Avis juridique important

|

31989L0398

Richtlijn 89/398/EEG van de Raad van 3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen

Publicatieblad Nr. L 186 van 30/06/1989 blz. 0027 - 0032 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 19 blz. 0051  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 19 blz. 0051

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 3 mei 1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen ( 89/398/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ),  In samenwerking met het Europese Parlement ( 2 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ),  Overwegende dat Richtlijn 77/94/EEG van de Raad van 21 december 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake levensmiddelen bestemd voor bijzondere voeding ( 4 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 85/7/EEG ( 5 ),  herhaaldelijk is gewijzigd; dat, ter gelegenheid van nieuwe wijzigingen, ter wille van de duidelijkheid deze richtlijn opnieuw dient te worden geformuleerd;  Overwegende dat de vaststelling van Richtlijn 77/94/EEG gerechtvaardigd was omdat de verschillen tussen de nationale wetgevingen inzake voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen het vrije verkeer ervan belemmerden, ongelijke  concurrentievoorwaarden konden scheppen en uit dien hoofde rechtstreeks van invloed waren op de instelling en de werking van de gemeenschappelijke markt;  Overwegende dat de aanpassing van de nationale wetgevingen in een eerste stadium de opstelling van een gemeenschappelijke definitie vergde en de vaststelling van maatregelen om de consument te beschermen tegen misleiding ten aanzien van de aard van de  produkten alsmede van voorschriften waaraan de etikettering van de betrokken produkten moest voldoen;  Overwegende dat de door deze richtlijn bestreken produkten levensmiddelen zijn waarvan samenstelling en vervaardiging speciaal moeten worden uitgedacht om te voldoen aan de bijzondere voedingsbehoeften van diegenen voor wie zij hoofdzakelijk zijn  bestemd; dat het derhalve met het oog op het specifieke doel van deze voeding noodzakelijk kan zijn in afwijkingen van de algemene of bijzondere bepalingen voor levensmiddelen te voorzien;   Overwegende dat er aan de hand van de algemene voorschriften voor de controle van alle levensmiddelen weliswaar een doeltreffende controle kan worden uitgeoefend op voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen waarvoor specifieke bepalingen zijn  vastgesteld, maar dat zulks niet altijd mogelijk is in het geval van levensmiddelen die niet onder dergelijke specifieke bepalingen vallen;  Overwegende dat het in laatstgenoemd geval namelijk kan voorkomen dat de controlediensten met hun gebruikelijke middelen in bepaalde omstandigheden niet kunnen nagaan of het desbetreffende levensmiddel inderdaad de bijzondere voedingseigenschappen bezit  die eraan worden toegeschreven; dat het derhalve noodzakelijk is te bepalen dat degene die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van dat levensmiddel, de controledienst zo nodig assisteert bij de uitoefening van zijn werkzaamheden;  Overwegende dat het, gezien de huidige stand van de ontwikkeling van de communautaire voorschriften inzake additieven, niet mogelijk is in het kader van de onderhavige richtlijn bepalingen vast te stellen betreffende het gebruik van additieven in voor  bijzondere voeding bestemde levensmiddelen die niet tot een van de groepen in bijlage I behoren; dat dit vraagstuk derhalve te gelegener tijd opnieuw dient te worden bezien;  Overwegende dat de uitwerking van bijzondere richtlijnen om de grondbeginselen van de communautaire voorschriften ten uitvoer te leggen, evenals de wijzigingen daarvan, uitvoeringsmaatregelen van technische aard zijn; dat, om de procedure te  vereenvoudigen en te bespoedigen, de vaststelling van deze maatregelen aan de Commissie dient te worden toevertrouwd;  Overwegende dat, voor alle gevallen waarin de Raad bevoegdheid voor de tenuitvoerlegging van de voorschriften op het gebied van voor menselijke voeding bestemde waren aan de Commissie toekent, dient te worden voorzien in een procedure voor nauwe  samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie in het kader van het door de Raad bij Besluit 69/414/EEG ( 6 ) ingestelde Permanent Comité voor levensmiddelen;  Overwegende dat deze richtlijn geen afbreuk doet aan de termijnen waarbinnen de Lid-Staten aan Richtlijn 77/94/EEG moeten voldoen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :    Artikel 1 1 .  Deze richtlijn heeft betrekking op voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen .   2 .  a )  Voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen zijn levensmiddelen die zich door hun bijzondere samenstelling of bereidingswijze duidelijk van gewone levensmiddelen onderscheiden, die voor het aangegeven voedingsdoel geschikt zijn en zodanig in  de handel worden gebracht dat de geschiktheid voor dat doel wordt aangeduid .  b )  Een bijzondere voeding behoort te voldoen aan de bijzondere voedingsbehoeften :  iii )  van bepaalde categorieën personen wier assimilatieproces of stofwisseling is verstoord, of iii )  van bepaalde categorieën personen die zich in bijzondere fysiologische omstandigheden bevinden en die daarom bijzonder gebaat kunnen zijn bij een gecontroleerde ingestie van bepaalde stoffen in levensmiddelen, of iii )  van zuigelingen, peuters of kleuters, in goede gezondheid .  Artikel 2 1 .  De in artikel 1, lid 2, onder b ), i ) en ii ), bedoelde produkten mogen worden aangeduid met de kwalificaties "dieet'' of "regime ''.  2 .  Bij etikettering en presentatie van gewone levensmiddelen en bij de desbetreffende reclame is het gebruik verboden van :  a )  de kwalificaties "dieet'' of "regime'', al dan niet gecombineerd met andere woorden, om deze levensmiddelen te omschrijven;  b )  elke andere aanduiding of wijze van presenteren die de indruk zou kunnen wekken dat het een van de in artikel 1 omschreven produkten betreft .  3 .  Overeenkomstig de procedure van artikel 13 kunnen echter bepalingen worden vastgesteld waarbij voor gewone levensmiddelen die geschikt zijn voor een bijzondere voeding, wordt toegestaan om deze eigenschap te vermelden .  In dezelfde bepalingen kan worden vastgesteld op welke wijze dit gegeven moet worden vermeld .  Artikel 3 1 .  De aard of de samenstelling van de in artikel 1 bedoelde produkten moet zodanig zijn dat deze produkten geschikt zijn voor het bijzondere voedingsdoel waarvoor zij zijn bestemd .  2 .  De in artikel 1 bedoelde produkten moeten eveneens voldoen aan de dwingende bepalingen die voor gewone levensmiddelen gelden, behalve voor wat betreft de wijzigingen die in die produkten zijn aangebracht om ze in overeenstemming te brengen met de definities van artikel 1 .  Artikel 4 1 .  De bijzondere bepalingen betreffende de in bijlage I opgenomen groepen voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen, worden bij bijzondere richtlijnen vastgesteld .  Deze richtlijnen kunnen met name het volgende bevatten :  a )  essentiële vereisten inzake aard of samenstelling van de produkten;  b )  bepalingen inzake kwaliteit van de grondstoffen;  c )  hygiënische eisen;  d )  toegestane wijzigingen in de zin van artikel 3, lid 2;  e )  een lijst van additieven;  f ) bepalingen inzake etikettering, presentatie en reclame;  g ) bemonsterings - en analysemethoden voor de controle op de overeenstemming met de bepalingen van de bijzondere richtlijnen .  Deze bijzondere richtlijnen worden aangenomen :  - door de Raad overeenkomstig de procedure van artikel 100 A voor wat betreft punt e );  - overeenkomstig de procedure van artikel 13 voor wat de andere punten betreft .  Bepalingen die van invloed kunnen zijn op de volksgezondheid worden vastgesteld na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding, ingesteld bij Besluit 74/234/EEG ( 7 ).  2 .  Een lijst van stoffen voor bijzondere voedingsdoeleinden zoals vitaminen, minerale zouten, aminozuren en andere stoffen voor toevoeging aan voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen, alsmede de zuiverheidscriteria die daarop van toepassing  zijn en, in voorkomend geval, de voorwaarden voor het gebruik, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 .  Artikel 5 Overeenkomstig de procedure van artikel 13 kunnen voorwaarden worden vastgesteld waaronder etikettering, presentatie en reclame mogen zinspelen op een dieet of regime dan wel op een categorie personen waarvoor een in artikel 1 bedoeld produkt  is bestemd .   Artikel 6 1 .  Het is niet toegestaan om door middel van etikettering of presentatie van een in artikel 1 bedoeld produkt, of door de reclame ervoor, aan dit produkt eigenschappen toe te schrijven waardoor menselijke ziekten kunnen worden voorkomen,  behandeld of genezen, noch om een toespeling te maken op die eigenschappen .  In uitzonderlijke en welbepaalde gevallen mag overeenkomstig de procedure van artikel 13 worden voorzien in afwijkingen van de eerste alinea. Deze afwijkingen kunnen worden gehandhaafd totdat de procedure is voltooid .  2 .  Lid 1 vormt geen beletsel voor het verspreiden van alle nuttige inlichtingen en aanbevelingen die uitsluitend zijn bestemd voor personen die bevoegd zijn op het gebied van geneeskunde, voeding of farmacie .  Artikel 7 1 .  Op de in artikel 1 bedoelde produkten is Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de  daarvoor gemaakte reclame ( 8 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/395/EEG ( 9 ), onder de volgende voorwaarden van toepassing .  2 .  De verkoopbenaming van een produkt dient vergezeld te gaan van een aanwijzing omtrent de bijzondere voedings - kenmerken ervan . Bij de in artikel 1, lid 2, onder b ), iii ), bedoelde produkten wordt deze vermelding evenwel vervangen door die van de bestemming .  3 .  De etikettering van produkten waarvoor geen bijzondere richtlijn overeenkomstig artikel 4 is vastgesteld, dient ook de volgende gegevens te omvatten :  a )  de specifieke bijzonderheden van de kwalitatieve en kwantitatieve samenstelling of de bijzondere bereidingswijze die het produkt zijn bijzondere voedingskenmerken verlenen;  b )  de in kJ en kcal uitgedrukte beschikbare energiewaarden en het gehalte aan koolhydraten, eiwitten en vetstoffen per 100 g of 100 ml van het produkt zoals dit in de handel wordt gebracht en, in voorkomend geval, per aangegeven hoeveelheid van het  consumptieklare produkt .  Indien de energiewaarde echter lager is dan 50 kJ ( 12 kcal ) per 100 g of 100 ml van het in de handel gebrachte produkt, mogen de desbetreffende aanduidingen worden vervangen door de vermelding, "energiewaarde lager dan 50 kJ ( 12 kcal ) per 100 g'', of  door de vermelding "energiewaarde lager dan 50 kJ ( 12 kcal ) per 100 ml ''.   4 .  Voor de produkten waarvoor een bijzondere richtlijn is vastgesteld, worden de bijzondere etiketteringsvoorschriften bij die richtlijn vastgesteld .  Artikel 8 1 .  De in artikel 1 bedoelde produkten mogen uitsluitend in voorverpakte vorm in de handel worden gebracht, en wel zodanig dat de verpakking de produkten volledig omsluit .  2 .  De Lid-Staten mogen echter afwijkingen toestaan voor de kleinhandel, doch in dat geval moeten de in artikel 7 genoemde aanwijzingen het produkt bij de aanbieding ten verkoop vergezellen .  Artikel 9 Op levensmiddelen die voor bijzondere voeding zijn bestemd en niet tot een van de in bijlage I opgenomen groepen behoren, zijn met het oog op een doeltreffende officiële controle de volgende specifieke bepalingen van toepassing :  1 .  wanneer een van bovenbedoelde produkten voor de eerste maal in de handel wordt gebracht, stelt de fabrikant of, in geval van een in een derde land vervaardigd produkt, de importeur de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat waar het produkt in de  handel wordt gebracht, daarvan in kennis door een specimen van de voor dat produkt gebruikte etikettering aan die autoriteit toe te zenden;  2 .  wanneer genoemd produkt vervolgens in een andere Lid-Staat in de handel wordt gebracht, doet de fabrikant of in voorkomend geval de importeur de bevoegde autoriteit van die Lid-Staat dezelfde gegevens toekomen en vermeldt daarbij tevens de  autoriteit waaraan de eerste kennisgeving was gericht;  3 .  de bevoegde autoriteit mag zo nodig van de fabrikant of in voorkomend geval van de importeur het voorleggen van wetenschappelijke werkzaamheden en gegevens eisen waaruit blijkt dat het produkt in overeenstemming is met artikel 1, lid 2, alsmede met  de vermeldingen, bedoeld in artikel 7, lid 3, onder a ). Indien over deze werkzaamheden een gemakkelijk toegankelijke publikatie is verschenen, kan met een verwijzing naar die publikatie worden volstaan;  4 .  de Lid-Staten delen de Commissie mee welke autoriteiten in de zin van dit artikel bevoegd zijn en verstrekken alle verdere relevante gegevens over die autoriteiten .  De Commissie maakt die gegevens in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekend .  Volgens de procedure van artikel 13 kan worden vastgesteld op welke wijze dit punt moet worden toegepast;  5 .  vier jaar na de kennisgeving van deze richtlijn doet de Commissie de Raad een verslag toekomen over de toepassing van dit artikel, in voorkomend geval vergezeld van passende voorstellen .  Artikel 10 1 .  De handel in de in artikel 1 bedoelde produkten die beantwoorden aan de voorschriften van deze richtlijn of van eventuele richtlijnen ter toepassing van deze richtlijn, mag door de Lid-Staten niet worden verboden of beperkt om redenen die  verband houden met de samenstelling, de bereidingswijze, de presentatie of de etikettering .  2 .  Lid 1 laat bij gebreke van richtlijnen ter toepassing van de onderhavige richtlijn de toepasselijke nationale bepalingen onverlet .  Artikel 11 1 .  Mocht een Lid-Staat, aan de hand van een uitvoerige motivering, vaststellen dat een voor bijzondere voeding bestemd levensmiddel dat niet behoort tot de groepen in bijlage I, niet in overeenstemming is met artikel 1, lid 2, of gevaar  oplevert voor de gezondheid van de mens, terwijl het in een of meer Lid-Staten vrij in de handel is, dan kan die Lid-Staat de handel in dit produkt op zijn grondgebied tijdelijk opschorten of beperken . Hij stelt de Commissie en de andere Lid-Staten  daarvan onverwijld in kennis onder vermelding van de redenen die tot zijn besluit hebben geleid .  2 .  De Commissie onderzoekt zo spoedig mogelijk de door de Lid-Staat opgegeven redenen en raadpleegt de Lid-Staten in het kader van het Permanent Comité voor levensmiddelen; zij brengt vervolgens onverwijld advies uit en neemt de passende maatregelen .  3 .  Indien de Commissie van mening is dat de nationale maatregel moet worden ingetrokken of gewijzigd, leidt zij de procedure van artikel 13 in om passende maatregelen te treffen .  Artikel 12 1 .  Indien een Lid-Staat aan de hand van een uitvoerige motivering op grond van nieuwe gegevens of een nieuwe beoordeling van bestaande gegevens ter beschikking gekomen na de vaststelling van een van de bijzondere richtlijnen vaststelt dat  het gebruik van een voor bijzondere voeding bestemd levensmiddel voor de gezondheid van de mens gevaar oplevert hoewel aan de bepalingen van de desbetreffende bijzondere richtlijn is voldaan, kan die Lid-Staat de toepassing van de betrokken bepalingen  op zijn grondgebied tijdelijk opschorten of beperken . Hij stelt de andere Lid-Staten en de Commissie daarvan onverwijld in kennis onder vermelding van de redenen die tot zijn besluit hebben geleid .  2 .  De Commissie onderzoekt zo spoedig mogelijk de door de Lid-Staat opgeven redenen en raadpleegt de Lid-Staten in het kader van het Permanent Comité voor levensmiddelen; zij brengt vervolgens onverwijld advies uit en neemt de passende maatregelen .  3 .  Indien de Commissie wijzigingen in deze richtlijn en/of in bijzondere richtlijnen noodzakelijk acht om aan de in lid 1 genoemde moeilijkheden het hoofd te bieden en de bescherming van de gezondheid van de mens te waarborgen, leidt zij met het oog op de vaststelling van die wijzgingen de procedure van artikel 13 in . In dat geval kan de Lid-Staat die  vrijwaringsmaatregelen heeft getroffen, deze handhaven totdat de wijzigingen zijn vastgesteld .  Artikel 13 In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure, leidt de voorzitter van het Permanent Comité voor levensmiddelen de procedure in bij dit Comité, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van de  vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen . Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie . Het Comité  spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen . Bij de stemming in het Comité worden de stemmen van  de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel . De voorzitter neemt niet aan de stemming deel .  De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité .  Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen . De Raad besluit met  gekwalificeerde meerderheid van stemmen .  Indien de Raad, na verloop van een termijn van drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld .  Artikel 14 Richtlijn 77/94/EEG wordt ingetrokken .  Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage II voorkomende concordantietabel .  Artikel 15 1 .  De Lid-Staten wijzigen hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen op een zodanige wijze dat :  - de handel in produkten die aan deze richtlijn voldoen, uiterlijk op 16 mei 1990 wordt toegestaan;  - de handel in produkten die niet aan deze richtlijn voldoen, vanaf 16 mei 1991 wordt verboden .  Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  2 .  Lid 1 doet geen afbreuk aan de nationale bepalingen die, bij gebreke van in artikel 4 bedoelde richtlijnen, van toepassing zijn op sommige groepen voor bijzondere voeding bestemde levensmiddelen .  Artikel 16 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .   Gedaan te Brussel, 3 mei 1989 .  Voor de Raad De Voorzitter P . SOLBES  ( 1 ) PB nr . C 124 van 23 . 5 . 1986, blz . 7, en PB nr . C 161 van 19 . 6 . 1987, blz . 12 . ( 2 ) PB nr . C 99 van 13 . 4 . 1987, blz . 54, en PB nr . C 120 van 16 . 5 . 1989 . ( 3 ) PB nr . C 328 van 22 . 12. 1986, blz . 9 . ( 4 ) PB nr . L 26 van 31 . 1 . 1977, blz . 55 . ( 5 ) PB nr . L 2 van 3 . 1 . 1985, blz . 22.(6 ) PB nr . L 291 van 19 . 11. 1969, blz . 9.(7 ) PB nr . L 136 van 20 . 5 . 1974, blz . 1.(8 ) PB nr . L 33 van 8 . 2 . 1979, blz . 1 . ( 9 ) Zie bladzijde 17 van dit Publikatieblad .   BIJLAGE I   Voor bijzondere voeding bestemde groepen levensmiddelen waarvoor bij bijzondere richtlijnen bijzondere bepalingen worden vastgesteld (¹)  1 .  Zuigelingenvoeding 2 .  Opvolgmelk en andere opvolgvoeding 3 .  Babyvoeding 4 .  Levensmiddelen met lage of gereduceerde energiewaarde, voor gewichtscontrole 5 .  Dieetvoeding voor medisch gebruik 6 .  Natriumarme levensmiddelen, met inbegrip van natriumarm of natriumvrij dieetzout 7 .  Glutenvrije levensmiddelen 8 .  Voeding die is afgestemd op grote spierinspanning, vooral voor sportbeoefenaars 9 .  Voeding voor personen bij wie de glucosestofwisseling is verstoord ( diabetici ).  (¹) Deze richtlijn heeft geen consequenties voor produkten die reeds in de handel zijn op het moment waarop de richtlijn wordt vastgesteld .    BIJLAGE II    CONCORDANTIETABEL   Richtlijn 77/94/EEG Deze richtlijn Artikel 1, lid 1 Artikel 1, lid 1 Artikel 1, lid 2 Artikel 2, lid 2 Artikel 1, lid 3 - Artikel 2, lid 1 Artikel 3, lid 1 Artikel 2, lid 2, eerste alinea 1 Artikel 2 lid 1 Artikel 2, lid 2, tweede alinea 2 - Artikel 2, lid 3 Artikel 2, lid 2 Artikel 2, lid 4 Artikel 2, lid 3 Artikel 3 Artikel 3, lid 2 - Artikel 4 Artikel 4, lid 1 Artikel 6, lid 1 Artikel 4, lid 2 Artikel 5 Artikel 4, lid 3 Artikel 6, lid 2 Artikel 5, lid 1 Artikel 7, lid 1 Artikel 5, lid 2, onder a ) Artikel 7, lid 2 Artikel 5, lid 2, onder b ) en c ) Artikel 7, lid 3, onder a ) en b ) Artikel 5, lid 2, onder d ) - Artikel 5, lid 2, onder e ) Artikel 7, lid 4 Artikel 5, lid 3 - Artikel 6 Artikel 8 - Artikel 9 Artikel 7, lid 1 Artikel 10, lid 1 - Artikel 10, lid 2 Artikel 7, lid 2 - Artikel 8 - - Artikel 11 - Artikel 12 Artikel 9 Artikel 13 Artikel 10 - Artikel 11 - - Artikel 14 Artikel 12 Artikel 15 Artikel 13 Artikel 16 - Bijlage I


Avis juridique important

|

31999L0032

Richtlijn 1999/32/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen en tot wijziging van Richtlijn 93/12/EEG

Publicatieblad Nr. L 121 van 11/05/1999 blz. 0013 - 0018

RICHTLIJN 1999/32/EG VAN DE RAADvan 26 april 1999betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen en tot wijziging van Richtlijn 93/12/EEGDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130 S, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Volgens de procedure van artikel 189 C van het Verdrag(3),(1) Overwegende dat de doelstellingen en de beginselen van het milieubeleid van de Gemeenschap, zoals vervat in de op de beginselen van artikel 130 R van het Verdrag gebaseerde milieuactieprogramma's, met name het vijfde milieuactieprogramma(4), er voornamelijk op gericht zijn alle burgers doeltreffend te beschermen tegen de erkende risico's van zwaveldioxide-emissies en het milieu te beschermen door voorkoming van overschrijdingen van kritische zwavelbelastingen en -niveaus;(2) Overwegende dat de bescherming van de volksgezondheid overeenkomstig artikel 129 van het Verdrag een integrerend bestanddeel van het Gemeenschapsbeleid op andere gebieden vormt; dat het optreden van de Gemeenschap overeenkomstig artikel 3, onder o), van het Verdrag een bijdrage dient te omvatten tot de verwezenlijking van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid;(3) Overwegende dat de uitstoot van zwaveldioxide aanmerkelijk bijdraagt tot het probleem van verzuring in de Europese Gemeenschap en dat zwaveldioxide ook een rechtstreekse uitwerking op de volksgezondheid en het milieu heeft;(4) Overwegende dat verzuring en zwaveldioxide in de atmosfeer gevoelige ecosystemen beschadigen, de biodiversiteit doen afnemen, afbreuk doen aan de leefbaarheid van het milieu en een negatieve uitwerking hebben op de groei van gewassen en bossen; dat zure regen in de steden aanzienlijke schade aan gebouwen en aan het architectonische erfgoed kan toebrengen; dat zwaveldioxideverontreiniging ook een belangrijk effect op de volksgezondheid kan hebben, met name bij mensen die aan ademhalingsziekten lijden;(5) Overwegende dat verzuring een grensoverschrijdend verschijnsel is waarvoor zowel communautaire als nationale of lokale maatregelen vereist zijn;(6) Overwegende dat de uitstoot van zwaveldioxide tot de vorming van deeltjes in de atmosfeer bijdraagt;(7) Overwegende dat de Gemeenschap en de afzonderlijke lidstaten verdragsluitende partijen zijn bij het Verdrag betreffende grensoverschrijdende luchtverontreiniging over lange afstand van de VN-ECE; dat het tweede protocol betreffende grensoverschrijdende verontreiniging door zwaveldioxide van de VN-ECE bepaalt dat de verdragsluitende partijen de emissie van zwaveldioxide met de in het eerste protocol vastgelegde 30 % of met nog meer moeten verminderen en dat het tweede protocol van de VN-ECE uitgaat van de veronderstelling dat de kritische milieubelastings- en emissieniveaus in sommige kwetsbare gebieden nog steeds zullen worden overschreden; dat er nog verdere maatregelen ter vermindering van de zwaveldioxide-emissies nodig zullen zijn om te voldoen aan de doelstellingen van het vijfde milieuactieprogramma; dat de verdragsluitende partijen derhalve de emissie van zwaveldioxide aanmerkelijk verder dienen te verminderen;(8) Overwegende dat het reeds tientallen jaren bekend is dat de kleine hoeveelheden zwavel die van nature in aardolie en in kolen voorkomen de belangrijkste bron zijn van de uitstoot van zwaveldioxide, die een van de hoofdoorzaken van "zure regen" en een van de belangrijkste oorzaken van de luchtverontreiniging in veel stedelijke en industriële gebieden is;(9) Overwegende dat de Commissie ter bestrijding van verzuring in de Gemeenschap onlangs een mededeling heeft gepubliceerd betreffende een kosteneffectieve strategie; dat de vermindering van de zwaveldioxide-uitstoot uit de verbranding van bepaalde vloeibare brandstoffen een integrerend onderdeel van deze kosteneffectieve strategie is; dat de Gemeenschap de noodzaak van maatregelen voor alle andere brandstoffen erkent;(10) Overwegende dat uit onderzoek is gebleken dat de voordelen van een vermindering van de zwavelemissie door verlaging van het zwavelgehalte van brandstoffen vaak aanzienlijk zwaarder zullen wegen dan de geraamde kosten voor de industrie en dat de technische middelen voor het verminderen van het zwavelgehalte van vloeibare brandstoffen bestaan en ruim beschikbaar zijn;(11) Overwegende dat, in overeenstemming met het subsidiariteits- en het proportionaliteitsbeginsel als bedoeld in artikel 3 B van het Verdrag, de doelstelling van vermindering van de emissies van zwaveldioxide uit de verbranding van bepaalde soorten vloeibare brandstoffen door de lidstaten afzonderlijk niet doeltreffend kan worden verwezenlijkt; dat ongecoördineerde maatregelen niet kunnen waarborgen dat die doelstelling wordt verwezenlijkt, eventueel contraproductief kunnen zijn en in grote onzekerheid op de markt van de betrokken brandstoffen zullen resulteren; dat het derhalve, gezien de noodzaak de zwaveldioxide-emissies in de gehele Gemeenschap te verminderen, doeltreffender is maatregelen op het niveau van de Gemeenschap te nemen; dat deze richtlijn niet verder gaat dan hetgeen minimaal nodig is om de gewenste doelstelling te verwezenlijken;(12) Overwegende dat de Commissie in Richtlijn 93/12/EEG van de Raad van 23 maart 1993 betreffende het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen(5) is verzocht bij de Raad een voorstel in te dienen met lagere grenswaarden voor het zwavelgehalte van gasolie en nieuwe grenswaarden voor vliegtuigkerosine en dat het wenselijk is daarbij grenswaarden vast te stellen voor het zwavelgehalte van andere vloeibare brandstoffen, met name zware stookolie, bunkerolie, gasolie voor de zeescheepvaart en gasolie, op basis van kosten/batenstudies;(13) Overwegende dat deze richtlijn een lidstaat overeenkomstig artikel 130 T van het Verdrag niet belet verdergaande beschermingsmaatregelen te handhaven of te treffen; dat dergelijke maatregelen verenigbaar moeten zijn met het Verdrag en ter kennis van de Commissie dienen te worden gebracht;(14) Overwegende dat een lidstaat, alvorens nieuwe, verdergaande beschermingsmaatregelen in te voeren, de Commissie in kennis moet stellen van de ontwerpmaatregelen overeenkomstig Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften(6);(15) Overwegende dat voor de grenswaarde van het zwavelgehalte van zware stookolie voorzien dient te worden in afwijkingen voor lidstaten of gebieden van lidstaten waar de toestand van het milieu dat toelaat;(16) Overwegende dat voor de grenswaarde van het zwavelgehalte van zware stookolie tevens voorzien dient te worden in afwijkingen voor het gebruik daarvan in stookinstallaties die voldoen aan de emissiegrenswaarden van Richtlijn 88/609/EEG van de Raad van 24 november 1988 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties(7); dat het in het kader van de komende herziening van Richtlijn 88/609/EEG noodzakelijk kan zijn sommige bepalingen van de onderhavige richtlijn opnieuw te bezien en zo nodig te wijzigen;(17) Overwegende dat de gemiddelde zwaveldioxide-emissie van de stookinstallaties van een raffinaderij die niet onder artikel 3, lid 3, onder i), punt c), vallen de in Richtlijn 88/609/EEG of toekomstige herzieningen van die richtlijn vastgestelde grenswaarden niet mag overschrijden; dat de lidstaten bij de toepassing van deze richtlijn in aanmerking dienen te nemen dat vervangende brandstoffen die niet in artikel 2 worden genoemd geen grotere emissie van verzuring veroorzakende verontreinigende stoffen teweeg mogen brengen;(18) Overwegende dat bij Richtlijn 93/12/EEG reeds een grenswaarde van 0,2 % voor het zwavelgehalte van gasolie is vastgesteld; dat die grenswaarde per 1 januari 2008 in 0,1 % moet worden gewijzigd;(19) Overwegende dat overeenkomstig de Akte van Toetreding van 1994 voor Oostenrijk en Finland gedurende een periode van vier jaar vanaf de datum van toetreding wat betreft Richtlijn 93/12/EEG een afwijking voor het zwavelgehalte van gasolie geldt;(20) Overwegende dat er technische en economische problemen verbonden kunnen zijn aan de grenswaarde van 0,2 % (vanaf 2000) en van 0,1 % (vanaf 2008) voor het zwavelgehalte van gasolie voor de zeescheepvaart in Griekenland op zijn hele grondgebied, Spanje wat de Canarische Eilanden betreft, Frankrijk wat de Franse overzeese departementen betreft, en Portugal wat de archipels van Madeira en de Azoren betreft; dat een ontheffing voor Griekenland, de Canarische Eilanden, de Franse overzeese departementen en de archipels van Madeira en de Azoren geen negatief effect mag hebben op de markt voor gasolie voor de zeescheepvaart en dat de uitvoer van gasolie voor de zeescheepvaart uit Griekenland, de Canarische Eilanden, de Franse overzeese departementen en de archipels van Madeira en de Azoren naar de andere lidstaten moet stroken met de geldende voorschriften in de lidstaat van invoer; dat derhalve een ontheffing van de grenswaarden van zwavel in gewichtprocent voor gasolie voor de zeescheepvaart moet worden verleend aan Griekenland, de Canarische Eilanden, de Franse overzeese departementen en de archipels van Madeira en de Azoren;(21) Overwegende dat de zwavelemissie van de scheepvaart uit de verbranding van bunkerolie met een hoog zwavelgehalte bijdraagt tot de verontreiniging met zwaveldioxide en de verzuringsproblemen; dat de Gemeenschap bij de huidige en toekomstige onderhandelingen over het Marpol-verdrag in de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) zal pleiten voor een doeltreffender bescherming van gebieden die gevoelig zijn voor SOx-emissies en een verlaging van de normale grenswaarde voor bunkerolie (die nu 4,5 % bedraagt); dat voortgegaan moet worden met de initiatieven van de Gemeenschap om de Noordzee en de Kanaalzone tot een bijzonder SOx-emissiebepalingsgebied uit te roepen;(22) Overwegende dat er nader onderzoek moet worden verricht naar de effecten van de verzuring op ecosystemen en het menselijk lichaam; dat de Europese Gemeenschap dergelijk onderzoek met het vijfde kaderprogramma voor onderzoek(8) steunt;(23) Overwegende dat de Commissie in het geval van verstoring van de voorziening met ruwe aardolie, olieproducten of andere koolwaterstoffen kan toestaan dat op het grondgebied van een lidstaat een hogere grenswaarde wordt gehanteerd;(24) Overwegende dat de lidstaten geschikte regelingen voor toezicht op de naleving van de bepalingen van deze richtlijn dienen te treffen; dat aan de Commissie verslag dient te worden uitgebracht over het zwavelgehalte van vloeibare brandstoffen;(25) Overwegende dat Richtlijn 93/12/EEG duidelijkheidshalve dient te worden gewijzigd,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Doel en werkingssfeer1. Doel van deze richtlijn is de emissies van zwaveldioxide ten gevolge van de verbranding van bepaalde soorten vloeibare brandstoffen te verminderen en aldus de schadelijke effecten van dergelijke emissies op mens en milieu terug te dringen.2. De emissies van zwaveldioxide bij de verbranding van bepaalde vloeibare uit aardolie verkregen brandstoffen worden verminderd door grenswaarden vast te stellen voor het zwavelgehalte van die brandstoffen als voorwaarde voor het gebruik ervan op het grondgebied van de lidstaten.De bij deze richtlijn vastgestelde verlaging van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare, uit aardolie verkregen brandstoffen is evenwel niet van toepassing op:a) - uit aardolie verkregen vloeibare brandstoffen die door zeeschepen worden gebruikt, met uitzondering van brandstoffen die onder de definitie van artikel 2, punt 3, vallen; en- gasolie voor de zeescheepvaart die gebruikt wordt door schepen die een grens tussen een derde land en een lidstaat overschrijden;b) brandstoffen die bestemd zijn om vóór hun definitieve verbranding nog een processtap te ondergaan;c) brandstoffen die in de raffinage-industrie worden verwerkt.Artikel 2DefinitiesIn deze richtlijn wordt verstaan onder:1. zware stookolie:- een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof die onder de GN-codes 2710 00 71 tot en met 2710 00 78 is begrepen,of- een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof, met uitzondering van gasolie zoals omschreven in de punten 2 en 3, die op grond van de distillatiegrenzen ervan behoort tot de categorie zware oliën welke zijn bestemd om als brandstof te worden gebruikt en die, distillatieverliezen inbegrepen, voor minder dan 65 volumeprocent overdistilleren bij 250 °C, gemeten met ASTM-methode D86. Wanneer de distillatie niet met behulp van ASTM-methode D86 kan worden bepaald, wordt het aardolieproduct eveneens als zware stookolie ingedeeld;2. gasolie:- een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof die onder GN-code 2710 00 67 of 2710 00 68 valt,of- een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof die op grond van de distillatiegrenzen ervan behoort tot de middeldistillaten die zijn bestemd om als brandstof te worden gebruikt en die, distillatieverliezen inbegrepen, voor ten minste 85 volumeprocent overdistilleren bij 350 °C, gemeten met ASTM-methode D86.Dieselbrandstoffen als omschreven in artikel 2, lid 2, van Richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1998 betreffende de kwaliteit van benzine en dieselbrandstof en tot wijziging van Richtlijn 93/12/EEG(9) zijn niet onder deze definitie begrepen. Brandstoffen die worden gebruikt in niet voor de weg bestemde mobiele machines en landbouwtrekkers vallen eveneens buiten deze definitie;3. gasolie voor de zeescheepvaart: brandstoffen die bestemd zijn voor de zeescheepvaart en beantwoorden aan de definitie van punt 2, of een viscositeit of dichtheid hebben die binnen de viscositeit- of dichtheidsgrenzen ligt welke in tabel 1 van ISO 8217 (1996) voor mariene distillaten zijn bepaald;4. ASTM-methode: de methode van de "American Society for Testing and Materials", zoals omschreven in de uitgave van 1976 van de standaarddefinities en specificaties voor olieproducten en smeermiddelen;5. stookinstallatie: een technische inrichting waarin brandstoffen geoxideerd worden met het oog op gebruik van de opgewekte warmte;6. kritische belasting: een kwantitatieve schatting van de grens voor de blootstelling aan een of meer verontreinigende stoffen waar beneden volgens de huidige stand van de kennis geen significante schadelijke effecten op gevoelige delen van het milieu optreden.Artikel 3Maximumzwavelgehalte van zware stookolie1. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat met ingang van 1 januari 2003 op hun grondgebied geen zware stookolie wordt gebruikt met een zwavelgehalte van meer dan 1,00 massaprocent.2. Op voorwaarde dat voldaan is aan de luchtkwaliteitsnormen voor zwaveldioxide zoals vastgesteld in Richtlijn 80/779/EEG van de Raad(10) of in een Gemeenschapsbesluit waarbij deze normen worden ingetrokken en vervangen, alsmede in andere desbetreffende Gemeenschapsvoorschriften, en de emissies niet bijdragen tot overschrijding van de desbetreffende kritische belasting in een andere lidstaat, mag een lidstaat op zijn gehele grondgebied of een deel daarvan het gebruik van zware stookolie met een zwavelgehalte tussen 1,00 en 3,00 massaprocent toestaan. Die toestemming geldt slechts zolang de emissies van een lidstaat niet bijdragen tot overschrijding van kritische belastingswaarden in een andere lidstaat.3. i) Behoudens passende emissiecontroles door de bevoegde instanties zijn de leden 1 en 2 niet van toepassing op zware stookolie die wordt gebruikta) in stookinstallaties die onder Richtlijn 88/609/EEG vallen en overeenkomstig de definitie van artikel 2, punt 9, van die richtlijn worden beschouwd als nieuwe installaties en voldoen aan de grenswaarden voor zwaveldioxide-emissies voor dergelijke installaties, zoals bepaald in artikel 4 en in bijlage IV van die richtlijn,b) in andere stookinstallaties die niet onder punt a) vallen, indien de zwaveldioxide-emissies van de installatie ten hoogste 1700 mg/Nm3 bedragen bij een rookgaszuurstofgehalte van 3 volumeprocent op droge basis,c) voor verbranding in raffinaderijen, indien de gemiddelde maandelijkse zwaveldioxide-emissie van alle installaties in de raffinaderij (behalve stookinstallaties die onder punt a) vallen), ongeacht de gebruikte brandstofsoort of brandstofcombinatie, beneden een door iedere lidstaat vast te stellen grens van ten hoogste 1700 mg/Nm3 ligt.ii) De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat stookinstallaties die zware stookolie met een hoger dan het in lid 1 genoemde zwavelgehalte gebruiken, niet worden geëxploiteerd zonder een door een bevoegde instantie afgegeven vergunning waarin de emissiegrenswaarden zijn aangegeven.4. De bepalingen van lid 3 worden opnieuw bezien en zo nodig herzien in het kader van toekomstige herzieningen van Richtlijn 88/609/EEG.5. Wanneer een lidstaat gebruik maakt van de in lid 2 bedoelde mogelijkheid, stelt hij de Commissie en het publiek daarvan ten minste twaalf maanden van tevoren in kennis. Aan de Commissie wordt voldoende informatie verschaft zodat zij kan nagaan of aan de in lid 2 bedoelde criteria is voldaan. De Commissie licht de overige lidstaten in.Binnen zes maanden na de datum waarop zij de informatie van de lidstaat heeft ontvangen, onderzoekt de Commissie de voorgenomen maatregelen en neemt zij overeenkomstig de procedure van artikel 9 een besluit, dat zij aan de lidstaten meedeelt. Dit besluit wordt om de acht jaar opnieuw bezien op basis van informatie die de betrokken lidstaten overeenkomstig de procedure van artikel 9 aan de Commissie moeten verstrekken.Artikel 4Maximumzwavelgehalte van gasolie1. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat op hun grondgebied geen gasolie, met inbegrip van gasolie voor de zeescheepvaart, wordt gebruikt, met ingang van- 1 juli 2000 als het zwavelgehalte meer dan 0,20 massaprocent bedraagt;- 1 januari 2008 als het zwavelgehalte meer dan 0,10 massaprocent bedraagt.2. In afwijking van lid 1 mag Spanje voor de Canarische Eilanden, Frankrijk voor de Franse overzeese departementen, Griekenland voor zijn gehele grondgebied of een gedeelte daarvan, en Portugal voor de archipels van Madeira en de Azoren het gebruik van gasolie voor de zeescheepvaart met een zwavelgehalte van meer dan de in lid 1 aangegeven grenswaarden toestaan.3. Op voorwaarde dat voldaan is aan de luchtkwaliteitsnormen voor zwaveldioxide als vastgesteld in Richtlijn 80/779/EEG of in een Gemeenschapsbesluit waarbij deze normen worden ingetrokken en vervangen, alsmede in andere desbetreffende Gemeenschapsvoorschriften, en de emissies niet bijdragen tot overschrijding van de kritische belastingswaarden in een andere lidstaat, mag een lidstaat op zijn gehele grondgebied of een deel daarvan het gebruik van gasolie met een zwavelgehalte tussen 0,10 en 0,20 massaprocent toestaan. Die toestemming geldt slechts zolang de emissies van een lidstaat niet bijdragen tot overschrijding van kritische belastingswaarden in een andere lidstaat en vervalt uiterlijk op 1 januari 2013.4. Wanneer een lidstaat gebruik maakt van de in lid 3 genoemde mogelijkheid, stelt hij de Commissie en het publiek daarvan ten minste twaalf maanden van tevoren in kennis. Aan de Commissie wordt voldoende informatie verschaft zodat zij kan nagaan of aan de in lid 3 bedoelde criteria is voldaan. De Commissie licht de overige lidstaten in.Binnen zes maanden na de datum waarop zij de informatie van de lidstaat heeft ontvangen, onderzoekt de Commissie de voorgenomen maatregelen en neemt zij, overeenkomstig de procedure van artikel 9, een besluit dat zij aan de lidstaten meedeelt.Artikel 5Verandering in de brandstofvoorzieningIndien het door een plotselinge verandering in de voorziening met ruwe aardolie, olieproducten of andere koolwaterstoffen voor een lidstaat moeilijk wordt om aan de grenswaarden voor het zwavelgehalte overeenkomstig de artikelen 3 en 4 te voldoen, stelt die lidstaat de Commissie daarvan in kennis. De Commissie mag gedurende een periode van ten hoogste zes maanden op het grondgebied van de betrokken lidstaat een hogere grenswaarde toestaan en stelt de Raad en de lidstaten van haar besluit in kennis. Iedere lidstaat kan binnen één maand het besluit van de Commissie aan de Raad voorleggen. De Raad kan binnen twee maanden met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen.Artikel 6Monsterneming en analyse1. De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om door middel van monsterneming te controleren of het zwavelgehalte van brandstoffen voldoet aan de voorschriften van de artikelen 3 en 4. Met het nemen van monsters wordt aangevangen binnen zes maanden na de datum waarop de toepasselijke grenswaarde voor het zwavelgehalte van de brandstof van kracht wordt. Er worden voldoende vaak monsters genomen en wel zo dat zij representatief zijn voor de gecontroleerde brandstof.2. De referentiemethode voor de bepaling van het zwavelgehalte is:a) ISO-methode 8754 (1992) en PrEN ISO 14596 voor zware stookolie en gasolie voor de zeescheepvaart;b) EN-methode 24260 (1987), ISO 8754 (1992) en PrEN ISO 14596 voor gasolie.De arbitragemethode is PrEN ISO 14596. De statistische interpretatie van de resultaten van de controles op het zwavelgehalte van gasolie geschiedt overeenkomstig ISO-norm 4259 (1992).Artikel 7Rapportage en herziening1. Op basis van de overeenkomstig artikel 6 verrichte monsterneming en analyse dienen de lidstaten jaarlijks vóór 30 juni bij de Commissie een kort verslag in over het zwavelgehalte van de onder deze richtlijn vallende vloeibare brandstoffen die gedurende het voorgaande kalenderjaar op hun grondgebied zijn gebruikt. Dat verslag bevat een overzicht van de ingevolge artikel 3, lid 3, toegestane uitzonderingen.2. Op basis van onder meer het overeenkomstig lid 1 jaarlijks in te dienen verslag en de waargenomen ontwikkelingen in de luchtkwaliteit en de verzuring, dient de Commissie uiterlijk op 31 december 2006 bij het Europees Parlement en de Raad een rapport in. De Commissie kan dat rapport aanvullen met voorstellen tot herziening van deze richtlijn en met name de voor elke brandstofcategorie vastgestelde grenswaarden en de krachtens artikel 3, leden 2 en 3, en artikel 4, leden 2 en 3, toegestane uitzonderingen en ontheffingen.3. De Commissie gaat na welke maatregelen genomen kunnen worden voor het verminderen van de bijdrage van de verbranding van andere dan de in artikel 2, punt 3, genoemde mariene brandstoffen tot de verzuring en dient zo nodig voor eind 2000 een voorstel in.Artikel 8Wijzigingen van Richtlijn 93/12/EEG1. Richtlijn 93/12/EEG wordt als volgt gewijzigd:a) in artikel 1 worden lid 1, onderdeel a), en lid 2 geschrapt;b) in artikel 2 wordt de eerste alinea van de leden 2 en 3 geschrapt;c) de artikelen 3 en 4 worden geschrapt.2. Lid 1 is van toepassing met ingang van 1 juli 2000.Artikel 9Raadgevend ComitéDe Commissie wordt bijgestaan door een comité van raadgevende aard bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het comité brengt binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie advies uit over dit ontwerp, zo nodig door middel van een stemming.Het advies wordt in de notulen opgenomen; voorts heeft iedere lidstaat het recht te verzoeken dat zijn standpunt in de notulen wordt opgenomen.De Commissie houdt zoveel mogelijk rekening met het door het comité uitgebrachte advies. Zij brengt het comité op de hoogte van de wijze waarop zij rekening heeft gehouden met zijn advies.Artikel 10OmzettingDe lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 juli 2000 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 11SanctiesDe lidstaten stellen sancties vast voor inbreuken op de nationale bepalingen die overeenkomstig deze richtlijn zijn vastgesteld. De vastgestelde sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.Artikel 12InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 13AdressatenDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 26 april 1999.Voor de RaadDe voorzitterJ. FISCHER(1) PB C 190 van 21.6.1997, blz. 9, enPB C 259 van 18.8.1998, blz. 5.(2) PB C 355 van 21.11.1997, blz. 1.(3) Advies van het Europees Parlement van 13 mei 1998 (PB C 167 van 1.6.1998, blz. 111), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 6 oktober 1998 (PB C 364 van 25.11.1998, blz. 20) en besluit van het Europees Parlement van 9 februari 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(4) PB C 138 van 17.5.1993, blz. 5.(5) PB L 74 van 27.3.1993, blz. 81.(6) PB L 109 van 26.4.1983, blz. 8. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 96/139/EG van de Commissie (PB L 32 van 10.2.1996, blz. 31).(7) PB L 336 van 7.12.1988, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/66/EG (PB L 337 van 24.12.1994, blz. 83).(8) PB L 26 van 1.2.1999, blz. 1.(9) PB L 350 van 28.12.1998, blz. 58.(10) PB L 229 van 30.8.1980, blz. 30. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG (PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48).


title: Richtlijn 2014/82/EU van de Commissie van 24 juni 2014 tot wijziging van Richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad op het gebied van algemene vakkennis, medische eisen en vergunningsvereisten  Voor de EER relevante tekst

text:
               25.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 184/11

         RICHTLIJN 2014/82/EU VAN DE COMMISSIE
   van 24 juni 2014
   tot wijziging van Richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad op het gebied van algemene vakkennis, medische eisen en vergunningsvereisten
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2007/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 inzake de certificering van machinisten die locomotieven en treinen op het spoorwegsysteem van de Gemeenschap besturen (1), en met name artikel 31,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In bijlage II bij Richtlijn 2007/59/EG is bepaald dat een doeltreffend gezichtsvermogen voor beide ogen niet vereist is indien de machinist over een adequate aanpassing en toereikende compenserende ervaring beschikt en alleen indien hij het binoculaire gezichtsvermogen na indiensttreding heeft verloren. Deze bepaling is strijdig met de andere eisen in bijlage II bij Richtlijn 2007/59/EG inzake het gezichtsvermogen en kan het hoge veiligheidsniveau in het spoorverkeer in het gedrang brengen.

               (2)

               Bovendien zijn een aantal eisen in de bijlagen IV en VI bij Richtlijn 2007/59/EG inzake de vergunning en het bevoegdheidsbewijs onduidelijk, waardoor deze in de lidstaten op verschillende manieren worden toegepast en de invoering van een geharmoniseerde machinistenvergunning in de Unie in het gedrang komt.

               (3)

               Op 7 mei 2012 heeft het Europees Spoorwegbureau aan de Europese Commissie advies uitgebracht over de wijzigingen van de bijlagen II, IV en VI bij Richtlijn 2007/59/EG. De in het Europees Comité voor de sociale dialoog vertegenwoordigde instanties zijn geraadpleegd overeenkomstig artikel 31 van die richtlijn.

               (4)

               Er moeten overgangsmaatregelen worden vastgesteld voor machinisten die vóόr de datum van toepassing van deze richtlijn hun vergunning overeenkomstig Richtlijn 2007/59/EG hebben behaald of zullen behalen.

               (5)

               Richtlijn 2007/59/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (6)

               De bij deze richtlijn vastgestelde maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het comité dat de Commissie bijstand verleent overeenkomstig artikel 32, lid 1, van Richtlijn 2007/59/EG.

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 2007/59/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Bijlage II wordt als volgt gewijzigd:
               In punt „1.2. Gezichtsvermogen”, wordt het zevende streepje vervangen door:

                           „—

                           gezichtsvermogen voor beide ogen: doeltreffend;”.

               2)

               Bijlage IV wordt vervangen door de tekst in bijlage I bij de onderhavige richtlijn.

               3)

               Bijlage VI wordt gewijzigd als aangegeven in bijlage II bij de onderhavige richtlijn.

         Artikel 2
   Machinisten die vóór de in artikel 3, lid 1, van deze richtlijn bedoelde toepassingsdatum overeenkomstig Richtlijn 2007/59/EG hun vergunning hebben behaald of zullen behalen, worden geacht aan de eisen van die richtlijn te voldoen.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 2015 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 1 januari 2016.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de voornaamste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   3.   De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta zolang deze landen op hun respectieve grondgebied niet over een spoorwegnet beschikken.
   Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 24 juni 2014.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 315 van 3.12.2007, blz. 51.

      BIJLAGE I

            „BIJLAGE IV
            ALGEMENE VAKKENNIS EN VERGUNNINGSVEREISTEN
            De doelstelling van de „algemene opleiding” is het verwerven van de „algemene” vakkennis over alle relevante aspecten van het beroep van machinist. In de algemene opleiding ligt de nadruk op de basiskennis en de principes die op alle types rollend materieel en alle infrastructuur van toepassing zijn. Deze opleiding kan zonder praktijkoefeningen worden georganiseerd.
            Kennis over specifieke types rollend materieel of van de veiligheids- en exploitatievoorschriften en -technieken voor specifieke infrastructuur maken geen deel uit van de „algemene” vakkennis. Opleiding over specifieke types rollend materieel of infrastructuur houdt verband met het bevoegdheidsbewijs van de machinist en is gespecificeerd in de bijlagen V en VI.
            De algemene opleiding bestrijkt de hierna in de punten (1) tot en met (7) genoemde onderwerpen. De volgorde daarvan is geen weerspiegeling van een bepaalde prioriteit.
            De in de lijst gebruikte werkwoorden verwijzen naar de aard van de door de leerling te verwerven vaardigheden. Hun betekenis wordt omschreven in de volgende tabel:

                        Aard van de bekwaamheid

                        Omschrijving

                        kennen, beschrijven

                        beschrijft het verwerven van kennis (gegevens, feiten) die nodig is om verbanden te begrijpen

                        begrijpen, herkennen

                        beschrijft de herkenning en het memoriseren van inhoud, de uitvoering van taken en het oplossen van problemen in een bepaald kader

                        (1)

                        De taken van een machinist, de werkomgeving, de rol en verantwoordelijkheid binnen de spoorwegexploitatie, de professionele en persoonlijke eisen waaraan machinisten dienen te voldoen:

                                    a)

                                    kennis van de algemene beginselen van de regelgeving en de toepasselijke regels inzake spoorwegexploitatie en -veiligheid (eisen en procedures voor de certificering van machinisten, gevaarlijke goederen, milieubescherming, brandbescherming enz.);

                                    b)

                                    inzicht in de specifieke eisen en de professionele en persoonlijke vereisten (voornamelijk zelfstandig werken, ploegendiensten over perioden van meer dan 24 uur, individuele bescherming en veiligheid, lezen en bijwerken van documenten enz.);

                                    c)

                                    inzicht in het gedrag dat conform is met de veiligheidskritieke verantwoordelijkheden (geneesmiddelen, alcohol, drugs en andere psychoactieve stoffen, ziekte, stress, vermoeidheid enz);

                                    d)

                                    kennis van de referentie- en exploitatiedocumenten (bv. regelgevings-, route- en machinistenhandboek enz.);

                                    e)

                                    kennis van de verantwoordelijkheden en functies van de betrokken personen;

                                    f)

                                    inzicht in het belang van nauwkeurigheid bij het uitvoeren van taken en in de werkmethoden;

                                    g)

                                    inzicht inzake veiligheid en gezondheid op het werk (bv. gedragsregels op of in de nabijheid van sporen, regels om tractie-eenheden op een veilige manier te betreden of te verlaten, ergonomie, regels inzake de veiligheid van het personeel, persoonlijke beschermingsmiddelen enz.);

                                    h)

                                    kennis van de gedragsregels en -principes (stressbeheer, extreme situaties enz.);

                                    i)

                                    kennis van de beginselen van milieubescherming (duurzaam rijden enz.).

                        (2)

                        Spoorwegtechnologieën, met inbegrip van de veiligheidsbeginselen die aan de exploitatievoorschriften ten grondslag liggen:

                                    a)

                                    kennis van de beginselen, voorschriften en regels inzake de veiligheid van de spoorwegexploitatie;

                                    b)

                                    kennis van de verantwoordelijkheden en functies van de betrokken personen.

                        (3)

                        Basisbeginselen van de spoorweginfrastructuur:

                                    a)

                                    kennis van de structurele en systeembeginselen en -parameters;

                                    b)

                                    kennis van de algemene kenmerken van sporen, stations, emplacementen;

                                    c)

                                    kennis op het gebied van spoorweginfrastructuur (bruggen, tunnels, wissels enz.);

                                    d)

                                    kennis inzake exploitatiemodi (enkelspoor, dubbelspoor enz.);

                                    e)

                                    kennis op het gebied van sein- en treinbesturingssystemen;

                                    f)

                                    kennis op het gebied van veiligheidsinstallaties (warmloperdetectoren, rookdetectors in tunnels enz.);

                                    g)

                                    kennis op het gebied van stroomvoorziening (bovenleiding, derde rail enz.).

                        (4)

                        Basisbeginselen van operationele communicatie:

                                    a)

                                    kennis van het belang van communicatie en de communicatiemiddelen en -procedures;

                                    b)

                                    inzicht in de personen waarmee de machinist contact moet opnemen en hun rol en verantwoordelijkheden (personeel van de infrastructuurbeheerder, verplichtingen van ander treinpersoneel enz.);

                                    c)

                                    inzicht in de situaties/voorvallen waarin moet worden gecommuniceerd;

                                    d)

                                    inzicht in communicatiemethoden.

                        (5)

                        Treinen, de samenstelling daarvan en de technische eisen voor tractievoertuigen, wagons, rijtuigen en ander rollend materieel:

                                    a)

                                    kennis van de algemene types tractie (elektrisch, diesel, stoom enz.):

                                    b)

                                    de indeling van een voertuig kunnen beschrijven (bogies, wagenkast, stuurcabine, beveiligingssystemen enz.);

                                    c)

                                    kennis van de inhoud en het systeem van de opschriften;

                                    d)

                                    kennis van de documentatie inzake de treinsamenstelling;

                                    e)

                                    inzicht in het remsysteem en de prestatieberekening;

                                    f)

                                    de treinsnelheid kunnen bepalen;

                                    g)

                                    de maximumbelasting en -krachten op de koppeling kunnen bepalen;

                                    h)

                                    de werking en het doel van het treinbeheersysteem kennen.

                        (6)

                        Algemene risico's bij de exploitatie van de spoorwegen:

                                    a)

                                    inzicht in de diverse uitgangspunten van de verkeersveiligheid;

                                    b)

                                    kennis van de risico's van de spoorwegexploitatie en van de verschillende methoden om deze te beperken;

                                    c)

                                    kennis van veiligheidsincidenten en weten hoe men zich dient te gedragen/dient te reageren;

                                    d)

                                    kennis van de procedures die bij ongevallen met personen moeten worden gevolgd (bv. evacuatie).

                        (7)

                        Basisbeginselen van de fysica:

                                    a)

                                    inzicht in de op de wielen uitgeoefende krachten;

                                    b)

                                    kennis van de factoren die de acceleratie- en remprestaties beïnvloeden (weersomstandigheden, remuitrusting, adhesieproblemen, zandstrooien enz.);

                                    c)

                                    kennis van de beginselen van elektriciteit (circuits, meten van voltage enz.)”

      BIJLAGE II
      In bijlage VI wordt punt 8 vervangen door:

         „8.   TAALEXAMEN
         Machinisten die contact met de infrastructuurbeheerder moeten onderhouden over kritieke veiligheidskwesties dienen te beschikken over kennis van de taal die door de betrokken infrastructuurbeheerder wordt voorgeschreven. Deze taalkennis moet hen in staat stellen actief en doeltreffend te communiceren onder normale omstandigheden, in moeilijke situaties en in noodsituaties.
         Zij moeten de in de TSI „Exploitatie en verkeersleiding” opgenomen berichten en communicatiemethodiek kunnen toepassen. Machinisten moeten in staat zijn de taal te begrijpen (luisteren en lezen) en in die taal te communiceren (spreken en schrijven) op niveau B1 van het door de Raad van Europa vastgestelde gemeenschappelijk Europees referentiekader voor talen (CEFR) (1).


title: RICHTLIJN 92/37/EEG VAN DE COMMISSIE van 30 april 1992 tot zestiende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen #

text:
Avis juridique important

|

31992L0037

RICHTLIJN 92/37/EEG VAN DE COMMISSIE van 30 april 1992 tot zestiende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen  -

Publicatieblad Nr. L 154 van 05/06/1992 blz. 0030 - 0031 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 11 blz. 0046  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 11 blz. 0046

RICHTLIJN 92/37/EEG VAN DE COMMISSIE van 30 april 1992 tot zestiende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de  indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffenDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  92/32/EEG (2), inzonderheid op artikel 19,  Overwegende dat bijlage I bij Richtlijn 67/548/EEG een lijst bevat van gevaarlijke stoffen, met daarbij bijzonderheden over de wijze van indeling en etikettering van iedere stof; dat bestudering van de lijst van gevaarlijke stoffen in genoemde bijlage I  heeft uitgewezen dat deze lijst aan de huidige stand van wetenschap en techniek dient te worden aangepast; dat aan deze lijst een aantal stoffen moet worden toegevoegd, waarvan kennisgeving aan de Commissie in overeenstemming met de richtlijn heeft  plaatsgevonden;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de richtlijnen met betrekking tot de opheffing van technische handelsbelemmeringen voor  gevaarlijke stoffen en preparaten,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Bijlage I bij Richtlijn 67/548/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. De stoffen met bijbehorende vermeldingen in bijlage I bij deze richtlijn vervangen de overeenkomstige stoffen met bijbehorende vermeldingen in bijlage I.  2. De stoffen met bijbehorende vermeldingen in bijlage II bij deze richtlijn worden toegevoegd aan bijlage I.  Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 november 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 30 april 1992.  Voor de Commissie Carlo RIPA DI MEANA Lid van de Commissie (1) PB nr. 196 van 16. 8. 1967, blz. 1.(2) Zie bladzijde 1 van dit Publikatieblad.   BIJLAGE I EN BIJLAGE II    Deze bijlagen worden gepubliceerd in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen nr. L 154 A  (zie de mededeling op bladzijde 3 van de omslag van dit Publikatieblad)


title: Richtlijn 2014/103/EU van de Commissie van 21 november 2014 tot derde aanpassing aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang van de bijlagen bij Richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land  Voor de EER relevante tekst

text:
               22.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 335/15

         RICHTLIJN 2014/103/EU VAN DE COMMISSIE
   van 21 november 2014
   tot derde aanpassing aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang van de bijlagen bij Richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land (1), en met name artikel 8, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bijlage I, deel I.1, bijlage II, deel II.1, en bijlage III, deel III.1, van Richtlijn 2008/68/EG verwijzen naar bepalingen in internationale overeenkomsten inzake het vervoer van gevaarlijke goederen over de weg, per spoor en over de binnenwateren zoals gedefinieerd in artikel 2 van die richtlijn.

               (2)

               De bepalingen van deze internationale overeenkomsten worden om de twee jaar bijgewerkt. Derhalve treden op 1 januari 2015 de laatst bijgewerkte versies van deze overeenkomsten in werking, met een overgangstermijn tot en met 30 juni 2015.

               (3)

               Bijlage I, deel I.1, bijlage II, deel II.1, en bijlage III, deel III.1, van Richtlijn 2008/68/EG moeten derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (4)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor het vervoer van gevaarlijke goederen,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijzigingen van Richtlijn 2008/68/EG
   Richtlijn 2008/68/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In bijlage I wordt deel I.1 vervangen door:
               „I.1.   ADR

               Bijlagen A en B bij de ADR, als van toepassing met ingang van 1 januari 2015, met dien verstande dat de woorden „overeenkomstsluitende partij” worden vervangen door het woord „lidstaat”.”.

               2)

               In bijlage II wordt deel II.1 vervangen door:
               „II.1.   RID

               Bijlage bij het RID, dat is opgenomen in aanhangsel C bij het COTIF, als van toepassing met ingang van 1 januari 2015, met dien verstande dat de woorden „overeenkomstsluitende staat bij het RID” worden vervangen door het woord „lidstaat”.”.

               3)

               In bijlage III wordt deel III.1 vervangen door:
               „III.1.   ADN

               De bijlagen bij de ADN, als van toepassing vanaf 1 januari 2015, alsmede artikel 3, onder f) en h), en artikel 8, leden 1 en 3, van de ADN, met dien verstande dat de woorden „overeenkomstsluitende partij” worden vervangen door het woord „lidstaat”.”.
         Artikel 2
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 2015 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is, vaststellen.
   Artikel 3
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 21 november 2014.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         Jean-Claude JUNCKER

      (1)  PB L 260 van 30.9.2008, blz. 13.


Avis juridique important

|

31983L0496

Vierde Richtlijn 83/496/EEG van de Commissie van 22 september 1983 tot aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van bijlage VI van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten

Publicatieblad Nr. L 275 van 08/10/1983 blz. 0020 - 0021 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 15 Deel 4 blz. 0129  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 15 Deel 4 blz. 0129  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 13 blz. 0123  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 13 blz. 0123

*****VIERDE  RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 22 september 1983  tot aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van bijlage VI van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten  (83/496/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 83/341/EEG (2), en met name op artikel 8, lid 2,  Overwegende dat op grond van de resultaten van het meest recente wetenschappelijk en technisch onderzoek het gebruik van 4,4-dimethyl-1,3-oxazolidine en 1,2-dibroom-2,4-dicyaanbutaan als conserveermiddel in kosmetische produkten onder bepaalde voorwaarden kan worden toegelaten;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang van de richtlijnen tot opheffing van de technische handelsbelemmeringen in de sector kosmetische produkten,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Aan bijlage VI, tweede deel, van Richtlijn 76/768/EEG worden de volgende gegevens toegevoegd:  1.2.3.4.5 //   //   //   //   //   // »Rangnummer  // Stoffen  // Maximaal toelaatbare concentratie  // Beperkingen en eisen  // Gebruiksvoorwaarden en waarschuwingen die op het etiket dienen te worden vermeld  //   //   //   //   //   // a  // b  // c  // d  // e"  //   //   //   //   //   // 59  // 1,2-dibroom-2,4- dicyaanbutaan  // 0,1 %  // Verboden in zonnebrandmiddelen  //   // 60  // 4,4-dimethyl-1,3-oxazolidine  // 0,1 %  // Uitsluitend voor produkten die na gebruik worden weggespoeld  //   //   //   //   // De pH van het eindprodukt mag niet lager zijn dan 6  //   //   //   //   //   //  Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1984 aan deze richtlijn te voldoen.  Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 september 1983.  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 262 van 27. 9. 1976, blz. 169.  (2) PB nr. L 188 van 13. 7. 1983, blz. 15.