Avis juridique important

|

31981L0214

Richtlijn 81/214/EEG van de Raad van 16 maart 1981 houdende zestiende wijziging van Richtlijn 64/54/EEG betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid- Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren

Publicatieblad Nr. L 101 van 11/04/1981 blz. 0010 - 0011 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0172  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0172

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 16 maart 1981 houdende zestiende wijziging van Richtlijn 64/54/EEG betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren (81/214/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat in artikel 3 van Richtlijn 64/54/EEG van de Raad van 5 november 1963 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren (4), laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1979, is bepaald dat de Lid-Staten het roken van bepaalde levensmiddelen slechts toelaten, voor zover daarbij gebruik wordt gemaakt van rook die wordt verkregen op basis van hout of houtachtige gewassen, in natuurlijke staat, en mits het roken geen enkel gevaar voor de gezondheid van de mens oplevert;  Overwegende dat volgens artikel 5 van Richtlijn 64/54/EEG de Lid-Staten het gebruik van waterige rookoplossingen mogen toestaan tot en met 31 december 1980;  Overwegende dat waterige rookoplossingen in de eerste plaats wegens hun aromatische eigenschappen worden gebruikt, doch dat zij daarnaast een conserverende werking kunnen hebben;  Overwegende dat er momenteel in verschillende Lid-Staten onderzoek wordt verricht naar de toxicologische aanvaardbaarheid en naar de juiste technische functie van waterige rookoplossingen en dat soortgelijk onderzoek wordt uitgevoerd met betrekking tot het gebruik om levensmiddelen te roken ; dat de situatie opnieuw moet worden bezien in het licht van dit onderzoek;  Overwegende dat het derhalve nog niet mogelijk is een definitief besluit te nemen inzake het al dan niet toestaan van het gebruik van waterige rookoplossingen in de Gemeenschap noch over de wijze waarop deze machtiging moet worden gegeven en dat het gebruik om levensmiddelen te roken opnieuw moet worden bezien in communautair verband;  Overwegende dat de Lid-Staten krachtens Richtlijn 64/54/EEG tevens hun nationale wettelijke voorschriften inzake het gebruik van formaldehyde in Grana Padano-kaas mogen handhaven, onder het voorbehoud dat de Commissie deze afwijking opnieuw bestudeert;  Overwegende dat deze mogelijkheid gedurende een periode van nog eens drie jaar gehandhaafd moet blijven,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 Richtlijn 64/54/EEG wordt als volgt gewijzigd:    1. artikel 3 wordt als volgt gelezen:  "Artikel 3  De Lid-Staten mogen het roken van bepaaldelevensmiddelen uitsluitend toestaan voor zoverdaarbij gebruik wordt gemaakt van rook ofwaterige rookoplossingen die worden verkregenop basis van hout of houtachtige gewassen, innatuurlijke staat, met uitsluiting van hout ofgewassen die geïmpregneerd, gekleurd, gelijmdof geverfd zijn dan wel een soortgelijke behandelinghebben ondergaan, en mits dit rokengeen enkel gevaar voor de gezondheid van demens oplevert.";  (1) PB nr. C 208 van 13.8.1980, blz. 3. (2) PB nr. C 327 van 15.12.1980, blz. 8. (3) PB nr. C 348 van 31.12.1980, blz. 3. (4) PB nr. 12 van 27.1.1964, blz. 161/64.        2. lid 2 en lid 3, sub b), van artikel 5 komen te vervallen ;lid 3, sub a), wordt lid 2.          Artikel 2 Binnen drie jaar na de kennisgeving van deze richtlijn bestudeert de Commissie artikel 1 opnieuw en stelt zij de Raad elke nodige wijziging voor.   Artikel 3 Artikel 1 wordt van kracht met ingang van 1 januari 1981.   Artikel 4 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 1 juli 1981 aan deze richtlijn te voldoen ; zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.   Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 16 maart 1981.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. BRAKS


Avis juridique important

|

31985L0407

Richtlijn 85/407/EEG van de Commissie van 11 juli 1985 houdende aanpassing aan de stand van de techniek van Richtlijn 84/535/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het toelaatbare geluidsvermogensniveau van aggregaten voor laswerk

Publicatieblad Nr. L 233 van 30/08/1985 blz. 0016 - 0017 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0078  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0078  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 7 blz. 0055  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 7 blz. 0055

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIEvan 11 juli 1985houdende  aanpassing aan de stand van de techniek van Richtlijn 84/535/EEG van de Raad betreffende de  onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het toelaatbare  geluidsvermogensniveau van aggregaten voor laswerk(85/407/EEG)DE COMMISSIE VAN DE  EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische  Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 84/535/EEG van de Raad van 17 september 1984 betreffende de  onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het toelaatbare  geluidsvermogensniveau van aggregaten voor laswerk (1), inzonderheid op artikel 7,Overwegende dat,  in het licht van de opgedane ervaring en gezien de huidige stand van de techniek, de voorschriften  van bijlage I bij Richtlijn 84/535/EEG thans dienen te worden aangepast aan de feitelijke  beproevingsomstandigheden;Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn  met het advies van het Comité voor aanpassing aan de stand van de techniek van de richtlijn  betreffende de bepaling van het geluidsniveau van bouwmachines en -materieel, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Bijlage I van Richtlijn  84/535/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage van deze richtlijn.Artikel 2Vóór 26 maart  1986 gaan de Lid-Staten over tot goedkeuring en publikatie van de maatregelen die nodig zijn om aan  het bepaalde in deze richtlijn te voldoen; zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in  kennis.Artikel 3Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel,  11 juli 1985.Voor de CommissieStanley CLINTON DAVISLid van de Commissie(1)  PB nr. L 300 van 19. 11. 1984, blz. 142.  BIJLAGEWIJZIGINGEN VAN BIJLAGE I BIJ RICHTLIJN 84/535/EEG6.3.MeetterreinPunt 6.3 wordt  door onderstaande tekst vervangen:De meetplaats moet vlak en horizontaal zijn. De meetplaats, met  inbegrip van de plaatsen waar de microfoons zijn opgesteld, is een vlak van beton of niet-poreus  asfalt.Op een onderstel (skid) gemonteerde aggregaten voor laswerk zonder wielen worden op schragen  geplaatst die 0,40 m hoog zijn, behoudens andersluidende eisen in verband met door de fabrikant  gegeven installatievoorschriften.6.4.1.Meetoppervlak, meetafstandPunt 6.4.1 wordt door onderstaande  tekst vervangen:Voor de proef wordt een halfbolvormig meetoppervlak gebruikt.De straal bedraagt:4 m  indien de grootste afmeting van het te beproeven aggregaat voor laswerk niet meer dan 1,5 m  bedraagt;10 m indien de grootste afmeting van het te beproeven aggregaat voor laswerk groter is dan  1,5 m, maar niet meer dan 4 m bedraagt;16 m indien de grootste afmeting van het te beproeven  aggregaat voor laswerk meer dan 4 m bedraagt.6.4.2.1.AlgemeenPunt 6.4.2.1 wordt door onderstaande  tekst vervangen:Voor de meting worden zes meetpunten gekozen, te weten de punten 2, 4, 6, 8, 10 en  12, opgesteld volgens punt 6.4.2.2 van bijlage I bij Richtlijn 79/113/EEG.Voor de proeven met het  aggregaat voor laswerk bevindt het geometrische middelpunt van het aggregaat voor laswerk zich  loodrecht boven het middelpunt van de basispunt van de halve bol.De x-as van het cooerdinatenstelsel  waarin de plaats van de meetpunten wordt bepaald, is evenwijdig aan de hoofdas van het aggregaat  voor laswerk.


Avis juridique important

|

31992L0006

Richtlijn 92/6/EEG van de Raad van 10 februari 1992 betreffende de installatie en het gebruik, in de Gemeenschap, van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen

Publicatieblad Nr. L 057 van 02/03/1992 blz. 0027 - 0028 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 7 Deel 4 blz. 0072  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 7 Deel 4 blz. 0072

RICHTLIJN 92/6/EEG VAN DE RAAD van 10 februari 1992 betreffende de installatie en het gebruik, in de Gemeenschap, van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigenDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ),  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ),  Overwegende dat het een van de doelstellingen van het gemeenschappelijk vervoerbeleid is gemeenschappelijke voorschriften vast te stellen die van toepassing zijn op het internationale vervoer binnen de Gemeenschap en het verkeer van voertuigen te  vergemakkelijken;  Overwegende dat alle Lid-Staten te kampen hebben met ernstige problemen in verband met de verkeersveiligheid en het milieu door de toename van het wegverkeer en de daaruit voortvloeiende gevaren en hinder;  Overwegende dat vrachtwagens en autobussen voldoende motorvermogen nodig hebben om hellingen op te gaan, maar dat zij daardoor ook in staat zijn op vlakke wegen overdreven snelheden te bereiken die onverenigbaar zijn met de eigenschappen van andere  componenten van deze voertuigen, zoals remmen en banden; dat op grond hiervan een aantal Lid-Staten voor bepaalde categorieën motorvoertuigen snelheidsbegrenzers verplicht hebben gesteld;  Overwegende dat de positieve gevolgen van snelheidsbegrenzers voor het milieu en het energieverbruik, de slijtage van motor en banden, alsmede de verkeersveiligheid veel groter zullen worden als deze apparaten algemeen worden gebruikt;  Overwegende dat het gebruik van snelheidsbegrenzers slechts zin heeft als het apparaat technisch zo volmaakt is dat bedrog in voldoende mate kan worden voorkomen;  Overwegende dat in een eerste stadium slechts eisen dienen te gelden voor zwaardere categorieën motorvoertuigen die het meest in het internationale vervoer worden gebruikt, en daarna uitgebreid zouden kunnen worden tot lichtere categorieën  motorvoertuigen, afhankelijk van de technische mogelijkheden en de ervaring in de Lid-Staten;  Overwegende dat in sommige Lid-Staten is bepaald dat voertuigen die uitsluitend voor het vervoer van gevaarlijke goederen worden gebruikt, moeten beschikken over snelheidsbegrenzers die zijn afgesteld op een lagere maximumsnelheid dan die waarin de  onderhavige richtlijn voorziet; dat de Lid-Staten in dit bijzondere geval de mogelijkheid moeten hebben om de regelgeving te handhaven voor op hun grondgebied geregistreerde voertuigen, omdat daardoor de verkeersveiligheid en de bescherming van de  bevolking worden versterkt, overeenkomstig de doelstellingen van deze richtlijn;  Overwegende dat de installatie van snelheidsbegrenzers in onder deze richtlijn vallende voertuigen van de categorieën M3 en N3 die vóór de inwerkingtreding van de richtlijn zijn geregistreerd en uitsluitend bestemd zijn voor binnenlands vervoer, met  name in een aantal Lid-Staten excessieve kosten met zich kan brengen; dat deze Lid-Staten bijgevolg de toepassing van de artikelen 2 en 3 van deze richtlijn op de desbetreffende voertuigen moeten kunnen uitstellen tot een latere datum;  Overwegende dat deze richtlijn niet van invloed is op de prerogatieven van bepaalde Lid-Staten op het terrein van snelheidsbeperkingen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder  "motorvoertuig" verstaan : een door een motor aangedreven voertuig van een van de hierna genoemde categorieën, bestemd voor deelneming aan het wegverkeer, op ten minste vier wielen en met een door de  constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km per uur :  - voertuigen van categorie M3 met een maximumgewicht van meer dan 10 ton,  - voertuigen van categorie N3,  waarbij onder de categorieën M3 en N3 worden verstaan deze categorieën zoals zij zijn omschreven in bijlage I van Richtlijn 70/156/EEG ( 4 ).  Artikel 2  De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de in artikel 1 bedoelde motorvoertuigen van categorie M3 alleen aan het wegverkeer kunnen deelnemen indien zij zijn uitgerust met een snelheidsbegrenzer die op een maximumsnelheid van 100 km per uur is afgesteld .  Artikel 3  1 .  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen opdat motorvoertuigen van categorie N3 alleen aan het wegverkeer kunnen deelnemen indien zij zijn uitgerust met een snelheidsbegrenzer die zodanig is afgesteld dat de maximumsnelheid niet meer dan 90 km per  uur kan bedragen; gelet op de bij de huidige stand van de technologie bestaande toelaatbare technische tolerantie tussen de afstelwaarde en de werkelijke verkeerssnelheid moet deze begrenzer op 85 km per uur worden afgesteld .  2 .  De Lid-Staten mogen de maximumsnelheid van de begrenzers lager dan 85 km per uur vaststellen voor voertuigen die uitsluitend worden gebruikt voor het vervoer van gevaarlijke goederen en die op hun grondgebied zijn geregistreerd .  Artikel 4  1 .  De artikelen 2 en 3 zijn van toepassing op vanaf 1 januari 1994 geregistreerde voertuigen .  2 .  De artikelen 2 en 3 zijn uiterlijk per 1 januari 1995 eveneens van toepassing op voertuigen die zijn geregistreerd tussen 1 januari 1988 en 1 januari 1994 .  Wanneer deze voertuigen uitsluitend voor binnenlands vervoer worden gebruikt, kunnen de artikelen 2 en 3 evenwel uiterlijk per 1 januari 1996 worden toegepast .  Artikel 5  1 .  Tot het tijdstip waarop de communautaire bepalingen op dit gebied van toepassing worden, moeten de in de artikelen 2 en 3 bedoelde snelheidsbegrenzers voldoen aan de door de bevoegde nationale autoriteiten vastgestelde technische voorschriften .  2 .  De snelheidsbegrenzers worden geïnstalleerd door door de Lid-Staten erkende bedrijven of instanties .  Artikel 6  Het bepaalde in de artikelen 2 en 3 geldt niet voor motorvoertuigen die worden gebruikt door de gewapende macht, de burgerbescherming, de brandweer en andere nooddiensten, alsmede openbare-ordediensten .  Deze artikelen gelden evenmin voor voertuigen :  - die door de aard van hun constructie de in de artikelen 2 en 3 vermelde snelheden niet kunnen overschrijden,  - die voor wetenschappelijke proefnemingen op de weg worden gebruikt,  - die voor openbaar vervoer in uitsluitend stadsgebieden worden gebruikt .  Artikel 7  1 .  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 oktober 1993 aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen . De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten .  2 .  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van de wezenlijke bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen .  Artikel 8  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel, 10 februari 1992 .   Voor de Raad De Voorzitter Jorge BRAGA DE MACEDO ( 1 ) PB nr . C 225 van 30 . 8 . 1991, blz . 11.(2 ) PB nr . C 13 van 20 . 1 . 1992 .(3 ) PB nr . C 40 van 17 . 2 . 1992.(4 ) Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende  de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( PB nr . L 42 van 23 . 2. 1970, blz . 1 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 87/403/EEG ( PB nr . L 220 van 8 . 8 . 1987, blz . 44 ).


Avis juridique important

|

31993L0007

Richtlijn 93/7/EEG van de Raad van 15 maart 1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid- Staat zijn gebracht

Publicatieblad Nr. L 074 van 27/03/1993 blz. 0074 - 0079 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 2 Deel 9 blz. 0012  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 2 Deel 9 blz. 0012

RICHTLIJN 93/7/EEG VAN DE RAAD van 15 maart 1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebrachtDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europees Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat volgens artikel 8 A van het Verdrag uiterlijk op 1 januari 1993 een interne markt tot stand moet zijn gebracht die een ruimte zonder binnengrenzen omvat waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd  volgens de bepalingen van het Verdrag;  Overwegende dat de Lid-Staten, krachtens en binnen de grenzen van artikel 36 van het Verdrag, ook na 1992 gerechtigd blijven om hun nationaal bezit nader te omschrijven en de mogelijkheid behouden de nodige maatregelen te treffen ter bescherming van hun  nationaal bezit in deze ruimte zonder binnengrenzen;  Overwegende dat derhalve een teruggaveregeling tot stand moet worden gebracht die de Lid-Staten de mogelijkheid biedt om van cultuurgoederen die in de zin van artikel 36 als nationaal bezit moeten worden beschouwd en die in strijd met de hierboven  genoemde nationale bepalingen of met Verordening (EEG) nr. 3911/92 van de Raad van 9 december 1992 betreffende de uitvoer van cultuurgoederen (4) buiten hun grondgebied zijn gebracht, terugkeer op hun grondgebied te verkrijgen; dat de toepassing van  deze regeling zo eenvoudig en zo doeltreffend mogelijk dient te zijn; dat het, om de samenwerking in verband met de teruggave te vergemakkelijken, nodig is de werkingssfeer van deze regeling te beperken tot voorwerpen die tot gemeenschappelijke  categorieën van cultuurgoederen behoren; dat de bijlage bij deze richtlijn bijgevolg geen omschrijving beoogt van de goederen die als  "nationaal bezit" in de zin van artikel 36 dienen te worden beschouwd, maar er alleen toe strekt de categorieën  goederen vast te stellen die in aanmerking komen om als zodanig te worden beschouwd en uit dien hoofde het voorwerp van een teruggaveprocedure in de zin van deze richtlijn kunnen vormen;  Overwegende dat ook cultuurgoederen die als nationaal bezit zijn geklasseerd en die een integrerend deel vormen van openbare collecties of inventarissen van kerkelijke instellingen, maar die niet onder deze gemeenschappelijke categorieën vallen, onder  deze richtlijn dienen te vallen;  Overwegende dat moet worden gezorgd voor administratieve samenwerking tussen de Lid-Staten op het gebied van hun nationaal bezit, en dit in nauwe samenhang met de samenwerking op het stuk van gestolen kunstwerken, met name door verloren, gestolen of  illegaal uitgevoerde cultuurgoederen die deel uitmaken van hun nationaal bezit en van hun openbare collecties, te registreren bij Interpol of bij andere bevoegde instanties die gelijksoortige lijsten bijhouden;  Overwegende dat de bij deze richtlijn ingevoerde procedure een eerste stap vormt naar samenwerking tussen de Lid-Staten op dit gebied in het kader van de interne markt; dat het oogmerk een wederzijdse erkenning van de ter zake geldende nationale  wetgevingen is; dat daarom met name dient te worden voorzien in de oprichting van een Raadgevend Comité dat de Commissie moet bijstaan;  Overwegende dat Verordening (EEG) nr. 3911/92, samen met de onderhavige richtlijn, een communautair systeem voor de bescherming van de cultuurgoederen van de Lid-Staten invoert; dat de datum waarop de Lid-Staten aan de onderhavige richtlijn dienen te  voldoen zo dicht mogelijk bij die van de inwerkingtreding van die verordening dient te liggen; dat bepaalde Lid-Staten over een langere termijn dienen te beschikken, gezien de aard van hun rechtssystemen en de omvang van de wijzigingen in hun wetgeving  om aan deze richtlijn te voldoen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In deze richtlijn wordt verstaan onder:  1.  "cultuurgoed":  - een goed dat, voordat of nadat het op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat is gebracht, uit hoofde van de nationale wetgeving of van nationale administratieve procedures, in de zin van artikel 36 van het Verdrag, als   "nationaal artistiek, historisch of archeologisch bezit" is aangemerkt, en - tot een van de in de bijlage vermelde categorieën behoort, of, indien het niet tot een van deze categorieën behoort, integrerend deel uitmaakt van:  - openbare collecties die vermeld staan in de inventarissen van de musea, de archieven en de vaste collecties van bibliotheken.  In deze richtlijn worden onder  "openbare collecties" verstaan collecties die het eigendom zijn van een Lid-Staat, een lokale of regionale overheid in een Lid-Staat of een instelling op het grondgebied van een Lid-Staat die overeenkomstig de wetgeving  van die Lid-Staat als openbaar wordt aangemerkt en die het eigendom is van of in grote mate wordt gefinancierd door die Lid-Staat of een lokale of regionale overheid;  - de inventarissen van de kerkelijke instellingen;  2.  "op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat brengen":  - elk buiten het grondgebied van een Lid-Staat brengen dat in strijd met de wetgeving van die Lid-Staat betreffende de bescherming van het nationaal bezit, of in strijd met Verordening (EEG) nr. 3911/92 geschiedt, alsmede - het niet terugzenden van een rechtmatige tijdelijke zending na het verstrijken van de termijn en iedere schending van een van de andere voorwaarden die aan die tijdelijke zending verbonden waren;  3.  "verzoekende Lid-Staat": de Lid-Staat waarvan het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied is gebracht;  4.  "aangezochte Lid-Staat": de Lid-Staat op het grondgebied waarvan zich een op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een andere Lid-Staat gebracht cultuurgoed bevindt;  5.  "teruggave": de daadwerkelijke terugkeer van het cultuurgoed op het grondgebied van de verzoekende Lid-Staat;  6.  "bezitter": degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor zichzelf;  7.  "houder": degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor een ander.  Artikel 2  Cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebracht, worden teruggegeven overeenkomstig de bij deze richtlijn vastgestelde procedure en voorwaarden.  Artikel 3  Elke Lid-Staat wijst een of meer centrale autoriteiten aan die de in deze richtlijn omschreven bevoegdheden uitoefenen.  De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van alle benoemingen van centrale autoriteiten op grond van dit artikel.  De Commissie maakt de lijst van deze centrale autoriteiten alsmede elke wijziging daarin bekend in de C-reeks van het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Artikel 4  De centrale autoriteiten van de Lid-Staten werken samen en bevorderen overleg tussen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten, die met name:  1. op verzoek van de verzoekende Lid-Staat een nader bepaald cultuurgoed dat op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van deze Lid-Staat is gebracht, opsporen en de identiteit van de bezitter en/of de houder ervan vaststellen. Dit verzoek moet  vergezeld gaan van alle nodige informatie om deze opsporing en vaststelling te vergemakkelijken, met name over de plaats waar het goed zich feitelijk of vermoedelijk bevindt;  2. bij ontdekking op hun grondgebied van cultuurgoederen waarvoor er redelijke gronden zijn om aan te nemen dat die goederen op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van andere Lid-Staten zijn gebracht, de betrokken Lid-Staten hiervan in kennis  stellen;  3. de bevoegde autoriteiten van de verzoekende Lid-Staat gedurende een termijn van twee maanden na de in punt 2 bedoelde kennisgeving, de gelegenheid geven na te trekken of het betrokken goed een cultuurgoed in de zin van artikel 1, punt 1, vormt. Doen  zij dit niet binnen de gestelde termijn, dan zijn de punten 4 en 5 niet langer van toepassing;  4. in samenwerking met de betrokken Lid-Staat de nodige maatregelen treffen voor het materiële behoud van het cultuurgoed;  5. door de nodige voorlopige maatregelen voorkomen dat het cultuurgoed aan de procedure van teruggave wordt onttrokken;  6. met betrekking tot de teruggave als tussenpersoon fungeren tussen de bezitter en/of de houder en de verzoekende Lid-Staat. Te dien einde kunnen de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Lid-Staat, onverminderd artikel 5, eerst de weg effenen voor  een arbitrageprocedure overeenkomstig de nationale wetgeving van de aangezochte Lid-Staat; de verzoekende Staat en de bezitter of houder moeten uitdrukkelijk met de arbitrageprocedure akkoord gaan.  Artikel 5  De verzoekende Lid-Staat kan bij de bevoegde rechtbank van de aangezochte Lid-Staat tegen de bezitter, of, bij ontstentenis van de bezitter, tegen de houder, een vordering instellen tot teruggave van een op onrechtmatige wijze buiten het  grondgebied van de verzoekende Lid-Staat gebracht cultuurgoed.  Voor de ontvankelijkheid van de vordering moet het stuk dat het geding inleidt vergezeld gaan van:  - een document waarin het goed waarop de vordering tot teruggave betrekking heeft, wordt beschreven en waarin wordt verklaard dat dit goed een cultuurgoed is;  - een verklaring van de bevoegde autoriteiten van de verzoekende Lid-Staat dat het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende Lid-Staat is gebracht.  Artikel 6  De centrale autoriteit van de verzoekende Lid-Staat stelt de centrale autoriteit van de aangezochte Lid-Staat onverwijld in kennis van de vordering tot teruggave.  De centrale autoriteit van de aangezochte Lid-Staat licht de centrale autoriteit van de overige Lid-Staten onverwijld in.  Artikel 7  1. De Lid-Staten bepalen in hun wetgeving dat de in deze richtlijn bedoelde vordering tot teruggave verjaart één jaar na de datum waarop de plaats waar het cultuurgoed zich bevindt en de identiteit van de bezitter of de houder van dat goed  ter kennis van de verzoekende Lid-Staat zijn gekomen.  De vordering tot teruggave verjaart in elk geval 30 jaar na de datum waarop het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende Lid-Staat is gebracht. In het geval van goederen die deel uitmaken van openbare collecties, als  bedoeld in artikel 1, punt 1, en van kerkelijke goederen in de Lid-Staten waar deze zijn onderworpen aan speciale beschermende maatregelen krachtens nationaal recht, verjaart de vordering tot teruggave evenwel na 75 jaar, behalve in de Lid-Staten waar  geen verjaring van de vordering geldt of indien bij bilaterale overeenkomsten tussen Lid-Staten een termijn van meer dan 75 jaar is vastgesteld.  2. De vordering tot teruggave is niet ontvankelijk indien het buiten het grondgebied van de verzoekende Lid-Staat brengen op het tijdstip waarop de vordering wordt ingesteld, niet meer onrechtmatig is.  Artikel 8  Onder voorbehoud van het bepaalde in de artikelen 7 en 13 gelast de bevoegde rechtbank de teruggave van het cultuurgoed indien wordt bewezen dat dit goed een cultuurgoed in de zin van artikel 1, punt 1, is en dat het op onrechtmatige wijze  buiten het nationale grondgebied is gebracht.  Artikel 9  Wanneer teruggave wordt gelast, kent de bevoegde rechtbank van de aangezochte Lid-Staat de bezitter een al naar gelang van de omstandigheden van het gegeven geval vast te stellen billijke vergoeding toe, op voorwaarde dat hij ervan overtuigd  is dat de bezitter bij de verwerving van het goed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.  De regeling van de bewijslast is onderworpen aan de wetgeving van de aangezochte Lid-Staat.  In geval van schenking of erfopvolging mag de rechtspositie van de verkrijger niet gunstiger zijn dan die van degene van wie hij het goed uit dien hoofde heeft verkregen.  De verzoekende Lid-Staat is gehouden deze vergoeding bij de teruggave uit te keren.  Artikel 10  De kosten die voortvloeien uit de uitvoering van de beslissing waarbij de teruggave van het cultuurgoed wordt gelast, komen ten laste van de verzoekende Lid-Staat. Dit geldt ook voor de kosten betreffende de in artikel 4, punt 4, bedoelde  maatregelen.  Artikel 11  De betaling van de in artikel 9 bedoelde billijke vergoeding en van de in artikel 10 bedoelde kosten doet niet af aan het recht van de verzoekende Lid-Staat om van de personen die verantwoordelijk zijn voor het op onrechtmatige wijze buiten  zijn grondgebied brengen van het cultuurgoed, terugbetaling van die bedragen te vorderen.  Artikel 12  De eigendom van het cultuurgoed na de teruggave ervan wordt door het nationale recht van de verzoekende Lid-Staat geregeld.  Artikel 13  Deze richtlijn is alleen van toepassing op cultuurgoederen die met ingang van 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een Lid-Staat zijn gebracht.  Artikel 14  1. Elke Lid-Staat kan zijn verplichting tot teruggave uitbreiden tot andere dan in de bijlage vermelde categorieën cultuurgoederen.  2. Elke Lid-Staat kan de bij deze richtlijn ingestelde regeling toepassen op de verzoeken tot teruggave van cultuurgoederen die vóór 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van andere Lid-Staten zijn gebracht.  Artikel 15  Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de burgerlijke of strafrechtelijke vorderingen die de verzoekende Lid-Staat en/of de eigenaar van wie het cultuurgoed werd ontvreemd, op grond van het nationale recht van de Lid-Staten kunnen instellen.  Artikel 16  1. De Lid-Staten brengen om de drie jaar en voor het eerst in februari 1996 aan de Commissie verslag uit over de toepassing van deze richtlijn.  2. Om de drie jaar doet de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een beoordelingsverslag over de toepassing van deze richtlijn toekomen.  3. Nadat de richtlijn drie jaar is toegepast, gaat de Raad na of zij doeltreffend is geweest en brengt hij, op voorstel van de Commissie, hierin eventueel noodzakelijke aanpassingen aan.  4. De Raad gaat in ieder geval om de drie jaar, op voorstel van de Commissie, over tot onderzoek naar en, in voorkomend geval, tot herziening van de in de bijlage genoemde bedragen, rekening houdend met de economische en monetaire indicatoren in de  Gemeenschap.  Artikel 17  De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 8 van Verordening (EEG) nr. 3911/92 ingestelde comité.  Het comité behandelt elk vraagstuk met betrekking tot de toepassing van de bijlage van deze richtlijn dat door zijn voorzitter, hetzij op diens initiatief hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat, aan de orde wordt gesteld.  Artikel 18  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om binnen negen maanden na vaststelling ervan aan deze richtlijn te voldoen, behalve voor wat betreft het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek  Duitsland en het Koninkrijk der Nederlanden, die uiterlijk twaalf maanden na vaststelling ervan aan deze richtlijn moeten voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  Artikel 19  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 15 maart 1993.  Voor de Raad De Voorzitter M. JELVED (1) PB nr. C 53 van 28. 2. 1992, blz 11, en PB nr. C 172 van 8. 7. 1992, blz. 7.  (2) PB nr. C 176 van 13. 7. 1992, blz. 129, en PB nr. C 72 van 15. 3. 1993.  (3) PB nr. C 223 van 31. 8. 1992, blz. 10.  (4) PB nr. L 395 van 31. 12. 1992, blz. 1.    BIJLAGE   Categorieën bedoeld in artikel 1, punt 1, tweede streepje, waartoe de goederen die als  "nationaal bezit" in de zin van artikel 36 van het Verdrag dienen te worden beschouwd, moeten behoren om krachtens deze richtlijn te kunnen worden teruggegeven  A.  1. Oudheidkundige voorwerpen, ouder dan 100 jaar, afkomstig van:  - opgravingen en vondsten, op het land en in zee;  - oudheidkundige locaties;  - oudheidkundige collecties.  2. Delen die integrerend deel hebben uitgemaakt van artistieke, historische of religieuze monumenten die niet in hun geheel bewaard zijn gebleven, ouder dan 100 jaar.  3. Afbeeldingen en schilderijen die geheel met de hand zijn vervaardigd, ongeacht op welke ondergrond en van welke materialen (1).  4. Mozaïeken welke niet tot categorie 1 of 2 behoren en tekeningen die geheel met de hand zijn vervaardigd, ongeacht op welke ondergrond en van welke materialen (1).  5. Oorspronkelijke gravuren, prenten, zeefdrukken en lithografieën en hun respectieve matrijzen, alsmede de originele affiches (1).  6. Oorspronkelijke beelden of oorspronkelijk beeldhouwwerk, alsmede kopieën die zijn verkregen volgens hetzelfde procédé als de oorspronkelijke stukken (1), die niet tot categorie 1 behoren.  7. Fotoafdrukken, films en de negatieven daarvan (1).  8. Wiegedrukken en manuscripten, met inbegrip van geografische kaarten en partituren, afzonderlijk of in verzamelingen (1).  9. Boeken, ouder dan 100 jaar, afzonderlijk of in verzamelingen.  10. Gedrukte geografische kaarten, ouder dan 200 jaar.  11. Archieven van elke aard die onderdelen ouder dan 50 jaar bevatten, ongeacht de drager ervan.  12. a) Verzamelingen (2) en exemplaren voor verzamelingen van fauna, flora, mineralen en anatomische delen.  b) Verzamelingen (2) van historisch, paleontologisch, etnografisch of numismatisch belang.  13. Vervoermiddelen, ouder dan 75 jaar.  14. Alle andere antiquiteiten die niet behoren tot de categorieën A1 tot en met A13, ouder dan 50 jaar.  De cultuurgoederen van de categorieën A1 tot en met A14 vallen alleen onder het toepassingsgebied van deze richtlijn indien de financiële waarde ervan ten minste gelijk is aan de in punt B aangegeven drempels.  B. Financiële-waardedrempels voor bepaalde onder A genoemde categorieën (in ecu) Waarde: 0 (nul) - 1 (Oudheidkundige voorwerpen) - 2 (Niet in hun geheel bewaarde monumenten) - 8 (Wiegedrukken en manuscripten) - 11 (Archieven) 15 000 - 4 (Mozaïeken en tekeningen) - 5 (Gravures) - 7 (Fotoafdrukken) - 10 (Gedrukte geografische kaarten) 50 000 - 6 (Beelden) - 9 (Boeken) - 12 (Verzamelingen) - 13 (Vervoermiddelen) - 14 (Alle andere antiquiteiten) 150 000 - 3 (Schilderijen) De naleving van de voorwaarden inzake de financiële-waardedrempels moet worden beoordeeld bij de indiening van het verzoek om teruggave. De financiële waarde is die van het goed in de aangezochte Lid-Staat.  De datum voor de omrekening in nationale valuta van de in deze bijlage in ecu uitgedrukte waarden is 1 januari 1993.  (1) Ouder dan 50 jaar en niet meer in het bezit van de maker.  (2) Als omschreven in het arrest van het Hof van Justitie in zaak 252/84, namelijk  "Voorwerpen voor verzamelingen in de zin van post 99.05 van het gemeenschappelijk douanetarief zijn voorwerpen die geschikt zijn om in een verzameling te worden  opgenomen, dat wil zeggen voorwerpen die relatief zeldzaam zijn, normalerwijs niet overeenkomstig hun oorspronkelijke bestemming worden gebruikt, voorwerp zijn van speciale handelsbranches buiten de gewone handel in soortgelijke gebruiksvoorwerpen en  een hoge waarde hebben.".