Avis juridique important

|

31998L0064

Richtlijn 98/64/EG van de Commissie van 3 september 1998 tot vaststelling van communautaire analysemethoden voor de bepaling van aminozuren, ruwvet en olaquindox in diervoeders en houdende wijziging van Richtlijn 71/393/EEG (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 257 van 19/09/1998 blz. 0014 - 0028

RICHTLIJN 98/64/EG VAN DE COMMISSIE van 3 september 1998 tot vaststelling van communautaire analysemethoden voor de bepaling van aminozuren, ruwvet en olaquindox in diervoeders en houdende wijziging van Richtlijn 71/393/EEG (Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 70/373/EEG van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders (1), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, en met name op artikel 2,Overwegende dat in Richtlijn 70/373/EEG is bepaald dat de officiële controle van diervoeders die tot deel heeft na te gaan of aan de op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van diervoeders gestelde eisen is voldaan, volgens communautaire bemonsterings- en analysemethoden wordt verricht;Overwegende dat in Richtlijn 79/373/EEG van de Raad van 2 april 1979 betreffende de handel in mengvoeders (2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/47/EG van de Commissie (3), en in Richtlijn 93/74/EEG van de Raad van 13 september 1993 betreffende diervoeders met bijzonder voedingsdoel (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/25/EG (5), is bepaald dat het gehalte aan aminozuren en aan ruwvet in de etikettering van de voeders moet worden vermeld;Overwegende voorts dat in Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding (6), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/19/EG van de Commissie (7), is bepaald dat het gehalte aan olaquindox in de etikettering moet worden aangegeven, wanneer deze stof aan het mengvoeder is toegevoegd;Overwegende dat in Tweede Richtlijn 71/393/EEG van de Commissie van 18 november 1971 betreffende de vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (8), laastelijk gewijzigd bij Richtlijn 84/4/EEG (9), met name analysemethoden zijn vastgesteld voor de bepaling van ruwvet; dat de daarin beschreven methode moet worden gewijzigd;Overwegende dat voor de controle op deze stoffen communautaire analysemethoden moeten worden vastgesteld;Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor veevoeder,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 De lidstaten schrijven voor dat de analyses in het kader van de officiële controle van diervoeders op het gehalte aan aminozuren, ruwvet en olaquindox volgens de in de bijlage omschreven methoden worden uitgevoerd.Artikel 2 In de bijlage bij Richtlijn 71/393/EEG wordt punt "4. Bepaling van ruwvet" vervangen door de tekst van deel B van de bijlage bij de onderhavige richtlijn.Artikel 3 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1998 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddelijk in kennis.Zij passen deze bepalingen toe vanaf 1 januari 1999.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hierna verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden door de lidstaten vastgesteld.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 4 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 3 september 1998.Voor de CommissieFranz FISCHLERLid van de Commissie(1) PB L 170 van 3. 8. 1970, blz. 2.(2) PB L 86 van 6. 4. 1979, blz. 30.(3) PB L 211 van 5. 8. 1997, blz. 45.(4) PB L 237 van 22. 9. 1993, blz. 23.(5) PB L 125 van 23. 5. 1996, blz. 35.(6) PB L 270 van 14. 12. 1970, blz. 1.(7) PB L 96 van 28. 3. 1998, blz. 39.(8) PB L 279 van 20. 12. 1971, blz. 7.(9) PB L 15 van 18. 1. 1984, blz. 28.BIJLAGE DEEL A BEPALING VAN AMINOZUREN 1. Doel en toepassingsgebied Deze methode dient voor de bepaling van de vrije (synthetische en natuurlijke) aminozuren en de totale hoeveelheid (vrije en in peptiden gebonden) aminozuren in diervoeders, waarbij gebruik wordt gemaakt van een aminozuuranalysator. De methode kan worden gebruikt voor bepaling van de volgende aminozuren: cyst(e)ine, methionine, lysine, threonine, alanine, arginine, asparaginezuur, glutaminezuur, glycine, histidine, isoleucine, leucine, fenylalanine, proline, serine, tyrosine en valine.Deze methode maakt geen onderscheid tussen het aminozuur zelf en zijn zouten, en kan niet differentiëren tussen de D- en L-vorm van aminozuren. De methode kan niet worden gebruikt voor de bepaling van tryptofaan of van hydroxyanalogen van aminozuren.2. Principe 2.1. Vrije aminozuren De vrije aminozuren worden met verdund zoutzuur geëxtraheerd. Stikstofhoudende macromoleculen die meegaan bij de extractie worden geprecipiteerd met sulfosalicylzuur en verwijderd door filtratie. De pH van de gefiltreerde oplossing wordt op 2,20 gebracht. De aminozuren worden gescheiden door ionenwisselingschromatografie, en na reactie met ninhydrine bepaald door fotometrische detectie bij 570 nm.2.2. Totaal aminozuurgehalte De gekozen werkwijze is afhankelijk van de te onderzoeken aminozuren. Cyst(e)ine en methionine moeten vóór hydrolyse tot resp. cysteïnezuur en methioninesulfon worden geoxideerd. Tyrosine moet worden bepaald in hydrolysaten van niet-geoxideerde monsters. Alle andere aminozuren die in punt 1 zijn genoemd kunnen zowel in geoxideerde als in niet-geoxideerde monsters worden bepaald.De oxidatie wordt uitgevoerd bij 0 °C met een mengsel van permierenzuur en fenol. Overmaat oxidatiemiddel wordt ontleed met natriumbisulfiet. Het geoxideerde of niet-geoxideerde monster wordt gehydrolyseerd met zoutzuur (c = 6 mol/l) gedurende 23 uur. De pH van het hydrolysaat wordt op 2,20 gebracht. De aminozuren worden door ionenwisselingschromatografie van elkaar gescheiden, en worden bepaald door reactie met ninhydrine gevolgd door fotometrische detectie bij 570 nm (440 nm voor proline).3. Reagentia Er moet dubbel gedestilleerd water of water van vergelijkbare kwaliteit worden gebruikt (geleidbaarheid NUM>A × E × MW × F>DEN>B × W × 1 000 = g amionzuur per kg monsterVermenigvuldig bij gebruik van een interne standaard met:>NUM>D>DEN>C>RUIMTE VOOR DE TABEL>Cystine en cysteïne worden beide in hydrolysaten van geoxideerde monsters bepaald als cysteïnezuur, maar berekend als cystine (C6H12N2O4S2, MW 240,30) door gebruik te maken van MW 120,15 (= 0,5 × 240,30).Methionine wordt in hydrolysaten van geoxideerd monster bepaald als methioninesulfon, maar berekend als methionine met behulp van het MW van methionine: 149,21.Toegevoegd vrij methionine wordt na extractie bepaald als methionine; voor de berekening wordt hetzelfde MW gebruikt.6.1. Het totale verdunningsvolume van extracten (F) voor de bepaling van vrije aminozuren (5.2) wordt als volgt berekend:F = 100 ml ×>NUM>(10 ml + 5ml)>DEN>10 ml×>NUM>Vml>DEN>10 mlV = eindvolume van het extract.7. Evaluatie van de methode De methode is in 1990 getest in een internationaal ringonderzoek, waarvoor vier soorten voer zijn gebruikt (mengvoer voor varkens, slachtkuikenvoer, eiwitconcentraat, voormengsel). De waarden, na eliminatie van de uitschieters, van gemiddelde en standaardafwijking worden gegeven in onderstaande tabel:>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.1. Herhaalbaarheid Herhaalbaarheidswaarden voor de onderzochte aminozuren. De herhaalbaarheid, uitgedrukt als "standaardafwijking binnen het laboratorium" van bovengenoemd ringonderzoek wordt weergegeven in onderstaande tabellen:>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>7.2. Reproduceerbaarheid De waarden van de standaardafwijking tussen laboratoria onderling, verkregen in bovengenoemd ringonderzoek worden weergegeven in onderstaande tabel:>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>8. Gebruik van referentiematerialen Of de methode op de juiste manier is toegepast dient te worden geverifieerd door duplobepaling van gecertificeerde referentiematerialen, voorzover beschikbaar. Aanbevolen wordt de calibratie uit te voeren met gecertificeerde aminozuurijkoplossingen.9. Opmerkingen 9.1. Op grond van de verschillen tussen aminozuuranalysatoren moeten de eindconcentraties van de ijkoplossingen van standaardaminozuren (3.27.4 en 3.27.5) en van het hydrolysaat (5.3.4) als richtlijn worden beschouwd.Het lineaire meetbereik van het apparaat moet voor alle aminozuren worden gecontroleerd.De standaardoplossing wordt verdund met een citraatbuffer om pieken te geven in het midden van het bereik.9.2. Indien HPLC-apparatuur wordt gebruikt voor de analyse van de hyrolysaten dienen de proefomstandigheden te worden geoptimaliseerd in overeenstemming met de aanbevelingen van de leverancier.9.3. Bij toepassing van de methode op diervoeders die meer dan 1 % chloride bevatten (krachtvoer, minerale voeders, voedingssupplementen) is het mogelijk dat voor methionine een te lage waarde wordt gemeten en is een speciale behandeling vereist.DEEL B BEPALING VAN RUWVET 1. Doel en toepassingsgebied Methoden voor de bepaling van het gehalte aan ruwvet in diervoeder. De methoden gelden niet voor de analyse van oliehoudende zaden en vruchten, bedoeld in Verordening nr. 136/66/EEG van de Raad van 22 september 1966.Naar gelang van de aard en samenstelling van het diervoeder en de reden van de analyse moet één van de twee hieronder omschreven methoden worden gevolgd.1.1. Methode A - rechtstreeks extraheerbaar ruwvet Deze methode is toepasselijk voor enkelvoudige diervoeders van plantaardige oorsprong, met uitzondering van die waarvoor methode B kan worden toegepast.1.2. Methode B - totaal ruwvet Deze methode is toepasselijk voor enkelvoudige diervoeders van dierlijke oorsprong en voor alle mengvoeders. Zij moet worden gebruikt voor alle diervoeder waaruit het ruwvet niet volledig kan worden geëxtraheerd zonder voorafgaande hydrolyse. Dit geldt bijvoorbeeld voor glutenproducten, gist, aardappeleiwitten en producten die behandelingen als extrusie, vervlokking en verhitting ondergaan.1.3. Interpretatie van de resultaten In alle gevallen waarin met methode B, als uitkomst, een hoger percentage wordt geconstateerd dan met methode A, wordt de uitkomst van methode B als de juiste waarde beschouwd.2. Beginsel 2.1. Methode A Het ruwvet wordt geëxtraheerd met petroleumether. Het oplosmiddel wordt afgedistilleerd en het residu gedroogd en gewogen.2.2. Methode B Het monster wordt bij verhoogde temperatuur met zoutzuur behandeld. Het mengsel wordt afgekoeld en gefiltreerd. Het residu wordt gewassen en gedroogd en verder volgens methode A geanalyseerd.3. Reagentia 3.1. Petroleumether, kooktraject: 40-60 °C. De broomwaarde moet minder dan 1 zijn en het verdampingsresidu minder dan 2 mg/100 ml.3.2. Natriumsulfaat, watervrij.3.3. Zoutzuur 3M.3.4. Filtermateriaal, bijvoorbeeld kiezelgoer, Hyflo-supercel.4. Apparatuur 4.1. Extractieapparaat. Indien het apparaat werkt met een hevel (Soxhlet) moet de refluxsnelheid zodanig zijn dat ongeveer tien cyclussen per uur worden doorlopen; bij apparaten zonder hevel moet de refluxsnelheid ongeveer 10 ml per minuut zijn.4.2. Extractiehulzen die geen in petroleumether oplosbaar materiaal bevatten en een aan de eisen van 4.1 aangepaste porositeit hebben.4.3. Droogstof, hetzij een vacuümstoof ingesteld op 75 °C ± 3 °C of een oven met luchtcirculatie ingesteld op 100 °C ± 3 °C.5. Uitvoering 5.1. Methode A (zie punt 8.1) Weeg 5 g van het monster tot op 1 mg nauwkeurig af, breng dit in een extractiehuls (4.2) en dek het af met ontvette watten.Breng de huls in een extractieapparaat (4.1) en extraheer gedurende zes uur met petroleumether (3.1). Vang het extract op in een van enkele stukjes puimsteen (1) voorzien, gedroogd en getarreerd kolfje.Destilleer het oplosmiddel af en droog het residu vervolgens gedurende anderhalf uur in de droogstof (4.3). Laat afkoelen in een exsiccator en weeg. Droog nogmaals gedurende 30 minuten om zeker te zijn dat het gewicht van het vet constant is (het gewichtsverlies tussen de twee wegingen moet minder bedragen dan 1 mg).5.2. Methode B Weeg 2,5 g van het monster tot op 1 mg nauwkeurig af (8.2), breng het in een bekerglas van 400 ml of een erlenmeyerkolf van 300 ml en voeg 100 ml zoutzuur 3M (3.3) en enkele stukjes puimsteen toe. Bedek het bekerglas met een horlogeglas of sluit de erlenmeyerkolf aan op een terugvloeikoeler. Breng het mengsel op een kleine vlam of op een kookplaat net aan de kook en laat het gedurende een uur zachtjes koken. Zorg ervoor dat zich geen materiaal aan de wand vastzet.Koel het mengsel af en voeg zoveel filtermateriaal (3.4) toe, dat bij het filtreren geen vetverlies optreedt. Filtreer door nat, vetvrij dubbel filtreerpapier. Was het residu met koud water totdat het waswater neutraal is. Controleer of het filtraat vet bevat. Indien in het filtraat vet aanwezig is, moet het monster vóór de hydrolyse geëxtraheerd worden met petroleumether, volgens methode A.Breng het dubbelfilter met residu op een horlogeglas en droog het gedurende anderhalf uur in een droogstoof op 100 °C ± 3 °C.Breng het dubbele filter met gedroogd residu in een extractiehuls (4.2) en dek het af met ontvette watten. Breng de huls in een extractieapparaat (4.1) en handel verder als beschreven onder punt 5.1, tweede en derde alinea.6. Weergave van de resultaten Druk het gewicht van het residu uit in percenten van het monster.7. Herhaalbaarheid Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud op hetzelfde monster, door dezelfde analyst, mag de volgende waarden niet overschrijden:- 0,2 % in absolute waarde, voor gehalten aan ruwvet lager dan 5 %,- 4,0 % van het hoogste resultaat voor gehalten tussen 5 en 10 %,- 0,4 % in absolute waarde, voor gehalten boven 10 %.8. Opmerkingen 8.1. Producten met een hoog vetgehalte, die moeilijk fijn te maken zijn, of waarvan moeilijk een homogeen analysemonster kan worden getrokken, worden als volgt behandeld:Weeg 20 g van het monster op 1 mg nauwkeurig af en meng dit met 10 g of meer watervrij natriumsulfaat (3.2). Extraheer het mengsel met petroleumether (3.1) zoals beschreven onder punt 5.1. Breng het volume van het extract met petroleumether (3.1) op 500 ml en meng. Breng 50 ml van deze oplossing in een van enkele stukjes puimsteen (2) voorziene, gedroogde en getarreerde kolf. Destilleer het oplosmiddel af, droog het residu en handel verder als beschreven onder punt 5.1, laatste alinea.Verwijder het oplosmiddel uit het extractieresidu in de huls en maak het residu dan fijn tot een deeltjesgrootte van 1 mm. Breng het residu weer in de huls (geen natriumsulfaat toevoegen) en handel verder als beschreven onder punt 5.1, tweede en derde alinea.Bereken het vetgehalte in percenten van het monster met de volgende formule:(10 a + b) × 5waarin:a = massa in g van het residu na de eerste extractie (aliquoot deel van het extract)b = massa in g van het residu na de tweede extractie.8.2. Bij vetarme waren kan van 5 g analysemateriaal worden uitgegaan.8.3. Het kan nodig zijn om, vóór hydrolyse en extractie via methode B, aan voer voor gezelschapsdieren dat een hoog vochtgehalte heeft, watervrij natriumsulfaat toe te voegen.8.4. Ten aanzien van het bepaalde in punt 5.2. kan het doeltreffender zijn om warm in plaats van koud water te gebruiken om het residu, na filtrering, te wassen.8.5. Het kan nodig zijn sommige voeders langer dan anderhalf uur te drogen. Te veel drogen moet evenwel worden voorkomen aangezien dit tot lage resultaten kan leiden. Er mag gebruik worden gemaakt van een microgolfoven.8.6. Als het ruwvetgehalte hoger is dan 15 % verdient het aanbeveling om het monster vóór hydrolyse via methode A en vervolgens nogmaals via methode B te extraheren. Dit hangt tot op zekere hoogte af van de aard van het diervoeder en de aard van het ruwvet in het voeder.DEEL C BEPALING VAN OLAQUINDOX (2-[N-2'-(hydroxyethyl)carbamoyl]-3-methylquinoxaline-N1,N4-dioxyde) 1. Doel en toepassingsgebied Deze methode dient voor de bepaling van olaquindox in diervoeders. De onderste bepalingsgrens is 5 mg/kg.2. Principe Het monster wordt geëxtraheerd met een mengsel van methanol en water. Het gehalte aan olaquindox wordt bepaald met reversed phase hogedrukvloeistofchromatografie (HPLC) met UV-detectie.3. Reagentia 3.1. Methanol.3.2. Methanol, HPLC-kwaliteit.3.3. Water, HPLC-kwaliteit.3.4. Mobiele fase HPLCEen mengsel van water (3.3) en methanol (3.2), 900 + 100 (V + V).3.5. Standaardstof: zuiver olaquindox 2-[N-2'-(hydroxyethyl)carbamoyl]-3-methylquinoxaline-N1,N4-dioxyde, E 851.3.5.1. Standaardvoorraadoplossing olaquindox, 250 ìg/mlWeeg 50 mg olaquindox (3.5) op 0,1 mg nauwkeurig af, los dit op in een maatkolf van 200 ml in ca. 190 ml water. Plaats de kolf gedurende 20 minuten in een ultrasoonbad (4.1). Na de ultrasoonbehandeling moet de oplossing op kamertemperatuur worden gebracht, tot aan de merkstreep worden aangevuld met water en worden gemengd. Wikkel de kolf in aluminiumfolie en bewaar de kolf in een koelkast. De oplossing is zo één maand houdbaar.3.5.2. Standaardtussenoplossing olaquindox, 25 ìg/mlBreng 10,0 ml van de standaardoplossing (3.5.1) over in een maatkolf van 100 ml, vul aan tot de merkstreep met mobiele fase (3.4) en meng. Wikkel de kolf in aluminiumfolie en bewaar de kolf in een koelkast. Deze oplossing moet dagelijks vers worden bereid.3.5.3. IJkoplossingenBreng in een reeks maatkolven van 50 ml respectievelijk 1,0, 2,0, 5,0, 10,0, 15,0 en 20,0 ml standaardtussenoplossing (3.5.2). Vul aan tot de merkstreep met mobiele fase (3.4) en meng. Wikkel de kolven in aluminiumfolie. Deze oplossingen komen overeen met respectievelijk 0,5, 1,0, 2,5, 5,0, 7,5 en 10,0 ìg olaquindox per ml. Deze oplossingen moeten iedere dag vers worden bereid.4. Apparatuur 4.1. Ultrasoonbad.4.2. Mechanisch schudapparaat.4.3. HPLC-apparatuur met UV-detector met variabele golflengte of diode array detector.4.3.1. Vloeistofchromatografiekolom, 250 mm × 4 mm, C18, vulling van 10 ìm of een soortgelijke kolom.4.4. Membraanfilters, 0,45 ìm.5. Werkwijze NB: Olaquindox is lichtgevoelig. Alle bewerkingen moeten bij gedempt licht of in bruin glaswerk plaatsvinden.5.1. Algemeen 5.1.1. Een blanco diervoeder dient te worden geanalyseerd om te controleren dat noch olaquindox noch storende stoffen aanwezig zijn.5.1.2. De recovery dient te worden bepaald door analyse van het blanco diervoeder waaraan een vergelijkbare hoeveelheid olaquindox is toegevoegd als aanwezig in het monster. Voor een gehalte van 50 mg/kg wordt 10,0 ml standaardvoorraadoplossing (3.5.1) in een erlenmeyer van 250 ml gedaan en ingedampt tot een volume van 0,5 ml. Voeg 50 g blanco diervoeder toe, meng zorgvuldig, laat gedurende tien minuten staan en meng vervolgens nog enige malen, alvorens de extractiestap (5.2) uit te voeren.NB: Voor het doel van deze methode dient het blanco diervoeder van vergelijkbare soort te zijn als het monster en dient hierin geen olaquindox detecteerbaar te zijn.5.2. Extractie Weeg ongeveer 50 g monster op 0,01 g nauwkeurig af. Breng het over in een erlenmeyer van 1 000 ml, voeg 100 ml methanol (3.1) toe en plaats de erlenmeyer vijf minuten in een ultrasoonbad (4.1). Voeg 410 ml water toe en laat nog 15 minuten in het ultrasoonbad staan. Haal de erlenmeyer uit het ultrasoonbad, plaats hem 30 minuten op het schudapparaat (4.2) en filtreer door een gevouwen filtreerpapiertje. Breng 10,0 ml filtraat in een maatkolf van 20 ml, vul die aan tot de merkstreep met water en meng. Een fractie wordt door een membraanfilter (4.4) gefiltreerd (zie punt 9. Opmerking). Vervolg met de HPLC-bepaling (5.3).5.3. HPLC-bepaling 5.3.1. Parameters De volgende condities worden als leidraad aangegeven. Andere parameters mogen worden gebruikt op voorwaarde dat vergelijkbare resultaten worden verkregen.>RUIMTE VOOR DE TABEL>Controleer de stabiliteit van het chromatografische systeem door enige malen de ijkoplossing (3.5.3) van 2,5 ìg/ml te injecteren totdat constante piekhoogten en retentietijden worden verkregen.5.3.2. IJklijn Injecteer elke ijkoplossing (3.5.3) enkele malen en meet voor elke concentratie de piekhoogte (-oppervlakte). Maak een ijklijn met de gemiddelde piekhoogten of -oppervlakten als ordinaat en de bijbehorende concentraties als abscis.5.3.3. Monsteroplossing Injecteer het monsterextract (5.2) enige malen waarbij hetzelfde volume als voor de ijkoplossingen wordt gebruikt en bepaal de gemiddelde piekhoogte (-oppervlakte) van de olaquindoxpieken.6. Berekening van de resultaten Bepaal uit de gemiddelde hoogte (oppervlakte) van de olaquindoxpieken van de monsteroplossing op basis van de ijklijn (5.3.2) de concentratie van de monsteroplossing in ìg/ml.Het gehalte aan olaquindox w in mg/kg in het monster wordt verkregen met behulp van onderstaande formule:w = >NUM>c × 1 000>DEN>mwaarin:c = concentratie olaquindox van de monsteroplossing (5.2) in ìg/mlm = massa van de analyseportie in g.7. Validatie van de resultaten 7.1. Identiteit De identiteit van de geanalyseerde stof kan worden bevestigd door cochromatografie of met een diode array detector, waarbij de spectra van het monsterextract (5.2) en de ijkoplossing met 5,0 ìg/ml (3.5.3) worden vergeleken.7.1.1. Cochromatografie Voeg aan een deel van het monsterextract (5.2) een geschikte hoeveelheid van een ijkoplossing (3.5.3) toe. De toegevoegde hoeveelheid olaquindox moet ongeveer gelijk zijn aan de geschatte hoeveelheid olaquindox in het monsterextract.Alleen de hoogte van de olaquindoxpiek mag naar verhouding toenemen, waarbij rekening wordt gehouden met zowel de toegevoegde hoeveelheid als met de verdunning van het extract. De piekbreedte op de helft van de maximale piekhoogte moet binnen ± 10 % van de oorspronkelijke breedte liggen.7.1.2. Diode array detectie De resultaten worden op grond van de volgende criteria beoordeeld:a) De golflengten van de absorbtiemaxima van de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek, moeten overeenkomen binnen een marge die wordt bepaald door het oplossend vermogen van het detectiesysteem. Voor diode array detectie is deze marge meestal ± 2 nm.b) Tussen 220 en 400 nm mogen de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de spectra op geen enkel punt meer dan 15 % van de absorptie van de standaard bedraagt.c) Tussen 220 en 400 nm mogen de spectra in de buigpunten en op de top van de chromatografische piek van het monsterextract voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de spectra op geen enkel punt meer dan 15 % van de absorptie van het spectrum van de top bedraagt.Indien aan een van deze criteria niet is voldaan, is de aanwezigheid van de te analyseren stof niet bevestigd.7.2. Herhaalbaarheid Het verschil tussen de resultaten van twee parallelle, op hetzelfde monster verrichte bepalingen mag bij olaquindoxgehalten tussen 10 en 200 mg/kg niet meer dan 15 % van het hoogste resultaat bedragen.7.3. Recovery Voor het blancomonster met toevoeging dient het terugvindingspercentage ten minste 90 % te bedragen.8. Resultaten van een ringonderzoek Binnen de Europese Unie is een ringonderzoek georganiseerd waarbij vier monsters biggenvoer, waaronder één blanco, door 13 laboratoria zijn onderzocht. De resultaten worden hieronder vermeld:>RUIMTE VOOR DE TABEL>9. Opmerking Hoewel de methode niet is gevalideerd voor diervoeders met meer dan 100 mg/kg olaquindox, zouden bevredigende resultaten bereikt kunnen worden door minder af te wegen en/of het extract (5.2) te verdunnen om een concentratie binnen het bereik van de ijklijn (5.3.2) te krijgen.(1) Neem, indien het vet later kwalitatief moet worden onderzocht, glasparels in plaats van de stukjes puimsteen.


Avis juridique important

|

31996L0010

Richtlijn 96/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 89/647/EEG met betrekking tot de erkenning van contractuele verrekening door de bevoegde autoriteiten

Publicatieblad Nr. L 085 van 03/04/1996 blz. 0017 - 0021

RICHTLIJN 96/10/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 21 maart 1996 tot wijziging van Richtlijn 89/647/EEG met betrekking tot de erkenning van contractuele verrekening door de bevoegde autoriteitenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Gezien het advies van het Europees Monetair Instituut (3),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (4),Overwegende dat in bijlage II van Richtlijn 89/647/EEG van de Raad van 18 december 1989 betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen (5) is bepaald op welke wijze op rente en wisselkoersen betrekking hebbende posten buiten de balanstelling bij de berekening van het vereiste eigen vermogen voor kredietinstellingen moeten worden behandeld;Overwegende dat de Lid-Staten teneinde een soepel functioneren van de interne markt en inzonderheid gelijke mededingingsvoorwaarden te garanderen, verplicht zijn ernaar te streven dat hun bevoegde autoriteiten overeenkomsten inzake contractuele verrekening uniform beoordelen;Overwegende dat deze richtlijn in overeenstemming is met de werkzaamheden van een internationaal forum van banktoezichthouders op het gebied van de erkenning van bilaterale verrekening door toezichthouders, meer bepaald de mogelijkheid om het vereiste eigen vermogen voor bepaalde transacties op basis van een netto- en niet van een brutobedrag te berekenen, op voorwaarde dat er rechtens bindende overeenkomsten bestaan krachtens welke het kredietrisico tot het nettobedrag wordt beperkt;Overwegende dat de regels voor de erkenning van verrekening door toezichthouders welke in breder internationaal verband worden overwogen, voor internationaal opererende kredietinstellingen en groepen kredietinstellingen in een groot aantal derde landen van waaruit kredietinstellingen met de kredietinstellingen van de Gemeenschap concurreren, de mogelijkheid tot verlaging van de eigen-vermogensvereisten zullen scheppen;Overwegende dat voor kredietinstellingen die hun statutaire zetel in de Lid-Staten hebben, alleen een wijziging van Richtlijn 89/647/EEG een soortgelijke mogelijkheid tot erkenning van bilaterale verrekening door de bevoegde autoriteiten kan scheppen, waardoor zij onder dezelfde voorwaarden kunnen concurreren; dat de desbetreffende regels evenwichtig zijn en geschikt om de toepassing van maatregelen van bedrijfseconomisch toezicht op kredietinstellingen nog krachtiger te maken;Overwegende dat de bevoegde autoriteiten in de Lid-Staten zich ervan dienen te vergewissen dat de berekening van de opslagen ("add-ons") niet op de in de boeken vermelde, maar op de effectieve theoretische bedragen gebaseerd is;Overwegende dat in het licht hiervan deze richtlijn in overeenstemming is met het subsidiariteitsbeginsel, aangezien het doel van de richtlijn slechts kan worden bereikt door een geharmoniseerde wijziging van bestaande Gemeenschapswetgeving,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Bijlage II van Richtlijn 89/647/EEG wordt vervangen door de bijlage bij deze richtlijn.Artikel 2Artikel 1 laat onverlet de erkenning door de bevoegde autoriteiten van bilaterale schuldvernieuwingscontracten die vóór de inwerkingtreding van de voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn noodzakelijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zijn gesloten.Artikel 31. De Lid-Staten doen na de inwerkingtreding van deze richtlijn en uiterlijk op 30 juni 1996 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 4Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 5Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel, 21 maart 1996.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterK. HÄNSCHVoor de RaadDe VoorzitterA. GAMBINO(1) PB nr. C 142 van 25. 5. 1994, blz. 8, en PB nr. C 165 van 1. 7. 1995, blz. 6.(2) PB nr. C 393 van 31. 12. 1994, blz. 30.(3) Advies uitgebracht op 16 januari 1995 (nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad).(4) Advies van het Europees Parlement van 16 februari 1995 (PB nr. C 56 van 6. 3. 1995, blz. 79), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 5 september 1995 (PB nr. C 288 van 30. 10. 1995, blz. 30) en besluit van het Europees Parlement van 14 december 1995 (PB nr. C 17 van 22. 1. 1996). Besluit van de Raad van 26. 2. 1996.(5) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 14. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/15/EG van de Commissie (PB nr. L 125 van 8. 6. 1995, blz. 23).BIJLAGE "BIJLAGE IIBEHANDELING VAN OP RENTE EN WISSELKOERSEN BETREKKING HEBBENDE POSTEN BUITEN DE BELANGSTELLING1. TOEPASSINGSGEBIED EN KEUZE VAN DE METHODENa toestemming van hun bevoegde autoriteiten kunnen de kredietinstellingen een van de onderstaande methoden kiezen om de risico's te bepalen die verbonden zijn aan de in bijlage III genoemde transacties. Rente- en valutacontracten die op erkende beurzen worden verhandeld en waarvoor aldaar dagelijkse margevereisten gelden, en valutacontracten met een oorspronkelijke looptijd van veertien dagen of minder worden hiervan uitgezonderd.2. METHODENMethode 1: benadering gebaseerd op waardering tegen marktwaardeStap a): door het toekennen van de actuele marktwaarde aan de contracten ("mark to market") wordt de actuele vervangingswaarde van alle contracten met een positieve waarde verkregen.Stap b): teneinde een waarde te bepalen voor het potentiële toekomstige kredietrisico (1) wordt het totaal van de theoretische hoofdsommen of de onderliggende waarden vermenigvuldigd met de volgende percentages:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Stap c): de som van de actuele vervangingswaarde en het potentiële toekomstige kredietrisico wordt vermenigvuldigd met de risicowegingsfactoren die in artikel 6 aan de betrokken tegenpartijen zijn toegekend.Methode 2: benadering gebaseerd op "het oorspronkelijke risico"Stap a): de theoretische hoofdsommen van ieder instrument worden vermenigvuldigd met de onderstaande percentages:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Stap b): het aldus verkregen oorspronkelijke risico wordt vermenigvuldigd met de risicowegingsfactoren die in artikel 6 aan de betrokken tegenpartijen zijn toegekend.(1) Met uitzondering van op één valuta betrekking hebbende "floating/floating-renteswaps", waarvoor alleen de vervangingswaarde wordt berekend.3. CONTRACTUELE VERREKENING (SCHULDVERNIEUWINGSCONTRACTEN EN VERREKENINGSOVEREENKOMSTEN)a) Vormen van verrekening die door de bevoegde autoriteiten mogen worden erkendVoor de toepassing van punt 3 wordt onder "tegenpartij" verstaan elk lichaam (met inbegrip van natuurlijke personen) dat bekwaam is een overeenkomst inzake contractuele verrekening te sluiten.De bevoegde autoriteiten mogen de volgende vormen van contractuele verrekening als risicoverminderend erkennen:i) bilaterale schuldvernieuwingscontracten tussen een kredietinstelling en haar tegenpartij, krachtens welke wederzijdse vorderingen en verplichtingen automatisch worden verrekend, zodat deze schuldvernieuwing telkens wanneer schuldvernieuwing van toepassing is, leidt tot de vaststelling van één nettobedrag, waardoor één rechtens bindend nieuw contract ontstaat dat in de plaats van de vroegere contracten treedt;ii) bilaterale verrekeningsovereenkomsten tussen een kredietinstelling en haar tegenpartij.b) Voorwaarden voor de erkenningDe bevoegde autoriteiten mogen contractuele verrekening slechts onder de volgende voorwaarden als risicoverminderend erkennen:i) de kredietinstelling heeft een overeenkomst inzake contractuele verrekening met haar tegenpartij, waaruit één enkele juridische verplichting ontstaat die alle onder die overeenkomst vallende transacties bestrijkt, zodat als een tegenpartij ingevolge in gebreke blijven, faillissement of liquidatie, dan wel andere soortgelijke omstandigheden niet aan haar verplichtingen voldoet, de kredietinstelling slechts een vordering tot ontvangst of een verplichting tot betaling heeft van het nettobedrag van de tegen marktwaarde gewaardeerde positieve en negatieve waarden van de afzonderlijke onder de overeenkomst vallende transacties;ii) de kredietinstelling heeft aan de bevoegde autoriteiten schriftelijke en met redenen omklede juridische adviezen ter beschikking gesteld, volgens welke de bevoegde rechterlijke en bestuurlijke autoriteiten, in geval van een geschil, zouden oordelen dat in de onder i) beschreven gevallen de vorderingen en verplichtingen van de kredietinstelling beperkt zijn tot het nettobedrag als omschreven onder i), krachtens:- het recht van het rechtsgebied waarin de tegenpartij haar statutaire zetel heeft en, indien het een buitenlands bijkantoor van een onderneming betreft, tevens het recht van het rechtsgebied waarin het bijkantoor is gevestigd,- het recht dat van toepassing is op de afzonderlijke onder de overeenkomst vallende transacties, en- het recht dat van toepassing is op de eventuele contracten of overeenkomsten die noodzakelijk zijn ter uitvoering van de contractuele verrekening;iii) de kredietinstelling beschikt over procedures die garanderen dat de rechtsgeldigheid van de door haar verrichte contractuele verrekening voortdurend getoetst wordt aan eventuele wijzigingen in het toepasselijke recht.De bevoegde autoriteiten moeten, indien nodig na overleg met andere betrokken bevoegde autoriteiten, ervan overtuigd zijn dat de contractuele verrekening krachtens het recht van alle betrokken rechtsgebieden rechtsgeldig is. Indien een van deze bevoegde autoriteiten te dien aanzien niet overtuigd is, zal de overeenkomst inzake contractuele verrekening voor geen van beide tegenpartijen als risicoverminderend worden erkend.De bevoegde autoriteiten mogen met redenen omklede juridische adviezen aanvaarden die per type contractuele verrekening zijn opgesteld.Overeenkomsten welke een beding bevatten op grond waarvan een niet in gebreke zijnde tegenpartij slechts beperkte betalingen of in het geheel geen betalingen aan de boedel van de in gebreke zijnde partij kan verrichten, zelfs wanneer deze laatste partij een nettocrediteur is ("afhaak"-beding), worden niet als risicoverminderend erkend.c) Gevolgen van de erkenningi) SchuldvernieuwingscontractenIn plaats van de betreffende brutobedragen mogen de nettobedragen die uit schuldvernieuwingscontracten resulteren, worden gewogen. Op deze wijze kunnen bij toepassing van methode 1- voor stap a): de actuele vervangingswaarde, en- voor stap b): de theoretische hoofdsommen of de onderliggende waardenworden berekend met inachtneming van het schuldvernieuwingscontract. Bij toepassing van methode 2 kan voor stap a) de theoretische hoofdsom worden berekend met inachtneming van het schuldvernieuwingscontract; de percentages van tabel 2 zijn van toepassing.ii) VerrekeningsovereenkomstenBij toepassing van methode 1 kan voor stap a) de actuele vervangingswaarde voor contracten die onder een verrekeningsovereenkomst vallen, worden berekend door de actuele hypothetische nettovervangingswaarde die uit de overeenkomst resulteert, in aanmerking te nemen. Voor stap b) mogen de nettobedragen slechts in aanmerking worden genomen bij valutatermijncontracten en vergelijkbare contracten, waarvan de theoretische hoofdsom gelijk is aan de kasstromen, indien de te vorderen of te betalen bedragen op dezelfde valutadatum vervallen en in dezelfde valuta luiden.Bij toepassing van methode 2 kunnen voor stap a)- voor valutatermijncontracten en vergelijkbare contracten, waarvan de theoretische hoofdsom gelijk is aan de kasstromen, indien de te vorderen of te betalen bedragen op dezelfde valutadatum vervallen en in dezelfde valuta luiden, de theoretische hoofdsommen worden berekend met inachtneming van de verrekeningsovereenkomst; op al deze contracten is tabel 2 van toepassing;- voor alle overige contracten die onder een verrekeningsovereenkomst vallen, de toe te passen percentages worden verlaagd overeenkomstig tabel 3:>RUIMTE VOOR DE TABEL>"


Avis juridique important

|

31967L0227

Eerste Richtlijn 67/227/EEG van de Raad van 11 april 1967 betrefffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting

Publicatieblad Nr. 071 van 14/04/1967 blz. 1301 - 1303 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1967 blz. 0012  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1967 blz. 0014  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0003

++++EERSTE RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 11 april 1967  betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting   ( 67/227/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 99 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ,  Overwegende dat de voornaamste doelstelling van het Verdrag is het instellen , in het kader van een economische unie , van een gemeenschappelijke markt waarin een gezonde mededinging bestaat en waarvan de kenmerken analoog zijn aan die van een binnenlandse markt ;  Overwegende dat het verwezenlijken van deze doelstelling vooronderstelt dat in de Lid-Staten wetgevingen inzake omzetbelasting worden toegepast welke de mededingingsvoorwaarden niet vervalsen en het vrije verkeer van goederen en diensten binnen de gemeenschappelijke markt niet belemmeren ;  Overwegende dat de thans geldende wetgevingen niet aan voormelde vereisten voldoen ; dat het derhalve in het belang van de gemeenschappelijke markt is om een harmonisatie van de wetgevingen inzake omzetbelasting tot stand te brengen welke ten doel heeft de factoren , die de mededingingsvoorwaarden zowel op nationaal als op communautair niveau zouden kunnen vervalsen , zoveel mogelijk uit te schakelen en welke harmonisatie het mogelijk maakt om vervolgens te komen tot het doel van de afschaffing van het belasten bij invoer en het ontlasten bij uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten ;  Overwegende dat uit de verrichte studies is gebleken dat deze harmonisatie dient te leiden tot afschaffing van de cumulatieve cascadestelsels en tot aanvaarding door alle Lid-Staten van een gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde ;  Overwegende dat een stelsel van belasting over de toegevoegde waarde de grootste mate van eenvoud en neutraliteit verkrijgt wanneer de belasting zo algemeen mogelijk wordt geheven en het toepassingsgebied ervan alle fasen van produktie en distributie , zomede het gebied van diensten omvat ; dat het derhalve in het belang van de gemeenschappelijke markt en van de Lid-Staten is een gemeenschappelijk stelsel te aanvaarden dat eveneens op de kleinhandelsfase wordt toegepast ;  Overwegende evenwel dat de toepassing van de belasting op de kleinhandel in enkele Lid-Staten op bepaalde bezwaren van praktische en politieke aard zou kunnen stuiten ; dat derhalve aan de Lid-Staten de bevoegdheid dient te worden gelaten om onder voorbehoud van een voorafgaande raadpleging het gemeenschappelijk stelsel slechts tot en met de groothandelsfase toe te passen en om , in voorkomend geval , in de kleinhandelsfase of in de daaraan voorafgaande fase een autonome aanvullende belasting te heffen ;  Overwegende dat het noodzakelijk is etappegewijs te werk te gaan omdat de harmonisatie van de omzetbelastingen in de Lid-Staten zal leiden tot aanzienlijke wijzigingen in hun belastingstructuur en merkbare gevolgen zal hebben op budgettair , economisch en sociaal terrein ;  Overwegende dat de vervanging van de in het merendeel der Lid-Staten geldende cumulatieve cascadestelsels door het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde _ zelfs indien de tarieven en vrijstellingen niet tegelijkertijd worden geharmoniseerd _ moet leiden tot neutraliteit ten aanzien van de mededinging in die zin , dat binnen elk land op soortgelijke goederen dezelfde belastingdruk zal rusten ongeacht de lengte van de produktie - en distributieketen en dat in het internationale handelsverkeer de hoogte van de belastingdruk op de goederen bekend zal zijn zodat een nauwkeurige compensatie van deze druk kan worden bewerkstelligd ; dat het derhalve dienstig is dat in een eerste etappe alle Lid-Staten het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aannemen zonder tot een gelijktijdige harmonisatie van de tarieven en vrijstellingen over te gaan ;  Overwegende dat het vooralsnog niet mogelijk is te bepalen op welke wijze en binnen welke termijn de harmonisatie van de omzetbelastingen kan leiden tot de doelstelling van de afschaffing van het belasten bij invoer en het ontlasten bij uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten ; dat het derhalve de voorkeur verdient de aanvang van de tweede etappe , alsook de voor die etappe te treffen maatregelen , later vast te stellen op basis van voorstellen welke de Commissie aan de Raad zal voorleggen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten vervangen hun huidige omzetbelastingstelsel door het in artikel 2 omschreven gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde .  In elke Lid-Staat wordt de wet waarbij deze vervanging zal plaatsvinden zo spoedig mogelijk afgekondigd , opdat zij in werking kan treden op een tijdstip dat door de Lid-Staat , rekening houdende met de conjuncturele toestand , zal worden bepaald en dat uiterlijk op 1 januari 1970 ligt .  Vanaf de inwerkingtreding van die wet kan de Lid-Staat geen forfaitaire compenserende maatregelen bij invoer of uitvoer uit hoofde van de omzetbelasting voor het handelsverkeer tussen de Lid-Staten meer handhaven of instellen .  Artikel 2  Het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde berust op het beginsel dat van goederen en diensten een algemene verbruiksbelasting wordt geheven welke strikt evenredig is aan de prijs van goederen en diensten , zulks ongeacht het aantal transacties welke tijdens het produktie - en distributieproces v}}r de fase van heffing plaatsvonden .  Bij elke transactie is de belasting over de toegevoegde waarde , berekend over de prijs van het goed of van de dienst volgens het tarief dat voor dat goed of voor die dienst geldt , verschuldigd onder aftrek van het bedrag van de belasting over de toegevoegde waarde waarmede de onderscheidene elementen van de prijs rechtstreeks zijn belast .  Het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wordt toegepast tot en met de kleinhandelsfase .  Tot aan de afschaffing van het belasten bij invoer en het ontlasten bij uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten , hebben deze evenwel , onder voorbehoud van de in artikel 5 bedoelde raadpleging , de bevoegdheid dit stelsel slechts toe te passen tot en met de groothandelsfase en om , in voorkomend geval , in de kleinhandelsfase of in de daaraan voorafgaande fase een autonome aanvullende belasting te heffen .  Artikel 3  Op voorstel van de Commissie stelt de Raad een tweede richtlijn vast betreffende de structuur en de wijze van toepassing van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde .  Artikel 4  Ten einde de Raad in staat te stellen hierover te beraadslagen en zo mogelijk v}}r het einde van de overgangsperiode besluiten te nemen , dient de Commissie v}}r het einde van het jaar 1968 bij de Raad voorstellen in waarin wordt aangegeven op welke wijze en binnen welke termijn de harmonisatie van de omzetbelastingen het doel van de afschaffing van het belasten bij invoer en het ontlasten bij uitvoer in het handelsverkeer tussen de Lid-Staten kan bereiken , onder waarborging van de neutraliteit van deze belastingen met betrekking tot de oorsprong van de goederen en diensten .  In dit opzicht moet met name rekening worden gehouden met de verhouding tussen directe en indirecte belastingen , welke in de Lid-Staten verschillend is , alsook met de gevolgen van een wijziging van de belastingstelsels voor het fiscale en het begrotingsbeleid der Lid-Staten en met de invloed die van de belastingstelsels uitgaat op de mededingingsvoorwaarden en op de sociale toestand in de Gemeenschap .  Artikel 5  Indien een Lid-Staat voornemens is gebruik te maken van de in artikel 2 , laatste alinea , bedoelde mogelijkheid , wendt hij zich tijdig en met het oog op de toepassing van artikel 102 van het Verdrag tot de Commissie .  Artikel 6  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 11 april 1967 .  Voor de Raad  De Voorzitter  R . VAN ELSLANDE


title: Richtlijn 2005/9/EG van de Commissie van 28 januari 2005 tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad inzake cosmetische producten met het oog op aanpassing van bijlage VII aan de technische vooruitgangVoor de EER relevante tekst

text:
               29.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 27/46

         RICHTLIJN 2005/9/EG VAN DE COMMISSIE
   van 28 januari 2005
   tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad inzake cosmetische producten met het oog op aanpassing van bijlage VII aan de technische vooruitgang
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten (1), en met name op artikel 8, lid 2,
   Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bijlage VII, eerste deel, bij Richtlijn 76/768/EEG bevat een lijst van toegelaten UV-filters die in cosmetische producten mogen voorkomen.

               (2)

               Het Wetenschappelijk Comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten is van mening dat het gebruik van benzoëzuur, 2-[4-(diethylamino)-2-hydroxybenzoyl]-, hexylester tot een concentratie van 10 % in zonnebrandmiddelen, alleen of in combinatie met andere UV-absorberende stoffen, veilig is. Benzoëzuur, 2-[4-(diethylamino)-2-hydroxybenzoyl]-, hexylester moet bijgevolg met rangnummer 28 in bijlage VII, eerste deel, bij Richtlijn 76/768/EEG worden opgenomen.

               (3)

               Richtlijn 76/768/EEG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (4)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor cosmetische producten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage VII bij Richtlijn 76/768/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 28 juli 2005 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, almede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 28 januari 2005.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vice-voorzitter

      (1)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/93/EG van de Commissie (PB L 300 van 25.9.2004, blz. 13).
   BIJLAGE
   In bijlage VII, eerste deel, bij Richtlijn 76/768/EEG, wordt het volgende rangnummer 28 toegevoegd:

                  Rangnummer

                  Stoffen

                  Maximaal toelaatbare concentratie

                  Andere beperkingen en eisen

                  Gebruiksvoorwaarden en waarschuwingen die op het etiket dienen te worden vermeld

                  a

                  b

                  c

                  d

                  e

                  „28

                  benzoëzuur, 2-[4-(diethylamino)-2-hydroxybenzoyl]-, hexylester
                  (INCI naam: Diethylamino Hydroxybenzoyl Hexyl Benzoate;
                  CAS-nr. 302776-68-7)

                  10 % in zonnebrand middelen”


title: Richtlijn 2008/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 tot intrekking van Richtlijn 84/539/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de elektrische apparaten die worden gebruikt bij de uitoefening van de diergeneeskunde (Voor de EER relevante tekst)

text:
               19.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 76/41

      RICHTLIJN 2008/13/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 11 maart 2008
   tot intrekking van Richtlijn 84/539/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de elektrische apparaten die worden gebruikt bij de uitoefening van de diergeneeskunde
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De communautaire beleidsmaatregelen inzake betere regelgeving onderstrepen het belang van de vereenvoudiging van de nationale en communautaire wetgeving als cruciaal element voor de verbetering van het concurrentievermogen van de ondernemingen en voor de verwezenlijking van de doelstellingen van de Lissabonagenda.

               (2)

               De methode voor het beoordelen van de conformiteit zoals bepaald in Richtlijn 84/539/EEG van de Raad (3) is niet langer noodzakelijk voor het goede functioneren van de interne markt en de handel met derde landen.

               (3)

               Het functioneren van de interne markt en de bescherming van gebruikers en dieren kan beter door andere communautaire wetgeving gewaarborgd worden.

               (4)

               Richtlijn 84/539/EEG moet derhalve worden ingetrokken.

               (5)

               De intrekking van Richtlijn 84/539/EEG brengt mee dat na 31 december 2008 het conformiteitsmerkteken volgens het model in bijlage III bij die richtlijn niet langer gebruikt zal worden en dat de betreffende nationale uitvoeringsmaatregelen dienovereenkomstig ingetrokken moeten worden,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 84/539/EEG wordt ingetrokken met ingang van 31 december 2008.
   Artikel 2
   De lidstaten dienen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om uiterlijk op 31 december 2008 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

      Gedaan te Straatsburg, 11 maart 2008.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. LENARČIČ

      (1)  Advies van 16 januari 2008 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 29 november 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 14 februari 2008.

      (3)  PB L 300 van 19.11.1984, blz. 179. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 807/2003 (PB L 122 van 16.5.2003, blz. 36).


title: Richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010 tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat de factureringsregels betreft

text:
               22.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 189/1

         RICHTLIJN 2010/45/EU VAN DE RAAD
   van 13 juli 2010
   tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat de factureringsregels betreft
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 113,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité,
   Handelend volgens een speciale wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) zijn voorwaarden en regels inzake belasting over de toegevoegde waarde (btw) met betrekking tot facturen vastgesteld om de goede werking van de interne markt te garanderen. Overeenkomstig artikel 237 van die richtlijn heeft de Commissie een verslag gepresenteerd waarin zij enkele problemen in verband met elektronische facturering beschrijft tegen de achtergrond van de technologische ontwikkelingen, evenals enkele andere gebieden waarop de btw-regels moeten worden vereenvoudigd om de werking van de interne markt te verbeteren.

               (2)

               Aangezien een zodanige boekhouding moet worden gevoerd dat de lidstaten controle kunnen uitoefenen op goederen die tijdelijk van de ene naar de andere lidstaat worden gebracht, dient te worden voorgeschreven dat in de boekhouding gegevens worden opgenomen over expertises betreffende goederen die tijdelijk naar een andere lidstaat worden gebracht. Ook dient te worden bepaald dat de overbrenging van goederen naar een andere lidstaat ten behoeve van expertise in btw-opzicht niet als levering van goederen mag worden aangemerkt.

               (3)

               De regels betreffende het verschuldigd worden van de btw op intracommunautaire leveringen van goederen en op intracommunautaire verwervingen van goederen moeten worden verduidelijkt om de uniformiteit en de tijdige uitwisseling van de gegevens die op de desbetreffende lijsten worden vermeld, te garanderen. Voorts is het passend dat een doorlopende levering van goederen van de ene naar een andere lidstaat over een periode van meer dan een kalendermaand wordt geacht bij de afloop van elke kalendermaand te zijn voltooid.

               (4)

               Ter ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen die moeilijk de btw aan de bevoegde autoriteit kunnen voldoen voordat zij door hun afnemers zijn betaald, moeten de lidstaten kunnen toestaan dat de btw wordt aangegeven volgens een kasstelsel, waarbij de leverancier of dienstverrichter de btw pas aan de bevoegde autoriteit behoeft te voldoen wanneer hij de betaling voor een prestatie ontvangt, en recht op aftrek krijgt wanneer hij de betaling voor een prestatie verricht. Op die manier kunnen de lidstaten een facultatief kasstelsel invoeren dat geen negatieve gevolgen heeft voor de cashflow van hun btw-inkomsten.

               (5)

               Teneinde ondernemingen rechtszekerheid te bieden in verband met hun factureringsverplichtingen, dient duidelijk te worden bepaald van welke lidstaat de factureringsregels van toepassing zijn.

               (6)

               Met het oog op een betere werking van de interne markt dient er een geharmoniseerde termijn voor het uitreiken van een factuur met betrekking tot bepaalde grensoverschrijdende prestaties te worden opgelegd.

               (7)

               Bepaalde vereisten betreffende de gegevens die op een factuur moeten worden vermeld, moeten worden gewijzigd teneinde een betere controle op de btw mogelijk te maken, een meer uniforme behandeling van grensoverschrijdende en binnenlandse prestaties te bewerkstelligen en elektronische facturering te bevorderen.

               (8)

               Aangezien elektronische facturering bedrijven kan helpen hun kosten te verlagen en hun concurrentievermogen te verhogen, moeten de huidige btw-voorschriften inzake elektronische facturering herzien worden om de bestaande lasten en belemmeringen uit de weg te ruimen. Papieren en elektronische facturen moeten gelijk worden behandeld en de administratieve last bij papieren facturering mag niet verzwaard worden.

               (9)

               Ook ten aanzien van de bevoegdheden van de belastingdiensten is gelijke behandeling geboden. Hun controlebevoegdheid, evenals de rechten en verplichtingen van de belastingplichtige, moeten gelijkelijk gelden bij papieren en elektronische facturen.

               (10)

               De factuur dient een weerspiegeling te zijn van de feitelijke prestatie, en derhalve moeten de authenticiteit, de integriteit en de leesbaarheid ervan worden gewaarborgd. Bedrijfscontroles kunnen een betrouwbaar controlespoor tussen factuur en prestatie opleveren, met dien verstande dat zowel de papieren als de elektronische factuur aan de genoemde voorwaarden moet voldoen.

               (11)

               De authenticiteit en de integriteit van de elektronische factuur kunnen tevens worden gewaarborgd met behulp van bestaande technologieën, zoals elektronische uitwisseling van gegevens (Electronic Data Interchange — EDI) en een geavanceerde elektronische handtekening. Aangezien er echter ook andere technologieën bestaan, mogen belastingplichtigen niet verplicht worden tot het gebruik van een bepaalde technologie voor elektronische facturering.

               (12)

               Het moet duidelijk zijn dat indien een belastingplichtige uitgereikte of ontvangen facturen online bewaart, naast de lidstaat waar de belastingplichtige gevestigd is, ook de lidstaat waar de belasting verschuldigd is het recht moet hebben de facturen ter controle in te zien.

               (13)

               Daar de doelstellingen van deze richtlijn ten behoeve van de vereenvoudiging, modernisering en harmonisering van de btw-factureringsregels niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (14)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven (2)” worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (15)

               Richtlijn 2006/112/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijziging van Richtlijn 2006/112/EG
   Richtlijn 2006/112/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In artikel 17, lid 2, wordt punt f) vervangen door:

                           „f)

                           de verrichting van een dienst voor de belastingplichtige in verband met expertises of werkzaamheden betreffende dat goed, die daadwerkelijk worden uitgevoerd binnen het grondgebied van de lidstaat van aankomst van de verzending of het vervoer van het goed, voor zover het goed na expertise of bewerking opnieuw wordt verzonden naar deze belastingplichtige in de lidstaat waarvandaan het oorspronkelijk was verzonden of vervoerd;”.

               2)

               In artikel 64 wordt lid 2 vervangen door:
               „2.   De goederenleveringen die doorlopend worden verricht gedurende een periode langer dan een kalendermaand, waarbij de goederen naar een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de verzending of het vervoer worden verzonden of vervoerd en met vrijstelling van btw worden geleverd of met vrijstelling van btw door een belastingplichtige voor bedrijfsdoeleinden naar een andere lidstaat worden overgebracht, onder de in artikel 138 vastgestelde voorwaarden, worden geacht bij de afloop van elke kalendermaand te zijn voltooid zolang de goederenlevering doorloopt.
               De diensten waarvoor de btw ingevolge artikel 196 wordt verschuldigd door de afnemer en die doorlopend worden verricht gedurende een periode langer dan één jaar en die geen aanleiding geven tot afrekeningen of betalingen in die periode, worden geacht bij de afloop van elk kalenderjaar te zijn voltooid zolang de dienstverrichting doorloopt.
               De lidstaten kunnen bepalen dat in bepaalde gevallen, behalve die welke zijn bedoeld in de eerste en de tweede alinea, goederenleveringen en diensten die gedurende een zekere periode doorlopend worden verricht, geacht worden ten minste eenmaal per jaar te zijn voltooid.”.

               3)

               In artikel 66 worden punt c) van de eerste alinea, alsmede de tweede alinea vervangen door:

                           „c)

                           wanneer de factuur niet of niet tijdig wordt uitgereikt binnen een bepaalde termijn en uiterlijk bij het verstrijken van de overeenkomstig artikel 222, tweede alinea, door de lidstaten opgelegde termijn voor het uitreiken van facturen, of wanneer de lidstaat niet een zodanige termijn heeft opgelegd binnen een bepaalde termijn te rekenen vanaf de datum van het belastbare feit.
                           De in de eerste alinea bedoelde afwijking is evenwel niet van toepassing op de diensten waarvoor de belasting ingevolge artikel 196 door de afnemer verschuldigd is noch op de in artikel 67 bedoelde leveringen of overbrengingen van goederen.”.

               4)

               Artikel 67 wordt vervangen door:
               „Artikel 67
               Wanneer onder de in artikel 138 vastgestelde voorwaarden naar een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de verzending of het vervoer verzonden of vervoerde goederen met vrijstelling van btw worden geleverd of goederen met vrijstelling van btw door een belastingplichtige voor bedrijfsdoeleinden naar een andere lidstaat worden overgebracht, wordt de btw verschuldigd bij de uitreiking van de factuur, of bij het verstrijken van de in artikel 222, eerste alinea, bedoelde termijn indien er voor die datum geen factuur is uitgereikt.
               Artikel 64, lid 1 en artikel 64, lid 2, derde alinea, alsmede artikel 65 zijn niet van toepassing op de in de eerste alinea bedoelde leveringen en overbrengingen van goederen.”.

               5)

               Artikel 69 wordt vervangen door:
               „Artikel 69
               Voor de intracommunautaire verwervingen van goederen wordt de btw verschuldigd bij de uitreiking van de factuur, of bij het verstrijken van de in artikel 222, eerste alinea, bedoelde termijn indien er voor die datum geen factuur is uitgereikt.”.

               6)

               In artikel 91, lid 2, wordt de tweede alinea vervangen door:
               „De lidstaten aanvaarden dat in plaats daarvan gebruik wordt gemaakt van de wisselkoers die, op het tijdstip waarop de belasting verschuldigd wordt, door de Europese Centrale Bank laatstelijk was bekendgemaakt. De omrekening tussen andere munteenheden dan de euro geschiedt op basis van de wisselkoers van iedere munteenheid ten opzichte van de euro. De lidstaten kunnen evenwel voorschrijven dat zij door de belastingplichtige ervan in kennis worden gesteld dat hij van deze mogelijkheid gebruikmaakt.
               Voor sommige van de in de eerste alinea bedoelde handelingen of voor sommige categorieën belastingplichtigen kunnen de lidstaten evenwel kiezen voor de wisselkoers die is vastgesteld volgens de geldende communautaire bepalingen voor de berekening van de douanewaarde.”.

               7)

               Het volgende artikel wordt ingevoegd:
               „Artikel 167 bis

               De lidstaten kunnen in het kader van een facultatieve regeling bepalen dat het recht op aftrek van de belastingplichtige wiens btw uitsluitend overeenkomstig artikel 66, onder b), verschuldigd wordt, wordt uitgesteld totdat de btw op voor hem verrichte goederenleveringen of diensten aan zijn leverancier of dienstverrichter is betaald.
               De lidstaten die de in de eerste alinea bedoelde facultatieve regeling toepassen, stellen voor de belastingplichtigen die de regeling binnen hun grondgebied gebruiken, een drempel vast die gebaseerd is op de overeenkomstig artikel 288 berekende jaarlijkse omzet van de belastingplichtige. Deze drempel mag niet hoger zijn dan 500 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid. Die drempel kan door de lidstaten tot 2 000 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid worden verhoogd, na raadpleging van het Btw-comité. Evenwel hoeven lidstaten die op 31 december 2012 een hogere drempel dan 500 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale valuta hebben toegepast, het Btw-comité niet te raadplegen.
               De lidstaten stellen het Btw-comité in kennis van de nationale maatregelen die zij uit hoofde van de eerste alinea hebben genomen.”.

               8)

               Artikel 178 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt a) wordt vervangen door:

                                       „a)

                                       voor de in artikel 168, onder a), bedoelde aftrek met betrekking tot goederenleveringen en diensten: in het bezit zijn van een overeenkomstig titel XI, hoofdstuk 3, afdelingen 3 tot en met 6, opgestelde factuur;”;

                           b)

                           punt c) wordt vervangen door:

                                       „c)

                                       voor de in artikel 168, onder c), bedoelde aftrek met betrekking tot intracommunautaire verwerving van goederen: op de in artikel 250 bedoelde btw-aangifte alle gegevens hebben vermeld die nodig zijn om het bedrag van de wegens zijn verwervingen van goederen verschuldigde btw vast te stellen, en in het bezit zijn van een overeenkomstig titel XI, hoofdstuk 3, afdelingen 3 tot en met 5, opgestelde factuur;”.

               9)

               Artikel 181 wordt vervangen door:
               „Artikel 181
               De lidstaten kunnen een belastingplichtige die niet in het bezit is van een overeenkomstig titel XI, hoofdstuk 3, afdelingen 3 tot en met 5, opgestelde factuur, toestaan de in artikel 168, onder c), bedoelde aftrek toe te passen met betrekking tot diens intracommunautaire verwervingen van goederen.”.

               10)

               In artikel 197, lid 1, wordt punt c) vervangen door:

                           „c)

                           de factuur welke is uitgereikt door de belastingplichtige die niet gevestigd is in de lidstaat van degene voor wie de levering bestemd is, is opgesteld overeenkomstig hoofdstuk 3, afdelingen 3 tot en met 5.”.

               11)

               Artikel 217 wordt vervangen door:
               „Artikel 217
               In deze richtlijn wordt verstaan onder „elektronische factuur”, een factuur die de bij deze richtlijn voorgeschreven gegevens bevat, welke in elektronisch formaat is verstrekt en ontvangen.”.

               12)

               In titel XI, hoofdstuk 3, afdeling 3, wordt het volgende artikel ingevoegd:
               „Artikel 219 bis

               Onverminderd de artikelen 244 tot en met 248 is het volgende van toepassing:

                           1)

                           Voor facturering gelden de regels die van toepassing zijn in de lidstaat waar de goederenlevering of de dienst geacht wordt te zijn verricht, overeenkomstig het bepaalde in titel V.

                           2)

                           In afwijking van het bepaalde in punt 1) gelden voor facturering de regels die van toepassing zijn in de lidstaat waar degene die de goederenlevering of de dienst verricht de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd van waaruit hij de prestatie verricht, of, bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, de lidstaat waar de leverancier of dienstverrichter zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats heeft, wanneer:

                                       a)

                                       degene die de belastbare goederenlevering of de dienst verricht, niet gevestigd is in de lidstaat waar de goederenlevering of de dienst overeenkomstig het bepaalde in titel V geacht wordt te zijn verricht, of zijn inrichting in die lidstaat niet betrokken is bij het verrichten van de goederenlevering of de dienst in de zin van artikel 192 bis, en de tot voldoening van de belasting gehouden persoon degene is voor wie de goederenlevering of de dienst wordt verricht.
                                       Indien de afnemer de factuur uitreikt („self-billing”), is punt 1) van toepassing;

                                       b)

                                       de goederenlevering of de dienst wordt overeenkomstig het bepaalde in titel V niet geacht in de Gemeenschap te zijn verricht.”.

               13)

               Artikel 220 wordt vervangen door:
               „Artikel 220
               1.   Iedere belastingplichtige zorgt ervoor dat door hemzelf, door de afnemer of, in zijn naam en voor zijn rekening, door een derde, in de volgende gevallen een factuur wordt uitgereikt:

                           1)

                           de goederenleveringen of de diensten die hij heeft verricht voor een andere belastingplichtige of een niet-belastingplichtige rechtspersoon;

                           2)

                           de in artikel 33 bedoelde goederenleveringen;

                           3)

                           de goederenleveringen, verricht onder de in artikel 138 gestelde voorwaarden;

                           4)

                           de vooruitbetalingen die aan hem worden gedaan voordat een van de in de punten 1) en 2) bedoelde goederenleveringen is verricht;

                           5)

                           de vooruitbetalingen die door een andere belastingplichtige of door een niet-belastingplichtige rechtspersoon aan hem worden gedaan voordat de dienst is verricht.

                     2.   In afwijking van lid 1 en onverminderd artikel 221, lid 2, hoeft geen factuur te worden uitgereikt met betrekking tot diensten die vrijgesteld zijn uit hoofde van artikel 135, lid 1, onder a) tot en met g).”.

               14)

               Het volgende artikel wordt ingevoegd:
               „Artikel 220 bis

               1.   De lidstaten staan de belastingplichtige toe een vereenvoudigde factuur uit te reiken in de volgende gevallen:

                           a)

                           wanneer het bedrag van de factuur niet hoger is dan 100 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid;

                           b)

                           wanneer de uitgereikte factuur een document of bericht is dat overeenkomstig artikel 219 als factuur geldt.

                     2.   De lidstaten staan de belastingplichtige niet toe een vereenvoudigde factuur uit te reiken indien de facturen moeten worden uitgereikt overeenkomstig artikel 220, lid 1, punten 2) en 3), of indien de belastbare goederenlevering of de belastbare dienst wordt verricht door een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat waar de belasting verschuldigd is of van wie geen inrichting op het grondgebied van die lidstaat bij het verrichten van de goederenlevering of de dienst is betrokken in de zin van artikel 192 bis, en de tot voldoening van de belasting gehouden persoon degene is voor wie de goederenlevering of dienst wordt verricht.”.

               15)

               De artikelen 221, 222, 223, 224 en 225 worden vervangen door:
               „Artikel 221
               1.   De lidstaten kunnen de belastingplichtige de verplichting opleggen een factuur overeenkomstig de voorschriften van artikel 226 of artikel 226 ter uit te reiken voor andere dan de in artikel 220, lid 1, bedoelde goederenleveringen of diensten.
               2.   De lidstaten kunnen de belastingplichtige die zijn bedrijf op hun grondgebied heeft gevestigd of daar over een vaste inrichting beschikt van waaruit de diensten worden verricht, de verplichting opleggen een factuur uit te reiken overeenkomstig de voorschriften van artikel 226 of artikel 226 ter voor de krachtens artikel 135, lid 1, onder a) tot en met g), vrijgestelde diensten die de belastingplichtige op hun grondgebied of buiten de Gemeenschap heeft verricht.
               3.   De lidstaten kunnen de belastingplichtige van de in artikel 220, lid 1, of artikel 220 bis vastgestelde factureringsplicht ontheffen voor de op hun grondgebied verrichte goederenleveringen of diensten die, al dan niet met recht op aftrek van voorbelasting, overeenkomstig de artikelen 110 en 111, artikel 125, lid 1, artikel 127, artikel 128, lid 1, artikel 132, artikel 135, lid 1, onder h) tot en met l), de artikelen 136, 371, 375, 376 en 377, artikel 378, lid 2, artikel 379, lid 2, en de artikelen 380 tot en met 390 ter zijn vrijgesteld.
               Artikel 222
               Voor goederenleveringen die onder de in artikel 138 gestelde voorwaarden worden verricht of voor diensten ter zake waarvan de btw overeenkomstig artikel 196 door de afnemer verschuldigd is, wordt de factuur uitgereikt uiterlijk op de vijftiende dag van de maand volgende op die waarin het belastbare feit zich heeft voorgedaan.
               Met betrekking tot andere goederenleveringen en diensten kunnen de lidstaten de belastingplichtige een termijn voor de uitreiking van facturen opleggen.
               Artikel 223
               De lidstaten staan de belastingplichtige toe periodieke facturen uit te reiken waarop de gegevens van verscheidene afzonderlijke goederenleveringen of diensten zijn vermeld, onder voorwaarde dat de btw op de op een periodieke factuur vermelde goederenleveringen en diensten in dezelfde kalendermaand verschuldigd wordt.
               Onverminderd artikel 222 kunnen de lidstaten toestaan dat in periodieke facturen prestaties worden opgenomen waarvoor de btw tijdens een langere periode dan één kalendermaand verschuldigd is geworden.
               Artikel 224
               Facturen mogen door de afnemer worden opgemaakt voor goederenleveringen of diensten die door een belastingplichtige voor hem worden verricht, indien beide partijen dat vooraf onderling zijn overeengekomen en op voorwaarde dat iedere factuur het voorwerp uitmaakt van een procedure van aanvaarding door de belastingplichtige die de goederenleveringen of de diensten verricht. De lidstaten kunnen verlangen dat die facturen worden uitgereikt in naam en voor rekening van de belastingplichtige.
               Artikel 225
               De lidstaten kunnen de belastingplichtige specifieke voorwaarden opleggen in het geval dat de derde, of de afnemer, die de facturen uitreikt, gevestigd is in een land waarmee geen rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand bestaat waarvan de strekking gelijk is aan die van Richtlijn 2010/24/EU (3) en Verordening (EG) nr. 1798/2003 (4)

               16)

               Artikel 226 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           het volgende punt wordt ingevoegd:

                                       „7 bis)

                                       wanneer de btw verschuldigd wordt op het moment waarop de betaling wordt ontvangen overeenkomstig artikel 66, onder b), en het recht op aftrek ontstaat op het tijdstip waarop de aftrekbare belasting verschuldigd wordt, de vermelding „kasstelsel”;”;

                           b)

                           het volgende punt wordt ingevoegd:

                                       „10 bis)

                                       wanneer de afnemer die een prestatie afneemt de factuur uitreikt in plaats van degene die de prestatie verricht, de vermelding „factuur uitgereikt door afnemer”;”;

                           c)

                           punt 11) wordt vervangen door:

                                       „11)

                                       in geval van een vrijstelling, een verwijzing naar de toepasselijke bepaling in deze richtlijn of naar de overeenkomstige nationale bepaling of enige andere vermelding dat de goederenlevering of de diensten zijn vrijgesteld;”;

                           d)

                           het volgende punt wordt ingevoegd:

                                       „11 bis)

                                       wanneer de afnemer tot voldoening van de belasting is gehouden, de vermelding „Btw verlegd”;”;

                           e)

                           de punten 13) en 14) worden vervangen door:

                                       „13)

                                       wanneer de bijzondere regeling voor reisbureaus wordt gehanteerd, de vermelding „Bijzondere regeling reisbureaus”;

                                       14)

                                       wanneer een van de bijzondere regelingen voor gebruikte goederen, kunstvoorwerpen, voorwerpen voor verzamelingen of antiquiteiten wordt gehanteerd, de vermelding „Bijzondere regeling — gebruikte goederen”„Bijzondere regeling — kunstvoorwerpen”, respectievelijk „Bijzondere regeling — voorwerpen voor verzamelingen of antiquiteiten”;”.

               17)

               De volgende artikelen worden ingevoegd:
               „Artikel 226 bis

               Wanneer de factuur wordt uitgereikt door een belastingplichtige die niet gevestigd is in de lidstaat waar de belasting verschuldigd is of van wie geen inrichting op het grondgebied van die lidstaat bij het verrichten van de goederenlevering of de dienst is betrokken in de zin van artikel 192 bis en die goederenleveringen of diensten verricht voor een afnemer die tot voldoening van de belasting is gehouden, kan de belastingplichtige de in artikel 226, punten 8), 9) en 10), bedoelde vermeldingen weglaten en in plaats daarvan, door de hoeveelheid of de omvang alsook de aard van de geleverde goederen of verrichte diensten te specificeren, de maatstaf van heffing voor die goederen of diensten vermelden.
               Artikel 226 ter

               Met betrekking tot de overeenkomstig de artikel 220 bis en artikel 221, leden 1 en 2, uitgereikte vereenvoudigde facturen schrijven de lidstaten ten minste de volgende vermeldingen voor:

                           a)

                           de datum van uitreiking van de factuur;

                           b)

                           de identiteit van de belastingplichtige die de goederenlevering of de dienst verricht;

                           c)

                           de aard van de geleverde goederen of de verrichte diensten;

                           d)

                           het te betalen btw-bedrag of de gegevens aan de hand waarvan dat bedrag kan worden berekend;

                           e)

                           wanneer de uitgereikte factuur een document of bericht is dat overeenkomstig artikel 219 als factuur geldt, een specifieke en ondubbelzinnige verwijzing naar de oorspronkelijke factuur, met specifieke vermelding van de aangebrachte wijzigingen.

                     Zij mogen geen andere dan de in artikel 226, 227 en 230 bedoelde vermeldingen op de factuur verlangen.”.

               18)

               Artikel 228 wordt geschrapt.

               19)

               Artikel 230 wordt vervangen door:
               „Artikel 230
               Op een factuur kunnen bedragen in willekeurig welke munteenheid voorkomen, mits het te betalen of te herziene btw-bedrag is uitgedrukt in de nationale munteenheid van de lidstaat en mits daarbij gebruik wordt gemaakt van het in artikel 91 bedoelde wisselkoersmechanisme.”.

               20)

               Artikel 231 wordt geschrapt.

               21)

               In titel XI, hoofdstuk 3, wordt het opschrift van afdeling 5 vervangen door:

               22)

               De artikelen 232 en 233 worden vervangen door:
               „Artikel 232
               Elektronische facturering wordt toegepast behoudens aanvaarding door de afnemer.
               Artikel 233
               1.   De authenticiteit van de herkomst, de integriteit van de inhoud, en de leesbaarheid van de factuur, op papier of in elektronisch formaat, worden vanaf het tijdstip waarop de factuur wordt uitgereikt tot het einde van de bewaartermijn gewaarborgd.
               De belastingplichtige bepaalt zelf hoe de authenticiteit van de herkomst, de integriteit van de inhoud, en de leesbaarheid van de factuur worden gewaarborgd. Hiertoe kan gebruik worden gemaakt van elke bedrijfscontrole die een betrouwbaar controlespoor tussen een factuur en een verrichte prestatie oplevert.
               Onder „authenticiteit van de herkomst” wordt verstaan het waarborgen van de identiteit van de degene die de goederenlevering of de dienst heeft verricht of van degene die de factuur heeft uitgereikt.
               Onder „integriteit van de inhoud” wordt verstaan dat de krachtens deze richtlijn voorgeschreven inhoud geen wijzigingen heeft ondergaan.
               2.   De authenticiteit van de herkomst en de integriteit van de inhoud van een elektronische factuur kunnen, behalve door middel van de in lid 1 bedoelde bedrijfscontroles, bijvoorbeeld ook met de volgende technologieën worden gewaarborgd:

                           a)

                           een geavanceerde elektronische handtekening in de zin van artikel 2, punt 2), van Richtlijn 1999/93/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende een gemeenschappelijk kader voor elektronische handtekeningen (5), welke gebaseerd is op een gekwalificeerd certificaat in de zin van artikel 2, punt 10), van Richtlijn 1999/93/EG en gecreëerd wordt met een veilig middel voor het aanmaken van handtekeningen in de zin van artikel 2, punten 6) en 10), van Richtlijn 1999/93/EG;

                           b)

                           elektronische uitwisseling van gegevens (Electronic Data Interchange — EDI), zoals gedefinieerd in artikel 2 van bijlage 1 bij Aanbeveling 1994/820/EG van de Commissie van 19 oktober 1994 betreffende de juridische aspecten van de elektronische uitwisseling van gegevens (6), indien het akkoord betreffende deze uitwisseling in het gebruik van procedures voorziet die de authenticiteit van de herkomst en de integriteit van de gegevens waarborgen.

               23)

               Artikel 234 wordt geschrapt.

               24)

               De artikelen 235, 236 en 237 worden vervangen door:
               „Artikel 235
               De lidstaten kunnen specifieke voorwaarden opleggen voor het langs elektronische weg uitreiken van facturen betreffende goederenleveringen en diensten die op hun grondgebied zijn verricht vanuit een land waarmee geen rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand bestaat waarvan de strekking gelijk is aan die van Richtlijn 2010/24/EU en Verordening (EG) nr. 1798/2003.
               Artikel 236
               Bij een reeks elektronische facturen die aan dezelfde afnemer worden verzonden of ter beschikking worden gesteld, hoeven de voor de verschillende facturen gelijke vermeldingen slechts één keer te worden opgenomen, voor zover voor elke factuur alle informatie toegankelijk is.
               Artikel 237
               Uiterlijk op 31 december 2016 legt de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad een algemeen evaluatieverslag voor, gebaseerd op een onafhankelijk economisch onderzoek, over het effect van de vanaf 1 januari 2013 toepasselijke factureringsregels en met name over de mate waarin zij daadwerkelijk tot een afname van de administratieve lasten voor het bedrijfsleven hebben geleid, waar nodig vergezeld van een passend voorstel tot wijziging van de desbetreffende regels.”.

               25)

               Artikel 238 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           lid 1 wordt vervangen door:
                           „1.   Na raadpleging van het Btw-comité kunnen de lidstaten onder door hen te stellen voorwaarden bepalen dat op de facturen betreffende goederenleveringen of diensten in de volgende gevallen alleen de krachtens artikel 226 ter voorgeschreven vermeldingen worden opgenomen:

                                       a)

                                       wanneer het bedrag van de factuur hoger is dan 100 EUR, doch niet hoger dan 400 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid;

                                       b)

                                       wanneer de handels- of administratieve praktijken van de betrokken bedrijfssector of de technische voorwaarden waaronder die facturen uitgereikt worden, de naleving van alle in artikel 226 of artikel 230 bedoelde verplichtingen in sterke mate bemoeilijken.”;

                           b)

                           lid 2 wordt geschrapt;

                           c)

                           lid 3 wordt vervangen door:
                           „3.   De vereenvoudiging waarin lid 1 voorziet, wordt niet toegepast indien de facturen moeten worden uitgereikt overeenkomstig artikel 220, lid 1, punten 2) en 3), of indien de belastbare goederenlevering of de belastbare dienst wordt verricht door een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat waar de belasting verschuldigd is of van wie geen inrichting op het grondgebied van die lidstaat bij het verrichten van de goederenlevering of de dienst is betrokken in de zin van artikel 192 bis, en de tot voldoening van de belasting gehouden persoon degene is voor wie de goederenlevering of dienst wordt verricht.”.

               26)

               Artikel 243 wordt vervangen door:
               „Artikel 243
               1.   Iedere belastingplichtige houdt een register bij van de goederen die door hemzelf of voor zijn rekening zijn verzonden of vervoerd buiten het grondgebied van de lidstaat van vertrek, maar binnen de Gemeenschap, ten behoeve van de in artikel 17, lid 2, onder f), g) en h), bedoelde handelingen, bestaande uit expertises of werkzaamheden betreffende die goederen of in het tijdelijke gebruik ervan.
               2.   Iedere belastingplichtige voert een boekhouding die voldoende gegevens bevat om de goederen te kunnen identificeren die vanuit een andere lidstaat naar hem zijn verzonden door of voor rekening van een in die andere lidstaat voor btw-doeleinden geïdentificeerde belastingplichtige en die het voorwerp zijn van diensten, bestaande uit expertises of werkzaamheden betreffende die goederen.”.

               27)

               Artikel 246 wordt geschrapt.

               28)

               In artikel 247 worden de leden 2 en 3 vervangen door:
               „2.   Om te waarborgen dat aan de voorschriften van artikel 233 wordt voldaan, kan de in lid 1 bedoelde lidstaat voorschrijven dat de facturen worden bewaard in de oorspronkelijke vorm — op papier of in elektronisch formaat — waarin zij zijn toegezonden of ter beschikking gesteld. De lidstaat kan tevens bepalen dat, wanneer de facturen in elektronisch formaat worden bewaard, de gegevens die overeenkomstig artikel 233 de authenticiteit van de herkomst en de integriteit van de inhoud waarborgen, eveneens in elektronisch formaat worden bewaard.
               3.   De in lid 1 bedoelde lidstaat kan bijzondere voorwaarden stellen met het oog op het verbieden of beperken van de bewaring van de facturen in een land waarmee geen rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand bestaat waarvan de strekking gelijk is aan die van Richtlijn 2010/24/EEG en Verordening (EG) nr. 1798/2003 of inzake het in artikel 249 bedoelde recht van elektronische toegang, downloading en gebruik.”.

               29)

               In titel XI, hoofdstuk 4, afdeling 3, wordt het volgende artikel ingevoegd:
               „Artikel 248 bis

               Voor controledoeleinden kunnen de lidstaten ten aanzien van bepaalde belastingplichtigen of in bepaalde gevallen met betrekking tot de facturen betreffende op hun grondgebied verrichte goederenleveringen of diensten en de facturen die worden ontvangen door op hun grondgebied gevestigde belastingplichtigen een vertaling in hun officiële taal of een van hun officiële talen eisen. De lidstaten kunnen de vertaling van de facturen evenwel niet als algemene regel voorschrijven.”.

               30)

               Artikel 249 wordt vervangen door:
               „Artikel 249
               Wanneer een belastingplichtige de door hem verzonden of ontvangen facturen elektronisch bewaart, waarbij een onlinetoegang tot de gegevens wordt gewaarborgd, hebben de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de belastingplichtige gevestigd is en, indien de belasting in een andere lidstaat verschuldigd is, de bevoegde autoriteiten van die lidstaat, het recht de facturen ter controle in te zien, te downloaden en te gebruiken.”.

               31)

               In artikel 272, lid 1, wordt de tweede alinea vervangen door:
               „De lidstaten mogen de in de eerste alinea, onder b), bedoelde belastingplichtigen geen ontheffing verlenen van de in hoofdstuk 3, afdelingen 3 tot en met 6, en hoofdstuk 4, afdeling 3, vastgestelde verplichtingen inzake facturering.”.

         Artikel 2
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 december 2012 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 1 januari 2013.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van zijn bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 13 juli 2010.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. REYNDERS

      (1)  PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1.

      (2)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      (3)  Richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen (PB L 84 van 31.3.2010, blz. 1).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1798/2003 van de Raad van 7 oktober 2003 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 264 van 15.10.2003, blz. 1).”.

      (5)  PB L 13 van 19.1.2000, blz. 12.

      (6)  PB L 338 van 28.12.1994, blz. 98.”.