title: Richtlijn 2009/25/EG van de Commissie van 2 april 2009 tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad wat betreft de uitbreiding van het gebruik van de werkzame stof pyraclostrobine (Voor de EER relevante tekst)

text:
               3.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 91/20

      RICHTLIJN 2009/25/EG VAN DE COMMISSIE

   van 2 april 2009
   tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad wat betreft de uitbreiding van het gebruik van de werkzame stof pyraclostrobine
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (1), en met name op artikel 6, lid 1, tweede alinea, tweede streepje,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Richtlijn 2004/30/EG van de Commissie (2) is pyraclostrobine als werkzame stof opgenomen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG.

               (2)

               Bij de indiening van het verzoek om opneming van pyraclostrobine heeft de producent daarvan, BASF SE, („de kennisgever”) gegevens verstrekt over de toepassingen ter bestrijding van bepaalde schimmels, die de algemene conclusie hebben gestaafd dat pyraclostrobine bevattende gewasbeschermingsmiddelen naar verwachting zullen voldoen aan de veiligheidsvoorschriften van artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG. Daarom is pyraclostrobine opgenomen in bijlage I bij die richtlijn met de specifieke bepaling dat de lidstaten alleen toepassingen als fungicide mogen toestaan.

               (3)

               Naast de bestrijding van schimmels bij bepaalde toepassingen in de landbouw, heeft de kennisgever nu ook een aanvraag ingediend voor een wijziging van die specifieke bepalingen om het gebruik van pyraclostrobine als groeiregulator voor planten toe te staan. Ter ondersteuning van een dergelijke uitbreiding van het gebruik heeft de kennisgever aanvullende informatie verstrekt.

               (4)

               Duitsland heeft de door de kennisgever verstrekte informatie en gegevens geëvalueerd. Duitsland heeft de Commissie in oktober 2008 meegedeeld dat het heeft geconcludeerd dat de gevraagde uitbreiding van het gebruik geen andere risico’s oplevert dan die waarmee reeds rekening is gehouden in de specifieke bepalingen voor pyraclostrobine in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG en in het evaluatieverslag van de Commissie voor die stof. Met name vereist de uitbreiding geen wijziging van de toepassingsparameters, vastgesteld in de specifieke bepalingen van bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG.

               (5)

               Daarom is het gerechtvaardigd om de specifieke bepalingen voor pyraclostrobine te wijzigen.

               (6)

               Richtlijn 91/414/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (7)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   De lidstaten dienen uiterlijk op 3 augustus 2009 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 4 augustus 2009.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 2 april 2009.

            Voor de Commissie

         Androulla VASSILIOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.

      (2)  PB L 77 van 13.3.2004, blz. 50.

      BIJLAGE
      In bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt rij 82 vervangen door:

                     „82

                     Pyraclostrobine
                     CAS-nr. 175013-18-0
                     CIPAC-nr. 657

                     methyl-N-(2-{[1-(4-chloorfenyl)-1H-pyrazool-3-yl]oxymethyl}fenyl)-N-methoxycarbamaat

                     975 g/kg
                     De bij de vervaardiging gevormde onzuiverheid dimethylsul-faat (DMS) wordt uit toxicologisch oogpunt als problematisch beschouwd en moet in het technische product onder 0,0001 gewichtsprocent blijven.

                     van 1 juni 2004

                     van 31 mei 2014

                     De stof mag alleen worden toegestaan voor gebruik als fungicide of groeiregulator voor planten.
                     Voor de toepassing van de in bijlage VI opgenomen uniforme beginselen moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over pyraclostrobine, met name de aanhangsels I en II, dat op 28 november 2003 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd. Bij deze algehele evaluatie moeten de lidstaten:

                                 —

                                 bijzondere aandacht besteden aan de bescherming van in het water levende organismen, met name vissen;

                                 —

                                 bijzondere aandacht besteden aan de bescherming van op het land levende geleedpotigen en regenwormen.

                           Zo nodig moeten risicobeperkende maatregelen worden toegepast.
                     De lidstaten lichten de Commissie overeenkomstig artikel 13, lid 5, in over de specificatie van het technische materiaal als commercieel vervaardigd.”


title: Richtlijn 2006/5/EG van de Commissie van  17 januari 2006  tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde warfarine op te nemen als werkzame stof   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               18.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 12/17

      RICHTLIJN 2006/5/EG VAN DE COMMISSIE

   van 17 januari 2006
   tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde warfarine op te nemen als werkzame stof
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (1), en met name op artikel 6, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie van 11 december 1992 houdende bepalingen voor de uitvoering van de eerste fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (2) is een lijst vastgesteld van werkzame stoffen die moeten worden onderzocht met het oog op hun opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG. Warfarine is in die lijst opgenomen.

               (2)

               Voor warfarine zijn de uitwerking op de menselijke gezondheid en het milieueffect overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 3600/92 beoordeeld voor een aantal door de aanvragers voorgestelde toepassingen. Bij Verordening (EG) nr. 933/94 van de Commissie van 27 april 1994 houdende vaststelling van de werkzame stoffen van gewasbeschermingsmiddelen en aanwijzing van de als rapporteur optredende lidstaten voor de uitvoering van Verordening (EEG) nr. 3600/92 (3), is Ierland aangewezen als rapporterende lidstaat. Ierland heeft op 8 mei 1996 overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder c), van Verordening (EEG) nr. 3600/92 het betrokken evaluatieverslag met aanbevelingen bij de Commissie ingediend.

               (3)

               Het evaluatieverslag is door de lidstaten en de Commissie onderzocht in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid. Het onderzoek is op 23 september 2005 afgesloten met het evaluatieverslag van de Commissie over warfarine.

               (4)

               Het verslag inzake warfarine en de aanvullende informatie zijn ook aan het Wetenschappelijk Comité voor planten overgelegd. Het Comité is gevraagd om commentaar over de aanvaardbaarheid van het gebruik van klinische gegevens die zijn verkregen na herhaald gebruik van warfarine als stollingsremmer in de menselijke geneeskunde voor de vaststelling van een aanvaardbare dagelijkse dosis (ADI) en een aanvaardbaar niveau van blootstelling van de toediener (AOEL). In zijn advies (4) heeft het Wetenschappelijk Comité geconcludeerd dat het niet nodig is om een ADI voor warfarine vast te stellen. Verder kan met grote zekerheid worden verwacht dat de gegevens die beschikbaar zijn als gevolg van het extensieve gebruik van warfarine als stollingsremmer de vaststelling van een ADI zullen ondersteunen, mocht dit nodig worden geacht. Een AOEL kan waarschijnlijk worden vastgesteld op grond van menselijke gegevens, rekening houdend met het feit dat bij ratten circa 15 % van de toegepaste dosis via de huid wordt geabsorbeerd.

               (5)

               Uit de verschillende analysen is gebleken dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die warfarine bevatten, in het algemeen zullen voldoen aan de in artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG gestelde eisen, met name voor de toepassingen waarvoor zij zijn onderzocht en die zijn opgenomen in het evaluatieverslag van de Commissie. Warfarine moet daarom in bijlage I worden opgenomen zodat gewasbeschermingsmiddelen die warfarine bevatten in alle lidstaten overeenkomstig die richtlijn kunnen worden toegelaten.

               (6)

               Warfarine wordt gebruikt als rodenticide. Alle andere werkzame stoffen die als rodenticide worden gebruikt, vallen onder Verordening (EG) nr. 1112/2002 van de Commissie van 20 juni 2002 houdende bepalingen voor de uitvoering van de vierde fase van het werkprogramma zoals bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad (5). Verder wordt de stof thans geëvalueerd in het kader van Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt brengen van biociden (6). Zoals voor alle in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG opgenomen stoffen kan de status van warfarine krachtens artikel 5, lid 5, van die richtlijn opnieuw worden bekeken in het licht van nieuwe gegevens die beschikbaar worden, met name als gevolg van de beoordeling van soortgelijke stoffen of de beoordeling van warfarine zelf uit hoofde van Richtlijn 98/8/EG.

               (7)

               Bij eerdere opnamen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van werkzame stoffen die in het kader van Verordening (EEG) nr. 3600/92 zijn onderzocht, is gebleken dat de uitlegging van de verplichtingen van houders van bestaande toelatingen wat de toegang tot gegevens betreft tot problemen kan leiden. Om meer problemen te voorkomen, moeten de verplichtingen van de lidstaten daarom worden verduidelijkt, en met name de plicht om te verifiëren dat de houder van een toelating toegang tot een dossier verschaft en daarmee aan de vereisten van bijlage II bij die richtlijn voldoet. Deze verduidelijking legt de lidstaten of de houders van toelatingen echter ten opzichte van de tot nu toe vastgestelde richtlijnen tot wijziging van bijlage I geen nieuwe verplichtingen op.

               (8)

               Er moet worden voorzien in een redelijke termijn voordat een werkzame stof in bijlage I wordt opgenomen, zodat de lidstaten en de belanghebbende partijen zich kunnen voorbereiden op de inachtneming van de nieuwe eisen die uit de opneming voortvloeien.

               (9)

               Onverminderd de verplichtingen zoals vastgelegd in Richtlijn 91/414/EEG ten gevolge van de opneming van een werkzame stof in bijlage I, moeten de lidstaten na de opneming zes maanden de tijd krijgen om de bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die warfarine bevatten, opnieuw te onderzoeken en ervoor te zorgen dat aan de voorwaarden van Richtlijn 91/414/EEG, met name in artikel 13 en in bijlage I, is voldaan. De lidstaten moeten de bestaande toelatingen al naar het geval wijzigen, vervangen of intrekken overeenkomstig Richtlijn 91/414/EEG. In afwijking van bovenstaande termijn moet een langere termijn worden vastgesteld voor de indiening en beoordeling van het volledige dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG voor elk gewasbeschermingsmiddel en elk beoogd gebruik overeenkomstig de in die richtlijn vastgestelde uniforme beginselen.

               (10)

               Richtlijn 91/414/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (11)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt gewijzigd zoals aangegeven in de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 maart 2007 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 april 2007.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten moeten, overeenkomstig Richtlijn 91/414/EEG, zo nodig bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die warfarine als werkzame stof bevatten, voor 31 maart 2007 wijzigen of intrekken. Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name dat aan de voorwaarden van bijlage I bij die richtlijn met betrekking tot warfarine is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in deel B van de tekst betreffende die werkzame stof, en dat de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13 van die richtlijn aan de voorwaarden van bijlage II bij die richtlijn voldoet.
   2.   In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met deel B van de tekst van bijlage I van die richtlijn wat warfarine betreft, overeenkomstig de uniforme beginselen in bijlage VI bij die richtlijn een nieuwe evaluatie uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat warfarine bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk op 30 september 2006 in bijlage I bij die richtlijn zijn opgenomen. Op basis van die evaluatie bepalen zij of het product voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder b), c), d) en e), van Richtlijn 91/414/EEG.
   Daarna zorgen de lidstaten ervoor dat:

               a)

               als warfarine de enige werkzame stof in het gewasbeschermingsmiddel is, de toelating indien nodig uiterlijk op 30 september 2010 wordt gewijzigd of ingetrokken, of

               b)

               als het gewasbeschermingsmiddel naast warfarine nog een of meer andere werkzame stoffen bevat, de toelating indien nodig uiterlijk op 30 september 2010 of, als dat later is, op de datum die voor een dergelijke wijziging of intrekking is vastgesteld in de richtlijnen waarbij die stoffen aan bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG zijn toegevoegd, wordt gewijzigd of ingetrokken.

         Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op 1 oktober 2006.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 17 januari 2006.

            Voor de Commissie

         Markos KYPRIANOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 70 van 16.3.2005, blz. 1).

      (2)  PB L 366 van 15.12.1992, blz. 10. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2266/2000 (PB L 259 van 13.10.2000, blz. 27).

      (3)  PB L 107 van 28.4.1994, blz. 8. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2230/95 (PB L 225 van 22.9.1995, blz. 1).

      (4)  Advies van het Wetenschappelijk Comité voor planten betreffende de opneming van warfarine in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen. SCP/WARFAR/002 def., goedgekeurd op 6 juni 2000.

      (5)  PB L 168 van 27.6.2002, blz. 14.

      (6)  PB L 123 van 24.4.1998, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1882/2003 (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1).

      BIJLAGE

         Aan de tabel in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG toe te voegen tekst

                     Nr.

                     Benaming, identificatienummers

                     IUPAC-benaming

                     Zuiverheid (1)

                     Inwerkingtreding

                     Geldigheidsduur

                     Bijzondere bepalingen

                     „XX

                     Warfarine
                     CAS-nr. 81-81-2
                     CIPAC-nr. 70

                     (RS)-4-hydroxy-3-(3-oxo-1fenylbutyl)cumarine 3-(α-acetonylbenzyl)-4-hydroxycumarine

                     ≥ 990 g/kg

                     1 oktober 2006

                     30 september 2013

                     DEEL A
                     Uitsluitend toepassingen als rodenticide in de vorm van kant-en-klaar aas, eventueel geplaatst in speciaal gebouwde trechters, worden toegestaan.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over warfarine, en met name de aanhangsels I en II, dat op 23 september 2005 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd. Bij deze algemene beoordeling moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan de bescherming van de toedieners, vogels en zoogdieren die niet tot de doelsoorten behoren.
                     Zo nodig moeten risicoverlagende maatregelen worden toegepast.”

         (1)  Het evaluatieverslag bevat nadere gegevens over de identiteit en de specificatie van de werkzame stof.


Avis juridique important

|

31975L0084

Zesde Richtlijn 75/84/EEG van de Commissie van 20 december 1974 houdende vaststelling van de gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders

Publicatieblad Nr. L 032 van 05/02/1975 blz. 0026 - 0033 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 6 blz. 0045  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 11 blz. 0198  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 6 blz. 0045  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 8 blz. 0079  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 8 blz. 0079

++++ZESDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 20 december 1974  houdende vaststelling van de gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders   ( 75/84/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad von 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings - en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij de Akte ( 2 ) die is toegevoegd aan het Verdrag betreffende de toetreding van de nieuwe Lid-Staten tot de Europese Economische Gemeenschap en de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie ( 3 ) , ondertekend te Brussel op 22 januari 1972 , inzonderheid op artikel 2 ,  Overwegende dat bovenbedoelde richtlijn bepaalt dat de officiële controle van diervoeders , welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van diervoeders gestelde eisen is voldaan , geschiedt volgens communautaire bemonsterings - en analysemethoden ;  Overwegende dat bij de Richtlijnen nrs . 71/250/EEG , 71/393/EEG , 72/199/EEG , 73/46/EEG en 74/203/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 ( 4 ) , 18 november 1971 ( 5 ) , 27 april 1972 ( 6 ) , 5 december 1972 ( 7 ) en 25 maart 1974 ( 8 ) reeds een zeker aantal gemeenschappelijke analysemethoden is vastgelegd ; dat gezien de vorderingen welke de werkzaamheden sindsdien hebben gemaakt het dienstig is een zesde reeks methoden vast te stellen ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor diervoeders ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle van diervoeders ten aanzien van hun gehalte aan buquinolaat , sulfachinoxaline en furazolidon geschieden volgens de in de bijlage bij deze richtlijn omschreven methoden .  De algemene bepalingen van Deel I ( inleiding ) van de bijlage van de Eerste Richtlijn nr . 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 zijn , met uitzondering van het deel betreffende de voorbereiding van het analysemonster , op de methoden beschreven in de bijlage , van deze richtlijn toepasselijk .  Artikel 2  De Lid-Staten doen uiterlijk op 1 november 1975 de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden , ten einde hun wetgeving in overeenstemming te brengen met deze richtlijn . Zij stellen de Commissie onverwijld hiervan in kennis .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 20 december 1974 .  Voor de Raad  De Voorzitter  François-Xavier ORTOLI  ( 1 ) PB nr . L 170 van 3 . 8 . 1970 , blz . 2 .  ( 2 ) PB nr . L 73 van 27 . 3 . 1972 , blz . 14 .  ( 3 ) PB nr . L 73 van 27 . 3 . 1972 , blz . 5 .  ( 4 ) PB nr . L 155 van 12 . 7 . 1971 , blz . 13 .  ( 5 ) PB nr . L 279 van 20 . 12 . 1971 , blz . 7 .  ( 6 ) PB nr . L 123 van 29 . 5 . 1972 , blz . 6 .  ( 7 ) PB nr . L 83 van 30 . 3 . 1973 , blz . 21 .  ( 8 ) PB nr . L 108 van 22 . 4 . 1974 , blz . 1 .  BIJLAGE  1 . BEPALING VAN BUQUINOLAAT   ( ethyl-4-hydroxy-6 , 7-diisobutoxy-3-chinoline - carboxylaat )  1 . Doel en toepassingsgebied  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan buquinolaat in diervoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens van de bepaling ligt bij 10 mg/kg . Decoquinaat stoort bij de bepaling .  2 . Principe  Het monster wordt met chloroform geëxtraheerd . Het extract wordt tot droog ingedampt . Het residu wordt opgenomen in chloroform en de oplossing wordt vervolgens aan dunnelaagchromatografie onderworpen . Het buquinolaat wordt met ethanol geëlueerd en spectrofotofluorimetrisch bepaald ten opzichte van standaardoplossingen .  3 . Reagentia  3.1 . Chloroform p.a .  3.2 . Ethanol 96 % ( v/v ) p.a .  3.3 . Mengsel van chloroform en ethanol : meng 10 volumedelen chloroform ( 3.1 ) en 1 volumedeel ethanol ( 3.2 ) .  3.4 . Ethanol 80 % ( v/v ) p.a .  3.5 . Silicagel G voor dunnelaagchromatografie .  3.6 . Standaard : zuiver buquinolaat .  3.7 . Standaardoplossingen :  3.7.1 . Buquinolaatoplossing 0,2 mg/ml : Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig 50 mg van de standaard  ( 3.6 ) af . Los met chloroform ( 3.1 ) op in een maatkolf van 250 ml onder verwarming op een waterbad bij 50 * C . Laat afkoelen tot kamertemperatuur , vul aan tot de streep met chloroform ( 3.1 ) en meng goed .  3.7.2 . Standaard-werkoplossingen : Pipetteer respectievelijk 5,0 - 10,0 - 15,0 - 20,0 en 25,0 ml van de oplossing ( 3.7.1 ) in maatkolven van 25 ml . Vul aan tot de streep met chloroform ( 3.1 ) en meng goed . Bereid deze oplossingen direct voor het gebruik . Deze oplossingen bevatten respectievelijk 0,04 - 0,08 - 0,12 - 0,16 en 0,20 mg buquinolaat per ml .  4 . Apparatuur  4.1 . Erlenmeyers van 50 en 250 ml met ingeslepen stoppen .  4.2 . Schudmachine .  4.3 . Centrifuge , met buizen van 15 ml met ingeslepen stoppen .  4.4 . Waterbad , ingesteld op 50 * C .  4.5 . Apparatuur voor dunnelaagchromatografie .  4.6 . Glazen platen voor dunnelaagchromatografie , 200 maal 200 mm , bereid als volgt . Strijk op de platen een uniforme laag silicagel G ( 3.5 ) van 0,5 mm dikte uit en laat gedurende 15 minuten aan de lucht drogen . Laat de platen vervolgens 2 uur in de droogstoof ( 4.11 ) staan , breng ze vervolgens over in een exsiccator met droog silicagel . Kant-en-klaar platen zijn geschikt voorzover zij gelijke resultaten opleveren als de hierboven beschreven platen .  4.7 . Micropipetten van 0,50 ml .  4.8 . Zonecollector voor dunnelaagchromatografie .  4.9 . UV-lamp met korte golven .  4.10 . Spectrofotofluorimeter voorzien van een Xenonlamp en twee monochromatoren .  4.11 . Droogstoof voorzien van een ventilator in ingesteld op 100 * C .  4.12 . Vacuuemrotatieverdamper met kolf van 250 ml .  5 . Uitvoering  5.1 . Voorbereiding van het monster  Maak het monster zo fijn dat het een zeef met mazen van 1 mm maaswijdte ( overeenkomstig ISO-aanbeveling R 565 ) kan passeren .  5.2 . Extractie  Weeg tot op 1 mag nauwkeurig een hoeveelheid van het fijngemaakte en gehomogeniseerde monster af die ongeveer 1,25 mg buquinolaat bevat , breng deze over in een erlenmeyer van 250 ml ( 4.1 ) en voeg 100,0 ml chloroform ( 3.1 ) toe . Meng , sluit de kolf af en schud gedurende 1 uur met behulp van de schudmachine  ( 4.2 ) . Laat vervolgens bezinken en filtreer ; verwijder de eerste paar ml van het filtraat .  Breng 80,0 ml van het heldere filtraat in een erlenmeyer van 150 ml of in een kolf van de rotatieverdamper ( 4.12 ) . Damp tot bijna droog in op een waterbad ( 4.4 ) , los het olie-achtig residu op door verschillende malen enkele ml chloroform  ( 3.1 ) toe te voegen en breng de vloeistoffen kwantitatief over in een maatkolf van 10 ml via een trechter met dunne pijp . Vul tot de streep aan met chloroform ( 3.1 ) en meng goed . Indien de oplossing niet helder is , moet gedurende drie minuten bij 3 000 omwentelingen per minuut en met gesloten buis worden gecentrifugeerd .  5.3 . Dunnelaagchromatografie  Breng met behulp van een micropipet ( 4.7 ) en op onderlinge afstanden van 2 cm volumina van 0,25 ml van het in 5.2 verkregen extract en van de vijf standaardwerksoplossingen ( 3.7.2 ) puntvormig op een dunnelaagchromatografieplaat ( 4.6 ) . Ontwikkel het chromatogram met chloroform ( 3.1 ) totdat het vloeistoffront vrijwel de bovenrand van de plaat bereikt , droog vervolgens in een luchtstroom . Ontwikkel daarna met het chloroform/ethanolmengsel ( 3.3 ) totdat het vloeistoffront ongeveer 12 cm gevorderd is . Laat de oplosmiddelen verdampen . Bestraal het chromatogram met het UV-licht ( 4.9 ) en baken de buquinolaatvlekken ( Rf-waarde 0,4 tot 0,6 ) of met behulp van een naald .  5.4 . Elutie  Verzamel het kiezelgel van elke afgebakende zone met behulp van een zonecollector ( 4.8 ) en breng dit in een centrifugebuis ( 4.3 ) . Voeg in elke buis 10,0 ml ethanol ( 3.4 ) toe , schud gedurende 20 minuten en centrifugeer vervolgens gedurende 5 minuten bij 3 000 omwentelingen per minuut . Schenk de heldere oplossingen af in erlenmeyers van 50 ml ( 4.1 ) .  5.5 . Meting van de intensiteit van de fluorescentie  Stel voor de excitatie die golflengte tussen 200 en 280 nm in die de meest intense fluorenscentie oplevert en stel voor de emissie de golflengte 375 nm in . Stel de schaal van de spectrofotofluorimeter  ( 4.10 ) in op 100 met behulp van het eluaat ( 5.4 ) dat afkomstig is van de meest geconcentreerde standaardoplossing .  Meet onder deze omstandigheden de intensiteit van de fluorescentie van de overige eluaten ( 5.4 ) . Bepaal uitgaande van de gevonden waarden de hoeveelheid ( A ) buquinolaat in mg in de 10 ml eluaat uit het monster .  6 . Berekening van de resultaten  Het gehalte aan buquinolaat van het monster in mg/kg wordt berekend met behulp van de volgende formule :  A/P * 50 000  waarin :  A = door spectrofluorimetrische meting bepaalde hoeveelheid buquinolaat in mg .  P = afgewogen hoeveelheid van het monster in g .  7 . Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  50 % van het hoogste resultaat voor buquinolaatgehalten tussen 10 en 20 mg/kg ,  10 mg/kg absoluut voor buquinolaatgehalten tussen 20 en 100 mg/kg ,  10 % van het hoogste resultaat voor buquinolaatgehalten tussen 100 en 5 000 mg/kg ,  500 mg/kg absoluut voor buquinolaatgehalten tussen 5 000 en 10 000 mg/kg ,  5 % van het hoogste resultaat voor buquinolaatgehalten van meer dan 10 000 mg/kg .  2 . BEPALING VAN SULFACHINOXALINE   ( 2-sulfanylamidochinoxaline )  1 . Doel en toepassingsgebied  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan sulfachinoxaline in diervoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens van de bepaling ligt bij 20 mg/kg . Andere sulfonamiden en ook arsanilzuur storen bij de bepaling .  2 . Principe  Het monster wordt met dimethylformamide en chloroform geëxtraheerd . De sulfachinoxaline wordt in een alkalisch medium gehydrolyseerd . Na neutralisering wordt het aminoderivaat gediazoteerd en met N-(1-naftyl)-etheendiamine gekoppeld . De extinctie van de oplossing wordt gemeten bij 545 nm .  3 . Reagentia  3.1 . N,N-dimethylformamide p.a .  3.2 . Chloroform p.a .  3.3 . Absolute ethanol .  3.4 . Alkalische pekel : Los 10 g natriumhydroxyde p.a . en 25 g natriumchloride p.a . in water op . Vul tot 500 ml aan met water en meng goed .  3.5 . Geconcentreerd zoutzuur p.a . ( d = 1,18 ) .  3.6 . Natriumnitrietoplossing 0,1 % ( g/v ) : Los 100 mg natriumnitriet p.a . in water op , vul tot 100 ml aan met water en meng goed . Bereid deze oplossing onmiddellijk voor gebruik .  3.7 . Ammoniumsulfamaatoplossing 0,5 % ( g/v ) : Los 500 mg ammoniumsulfamaat p.a . m water op , vul tot 100 ml aan met water en meng goed . Bereid deze oplossing onmiddellijk voor gebruik .  3.8 . N-(1-naftyl)-etheendiaminedihydrochloride - oplossing 0,1 % : Los 100 mg N-(1-naftyl ) etheendiaminedihydrochloride p.a . in zoutzuur 0,1 %  ( v/v ) p.a . op , vul tot 100 ml met dat zoutzuur aan en meng goed . Bereid deze oplossing onmiddellijk voor gebruik .  3.9 . Standaard : zuivere sulfachinoxaline .  3.10 . Standaardoplossing : Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig 250 mg van de standaard ( 3.9 ) af . Los in 50 ml natriumhydroxyde-oplossing ( 25 ml natriumhydroxyde-oplossing p.a . 0,1 N + 25 ml water ) op , vul tot 500 ml aan met water en meng goed . Neem 5,0 ml van deze oplossing af en verdun tot 100 ml met water . 1 ml van deze oplossing bevat 25 mg sulfachinoxaline .  4 . Apparatuur  4.1 . Erlenmeyers van 250 ml met normaal slijpstuk .  4.2 . Schudmachine .  4.3 . Glazen filtertrechter , poreusheid 3 , diameter 80 mm , met afzuigkolf .  4.4 . Scheitrechters van 250 ml .  4.5 . Maatkolven van 50 , 100 , 250 en 500 ml .  4.6 . Reageerbuisjes , 150 mm maal 25 mm .  4.7 . Kokend waterbad .  4.8 . Spectrofotometer met cuvetten van 20 mm optische weglengte .  5 . Uitvoering  5.1 . Voorbereiding van het monster  Maak het monster zo fijn dat het een zeef met mazen van 1 mm maaswijdte ( overeenkomstig ISO-aanbeveling R 565 ) kan passeren .  5.2 . Extractie  Weeg tot op 1 mg nauwkeurig een hoeveelheid van het fijngemaakt en gehomogeniseerde monster af die tussen de 0,25 en 1,25 mg sulfachinoxaline bevat , breng deze over in een erlenmeyer van 250 ml ( 4.1 ) en voeg 20 ml N,N-dimethylformamide ( 3.1 ) toe . Meng en verwarm gedurende 20 minuten op het waterbad  ( 4.7 ) . Koel vervolgens in koud stromend water af . Voeg 60 ml chloroform ( 3.2 ) toe , sluit de erlenmeyer en schud gedurende 30 minuten met behulp van de schudmachine ( 4.2 ) .  Filtreer de vloeistof in een filtertrechter ( 4.3 ) onder lichte afzuiging . Spoel de erlenmeyer met vier porties van 5 ml chloroform ( 3.2 ) uit en breng deze vloeistoffen in de filtertrechter over . Breng vervolgens het filtraat over in een scheitrechter  ( 4.4 ) , spoel de fles met ongeveer 15 ml chloroform  ( 3.2 ) uit en breng de vloeistof over in de scheitrechter .  5.3 . Hydrolyse  Voeg in de scheitrechter 50 ml alkalische pekel  ( 3.4 ) en 5 ml ethanol ( 3.3 ) toe . Meng volledig onder vermijding van een emulsie hetzij door de trechter een twintigtal keren om te keren , hetzij door de trechter om de horizontale as ( van pijp tot stop ) te laten draaien . Laat vervolgens staan tot de fasen gescheiden zijn ( de scheiding is doorgaans volledig na ongeveer 15 minuten ) .  Breng de bovenste fase ( waterfase ) over in een maatkolf van 250 ml ( 4.5 ) . Extraheer de chloroformfase nogmaals met drie porties van 50 ml alkalische pekel ( 3.4 ) en breng het waterig extract na elke extractie over in de maatkolf . Vul tot de streep aan met water en meng goed .  Breng 25,0 ml van de oplossing in een maatkolf van 50 ml ( 4.5 ) , voeg 5,0 ml zoutzuur ( 3.5 ) toe , vul tot de streep aan met water en meng goed . Filtreer indien nodig en verwijder de eerste 15 ml van het filtraat . Breng 10,0 ml van de oplossing respectievelijk in twee reageerbuisjes ( 4.6 ) A en B .  5.4 . Kleurontwikkeling en meting van de extinctie  Voeg 2,0 ml natriumnitrietoplossing ( 3.6 ) in elk buisje toe , schud en laat drie minuten staan . Voeg 2,0 ml ammoniumsulfamaatoplossing ( 3.7 ) toe , schud en laat twee minuten staan . Voeg vervolgens 1,0 ml N-(1-naftyl)-etheendiaminedichloorhydraatoplossing  ( 3.8 ) toe in buisje A en 1,0 ml water in buisje B . Meng de inhoud van elk buisje goed dooreen . Verwijder opgeloste stikstof door met waterstraalpomp en rubberslang lichte onderdruk in de buisjes aan te brengen .  Meet na 10 minuten de extinctie E A en E B van de oplossingen met behulp van de spectrofotometer ( 4.8 ) bij 545 nm ten opzichte van water . Bepaal , uitgaande van de waarde E A - E B de hoeveelheid ( A ) sulfachinoxaline die aanwezig is in de oplossing van het monster aan de hand van de vooraf getekende ijklijn ( 5.5 ) .  5.5 . IJklijn  Breng van de standaardoplossing ( 3.10 ) hoeveelheden van 2,0 - 4,0 - 6,0 - 8,0 en 10,0 ml , die overeenkomen met 50 , 100 , 150 , 200 en 250 microgram sulfachinoxaline in maatkolven van 100 ml ( 4.5 ) . Voeg 8 ml zoutzuur ( 3.5 ) toe in elke kolf , vul tot de streep aan met water en meng goed . Pipetter 10,0 ml van elke oplossing ( hetgeen overeenkomt met respectievelijk 5 , 10 , 15 , 20 en 25 microgram sulfachinoxaline ) in reageerbuisjes  ( 4.6 ) . Ontwikkel de kleuring zoals is aangegeven in 5.4 , eerste alinea . Meet vervolgens de extincties bij 545 nm ten opzichte van water . Teken de ijklijn door de extinctiewaarden uit te zetten op de ordinaat en de bijbehorende hoeveelheden sulfachinoxaline in microgrammen op de abscis .  6 . Berekening van de resultaten  Het gehalte aan sulfachinoxaline van het monster in mg/kg wordt berekend met behulp van de volgende formule :  A/P * 50  waarin :  A = door spectrofotometrische meting bepaalde hoeveelheid sulfachinoxaline in microgram .  P = afgewogen hoeveelheid van het monster in g .  7 . Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  10 mg/kg absoluut voor sulfachinoxalinegehalten tussen 20 en 100 mg/kg ,  10 % van het hoogste resultaat voor sulfachinoxalinegehalten tussen 100 en 5 000 mg kg ,  500 mg/kg absoluut voor sulfachinoxalinegehalten van 5 000 tot 10 000 mg/kg ,  5 % van het hoogste resultaat voor sulfachinoxalinegehalten van meer dan 10 000 mg/kg .  3 . BEPALING VAN FURAZOLIDON   ( 3-(5-nitrofurfurylideennamino)-oxazolidine-2-on )  1 . Doel en toepassingsgebied  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan furazolidon in diervoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens van de bepaling ligt bij 10 mg/kg .  2 . Principe  Het furazolidon wordt , na voorafgaande ontvetting van het monster met petroleumether , met aceton geëxtraheerd . Het extract wordt chromatografisch gezuiverd op een aluminiumoxydekolom en het furazolidon wordt met aceton geëlueerd . Het eluaat wordt tot droog ingedampt en het residu wordt met amylalcohol opgenomen . Het furazolidon wordt er met een ureumoplossing uit geëxtraheerd en de extinctie van de oplossing wordt gemeten bij 375 nm .  3 . Reagentia  3.1 . Aceton p.a .  3.2 . Aluminiumoxyde voor chromatografie , neutraal , korrelgrootteverdeling 100 tot 240 mesh , bereid als volgt . Roer 500 g aluminiumoxyde in 1 liter warm gedestilleerd water en laat de bovenstaande vloeistof bezinken . Herhaal dit tweemaal en filtreer vervolgens in een Buchner-trechter . Droog het alminiumoxyde bij 105 * C tot constant gewicht .  3.3 . Amylacetaat p.a .  3.4 . Amylalcohol p.a . ( isomeermengsels zijn bruikbaar ) .  3.5 . Petroleumether , kooktraject 40 - 60 * C .  3.6 . Ureumoplossing : Meng 90 g ureum p.a . met 100 ml water , verwarm licht tot het volledig opgelost is .  3.7 . Standaard : zuiver furazolidon .  3.8 . Standaardoplossing : Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig 25 mg standaard ( 3.7 ) af . Los op in aceton ( 3.1 ) in een maatkolf van 250 ml ( 4.1 ) , vul tot het volume aan met aceton ( 3.1 ) en meng goed . 1 ml van deze oplossing bevat 100 mg furazolidon .  4 . Apparatuur  4.1 . Maatkolven van bruin glas , 100 en 250 ml .  4.2 . Scheitrechters van bruin glas , 100 ml .  4.3 . Extractie-apparatuur , b.v . volgens Soxhlet of Twisselmann .  4.4 . Extractiehulzen , 25 maal 80 mm of 28 maal 100 mm .  4.5 . Chromatografiebuizen van glas , binnendiameter 10 mm , lengte 300 mm .  4.6 . Kokend waterbad .  4.7 . Spectrofotometer met cuvetten van 10 mm optische weglengte .  5 . Uitvoering  N.B . Alle werkzaamheden dienen te worden verricht in gedempt daglicht .  5.1 . Voorbereiding van het monster  Maak het monster zo fijn dat het een zeef met mazen van 1 mm maaswijdte ( overeenkomstig ISO-aanbeveling R 565 ) kan passeren .  5.2 . Extractie  Weeg tot op 1 mg nauwkeurig 5 tot 20 g van het fijngemaakte en gehomogeniseerde monster ( bevattende maximaal 1 mg furazolidon ) in een extractiehuls  ( 4.4 ) af , plaats deze in een extractie-apparaat  ( 4.3 ) en extraheer met petroleumether ( 3.5 ) . Bij het Soxhlet-apparaat zijn 13 tot 17 doorstromingen van het oplosmiddel nodig ; bij andere apparaten mag de duur van de extractie niet minder dan 30 minuten bedragen . Neem vervolgens de huls uit het apparaat , verwijder het resterende oplosmiddel en droog de huls met inhoud in een warme luchtstroom .  Plaats de huls met inhoud vervolgens in een schoon extractie-apparaat en extraheer met aceton ( 3.1 ) . Bij het Soxhlet-apparaat zijn ten minste 25 doorstromingen van het oplosmiddel nodig ; bij ieder apparaat moeten de voorwaarden die nodig zijn voor het verkrijgen van een volledige extractie vooraf worden bepaald . Damp het acetonextract op het waterbad ( 4.6 ) tot een volume van 5 tot 10 ml in en laat vervolgens afkoelen tot kamertemperatuur .  5.3 . Chromatografie  Breng een prop glaswol in het onderuiteinde van een chromatografiebuis ( 4.5 ) en druk de prop met een passend staafje in tot een dikte van 2 tot 3 mm . Bereid vervolgens een aluminiumoxydesuspensie ( 3.2 ) in aceton ( 3.1 ) , breng de suspensie in de buis en laat bezinken . De aldus verkregen kolom moet een hoogte van ongeveer 200 mm hebben . Laat het aceton dalen tot juist boven de kolom .  Breng het in 5.2 verkregen acetonextract op de kolom , spoel de kolf verschillende malen met aceton ( 3.1 ) uit en breng de vloeistoffen op de kolom . Plaats een kolf onder de kolom en elueer het furazolidon met aceton ( 3.1 ) . Het in totaal te gebruiken volume aceton moet , met inbegrip van het volume waarvan gebruik werd gemaakt voor het uitspoelen , ongeveer 150 ml bedragen .  5.4 . Extractie en meting van de extinctie  Damp het in 5.3 verkregen eluaat op een waterbad  ( 4.6 ) tot droog in ( het kan voorkomen dat men een kleine hoeveelheid diaceton-alcohol verkrijgt door condensatie van het aceton op het aluminiumoxyde ; dit hindert evenwel de latere extracties niet ) . Los het residu in 10 ml amylalcohol ( 3.4 ) op en breng de oplossing in een scheitrechter ( 4.2 ) over . Spoel de kolf achtereenvolgens met 10 ml amylacetaat ( 3.3 ) en met 10 ml ureumoplossing ( 3.6 ) uit , breng die oplossingen in de scheitrechter over en schud krachtig gedurende twee minuten .  Laat 3 tot 4 minuten staan voor het scheiden van de fasen en vang de waterige fase vervolgens op in een maatkolf van 100 ml ( 4.1 ) . Herhaal het spoelen en de extractie met vier porties van 10 ml ureumoplossing ( 3.6 ) en vang de waterfase telkens in de maatkolf op . Vul de inhoud van de kolf tot 100 ml aan met ureumoplossing ( 3.6 ) en meng goed . Meet de extinctie van de oplossing met behulp van de spectrofotometer ( 4.7 ) bij 375 nm ten opzichte van de ureumoplossing ( 3.6 ) . Bepaal de hoeveelheid furazolidon aan de hand van de ijklijn ( 5.5 ) .  5.5 . IJklijn  Bereid vier chromatografiekolommen op de wijze die is aangegeven in 5.3 , eerste alinea . Pipetteer respectievelijk 2,5 - 5,0 - 7,5 en 10,0 ml van de standaardoplossing ( 3.8 ) in de buizen . Elueer elke kolom met 150 ml aceton ( 3.1 ) en zet de behandeling voort zoals aangegeven in 5.4 . Teken de ijklijn door de extinctiewaarden uit te zetten op de ordinaat en de bijbehorende hoeveelheden furazolidon in mierogrammen op de abscis .  6 . Berekening van de resultaten  Het gehalte aan furazolidon van het monster in mg/kg wordt berekend met behulp van de volgende formule :  A/P  waarin :  A = door spectrofotometrische meting bepaalde hoeveelheid furazolidon in microgram .  P = afgewogen hoeveelheid van het monster in g .  7 . Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  50 % van het hoogste resultaat voor furazolidongehalten tussen 10 en 20 mg/kg ,  10 mg/kg absoluut voor furazolidongehalten tussen 20 en 100 mg/kg ,  10 % van het hoogste resultaat voor furazolidongehalten tussen 100 en 5 000 mg/kg ,  500 mg/kg absoluut voor furazolidongehalten tussen 5 000 en 10 000 mg/kg ,  5 % van het hoogste resultaat voor furazolidongehalten van meer dan 10 000 mg/kg .


title: Richtlijn 2014/57/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende strafrechtelijke sancties voor marktmisbruik (richtlijn marktmisbruik)

text:
               12.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 173/179

         RICHTLIJN 2014/57/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 16 april 2014
   betreffende strafrechtelijke sancties voor marktmisbruik (richtlijn marktmisbruik)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 83, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Voor een geïntegreerde en efficiënte financiële markt en een sterker vertrouwen van investeerders is marktintegriteit nodig. Een goede werking van de effectenmarkten en vertrouwen van het publiek in de markten zijn noodzakelijke voorwaarden voor economische groei en welvaart. Marktmisbruik schaadt de integriteit van de financiële markten en schendt het vertrouwen van het publiek in effecten en derivaten en benchmarks.

               (2)

               Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad (4) voltooide en actualiseerde het rechtskader van de Unie om marktintegriteit te beschermen. Ook bepaalde deze richtlijn dat de lidstaten ervoor moesten zorgen dat de bevoegde autoriteiten over de bevoegdheid beschikken om marktmisbruik op te sporen en te onderzoeken. Onverminderd het recht van de lidstaten tot het opleggen van strafrechtelijke sancties, moesten lidstaten krachtens Richtlijn 2003/6/EG er eveneens voor zorgen dat passende administratieve maatregelen kunnen worden genomen of administratieve sancties kunnen worden opgelegd aan personen die verantwoordelijk zijn voor schendingen van de nationale voorschriften die uitvoering geven aan die richtlijn.

               (3)

               In het verslag van 25 februari 2009 van de groep van deskundigen op hoog niveau inzake financieel toezicht in de EU, voorgezeten door Jacques de Larosière (de „de Larosière Groep”), luidde de aanbeveling dat een correct beleids- en bedrijfsvoeringskader voor de financiële sector gestoeld moet zijn op strakke toezicht- en sanctieregimes. De de Larosière Groep was daarom van mening dat de toezichtautoriteiten over voldoende bevoegdheden moeten beschikken om op te treden en dat er eveneens doeltreffende, evenredige en afschrikkende sanctieregimes tegen alle financiële strafbare feiten moeten worden uitgewerkt, met sancties die doeltreffend toegepast moeten worden, teneinde de marktintegriteit te bewaren. De conclusie van de de Larosière Groep luidde dat de sanctieregelingen van de lidstaten over het algemeen zwak en heterogeen zijn.

               (4)

               Een goed functionerend wetgevingskader inzake marktmisbruik vereist een doeltreffende handhaving. Uit een evaluatie van de nationale regelingen voor administratieve sancties krachtens Richtlijn 2003/6/EG is gebleken dat niet alle nationale bevoegde autoriteiten over de nodige bevoegdheden beschikken om met passende sancties te kunnen reageren op marktmisbruik. In het bijzonder beschikten niet alle lidstaten over administratieve geldboeten die kunnen worden opgelegd voor handel met voorwetenschap en marktmanipulatie, en liep het niveau van sancties sterk uiteen in de verschillende lidstaten. Er is daarom een nieuwe wetgevingshandeling nodig om ervoor te zorgen dat overal in de Unie gemeenschappelijke minimumregels gelden.

               (5)

               De vaststelling van administratieve sancties door lidstaten is tot dusver ontoereikend gebleken om de handhaving van de voorschriften voor het voorkomen en bestrijden van marktmisbruik te waarborgen.

               (6)

               Het is van essentieel belang dat de naleving van de regels inzake marktmisbruik wordt verbeterd doordat strafrechtelijke sancties beschikbaar zijn waarin de maatschappelijke afkeuring in vergelijking tot administratieve sancties in sterkere mate tot uiting komt. De strafbaarstelling van ten minste de meest ernstige vormen van marktmisbruik stelt een duidelijke grens aan gedrag dat in het bijzonder als onaanvaardbaar wordt beschouwd, en geeft aan de samenleving en aan potentiele daders het signaal dat bevoegde autoriteiten dergelijke gedrag zeer ernstig nemen.

               (7)

               Niet alle lidstaten hebben strafrechtelijke sancties ingevoerd voor bepaalde vormen van ernstige inbreuken op het nationale recht dat uitvoering geeft aan Richtlijn 2003/6/EG. Uiteenlopende benaderingen door de lidstaten ondermijnen de uniforme voorwaarden voor de werking van de interne markt en kunnen aanzetten tot marktmisbruik in lidstaten die voor deze feiten geen strafrechtelijke sancties opleggen. Bovendien bestonden er tot nu toe geen Uniebrede inzichten over de vraag welke gedragingen te beschouwen zijn als een ernstige inbreuk op de regels aangaande marktmisbruik. Daarom moeten er minimumvoorschriften worden ingesteld met betrekking tot de definitie van strafbare feiten die door natuurlijke personen gepleegd worden, de aansprakelijkheid van rechtspersonen en de desbetreffende sancties. Gemeenschappelijke minimumvoorschriften zouden het ook mogelijk maken om gebruik te maken van effectievere onderzoeksmethoden en de effectievere samenwerking binnen en tussen de lidstaten. In het licht van de financiële crisis wordt duidelijk dat marktmanipulatie een potentieel heeft omvangrijke schade in het bestaan van miljoenen mensen teweeg te brengen. Het Liborschandaal, een ernstig geval van manipulatie van belangrijke benchmarks, laat zien dat zulke problemen en sluiproutes het marktvertrouwen zwaar kunnen aantasten en tot aanzienlijke verliezen voor beleggers en verstoringen van de reële economie kunnen leiden. Het ontbreken van een gemeenschappelijk kader voor strafrechtelijke sancties in de gehele Unie geeft degenen die zich aan marktmisbruik schuldig maken de kans van de minder strenge regimes in sommige lidstaten te profiteren. Het opleggen van strafrechtelijke sancties in geval van marktmisbruik zal een sterker ontmoedigend effect op mogelijke overtreders hebben.

               (8)

               Het invoeren door de lidstaten van strafrechtelijke sancties voor ten minste ernstige strafbare vormen van marktmisbruik is daarom van essentieel belang om de doeltreffende uitvoering van het Uniebeleid ter bestrijding van marktmisbruik te garanderen.

               (9)

               Om het toepassingsgebied van deze richtlijn in overeenstemming te brengen met dat van Verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad (5), dienen de handel in eigen aandelen in terugkoopprogramma’s en de handel in effecten of daarmee verbonden instrumenten met het oog op stabilisatie van effecten, transacties, orders en gedragingen die worden uitgevoerd voor het beheerbeleid rond valuta en wisselkoersen of overheidsschuld, en handelingen met betrekking tot emissierechten in het kader van het klimaatbeleid van de Unie, evenals activiteiten in het kader van het landbouw- en het visserijbeleid van de Unie, niet onder deze richtlijn te vallen.

               (10)

               De lidstaten dienen verplicht te worden om te bepalen dat ten minste de ernstige gevallen van handel met voorwetenschap, marktmanipulatie en wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap als strafbare feiten gelden indien opzettelijk begaan.

               (11)

               Voor de toepassing van deze richtlijn dienen handel met voorwetenschap en wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap als ernstig te worden beschouwd onder meer indien de invloed op de marktintegriteit, de feitelijk of in potentie behaalde winsten of vermeden verliezen, de omvang van de aan de markt berokkende schade of de totale waarde van de verhandelde financiële instrumenten groot is. Er kunnen ook andere omstandigheden in aanmerking worden genomen, zoals een strafbaar feit gepleegd in het kader van een criminele organisatie of wanneer de verdachte of beklaagde een recidivist is.

               (12)

               Voor de toepassing van deze richtlijn dient marktmanipulatie als ernstig te worden beschouwd in gevallen waarin, bijvoorbeeld, de invloed op de marktintegriteit of de feitelijk of in potentie behaalde winsten of vermeden verliezen, de omvang van de aan de markt berokkende schade, de waardeverandering van het financieel instrument of spotcontract voor grondstoffen of het aanvankelijk gebruikte bedrag aan middelen groot is, of waarin de manipulatie wordt verricht door een persoon die als zelfstandige of in loondienst in de financiële sector of in een toezichthoudende of regulerende autoriteit werkzaam is.

               (13)

               Gelet op de nadelige gevolgen van pogingen tot handel met voorwetenschap en pogingen tot marktmanipulatie voor de integriteit van de financiële markten en het vertrouwen van de beleggers in die markten, moeten ook deze gedragingen strafbaar worden.

               (14)

               Deze richtlijn dient de lidstaten ertoe te verplichten om in hun nationale recht te voorzien in strafrechtelijke sancties voor handel met voorwetenschap, marktmanipulatie en wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap waarop deze richtlijn van toepassing is. Deze richtlijn dient geen verplichtingen te scheppen met betrekking tot de toepassing van zulke sancties of van enig ander beschikbaar rechtshandhavingssysteem, in individuele gevallen.

               (15)

               Deze richtlijn moet ook voorschrijven dat de lidstaten uitlokking van of medeplichtigheid aan de bedoelde strafbare feiten eveneens strafbaar stellen.

               (16)

               Om ervoor te zorgen dat de sancties voor de in deze richtlijn bedoelde strafbare feiten doeltreffend en afschrikkend zijn, moet deze richtlijn voorzien in een minimumhoogte van de maximum gevangenisstraf.

               (17)

               Deze richtlijn moet worden toegepast binnen het rechtskader dat werd vastgelegd in Verordening (EU) nr. 596/2014 en de uitvoeringsmaatregelen van die verordening.

               (18)

               Ter wille van de doeltreffende uitvoering van het Europees beleid dat de integriteit van de financiële markten moet waarborgen, als vastgelegd in Verordening (EU) nr. 596/2014, moeten de lidstaten ook rechtspersonen voor onder deze richtlijn vallende strafbare feiten aansprakelijk stellen door hantering van doeltreffende, evenredige en afschrikkende, al dan niet strafrechtelijke sancties of andere maatregelen, zoals bijvoorbeeld de sancties voorzien in Verordening (EU) nr. 596/2014. Tot die sancties of andere maatregelen kan behoren dat een definitieve sanctieoplegging, met inbegrip van de naam van de strafbare rechtspersoon, wordt gepubliceerd, rekening houdende met de grondrechten en het beginsel van evenredigheid, met risico’s voor de stabiliteit van de financiële markten en met lopende onderzoeken. De lidstaten moeten, waar wenselijk en waar nationaal recht voorziet in strafrechtelijke aansprakelijkheid van rechtspersonen, die strafrechtelijke aansprakelijkheid ook uitbreiden — overeenkomstig het nationale recht — voor de in deze richtlijn omschreven strafbare feiten. Deze richtlijn mag de lidstaten niet beletten om definitieve beslissingen inzake aansprakelijkheid of sancties te publiceren.

               (19)

               De lidstaten dienen de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de wetshandhavings- en rechterlijke autoriteiten of andere diensten die belast zijn met het onderzoek naar of de vervolging van de in deze richtlijn bedoelde strafbare feiten, in de mogelijkheid verkeren om doelmatige opsporingsmiddelen in te zetten. Rekening houdend met onder andere het evenredigheidsbeginsel moet het gebruik, overeenkomstig het nationale recht, van die middelen in verhouding staan tot de aard en de ernst van de onderzochte strafbare feiten.

               (20)

               Aangezien deze richtlijn voorziet in minimumvoorschriften, staat het de lidstaten vrij om strengere strafrechtelijke bepalingen voor marktmisbruik uit te werken of te handhaven.

               (21)

               De lidstaten kunnen er bijvoorbeeld in voorzien dat marktmanipulatie, waaraan roekeloosheid of ernstige mate van onzorgvuldigheid ten grondslag ligt, wordt aangemerkt als een strafbaar feit.

               (22)

               De in deze richtlijn opgenomen verplichtingen om in hun nationale wetgeving strafrechtelijke sancties op te nemen voor natuurlijke personen en straffen voor rechtspersonen, ontslaan de lidstaten niet van de verplichting in hun nationale wetgeving te voorzien in administratieve sancties en andere maatregelen voor onder Verordening (EU) nr. 596/2014 vallende inbreuken, tenzij de lidstaten overeenkomstig Verordening (EU) nr. 596/2014 hebben besloten voor die inbreuken in hun nationale wetgeving alleen in strafrechtelijke sancties te voorzien.

               (23)

               Het toepassingsgebied van deze richtlijn is zodanig afgebakend dat het een aanvulling vormt op en de doeltreffende uitvoering waarborgt van Verordening (EU) nr. 596/2014. Ofschoon strafbare feiten die, indien opzettelijk gepleegd en ten minste in ernstige gevallen, overeenkomstig deze richtlijn strafbaar behoren te zijn, is voor toepassing van sancties op inbreuken op Verordening (EU) nr. 596/2014 niet nodig dat opzet wordt bewezen of dat de inbreuk als ernstig wordt aangemerkt. Bij de toepassing van het recht waarin deze richtlijn is omgezet, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat het opleggen van strafrechtelijke sancties op grond van onder deze richtlijn vallende strafbare feiten en van administratieve sancties overeenkomstig Verordening (EU) nr. 596/2014 niet leidt tot een schending van het „ne bis in idem”-beginsel.

               (24)

               Onverminderd de algemene bepalingen van het nationale strafrecht inzake toepassing en tenuitvoerlegging van vonnissen naargelang de concrete omstandigheden in het individuele geval, moeten de op te leggen sancties evenredig zijn, waarbij rekening wordt gehouden met de door de aansprakelijk gestelde personen gemaakte winsten of de voorkomen verliezen, met de schade aan andere personen ten gevolge van het strafbare feit en, in voorkomend geval, aan de werking van de markten of de economie in bredere zin.

               (25)

               Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het verzekeren van de beschikbaarheid van strafrechtelijke sancties voor ten minste de meest ernstige vormen van marktmisbruik in de hele Unie, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt maar, gelet op de omvang en de effecten van deze richtlijn, beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie in overeenstemming met het subsidiariteitsbeginsel, als vastgelegd in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan hetgeen nodig is om deze doelstelling te bereiken.

               (26)

               De toename van grensoverschrijdende activiteiten vergt een efficiënte en effectieve samenwerking tussen de nationale autoriteiten die belast zijn met opsporing en vervolging van strafbare feiten rond marktmisbruik. De organisatievorm en de bevoegdheden van die nationale autoriteiten in de verschillende lidstaten mogen hun samenwerking niet in de weg staan.

               (27)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest), zoals verankerd in het VEU. De richtlijn dient in het bijzonder te worden toegepast met inachtneming van het recht op bescherming van persoonsgegevens (artikel 8), de vrijheid van meningsuiting en informatie (artikel 11), de vrijheid van ondernemerschap (artikel 16), het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht (artikel 47), het vermoeden van onschuld en rechten van de verdediging (artikel 48), het legaliteitsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel inzake strafbare feiten en straffen (artikel 49) en het recht om niet tweemaal in een strafrechtelijke procedure voor hetzelfde strafbare feit te worden berecht of gestraft (artikel 50).

               (28)

               Bij de uitvoering van deze richtlijn moeten de lidstaten instaan voor de procedurele rechten van verdachten of beklaagden in strafprocedure. Hun verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn laten hun verplichtingen uit hoofde van het Unierecht inzake procedurele rechten in strafzaken onverlet. Niets in deze richtlijn dient ter beperking van de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting in de media voor zover die vrijheden in de Unie en in de lidstaten gewaarborgd zijn, in het bijzonder krachtens artikel 11 van het Handvest en andere toepasselijke bepalingen. Dit dient met name te worden benadrukt met betrekking tot de openbaarmaking van voorwetenschap overeenkomstig de bepalingen inzake een dergelijke openbaarmaking in deze richtlijn.

               (29)

               Onverminderd artikel 4 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), zal het Verenigd Koninkrijk niet deelnemen aan de vaststelling van deze richtlijn. Deze richtlijn is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op het Verenigd Koninkrijk.

               (30)

               Overeenkomstig de artikelen 1, 2, 3 en 4 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het VEU en het VWEU, heeft Ierland te kennen gegeven dat het aan de vaststelling en toepassing van deze richtlijn wenst deel te nemen.

               (31)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn. Deze richtlijn is bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing op Denemarken.

               (32)

               De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming heeft op 10 februari 2012 een advies (6) uitgebracht,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp en toepassingsgebied
   1.   Deze richtlijn stelt de minimumvoorschriften vast voor strafrechtelijke sancties voor handel met voorwetenschap, wedderrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap en marktmanipulatie, teneinde de integriteit van de financiële markten in de Unie te garanderen en de bescherming van de beleggers en het vertrouwen in deze markten te verhogen.
   2.   Deze richtlijn is van toepassing op:

               a)

               financiële instrumenten die zijn toegelaten tot de handel op een gereglementeerde markt of waarvoor toelating tot de handel op een gereglementeerde markt is aangevraagd;

               b)

               financiële instrumenten die worden verhandeld op een meerzijdig handelsplatform (multilateral trading facility — MTF), die zijn toegelaten tot de handel op een MTF of waarvoor toelating tot de handel op een MTF is aangevraagd;

               c)

               financiële instrumenten die worden verhandeld op een georganiseerd handelsplatform (organised trading facility — OTF);

               d)

               niet onder a), b) of c) vallende financiële instrumenten waarvan de koers of de waarde afhankelijk is van, of van invloed is op, de koers of de waarde van een in die punten bedoeld financieel instrument, met inbegrip van, maar niet beperkt tot, kredietverzuimswaps en contracten ter verrekening van verschillen.

         Deze richtlijn is ook van toepassing op gedragingen of transacties, waaronder biedingen, met betrekking tot het veilen van emissierechten of andere op emissierechten gebaseerde veilingproducten op een veilingplatform dat is toegelaten als een gereglementeerde markt, ook indien de geveilde producten geen financiële instrumenten zijn, uit hoofde van Verordening (EU) nr. 1031/2010 van de Commissie (7). Onverminderd eventuele specifieke bepalingen betreffende biedingen gedaan in het kader van een veiling, zijn de bepalingen in deze richtlijn met betrekking tot handelsorders van toepassing op dergelijke biedingen.
   3.   Deze richtlĳn is niet van toepassing op:

               a)

               handel in eigen aandelen in het kader van terugkoopprogramma’s indien die handel plaatsvindt overeenkomstig artikel 5, leden 1, 2 en 3, van Verordening (EU) nr. 596/2014;

               b)

               handel in effecten of daarmee verbonden instrumenten als bedoeld in artikel 3, lid 2, onder a) en b), van Verordening (EU) nr. 596/2014 voor de stabilisering van effecten, indien die handel plaatsvindt overeenkomstig artikel 5, leden 4 en 5, van die Verordening (EU);

               c)

               transacties, orders en gedragingen die beleidsmatig worden uitgevoerd voor het beheer van valuta en wisselkoersen of overheidsschuld, overeenkomstig artikel 6, lid 1, van Verordening (EU) nr. 596/2014, transacties, orders en gedragingen overeenkomstig artikel 6, lid 2, activiteiten in het kader van het klimaatbeleid van de Unie overeenkomstig artikel 6, lid 3, of activiteiten in het kader van het gemeenschappelijk landbouw- en visserijbeleid van de Unie, overeenkomstig artikel 6, lid 4.

         4.   Artikel 5 is ook van toepassing op:

               a)

               spotcontracten voor grondstoffen die geen voor de groothandel bestemde energieproducten zijn, waarbij de transactie, order of gedraging van invloed is op de koers of de waarde van een in lid 2 van onderhavig artikel bedoeld financieel instrument;

               b)

               soorten financiële instrumenten, waaronder afgeleide contracten of afgeleide instrumenten voor de overdracht van kredietrisico, waarbij de transactie, order, bieding of gedraging een effect heeft op de koers of de waarde van spotcontracten voor grondstoffen waarvan de koers of de waarde afhankelijk is van de koers of de waarde van die financiële instrumenten;

               c)

               gedragingen met betrekking tot benchmarks.

         5.   Deze richtlijn is van toepassing op elke transactie, opdracht of gedraging met betrekking tot elk financieel instrument als bedoeld in de leden 2 en 4 van dit artikel, ongeacht of een dergelijke transactie, opdracht of gedraging al dan niet plaatsvindt op een handelsplatform.
   Artikel 2
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:
   1.   „financieel instrument”: elk financieel instrument als omschreven in artikel 4, lid 1, punt 15, van Richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad (8);
   2.   „spotcontract voor grondstoffen”: spotcontract voor grondstoffen als omschreven in alle contracten in de zin van artikel 3, lid 1, punt 15, van Verordening (EU) nr. 596/2014;
   3.   „terugkoopprogramma”: de handel in eigen aandelen overeenkomstig de artikelen 21 tot en met 27 van Richtlijn 2012/30/EU van het Europees Parlement en de Raad (9);
   4.   „voorwetenschap”: informatie in de zin van artikel 7, leden 1 tot en met 4, van Verordening (EU) nr. 596/2014;
   5.   „emissierecht”: een emissierecht als omschreven onder punt 11 van deel C van bijlage I bij Richtlijn 2014/65/EU;
   6.   „benchmark”: een benchmark in de zin van artikel 3, lid 1, punt 29, van Verordening (EU) nr. 596/2014;
   7.   „geaccepteerde marktpraktijk”: een specifieke marktpraktijk die door de bevoegde autoriteit van een lidstaat in overeenstemming met artikel 13 van Verordening (EU) nr. 596/2014 is geaccepteerd;
   8.   „stabilisatie”: stabilisatie in de zin van artikel 3, lid 2, onder d), van Verordening (EU) nr. 596/2014;
   9.   „gereglementeerde markt”: een gereglementeerde markt in de zin van artikel 4, lid 1, punt 21, van Richtlijn 2014/65/EU;
   10.   „multilaterale handelsfaciliteit” (multilateral trading facility — MTF): een multilaterale handelsfaciliteit in de zin van artikel 4, lid 1, punt 22, van Richtlijn 2014/65/EU;
   11.   „georganiseerde handelsfaciliteit” (organised trading facility — OTF): een georganiseerde handelsfaciliteit in de zin van artikel 4, lid 1, punt 23, van Richtlijn 2014/65/EU;
   12.   „handelsplatform”: een handelsplatform in de zin van artikel 4, lid 1, punt 24, van Richtlijn 2014/65/EU;
   13.   „voor de groothandel bestemd energieproduct”: een voor de groothandel bestemd energieproduct in de zin van artikel 2, punt 4, van Verordening (EU) nr. 1227/2011 van het Europees Parlement en de Raad (10);
   14.   „uitgevende instelling”: een uitgevende instelling in de zin van artikel 3, lid 1, punt 21, van Verordening (EU) nr. 596/2014.
   Artikel 3
   Handel met voorwetenschap, en aanbevelen of aanzetten van een ander tot handel met voorwetenschap
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat handel met voorwetenschap, het aanbevelen of aanzetten van een ander tot handel met voorwetenschap als bedoeld in leden 2 tot en met 8, ten minste in ernstige gevallen en indien opzettelijk gepleegd, als strafbaar feit worden aangemerkt.
   2.   Voor de toepassing van deze richtlijn is er sprake van handel met voorwetenschap indien een persoon die over voorwetenschap beschikt die informatie gebruikt door, voor eigen rekening of voor rekening van derden, direct of indirect financiële instrumenten te verwerven of te vervreemden waarop die informatie betrekking heeft.
   3.   Dit artikel is van toepassing op iedere persoon die over voorwetenschap beschikt omdat hij:

               a)

               lid is van de bestuurlijke, leidinggevende of toezichthoudende organen van de uitgevende instelling of de deelnemer aan de emissierechtenmarkt;

               b)

               deelneemt in het kapitaal van de uitgevende instelling of de deelnemer aan de emissierechtenmarkt;

               c)

               toegang heeft tot de informatie uit hoofde van de uitoefening van werk, een beroep of functies, of

               d)

               betrokken is bij criminele activiteiten.

         Dit artikel is tevens van toepassing op eenieder die voorwetenschap heeft verkregen onder andere omstandigheden dan de in de eerste alinea genoemde omstandigheden en die weet dat het voorwetenschap betreft.
   4.   Het gebruik van voorwetenschap door het intrekken of aanpassen van een order met betrekking tot een financieel instrument waarop de informatie betrekking heeft indien de order werd geplaatst voordat de betrokken persoon over de voorwetenschap beschikte, wordt eveneens beschouwd als handel met voorwetenschap.
   5.   In verband met veilingen van emissierechten of andere op emissierechten gebaseerde veilingproducten die worden gehouden uit hoofde van Verordening (EU) nr. 1031/2010 omvat het gebruik van voorwetenschap als bedoeld in lid 4 van het onderhavig artikel mede het voor eigen rekening of voor rekening van derden uitbrengen, wijzigen of intrekken van een bod.
   6.   Voor de toepassing van deze richtlijn is sprake van een aanbeveling aan een derde om tot handel met voorwetenschap over te gaan, of is sprake van het aanzetten van een derde om tot handel met voorwetenschap over te gaan, indien de persoon over voorwetenschap beschikt en:

               a)

               een derde op basis van die informatie aanbeveelt of ertoe aanzet financiële instrumenten waarop die voorwetenschap betrekking heeft te verwerven of te vervreemden, of

               b)

               een derde op basis van die informatie aanbeveelt of ertoe aanzet een opdracht betreffende een financieel instrument waarop die voorwetenschap betrekking heeft in te trekken of aan te passen.

         7.   Het gebruik van aanbevelingen of aansporingen als bedoeld in lid 6 komt neer op handel met voorwetenschap, indien de persoon die van de aanbeveling of aansporing gebruik maakt, weet dat die aanbeveling of aansporing op voorwetenschap is gebaseerd.
   8.   Voor de toepassing van dit artikel is het enkele feit dat een persoon beschikt of beschikte over voorwetenschap, niet voldoende om te veronderstellen dat die persoon die informatie heeft gebruikt en zich derhalve heeft ingelaten met handel met voorwetenschap, indien zijn gedragingen als rechtmatig aan te merken zijn overeenkomstig artikel 9 van Verordening (EU) nr. 596/2014.
   Artikel 4
   Wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap als bedoel in leden 2 tot en met 5 ten minste in ernstige gevallen en indien opzettelijk gepleegd, als strafbaar feit wordt aangemerkt.
   2.   Voor de toepassing van deze richtlijn is sprake van wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap indien een persoon die over voorwetenschap beschikt en die voorwetenschap meedeelt aan enige andere persoon, tenzij de mededeling plaatsvindt in het kader van de normale uitoefening van werk, beroep of functie of is aan te merken als marktpeiling die wordt verricht met inachtneming van artikel 11, leden 1 tot en met 8, van Verordening (EU) nr. 596/2014.
   3.   Dit artikel is van toepassing op eenieder in een positie of in omstandigheden als bedoeld in artikel 3, lid 3.
   4.   Voor de toepassing van deze richtlijn vormt de voortgezette openbaarmaking van aanbevelingen of aansporingen als bedoeld in artikel 3, lid 6, wederrechtelijke openbaarmaking van voorwetenschap onder dit artikel indien de persoon die de aanbeveling of aansporingen openbaar maakt, wist dat deze op voorwetenschap was gebaseerd.
   5.   Bij de toepassing van dit artikel wordt rekening gehouden met de noodzaak de persvrijheid en de vrijheid van meningsuiting te beschermen.
   Artikel 5
   Marktmanipulatie
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat marktmanipulatie als bedoeld in lid 2 ten minste in ernstige gevallen en indien opzettelijk gepleegd, als strafbaar feit wordt aangemerkt.
   2.   Voor de toepassing van deze richtlijn omvat marktmanipulatie de volgende activiteiten:

               a)

               het aangaan van een transactie, het plaatsen van een handelsorder of elke andere gedraging die:

                           i)

                           onjuiste of misleidende signalen geeft met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar of de koers van een financieel instrument of een daarmee verband houdend spotcontract voor grondstoffen, of

                           ii)

                           de koers van één of meer financiële instrumenten of een daarmee verband houdend spotcontract voor grondstoffen op een abnormaal of kunstmatig niveau houdt,

                     tenzij de persoon die de transacties is aangegaan of de handelsorders heeft geplaatst, dat om rechtmatige redenen heeft gedaan en de transacties en handelsorders in overeenstemming zijn met de gebruikelijke marktpraktijken op het desbetreffende handelsplatform;

               b)

               het aangaan van een transactie, plaatsen van een handelsorder of een andere activiteit of gedraging die de koers beïnvloedt van één of meer financiële instrumenten of een daarmee verband houdend spotcontract voor grondstoffen, waarbij gebruik wordt gemaakt van een kunstgreep of enigerlei andere vorm van bedrog of misleiding;

               c)

               de verspreiding van informatie via de media, met begrip van het internet, of anderszins, die onjuiste of misleidende signalen geeft met betrekking tot het aanbod van, de vraag naar of de koers van een financieel instrument of een daarmee verband houdend spotcontracten voor grondstoffen, of de koers van één of meer financiële instrumenten of een daarmee verband houdend spotcontract voor grondstoffen op een abnormaal of kunstmatig niveau houdt, waarbij de verspreiding van de informatie in kwestie de persoon die de bewuste informatie verspreid heeft een voordeel of winst behaalt, voor hemzelf of voor derden, of

               d)

               het doorgeven van onjuiste of misleidende informatie, het verstrekken van onjuiste of misleidende inputgegevens, of enig ander gedrag waarmee de berekening van een benchmark wordt gemanipuleerd.

         Artikel 6
   Uitlokking, medeplichtigheid en poging
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat uitlokking van en medeplichtigheid aan de in artikel 3, leden 2 tot en met 5, en de artikelen 4 en 5 vastgelegde feiten strafbaar worden gesteld.
   2.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de poging om de in artikel 3, leden 2 tot en met 5, en lid 7, en artikel 5 genoemde feiten te plegen, strafbaar wordt gesteld.
   3.   Artikel 3, lid 8, is mutatis mutandis van toepassing.
   Artikel 7
   Strafrechtelijke sancties voor natuurlijke personen
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in de artikelen 3 tot en met 6 bedoelde feiten strafbaar worden gesteld met doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke sancties.
   2.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat op de in de artikelen 3 en 5 bedoelde strafbare feiten een maximale gevangenisstraf van ten minste vier jaar wordt gesteld.
   3.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat op het in artikel 4 bedoelde strafbare feit een maximale gevangenisstraf van ten minste twee jaar wordt gesteld.
   Artikel 8
   Aansprakelijkheid van rechtspersonen
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat rechtspersonen aansprakelijk kunnen worden gesteld voor de in de artikelen 3 tot en met 6 bedoelde strafbare feiten wanneer die feiten in hun voordeel zijn gepleegd door enige persoon die hetzij individueel, hetzij als lid van een orgaan van de rechtspersoon optreedt en die bij de rechtspersoon een leidende functie bekleedt op grond van:

               a)

               een bevoegdheid om de rechtspersoon te vertegenwoordigen;

               b)

               een bevoegdheid om namens de rechtspersoon beslissingen te nemen, of

               c)

               een bevoegdheid om binnen de rechtspersoon toezicht uit te oefenen.

         2.   De lidstaten nemen ook de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat rechtspersonen aansprakelijk kunnen worden gesteld indien ten gevolge van gebrekkig toezicht of gebrekkige controle door een in lid 1 bedoelde persoon, een strafbaar feit in de zin van de artikelen 3 tot en met 6 kon worden begaan ten voordele van die rechtspersoon door een persoon die onder diens gezag staat.
   3.   De aansprakelijkheid van rechtspersonen krachtens de leden 1 en 2 sluit niet de strafvervolging uit van natuurlijke personen wegens het plegen of uitlokken van, of medeplichtigheid aan een in de artikelen 3 tot en met 6 bedoeld strafbaar feit.
   Artikel 9
   Straffen voor rechtspersonen
   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat aan een rechtspersoon die ingevolge artikel 8 aansprakelijk is gesteld, sancties kunnen worden opgelegd die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn; deze sancties omvatten strafrechtelijke of niet-strafrechtelijke geldboeten en kunnen andere sancties omvatten, zoals:

               a)

               uitsluiting van door de overheid verleende voordelen of steun;

               b)

               een tijdelijk of permanent verbod op het uitoefenen van commerciële activiteiten;

               c)

               plaatsing onder toezicht van de rechter;

               d)

               gerechtelijke ontbinding;

               e)

               tijdelijke of permanente sluiting van vestigingen die zijn gebruikt voor het plegen van het strafbare feit.

         Artikel 10
   Rechtsmacht
   1.   Elke lidstaat neemt de nodige maatregelen om zijn rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de in de artikelen 3 tot en met 6 bedoelde strafbare feiten indien het strafbare feit is gepleegd:

               a)

               geheel of gedeeltelijk op het eigen grondgebied, of

               b)

               door een van de eigen onderdanen, in elk geval voor zover het feit waar het gepleegd is, een strafbaar feit uitmaakt.

         2.   Een lidstaat stelt de Commissie in kennis van zijn besluit om zijn rechtsmacht tevens te vestigen ten aanzien van strafbare feiten als bedoeld in de artikelen 3 tot en met 6 die buiten zijn grondgebied zijn gepleegd, indien:

               a)

               de dader zijn vaste woon- of verblijfplaats op zijn grondgebied heeft, of

               b)

               het strafbare feit is gepleegd in het voordeel van een op zijn grondgebied gevestigde rechtspersoon.

         Artikel 11
   Opleiding
   Onverlet de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht en de verschillen in rechterlijke organisatie binnen de Unie, vragen de lidstaten degenen die verantwoordelijk zijn voor de opleiding van bij strafrechtelijke procedures en onderzoeken betrokken rechters, aanklagers, politiefunctionarissen en justitieel personeel, een adequate opleiding in het licht van de doelstellingen van deze richtlijn te bieden.
   Artikel 12
   Verslag
   Uiterlijk op 4 juli 2018 brengt de Commissie verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad over de werking van deze richtlijn en, in voorkomend geval, over de noodzaak deze te wijzigen, mede gelet op de interpretatie van het begrip ernstige gevallen als bedoeld in artikel 3, lid 1, artikel 4, lid 1, en artikel 5, lid 1, de hoogte van de door de lidstaten voorziene sancties en de mate waarin de in deze richtlijn geboden facultatieve opties zijn overgenomen.
   Indien nodig gaat het verslag van de Commissie vergezeld van een wetgevingsvoorstel.
   Artikel 13
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen voor 3 juli 2016 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Zij passen deze bepalingen toe met ingang van 3 juli 2016 onder voorbehoud van de inwerkingtreding van Verordening (EU) nr. 596/2014.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 14
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 15
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

      Gedaan te Straatsburg, 16 april 2014.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. KOURKOULAS

      (1)  PB C 161 van 7.6.2012, blz. 3.

      (2)  PB C 181 van 21.6.2012, blz. 64.

      (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 4 februari 2014 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 14 april 2014.

      (4)  Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (PB L 96 van 12.4.2003, blz. 16).

      (5)  Verordening (EU) nr. 596/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende marktmisbruik (verordening marktmisbruik) en houdende intrekking van Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad en Richtlijnen 2003/124/EG, 2003/125/EG en 2004/72/EG van de Commissie (zie bladzijde 1 van dit Publicatieblad).

      (6)  PB C 177 van 20.6.2012, blz. 1.

      (7)  Verordening (EU) nr. 1031/2010 van de Commissie van 12 november 2010 inzake de tijdstippen, het beheer en andere aspecten van de veiling van broeikasgasemissierechten overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap (PB L 302 van 18.11.2010, blz. 1).

      (8)  Richtlijn 2014/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende markten voor financiële instrumenten en tot wijziging van Richtlijn 2011/61/EU en Richtlijn 2002/92/EG (zie bladzijde 349 van dit Publicatieblad).

      (9)  Richtlijn 2012/30/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van artikel 54, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te maken (PB L 315 van 14.11.2012, blz. 74).

      (10)  Verordening (EU) nr. 1227/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende de integriteit en transparantie van de groothandelsmarkt voor energie (PB L 326 van 8.12.2011, blz. 1).