken en romp, die  van invloed is op de zeewaardigheid of het plaatselijk bestand zijn tegen ladingen, tenzij passende  voorlopige reparaties worden uitgevoerd om een reis naar een haven voor definitieve reparatie  mogelijk te maken. 2. Een geconstateerd geval van onvoldoende stabiliteit. 3. Het ontbreken van voldoende en betrouwbare informatie in goedgekeurde vorm op grond waarvan de  kapitein op snelle en eenvoudige wijze het laden en het ballasten van zijn schip kan regelen,  zodanig dat er in alle stadia en onder wisselende omstandigheden tijdens de reis een veilige  stabiliteitsmarge is en dat het ontstaan van onaanvaardbare spanningen op de constructie van het  schip vermeden wordt. 4. Sluitwerk, luiken en waterdichte deuren ontbreken, verkeren in slechte staat of vertonen  gebreken. 5. Overbelading. 6. Ontbreken of onleesbaarheid van het uitwateringsmerk. 3.6. Werkingssfeer van het Marpol-Verdrag, bijlage I (referenties tussen haakjes)1. Het ontbreken,  ernstige beschadiging of het niet goed werken van het olie-waterafscheidingssysteem, het bewakings-  en regelsysteem voor de olielozingen of de alarminrichting wanneer de limiet van 15 delen olie per  miljoen in een mengsel wordt overschreden. 2. Overblijvende capaciteit van de sloptank is onvoldoende voor de voorgenomen reis. 3. Het oliejournaal is niet aanwezig (20(5)). 4. Niet toegestane omloopleiding voor lozing aangebracht. 3.7. Werkingssfeer van het Marpol-Verdrag, bijlage II (referenties tussen haakjes)1. Het ontbreken  van het P& A Manual. 2. De lading is niet gecategorizeerd (3(4)). 3. Geen ladingjournaal aanwezig (9(6)). 4. Vervoer van olieachtige stoffen zonder te voldoen aan de voorschriften. 5. Niet toegestane omloopleiding voor lozing aangebracht. 3.8. Werkingssfeer van het STCW-VerdragAantal, samenstelling of diplomering van de bemanning komt  niet overeen met de verklaring van minimum-bemanningssterkte. 3.9. Werkingssfeer van de ILO-Verdragen1. Onvoldoende voedsel voor de reis naar de volgende  haven. 2. Onvoldoende drinkwater voor de reis naar de volgende haven. 3. Uiterst ongezonde omstandigheden aan boord. 4. Geen verwarming in de accommodatie van een schip dat vaart in gebieden waar temperaturen uiterst  laag kunnen zijn. 5. Uitzonderlijk veel vuilnis, versperring door uitrusting of vracht, of anderszins onveilige  omstandigheden, in gangpaden of -accommodatie. 3.10. Gevallen die geen aanhouding rechtvaardigen, maar waar bij voorbeeld ladingoperaties moeten  worden opgeschortNiet goed functioneren (of slecht onderhoud) van het inert-gassysteem,  installaties of machines die betrekking hebben op het laden, wordt beschouwd als voldoende  aanleiding om het laden te stoppen.  BIJLAGE VIIMINIMUMEISEN VOOR INSPECTEURS als bedoeld in artikel 11, lid 11. De  inspecteur moet door de bevoegde instantie van de Lid-Staat zijn gemachtigd havenstaatcontrole uit  te voeren. 2. Ofwel moet de inspecteur: - minstens een jaar als vlaggestaatinspecteur, belast met controle en certificering in het kader  van de Verdragen, werkzaam zijn geweest, - en in het bezit zijn van: a) een bewijs van bekwaamheid als kapitein, dat deze persoon in staat stelt het bevel te voeren  over een schip van 1 600 BRT of meer (zie STCW, voorschrift II/2), ofb) een bewijs van bekwaamheid  als hoofdwerktuigkundige, dat deze persoon in staat stelt die taak op zich te nemen aan boord van  een schip waarvan de hoofdmachine-installatie een vermogen heeft van 3 000 kW of meer (zie STCW,  voorschrift III/2), ofc) het diploma van scheepsbouwkundig ingenieur, werktuigbouwkundig ingenieur  of ingenieur op een met de scheepvaart verband houdend gebied, en in die hoedanigheid ten minste  vijf jaar hebben gewerkt, - en in de gevallen onder a) en b), ten minste vijf jaar op zee werkzaam zijn geweest als officier  in de dekdienst, respectievelijk de machinekamerdienst; ofwel moet hij: - in het bezit zijn van een relevant universitair diploma of een gelijkwaardige opleiding hebben  gevolgd, en- opgeleid en gediplomeerd zijn aan een school voor inspecteurs scheepsveiligheid, en-  ten minste twee jaar als vlaggestaatinspecteur, belast met controle en certificering in het kader  van de Verdragen, werkzaam zijn geweest. 3. De inspecteur moet schriftelijk en mondeling met zeevarenden kunnen communiceren in de op zee  het meest algemeen gesproken taal. 4. De inspecteur moet passende kennis hebben van de internationale verdragen en van de relevante  procedures van havenstaatcontrole. 5. Inspecteurs die niet aan bovenstaande criteria voldoen, worden ook geaccepteerd indien zij op  het moment van de aanneming van deze richtlijn in dienst van de bevoegde instantie van de Lid-Staat  havenstaatcontrole uitoefenen.


Avis juridique important

|

31979L1071

Richtlijn 79/1071/EEG van de Raad van 6 december 1979 houdende wijziging van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten

Publicatieblad Nr. L 331 van 27/12/1979 blz. 0010 - 0010 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 2 Deel 2 blz. 0158  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 02 Deel 8 blz. 0035  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 2 Deel 2 blz. 0158  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 02 Deel 6 blz. 0120  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 02 Deel 6 blz. 0120

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 6 december 1979  houdende wijziging van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invoerdering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , alsmede van landbouwheffingen en douanerechten   ( 79/1071/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 99 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat in het huidige stadium een schuldvordering uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde , die het voorwerp uitmaakt van een door de autoriteiten van een Lid-Staat opgestelde titel , in beginsel in een andere Lid-Staat niet kan worden ingevorderd ;  Overwegende dat de nationale bepalingen op het gebied van de invordering van de belasting over de toegevoegde waarde , uitsluitend door het feit dat hun werkingssfeer beperkt is tot het nationale grondgebied , een hindernis vormen voor de instelling of de werking van de gemeenschappelijke markt ; dat het derhalve noodzakelijk is gemeenschappelijke regels voor wederzijdse bijstand tussen de Lid-Staten op het gebied van de invordering vast te stellen ; dat deze regels eveneens van toepassing zijn op de invordering van kosten en interesten in verband met schuldvorderingen ;  Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 76/308/EEG ( 3 ) gemeenschappelijke regels heeft vastgesteld inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , alsmede van landbouwheffingen en douanerechten ;  Overwegende dat op fiscaal gebied van deze zelfde regels gebruik kan worden gemaakt ; dat derhalve kan worden volstaan met een uitbreiding van de werkingssfeer van Richtlijn 76/308/EEG ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTILIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De titel van Richtlijn 76/308/EEG wordt als volgt gewijzigd :   " Richtlijn van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , alsmede van landbouwheffingen en douanerechten , evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde " .  Artikel 2  Artikel 2 van Richtlijn 76/308/EEG wordt als volgt gewijzigd :  a ) alinea " d ) " wordt alinea " e ) " ;  b ) na alinea " c ) " wordt de volgende nieuwe alinea  " d ) " ingevoegd :   " d ) de belasting over de toegevoegde waarde " .  Artikel 3  De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1981 aan deze richtlijn te voldoen .  Artikel 4  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 6 december 1979 .  Voor de Raad  De Voorzitter  L . PRETI  ( 1 ) PB nr . C 57 van 7 . 3 . 1977 , blz . 62 .  ( 2 ) PB nr . C 56 van 7 . 3 . 1977 , blz . 79 .  ( 3 ) PB nr . L 73 van 19 . 3 . 1976 , blz . 18 .


Avis juridique important

|

31981L0432

Richtlijn 81/432/EEG van de Commissie van 29 april 1981 tot vaststelling van de communautaire analysemethode voor de officiële controle van het door materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven vinylchloride

Publicatieblad Nr. L 167 van 24/06/1981 blz. 0006 - 0011 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0140  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0203  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0140  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0203

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE van 29 april 1981 tot vaststelling van de communautaire analysemethode voor de officiële controle van het door materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven vinylchloride (81/432/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 78/142/EEG van de Raad van 30 januari 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen die vinylchloride-monomeer bevatten en bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen (1), inzonderheid op artikel 3,  Overwegende dat in artikel 2 van Richtlijn 78/142/EEG is bepaald dat materialen en voorwerpen aan levensmiddelen die in aanraking worden of zijn gebracht met deze materialen en voorwerpen geen vinylchloride mogen afgeven dat aan te tonen is met een methode met een detectielimiet van 0,01 mg/kg, en in artikel 3 dat deze limiet moet worden gecontroleerd volgens een communautaire analysemethode;  Overwegende dat op grond van een aantal op basis van onderlinge samenwerking van laboratoria verrichte proeven is gebleken, dat de methode die is beschreven in de bijlage voldoende precies en reproduceerbaar is om te worden aangenomen als een communautaire methode;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 De analyse die noodzakelijk is voor de officiële controle van het door materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven vinylchloride wordt verricht volgens de methode die in de bijlage is beschreven.   Artikel 2 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 oktober 1982 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.   Artikel 3 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 29 april 1981.  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie   (1) PB nr. L 44 van 15.2.1978, blz. 15.     BIJLAGE BEPALING VAN HET DOOR MATERIALEN EN VOORWERPEN AAN LEVENSMIDDELEN AFGEGEVEN VINYLCHLORIDE     1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Aan de hand van deze methode wordt de hoeveelheid van het door materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven vinylchloride bepaald.       2. BEGINSEL  De hoeveelheid door materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven vinylchloride (VC) wordt bepaald door middel van chromatografie volgens de "head space" -methode.       3. REAGENTIA      3.1. Vinylchloride (VC), meer dan 99,5 % zuiver (v/v).           3.2. N,N-Dimethylaceetamide (DMA) vrij van verontreinigingen met dezelfde retentietijd als VC of als de interne standaard (3.3) in de omstandigheden waarin de proef wordt verricht.           3.3. Diëthylether of cis-2-buteen in DMA (3.2) als interne standaardoplossing. Deze interne standaardoplossingen mogen geen verontreinigingen bevatten met dezelfde retentietijd als VC in de omstandigheden waarin de proef wordt verricht.           3.4. Gedestilleerd water of gedemineraliseerd water van een ten minste gelijkwaardige zuiverheid.                  4. APPARATUUR  NB:  Alleen speciale instrumenten en apparaten en die welke bijzondere specificaties vereisen zijn aangegeven. Gewone laboratoriumapparatuur wordt aanwezig geacht.      4.1. Gaschromatograaf met een automatische inrichting om monsters van de damp boven de vloeistof (head space) te nemen dan wel voor het manueel injecteren van een monster.           4.2. Vlamionisatiedetector of andere detectoren vermeld in punt 7.           4.3. Gaschromatografiekolom  De kolom moet de scheiding mogelijk maken van de luchtpiek, de VC-piek en de piek van de interne standaard, indien deze wordt gebruikt.  Voorts moet het gecombineerde systeem van de punten 4.2 en 4.3 het mogelijk maken dat het signaal dat wordt verkregen met een oplossing die 0,005 mg VC/l DMA of 0,005 mg VC/kg DMA bevat gelijk is aan ten minste vijfmaal de ruis.           4.4. Monsterflesjes of -kolven met scheidingswanden van siliconen of butylrubber.  Bij monsterneming met de hand kan het nemen van monsters van de damp boven de vloeistof (head space) met een injectiespuit resulteren in het ontstaan van een gedeeltelijk vacuüm in het flesje of de kolf. Voor manuele technieken, waarbij de flesjes voor het ontnemen van de monsters niet onder druk zijn gebracht, is derhalve het gebruik van grote kolven aanbevolen.           4.5. Microspuitjes.           4.6. Gasdichte injectiespuiten voor het manueel nemen van monsters van de damp boven de vloeistof (head space).           4.7. Analytische balans met een gevoeligheid van ten minste 0,1 mg.                  5. WERKWIJZE  WAARSCHUWING : VC is een gevaarlijke stof en een gas bij omgevingstemperatuur. Oplossingen dus alleen bereiden in de goed geventileerde zuurkast!  NB:      - Laat geen VC of DMA verdampen!           - Bij monsterneming met de hand moet een interne standaard (3.3) worden gebruikt.           - Gebruik bij aanwending van een interne standaard (3.3) dezelfde oplossing voor de hele proef.         5.1. Bereiding van de standaardoplossing van VC (oplossing A)          5.1.1. Geconcentreerde standaardoplossing van VC van ongeveer 2 000 mg/kg  Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig een geschikt glazen vat. Giet (b.v. 50 ml) DMA (3.2) in het gewogen vat. Weeg opnieuw. Voeg (b.v. 0,1 g) vloeibaar of gasvormig VC (3.1) aan het DMA toe, waarbij het VC traag op het DMA wordt geïnjecteerd. Men kan het VC ook door het DMA leiden, maar dan moet men een inrichting gebruiken waarmede DMA-verlies wordt voorkomen. Weeg weer tot op 0,1 mg nauwkeurig en wacht twee uur tot namelijk het evenwicht is bereikt. Ingeval een interne standaard gebruikt wordt, dient de interne standaard op zodanige wijze te worden toegevoegd dat de concentratie daarvan in de geconcentreerde standaardoplossing van VC dezelfde is als in de interne standaardoplossing bereid onder punt 3.3. Bewaar de standaardoplossing in de koelkast.                   5.1.2. Bereiding van verdunde standaardoplossing van VC  Neem een gewogen hoeveelheid van de geconcentreerde standaardoplossing van VC (5.1.1) en verdun tot een bekend volume of gewicht met DMA (3.2) of interne standaardoplossing (3.3). Het gehalte van de aldus bereide verdunde standaardoplossing (oplossing A) wordt respectievelijk opgegeven in mg/l of mg/kg.                   5.1.3. Bereiding van de ijkcurve met oplossing A  NB:            - De curve moet uit ten minste 7 paar punten bestaan.                       - De herhaalbaarheid van de responsen (1) moet lager zijn dan 0,002 mg VC/l of kg DMA.                       - De curve moet vanuit deze punten worden berekend volgens kleinste-kwadraattechnieken, dat wil zeggen dat de regressielijn moet worden berekend aan de hand van de volgende vergelijking >PIC FILE= "T0019853">    (1) Zie aanbeveling ISO DIS 5725 : 1977.  >PIC FILE= "T0019854">   Bereid twee series van ten minste 7 flesjes (4.4). Voeg aan ieder flesje zodanige volumes verdunde standaardoplossing van VC (5.1.2) en DMA (3.2) of interne standaardoplossing in DMA (3.3) toe dat uiteindelijk VC-concentraties in de duplicaatoplossingen worden verkregen van circa 0, 0,005, 0,010, 0,020, 0,030, 0,040, 0,050 enz. mg/l of mg/kg DMA en dat ieder flesje hetzelfde totaalvolume oplossing bevat. De hoeveelheid verdunde standaard VC-oplossing (5.1.2) moet zodanig zijn, dat de verhouding tussen het totaalvolume (¶l) toegevoegde VC-oplossing en de hoeveelheid (g of ml) DMA, of interne standaardoplossing (3.3) niet meer bedraagt dan 5. Sluit de flesjes hermetisch af en volg verder de werkwijze die is beschreven in de punten 5.4.1, 5.4.3 en 5.4.5. Maak een diagram met op de ordinaat de waarden van de oppervlakken (of hoogten) van de VC-pieken van de duplicaatoplossingen of de verhouding tussen deze oppervlaaken (of hoogten) en, die, welke betrekking hebben op de pieken van de interne standaard, en op de abscis de waarden van de VC-concentraties van de duplicaatoplossingen.                                                         5.2. Validatie van de bereiding van de in punt 5.1 verkregen standaardoplossing          5.2.1. Bereiding van een tweede standaardoplossing van VC (oplossing B)  Herhaal de bewerkingen bedoeld in de punten 5.1.1 en 5.1.2 ten einde een tweede verdunde standaardoplossing met in dit geval een concentratie van circa 0,02 mg VC/l of 0,02 mg VC/kg DMA of interne standaardoplossing te verkrijgen. Voeg deze oplossing toe aan 2 flesjes (4.4). Sluit de flesjes hermetisch af en volg verder de werkwijze die is beschreven in de punten 5.4.2, 5.4.3 en 5.4.5.                   5.2.2. Validatie van oplossing A  Indien het gemiddelde van twee gaschromatografische bepalingen met betrekking tot oplossing B (zie sub 5.2.1) geen grotere afwijking dan 5 % vertoont ten opzichte van het overeenkomstige punt van de in punt 5.1.3 verkregen ijkcurve is oplossing A gevalideerd. Werp bij een groter verschil alle in de punten 5.1 en 5.2 verkregen oplossingen weg en herhaal de bewerking van voren af aan.                                  5.3. Bereiding van de "toevoegingscurve"  NB: >PIC FILE= "T0019855">           5.3.1. Bereiding van het monster  Het te onderzoeken levensmiddelenmonster moet representatief zijn voor het levensmiddel als aangeboden aan de analist. Het levensmiddel dient derhalve door elkaar gemengd of in kleine stukjes verdeeld te worden voordat het monster wordt afgenomen.                    5.3.2. Werkwijze  Bereid twee series van ten minste 7 flesjes (4.4). Voeg aan ieder flesje een hoeveelheid monster van het te onderzoeken levensmiddel toe (zie punt 5.3.1), die niet minder mag bedragen dan 5 g. Voeg aan ieder flesje een gelijke hoeveelheid toe. Sluit het flesje onmiddellijk. Voeg aan ieder flesje per gram monster 1 ml gedestilleerd water of gedemineraliseerd water van een ten minste gelijkwaardige zuiverheid toe of indien noodzakelijk een geschikt oplosmiddel (Opmerking : bij homogene levensmiddelen hoeft geen gedestilleerd of gedemineraliseerd water te worden toegevoegd). Voeg aan ieder flesje zodanige volumes verdunde standaardoplossing van VC (5.1.2) - bevattende de interne standaardoplossing (3.3) indien deze nuttig wordt geacht - toe, dat concentraties aan de flesjes toegevoegde VC worden verkregen van 0, 0,005, 0,010, 0,020, 0,030, 0,040, 0,050 enz. mg/kg levensmiddel. Zorg dat het totaalvolume DMA of DMA die interne standaard bevat (3.3) in ieder flesje hetzelfde is. De hoeveelheid verdunde standaard VC-oplossing (5.1.2) en eventueel toegevoegd DMA moet zo zijn dat de verhouding tussen het totale volume (¶l) van deze oplossingen en de hoeveelheid (g) levensmiddel in het flesje zo laag mogelijk maar niet groter dan 5 is en hetzelfde in alle flesjes. Sluit de flesjes hermetisch af en volg verder de werkwijze die is beschreven in punt 5.4.                                  5.4. Gaschromatografische bepalingen          5.4.1. Schud de flesjes en vermijd daarbij contact tussen de aanwezige vloeistof en het septum (4.4), ten einde een zo homogeen mogelijke oplossing of suspensie te verkrijgen van de monsters levensmiddelen.                   5.4.2. Laat alle hermetisch gesloten flesjes (5.2 en 5.3) twee uur in een waterbad bij 60 ºC ± 1 ºC hangen totdat het evenwicht is verkregen. Schud weer indien nodig.                   5.4.3. Neem een monster van de damp boven de vloeistof (head space) in het flesje. Probeer bij manuele monsterneming een reproduceerbaar monster te verkrijgen (zie punt 4.4) door met name de spuit voor te verwarmen tot de temperatuur van het monster. Meet het oppervlak (of de hoogte) van de pieken, die aan het VC en de interne standaard, indien deze wordt gebruikt, zijn toe te schrijven.                   5.4.4. Teken een grafiek waarin de ordinaatwaarden het oppervlak (of de hoogte) van de VC-pieken of de verhouding oppervlak (of hoogte) van de VC-pieken tot oppervlak (of hoogte) van de pieken die betrekking hebben op de interne standaardoplossingen weergeven en de abscis-waarden de toegevoegde hoeveelheid VC (mg) ten opzichte van de hoeveelheid monster van het levensmiddel die in ieder flesje werd gewogen (kg). Meet het abscissnijpunt af van de grafiek. De aldus verkregen waarde is de concentratie van VC in het monster van het te onderzoeken levensmiddel.                   5.4.5. Verwijder zonodig het overschot aan DMA van de kolom (4.3) met een daartoe geëigende methode zodra er DMA-pieken op het chromatogram verschijnen.                                        6. RESULTATEN  Het door de te onderzoeken materialen en voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven VC in mg/kg wordt verkregen door het gemiddelde te berekenen van twee bepalingen (zie sub 5.4.4), op voorwaarde dat aan de herhaalbaarheidseis van punt 8 is voldaan.       7. BEVESTIGING VAN HET VC  Indien het door materialen of voorwerpen aan levensmiddelen afgegeven VC volgens de berekening die is aangegeven sub 6, de in bijlage II, sub 2, van Richtlijn 78/142/EEG van de Raad van 30 januari 1978 genoemde grens overschrijdt, moeten de verkregen waarden bij de twee bepalingen (5.4) op één van de volgende drie manieren worden bevestigd:      i) door gebruik van ten minste één andere kolom (4.3) met een stationaire fase met een andere polariteit. Ga op deze wijze voort totdat een chromatogram wordt verkregen waaruit geen superpositie blijkt van de pieken van het VC en/of de interne standaard en bestanddelen van hetzelfde levensmiddel;           ii) door gebruik van andere detectoren, b.v. door middel van microelektrische conductiviteit (1);           iii) door middel van massaspectrometrie ; in dit laatste geval kan de aanwezigheid van moleculaire ionen met m/e gelijk aan 62 en 64 in een verhouding van 3 : 1 met een hoge  (1) Zie "Journal of Chromatographic Science", deel 12, maart 1974, blz. 152.  mate van waarschijnlijkheid worden beschouwd als een bevestiging van de aanwezigheid van VC. Bij twijfel moet het hele massaspectrum worden gecontroleerd.                  8. HERHAALBAARHEID  Het verschil tussen de resultaten van twee gelijktijdig of kort na elkaar door dezelfde analist aan hetzelfde monster onder dezelfde condities uitgevoerde bepalingen (5.4), mag niet meer bedragen dan 0,003 mg VC/kg levensmiddel.


Avis juridique important

|

32003L0115

Richtlĳn 2003/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 december 2003 tot wĳziging van Richtlĳn 94/35/EG inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt

Publicatieblad Nr. L 024 van 29/01/2004 blz. 0065 - 0071

Richtlijn 2003/115/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 22 december 2003tot wijziging van Richtlijn 94/35/EG inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruiktHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(2),Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding krachtens artikel 6 van Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren mogen worden gebruikt(3),Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) Bij Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1994 inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt(5) is een lijst vastgesteld van zoetstoffen die in de Gemeenschap mogen worden gebruikt, alsmede de voorwaarden voor het gebruik daarvan.(2) Sinds 1996 zijn twee nieuwe zoetstoffen, sucralose en het zout van aspartaam-acesulfaam, door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding aanvaardbaar bevonden voor gebruik in levensmiddelen.(3) Het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding over cyclaamzuur en het natrium- en calciumzout daarvan (dat heeft geleid tot de vaststelling van een nieuwe aanvaardbare dagelijkse inname (ADI)), alsmede recente studies over de inname van cyclamaten leiden tot een verlaging van de maximale gebruiksdoses voor cyclaamzuur en het natrium- en calciumzout daarvan.(4) De aanduiding van bepaalde categorieën moet worden aangepast teneinde rekening te houden met Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen(6) en met de bijzondere richtlijnen die vastgesteld zijn voor een aantal groepen levensmiddelen van bijlage I van Richtlijn 89/389/EEG van de Raad(7).(5) Het gebruik van de betrokken levensmiddelenadditieven voldoet aan de algemene criteria van bijlage II bij Richtlijn 89/107/EEG.(6) In de artikelen 53 en 54 van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden(8) zijn procedures vastgesteld voor noodmaatregelen met betrekking tot levensmiddelen die afkomstig zijn uit de Gemeenschap of uit een derde land zijn ingevoerd. Krachtens deze artikelen kan de Commissie dergelijke maatregelen nemen wanneer een levensmiddel waarschijnlijk een ernstig risico voor de gezondheid van mens, dier of milieu inhoudt en het risico niet op afdoende wijze kan worden beheerst met de door de betrokken lidstaten getroffen maatregelen.(7) De voor de uitvoering van Richtlijn 94/35/EG vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(9).(8) Derhalve dient Richtlijn 94/35/EG dienovereenkomstig gewijzigd te worden,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 94/35/EG wordt als volgt gewijzigd:1. Artikel 4 wordt vervangen door het volgende artikel:"Artikel 4Volgens de in artikel 7 bedoelde procedure kan worden vastgesteld,- wanneer er een verschil van mening bestaat over de vraag of er in het kader van deze richtlijn in een bepaald levensmiddel zoetstoffen mogen worden gebruikt, of dat levensmiddel moet worden beschouwd als een levensmiddel dat in een van de in de derde kolom van de bijlage bedoelde categorieën is ingedeeld, en- of een in de bijlagen genoemd en volgens de 'quantum satis'-regel toegestaan levensmiddelenadditief wordt gebruikt conform de in artikel 2 vermelde criteria.".2. Aan artikel 5, lid 2, wordt een derde streepje toegevoegd:"- aspartaam- en acesulfaamzouten: 'bevat een bron van fenylalanine';".3. Artikel 7 wordt vervangen door het volgende artikel:"Artikel 71. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 58, lid 1, van Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad(10) ingestelde Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid (hierna 'het comité' genoemd).2. Wanneer naar dit artikel wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad(11) van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.".4. De bijlage wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.Artikel 2Uiterlijk op 29 januari 2006 legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de stand van de lopende herbeoordelingen van additieven, alsook het geplande tijdschema voor toekomstige herbeoordelingen, met name van sucralose en het zout van aspartaam-acesulfaam. Bij deze herbeoordelingen wordt uitgegaan van de gegevens over de consumptie die door de lidstaten worden verstrekt en wordt rekening gehouden met de gevolgen van additieven voor kwetsbare bevolkingsgroepen.Artikel 3De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen, teneinde- de handel in en het gebruik van producten die aan deze richtlijn voldoen uiterlijk op 29 januari 2005 toe te staan;- de handel in en het gebruik van producten die niet aan deze richtlijn voldoen uiterlijk op 29 juli 2005 te verbieden; producten die niet aan deze richtlijn voldoen maar die vóór deze datum in de handel zijn gebracht, mogen evenwel tot en met 29 januari 2006 worden verkocht.Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden bepaald door de lidstaten.Artikel 4Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Artikel 5Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 22 december 2003.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterA. Matteoli(1) PB C 262 E van 29.10.2002, blz. 429.(2) PB C 85 van 8.4.2003, blz. 34.(3) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 27. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 94/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 237 van 10.9.1994, blz. 1).(4) Advies van het Europees Parlement van 10 april 2003 (nog niet verschenen in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 25 juni 2003 (PB C 277 E van 18.11.2003, blz. 1) en standpunt van het Europees Parlement van 22 oktober 2003 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(5) PB L 237 van 10.9.1994, blz. 3. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 96/83/EG (PB L 48 van 19.2.1997, blz. 16).(6) PB L 183 van 12.7.2002, blz. 51.(7) PB L 186 van 30.6.1989, blz. 27. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 1999/41/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 172 van 8.7.1999, blz. 38).(8) PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1.(9) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(10) PB L 31 van 1.2.2002, blz. 1.(11) Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23).BIJLAGEDe bijlage bij Richtlijn 94/35/EG wordt als volgt gewijzigd:1. De volgende categorieën levensmiddelen krijgen een nieuwe omschrijving:a) "Volledige vermageringsdieetbereidingen die bestemd zijn om een maaltijd of een dagrantsoen te vervangen" wordt vervangen door "voedingsmiddelen die zijn bestemd om te worden genuttigd in energiebeperkte diëten voor gewichtsvermindering, waarnaar wordt verwezen in Richtlijn 96/8/EG van de Commissie (*)";b) "volledige voedselbereidingen en aanvullende voeding die onder medisch toezicht worden gebruikt" wordt vervangen door "dieetvoeding voor medisch gebruik, als omschreven in Richtlijn 1999/21/EG van de Commissie (**)";c) "vloeibare voedingssupplementen/integratiesubstanties voor dieetproducten" wordt vervangen door "vloeibare voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (***), verstrekt in vloeibare vorm";d) "vaste voedingssupplementen/integratiesubstanties voor dieetproducten" wordt vervangen door "vaste voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, verstrekt in vaste vorm";e) "voedingssupplementen/integratiesubstanties voor dieetproducten op basis van vitaminen en/of mineraalelementen in de vorm van siroop of kauwtabletten" wordt vervangen door "voedingssupplementen als omschreven in Richtlijn 2002/46/EG, op basis van vitaminen en/of mineraalelementen in de vorm van siroop of kauwtabletten".2. Aan het einde van de tabellen worden de volgende voetnoten toegevoegd:"(*) Richtlijn 96/8/EG van de Commissie van 26 februari 1996 inzake voedingsmiddelen die zijn bestemd om in energiebeperkte diëten te worden genuttigd voor gewichtsvermindering (PB L 55 van 6.3.1996, blz. 22).(**) Richtlijn 1999/21/EG van de Commissie van 25 maart 1999 betreffende dieetvoeding voor medisch gebruik (PB L 91 van 7.4.1999, blz. 29).(***) Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (PB L 183 van 12.7.2002, blz. 51).".3. Voor stof E 951, aspartaam, wordt de volgende categorie toegevoegd:">RUIMTE VOOR DE TABEL>"4. Voor stof E 952, cyclaamzuur en Na- en Ca-zouten daarvan:a) Voor de volgende categorieën levensmiddelen wordt de maximale gebruiksdosis van "400 mg/l" vervangen door "250 mg/l":- gearomatiseerde dranken op basis van water, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers;- dranken op basis van melk en daarvan afgeleide producten op basis van vruchtensap, met verminderde verbrandingswaarde of zonder toegevoegde suikers;b) worden de volgende categorieën levensmiddelen en maximale gebruiksdoses geschrapt:">RUIMTE VOOR DE TABEL>"5. De volgende tabellen worden toegevoegd:">RUIMTE VOOR DE TABEL>"