Avis juridique important

|

31976L0400

Richtlijn 76/400/EEG van de Raad van 6 april 1976 houdende wijziging van artikel 15 van Richtlijn 75/268/EEG betreffende de landbouw in bergstreken en in sommige probleemgebieden

Publicatieblad Nr. L 108 van 26/04/1976 blz. 0021 - 0021 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 15 blz. 0046

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 6 april 1976  houdende wijziging van artikel 15 van Richtlijn 75/268/EEG betreffende de landbouw in bergstreken en in sommige probleemgebieden   ( 76/400/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 42 en 43 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de in artikel 15 van Richtlijn 75/268/EEG van de Raad van 28 april 1975 betreffende de landbouw in bergstreken en in sommige probleemgebieden ( 3 ) , bedoelde vergoeding van 25 % van de voor financiering in aanmerking komende uitgaven die betrekking hebben op de compenserende vergoeding niet voldoende blijkt voor een doeltreffende toepassing van deze richtlijn , met name in de ergste probleemgebieden ;  Overwegende dat , daar de gebieden in Ierland en Italië tot de ergste probleemgebieden behoren , het op deze landen toepasselijke vergoedingspercentage vastgesteld dient te worden op 35 ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Artikel 15 van Richtlijn 75/268/EEG wordt als volgt gelezen :   " Artikel 15  1 . De uitgaven van de Lid-Staten in het kader van de in de artikelen 5 tot en met 11 bedoelde acties , komen , overeenkomstig artikel 19 van Richtlijn 75/159/EEG , in aanmerking voor financiering door het E.O.G.F.L . , afdeling Oriëntatie . Het E.O.G.F.L . , afdeling Oriëntatie , vergoedt de Lid-Staten 25 % van de voor financiering in aanmerking komende uitgaven die betrekking hebben op de compenserende vergoeding , genoemd onder titel II . De vergoeding voor Ierland en Italië bedraagt echter 35 % met ingang van 1 januari 1976 .  De uitgaven die betrekking hebben op de compenserende vergoeding komen niet voor financiering in aanmerking , wanneer het bedrijfshoofd een algemeen ouderdomspensioen ontvangt .  2 . De financiële deelneming van de Gemeenschap aan de voor financiering in aanmerking komende uitgaven in verband met de in artikel 11 genoemde steun mag niet meer bedragen dan 20 000 rekeneenheden per collectieve investering en niet meer dan 100 rekeneenheden per hectare verbeterde of uitgeruste gewone weide of bergweide . "  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 6 april 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  J . HAMILIUS  ( 1 ) PB nr . C 53 van 8 . 3 . 1976 , blz . 24 .  ( 2 ) PB nr . C 50 van 4 . 3 . 1976 , blz . 19 .  ( 3 ) PB nr . L 128 van 19 . 5 . 1975 , blz . 1 .


Avis juridique important

|

31971L0349

Richtlijn 71/349/EEG van de Raad van 12 oktober 1971 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de inhoudsbepaling van scheepstanks

Publicatieblad Nr. L 239 van 25/10/1971 blz. 0015 - 0021 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 2 blz. 0088  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1971(III) blz. 0767  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 2 blz. 0088  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1971(III) blz. 0865  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 1 blz. 0227  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 2 blz. 0105  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 2 blz. 0105

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 12 oktober 1971  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake de inhoudsbepaling van scheepstanks   ( 71/349/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat in verschillende Lid-Staten de methoden met behulp waarvan de tanks , met inbegrip van de brandstoftanks , van schepen voor de binnenvaart en de nationale en internationale kustvaart kunnen worden opgemeten en gebruikt als middel voor het bepalen van de hoeveelheid erin aanwezige vloeistof , zijn vastgelegd in dwingende voorschriften ; dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat zij door hun ongelijkheid een belemmering vormen voor de erkenning door alle Lid-Staten van metingen die zijn verricht met behulp van een tank waarvan de inhoud door één der Lid-Staten is opgemeten ;  Overwegende dat deze belemmeringen voor de totstandbrenging en werking van de gemeenschappelijke markt kunnen worden verminderd en opgeheven , indien alle Lid-Staten dezelfde voorschriften hanteren , hetzij ter aanvulling hetzij in de plaats van hun huidige wetgevingen ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vastgelegde communautaire voorschriften betreffende de methode van inhoudsbepaling waarborgen dat de hoeveelheden vloeistof die in de met behulp van deze methode opgemeten tanks worden vervoerd steeds met voldoende nauwkeurigheid kunnen worden bepaald ;  Overwegende dat de inhoudsbepaling van scheepstanks te vergelijken is met de procedure van de eerste ijk van meetmiddelen ; dat in het onderhavige geval derhalve sommige bepalingen van de richtlijn van de Raad van 26 juli 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende voor meetmiddelen en metrologische controlemethoden geldende algemene bepalingen ( 3 ) , toepassing kunnen vinden ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn heeft betrekking op de E.E.G.-inhoudsbepaling van tanks van schepen voor de binnenvaart en de kustvaart .  Onder " E.E.G.-inhoudsbepaling " wordt verstaan een inhoudsbepaling , door een Lid-Staat uitgevoerd onder de voorwaarden die in deze richtlijn zijn vastgesteld .  Artikel 2  De resultaten van de inhoudsbepaling worden vastgelegd in een E.E.G.-ijkcertificaat , opgesteld overeenkomstig de bijlagen .  De Lid-Staten hechten aan het E.E.G.-ijkcertificaat dezelfde warde als aan de overeenkomstige nationale documenten .  Artikel 3  De meetmiddelen die worden gebruikt voor het meten van de vloeistofhoogte in tanks waarvan de inhoud overeenkomstig deze richtlijn is bepaald , moeten speciaal aan dit gebruik zijn aangepast .  Zij moeten beantwoorden aan de voorschriften van de desbetreffende bijzondere richtlijn .  Als overgangsmaatregel kunnen echter meetmiddelen worden gebruikt , die worden aanvaard door de bevoegde dienst van de Lid-Staat waar de vloeistofhoogte wordt bepaald .  Deze overgangsregeling eindigt één jaar na de datum , die als datum van inwerkingtreding van de bijzondere richtlijn betreffende de bedoelde meetmiddelen zal worden vastgesteld .  Artikel 4  1 . Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn voeren de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in om te voldoen aan het bepaalde in deze richtlijn . Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis .  2 . De Lid-Staten zien erop toe , dat de tekst van alle belangrijke nationale wettelijke bepalingen die zij aanvaarden op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is , ter kennis van de Commissie wordt gebracht .  Artikel 5  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 12 oktober 1971 .  Voor de Raad  De Voorzitter  I . VIGLIANESI  ( 1 ) PB nr . C 108 van 19 . 10 . 1968 , blz . 36 .  ( 2 ) PB nr . C 4 van 14 . 1 . 1969 , blz . 2 .  ( 3 ) PB nr . L 202 van 6 . 9 . 1971 , blz . 1 .  BIJLAGE I  ALGEMENE VOORSCHRIFTEN MET BETREKKING TOT DE INHOUDSBEPALING VAN SCHEEPSTANKS  1 . De inhoud van de tanks wordt bepaald :   - hetzij door overstorting van water of een andere geschikte vloeistof waarvan het volume wordt gemeten met behulp van meetkolven of van meetinstallaties met meters die speciaal voor dit gebruik zijn gekalibreerd ;   - hetzij door berekening op basis van de vastgestelde afmetingen van de tanks ; deze handeling wordt , voor zover mogelijk , aangevuld met een gedeeltelijke vloeistofmeting .  2 . De inhoudsbepalingen worden zodanig uitgevoerd en de gebruikte meetmiddelen hebben een zodanige nauwkeurigheid , dat de relatieve fouten op de inhouden die in de verstrekte documenten worden vermeld , niet groter zijn dan :  a ) 3/1000 in plus of in min van de vermelde inhoud als algemene regel ,  b ) 5/1000 in plus of in min van de vermelde inhoud in het uitzonderingsgeval van tanks met een bijzonder gecompliceerde vorm , waarvan de inhoud niet door overstorting kan worden bepaald .  3 . De resultaten van de inhoudsbepaling worden vastgelegd in een ijkcertificaat , aan welk certificaat schema's en tabellen worden toegevoegd , waarin met name zijn vermeld de vloeistofvolumes , uitgedrukt in liters , kubieke decimeters of kubieke meters , die de tank bevat wanneer de stand van het vrije oppervlak van de vloeistof zich op de peilloodlijn op een gegeven hoogte , uitgedrukt in centimeters of decimeters , bevindt .  De tabellen in centimeters of decimeters kunnen worden aangevuld met een interpolatietabel in millimeters .  Deze documenten worden opgesteld overeenkomstig de bijlagen II , III en IV .  4 . Op elke tank wordt in de nabijheid van de peilopening een identificatieplaat omtrent de inhoudsbepaling aangebracht .  Deze plaat draagt de volgende vermeldingen :  a ) het nummer van de tank ,  b ) de totale referentiehoogte H ,  c ) het nummer van het ijkcertificaat .  De plaat wordt uitgevoerd in een materiaal dat voldoende duurzaam is ; zij wordt door het aanbrengen van het E.E.G.-zegelmerk op de daartoe aanwezige loodproppen op zodanige wijze verzegeld , dat zij niet kan worden verwijderd zonder schending van het merk .  De uitvoering en het model van het E.E.G.-zegelmerk zijn die welke voor het merk van gedeeltelijke E.E.G.-ijk zijn genoemd in artikel 10 , lid 2 , en bijlage II , sub 3 , van de richtlijn van de Raad van 26 juli 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende voor meetmiddelen en metrologische controlemethoden geldende algemene bepalingen .  Artikel 12 van die richtlijn vindt overeenkomstige toepassing .  5 . Het ijkcertificaat wordt slechts afgegeven , indien de tanks en de buisleidingen zodanig zijn uitgevoerd en aangelegd , dat zij , onder de normale gebruiksomstandigheden van het schip , gemakkelijk geheel kunnen worden geledigd en volledig kunnen worden gevuld zonder dat luchtzakken boven of in de gemeten vloeistof onder het vloeistofpeil worden ingesloten .  Indien uitzonderingen op deze regel worden toegelaten en indien voorzorgen dienen te worden genomen om te verzekeren dat de meting op correcte wijze geschiedt , wordt daarvan in het ijkcertificaat melding gemaakt .  6 . De peilloodlijn , waarop de vloeistofhoogten worden gemeten , gaat , als algemene regel , overal daar waar zich de stand van het vrije oppervlak van de vloeistof onder normale gebruiksomstandigheden tijdens de metingen kan bevinden , zo na mogelijk door het zwaartepunt van de horizontale doorsneden van de tank .  Indien aan deze voorwaarde om redenen van constructieve aard niet wordt voldaan , wordt in het ijkcertificaat vermeld , dat de meting van de vloeistofhoogte in de tank slechts mag worden uitgevoerd indien het schip horizontaal ligt .  De peilloodlijn wordt gevormd door de as van een peilkoker .  Deze koker dient een goede geleiding van de peilstok te waarborgen en mag door zijn uitvoering geen systematische meetfouten veroorzaken . Het horizontale bovenvlak van de koker vormt het referentiemeetvlak . De afstand van dit vlak tot de horizontale meetplaat , die vast in het voetpunt van de peilloodlijn is aangebracht , wordt aangeduid als " totale referentiehoogte H " en wordt in het hoofd van elke tabel vermeld .  Alle maatregelen worden getroffen om te bereiken , dat de stand van het referentiemeetvlak ten opzichte van de tank en de totale referentiehoogte H praktisch onveranderlijk blijven .  Het E.E.G.-zegelmerk wordt op het referentiemeetvlak aangebracht .  7 . Met inachtneming van :  a ) de nauwkeurigheid , bereikt bij de vaststelling van de inhoudsopgaven die in de tabellen zijn vermeld ,  b ) de nauwkeurigheid waarmee de stand van het vrije oppervlak in de tanks kan worden gemeten ,  vermeldt het ijkcertificaat de relatieve nauwkeurigheid bij het gebruik van de tanks ter meting van het vloeistofvolume , dat zij bevatten .  In het geval , bedoeld in punt 2 , onder a ) , van deze bijlage , mag de relatieve onnauwkeurigheid niet groter zijn dan 5/1000 , in plus en in min , van het in de tabel vermelde volume en in het geval , bedoeld in punt 2 , onder b ) , niet groter dan 8/1000 , in plus en in min , van het in de tabel vermelde volume .  De kleinste te meten hoogte wordt op ten minste 500 mm vastgesteld .  8 . De geldigheidsduur van de zegelmerken , de ijkcertificaten en de tabellen eindigt :   - hetzij na verloop van 12 jaar ,   - hetzij zodra de tank vervormingen , herstellingen of verbouwingen heeft ondergaan , die wijziging van zijn metrologische kenmerken ten gevolge kunnen hebben .  De met de termijn van 12 jaar overeenkomende uiterste geldigheid wordt , afgerond in gehele maanden , in het hoofd van het ijkcertificaat en van elke tabel vermeld .  IJkcertificaten en tabellen worden niet vernieuwd dan na een nieuwe inhoudsbepaling .  BIJLAGE II  IJKDOSSIER  Het ijkdossier , afgegeven door een inzake de metrologie bevoegde instantie , bestaat uit de volgende documenten :  1 . Het eigenlijke ijkcertificaat met de volgende gegevens :  a ) de naam en het adres van de bevoegde instantie die het certificaat afgeeft ;  b ) de naam en de functie van de ambtenaar die het onderzoek heeft uitgevoerd ;  c ) het volgnummer van het certificaat ( dat eveneens op alle andere documenten en op de identificatieplaten dient voor te komen ) ;  d ) de datum waarop het certificaat is afgegeven en de standplaats van de ambtenaar die het onderzoek heeft uitgevoerd ;  e ) de datum waarop het certificaat zijn geldigheid verliest ;  f ) de identiteit van het schip ( naam , inschrijvingsnummer , naam en adres van de eigenaar en jaar waarin het schip is gebouwd ) ;  g ) een lijst van de bijgevoegde documenten met vermelding van hun aard ;  h ) de groepen van tanks waarvoor een zelfde tabel gebruikt kan worden ;  i ) een opgave van de tanks waarin zich leidingen of verwarmingselementen bevinden ;  j ) de totale inhoud ;  k ) de nauwkeurigheid der meetgegevens , vermeld in de tabellen ;  l ) de nauwkeurigheid bij gebruik van het certificaat ter bepaling van de vloeistofvolumes die de tanks bevatten ;  m ) de kleinste te meten hoogte .  2 . Een schema 1 waarin de ligging van de tanks in het schip is aangegeven en voor elke tank de totale referentiehoogte H , de plaats van de peilloodlijn en haar positie ten opzichte van het voorste schot van de tank en ten opzichte van het in langsrichting van het schip lopende schot of van het middenlangsvlak .  3 . Een schema 2 waarin een schematische dwarsdoorsnede van de tanks is weergegeven en waarin met name zijn vermeld de straal van de kim , de pijl van de ronding , de hoogte van de trunk en de wijze waarop de peilkoker is uitgevoerd .  4 . Bij een schip met verwarmingselementen of vulleidingen in het inwendige van de tanks een schema 3 , aangevende het volume dat door deze elementen en leidingen wordt ingenomen , alsmede het vloeistofvolume dat zij tussen de afsluiters kunnen bevatten .  5 . Voor elke tank of groep van tanks die aan elkaar gelijkgesteld kunnen worden , een inhoudstabel in centimeters of decimeters , met vermelding van de totale referentiehoogte H en de uiterste termijn van geldigheid , alsmede eventueel een interpolatietabel in millimeters .  BIJLAGE III  MODEL VAN EEN IJKCERTIFICAAT  Bevoegde instantie ...  Land ...  Geldig tot  IJKCERTIFICAAT Nr . ...   " ... " ( 1 )  De ondergetekende , ... ( naam , voornaam en functie van de ambtenaar ) verklaart op verzoek van ... de inhoud te hebben bepaald van de tanks van ... " ... " , ingeschreven onder nr . ... , eigendom van ... en gebouwd in ...  Schema 1 vermeldt de ligging en de nummers van de verschillende tanks , de plaatsen der peilloodlijnen en , voor elke tank , de totale referentiehoogte H van het referentiemeetvlak , gevormd door de bovenste doorsnede van de peilkoker  ( waarop het E.E.G.-zegelmerk is aangebracht ) boven het bovenvlak van de meetplaat op de bodem van de tank .  Schema 2 geeft een schematische dwarsdoorsnede van de tanks door een vlak dat door de peilloodlijnen gaat .  Schema 3 geeft de positie en het volume van de leidingen en de verwarmingselementen in de tanks .  Bij het gebruik der bij dit certificaat behorende tabellen in centimeters dienen de vloeistofhoogten te worden gemeten op de peilloodlijnen , aangegeven in schema 1 .  Voor de hierna vermelde tanks kan dezelfde tabel worden gebruikt : ...  De maximale onnauwkeurigheid waarmede de inhoudsbepaling van de tanks is geschied , bedraagt :  min of meer 3/1000 in plus of in min ( min of meer 3 pro mille ) van de aangegeven inhoud bij de tanks nr . ...  min of meer 5/1000 in plus of in min ( min of meer 5 pro mille ) van de aangegeven inhoud bij de tanks nr . ...  De maximale onnauwkeurigheid bij het gebruik van de tanks ter meting van de hoeveelheid vloeistof die zij bevatten , bedraagt :  min of meer 5/1000 in plus of in min ( min of meer 5 pro mille ) van de aangegeven inhoud bij de tanks nr . ...  min of meer 8/1000 in plus of in min ( min of meer 8 pro mille ) van de aangegeven inhoud bij de tanks nr . ...  mits het schip horizontaal ligt en de vloeistofhoogten op correcte wijze met behulp van reglementaire meetmiddelen worden gemeten .  Totale inhoud ...  Kleinste te meten hoogte = 500 mm .  ... ( Stempel en handtekening van de ambtenaar )  ... ( plaats ) , ... ( datum )  ( 1 ) Type ( tanklichter , tankschip , duwbak , ... ) en naam van het schip .  BIJLAGE IV  MODEL VAN EEN TABEL  Bevoegde instantie ...  Functie van de ambtenaar ...  Geldig tot  BIJLAGE BIJ HET IJKCERTIFICAAT Nr . ...   " ... " ( 1 )  Tank nr . ...  Tabel , vermeldende het volume in kubieke decimeters ( liters , kubieke meters ) van de in de tank aanwezige vloeistof in afhankelijkheid van de hoogte in centimeters van de vloeistofspiegel boven het voetpunt van de peilloodlijn , aangegeven in de schema's ...  Totale inhoud ... Totale referentiehoogte H = ...  m * cm * Volume *  0 * 00 * *   * 01 * *   * 02 * *   * 03 * *   * 04 * *   * 05 * *   * 06 * *   * 07 * *   * 08 * *   * 09 * *  m * cm * Volume *  0 * 50 * *   * 51 * *   * 52 * *   * 53 * *   * 54 * *   * 55 * *   * 56 * *   * 57 * *   * 58 * *   * 59 * *  m * cm * Volume *  1 * 00 * *   * 01 * *   * 02 * *   * 03 * *   * 04 * *   * 05 * *  m * cm * Volume *  1 * 50 * *   * 51 * *   * 52 * *   * 53 * *   * 54 * *   * 55 * *   ( Weergave van een tabel met de volumes in kolommen )  ( 1 ) Type en naam van het schip .  Hoogten * Volumes per hoogte in centimeters *  m * dm * 0 * 1 * 2 * 3 * 4 * 5 * 6 * 7 * 8 * 9 *   * 0 * * * * * * * * * * *   * 1 * * * * * * * * * * *   * 2 * * * * * * * * * * *   * 3 * * * * * * * * * *   * 4 * * * * * * * * *   * 5 * * * * * * *   ( Weergave van een tabel met twee ingangen )


Avis juridique important

|

31980L0766

Richtlijn 80/766/EEG van de Commissie van 8 juli 1980 tot vaststelling van de communautaire analysemethode voor de officiële controle van het gehalte aan vinylchloride-monomeer in materialen en voorwerpen die zijn bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen

Publicatieblad Nr. L 213 van 16/08/1980 blz. 0042 - 0046 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0221  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0250  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0221  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0042  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0042

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE van 8 juli 1980 tot vaststelling van de communautaire analysemethode voor de officiële controle van het gehalte aan vinylchloride-monomeer in materialen en voorwerpen die zijn bestemd om met levensmiddelen in aanraking  te komen(80/766/EEG) DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 78/142/EEG van de Raad van 30 januari 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen die vinylchloride-monomeer bevatten en bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking  te komen (1), inzonderheid op artikel 3,  Overwegende dat artikel 2 van Richtlijn 78/142/EEG voorschrijft, dat de betrokken materialen en voorwerpen niet meer vinylchloride-monomeer mogen bevatten dan 1 mg per kg eindprodukt en dat volgens artikel 3 van die richtlijn deze grens moet worden  gecontroleerd volgens een communautaire analysemethode;  Overwegende dat op grond van een aantal gemeenschappelijke rondzendonderzoekingen is gebleken dat de methode, beschreven in de bijlage, voldoende nauwkeurig en reproduceerbaar is om te worden aangenomen als een methode van de Gemeenschap;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor, dat de analyse die noodzakelijk is voor de officiële controle van het gehalte aan vinylchloride-monomeer in materialen en voorwerpen die zijn bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen - in de bijlage te  noemen  "materialen en voorwerpen" - wordt verricht volgens de methode die in de bijlage is beschreven.   Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 18 maanden na kennisgeving van deze richtlijn eraan te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.   Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 8 juli 1980.  Voor de Commissie Étienne DAVIGNON Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 44 van 15. 2. 1978, blz. 15.    BIJLAGE  BEPALING VAN HET GEHALTE AAN VINYLCHLORIDE-MONOMEER IN MATERIALEN EN VOORWERPEN 1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED Deze methode bepaalt het gehalte aan vinylchloride-monomeer in materialen en voorwerpen.  2. BEGINSEL Het gehalte aan vinylchloride (VC)-monomeer in materialen en voorwerpen wordt bepaald door middel van gaschromatografie volgens de  "topgas"-methode na oplossing of suspensie van het monster in N,N-dimethylacetamide.  3. Reagentia 3.1. Vinylchloride (VC), meer dan 99,5 % zuiver.  3.2. N,N-dimethylacetamide- (DMA) vrij van verontreinigingen met dezelfde chromatografische retentietijd als VC of als de interne standaard (3.3) onder de omstandigheden waarin de proef wordt verricht.  3.3. Diëthylether of cis-2-buteen in DMA (3.2) als interne standaardoplossing. Deze interne standaardoplossingen mogen geen verontreinigingen bevatten met dezelfde chromatografische retentietijd als VC onder de omstandigheden waarin de proef wordt  verricht.  4. APPARATUUR NB:  Alleen speciale instrumenten en apparaten en die welke bijzondere specificaties vereisen zijn aangegeven. Gewone laboratoriumapparatuur wordt aanwezig geacht.  4.1. Gaschromatograaf met een automatische inrichting om monsters van de damp boven de vloeistof (head space) te nemen dan wel voor het manueel injecteren van een monster.  4.2. Vlamionisatiedetector of de andere detectoren vermeld in punt 7.  4.3. Gaschromatografiekolom.  De kolom moet de scheiding mogelijk maken van de luchtpiek, de VC-piek (5.2.) en de piek van de interne standaard, indien deze wordt gebruikt.  Voorts moet het gecombineerde systeem van 4.2 en 4.3 mogelijk maken, dat het signaal, dat wordt verkregen met een oplossing die 0,02 mg VC/1 DMA of 0,2 mg VC/kg DMA bevat, gelijk is aan vijfmaal de ruis.  4.4. Monsterflesjes of-kolven met een septum van siliconen of butylrubber.  Bij monsterneming met de hand het nemen van monsters van de damp boven de vloeistof (head space) met een injectiespuit resulteren in het ontstaan van een gedeeltelijk vacuum in het flesje of de kolf. Voor manuele technieken, waarbij de flesjes voor het  ontnemen van de monsters niet onder druk zijn gebracht, is derhalve het gebruik van grote kolven aanbevolen.  4.5. Microspuitjes.  4.6. Gasdichte injectiespuiten voor het manueel nemen van monsters van de damp boven de vloeistof (head space).  4.7. Analytische balans met een gevoeligheid van ten minste 0,1 mg.  5. WERKWIJZE WAARSCHUWING: VC is een gevaarlijke stof en een gas bij kamertemperatuur. Oplossingen dus alleen bereiden in een goed geventileerde zuurkast.  NB:  - Laat geen VC of DMA verdampen.  - Bij monsterneming met de hand is het gebruik van een interne standaard (3.3) ten zeerste aanbevolen.  - Gebruik bij toepassing van een interne standaard dezelfde oplossing voor de hele proef.  5.1. Bereiding van de geconcentreerde standaardoplossing van VC ((circa 2 000 mg/kg) Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig een geschikte glazen kolf. Giet (b. v. 50 ml) DMA (3.2) in het gewogen vat. Weeg opnieuw. Voeg (b. v. 0,1 g) vloeibaar of gasvorming VC (3.1) aan het DMA toe, waarbij het VC langzaam op het DMA wordt geïnjecteerd. Men kan  het VC ook door het DMA leiden, maar dan moet men een inrichting gebruiken waarmede DMA-verlies wordt voorkomen. Weeg weer tot op 0,1 mg nauwkeurig en wacht twee uur om het evenwicht te bereiken. Bewaar de standaardoplossing in de koelkast.  5.2. Bereiding van de verdunde standaardoplossing van VC Neem een gewogen boeveelheid van de geconcentreerde standaardoplossing van VC (5.1) en verdum tot een bekend volume of gewicht met DMA (3.2) of interne standaardoplossing (3.3). Het gehalte van de aldus bereide verdunde standaardoplossing wordt  respectievelijk opgegeven in mg/1 of mg/kg.  5.3. Bereiding van de ijkcurve NB: - De curve moet uit ten minste zeven paar punten bestaan.  - De herhaalbaarheid van de responsen (1) moet lager zijn dan 0,02 mg VC/1 of kg DMA.  - De curve moet vanuit deze punten worden berekend volgens de kleinste kwadratenmethode, d. w. z. de regressielijn moet met behulp van de volgende vergelijking berekend worden:  y = a1x + a0 hierin is: a1 = SSSSS en: a0 = SSSSSS waarbij y = de hoogte of oppervlakte in iedere enkele bepaling,  x = de bijhorende concentratie op de regressielijn,  n = aantaal uitgevoerde bepalingen (n & le; 14),  - De curve moet lineair zijn, d. w. z. de standaardafwijking (s) van de verschillen tussen de gemeten responsen (yi) en de corresponderende waarde van de responsen berekend van de regressielijn (zi) gedeeld door de gemiddelde waarde () van al de gemeten  responsen mag niet meer bedragen dan 0,07.  Dit moet worden berekend uit:  & le;  hierin is: s = & radic; S  =  i = 1 S n yi waarbij:  yi = elk individueel gemeten respons,  zi = de corresponderende waarde van de responsen (yi) op de berekende regressielijn,  n & le; 14.  Bereid twee series van zeven flesjes (4.4). Voeg aan ieder flesje zodanige volumes verdunde standaardoplossing van VC (5.2) en DMA (3.2) of interne standaardoplossing in DMA (3.3) toe dat uiteindelijk VC-concentraties in de duplicaatoplossingen worden  verkregen van circa 0; 0,050; 0,075; 0,100; 0,125; 0,150; 0,200 en dat alle flesjes dezelfde hoeveelheid DMA bevatten, die in punt 5.5 zal worden gebruikt. Sluit de flesjes hermetisch af en volg verder de werkwijze die is beschreven onder de punten  5.6.1, 5.6.3 en 5.6.4. Maak een diagram met op de ordinaat de waarden van de gebieden (of hoogten) van de VC-pieken van de zeven duplicaatoplossingen of de verhouding tussen deze gebieden (of hoogten) en diegene die betrekking hebben op de pieken van  interne standaard, en op de abscis de waarden van de VC-concentratie van de duplicaat-oplossingen.  5.4. Validatie van de bereiding van de in de punten 5.1 en 5.2 verkregen standaardoplossingen Herhaal de bewerkingen bedoeld in de punten 5.1 en 5.2 ten einde een tweede verdunde standaardoplossing met een concentratie van 0,1 mg VC/1 of mg/kg DMA of interne standaardoplossing te verkrijgen. Het gemiddelde van twee gaschromatografische  bepalingen van deze oplossing mag geen grotere afwijking dan 5 % vertonen ten opzichte van het overeenkomstige punt van de ijkcurve. Werp bij een groter verschil alle in de punten 5.1, 5.2, 5.3 en 5.4 verkregen oplossingen weg en herhaal de bewerking  van voren af aan.  5.5. Bepaling van de monsters van materialen of voorwerpen Bereid de twee flesjes (4.4). Weeg op 0,1 mg nauwkeurig in ieder flesje een minimumhoeveelheid van 200 mg van het monster ontnomen uit een afzonderlijk exemplaar van het te onderzoeken materiaal of voorwerp dat werd verdeeld in kleine stukjes. Probeer  in de verschillende flesjes gelijke hoeveelheden te brengen. Sluit de flesjes onmiddellijk af. Voeg aan ieder flesje per gram monster 10 ml of 10 g DMA (3.2) of 10 ml of 10 g interne standaardoplossing (3.3) toe. Sluit de flesjes hermetisch af en volg  voorts de werkwijze die is beschreven in punt 5.6.  5.6. Gaschromatografische bepalingen 5.6.1. Schud de flesjes en vermijd daarbij contact tussen de aanwezige vloeistof en het septum (4.4), ten einde een zo homogeen mogelijke oplossing van suspensie van de monsters van het materiaal of voorwerp (5.5) te verkrijgen.  5.6.2. Plaats alle hermetisch gesloten flesjes (5.3, 5.4 en 5.5) twee uur in een waterbad bij 60 °C ± 1 °C ten einde het evenwicht te verkrijgen. Schudden indien nodig.  5.6.3. Neem een monster van de damp boven de vloeistof (head space) in het flesje. Zorg bij manuele monsterneming voor een reproduceerbaar monster (zie punt 4.4) door met name de spuit voor te verwarmen tot te temperatuur van het monster. Meet de  oppervlakte (of de hoogte) van de pieken, die aan het VC en de interne standaard, indien deze wordt gebruikt, zijn toe te schrijven.  5.6.4. Verwijder zonodig het overschot aan DMA van de kolom (4.3) met een daartoe geëigende methode, zodra er DMA-pieken op het chromatogram verschijnen.  6. BEREKENING VAN DE RESULTATEN 6.1. Bepaal door interpolatie op de curve de onbekende concentratie van ieder van de twee oplossingen van het monster waarbij de interne standaard, indien gebruikt, in acht moet worden genomen. Bereken de hoeveelheid VC in elk van de twee monsters van  het te onderzoeken materiaal of voorwerp aan de hand van de volgend formule:  X =  1 000 Hierin is:  X = concentratie van het VC in het monster van het materiaal of voorwerp in mg/kg;  C = concentratie van het VC in het flesje, dat het monster van het materiaal of voorwerp bevat (zie punt 5.5) in mg/l of mg/kg;  V = volume van het DMA in het flesje, dat het monster van het materiaal of voorwerp bevat (zie punt 5.5) in liters of in kg;  M = hoeveelheid van het monster van het materiaal of voorwerp in gram.  6.2. De concentratie van VC in het materiaal of voorwerp dat wordt onderzocht, uitgedrukt in mg/kg, moet het gemiddelde opleveren van de twee concentraties van VC (mg/kg), bepaald in punt 6.1 op voorwaarde dat aan het herhaalbaarheidscriterium van punt  8 is voldaan.  7. BEVESTIGING VAN HET VC-GEHALTE Indien het gehalte aan VC in materiaal of voorwerpen, volgens de berekening aangegeven in 6.2 de maximaal toegestane grens overschrijdt, moeten de resultaten verkregen bij de analyse van elk van de twee monsters (5.6 en 6.1), op één van de volgende drie  manieren worden bevestigd:  - door gebruik van ten minste één andere kolom (4.3) met een stationaire fase met een andere polariteit. Ga op deze wijze voort totdat een chromatogram wordt verkregen waaruit geen superpositie blijkt van de pieken van het VC en/of de interne standaard  en bestanddelen van het monster van het materiaal of voorwerp;  - door gebruik van andere detectoren, b.v. door middel van micro-elektrische conductiviteit (2);  - door middel van massaspectrometrie. In dit laatste geval kan de aanwezigheid van moleculaire ionen met m/e gelijk aan 62 en 64 in verhouding van 3: 1 met een hoge mate van waarschijnlijkheid worden beschouwd als een bevestiging van de aanwezigheid van  VC. Bij twijfel moet het hele massaspectrum worden gecontroleerd.  8. HERHAALBAARHEID Het verschil tussen de resultaten van twee bepalingen (6.1), tegelijkertijd of met korte tussentijd uitgevoerd in hetzelfde monster onder dezelfde omstandigheden door dezelfde analist, mag niet meer bedragen dan 0,2 mg VC/kg materiaal of artikel.  (1) Zie aanbeveling ISO DIS 5725: 1977.(2) Zie Journal of Chromatographic Science, deel 12 (maart 1974), blz. 152.


title: Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations

text:
               31.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 285/36

      RICHTLIJN 2009/126/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 21 oktober 2009
   inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio’s,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juli 2002 tot vaststelling van het Zesde Milieuactieprogramma van de Europese Gemeenschap (3) is vastgesteld dat de luchtverontreiniging moet worden teruggebracht tot niveaus die de schadelijke effecten voor de volksgezondheid en het milieu tot een minimum beperken.

               (2)

               Het Protocol van Genève over de beheersing van de uitstoot van vluchtige organische verbindingen of hun grensoverschrijdende bewegingen legt doelstellingen voor minder uitstoot van vluchtige organische stoffen (VOS) vast, terwijl het Protocol van Gotenburg tegen verzuring, eutrofiëring en ozon in de onderste luchtlagen (4) emissieplafonds voor vier vervuilende stoffen vastlegt — zwaveldioxide, stikstofoxiden, VOS en ammoniak — en gebruik van de beste beschikbare technieken eist om de uitstoot te beperken.

               (3)

               Bij Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (5) zijn luchtkwaliteitsdoelstellingen voor ozon in de onderste luchtlagen en benzeen vastgesteld, en bij Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (6) zijn nationale emissieplafonds vastgesteld voor VOS die bijdragen tot de vorming van ozon in de onderste luchtlagen. De uitstoot van VOS, waaronder benzinedamp, in de ene lidstaat kan bijdragen tot problemen met de luchtkwaliteit in andere lidstaten.

               (4)

               Ozon is eveneens een broeikasgas dat bijdraagt tot de opwarming van de atmosfeer en de klimaatverandering.

               (5)

               Richtlijn 94/63/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende de beheersing van de uitstoot van vluchtige organische stoffen (VOS) als gevolg van de opslag van benzine en de distributie van benzine vanaf terminals naar benzinestations (7) (fase I-benzinedampterugwinning) is gericht op de terugwinning van benzinedamp die wordt uitgestoten tijdens de opslag van benzine en tijdens de distributie van benzine tussen terminals en benzinestations.

               (6)

               Ook wordt tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations benzinedamp uitgestoten die teruggewonnen moet worden op een manier die strookt met het bepaalde in Richtlijn 94/63/EG.

               (7)

               Er werden verschillende communautaire instrumenten ontwikkeld en ingevoerd om de uitstoot van VOS te beperken. Verdere maatregelen zijn echter nodig om de doelstellingen op lange termijn voor volksgezondheid en milieu, die in het zesde milieubeleidsprogramma van de Gemeenschap en Richtlijn 2001/81/EG zijn vastgelegd, te bereiken.

               (8)

               Met het oog op de vermindering van broeikasgasemissies gedurende de hele levenscyclus van brandstoffen voor het wegvervoer, wordt vanaf 1 januari 2011, krachtens Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1998 betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof (8), het op de markt brengen van benzine met een hoger biobrandstofgehalte dan voordien toegestaan. Dit kan leiden tot een verhoging van de uitstoot van VOS, aangezien de lidstaten beperkte afwijkingen van de eisen op het gebied van dampspanning van die richtlijn mogen vaststellen.

               (9)

               Bestaande benzinestations moeten de bestaande infrastructuur waarschijnlijk aanpassen, en het is beter dat zij dampterugwinningsapparatuur installeren wanneer hun brandstofsysteem uitgebreid wordt gerenoveerd (d.w.z. wanneer de infrastructuur van het station, en met name de tanks en de leidingen, sterk wordt gewijzigd of vernieuwd), aangezien de kosten voor de noodzakelijke aanpassingen hierdoor aanzienlijk worden gedrukt. Grotere bestaande stations zijn echter beter in staat zich aan te passen en moeten de benzinedampterugwinning eerder installeren, aangezien zij ook een grotere uitstoot hebben. Nieuwe benzinestations kunnen de dampterugwinningsapparatuur in de ontwerp- en bouwfase van het benzinestation integreren en kunnen deze apparatuur derhalve onmiddellijk installeren.

               (10)

               De brandstoftanks van nieuw geproduceerde motorvoertuigen bevatten geen benzinedampen. Er moet bijgevolg een uitzondering gelden wanneer dergelijke voertuigen voor de eerste maal worden bijgetankt.

               (11)

               Hoewel in verschillende lidstaten nationale vereisten gelden met betrekking tot fase II-benzinedampterugwinningssystemen, bestaat er geen communautaire regelgeving. Daarom moet er, met het oog op een groot milieuvoordeel en om de handel in benzinedampterugwinningsapparatuur te vergemakkelijken, een uniform minimumniveau van benzinedampterugwinning worden vastgesteld.

               (12)

               Alle geïnstalleerde fase II-benzinedampterugwinningsappartuur moet periodiek worden gecontroleerd om te garanderen dat de benzinedampterugwinningsapparatuur tot een reële vermindering van de uitstoot leidt. De lidstaten mogen kiezen of de controles worden uitgevoerd door officiële inspectiediensten, de houder zelf of door derden. Ingeval van officiële inspecties, moeten de lidstaten rekening houden met Aanbeveling 2001/331/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende minimumcriteria voor milieu-inspecties in de lidstaten (9).

               (13)

               Fase II-benzinedampterugwinningsappartuur moet regelmatig worden getest. Het Europees Comité voor normalisatie (CEN) moet worden aangemoedigd om een geharmoniseerde testmethodologie te ontwikkelen.

               (14)

               De lidstaten moeten derhalve regels vaststellen inzake de sancties die van toepassing zijn op overtredingen van nationale bepalingen die zijn vastgesteld krachtens deze richtlijn, en erop toezien dat deze worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn, aangezien niet-naleving ervan schadelijk kan zijn voor de menselijke gezondheid en het milieu.

               (15)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (10) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (16)

               Aangezien deze richtlijn wordt aangenomen overeenkomstig artikel 175 van het Verdrag, belet deze richtlijn niet dat de lidstaten strengere beschermende maatregelen handhaven of invoeren die in overeenstemming zijn met het Verdrag. Overeenkomstig artikel 176 van het Verdrag, moeten de lidstaten de Commissie in kennis stellen van dergelijke maatregelen.

               (17)

               De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11).

               (18)

               In het bijzonder moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven uitvoeringsmaatregelen aan te nemen met betrekking tot geharmoniseerde methoden en normen. Daar het maatregelen van algemene strekking betreft tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn, onder meer door haar aan te vullen met nieuwe niet-essentiële onderdelen, moeten zij worden vastgesteld volgens de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bepaalde regelgevingsprocedure met toetsing.

               (19)

               Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de vermindering van de uitstoot van benzinedamp in de atmosfeer niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, en derhalve, gelet op het grensoverschrijdende karakter van luchtverontreiniging, beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap maatregelen vaststellen, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp
   In deze richtlijn worden maatregelen vastgesteld die erop gericht zijn de tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations in de atmosfeer uitgestoten hoeveelheid benzinedamp te verminderen.
   Artikel 2
   Definities
   In deze richtlijn wordt verstaan onder:
   1.   „benzine”: benzine als omschreven in artikel 2, onder a), van Richtlijn 94/63/EG;
   2.   „benzinedamp”: alle gasvormige, uit benzine vervluchtigende verbindingen;
   3.   „benzinestation”: benzinestation zoals gedefinieerd in artikel 2, onder f), van Richtlijn 94/63/EG;
   4.   „bestaand benzinestation”: een benzinestation dat is gebouwd of waarvoor een afzonderlijke bouw- of exploitatievergunning is afgegeven vóór 1 januari 2012;
   5.   „nieuw benzinestation”: een benzinestation dat is gebouwd of waarvoor een afzonderlijke bouw- of exploitatievergunning is afgegeven na 1 januari 2012;
   6.   „fase II-benzinedampterugwinningssysteem”: apparatuur die bedoeld is om benzinedamp die uit de brandstoftank van een motorvoertuig ontsnapt tijdens het tanken in een benzinestation, terug te winnen en waarmee die benzinedamp naar een opslagtank bij het benzinestation wordt gevoerd of terug naar de benzinepomp om te worden verkocht;
   7.   „benzinedampafvangrendement”: de hoeveelheid benzinedamp die door het fase II-benzinedampterugwinningssysteem is afgevangen, vergeleken met de hoeveelheid benzinedamp die in de atmosfeer zou zijn uitgestoten zonder een dergelijk systeem, uitgedrukt als percentage;
   8.   „damp/benzineverhouding”: de verhouding tussen het volume bij atmosferische druk van benzinedamp die door een fase II-benzinedampterugwinningssysteem loopt en het volume van de geleverde benzine;
   9.   „debiet”: de totale jaarlijkse hoeveelheid benzine die uit mobiele tanks aan een benzinestation wordt geleverd.
   Artikel 3
   Benzinestations
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat alle nieuwe benzinestations worden voorzien van een fase II-benzinedampterugwinningssysteem wanneer:

               a)

               het feitelijke of het voorziene debiet daarvan meer dan 500 m3/jaar bedraagt; of

               b)

               het feitelijke of het voorziene debiet daarvan meer dan 100 m3/jaar bedraagt en het gelegen is onder permanente woon- of werkruimten.

         2.   De lidstaten zorgen ervoor dat alle bestaande benzinestations die uitgebreid worden gerenoveerd, bij die renovatie worden voorzien van een fase II-benzinedampterugwinningssysteem wanneer:

               a)

               het feitelijke of het voorziene debiet daarvan meer dan 500 m3/jaar bedraagt; of

               b)

               het feitelijke of het voorziene debiet daarvan meer dan 100 m3/jaar bedraagt en het gelegen is onder permanente woon- of werkruimten.

         3.   De lidstaten zorgen ervoor dat alle bestaande benzinestations met een debiet van meer dan 3 000 m3/jaar uiterlijk op 31 december 2018 zijn voorzien van een fase II-benzinedampterugwinningssysteem.
   4.   Bij wijze van uitzondering zijn de leden 1, 2 en 3 niet van toepassing op benzinestations die uitsluitend in verband met de vervaardiging en aflevering van nieuwe motorvoertuigen worden gebruikt.
   Artikel 4
   Minimumniveau van benzinedampterugwinning
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat, vanaf de datum waarop fase II-benzinedampterugwinningssystemen krachtens artikel 3 verplicht worden, het benzinedampafvangrendement van dergelijke systemen ten minste 85 % bedraagt zoals door de producent is gecertificeerd in overeenstemming met de relevante Europese technische normen of typegoedkeuringsprocedures als bedoeld in artikel 8 of, bij gebrek aan dergelijke normen of procedures, in overeenstemming met de relevante nationale norm.
   2.   Met ingang van de datum waarop fase II-benzinedampterugwinningssystemen overeenkomstig artikel 3 verplicht worden, bedraagt de damp/benzineverhouding voor dergelijke systemen waarbij de teruggewonnen benzinedamp naar een opslagtank bij het benzinestation wordt teruggevoerd, ten minste 0,95 en niet meer dan 1,05.
   Artikel 5
   Periodieke controles en informatie voor consumenten
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat het benzinedampafvangrendement tijdens het gebruik van fase II-benzinedampterugwinningssystemen ten minste eenmaal per jaar wordt getest, hetzij door te controleren of de damp/benzineverhouding onder gesimuleerde benzinetoevoer in overeenstemming is met artikel 4, lid 2, hetzij door een andere geschikte methodologie toe te passen.
   2.   Wanneer een automatisch bewakingssysteem is geïnstalleerd, zorgen de lidstaten ervoor dat het benzinedampafvangrendement ten minste eens in de drie jaar wordt getest. Dergelijke automatische bewakingssystemen moeten storingen van het juiste functioneren van het fase II-benzinedampterugwinningssysteem en van het automatische bewakingssysteem zelf automatisch kunnen opsporen, deze fouten aan de benzinestationhouder melden en de benzinetoevoer naar de defecte pomp automatisch stoppen als de storing niet binnen zeven dagen is verholpen.
   3.   Wanneer een benzinestation een fase II-benzinedampterugwinningssysteem heeft geïnstalleerd, zorgen de lidstaten ervoor dat bij dit station op of in de buurt van de benzinepomp een uithangbord, zelfklever of een andere melding wordt aangebracht waarmee de consumenten hiervan op de hoogte worden gebracht.
   Artikel 6
   Sancties
   De lidstaten stellen de regels vast inzake de sancties die van toepassing zijn op overtredingen van de krachtens deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en treffen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat zij worden toegepast. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn. De lidstaten stellen de Commissie uiterlijk op 1 januari 2012 van deze bepalingen in kennis en delen haar alle latere wijzigingen daarvan onverwijld mee.
   Artikel 7
   Evaluatie
   De Commissie evalueert uiterlijk op 31 december 2014 de uitvoering van deze richtlijn, en met name:

               a)

               de drempel van 100 m3/jaar bedoeld in artikel 3, lid 1, onder b) en lid 2, onder b), van deze richtlijn en artikel 6, lid 3, van Richtlijn 94/63/EG;

               b)

               de staat van dienst op het vlak van de naleving van verplichtingen voor in gebruik zijnde fase II-benzinedampterugwinningssystemen; en tevens

               c)

               de nood aan automatische bewakingsapparatuur.

         De Commissie licht het Europees Parlement en de Raad in over de resultaten van deze evaluatie en dient, indien nodig, een wetgevingsvoorstel in.
   Artikel 8
   Technische aanpassingen
   Voor de toepassing van de artikelen 4 en 5 mogen geharmoniseerde methoden en normen worden aangenomen. Waar nodig mogen deze artikelen, met uitzondering van het benzinedampafvangrendement en de damp/benzineverhouding die zijn vastgelegd in artikel 4 en de in artikel 5 aangegeven termijnen, worden aangepast aan de technische vooruitgang, om te zorgen voor overeenstemming met de relevante norm die door het Europees Comité voor normalisatie (CEN) is vastgelegd.
   Deze maatregelen, die beogen niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, onder meer door haar aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 9, lid 2, bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing.
   Artikel 9
   Comitéprocedure
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door een comité.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4, en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.
   Artikel 10
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om voor 1 januari 2012 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie onverwijld de tekst van deze maatregelen mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 11
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 12
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 21 oktober 2009.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BUZEK

            Voor de Raad

            De voorzitster

         C. MALMSTRÖM

      (1)  Advies uitgebracht op 13 mei 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 5 mei 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 24 september 2009.

      (3)  PB L 242 van 10.9.2002, blz. 1.

      (4)  PB L 179 van 17.7.2003, blz. 3.

      (5)  PB L 152 van 11.6.2008, blz. 1.

      (6)  PB L 309 van 27.11.2001, blz. 22.

      (7)  PB L 365 van 31.12.1994, blz. 24.

      (8)  PB L 350 van 28.12.1998, blz. 58.

      (9)  PB L 118 van 27.4.2001, blz. 41.

      (10)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      (11)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.