Avis juridique important

|

31982L0057

Richtlijn 82/57/EEG van de Commissie van 17 december 1981 tot vaststelling van een aantal uitvoeringsbepalingen van Richtlijn 79/695/EEG van de Raad inzake de harmonisatie van de procedures voor het in het vrije verkeer brengen van goederen

Publicatieblad Nr. L 028 van 05/02/1982 blz. 0038 - 0046 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 02 Deel 9 blz. 0052  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 02 Deel 9 blz. 0052

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 17 december 1981  tot vaststelling van een aantal uitvoeringsbepalingen van Richtlijn 79/695/EEG van de Raad inzake de harmonisatie van de procedures voor het in het vrije verkeer brengen van goederen  (82/57/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 79/695/EEG van de Raad van 24 juli 1979 inzake de harmonisatie van de procedures voor het in het vrije verkeer brengen van goederen (1), inzonderheid op artikel 26, lid 1,  Overwegende dat, ten einde duidelijk de verplichtingen te omschrijven waartoe de persoon die de aangifte voor het in het vrije verkeer brengen opstelt met toepassing van artikel 3 van Richtlijn 79/695/EEG zich verbindt, de vermeldingen welke genoemde verklaring moet bevatten, alsmede de documenten die bj deze aangifte moeten worden gevoegd, nauwkeurig dienen te worden aangeduid;  Overwegende dat het aanbrengen van genoemde vermeldingen en het overleggen van genoemde documenten volgens het bepaalde in artikel 6, lid 1, van bovenbedoelde richtlijn de voorwaarden vormen voor de aanvaarding van de aangifte; dat lid 2 van dit artikel echter in de mogelijkheid voor de douane voorziet dat zij op verzoek van de aangever en indien zij daartoe termen aanwezig acht, van dit vereiste afziet en onder bepaalde voorwaarden een onvolledige aangifte aanvaardt; dat het derhalve nodig is de vermeldingen en de documenten aan te geven die in ieder geval onontbeerlijk zijn voor het aanvaarden van de aangifte, en tevens de termijnen vast te stellen binnen welke de aangifte dient te worden aangevuld;  Overwegende dat het niet overleggen op een later tijdstip van een op het ogenblik van de aanvaarding van de aangifte ontbrekende vermelding of ontbrekend document gevolgen kan hebben voor het bedrag aan rechten bij invoer dat geldt voor de goederen waarop de aangifte betrekking heeft; dat het derhalve noodzakelijk is nauwkeurige regels vast te stellen om de juiste toepassing van de communautaire bepalingen alsmede eventueel de betaling van de voor de betrokken goederen verschuldigde rechten te waarborgen;  Overwegende dat het ten einde zo goed mogelijk de juiste toepassing van de rechten bij invoer te waarborgen noodzakelijk is praktische en eenvormige regels vast te stellen voor het voorafgaand onderzoek van de goederen en het nemen van monsters door de betrokkene; dat hetzelfde geldt voor het onderzoek van de goederen en het nemen van monsters door de bevoegde autoriteiten na aanvaarding van de aangifte; dat er in dit laatste geval met name geschikte maatregelen dienen te worden vastgesteld welke kunnen worden genomen wanneer de aangever zou weigeren bij genoemd onderzoek en bij genoemde monsterneming aanwezig te zijn, wanneer de douane hem zulks heeft verzocht, ten einde deze situatie te regelen;  Overwegende dat dient te worden vastgesteld welke maatregelen door de bevoegde autoriteiten dienen te worden genomen ten einde de situatie te regelen van goederen die niet konden worden vrijgegeven om één van de in artikel 15, lid 1, sub b) of c), van Richtlijn 79/695/EEG vermelde redenen;  Overwegende dat het bepaalde in deze richtlijn van toepassing is onverminderd het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 1736/75 van de Raad van 24 juni 1975 betreffende de statistieken van de buitenlandse handel van de Gemeenschap en van de handel tussen zijn Lid-Staten (1);  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité Algemene douanevoorschriften,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Deze richtlijn stelt een aantal uitvoeringsbepalingen vast van de artikelen 3 en 4, van artikel 6, van artikel 9, leden 1, 4 en 5, van artikel 10, lid 1, van de artikelen 13 en 14 en van artikel 15, lid 1, van Richtlijn 79/695/EEG, hierna te noemen »basisrichtlijn".  TITEL I  INHOUD VAN DE AANGIFTE VOOR HET IN HET VRIJE VERKEER BRENGEN  A. In de aangifte aan te brengen vermeldingen  Artikel 2  1. De vermeldingen die ingevolge artikel 3, lid 1, van de basisrichtlijn in de aangifte dienen voor te komen, zijn:  a) naam en adres van de aangever en, indien deze voor rekening van een derde handelt, opgave van de rechtsrelatie waarop zijn tussenkomst is gebaseerd, voor zover dit gegeven noodzakelijk is voor de bepaling van de persoon die tot betaling van de eventuele douaneschuld gehouden is;  b) naam en adres van de geadresseerde van de goederen, wanneer deze niet de aangever is;  c) voor goederen die voor het vrije verkeer worden aangegeven bij een douanekantoor, nadat hiervoor een summiere aangifte is gedaan als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 68/312/EEG van de Raad van 30 juli 1968 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot het aanbrengen bij de douane van goederen die het douanegebied van de Gemeenschap binnenkomen, en de voorlopige opslag van deze goederen (2), de verwijzing naar deze summiere aangifte, tenzij de douane zelf deze vermelding aanbrengt;  d) voor goederen waarvoor geen summiere aangifte als bedoeld sub c) is gedaan en die voor het vrije verkeer worden aangegeven:  - zonder vooraf onder een andere douaneregeling te zijn geplaatst, de gegevens die noodzakelijk zijn voor de vaststelling van de identiteit van het vervoermiddel waarin of waarop zij bij het douanekantoor zijn aangekomen,  - na onder een andere douaneregeling te zijn geplaatst, de verwijzing naar deze regeling;  e) aantal, soort, merken en nummers van de colli waarin de aangegeven goederen zich bevinden of, indien het niet verpakte goederen betreft al naar gelang het geval het aantal artikelen waarop de aangifte betrekking heeft of de vermelding dat het los gestorte goederen betreft, alsmede de gegevens die voor de vaststelling van de identiteit van deze niet verpakte goederen noodzakelijk zijn;  f) voor zover de douane zulks noodzakelijk acht, de plaats waar de aangegeven goederen zich bevinden;  g) de post of onderverdeling waaronder de goederen in de nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief zijn ingedeeld, alsmede de omschrijving van de goederen in de termen van deze nomenclatuur of in termen die voldoende duidelijk zijn om het de douane mogelijk te maken onmiddellijk en met zekerheid vast te stellen dat zij inderdaad onder de opgegeven tariefpost of onderverdeling vallen;  h) indien het goederen betreft waarop ad valorem-rechten van toepassing zijn, de douanewaarde vastgesteld overeenkomstig de geldende communautaire voorschriften, evenals, in voorkomend geval, de kwantitatieve gegevens die noodzakelijk zijn voor de vaststelling van die waarde;  i) indien het goederen betreft waarop specifieke rechten van toepassing zijn, de kwantitatieve gegevens en bijkomende vermeldingen die eventueel noodzakelijk zijn voor de toepassing van deze rechten;  j) indien het goederen betreft waarop ad valorem-rechten van toepassing zijn met een minimumheffing of maximumheffing gebaseerd op specifieke gegevens, alle sub h) en i) bedoelde vermeldingen;  k) het land van herkomst van de goederen in de zin van artikel 10 van Verordening (EEG) nr. 1736/75 en het land van oorsprong van de goederen in de zin van Verordening (EEG) nr. 802/68 van de Raad van 27 juni 1968 betreffende de gemeenschappelijke definitie van het begrip »oorsprong van goederen" (3) of, indien het goederen betreft waarvoor uit hoofde van hun oorsprong een preferentiële behandeling wordt verzocht, in de zin van de communautaire of bij overeenkomst vastgestelde voorschriften met betrekking tot deze preferentiële behandeling;  l) het nummer, voorafgegaan door de letter(s) die het land van afgifte aangeeft (aangeven) en de datum van afgifte van het invoer- of voorfixatiecertificaat, dat wordt overgelegd overeenkomstig de bepalingen die in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid van toepassing zijn;  m) alle andere inlichtingen die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de bepalingen met betrekking tot het in het vrije verkeer brengen van de in de aangifte vermelde goederen.  2. De Lid-Staten kunnen eisen dat in de aangifte, behalve de in lid 1 bedoelde vermeldingen, eveneens de volgende gegevens worden vermeld:  a) naam en adres van de afzender van de goederen,  b) de maatstaf van de rechten bij invoer die op de aangegeven goederen van toepassing is,  c) ter informatie, het berag aan rechten bij invoer, zoals dat door de aangever werd berekend.  3. Wanneer een Lid-Staat het bepaalde in artikel 17, sub b), van de basisrichtlijn niet toepast en de betrokken goederen in aanmerking komen voor ofwel een forfaitaire heffing ofwel een definitieve vrijstelling van rechten bij invoer, kunnen de in lid 1, sub g), bedoelde vermeldingen in vereenvoudigde vorm worden aangebracht.  Tevens zijn, wanneer het goederen betreft die voor een definitieve vrijstelling van rechten bij invoer in aanmerking komen, de in lid 1, sub h), i), j) en k), bedoelde vermeldingen niet vereist, tenzij de douane deze noodzakelijk acht om de toepassing van de bepalingen met betrekking tot het in het vrije verkeer brengen van de betrokken goederen mogelijk te maken.  B. Bij de aangifte te voegen stukken  Artikel 3  1. De stukken die ingevolge artikel 3, lid 2, van de basisrichtlijn bij de aangifte dienen te worden gevoegd, zijn:  a) de factuur, zoals deze met toepassing van Verordening (EEG) nr. 1496/80 van de Commissie van 11 juni 1980 betreffende de aangifte van gegevens inzake de douanewaarde en over te leggen stukken (1) dient te worden overgelegd en op basis waarvan de douanewaarde van de goederen is aangegeven;  b) wanneer dit uit hoofde van Verordening (EEG) nr. 1496/80 is vereist, de opgave van de gegevens voor het bepalen van de douanewaarde van de aangegeven goederen, vastgesteld overeenkomstig het bepaalde in genoemde verordening;  c) de documenten die noodzakelijk zijn voor de toepassing van een preferentiële tariefregeling of van iedere andere van de normale voorschriften afwijkende regeling die op de aangegeven goederen van toepassing is;  d) alle andere documenten die noodzakelijk zijn voor de toepassing van de bepalingen met betrekking tot het in het vrije verkeer brengen van de aangegeven goederen.  2. Wanneer zij zulks noodzakelijk acht kan de douane eisen dat met de aangifte eveneens de vervoerdocumenten of, in voorkomend geval, de op de voorafgaande douaneregeling betrekking hebbende documenten worden overgelegd.  Wanneer dezelfde goederen in verscheidene colli worden aangeboden, kan zij tevens eisen dat er een lijst van de colli of een soortgelijk document waarin de inhoud van ieder collo wordt aangegeven wordt overgelegd.  3. Wanneer een Lid-Staat het bepaalde in artikel 17, sub b), van de basisrichtlijn niet toepast en de betrokken goederen in aanmerking komen voor ofwel een forfaitaire heffing, ofwel een definitieve vrijstelling van rechten bij invoer, behoeven de sub b) en c) van lid 1 bedoelde documenten niet te worden geëist.  Wanneer het bovendien gaat om goederen die in aanmerking komen voor een definitieve vrijstelling van rechten bij invoer, behoeven eveneens de in lid 1, sub a), bedoelde documenten niet te worden geëist, tenzij de douane deze noodzakelijk acht om de toepassing van de bepalingen met betrekking tot het in het vrije verkeer brengen van de betrokken goederen mogelijk te maken.  4. Behoudens andersluidende bepalingen dienen de bij de aangifte gevoegde documenten door de douane te worden bewaard, tenzij zij door de aangever voor andere verrichtingen kunnen worden gebruikt. In dit laatste geval neemt de douane alle nodige maatregelen ten einde er zorg voor te dragen dat de betrokken documenten naderhand slechts kunnen worden gebruikt voor de hoeveelheid of de waarde waarvoor zij geldig blijven.  C. Onderzoek van de goederen en monsterneming, voorafgaand aan het doen van de aangifte  Artikel 4  1. Het onderzoek van de goederen en het nemen van monsters, als bedoeld in artikel 4 van de basisrichtlijn, kan slechts geschieden met toestemming van de douane. Deze toestemming wordt op verzoek van de belanghebbende verleend.  2. Toestemming om de goederen te onderzoeken wordt verleend op mondeling verzoek van belanghebbende, tenzij de douane, gezien de omstandigheden, van mening is dat een schriftelijk verzoek moet worden ingediend.  Het nemen van monsters kan slechts worden toegestaan op schriftelijk verzoek van belanghebbende.  3. De in lid 2 bedoelde schriftelijke verzoeken dienen bij het betrokken douanekantoor te worden ingediend. De verzoeken dienen door belanghebbende te zijn ondertekend en de volgende vermeldingen te bevatten:  - naam en adres van de aanvrager,  - plaats waar de goederen zich bevinden,  - nummer van de summiere aangifte, tenzij de douane zelf deze vermelding aanbrengt, of verwijzing naar de voorafgaande douaneregeling, dan wel de gegevens die noodzakelijk zijn voor de vaststelling van de identiteit van het vervoermiddel waarin of waarop de goederen zich bevinden,  - alle andere gegevens die noodzakelijk zijn voor het vaststellen van de identiteit van de goederen.  De douane geeft haar toestemming wanneer de belanghebbende hierom verzoekt. Wanneer dit verzoek betrekking heeft op het nemen van monsters, geeft deze douane de hoeveelheden aan die bij wijze van monster moeten worden genomen.  4. Het voorafgaand onderzoek van de goederen en het nemen van monsters vindt plaats onder toezicht van de douane die, gezien de omstandigheden van het geval, bepaalt op welke wijze een en ander dient te geschieden.  Het uitpakken, het wegen, het opnieuw verpakken en alle andere behandelingen van de goederen geschieden voor risico en op kosten van belanghebbende. De kosten van eventuele analyses komen eveneens ten laste van laatstgenoemde.  5. Wanneeer de genomen monsters naderhand niet begrepen zijn in een aangifte voor het in het vrije verkeer brengen van de goederen waarop zij betrekking hebben, worden de invoerrechten, die daarop eventueel van toepassing zijn, berekend overeenkomstig de gegevens die voorkomen in het in lid 2 bedoelde schriftelijk verzoek en volgens het tarief dat geldt op de datum van aanvaarding van dit verzoek.  D. Onvolledige aangiften  Artikel 5  De aangiften die de douane overeenkomstig artikel 6, lid 2, van de basisrichtlijn kan aanvaarden zonder dat hierin bepaalde van de in artikel 2 bedoelde vermeldingen voorkomen, dienen ten minste de vermeldingen als bedoeld in genoemd artikel 2, lid 1, sub a), c), d) en e), te bevatten, alsmede:  - de omschrijving van de goederen in voldoende duidelijke termen om het de douane mogelijk te maken onmiddellijk en met zekerheid de tariefpost of de onderverdeling waaronder de goederen vallen, vast te stellen;  - indien het goederen betreft waarop ad valorem-rechten van toepassing zijn, de douanewaarde of wanneer blijkt dat de aangever niet in staat is die waarde van genoemde goederen aan te geven, een voorlopige aanduiding van de waarde die de douane, met name gelet op de gegevens waarover de aangever beschikt, aanvaardbaar acht;  - alle andere gegevens die de douane noodzakelijk acht voor het vaststellen van de identiteit van de goederen en voor de toepassing van de bepalingen met betrekking tot het in het vrije verkeer brengen hiervan, alsmede voor het bepalen van de zekerheid, van het stellen waarvan de vrijgave van deze goederen afhankelijk kan zijn.  Artikel 6  1. De aangiften die de douane overeenkomstig artikel 6, lid 2, van de basisrichtlijn kan aanvaarden zonder dat daarbij bepaalde van de in artikel 3 genoemde documenten zijn gevoegd, dienen ten minste vergezeld te gaan van die documenten van het overleggen waarvan het in het vrije verkeer brengen van de goederen afhankelijk is.  2. In afwijking van het bepaalde in lid 1 kan een aangifte, waaraan een van de documenten van het overleggen waarvan het in het vrije verkeer brengen van de goederen afhankelijk is, ontbreekt, worden aanvaard indien ten genoegen van de douane wordt aangetoond:  a) dat het betrokken document bestaat en dat de geldigheidsduur hiervan niet is verstreken;  b) dat het feit dat dit document niet bij de aangifte kon worden gevoegd te wijten is aan omstandigheden buiten de wil van de aangever;  c) dat iedere vertraging bij de aanvaarding van de aangifte ertoe zou leiden dat de goederen niet in het vrije verkeer zouden kunnen worden gebracht of ten gevolge zou hebben dat deze goederen aan hogere invoerrechten zouden worden onderworpen.  De gegevens met betrekking tot de ontbrekende documenten dienen in ieder geval op de aangifte te worden vermeld. Artikel 7  1. Onverminderd de communautaire voorschriften met betrekking tot de douanewaarde mag de door de douane aan de aangever toegestane termijn voor het mededelen, respectievelijk overleggen van de bij de aanvaarding van de aangifte ontbrekende vermeldingen of documenten niet meer bedragen dan een maand te rekenen vanaf de datum van aanvaarding van de aangifte.  Betreft het evenwel een document van het overleggen waarvan de toepassing van een lager invoerrecht of nulrecht afhankelijk is, dan kan, indien de aangever hierom verzoekt en voor zover de douane gegronde redenen heeft om aan te nemen dat de goederen waarop de onvolledige aangifte betrekking heeft daadwerkelijk van een lager invoerrecht of nulrecht in aanmerking komen, een bijkomende termijn worden toegestaan voor het overleggen van dit document. Deze bijkomende termijn mag niet meer dan drie maanden bedragen.  2. Wanneer een lager invoerrecht of nulrecht slechts binnen bepaalde tariefcontingenten of tariefplafonds van toepassing is op goederen die in het vrije verkeer worden gebracht, kan de toerekening binnen die toegestane grenzen slechts plaatsvinden op het moment dat het document van het overleggen waarvan de toepassing van het lagere recht of het nulrecht afhankelijk is, daadwerkelijk wordt overgelegd. Deze overlegging dient in ieder geval plaats te vinden:  - indien het een tariefplafond betreft, vóór de datum waarop het invoerrecht door een communautaire maatregel weer tot zijn normale tarief wordt teruggebracht;  - indien het een tariefcontingent betreft, voordat de vastgestelde grenzen zijn bereikt.  3. Onverminderd het bepaalde in de leden 1 en 2 mag het document van het overleggen waarvan de toepassing van het lagere recht of het nulrecht bij invoer afhankelijk is na de datum van afloop van de periode, waarvoor in een lager recht of een nulrecht bij invoer was voorzien, worden overgelegd, mits de aangifte met betrekking tot die goederen vóór die datum is aanvaard.  Artikel 8  1. Het aanvaarden door de douane van een onvolledige aangifte kan, wanneer zich daar verder niets tegen verzet, niet tot gevolg hebben dat het vrijgeven van de goederen, waarop deze aangifte betrekking heeft, wordt verhinderd of vertraagd. Onverminderd het bepaalde in artikel 20 is de vrijgave onderworpen aan de in de leden 2 tot en met 5 hierna genoemde voorwaarden.  2. Wanneer het later mededelen, respectievelijk overleggen van een op het tijdstip van aanvaarding ontbrekende vermelding in de aangifte of ontbrekend document geen enkele invloed kan hebben op het bedrag aan invoerrechten die van toepassing zijn op de goederen waarop deze aangifte betrekking heeft, gaat de douane er direct toe over het op de gebruikelijke wijze berekende bedrag aan rechten te boeken.  3. Wanneer de aangifte met toepassing van artikel 5 een voorlopige aanduiding van de waarde inhoudt, gaat de douane ertoe over:  - het bedrag aan invoerrechten, berekend op basis van deze voorlopige aanduiding, direct te boeken;  - in voorkomend geval het stellen van een voldoende zekerheid te eisen om het verschil tussen dit bedrag en het bedrag dat uiteindelijk op de goederen van toepassing kan zijn, te dekken.  4. Wanneer, in andere gevallen dan de in lid 3 bedoelde, het later mededelen, respectievelijk overleggen van een op het tijdstip van aanvaarding ontbrekende vermelding in de aangifte of ontbrekend document van invloed kan zijn op het bedrag aan invoerrechten dat van toepassing is op de goederen waarop deze aangifte betrekking heeft:  a) indien het later mededelen, respectievelijk overleggen van de ontbrekende vermelding of van het ontbrekende document de toepassing van een lager invoerrecht ten gevolge kan hebben, gaat de douane ertoe over:  - het bedrag aan invoerrechten berekend volgens dit lagere tarief direct te boeken;  - het stellen van zekerheid te eisen voor het verschil tussen dit bedrag en het bedrag dat zou voortvloeien uit de toepassing op genoemde goederen van de volgens het gewone tarief berekende invoerrechten;  b) indien het later mededelen respectievelijk overleggen van de ontbrekende vermelding of het ontbrekende document ertoe kan leiden, dat de goederen geheel en definitief van invoerrechten worden vrijgesteld, eist de douane dat een zekerheid wordt gesteld ter dekking van het eventueel te heffen bedrag aan invoerrechten berekend volgens het gewone tarief.  5. Onverminderd de wijzigingen die met name door de definitieve vaststelling van de waarde kunnen ontstaan, kunnen de Lid-Staten bepalen dat de aangever in plaats van het stellen van de zekerheid bedoeld in lid 3, tweede streepje, en lid 4, sub a), tweede streepje, en sub b), de mogelijkheid heeft om de directe boeking te verzoeken van het bedrag aan rechten dat uiteindelijk op de goederen van toepassing kan zijn. Artikel 9  Indien de aangever na het verstrijken van de in artikel 7 bedoelde termijn de noodzakelijke gegevens voor de definitieve vaststelling van de waarde van de goederen niet heeft verschaft of de ontbrekende vermelding of het ontbrekende document niet heeft overgelegd, gaat de douane er direct toe over het bedrag van de overeenkomstig het bepaalde in artikel 8, lid 3, tweede streepje, of lid 4, sub a), tweede streepje, en sub b), gestelde zekerheid te boeken als het op de betrokken goederen van toepassing zijnde invoerrecht.  TITEL II  CONTROLE VAN DE AANGIFTE VOOR HET IN HET VRIJE VERKEER BRENGEN  A. Controle van de stukken  Artikel 10  Onverminderd de controle die zij vóór de aanvaarding van de aangifte verricht om na te gaan of tegen deze aanvaarding geen bezwaren bestaan, gaat de douane, telkens wanneer zij zulks noodzakelijk acht, over tot verificatie van de aangifte en de documenten die daarbij zijn gevoegd, ten einde met name na te gaan of de vermeldingen in de documenten overeenstemmen met de in de aangifte vervatte vermeldingen.  B. Onderzoek van de goederen  Artikel 11  Wanneer de douane besluit de aangegeven goederen slechts gedeeltelijk te onderzoeken, geeft zij aan de aangever of aan diens vertegenwoordiger aan welke goederen zij wil onderzoeken zonder dat deze zich tegen deze keuze kan verzetten.  De resultaten van het gedeeltelijk onderzoek gelden voor alle goederen waarop de aangifte betrekking heeft. De aangever kan echter om een aanvullend onderzoek van de goederen verzoeken indien hij van mening is dat de resultaten van het gedeeltelijk onderzoek niet gelden voor de rest van de aangegeven goederen.  Artikel 12  1. De douane stelt, wanneer zij besluit de goederen aan een onderzoek te onderwerpen, de aangever of diens vertegenwoordiger daarvan in kennis.  2. De aangever of de persoon die hij aanwijst om bij het onderzoek van de goederen aanwezig te zijn, verleent de douane de nodige bijstand om haar taak te vergemakkelijken. Indien de verleende bijstand door de douane niet toereikend wordt geacht, kan deze van de aangever eisen dat hij een persoon aanwijst die in staat is de vereiste bijstand te verlenen.  3. Wanneer de aangever weigert bij het onderzoek van de goederen aanwezig te zijn of een persoon aan te wijzen die in staat is de door de douane noodzakelijk geachte bijstand te verlenen, stelt deze laatste een termijn vast waarbinnen de aangever aan deze eis dient te voldoen, tenzij zij meent van dit onderzoek af te kunnen zien.  Indien na het verstrijken van de gestelde termijn de aangever geen gevolg heeft gegeven aan de eis van de douane, gaat deze laatste met het oog op de toepassing van artikel 15, lid 1, sub a), van de basisrichtlijn over tot onderzoek van de goederen voor risico en op kosten van de aangever, waarbij zij, wanneer zij zulks nodig acht, een beroep kan doen op de diensten van een deskundige of van iedere andere volgens de geldende bepalingen aangewezen persoon.  De door de douane bij het onder de in voorgaande alinea bedoelde voorwaarden verrichte onderzoek gedane bevindingen hebben dezelfde rechtskracht als in het geval dat het onderzoek in aanwezigheid van de aangever was verricht.  4. De Lid-Staten kunnen in plaats van de in lid 3 bedoelde maatregelen bepalen dat de douane de aangifte buiten werking kan stellen, mits er geen enkele twijfel bestaat, dat de weigering van de aangever om bijstand te verlenen bij het onderzoek van de goederen of om een persoon aan te wijzen die de noodzakelijke bijstand kan verlenen niet ten doel of tot gevolg heeft dat de vaststelling van inbreuken op de bepalingen, die het in het vrije verkeer brengen van de betreffende goederen regelen, verhinderd wordt of dat het bepaalde in artikel 8, lid 2, of in artikel 11, lid 2, tweede alinea, van de basisrichtlijn wordt ontgaan.  C. Het nemen van monsters  Artikel 13  1. Wanneer de douane besluit monsters te nemen stelt zij de aangever of diens vertegenwoordiger daarvan in kennis.  Indien zij zulks wenselijk acht, kan de douane van de aangever eisen dat deze bij de monsterneming aanwezig is of zich daarbij laat vertegenwoordigen ten einde de voor dit doel noodzakelijke bijstand te verlenen.  2. Het nemen van monsters geschiedt door de douane zelf. Deze kan echter verzoeken dat de monsters onder haar toezicht door de aangever of door een door deze laatste aangewezen persoon worden genomen.  De monsters worden genomen volgens de methodes die daarvoor in de douanewetgeving zijn vastgesteld.  3. Monsters kunnen slechts tot de voor de analyse of het diepgaand onderzoek, met inbegrip van een eventuele tegenanalyse, noodzakelijke hoeveelheden worden genomen. Artikel 14  1. De aangever of de persoon die hij aanwijst om bij de monsterneming aanwezig te zijn is gehouden de douane alle nodige bijstand te verlenen om haar taak te vergemakkelijken.  2. Wanneer de aangever weigert bij de monsterneming aanwezig te zijn of hiervoor een persoon aan te wijzen of wanneer hij de douane niet alle nodige bijstand verleent om haar taak te vergemakkelijken, is het bepaalde in artikel 12, leden 3 en 4, van toepassing.  Artikel 15  Wanneer de douane monsters heeft genomen met het oog op een analyse of een diepgaand onderzoek staat zij, wanneer zich daar verder niets tegen verzet, zonder de resultaten van die analyse of dat onderzoek af te wachten de vrijgave van de desbetreffende goederen toe.  In dat geval is het bepaalde in artikel 20 van toepassing.  Artikel 16  Voor de berekening van het bedrag aan invoerrechten, dat van toepassing is op de aangegeven goederen, worden de hoeveelheden die door de douane voor monsterneming zijn gebruikt niet van de aangegeven hoeveelheid afgetrokken.  Artikel 17  Wanneer de aangever zulks verzoekt, worden de genomen monsters, indien deze niet bij de analyse of het diepgaande onderzoek werden vernietigd, aan de aangever op zijn kosten teruggegeven, zodra het bewaren ervan door de douane geen zin meer heeft, met name wanneer voor de aangever alle mogelijkheden van beroep tegen het besluit dat de douane op basis van deze analyse en dit diepgaande onderzoek genomen heeft, zijn uitgeput.  De door de aangever niet teruggevraagde monsters kunnen ofwel worden vernietigd, ofwel ter vergemakkelijking van de controle van latere verrichtingen door de douane als specimen worden bewaard. In bepaalde bijzondere gevallen kan de douane evenwel van de betrokkene eisen dat deze de overblijvende monsters terugneemt.  D. Bevindingen van de douane  Artikel 18  1. Wanneer de douane overgaat tot verificatie van de aangifte en de daarbij gevoegde documenten, of tot een onderzoek van de goederen, geeft zij ten minste op het voor de douane bestemde exemplaar van de aangifte of op een daar bijgevoegd document de elementen aan waarop deze verificatie of dat onderzoek betrekking had, alsmede de resultaten hiervan. Bij een gedeeltelijk onderzoek van de goederen wordt eveneens aangegeven welk gedeelte werd onderzocht.  In voorkomend geval maakt de douane in de aangifte eveneens melding van de afwezigheid van de aangever of diens vertegenwoordiger.  2. Indien het resultaat van de verificatie van de aangifte en de daarbij gevoegde documenten of van het onderzoek van de goederen niet in overeenstemming is met de aangifte, vermeldt de douane ten minste op het voor de douane bestemde exemplaar van de aangifte of op het daar bijgevoegde, in lid 1 bedoelde document de grondslagen die voor het vaststellen van de op de betrokken goederen toe te passen heffing in aanmerking dienen te worden genomen, alsook die welke voor de toepassing van de andere bepalingen, die gelden voor het in het vrije verkeer brengen van de goederen in aanmerking dienen te worden genomen.  3. De bevindingen van de douane dienen te worden gedateerd en de gegevens te bevatten die noodzakelijk zijn voor het vaststellen van de identiteit van de ambtenaar die deze heeft verricht.  4. De Lid-Staten kunnen bepalen dat door de douane geen enkele vermelding op de aangifte of op het in lid 1 bedoelde bijgevoegde document wordt aangebracht wanneer zij in het geheel niet tot verificatie van de aangifte of tot onderzoek van de goederen overgaat.  TITEL III  BESTEMMING VAN DE VOOR HET VRIJE VERKEER AANGEGEVEN GOEDEREN  A. Vrijgave van de goederen voor het vrije verkeer  Artikel 19  De vrijgave van de goederen wordt in één keer verleend voor alle goederen die in de aangifte zijn vermeld.  De datum van vrijgave van de goederen wordt in de aangifte vermeld.  Artikel 20  1. Wanneer de douane het bedrag aan invoerrechten, dat op de goederen van toepassing is, niet kan bepalen omdat zij het resultaat van de door haar ingestelde controles van de vermeldingen in de aangifte of van de erbij gevoegde documenten of van het onderzoek van de goederen moet afwachten, kan zij op verzoek van de aangever de genoemde goederen niettemin vrijgeven. In dat geval moeten de invoerrechten direct worden geboekt op basis van de in de aangifte voorkomende vermeldingen. Wanneer de douane van oordeel is dat de door haar ingestelde controles kunnen leiden tot de vaststelling van een bedrag dat hoger is dan het bedrag dat voortvloeit uit de gegevens in de aangifte, eist zij bovendien het stellen van een voldoende zekerheid om het verschil te dekken tussen het bedrag bedoeld in de voorgaande alinea en het bedrag dat uiteindelijk op de goederen van toepassing kan zijn. De Lid-Staten kunnen evenwel bepalen dat de aangever de mogelijkheid heeft in plaats van het stellen van die zekerheid de directe boeking te verzoeken van het bedrag aan rechten dat uiteindelijk op de goederen van toepassing kan zijn.  2. Wanneer de douane op basis van de onderzoeken die zij heeft verricht een bedrag aan invoerrechten vaststelt dat afwijkt van het bedrag dat voortvloeit uit de gegevens in de aangifte, kunnen de goederen slechts worden vrijgegeven indien dat bedrag direct wordt geboekt.  Artikel 21  1. Indien de goederen om een van de in artikel 15, lid 1, sub b) of c), van de basisrichtlijn bedoelde redenen niet kunnen worden vrijgegeven, stelt de douane de aangever een termijn waarbinnen de situatie van deze goederen dient te worden geregeld.  2. Indien in de in artikel 15, lid 1, sub b), van de basisrichtlijn bedoelde gevallen de aangever na het verstrijken van de in lid 1 bedoelde termijn de betrokken documenten niet heeft overgelegd wordt de betrokken aangifte als zonder gevolg beschouwd.  3. Onverminderd de eventuele toepassing van artikel 8, lid 2, of van artikel 14 van de basisrichtlijn kan de douane in de in artikel 15, lid 1, sub c), van genoemde richtlijn bedoelde gevallen, wanneer de aangever voor het verstrijken van de in lid 1 bedoelde termijn het bedrag van de verschuldigde rechten niet heeft betaald en er evenmin zekerheid voor heeft gesteld, een aanvang maken met de uitvoering van de nodige formaliteiten die voorafgaan aan de verkoop van de goederen. In dat geval zal tot dit laatste worden overgegaan indien de situatie niet inmiddels, eventueel met dwangmiddelen wanneer de wetgeving van de Lid-Staat waaronder deze douane ressorteert zulks toestaat, werd geregeld. De douane stelt de aangever hiervan in kennis.  De douane kan voor risico en op kosten van de aangever de betrokken goederen overbrengen naar een speciale onder haar toezicht staande plaats.  B. Afstand van de goederen  Artikel 22  Met het oog op de toepassing van artikel 14, lid 1, eerste streepje, van de basisrichtlijn dient het verzoek de goederen aan de Schatkist af te mogen staan schriftelijk te worden gedaan en door de aangever te worden ondertekend. Dit verzoek kan in de aangifte zelf worden gedaan.  Wanneer de bevoegde autoriteiten de aangever toestemming verlenen om de goederen aan de Schatkist af te staan, dient zulks in de aangifte te worden vermeld.  Het verlenen van toestemming door de bevoegde autoriteiten leidt ertoe dat de aangifte geen gevolg heeft.  C. Vernietiging van de goederen  Artikel 23  Met het oog op de toepassing van artikel 14, lid 1, tweede streepje, van de basisrichtlijn dient het verzoek om de goederen te mogen vernietigen schriftelijk te worden gedaan en door de aangever te worden ondertekend. Dit verzoek kan in de aangifte zelf worden gedaan.  Wanneer de bevoegde autoriteiten toestemming verlenen tot het vernietigen ervan dient hiervan melding te worden gemaakt in de aangifte of op een bijgevoegd document.  De douaneautoriteiten die bij de vernietiging van de goederen aanwezig zijn, vermelden deze vernietiging op de aangifte of op een bijgevoegd document. In voorkomend geval vermelden zij op deze aangifte of op het document de soort en de hoeveelheid van de na vernietiging overblijvende resten en afvallen, opdat deze in het vrije verkeer kunnen worden gebracht overeenkomstig de daarvoor geldende belastingsgrondslagen.  TITEL IV  SLOTBEPALINGEN  Artikel 24  Voor zover het bepaalde in de voorgaande artikelen in acht wordt genomen, vormt deze richtlijn geen beletsel voor het gebruik van aangifteformulieren die verschillende goederensoorten omvatten.  In dat geval worden de vermeldingen met betrekking tot elke goederensoort geacht een afzonderlijke aangifte te vormen.  Artikel 25  Wanneer overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 8, 15 en 20 moet worden overgegaan tot directe boeking van de invoerrechten vindt deze plaats onverminderd de maatregelen die zijn vastgesteld ter uitvoering van Richtlijn 78/453/EEG van de Raad inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende uitstel van betaling van in- of uitvoerrechten (1).  Artikel 26  1. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om uiterlijk per 1 juli 1982 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  De Commissie deelt deze inlichtingen aan de overige Lid-Staten mede.  Artikel 27  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 17 december 1981.  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 205 van 13. 8. 1979, blz. 19.  (1) PB nr. L 183 van 14. 7. 1975, blz. 3.  (2) PB nr. L 194 van 6. 8. 1968, blz. 13.  (3) PB nr. L 148 van 28. 6. 1968, blz. 1.  (1) PB nr. L 154 van 21. 6. 1980, blz. 16.  (1) PB nr. L 146 van 2. 6. 1978, blz. 19.


title: Richtlijn 2004/96/EG van de Commissie van 27 september 2004 tot wijziging van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad voor wat betreft de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van nikkel voor piercingstaafjes met het oog op aanpassing van bijlage I aan de technische vooruitgang(Voor de EER relevante tekst)

text:
               28.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 301/51

      RICHTLIJN 2004/96/EG VAN DE COMMISSIE

   van 27 september 2004
   tot wijziging van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad voor wat betreft de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van nikkel voor piercingstaafjes met het oog op aanpassing van bijlage I aan de technische vooruitgang
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 76/769/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten (1), en met name op artikel 2 bis,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig Richtlijn 76/769/EEG, als gewijzigd bij Richtlijn 94/27/EG van het Europees Parlement en de Raad (2), mogen nikkel en de verbindingen daarvan niet worden gebruikt in bepaalde staafjes voor piercings en in bepaalde andere producten, tenzij deze voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 76/769/EEG.

               (2)

               Het risico dat piercingstaafjes overgevoeligheid van de mens voor nikkel veroorzaken, is recentelijk geëvalueerd in een gerichte risicobeoordeling; de conclusie van de risicobeoordeling was dat een migratielimiet voor piercingstaafjes wenselijker is dan een gehaltelimiet.

               (3)

               De nieuwe hoeveelheid vrijkomend nikkel (migratielimiet) moet worden aangepast door middel van de in EN 1811 vermelde vermenigvuldigingsfactor teneinde te compenseren voor verschillen tussen laboratoria en onnauwkeurigheden bij het meten. Het Europees Comité voor Normalisatie (CEN) wordt verzocht EN 1811 te herzien, met name wat de aanpassingsfactor betreft, en een herziene norm op te stellen zonder aanpassingsfactor of, indien wenselijk, met een kleinere aanpassingsfactor.

               (4)

               De risicobeoordeling werd met het oog op een intercollegiale toetsing voorgelegd aan het Wetenschappelijk Comité voor de toxiciteit, de ecotoxiciteit en het milieu (CSTEE) en het CSTEE heeft bevestigd dat een nikkelmigratielimiet kan leiden tot geringere risico’s van overgevoeligheid dan een nikkelgehaltelimiet.

               (5)

               In de bepalingen van deze richtlijn wordt rekening gehouden met de huidige stand van de kennis, wetenschap en techniek.

               (6)

               Deze richtlijn is van toepassing onverminderd de Gemeenschapswetgeving tot vaststelling van minimumvoorschriften voor de bescherming van werknemers, met name Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (3), en Richtlijn 2004/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's van blootstelling aan carcinogene of mutagene agentia op het werk (zesde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid l, van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad) (4).

               (7)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de richtlijnen met betrekking tot de opheffing van technische handelsbelemmeringen voor gevaarlijke stoffen en preparaten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 76/769/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten dragen zorg voor vaststelling en bekendmaking uiterlijk op 1 augustus 2005 van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mede, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 1 september 2005.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 27 september 2004.

            Voor de Commissie

         Olli REHN

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 201. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/21/EG van de Commissie (PB L 57 van 25.2.2004, blz. 4).

      (2)  PB L 188 van 22.7.1994, blz. 1.

      (3)  PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1).

      (4)  PB L 158 van 30.4.2004, blz. 50.

      BIJLAGE
      In bijlage I bij richtlijn 76/769/EEG wordt in punt 28, Nikkel, punt 1 in de tweede kolom vervangen door:

                     „1.

                     in alle staafjes die in gaatjes in de oren en in andere delen van het menselijk lichaam worden geplaatst, tenzij de hoeveelheid nikkel die uit dergelijke staafjes vrijkomt, niet groter is dan 0,2 μg/cm2/week (migratielimiet);”.


title: Richtlijn 2010/41/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG van de Raad

text:
               15.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 180/1

         RICHTLIJN 2010/41/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 7 juli 2010
   betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen en tot intrekking van Richtlijn 86/613/EEG van de Raad
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op artikel 157, lid 3,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 86/613/EEG van de Raad van 11 december 1986 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen, de landbouwsector daarbij inbegrepen, en tot bescherming van het moederschap (3) waarborgt dat in de lidstaten ten aanzien van mannen en vrouwen die een zelfstandige activiteit uitoefenen of die daartoe bijdragen, het beginsel van gelijke behandeling wordt toegepast. Richtlijn 86/613/EEG is wat betreft zelfstandigen en echtgenoten van zelfstandigen niet zeer doeltreffend gebleken, en de werkingssfeer ervan dient te worden heroverwogen, aangezien discriminatie op grond van geslacht en intimidatie zich ook op terreinen anders dan arbeid in loondienst voordoen. Ter wille van de duidelijkheid dient Richtlijn 86/613/EEG door deze richtlijn te worden vervangen.

               (2)

               In haar mededeling van 1 maart 2006, getiteld „Routekaart voor de gelijkheid van vrouwen en mannen”, deelde de Commissie mee dat zij met het oog op een betere sturing van de gelijke behandeling van mannen en vrouwen de bestaande Unie-wetgeving inzake gelijke behandeling naar geslacht, die niet is meegenomen in de herschikkingsprocedure in 2005, zou onderzoeken om die waar nodig te actualiseren, te moderniseren en te herschikken. Bij de herschikkingsprocedure bleef Richtlijn 86/613/EEG buiten beschouwing.

               (3)

               In zijn conclusies van 5 en 6 december 2007 over „Een evenwichtige rolverdeling tussen mannen en vrouwen ten behoeve van werkgelegenheid, groei en sociale samenhang” riep de Raad de Commissie op om te onderzoeken of Richtlijn 86/613/EEG eventueel diende te worden herzien om de rechten van zelfstandigen en hun meewerkende echtgenoten in verband met moeder- en vaderschap veilig te stellen.

               (4)

               Het Europees Parlement heeft de Commissie er bij voortduring toe opgeroepen Richtlijn 86/613/EEG te herzien, met name met het oog op een betere moederschapsbescherming voor vrouwelijke zelfstandigen en ter verbetering van de situatie van echtgenoten van zelfstandigen.

               (5)

               Het Europees Parlement heeft zijn standpunt ter zake reeds kenbaar gemaakt in zijn resolutie van 21 februari 1997 over de situatie van medewerkende echtgenoten van zelfstandig werkenden (4).

               (6)

               In haar mededeling van 2 juli 2008, getiteld „Vernieuwde sociale agenda: kansen, toegang en solidariteit in het Europa van de 21e eeuw”, heeft de Commissie de noodzaak bevestigd van het nemen van maatregelen betreffende de kloof tussen mannen en vrouwen in het ondernemerschap alsmede ten behoeve van een betere combinatie van privé- en beroepsleven.

               (7)

               Er bestaat reeds een aantal rechtsinstrumenten voor de uitvoering van het beginsel van gelijke behandeling dat van toepassing is op zelfstandige arbeid, met name Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid (5) en Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (6). Deze richtlijn dient derhalve niet te gelden voor de reeds onder andere richtlijnen vallende gebieden.

               (8)

               Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de bevoegdheden van de lidstaten om hun stelsels voor sociale bescherming in te richten. De exclusieve bevoegdheid van de lidstaten met betrekking tot de inrichting van hun socialebeschermingsstelsels omvat onder meer besluiten over het opzetten, financieren en beheren van dergelijke stelsels en de bijhorende instanties, alsmede over de inhoud en het verlenen van prestaties, de hoogte van de premies en de voorwaarden om daarvoor in aanmerking te komen.

               (9)

               Deze richtlijn moet van toepassing zijn op zelfstandigen en hun echtgenoten of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, hun levenspartners, wanneer die onder de in het nationale recht bepaalde voorwaarden gewoonlijk aan de uitoefening van de activiteit deelnemen. Teneinde de situatie voor deze echtgenoten en, mits en voor zover erkend in het nationale recht, de levenspartners van zelfstandigen te verbeteren, moet hun werk erkend worden.

               (10)

               Deze richtlijn geldt niet voor aangelegenheden die al geregeld zijn in andere richtlijnen ter uitvoering van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen, in het bijzonder Richtlijn 2004/113/EG van de Raad van 13 december 2004 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten (7). Onder meer artikel 5 van Richtlijn 2004/113/EG betreffende verzekerings- en aanverwante financiële diensten blijft van toepassing.

               (11)

               Ter voorkoming van discriminatie op grond van geslacht is deze richtlijn zowel op directe als op indirecte discriminatie van toepassing. Intimidatie en seksuele intimidatie moeten worden beschouwd als discriminatie en zijn daarom verboden.

               (12)

               Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de rechten en verplichtingen die voortvloeien uit de burgerlijke staat of de gezinssituatie volgens het nationale recht.

               (13)

               Het beginsel van gelijke behandeling betreft de relaties tussen de zelfstandige en derde partijen in de context van deze richtlijn, maar niet de relaties tussen de zelfstandige en zijn of haar echtgenoot of levenspartner.

               (14)

               Voor zelfstandige arbeid houdt de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling in dat er geen discriminatie op grond van geslacht mag bestaan, bijvoorbeeld ten aanzien van de oprichting, vestiging of uitbreiding van een bedrijf of het opzetten of de uitbreiding van enigerlei andere vorm van zelfstandige arbeid.

               (15)

               Krachtens artikel 157, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie mogen de lidstaten maatregelen handhaven of aannemen waarbij specifieke voordelen worden geboden om de uitoefening van een zelfstandige beroepsactiviteit door het ondervertegenwoordigde geslacht te vergemakkelijken of om nadelen in hun beroepsloopbaan te voorkomen of te compenseren. In principe dienen maatregelen, zoals positieve actie ter verwezenlijking van gelijkheid van mannen en vrouwen in de praktijk, niet als schending van het rechtsbeginsel van gelijke behandeling van vrouwen en mannen te worden beschouwd.

               (16)

               Gewaarborgd moet worden dat de voorwaarden voor de oprichting van een bedrijf tussen echtgenoten of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, levenspartners niet restrictiever zijn dan de voorwaarden voor oprichting van een bedrijf tussen andere personen.

               (17)

               Gezien hun deelneming aan de activiteiten van het familiebedrijf, dienen echtgenoten of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, levenspartners van zelfstandigen die toegang hebben tot een stelsel voor sociale bescherming, ook sociale bescherming te kunnen genieten. De lidstaten moeten worden verplicht om de nodige maatregelen te nemen om deze sociale bescherming overeenkomstig hun nationale recht te organiseren. In het bijzonder is het aan de lidstaten om te besluiten of deze sociale bescherming op een verplichte of vrijwillige grondslag moet worden toegepast. De lidstaten kunnen bepalen dat deze sociale bescherming in verhouding kan staan tot de deelneming aan de activiteiten van de zelfstandige en/of de hoogte van de bijdrage.

               (18)

               De economische en fysieke kwetsbaarheid van zwangere zelfstandigen, zwangere echtgenoten en, mits en voor zover erkend in het nationale recht, zwangere levenspartners van zelfstandigen maakt het noodzakelijk dat hun het recht op moederschapsuitkeringen wordt toegekend. De lidstaten blijven bevoegd tot de organisatie van deze uitkeringen, waaronder de vaststelling van de hoogte van de bijdragen en alle regelingen betreffende uitkeringen en betalingen, mits de minimumnormen van deze richtlijn worden nageleefd. In het bijzonder kunnen zij bepalen gedurende welke periode voor en/of na de bevalling recht op moederschapsuitkeringen wordt verleend.

               (19)

               De duur van de periode waarin aan vrouwelijke zelfstandigen en vrouwelijke echtgenotes, dan wel, mits en voor zover erkend door de nationale wetgeving vrouwelijke levenspartners van zelfstandigen, moederschapsuitkeringen worden toegekend is soortgelijk aan de duur van het zwangerschapsverlof voor werknemers dat momenteel op Unie-niveau van toepassing is. Indien de duur van het zwangerschapsverlof voor werknemers op Unie-niveau wordt gewijzigd, moet de Commissie aan het Europees Parlement en de Raad verslag doen en beoordelen of de duur van de moederschapsuitkering voor de in artikel 2 bedoelde vrouwelijke zelfstandigen en vrouwelijke echtgenotes en levenspartners eveneens moet worden aangepast.

               (20)

               Om recht te doen aan de bijzondere kenmerken van het werk als zelfstandige, dienen vrouwelijke zelfstandigen en vrouwelijke echtgenotes of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, vrouwelijke levenspartners van zelfstandigen, toegang te hebben tot de bestaande diensten voor tijdelijke vervanging die het onderbreken van de beroepsuitoefening vanwege zwangerschap of moederschap mogelijk maken, of op de bestaande nationale sociale diensten. Toegang tot die diensten kan een alternatief of een onderdeel van de moederschapsuitkering vormen.

               (21)

               Personen die op grond van geslacht zijn gediscrimineerd, dienen over passende mogelijkheden tot rechtsbescherming te beschikken. Om een doeltreffender bescherming te bieden, moeten verenigingen, organisaties en andere rechtspersonen gerechtelijke stappen namens of tot steun van slachtoffers kunnen ondernemen, al naargelang de lidstaten bepalen, onverminderd de nationale procedurevoorschriften inzake vertegenwoordiging en verdediging in rechte.

               (22)

               De bescherming van zelfstandigen en van echtgenoten van zelfstandigen en, mits en voor zover erkend in het nationale recht, levenspartners van zelfstandigen tegen discriminatie op grond van geslacht dient te worden versterkt door de aanwezigheid in elke lidstaat van een of meer organen met de bevoegdheid om de betrokken problemen te onderzoeken, mogelijke oplossingen te zoeken en praktische bijstand aan de slachtoffers te verlenen. Deze organen mogen dezelfde zijn als de organen die op nationaal niveau verantwoordelijkheid hebben voor de uitvoering van het beginsel van gelijke behandeling.

               (23)

               Deze richtlijn stelt minimumvereisten vast en laat de lidstaten daarmee de keuze gunstiger bepalingen aan te nemen of te handhaven.

               (24)

               Aangezien de doelstelling van het beoogde optreden, namelijk het waarborgen van een gemeenschappelijk hoog niveau van bescherming tegen discriminatie in alle lidstaten, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN AANGENOMEN:
   Artikel 1
   Onderwerp
   1.   In deze richtlijn wordt een kader vastgesteld voor de toepassing in de lidstaten van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen die een zelfstandige activiteit uitoefenen of die aan de uitoefening van een zodanige activiteit bijdragen, met betrekking tot alle aspecten die niet onder de Richtlijnen 2006/54/EG en 79/7/EEG vallen.
   2.   De uitvoering van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen bij de toegang tot en het aanbod van goederen en diensten blijft onder Richtlijn 2004/113/EG vallen.
   Artikel 2
   Toepassingsgebied
   Deze richtlijn betreft:

               a)

               zelfstandigen, waaronder wordt verstaan eenieder die onder de in het nationale recht bepaalde voorwaarden voor eigen rekening een winstgevende activiteit uitoefent;

               b)

               de echtgenoten van zelfstandigen of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, levenspartners van zelfstandigen, die, anders dan als werknemer of als vennoot, gewoonlijk en onder de in het nationale recht bepaalde voorwaarden aan de uitoefening van de activiteit van de zelfstandige deelnemen en dezelfde of aanvullende werkzaamheden verrichten.

         Artikel 3
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn is er sprake van:
   a)   „directe discriminatie”: wanneer iemand op grond van geslacht minder gunstig wordt behandeld dan een ander in een vergelijkbare situatie wordt, is of zou worden behandeld;
   b)   „indirecte discriminatie”: wanneer een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze personen van een geslacht in vergelijking met personen van het andere geslacht bijzonder benadeelt, tenzij die bepaling, maatstaf of handelwijze objectief wordt gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel passend en noodzakelijk zijn;
   c)   „intimidatie”: wanneer er sprake is van ongewenst gedrag dat verband houdt met het geslacht van een persoon en tot doel of gevolg heeft dat de waardigheid van die persoon wordt aangetast en een bedreigende, vijandige, beledigende, vernederende of kwetsende omgeving wordt gecreëerd;
   d)   „seksuele intimidatie”: wanneer zich enige vorm van ongewenst verbaal, non-verbaal of fysiek gedrag met een seksuele connotatie voordoet met als doel of gevolg dat de waardigheid van een persoon wordt aangetast, in het bijzonder wanneer een bedreigende, vijandige, beledigende, vernederende of kwetsende omgeving wordt gecreëerd.
   Artikel 4
   Beginsel van gelijke behandeling
   1.   Het beginsel van gelijke behandeling houdt in dat iedere vorm van discriminatie op grond van geslacht in de publieke of de particuliere sector, hetzij direct, hetzij indirect, is verboden, bijvoorbeeld met betrekking tot de oprichting, vestiging of uitbreiding van een onderneming, dan wel ten aanzien van aanvang of uitbreiding van iedere andere vorm van zelfstandige arbeid.
   2.   Op de onder lid 1 vallende gebieden dienen intimidatie en seksuele intimidatie te worden beschouwd als discriminatie op grond van geslacht en zijn ze derhalve verboden. Het feit dat een persoon zulk gedrag afwijst of lijdzaam ondergaat, mag niet ten grondslag liggen aan een die persoon betreffende beslissing.
   3.   Op de onder lid 1 vallende gebieden wordt een opdracht tot het discrimineren van personen op grond van geslacht beschouwd als discriminatie.
   Artikel 5
   Positieve actie
   De lidstaten kunnen maatregelen in de zin van artikel 157, lid 4, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, handhaven of aannemen om volledige gelijkheid in de praktijk tussen mannen en vrouwen in het beroepsleven te waarborgen, bijvoorbeeld om ondernemerschapsinitiatieven onder vrouwen te stimuleren.
   Artikel 6
   Oprichting van een vennootschap
   Onverminderd bijzondere voorwaarden voor de toegang tot bepaalde werkzaamheden die op mannen en vrouwen op gelijke wijze worden toegepast, nemen de lidstaten de nodige maatregelen om te verzekeren dat de voorwaarden voor oprichting van een vennootschap tussen echtgenoten of, mits en voor zover erkend in het nationale recht, tussen levenspartners, niet restrictiever zijn dan de voorwaarden voor oprichting van een vennootschap tussen andere personen.
   Artikel 7
   Sociale bescherming
   1.   Waar in een lidstaat een stelsel voor sociale bescherming van zelfstandigen bestaat, neemt die lidstaat de nodige maatregelen om te verzekeren dat in artikel 2, onder b), bedoelde echtgenoten en levenspartners een sociale bescherming overeenkomstig het nationale recht kunnen genieten.
   2.   De lidstaten kunnen besluiten of de in lid 1 bedoelde sociale bescherming op een verplichte of een vrijwillige grondslag wordt toegepast.
   Artikel 8
   Moederschapsuitkeringen
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te waarborgen dat vrouwelijke zelfstandigen, vrouwelijke echtgenotes en levenspartners, als bedoeld in artikel 2, overeenkomstig het nationale recht een toereikende moederschapsuitkering wordt toegekend die het onderbreken van de beroepsuitoefening wegens zwangerschap of moederschap gedurende ten minste 14 weken mogelijk maakt.
   2.   De lidstaten kunnen besluiten of de in lid 1 bedoelde moederschapsuitkering op een verplichte of een vrijwillig grondslag wordt toegekend.
   3.   De in lid 1 bedoelde uitkering wordt als toereikend beschouwd, wanneer deze een inkomen waarborgt dat ten minste gelijk is aan:

               a)

               de uitkering die de betrokkene zou ontvangen in geval van een onderbreking van haar werkzaamheden in verband met haar gezondheidstoestand, en/of

               b)

               het gemiddelde inkomensverlies in verband met een vergelijkbare voorafgaande periode, tot een door het nationale recht bepaald maximum, en/of

               c)

               elke andere gezinsgerelateerde uitkering op grond van het nationale recht, tot een door het nationale recht bepaald maximum.

         4.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te verzekeren dat vrouwelijke zelfstandigen, vrouwelijke echtgenotes en levenspartners als bedoeld in artikel 2 toegang hebben tot bestaande diensten voor tijdelijke vervanging of op bestaande nationale sociale diensten. De lidstaten kunnen bepalen dat de toegang tot die diensten een alternatief is voor of een onderdeel vormt van de in lid 1 van dit artikel bedoelde uitkering.
   Artikel 9
   Verdediging van rechten
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat gerechtelijke of administratieve procedures, en, wanneer zij dit passend achten, ook bemiddelingsprocedures, voor de naleving van de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen, beschikbaar zijn voor eenieder die meent door niet-toepassing van het beginsel van gelijke behandeling schade of verlies te hebben geleden, zelfs na beëindiging van de verhouding waarin de betrokkene zou zijn gediscrimineerd.
   2.   De lidstaten zorgen ervoor dat verenigingen, organisaties en andere rechtspersonen, die er, overeenkomstig de in het nationale recht vastgestelde criteria, een rechtmatig belang bij hebben dat deze richtlijn wordt nageleefd, namens of ter ondersteuning van de klager of klaagster met zijn of haar toestemming, gerechtelijke of administratieve procedures kunnen aanspannen om de uit deze richtlijn voortvloeiende verplichtingen te doen naleven.
   3.   De leden 1 en 2 laten de nationale regels betreffende de termijnen voor de instelling van een rechtsvordering aangaande het beginsel van gelijke behandeling onverlet.
   Artikel 10
   Compensatie of reparatie
   De lidstaten nemen in hun interne rechtsorde de nodige maatregelen om te zorgen voor reële en effectieve compensatie of reparatie, naargelang zij zelf bepalen, van de schade of het verlies geleden door een persoon als gevolg van discriminatie op grond van geslacht, op een wijze die afschrikkend is en evenredig aan het geleden verlies of de geleden schade. Deze compensatie of reparatie mag niet worden beperkt tot een vooraf vastgesteld maximumbedrag.
   Artikel 11
   Organen voor gelijke behandeling
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te verzekeren dat een of meer organen die overeenkomstig artikel 20 van Richtlijn 2006/54/EG zijn aangewezen, eveneens bevoegd zijn voor de bevordering, analyse en ondersteuning en het volgen van de gelijke behandeling van eenieder waarop onderhavige richtlijn van toepassing is, zonder discriminatie op grond van geslacht.
   2.   De lidstaten zorgen ervoor dat tot de taken van de in lid 1 bedoelde organen onder meer behoort:

               a)

               onverminderd de rechten van slachtoffers en van de in artikel 9, lid 2, bedoelde verenigingen, organisaties of andere rechtspersonen, onafhankelijke bijstand te verlenen aan slachtoffers van discriminatie bij de afwikkeling van hun klachten betreffende discriminatie;

               b)

               onafhankelijke onderzoeken naar discriminatie te verrichten;

               c)

               onafhankelijke verslagen te publiceren en aanbevelingen te doen over elk onderwerp dat met dergelijke discriminatie verband houdt;

               d)

               op het daartoe geëigende niveau beschikbare informatie uit te wisselen met overeenkomstige Europese organen, zoals het Europees Instituut voor gendergelijkheid.

         Artikel 12
   Gendermainstreaming
   De lidstaten houden daadwerkelijk rekening met de doelstelling van gelijkheid van mannen en vrouwen bij de opstelling en uitvoering van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, beleidsmaatregelen en activiteiten op de in deze richtlijn bedoelde gebieden.
   Artikel 13
   Verspreiding van informatie
   De lidstaten dragen er zorg voor dat de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde bepalingen, tezamen met de reeds van kracht zijnde relevante bepalingen, met alle passende middelen onder de aandacht worden gebracht van alle betrokkenen op hun grondgebied.
   Artikel 14
   Niveau van bescherming
   De lidstaten mogen bepalingen vaststellen of handhaven die voor de bescherming van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen gunstiger zijn dan die van deze richtlijn.
   De uitvoering van deze richtlijn vormt onder geen beding een reden voor de verlaging van het in de lidstaten reeds bestaande niveau van bescherming tegen discriminatie op de door de richtlijn bestreken terreinen.
   Artikel 15
   Verslagen
   1.   De lidstaten delen de Commissie uiterlijk op 5 augustus 2015 alle beschikbare informatie over de toepassing van deze richtlijn mee.
   De Commissie stelt een samenvattend verslag op en legt dit uiterlijk op 5 augustus 2016 aan het Europees Parlement en de Raad voor. In dit verslag dient met elke wijziging van de wetgeving betreffende de duur van het zwangerschapsverlof van werknemers rekening te worden gehouden. Het verslag gaat, zo nodig, vergezeld van voorstellen tot wijziging van deze richtlijn.
   2.   Het verslag van de Commissie houdt rekening met de standpunten van de belanghebbende partijen.
   Artikel 16
   Uitvoering
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 5 augustus 2012 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie onverwijld de tekst van deze bepalingen mee.
   Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   Wanneer bijzondere moeilijkheden dit rechtvaardigen, beschikken de lidstaten, zo nodig, over een bijkomende termijn van 2 jaar tot 5 augustus 2014 om te voldoen aan artikel 7 en aan artikel 8 ten aanzien van de in artikel 2, onder b), bedoelde vrouwelijke echtgenotes en levenspartners.
   3.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van nationaal recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 17
   Intrekking
   Richtlijn 86/613/EEG wordt ingetrokken met ingang van 5 augustus 2012.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn worden gelezen als verwijzingen naar deze richtlijn.
   Artikel 18
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 19
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 7 juli 2010.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BUZEK

            Voor de Raad

            De voorzitter

         O. CHASTEL

      (1)  PB C 228 van 22.9.2009, blz. 107.

      (2)  Standpunt van het Europees Parlement van 6 mei 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), standpunt in eerste lezing van de Raad van 8 maart 2010 (PB C 123 E van 12.5.2010, blz. 5) en standpunt van het Europees Parlement van 18 mei 2010.

      (3)  PB L 359 van 19.12.1986, blz. 56.

      (4)  PB C 85 van 17.3.1997, blz. 186.

      (5)  PB L 6 van 10.1.1979, blz. 24.

      (6)  PB L 204 van 26.7.2006, blz. 23.

      (7)  PB L 373 van 21.12.2004, blz. 37.


Avis juridique important

|

31987L0328

Richtlijn 87/328/EEG van de Raad van 18 juni 1987 betreffende de toelating van raszuivere fokrunderen tot de voortplanting

Publicatieblad Nr. L 167 van 26/06/1987 blz. 0054 - 0055 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 23 blz. 0208  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 23 blz. 0208

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 18 juni 1987  betreffende de toelating van raszuivere fokrunderen tot de voortplanting  (87/328/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 77/504/EEG van de Raad van 25 juli 1977 betreffende raszuivere fokrunderen (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3768/85 (2), inzonderheid op artikel 3,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Overwegende dat Richtlijn 77/504/EEG ten doel heeft het intracommunautaire handelsverkeer in raszuivere fokrunderen geleidelijk te liberaliseren; dat daartoe een aanvullende harmonisatie ten aanzien van de toelating van deze dieren en hun sperma tot de voortplanting nodig is;  Overwegende dat in dit verband moet worden voorkomen dat het intracommunautaire handelsverkeer wordt verboden, beperkt of belemmerd door nationale voorschriften betreffende de toelating van raszuivere fokrunderen en sperma van deze dieren tot de voortplanting op het gebied van de natuurlijke dekking of de kunstmatige inseminatie;  Overwegende dat de toelating van raszuivere fokkoeien tot de voortplanting niet mag worden verboden, beperkt of belemmerd;  Overwegende dat de kunstmatige inseminatie een belangrijke techniek vormt voor het optimale gebruik van de beste fokdieren en derhalve voor de veredeling van het runderras; dat evenwel elke achteruitgang van de fokwaarde moet worden voorkomen, met name met betrekking tot fokstieren die alle waarborgen moeten bieden inzake genetische waarde en afwezigheid van erfelijke gebreken;  Overwegende dat een onderscheid moet worden gemaakt tussen de toelating tot de kunstmatige inseminatie van enerzijds raszuivere stieren en sperma die in een Lid-Staat alle officiële voor hun ras vastgestelde tests hebben ondergaan, en anderzijds stieren en sperma die slechts voor testdoeleinden zijn aanvaard;  Overwegende dat het nuttig is een procedure in te voeren volgens welke met name moeilijkheden bij de evaluatie van testresultaten moeten worden opgelost;  Overwegende dat het voorschrift dat het sperma afkomstig moet zijn van officieel erkende centra voor kunstmatige inseminatie de nodige waarborgen kan bieden voor het bereiken van het nagestreefde doel;  Overwegende dat het wenselijk is dat raszuivere fokstieren en het sperma van deze dieren worden geïdentificeerd door middel van een analyse van het bloedpatroon of door middel van andere passende methoden;  Overwegende dat het zinvol is bepaalde instanties aan te wijzen die moeten samenwerken bij de uniformisatie van de testmethoden en de evaluatie van de resultaten;  Overwegende dat het, gezien de huidige bijzondere situatie in Spanje en Portugal, nodig is deze Lid-Staten meer tijd te gunnen om aan deze richtlijn te voldoen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De Lid-Staten zien erop toe dat, onverminderd de veterinairrechtelijke voorschriften, de toelating van raszuivere fokkoeien tot de voortplanting en de toelating van raszuivere stieren tot de natuurlijke dekking niet wordt verboden, beperkt of belemmerd.  Artikel 2  1. Een Lid-Staat mag  - de toelating tot officieel testen van raszuivere stieren of het gebruik van het sperma van die dieren, binnen de kwantitatieve grenzen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van de officiële tests door erkende organisaties of associaties,  - de toelating tot de kunstmatige inseminatie op zijn grondgebied van raszuivere stieren of het gebruik van het sperma van die dieren, wanneer die stieren in een Lid-Staat zijn toegelaten tot de kunstmatige inseminatie op basis van tests uitgevoerd overeenkomstig Beschikking 86/130/EEG (1),  niet verbieden, beperken of belemmeren.  2. Indien de toepassing van lid 1 tot geschillen zou leiden, met name ten aanzien van de interpretatie van de testresultaten, hebben de bedrijven het recht het advies van een deskundige in te winnen.  In het licht van het advies van deze deskundige kunnen op verzoek van een Lid-Staat maatregelen worden getroffen volgens de procedure van artikel 8 van Richtlijn 77/504/EEG.  3. De algemene uitvoeringsbepalingen van lid 2 worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 8 van Richtlijn 77/504/EEG.  Artikel 3  De Lid-Staten zorgen ervoor dat raszuivere stieren en het sperma van die dieren, bedoeld in artikel 2, alleen worden gebruikt na identificatie van die stieren door middel van een analyse van het bloedpatroon of een andere volgens de procedure van artikel 8 van Richtlijn 77/504/EEG vast te stellen passende methode.  Artikel 4  De Lid-Staten zien erop toe dat voor het intracommunautaire handelsverkeer het in artikel 2 bedoelde sperma wordt verzameld, behandeld en opgeslagen in een officieel erkend centrum voor kunstmatige inseminatie.  Artikel 5  De Raad wijst op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een of meer referentie-instanties aan die moeten samenwerken ten einde de testmethoden en de evaluatie van de testresultaten te uniformiseren.  Artikel 6  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1989 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek beschikken over een extra termijn van drie jaar om aan deze richtlijn te voldoen.  Artikel 7  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 18 juni 1987.  Voor de Raad  De Voorzitter  P. DE KEERSMAEKER  (1) PB nr. L 206 van 12. 8. 1977, blz. 8.  (2) PB nr. L 362 van 31. 12. 1985, blz. 8.  (1) PB nr. L 101 van 17. 4. 1986, blz. 37.


title: 2006/137/EG Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake wijziging van Richtlijn 2006/87/EG inzake vaststelling van de technische voorschriften voor binnenvaartschepen

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 389/261

      RICHTLIJN VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 18 december 2006
   inzake wijziging van Richtlijn 2006/87/EG inzake vaststelling van de technische voorschriften voor binnenvaartschepen
   (2006/137/EG)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap en met name op artikel 71, eerste lid,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité,
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2006/87/EG (2) voert geharmoniseerde voorwaarden in voor de afgifte van technische certificaten voor binnenschepen in het gehele binnenvaartnet van de Gemeenschap.

               (2)

               In de technische voorschriften die in de bijlagen van Richtlijn 2006/87/EG zijn opgenomen zijn grotendeels de bepalingen van het reglement betreffende scheepvaartinspecties op de Rijn in de door de Centrale Commissie voor de Rijnvaart (CCNR) in 2004 goedgekeurde versie overgenomen. De voorwaarden en technische voorschriften voor de afgifte van binnenvaartcertificaten uit hoofde van artikel 22 van het herziene Rijnvaartverdrag worden regelmatig aangepast en worden erkend als beantwoordend aan de huidige stand van de techniek.

               (3)

               Om concurrentievervalsing en ongelijke veiligheidsniveaus te vermijden is het met het oog op harmonisatie op Europees niveau gewenst voor het gehele binnenvaartnet van de Gemeenschap gelijkwaardige technische voorschriften vast te stellen en deze vervolgens regelmatig aan te passen om deze gelijkwaardigheid te handhaven.

               (4)

               Richtlijn 2006/87/EG machtigt de Commissie die technische voorschriften aan te passen aan de technische vooruitgang en de ontwikkelingen die voortvloeien uit de werkzaamheden van andere internationale organisaties, met name die van de CCNR.

               (5)

               De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden die gelden voor de uitoefening van aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden.

               (6)

               Genoemde aanpassingen moeten snel worden doorgevoerd om te waarborgen dat de technische eisen waaraan bij afgifte van het communautair binnenvaartcertificaat moet worden voldaan een veiligheidsniveau opleveren dat gelijkwaardig is aan het niveau dat vereist is bij afgifte van het in artikel 22 van de herziene Rijnvaartakte bedoelde certificaat. (3)

               (7)

               De Commissie moet met name worden gemachtigd de voorwaarden vast te stellen waaronder de in Richtlijn 2006/87/EGgenoemde technische voorschriften en administratieve procedures kunnen worden gewijzigd. Aangezien die maatregelen een algemene strekking hebben en bedoeld zijn om niet-essentiële onderdelen van Richtlijn 2006/87/EG te wijzigen, dienen zij te worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing van artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG.

               (8)

               Om redenen van doeltreffendheid moeten de voor een regelgevingsprocedure met toetsing gebruikelijke termijnen worden verkort voor de aanneming van maatregelen tot wijziging van de bijlagen bij Richtlijn 2006/87/EG.

               (9)

               Gezien de urgentie moet gebruik worden gemaakt van de spoedprocedure van artikel 5 bis, lid 6, van Besluit 1999/468/EG voor de aanneming van wijzigingen van de bijlage van Richtlijn 2006/87/EG, zulks om rekening te houden met technische of soortgelijke ontwikkelingen ingevolge het werk van andere internationale organisaties, met name het CCNR, en voor de aanneming van tijdelijke maatregelen.

               (10)

               Richtlijn 2006/87/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 2006/87/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               aan artikel 19 worden de volgende leden toegevoegd:
               „3.   Wanneer wordt verwezen naar dit lid, zijn artikel 5bis, de leden 1 tot en met 4, lid 5, onder b), en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 daarvan.
               De in artikel 5bis, lid 3, onder c), lid 4, onder b) en e), van Besluit 1999/468/EG voorziene termijnen worden respectievelijk vastgesteld op 21 dagen, 15 dagen en een maand.
               4.   Wanneer wordt verwezen naar dit lid, zijn artikel 5 bis, leden 1, 2, 4 en 6 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van de bepalingen van artikel 8 daarvan.”;

               2)

               artikel 20 wordt vervangen door:
               „Artikel 20
               Aanpassing van de bijlagen en aanbevelingen betreffende de voorlopige certificaten
               1.   Iedere wijziging die nodig is om de bijlagen bij deze richtlijn aan te passen aan de vooruitgang van de techniek of aan de uit de werkzaamheden van andere internationale organisaties, met name de Centrale Commissie voor de Rijnvaart (hierna „CCNR” genoemd) voortvloeiende ontwikkelingen op dit gebied, om erop toe te zien dat de afgifte van de twee in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde certificaten gebaseerd is op technische voorschriften die een gelijkwaardig veiligheidsniveau waarborgen, of om rekening te houden met de gevallen waarvan sprake in artikel 5, wordt vastgesteld volgens de in artikel 19, lid 3, van regelgevingsprocedure met toetsing. Om dringende spoedeisende redenen kan de Commissie gebruik maken van de spoedprocedure van artikel 19, lid 4.
               De wijzigingen moeten snel hun beslag krijgen om te waarborgen dat de technische eisen waaraan moet worden voldaan bij de afgifte van het voor de Rijnvaart erkende communautair binnenvaartcertificaat een veiligheidsniveau opleveren dat gelijkwaardig is aan het niveau vereist bij afgifte van het in artikel 22 van de herziene Rijnvaartakte bedoelde certificaat.
               2.   Niettegenstaande het bepaalde in lid 1 stelt de Commissie de in artikel 5, lid 2, bedoelde certificaten vast volgens de procedure van artikel 19, lid 2.
               3.   Inzake de aanbevelingen van het comité voor de afgifte van de tijdelijke communautaire binnenvaartcertificaten besluit de Commissie overeenkomstig bijlage II, artikel 2.19.”;

               3)

               bijlage II wordt als volgt gewijzigd:

                           1.

                           Artikel 1.06 wordt vervangen door:
                           „1.06
                           Voorschriften van tijdelijke aard
                           Er kunnen bepalingen van tijdelijke aard die tot doel hebben niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen door aanvulling, worden uitgevaardigd volgens de regelgevingsprocedure met toetsing van artikel 19, lid 4, van deze richtlijn wanneer het nodig blijkt om, rekening houdend met de technische ontwikkeling van de scheepvaart in dringende gevallen toe te staan dat wordt afgeweken van de bepalingen van deze richtlijn, totdat zij gewijzigd is, of wel proefvaarten toe te staan. Deze voorschriften moeten worden gepubliceerd en mogen niet langer dan drie jaar gelden. Zij treden in alle lidstaten tegelijk in werking en worden op dezelfde wijze afgeschaft.”

                           2.

                           Artikel 10.03 bis, lid 5, wordt vervangen door:
                           „5.   Installaties die een kleinere hoeveelheid water sproeien moeten beschikken over een typegoedkeuring op grond van de IMO-resolutie A 800 (19) of een andere norm die erkend is. Wanneer dergelijke erkenningen tot doel hebben niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, worden ze vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing van artikel 19, lid 3, van deze richtlijn. De typegoedkeuring wordt uitgevoerd door een erkend classificatiebureau of door een gemachtigde testinstelling. De gemachtigde testinstelling moet voldoen aan de Europese normen inzake de algemene eisen aan de kundigheid van test- en kalibreerlaboratoria (EN ISO/CEI 17025: 2000).”

                           3.

                           Artikel 10.03 ter, lid 1, wordt vervangen door:
                           „1.   Blusmiddelen
                           In machinekamers, ketelruimen en pompkamers mogen ter bescherming van deze ruimten in vast gebouwde brandblusinstallaties de volgende blusmiddelen worden gebruikt:

                                       a)

                                       CO2 (koolstofdioxide);

                                       b)

                                       HFC 227 ea (heptafloorpropaan);

                                       c)

                                       IG-541 (52 % stikstof, 40 % argon, 8 % koolstofdioxide).

                                 De toestemming voor het gebruik van andere blusmiddelen, die tot doel heeft niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn te wijzigen, wordt verleend volgens de regelgevingsprocedure met toetsing van artikel 19, lid 3, van deze richtlijn.”.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten die beschikken over binnenwateren als bedoeld in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 2006/87/EG doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om met ingang van 30 december 2008 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen wordt hierin naar de richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle bepalingen van nationaal recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie zal de lidstaten hiervan op de hoogte brengen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten die beschikken over binnenwateren als bedoeld in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 2006/87/EG.

      Gedaan te Brussel, 18 december 2006

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. -E. ENESTAM

      (1)  Standpunt van het Europees Parlement van 30 november 2006 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en Besluit van de Raad van 18 december 2006.

      (2)  Zie bladzijde 1 van dit Publictieblad.

      (3)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Besluit gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG (PB L 200 van 22.7.2006, blz. 11).