Avis juridique important

|

32003L0030

Richtlĳn 2003/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei 2003 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer

Publicatieblad Nr. L 123 van 17/05/2003 blz. 0042 - 0046

Richtlijn 2003/30/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 8 mei 2003ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoerHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(2),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(3),Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) De Europese Raad van Göteborg van 15 en 16 juni 2001 heeft overeenstemming bereikt over een communautaire strategie voor duurzame ontwikkeling die een aantal maatregelen omvat, waaronder de ontwikkeling van biobrandstoffen.(2) Natuurlijke hulpbronnen, waarvan volgens artikel 174, lid 1, van het Verdrag behoedzaam en rationeel gebruik moet worden gemaakt, omvatten olie, aardgas en vaste brandstoffen, die als energiebron van essentieel belang zijn, maar ook de belangrijkste bronnen van koolstofdioxide-emissies vormen.(3) Er bestaat echter een breed scala van biomassa waaruit biobrandstoffen gewonnen kunnen worden, afkomstig van land- en bosbouwproducten en van afval- en restproducten van de bosbouw, de houtverwerkende industrie en de levensmiddelenindustrie.(4) De vervoerssector neemt meer dan 30 % van het eindverbruik van energie in de Gemeenschap voor zijn rekening en groeit, een tendens die zich waarschijnlijk nog zal versterken, en de uitstoot van koolstofdioxide houdt hiermee gelijke tred. Deze groei zal procentueel sterker zijn in de kandidaat-lidstaten na hun toetreding tot de Europese Unie.(5) Het Witboek van de Europese Commissie "Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen" gaat ervan uit dat de CO2-emissie van de vervoerssector tussen 1990 en 2010 met 50 % zal stijgen tot ongeveer 1113 miljoen ton en stelt hiervoor met name het wegvervoer verantwoordelijk, waarvan 84 % van de door het vervoer veroorzaakte CO2-uitstoot afkomstig is. Om ecologische redenen wordt er in het Witboek derhalve op aangedrongen dat de afhankelijkheid van aardolie (momenteel 98 %) in de vervoerssector door toepassing van alternatieve brandstoffen, zoals biobrandstoffen, verminderd wordt.(6) Een intensiever gebruik van biotransportbrandstoffen is een onderdeel van het pakket maatregelen dat nodig is ter naleving van het Protocol van Kyoto, alsook van enig ander beleidspakket ter nakoming van verdere verplichtingen terzake.(7) Een intensiever gebruik van biotransportbrandstoffen, waarbij andere alternatieve brandstoffen, waaronder LPG en CNG voor voertuigen, niet worden uitgesloten, is een van de instrumenten waarmee de Gemeenschap haar afhankelijkheid van ingevoerde energie kan verminderen en invloed kan uitoefenen op de transportbrandstofmarkt en daarmee op de continuïteit van de energievoorziening op middellange en lange termijn. Dit motief mag echter niet afdoen aan het belang van het naleven van de communautaire wetgeving inzake de kwaliteit van brandstof, de uitstoot van motorvoertuigen en de kwaliteit van de lucht.(8) Als gevolg van de technologische vooruitgang zijn de meeste momenteel in de Europese Unie in het verkeer zijnde voertuigen in staat zonder probleem een brandstofmengsel te gebruiken dat voor een klein percentage bestaat uit biobrandstoffen. Op grond van de laatste technologische ontwikkelingen kunnen hogere percentages biobrandstoffen worden gebruikt. Er zijn landen waarin al 10 % of meer biobrandstof in het brandstofmengsel wordt gebruikt.(9) Bedrijfswagenparken bieden mogelijkheden voor het gebruik van hogere concentraties biobrandstoffen. In sommige steden bestaan reeds bedrijfswagenparken die functioneren op onvermengde biobrandstoffen en zo in sommige gevallen hebben bijgedragen tot de verbetering van de luchtkwaliteit in stedelijke gebieden. De lidstaten zouden derhalve het gebruik van biobrandstoffen in het openbaar vervoer verder kunnen bevorderen.(10) De bevordering van het gebruik van biobrandstoffen in het vervoer is een stap in de richting van een bredere toepassing van biomassa, die uiteindelijk zal leiden tot een grotere ontwikkeling van biobrandstoffen zonder andere opties uit te sluiten, in het bijzonder de waterstofoptie.(11) De waterstofsector moet in het onderzoeksbeleid van de lidstaten inzake intensiever gebruik van biobrandstoffen een belangrijke plaats krijgen en moet ook in de communautaire kaderprogramma's worden aangemoedigd.(12) Onvermengde plantaardige olie uit oliehoudende planten die gewonnen wordt door persing, extractie of soortgelijke procédés en die natuurlijk of geraffineerd, maar chemisch ongewijzigd is, kan in bepaalde gevallen ook als biobrandstof worden gebruikt, indien het gebruik daarvan verenigbaar is met de motortypen en de daarvoor geldende emissievoorschriften.(13) De voorwaarde dat nieuwe soorten brandstoffen moeten voldoen aan erkende technische normen is belangrijk voor de acceptatie op grote schaal door klanten en voertuigproducenten, en daarmee voor de verspreiding op de markt. Technische normen vormen ook het uitgangspunt voor de eisen aan en het toezicht op emissies. Wat nieuwe soorten brandstoffen betreft, kan het moeilijk zijn te voldoen aan de huidige technische normen, die voornamelijk zijn ontwikkeld voor conventionele fossiele brandstoffen. De Commissie en de normalisatie-instellingen moeten de ontwikkelingen volgen en actief normen aanpassen en opstellen, met name vluchtigheidsparameters, zodat nieuwe soorten brandstoffen geïntroduceerd kunnen worden, met behoud van de eisen op het gebied van de milieuprestaties.(14) Bio-ethanol en biodiesel, die in gemengde of ongemengde vorm in voertuigen worden gebruikt, moeten voldoen aan de kwaliteitsnormen die zijn vastgesteld om te garanderen dat de motoren optimaal functioneren. Bij biodiesel voor dieselmotoren die met het veresteringsprocédé is geproduceerd, kan de norm prEN 14214 van het Europees Comité voor normalisatie (CEN) voor methylvetzuren (FAME) worden toegepast. Daarnaast zou het CEN geschikte normen voor andere biotransportbrandstoffen in de Europese Unie moeten vaststellen.(15) Bevordering van het gebruik van biobrandstoffen met inachtneming van duurzame landbouw- en bosbouwpraktijken, als vastgelegd in het gemeenschappelijk landbouwbeleid, zal nieuwe kansen scheppen voor duurzame plattelandsontwikkeling in het kader van een meer marktgericht gemeenschappelijk landbouwbeleid dat meer op de Europese markt gericht is, en voor een levend platteland en een multifunctioneel landbouwbeleid, en kan een nieuwe markt voor innoverende landbouwproducten openen voor de huidige en toekomstige lidstaten.(16) In zijn resolutie van 8 juni 1998(5) heeft de Raad zijn steun gegeven aan de strategie en het actieplan voor duurzame energiebronnen van de Commissie en heeft hij aangedrongen op specifieke maatregelen in de sector biobrandstoffen.(17) In het Groenboek van de Commissie "Op weg naar een Europese strategie voor een continue energievoorziening" wordt als doel gesteld om in de sector van het wegvervoer conventionele brandstoffen tegen 2020 voor 20 % te vervangen door alternatieve brandstoffen.(18) De marktpenetratie van alternatieve brandstoffen is niet alleen afhankelijk van een ruime beschikbaarheid, maar ook van concurrerende prijzen.(19) In zijn resolutie van 18 juni 1998(6) heeft het Europees Parlement erop aangedrongen het marktaandeel van biobrandstoffen binnen vijf jaar tot 2 % te verhogen door middel van een pakket maatregelen dat onder andere voorziet in belastingvrijstelling, financiële steun voor de verwerkende industrie en de vaststelling van een verplicht percentage biobrandstoffen voor de oliemaatschappijen.(20) Welke methode het meest geschikt is om op nationaal en communautair niveau het marktaandeel van biobrandstoffen op te voeren, is afhankelijk van de beschikbaarheid van hulpbronnen en grondstoffen, het nationale en communautaire beleid ter bevordering van biobrandstoffen, fiscale regelingen en de wijze waarop alle belanghebbenden/partijen erbij betrokken worden.(21) Nationale beleidsinitiatieven ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen mogen er niet toe leiden dat het vrije verkeer van brandstoffen die aan de in de communautaire wetgeving vastgestelde geharmoniseerde milieuspecificaties voldoen, wordt belemmerd.(22) De bevordering van de productie en het gebruik van biobrandstoffen kan helpen de afhankelijkheid van energie en de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Bovendien kunnen biobrandstoffen, in ongemengde vorm of als bijmengsel, in principe in bestaande motorvoertuigen en in het huidige distributiesysteem voor motorbrandstof worden gebruikt. Het bijmengen van biobrandstoffen bij fossiele brandstoffen kan een kostenvermindering in het distributiesysteem in de Gemeenschap vergemakkelijken.(23) Daar de doelstelling van het overwogen optreden, te weten de invoering van algemene beginselen inzake een minimumpercentage aan biobrandstoffen dat op de markt gebracht en gedistribueerd moet worden, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve wegens de omvang van het optreden beter op communautair niveau kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan hetgeen nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.(24) Onderzoek en technologische ontwikkeling op het gebied van de duurzaamheid van biobrandstoffen moeten worden bevorderd.(25) Het toegenomen verbruik van biobrandstoffen moet gepaard gaan met een diepgaande analyse van de gevolgen op milieu-, economisch en sociaal gebied om te kunnen besluiten over de zin van een verhoging van het aandeel van biobrandstoffen in verhouding tot traditionele brandstoffen.(26) Er dient te worden voorzien in de mogelijkheid om de lijst van biobrandstoffen en het percentage van de duurzame component alsmede het schema voor de introductie van biobrandstoffen op de markt voor transportbrandstoffen snel te kunnen aanpassen aan de technische vooruitgang en aan de resultaten van een milieueffectbeoordeling over de eerste fase van die introductie.(27) Er dient te worden voorzien in de mogelijkheid snel kwaliteitsnormen te ontwikkelen voor de biobrandstoffen die in de automobielsector worden gebruikt, hetzij ongemengd, hetzij bijgemengd in traditionele brandstoffen. Hoewel het biologisch afbreekbare deel van afval een potentieel nuttige bron is voor de productie van biobrandstoffen, moet in het kader van de kwaliteitsnorm rekening worden gehouden met de mogelijke vervuiling van het afval, om te voorkomen dat specifieke componenten het voertuig beschadigen en/of de kwaliteit van de emissie doen dalen.(28) De stimulering van de bevordering van biobrandstoffen moet stroken met de doelstellingen op het gebied van de continuïteit van de voorziening en het milieu en de hiermee verband houdende beleidsdoelstellingen en -maatregelen in elke lidstaat. De lidstaten kunnen daarbij nagaan wat de meest kosteneffectieve methoden zijn om de mogelijkheden van het gebruik van biobrandstof bekend te maken.(29) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(7),HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Deze richtlijn heeft tot doel in elke lidstaat het gebruik als vervanging van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen dieselolie of benzine in het vervoer te bevorderen, teneinde bij te dragen tot doelstellingen op het gebied van klimaatverandering, milieuvriendelijke voorzieningszekerheid en bevordering van hernieuwbare energiebronnen.Artikel 21. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:a) "biobrandstof": vloeibare of gasvormige transportbrandstof die gewonnen is uit biomassa;b) "biomassa": de biologisch afbreekbare fractie van producten, afvalstoffen en residuen van de landbouw (met inbegrip van plantaardige en dierlijke stoffen), de bosbouw en aanverwante bedrijfstakken, alsmede de biologisch afbreekbare fractie van industrieel en huishoudelijk afval;c) "andere hernieuwbare brandstoffen": andere hernieuwbare brandstoffen dan biobrandstoffen, die afkomstig zijn van hernieuwbare energiebronnen als omschreven in Richtlijn 2001/77/EG(8) en voor vervoersdoeleinden gebruikt worden;d) "energie-inhoud": de calorische onderwaarde van een brandstof.2. Ten minste de hierna vermelde producten worden als biobrandstoffen beschouwd:a) "bio-ethanol": voor gebruik als biobrandstof bestemd ethanol dat gewonnen is uit biomassa en/of de biologisch afbreekbare afvalfractie;b) "biodiesel": voor gebruik als biobrandstof bestemd methylester van plantaardige of dierlijke olie van dieselkwaliteit;c) "biogas": voor gebruik als biobrandstof bestemd brandstofgas dat gewonnen is uit biomassa en/of uit de biologisch afbreekbare afvalfractie en dat gezuiverd kan worden tot aardgaskwaliteit, of houtgas;d) "biomethanol": voor gebruik als biobrandstof bestemd methanol dat gewonnen is uit biomassa;e) "biodimethylether": voor gebruik als biobrandstof bestemde dimethylether die gewonnen is uit biomassa;f) "bioETBE (ethyl-tertiair-butylether)": op basis van bio-ethanol geproduceerde ETBE. Het volumepercentage bioETBE dat als biobrandstof wordt gerekend, bedraagt 47 %;g) "bioMTBE (methyl-tertiair-butylether)": een op basis van biomethanol geproduceerde brandstof. Het volumepercentage bioMTBE dat als biobrandstof wordt gerekend, bedraagt 36 %;h) "synthetische biobrandstoffen": synthetische koolwaterstoffen of mengsels van synthetische koolwaterstoffen die gewonnen zijn uit biomassa;i) "biowaterstof": voor gebruik als biobrandstof bestemde waterstof die gewonnen is uit biomassa en/of uit de biologisch afbreekbare afvalfractie;j) "onvermengde plantaardige olie": door persing, extractie of soortgelijke procédés uit oliehoudende planten gewonnen olie, natuurlijk of geraffineerd, doch chemisch ongewijzigd, die beantwoordt aan de motortypen en de emissievoorschriften daarvoor.Artikel 31. a) De lidstaten dragen er zorg voor dat een minimaal aandeel van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen op hun markten aangeboden wordt, en stellen daarvoor nationale indicatieve streefcijfers vast.b) i) De referentiewaarde voor deze streefcijfers bedraagt 2 %, berekend op basis van de energie-inhoud van de totale hoeveelheid benzine en dieselolie die op 31 december 2005 voor vervoersdoeleinden op hun markten aangeboden wordt.ii) De referentiewaarde voor deze streefcijfers bedraagt 5,75 %, berekend op basis van de energie-inhoud van de totale hoeveelheid benzine en dieselolie die op 31 december 2010 voor vervoersdoeleinden op hun markten aangeboden wordt.2. Biobrandstoffen kunnen beschikbaar worden gesteld in de vorm van:a) ongemengde biobrandstoffen of in hoge concentraties in derivaten van minerale oliën, in overeenstemming met specifieke kwaliteitsnormen voor transporttoepassingen;b) biobrandstoffen die in derivaten van minerale oliën zijn bijgemengd in overeenstemming met de toepasselijke Europese normen inzake de technische specificaties van transportbrandstoffen (EN 228 en EN 590);c) van biobrandstoffen afgeleide vloeistoffen, zoals ETBE (ethyl-tertiair-butylether), waarbij het in artikel 2, lid 2, aangegeven percentage dat als biobrandstof wordt aangemerkt van toepassing is.3. De lidstaten zien toe op het effect van het gebruik van dieselbrandstof waarin meer dan 5 % biobrandstoffen is bijgemengd door niet-aangepaste voertuigen, en treffen zo nodig maatregelen om ervoor te zorgen dat de toepasselijke communautaire wetgeving inzake emissienormen wordt nageleefd.4. De lidstaten moeten bij hun maatregelen rekening houden met de volledige klimaat- en milieubalans van de verschillende soorten biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen en kunnen bij voorrang brandstoffen met een zeer goede, kosteneffectieve milieubalans bevorderen, met inachtneming van het concurrentievermogen en de continuïteit van de voorziening.5. De lidstaten zorgen ervoor dat het publiek van de eventuele beschikbaarheid van biobrandstoffen op de hoogte gebracht wordt. Voor derivaten van minerale oliën waarin een hoger percentage biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen dan de grenswaarde van 5 % methylvetzuur (FAME) of bio-ethanol is bijgemengd, wordt een aparte kenmerking op de verkooppunten verplicht gesteld.Artikel 41. De lidstaten brengen jaarlijks vóór 1 juli bij de Commissie verslag uit over:- de maatregelen die genomen zijn om het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen ter vervanging van diesel of benzine in het vervoer te bevorderen;- de nationale middelen die zijn toegewezen voor de productie van biomassa ten behoeve van andere vormen van energiegebruik dan vervoer en- de totale afzet van transportbrandstof en het aandeel van op de markt gebrachte biobrandstoffen, vermengd of onvermengd, en andere hernieuwbare brandstoffen in die afzet in het voorgaande jaar. In voorkomend geval brengen de lidstaten verslag uit over eventuele uitzonderlijke omstandigheden bij de voorziening van ruwe olie of olieproducten die de afzet van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen hebben beïnvloed.In het eerste verslag na de inwerkingtreding van deze richtlijn vermelden de lidstaten het niveau van hun nationale indicatieve streefcijfers voor de eerste fase. In het verslag over 2006 vermelden zij het niveau van hun nationale indicatieve streefcijfers voor de tweede fase.Differentiatie van de nationale streefcijfers ten opzichte van de in artikel 3, lid 1, onder b), genoemde referentiewaarden, wordt in deze verslagen met redenen omkleed en kan op de volgende elementen worden gebaseerd:a) objectieve factoren, zoals het beperkte nationale potentieel voor de vervaardiging van biobrandstoffen uit biomassa;b) de hoeveelheid middelen die wordt toegewezen voor de productie van biomassa ten behoeve van andere vormen van energiegebruik dan vervoer en de specifieke technische en klimatologische kenmerken van de nationale markt voor transportbrandstoffen;c) nationale beleidsmaatregelen betreffende de toewijzing van vergelijkbare middelen voor de productie van andere transportbrandstoffen die gebaseerd zijn op hernieuwbare energiebronnen en die stroken met de doelstellingen van deze richtlijn.2. De Commissie stelt uiterlijk op 31 december 2006, en vervolgens om de twee jaar, een evaluatieverslag op voor het Europees Parlement en de Raad over de vooruitgang die in de lidstaten met het gebruik van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen is geboekt.Dit verslag dient ten minste de onderstaande elementen te omvatten:a) de kosteneffectiviteit van de maatregelen die de lidstaten getroffen hebben om het gebruik van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen te bevorderen;b) de economische aspecten en het milieueffect van een verdere verhoging van het aandeel van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen;c) het aspect levenscyclus van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen, om mogelijke maatregelen vast te stellen ten behoeve van de toekomstige bevordering van die brandstoffen die klimaat- en milieuvriendelijk zijn en het potentieel hebben om concurrerend en kostenefficiënt te worden;d) de duurzaamheid van gewassen die gebruikt worden voor de productie van biobrandstoffen, met name het bodemgebruik, de mate van teeltintensiteit, de wisselbouw en het gebruik van pesticiden;e) de evaluatie van de verschillende effecten van het gebruik van biobrandstoffen en andere hernieuwbare brandstoffen op de klimaatverandering en de gevolgen voor de vermindering van CO2-emissies;f) een overzicht van andere opties voor de lange termijn op het gebied van maatregelen betreffende de energie-efficiëntie op vervoersgebied.Op grond van dat verslag dient de Commissie zo nodig voorstellen bij het Europees Parlement en de Raad in voor de aanpassing van de in artikel 3, lid 1, genoemde streefcijfers. Indien in het verslag wordt geconcludeerd dat de indicatieve streefcijfers waarschijnlijk niet gehaald worden om redenen die niet gerechtvaardigd zijn en/of geen verband houden met nieuw wetenschappelijk bewijs, worden in die voorstellen in een passende vorm nationale streefcijfers opgenomen, waaronder eventueel bindende streefcijfers.Artikel 5De lijst in artikel 2, lid 2, kan volgens de in artikel 6, lid 2, bedoelde procedure aan de technische vooruitgang worden aangepast, rekening houdend met het milieueffect van biobrandstoffen.Artikel 61. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 71. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 31 december 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 8Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Artikel 9Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 8 mei 2003.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterM. Chrisochoïdis(1) PB C 103 E van 30.4.2002, blz. 205 en PB C 331 E van 31.12.2002, blz. 291.(2) PB C 149 van 21.6.2002, blz. 7.(3) PB C 278 van 14.11.2002, blz. 29.(4) Advies van het Europees Parlement van 4 juli 2002 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 18 november 2002 (PB C 32 E van 11.2.2003, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 12 maart 2003 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).(5) PB C 198 van 24.6.1998, blz. 1.(6) PB C 210 van 6.7.1998, blz. 215.(7) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(8) Richtlijn 2001/77/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2001 betreffende de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen op de interne elektriciteitsmarkt (PB L 283 van 27.10.2001, blz. 33).


Avis juridique important

|

31974L0061

Richtlijn 74/61/EEG van de Raad van 17 december 1973 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de inrichtingen ter beveiliging tegen het gebruik van motorvoertuigen door onbevoegden

Publicatieblad Nr. L 038 van 11/02/1974 blz. 0022 - 0028 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0206  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 2 blz. 0188  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0206  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0162  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0162

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 17 december 1973  inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de inrichtingen ter beveiliging tegen het gebruik van motorvoertuigen door onbevoegden   ( 74/61/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de technische voorschriften , waaraan motorvoertuigen krachtens de nationale wetgevingen moeten voldoen , onder andere betrekking hebben op de inrichting ter beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden ;  Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen , hetzij ter aanvulling , hetzij in plaats van hun huidige regeling , met name ten einde voor ieder type voertuig de E.E.G.-goedkeuringsprocedure van de richtlijn van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( 3 ) te kunnen invoeren ;  Overwegende dat het wenselijk is , voor wat de hoofdzaken betreft , de technische voorschriften over te nemen welke zijn aanvaard door de Economische Commissie voor Europa van de V.N . als neergelegd in Reglement nr . 18 ( " Eenvormige voorschriften betreffende de goedkeuring van voertuigen voor wat betreft de beveiliging tegen het gebruik daarvan door onbevoegden " ) ( 4 ) , welk reglement is gehecht aan het akkoord van 20 maart 1958 inzake de aanvaarding van uniforme voorwaarden voor goedkeuring en wederzijdse erkenning van de goedkeuring van toebehoren en onderdelen van motorvoertuigen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Onder voertuig wordt in deze richtlijn verstaan ieder motorvoertuig , met of zonder carrosserie , op ten minste vier wielen , en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km per uur , dat bestemd is om aan het wegverkeer deel te nemen , met uitzondering van voertuigen die zich over rails bewegen , landbouwtrekkers , landbouwmachines en toestellen voor openbare werken .  Artikel 2  De Lid-Staten mogen de E.E.G.-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig niet weigeren om redenen in verband met de inrichting ter beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden , indien deze inrichting voldoet aan de voorschriften van bijlage I .  Artikel 3  De Lid-Staten mogen de verkoop , de inschrijving , het in het verkeer brengen of het gebruik van voertuigen niet weigeren of verbieden om redenen in verband met de inrichting ter beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden , indien deze inrichting voldoet aan de voorschriften van bijlage I .  Artikel 4  De Lid-Staat die de goedkeuring heeft verleend , treft de nodige maatregelen om in kennis te worden gesteld van elke wijziging van en der in bijlage I , punt 2.2 genoemde onderdelen of kenmerken . De bevoegde autoriteiten van deze Lid-Staat beoordelen of op het gewijzigde voertuig nieuwe proeven moeten worden verricht en of daarom een nieuw keuringsrapport moet worden opgesteld . Indien uit de proeven blijkt dat niet aan de voorschriften van deze richtlijn is voldaan , wordt de wijziging niet toegestaan .  Artikel 5  De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen I en II aan te passen aan de technische vooruitgang , worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van de richtlijn van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan .  Artikel 6  1 . Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn voeren de Lid-Staten de nodige maatregelen in om aan het bepaalde in deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis .  2 . De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke bepalingen van hun nationale wetgeving die zij aanvaarden op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is , ter kennis van de Commissie wordt gebracht .  Artikel 7  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 17 december 1973 .  Voor de Raad  De Voorzitter  I . NOERGAARD  ( 1 ) PB nr . C 112 van 27 . 10 . 1972 , blz . 16 .  ( 2 ) PB nr . C 60 van 26 . 7 . 1973 , blz . 12 .  ( 3 ) PB nr . L 42 van 23 . 2 . 1970 , blz . 1 .  ( 4 ) Document CEE van Genève E/ECE/324 - E/ECE/TRANS/505/Rev . Add . 17 .  BIJLAGE I ( 1 )  VOORSCHRIFT , DEFINITIES , E.E.G.-GOEDKEURINGSAANVRAAG , E.E.G.-GOEDKEURING , ALGEMENE SPECIFICATIES , BIJZONDERE SPECIFICATIES  1 . VOORSCHRIFT  Elk voertuig van de categorieën M1 en N1  ( waarvan de definitie voorkomt in bijlage I van de richtlijn van 6 februari 1970 ) moet voorzien zijn van een inrichting ter beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden . Voor de andere categorieën voertuigen is de montage van deze inrichting facultatief .  2 . DEFINITIES  In deze richtlijn wordt verstaan onder   ( 2.1 . )  2.2 . " type voertuig " wat betreft de beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden , de motorvoertuigen die onderling geen essentiële verschillen vertonen ; deze verschillen kunnen met name betrekking hebben op de volgende punten :  2.2.1 . benaming van het voertuigtype door de fabrikant ,  2.2.2 . plaatsing en constructie van het onderdeel of de onderdelen van het voertuig waarop de beveiligingsinrichting werkt ,  2.2.3 . type van de beveiligingsinrichting ;  2.3 . " beveiligingsinrichting " , het geheel van de delen die het gebruik van het voertuig door onbevoegden moeten verhinderen . De beveiligingsinrichting bestaat uit een combinatie van een inrichting die het op de normale wijze starten van de motor verhindert met een van de volgende inrichtingen :   - inrichting werkend op de stuurinrichting ,   - inrichting werkend op de bediening van het versnellingsmechanisme ,   - inrichting werkend op de overbrenging ,   - inrichting waardoor de motor niet kan werken .  2.3.1 . Als " beveiligingsinrichtingen " worden niet beschouwd de inrichtingen die uitsluitend het lossen van de remmen van het voertuig verhinderen ;   ( 2.4 . )  2.5 . " stuurinrichting " , het stuur , de stuurkolom en de samenstellende delen daarvan , de stuuras , het stuurhuis , alsmede alle overige delen zoals die welke bestemd zijn om mede de energie op te nemen bij een stoot tegen het stuur .  3 . E.E.G.-GOEDKEURINGSAANVRAAG  3.1 . De goedkeuringsaanvraag voor een voertuigtype voor wat betreft de inrichting ter beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden wordt ingediend door de fabrikant van het voertuig of diens gevolmachtigde .  3.2 . De aanvraag moet vergezeld gaan van de hierna te noemen stukken , in drievoud en van de volgende aanwijzingen :  3.2.1 . gedetailleerde beschrijving van het voertuigtype voor wat betreft de plaatsing en constructie van de bediening of van het orgaan waarop de beveiligingsinrichting werkt ;  3.2.2 . tekeningen van de beveiligingsinrichting en van de montage op het voertuig ; zij moeten op een passende schaal zijn uitgevoerd en voldoende gedetailleerd zijn ;  3.2.3 . technische beschrijving van de inrichting .  3.3 . Aan de technische dienst die met de goedkeuringsproeven is belast , moet ter beschikking worden gesteld :  3.3.1 . een voertuig dat representatief is voor het te keuren voertuigtype ,  3.3.2 . op verzoek van bovenbedoelde technische dienst , de onderdelen van het voertuig die deze dienst als essentieel beschouwt voor de in de punten 5 en 6 voorgeschreven controles .  4 . E.E.G.-GOEDKEURING   ( 4.1 . )   ( 4.2 . )  4.3 . Een formulier zoals weergegeven in bijlage II dient bij het E.E.G.-keuringsformulier te worden gevoegd .   ( 4.4 . )   ( 4.4.1 . )   ( 4.4.2 . )   ( 4.5 . )   ( 4.6 . )  5 . ALGEMENE SPECIFICATIES  5.1 . De beveiligingsinrichting moet zodanig zijn uitgevoerd dat het noodzakelijk is deze buiten werking te stellen :  5.1.1 . voor het op normale wijze starten van de motor ,  5.1.2 . voor het in voorwaartse richting rijden of verplaatsen van het voertuig op eigen kracht .  5.2 . Indien de inrichting in werking is gesteld mogen de onderdelen hiervan die noodzakelijk zijn om aan de voorwaarde genoemd in punt 5.1.2 te voldoen , niet met behulp van eenvoudige hulpmiddelen kunnen worden geneutraliseerd .  5.3 . De motor mag alleen kunnen worden gestart en aan de in punt 5.1 vermelde eisen mag alleen kunnen worden voldaan door middel van één sleutel waarmede een enkel slot in werking kan worden gesteld ; behalve in het geval vermeld in punt 6.1.6 , mag de sleutel niet volledig uit het slot kunnen worden genomen zonder dat de in punt 5.1 bedoelde beveiligingsinrichting in werking wordt gesteld of gespannen .  5.4 . De in punt 5.1 vermelde beveiligingsinrichting moet zodanig zijn ontworpen dat het niet mogelijk is deze op snelle wijze en zonder de aandacht te trekken te openen , buiten werking te stellen of te vernielen .  5.5 . De beveiligingsinrichting dient een uitrustingsstuk te zijn dat blijvend op het voertuig wordt gemonteerd . De inrichting moet op zodanige wijze zijn bevestigd dat , wanneer deze vergrendeld is , demontage alleen mogelijk is met behulp van speciaal gereedschap , ook wanneer de verschillende delen van de bekleding zijn verwijderd . Indien het mogelijk is de beveiligingsinrichting te neutraliseren door bepaalde schroeven te verwijderen , moeten deze schroeven , voor zover zij niet onverwijderbaar zijn , bedekt worden door delen van de beveiligingsinrichting wanneer deze is vergrendeld .  5.6 . Het slot dient stevig aan de beveiligingsinrichting te zijn bevestigd .  5.7 . De gebruikte sloten moeten ten minste 1000 verschillende combinatiemogelijkheden bezitten , d.w.z . dat met een sleutel voor een bepaalde combinatie gemiddeld slechts een slot op 1000 exemplaren mag kunnen worden geopend . Bij eenzelfde voertuigtype moet de gebruiksfrequentie van een bepaalde combinatie ongeveer 1 op 1000 bedragen .  5.8 . De beveiligingsinrichtingen moeten zodanig zijn ontworpen dat er bij een rijdend voertuig geen gevaar bestaat dat de inrichting toevallig wordt geblokkeerd waardoor de veiligheid in gevaar kan worden gebracht .  5.9 . Indien voor het in werking stellen van de beveiligingsinrichting nog een andere kracht noodzakelijk is dan de fysieke kracht van de bestuurder , mag deze uitsluitend worden ingeschakeld voor de vergrendelings - of ontgrendelingsbediening van de inrichting . Om de beveiligingsinrichting in een bepaalde stand te houden mogen alleen zuiver mechanische hulpmiddelen worden toegepast .  5.10 . De beveiligingsinrichting mag voorzien zijn van een extra niet-ingebouwde akoestische alarmsignaalinrichting welke in werking treedt bij een poging de beveiligingsinrichting te openen , buiten werking te stellen met andere middelen dan de daarvoor speciaal bestemde sleutel of te vernielen ; de geluidssignalen moeten kort zijn en na hoogstens 30 seconden automatisch ophouden totdat eventuele nieuwe pogingen worden ondernomen om de beveiliging te forceren . De geluidssignalen moeten worden voortgebracht door de normale geluidssignaalinrichting van het voertuig .   ( 5.10.1 . )   ( 5.10.2 . )  6 . BIJZONDERE SPECIFICATIES  Behalve aan de algemene voorschriften vermeld in punt 5 , moet de beveiligingsinrichting , indien deze werkt op de besturing , op de overbrenging , of op de bediening van het versnellingsmechanisme , voldoen aan de bijzondere voorwaarden die hieronder voor deze typen inrichtingen zijn vermeld .  6.1 . Beveiligingsinrichtingen werkend op de stuurinrichting  6.1.1 . De beveiligingsinrichting die op de stuurinrichting werkt , moet de stuurinrichting blokkeren .  6.1.2 . De stuurinrichting mag niet toevallig kunnen worden geblokkeerd wanneer de sleutel zich in het slot van de beveiligingsinrichting bevindt , zelfs niet indien de inrichting die het starten van de motor onmogelijk maakt in werking of gespannen is .  6.1.3 . Pas na ontgrendeling van een mechanisme dat op de stuurinrichting werkt , mag het mogelijk zijn het ontstekingscontact bij voertuigen met een benzinemotor in te schakelen en voertuigen met dieselmotor op de gebruikelijke wijze te starten .  6.1.4 . Indien de beveiligingsinrichting is ingeschakeld , mag het niet mogelijk zijn dat verhinderd wordt dat een grendelpal wordt ingeschoven .  6.1.5 . De pal van de grendel moet ver genoeg worden ingeschoven om een goede werking van de beveiligingsinrichting te waarborgen , ook na een zekere mate van slijtage .  6.1.6 . Indien de beveiligingsinrichting nog een andere stand heeft dan die waarin de stuurinrichting wordt vergrendeld en indien in die stand de sleutel kan worden uitgenomen , moet de beveiligingsinrichting zodanig zijn ontworpen dat de handeling die nodig is om de inrichting in deze stand te zetten en om de sleutel uit te nemen niet door onachtzaamheid kan plaatsvinden .  6.1.7 . De beveiligingsinrichting moet , zonder nadelige gevolgen voor de stuurinrichting waardoor de veiligheid in gevaar kan worden gebracht , in beide richtingen bestand zijn tegen een statische belasting met een koppel van 19,6 mdaN , waarvan het moment parallel is aan de as van de stuurkolom .  6.2 . Beveiligingsinrichtingen werkend op de overbrenging  De beveiligingsinrichting die op de overbrenging werkt , moet de aangedreven wielen van het voertuig blokkeren .  6.3 . Beveiligingsinrichtingen werkend op de bediening van het versnellingsmechanisme  6.3.1 . De beveiligingsinrichting die op de bediening van het versnellingsmechanisme werkt , moet elke verandering van versnelling kunnen verhinderen .  6.3.2 . Bij met de hand bediende versnellingsmechanismen mag de versnellingshefboom alleen in de volgenden standen kunnen worden geblokkeerd : achteruit plus de neutrale stand , of alleen achteruit .  6.3.3 . Bij automatische versnellingsmechanismen mag blokkering alleen mogelijk zijn in de stand  " Park " ; een bijkomende vergrendelingsmogelijkheid in de stand " neutraal " is toegestaan .   ( 7 . )   ( 8 . )   ( 9 . )   ( 10 . )   ( 11 . )  ( 1 ) De tekst van de bijlage is voor wat de hoofdzaken betreft analoog aan die van Reglement nr . 18 van de Economische Commissie voor Europa van de V.N . ; in het bijzonder de onderverdelingen zijn dezelfde . Indien een punt van Reglement nr . 18 niet in de onderhavige richtlijn is opgenomen , is daarom het nummer ervan pro memorie tussen haakjes aangegeven .  BIJLAGE II  Vermelding van de overheidsinstantie  MODEL  MEDEDELING BETREFFENDE DE GOEDKEURING   ( of de afwijzing of intrekking van de goedkeuring van een motorvoertuig met betrekking tot de beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden )  Goedkeuringsnummer ...  1 . Fabrieks - of handelsmerk van het motorvoertuig : ...  2 . Voertuigtype : ...  3 . Naam en adres van de fabrikant : ...  4 . In voorkomend geval , naam en adres van de gevolmachtigde van de fabrikant : ...  5 . Beknopte beschrijving van de beveiligingsinrichting , de montage , en van het onderdeel van het voertuig waarop de inrichting naast de startinrichting werkt  ( besturing/bediening van het versnellingsmechanisme/overbrenging/werking van de motor belettend ( 1 ) : ...  6 . Het voertuig is tevens voorzien van een akoestisch alarmsignaal van het volgende type : ...  7 . Ter keuring aangeboden op : ...  8 . Technische dienst belast met de keuringsproeven : ...  9 . Datum van het door deze dienst afgegeven keuringsrapport : ...  10 . Nummer van het door deze dienst afgegeven keuringsrapport : ...  11 . De goedkeuring met betrekking tot de beveiliging tegen het gebruik door onbevoegden is verleend/geweigerd ( 1 )  12 . Plaats : ...  13 . Datum : ...  14 . Handtekening : ...  15 . Bij deze mededeling zijn de volgende stukken gevoegd die het hierboven vermelde keuringsnummer dragen :  ... tekeningen , schema's en diagrammen van de beveiligingsinrichting , de montage , en van de onderdelen van het voertuig waarop de inrichting werkt .  ... foto's van de beveiligingsinrichting en andere onderdelen die betrekking hebben op de beveiliging van het voertuig tegen het gebruik door onbevoegden .  ( 1 ) Doorhalen wat niet van toepassing is .


Avis juridique important

|

31999L0099

Richtlijn 1999/99/EG van de Commissie van 15 december 1999 tot aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 80/1269/EEG van de Raad inzake het motorvermogen van motorvoertuigen (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 334 van 28/12/1999 blz. 0032 - 0035

RICHTLIJN 1999/99/EG VAN DE COMMISSIEvan 15 december 1999tot aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 80/1269/EEG van de Raad inzake het motorvermogen van motorvoertuigen(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/91/EG van het Europees Parlement en de Raad(2), en met name op artikel 13, lid 2,Gelet op Richtlijn 80/1269/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het motorvermogen van motorvoertuigen(3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/21/EG van de Commissie(4), en met name op artikel 3,Overwegende hetgeen volgt:(1) Richtlijn 80/1269/EEG is een van de bijzondere richtlijnen van de EG-typegoedkeuringsprocedure welke krachtens Richtlijn 70/156/EEG is vastgesteld. Derhalve zijn de bepalingen van Richtlijn 70/156/EEG betreffende systemen, onderdelen en afzonderlijke technische eenheden van voertuigen op de onderhavige richtlijn van toepassing.(2) Het is in het kader van de typegoedkeuring van voertuigen die op gas (LPG en aardgas) rijden, noodzakelijk om in Richtlijn 80/1269/EEG bepalingen op te nemen voor de meting van het motorvermogen van dergelijke voertuigen, met name met betrekking tot de te gebruiken proefbrandstoffen, zoals gedefinieerd in Richtlijn 98/77/EG van de Commissie van 2 oktober 1998 houdende aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 70/220/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten met betrekking tot maatregelen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen(5). Het is in dit verband dienstig om de technische voorschriften van Reglement nr. 85 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties(6) te volgen.(3) De bepalingen van deze richtlijn zijn in overeenstemming met het advies van het bij Richtlijn 70/156/EEG ingestelde Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Bijlage I van Richtlijn 80/1269/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij de onderhavige richtlijn.Artikel 21. Om redenen die met het motorvermogen verband houden mogen de lidstaten met ingang van 1 januari 2000:- noch de EG-typegoedkeuring overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 70/156/EEG voor een type motorvoertuig weigeren,- noch de nationale typegoedkeuring voor een type motorvoertuig weigeren,- noch de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van voertuigen overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 70/156/EEG verbieden,indien het motorvermogen is bepaald overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 80/1269/EEG, zoals gewijzigd bij de onderhavige richtlijn.2. De lidstaten mogen met ingang van 1 januari 2000:- de EG-typegoedkeuring voor een voertuigtype overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 70/156/EEG niet meer verlenen, en- de nationale typegoedkeuring voor een voertuigtype weigeren, behalve indien op de bepalingen van artikel 8, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG een beroep wordt gedaan,indien het motorvermogen niet is bepaald overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 80/1269/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn.Artikel 31. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1999 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijkste bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied aannemen.Artikel 4Deze richtlijn treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 5Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 15 december 1999.Voor de CommissieErkki LIIKANENLid van de Commissie(1) PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1.(2) PB L 11 van 16.1.1999, blz. 25.(3) PB L 375 van 31.12.1980, blz. 46.(4) PB L 125 van 16.5.1997, blz. 31.(5) PB L 286 van 23.10.1998, blz. 34.(6) UN-ECE Reglement nr. 85 (E/ECE/324-E/ECE/TRANS/505/Rev.1/Add. 84), zoals gewijzigd.BIJLAGEWIJZIGINGEN IN BIJLAGE I VAN RICHTLIJN 80/1269/EEG1. Punt 5.3.11. wordt gelezen: "5.3.11. Te gebruiken brandstof:5.3.11.1. Voor benzinemotoren met elektrische ontsteking:wordt de brandstof gebruikt die normaal in de handel verkrijgbaar is. In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van de referentiebrandstof, als bedoeld in bijlage IX, punt 1, van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd. In plaats van bovenvermelde referentiebrandstof mogen de referentiebrandstoffen worden gebruikt die door de CEC(1) in CEC-document RF-08-A-85 voor benzinemotoren zijn omschreven.5.3.11.2. Voor LPG-motoren met elektrische ontsteking:5.3.11.2.1. bij motoren die zich automatisch aan de brandstof aanpassen:wordt de brandstof gebruikt die in de handel verkrijgbaar is. In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van een van de referentiebrandstoffen als bedoeld in bijlage IXa van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd;5.3.11.2.2. bij motoren die zich niet automatisch aan de brandstof aanpassen:wordt als brandstof de referentiebrandstof gebruikt als bedoeld in bijlage IXa van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd, met het laagste C3-gehalte of5.3.11.2.3. bij motoren die voor één bepaalde brandstofsamenstelling zijn bestemd:wordt de brandstof gebruikt waarvoor de motor is bestemd.5.3.11.2.4. De gebruikte brandstof moet in het beproevingsrapport worden vermeld.5.3.11.3. Voor aardgasmotoren met elektrische ontsteking:5.3.11.3.1. bij motoren die zich automatisch aan de brandstof aanpassen:wordt de brandstof gebruikt die in de handel verkrijgbaar is. In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van een van de referentiebrandstoffen als bedoeld in bijlage IXa van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd;5.3.11.3.2. bij motoren die zich niet automatisch aan de brandstof aanpassen:wordt de brandstof gebruikt die in de handel verkrijgbaar is met een Wobbe-index van ten minste 52,6 MJm-3 (0 °C, 101,3 kPa). In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van de referentiebrandstof G20 als bedoeld in bijlage IXa van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd, d.w.z. de brandstof met de hoogste Wobbe-index, of5.3.11.3.3. bij motoren die voor een bepaalde reeks brandstoffen zijn bestemd:wordt de brandstof gebruikt die in de handel verkrijgbaar is met een Wobbe-index van ten minste 52,6 MJm-3 (0 °C, 101,3 kPa) indien de motor bestemd is voor de H-reeks van gassen, of ten minste 47,2 MJm-3 (0 °C, 101,3 kPa) indien de motor bestemd is voor de L-reeks van gassen. In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van de referentiebrandstof G20 als bedoeld in bijlage IXa van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd, indien de motor bestemd is voor de H-reeks van gassen, of van de referentiebrandstof G23 indien de motor bestemd is voor de L-reeks van gassen, d.w.z. de brandstof met de hoogste Wobbe-index voor de betrokken reeks, of5.3.11.3.4. bij motoren die voor één bepaalde brandstofsamenstelling zijn bestemd:wordt de brandstof gebruikt waarvoor de motor is bestemd.5.3.11.3.5. De gebruikte brandstof moet in het beproevingsrapport worden vermeld.5.3.11.4. Voor motoren met compressieontsteking:wordt de brandstof gebruikt die in de handel verkrijgbaar is. In geval van betwisting wordt gebruik gemaakt van de referentiebrandstof als bedoeld in bijlage IX, punt 2, van Richtlijn 70/220/EEG, zoals laatstelijk gewijzigd. In plaats van bovenvermelde referentiebrandstof mag de referentiebrandstof worden gebruikt die door de CEC(2) is omschreven in CEC-document RF-03-A-84 voor motoren met compressieontsteking.5.3.11.5. Motoren met elektrische ontsteking van voertuigen die zowel op benzine als op een gasvormige brandstof kunnen rijden, worden met beide brandstoffen beproefd, overeenkomstig het bepaalde in de punten 5.3.11.1 tot en met 5.3.11.3. Voertuigen die voor zowel benzine als gasvormige brandstof geschikt zijn, maar waarbij het benzinesysteem alleen voor noodgevallen of voor het starten is bestemd en waarvan de benzinetank niet meer dan 15 liter benzine kan bevatten, worden voor de proef beschouwd als voertuigen die uitsluitend op gasvormige brandstof kunnen rijden.".2. Aan het slot van punt 8.1 wordt de volgende voetnoot "(1)" toegevoegd: "(1) De fabrikant mag slechts één waarde opgeven zolang het motorvermogen hetzelfde is binnen één variant van het motortype. Elke variant moet duidelijk worden omschreven.".3. Punt 3.2.2. van aanhangsel 1 wordt gelezen: "3.2.2. Brandstof: dieselolie/benzine/LPG/aardgas (1)".4. In aanhangsel 1 worden de volgende punten 3.2.15. en 3.2.16. toegevoegd: ">PIC FILE= "L_1999334NL.003501.EPS">"5. Aan het slot van aanhangsel 1 wordt de volgende voetnoot (3) toegevoegd: "(3) Wanneer deze richtlijn wordt gewijzigd om tanks voor gasvormige brandstoffen daaronder te begrijpen.".6. Punt 1.1.3. van het addendum bij aanhangsel 2 komt te luiden: "1.1.3. Brandstof: dieselolie/benzine/LPG/aardgas (1)".(1) Co-ordinating European Council for the development of Performance Tests for Lubricants and Engine Fuels.(2) Co-ordinating European Council for the development of Performance Tests for Lubricants and Engine Fuels.


title: Richtlijn 2005/41/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 tot wijziging van Richtlijn 76/115/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende bevestigingspunten voor veiligheidsgordels van motorvoertuigen   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               30.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 255/149

      RICHTLIJN 2005/41/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 7 september 2005
   tot wijziging van Richtlijn 76/115/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende bevestigingspunten voor veiligheidsgordels van motorvoertuigen
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Uit onderzoek is gebleken dat het gebruik van veiligheidsgordels en beveiligingssystemen kan bijdragen tot een aanzienlijke vermindering van het aantal verkeersdoden en van de ernst van verwondingen ten gevolge van ongevallen, zelfs ongevallen waarbij het voertuig omslaat. De installatie ervan in alle voertuigcategorieën heeft ongetwijfeld een aanzienlijke verbetering van de verkeersveiligheid tot gevolg en zal dan ook veel mensenlevens redden.

               (2)

               De installatie van veiligheidsgordels in alle voertuigen kan belangrijke baten voor de maatschappij opleveren.

               (3)

               In zijn resolutie van 18 februari 1986 over gemeenschappelijke maatregelen ter vermindering van het aantal verkeersongevallen in het kader van het jaar van de verkeersveiligheid in de Gemeenschap (3), heeft het Europees Parlement benadrukt dat het noodzakelijk is het dragen van de veiligheidsgordel verplicht te stellen voor alle inzittenden, inclusief kinderen, behalve in het openbaar vervoer. Met het oog op de verplichte installatie van veiligheidsgordels en/of beveiligingssystemen moet dan ook een onderscheid worden gemaakt tussen bussen voor het openbaar vervoer en andere voertuigen.

               (4)

               Overeenkomstig Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (4), is het communautaire typegoedkeuringssysteem per 1 januari 1998 alleen ingevoerd voor alle nieuwe voertuigen van categorie M1. Alleen deze voertuigen moeten dus zijn uitgerust met bevestigingspunten voor veiligheidsgordels en/of beveiligingssystemen die voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 76/115/EEG (5).

               (5)

               Zolang het communautaire typegoedkeuringssysteem niet is uitgebreid tot alle voertuigcategorieën moet, in het belang van de verkeersveiligheid, worden geëist dat in andere voertuigen dan die van categorie M1 bevestigingspunten voor veiligheidsgordels en/of beveiligingssystemen worden geïnstalleerd.

               (6)

               Richtlijn 76/115/EEG bevat al alle technische en administratieve voorschriften voor de typegoedkeuring van andere voertuigen dan die van categorie M1. De lidstaten behoeven dan ook geen aanvullende voorschriften in te voeren.

               (7)

               Sinds de inwerkingtreding van Richtlijn 96/38/EG van de Commissie van 17 juni 1996 tot aanpassing aan de stand van de techniek van Richtlijn 76/115/EEG van de Raad betreffende bevestigingspunten voor veiligheidsgordels van motorvoertuigen hebben verscheidene lidstaten de voorschriften van deze richtlijn al verplicht gesteld voor andere voertuigen dan die van categorie M1. De fabrikanten en hun leveranciers hebben dus al geschikte technologie ontwikkeld.

               (8)

               Richtlijn 76/115/EEG moet dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (9)

               Aangezien de doelstelling van de richtlijn, namelijk de verbetering van de verkeersveiligheid door de verplichte installatie van veiligheidsgordels in bepaalde voertuigcategorieën, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve vanwege haar omvang beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaan de voorgestelde maatregelen niet verder dan wat nodig is om die doelstelling te verwezenlijken,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijziging van Richtlijn 76/115/EEG
   Richtlijn 76/115/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               aan artikel 2 wordt de volgende alinea toegevoegd:
               „De voertuigen van de categorieën M2 en M3 zijn onderverdeeld in klassen, zoals vastgesteld in punt 2 van bijlage I bij Richtlijn 2001/85/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2001 betreffende speciale voorschriften voor voertuigen bestemd voor het vervoer van passagiers, met meer dan acht zitplaatsen, die van de bestuurder niet meegerekend (6).

               2)

               bijlage I wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 1.9 wordt geschrapt;

                           b)

                           punt 4.3.1 wordt vervangen door:

                                       „4.3.1.

                                       Voertuigen van de categorieën M1, M2 (van de klassen III of B), M3 (van de klassen III of B) en voertuigen van de categorie N worden uitgerust met bevestigingspunten voor veiligheidsgordels die aan de voorschriften van deze richtlijn voldoen.”;

                           c)

                           punt 4.3.8 wordt vervangen door:

                                       „4.3.8.

                                       Voor zitplaatsen die uitsluitend bestemd zijn om te worden gebruikt als het voertuig stilstaat, alsook voor zitplaatsen van een voertuig dat niet onder de punten 4.3.1 tot en met 4.3.5 valt, zijn geen bevestigingspunten voor veiligheidsgordels vereist. Indien het voertuig is uitgerust met bevestigingspunten voor dergelijke zitplaatsen, moeten deze bevestigingspunten voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn. Een bevestigingspunt dat uitsluitend is bestemd om te worden gebruikt in combinatie met een veiligheidsgordel voor gehandicapten, of enig ander beveiligingssysteem als vermeld in artikel 2 bis van Richtlijn 77/541/EEG van de Raad van 28 juni 1977 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake veiligheidsgordels en bevestigingssystemen in motorvoertuigen (7), hoeft echter niet te voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn op voorwaarde dat het ontworpen en gebouwd is overeenkomstig nationale wettelijke voorschriften om te voorzien in het hoogste praktische niveau van veiligheid.

         Artikel 2
   Maatregelen voor gehandicapten
   Uiterlijk op 20 april 2008 onderzoekt de Commissie, op basis van bestaande internationale normen en nationale wettelijke voorschriften, specifieke procedures voor de harmonisatie van voorschriften voor bevestigingspunten die uitsluitend zijn bestemd om te worden gebruikt in combinatie met een veiligheidsgordel voor gehandicapten, of voor enig ander bevestigingssysteem als vermeld in artikel 2 bis van Richtlijn 77/541/EEG, teneinde een niveau van veiligheid te bieden dat gelijkwaardig is aan dat van deze richtlijn. In voorkomend geval stelt de Commissie ontwerp-maatregelen voor. Wijzigingen van deze richtlijn worden aangenomen overeenkomstig artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG.
   Artikel 3
   Implementatie
   1.   Met ingang van 20 april 2006 mogen de lidstaten:

               a)

               de EG-typegoedkeuring of de nationale typegoedkeuring voor een voertuigtype niet weigeren;

               b)

               de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van nieuwe voertuigen niet verbieden, op grond van de bevestigingspunten voor veiligheidsgordels, wanneer deze voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 76/115/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.

         2.   Met ingang van 20 oktober 2006:

               a)

               mogen de lidstaten niet langer de EG-typegoedkeuring voor een nieuw voertuigtype verlenen;

               b)

               weigeren de lidstaten de nationale typegoedkeuring voor een nieuw voertuigtype, wanneer de bevestigingspunten voor veiligheidsgordels niet voldoen aan de voorschriften van Richtijn 76/115/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.

         3.   Met ingang van 20 oktober 2007:

               a)

               beschouwen de lidstaten de certificaten van overeenstemming van nieuwe voertuigen als niet langer geldig in de zin van artikel 7, lid 1, van Richtlijn 70/156/EEG;

               b)

               weigeren de lidstaten de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van nieuwe voertuigen, tenzij een beroep wordt gedaan op de bepalingen van artikel 8, lid 2, van Richtlijn 70/156/EEG, wanneer de bevestigingspunten voor veiligheidsgordels niet voldoen aan de voorschriften van Richtijn 76/115/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.

         Artikel 4
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om vóór 20 april 2006 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   2.   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 21 april 2006.
   3.   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   4.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 5
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 6
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 7 september 2005.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         C. CLARKE

      (1)  PB C 80 van 30.3.2004, blz. 8.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 17 december 2003 (PB C 91 E van 15.4.2004, blz. 496), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 24 januari 2005 (PB C 111 E van 11.5.2005, blz. 23), standpunt van het Europees Parlement van 26 mei 2005 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB C 68 van 24.3.1986, blz. 35.

      (4)  PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/78/EG van de Commissie (PB L 153 van 30.4.2004, blz. 103).

      (5)  PB L 24 van 30.1.1976, blz. 6. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/38/EG van de Commissie (PB L 187 van 26.7.1996, blz. 95).

      (6)  PB L 42 van 13.2.2002, blz. 1.”;

      (7)  PB L 220 van 29.8.1977, blz. 95. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.”


Avis juridique important

|

31980L0891

Richtlijn 80/891/EEG van de Commissie van 25 juli 1980 betreffende de communautaire analysemethode voor de bepaling van het gehalte aan erucazuur in oliën en vetten die als zodanig voor menselijke consumptie zijn bestemd, alsmede in levensmiddelen waaraan oliën of vetten zijn toegevoegd

Publicatieblad Nr. L 254 van 27/09/1980 blz. 0035 - 0041 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0008  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0007  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0008  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0076  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0076

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 25 juli 1980  betreffende de communautaire analysemethode voor de bepaling van het gehalte aan erucazuur in oliën en vetten die als zodanig voor menselijke consumptie zijn bestemd, alsmede in levensmiddelen waaraan oliën of vetten zijn toegevoegd  (80/891/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 76/621/EEG van de Raad van 20 juli 1976 betreffende de vaststelling van het maximumgehalte aan erucazuur in oliën en vetten die als zodanig voor menselijke consumptie zijn bestemd, alsmede in levensmiddelen waaraan oliën of vetten zijn toegevoegd (1), en met name artikel 3 daarvan,  Overwegende dat in artikel 2 van Richtlijn 76/621/EEG is bepaald dat het gehalte aan erucazuur van de in artikel 1 van die richtlijn bedoelde produkten, berekend op het totale gehalte aan vetzuren in de vetfase, met ingang van 1 juli 1979 niet meer mag bedragen dan 5 %;  Overwegende dat in artikel 3 van Richtlijn 76/621/EEG is bepaald dat het gehalte aan erucazuur moet worden gecontroleerd aan de hand van een communautaire analysemethode;  Overwegende dat bij Verordening (EEG) nr. 1470/68 van de Commissie van 23 september 1968 betreffende het nemen en het omzetten van monsters alsmede betreffende het bepalen van het oliegehalte, het gehalte aan onzuiverheden en het vochtgehalte van oliehoudende zaden (2), in bijlage VI, toegevoegd door Verordening (EEG) nr. 72/77 (3), een analysemethode is vastgesteld voor de bepaling van het gehalte aan erucazuur in koolzaad en raapzaad ; dat het noodzakelijk is deze methode als voorselectiemethode te gebruiken;  Overwegende dat het bij een in normale omstandigheden uitgevoerde analyse van oliën en vetten door middel van gas-vloeistofchromatografie van de samenstellende vetzuren niet mogelijk is erucazuur van andere isomeren van docoseenzuur zoals cetoleïnezuur, te onderscheiden;  Overwegende dat het noodzakelijk is het erucazuurgehalte te bepalen van oliën en vetten en van levensmiddelen waaraan oliën of vetten zijn toegevoegd, die eventueel cetoleïnezuur en andere isomeren van docoseenzuur bevatten;  Overwegende dat het niet nodig is het erucazuurgehalte te bepalen van oliën en vetten en van levensmiddelen waaraan oliën en vetten zijn toegevoegd waarvan het totale docoseenzuurgehalte of het totale cis-docoseenzuurgehalte volgens de voorselectiemethode maximaal 5 % blijkt te bedragen;  Overwegende anderzijds dat in afwachting van de uitwerking van een preciezere analysemethode voor de bepaling van het gehalte aan erucazuur, deze analysemethode voor het moment wordt beschouwd als de meest geschikte;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 De Lid-Staten schrijven voor dat de analyses, die noodzakelijk zijn voor de bepaling van het gehalte aan erucazuur van de in artikel 1 van Richtlijn 76/621/EEG bedoelde produkten, verricht worden overeenkomstig artikel 2.   Artikel 2 1. Bij voorselectie:    a) wordt het totale docoseenzuurgehalte van de produkten bedoeld in artikel 1, volgens de in bijlage VI van Verordening (EEG) nr. 1470/68 omschreven methode bepaald, of       b) wordt het totale cis-docoseenzuurgehalte van de produkten bedoeld in artikel 1, volgens de in bijlage VI van Verordening (EEG) nr. 1470/68 omschreven methode bepaald, waarbij gebruik wordt gemaakt van gas-vloeistofchromatografie op een wijze, dat de cis- en trans-isomeren van docoseenzuur worden gescheiden ; geschikte stationaire fasen voor deze analyse zijn bij voorbeeld van het cyaanpropylpolysiloxaantype of, als alternatief, vloeibare kristallen.         2. Als het totale gehalte aan:    a) docoseenzuur, bepaald overeenkomstig lid 1, sub a), of       b) cis-docoseenzuur, bepaald conform lid 1, sub b),  (1)PB nr. L 202 van 28.7.1976, blz. 35. (2)PB nr. L 239 van 28.9.1968, blz. 2. (3)PB nr. L 12 van 15.1.1977, blz. 11.   van de produkten bedoeld in artikel 1, berekend op het totale vetzuurgehalte in de vette fase, 5 % niet overschrijdt, is een verdere bepaling niet vereist. In enig ander geval moet het erucazuurgehalte bepaald worden volgens de methode beschreven in de bijlage van deze richtlijn.    Artikel 3 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 februari 1982 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.   Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 25 juli 1980.  Voor de Commissie  Étienne DAVIGNON  Lid van de Commissie     BIJLAGE BEPALING VAN HET GEHALTE AAN ERUCAZUUR IN OLIËN EN VETTEN DIE ALS ZODANIG VOOR MENSELIJKE CONSUMPTIE ZIJN BESTEMD, ALSMEDE IN LEVENSMIDDELEN WAARAAN OLIËN OF VETTEN ZIJN TOEGEVOEGD  I. INLEIDING      1. VOORBEHANDELING VAN HET MONSTER      1.1. Algemeen  De hoeveelheid laboratoriummonster die bestemd is voor de analyse moet normaal 50 g bedragen.           1.2. Voorbehandeling van het monster  Voor de analyse moet het monster worden gehomogeniseerd.           1.3. Bewaring  Het aldus behandelde monster moet steeds in een hermetisch gesloten recipiënt worden bewaard.                  2. REAGENTIA      2.1. Water        2.1.1. Waar sprake is van water voor oplossingen, verdunningen of wassingen wordt steeds gedestilleerd water of gedemineraliseerd water met een minstens gelijkwaardige zuiverheidsgraad bedoeld.               2.1.2. Waar sprake is van een "oplossing" of een "verdunning", zonder verdere aanduiding van reagens, wordt een oplossing of verdunning in water bedoeld.                          2.2. Chemicaliën  Tenzij anders vermeld, moeten alle chemicaliën p.a. zijn.                  3. APPARATUUR      3.1. Apparatuurlijst  In de lijst van het materiaal wordt verwezen naar een uitrusting voor gespecialiseerd gebruik met bijzondere specificaties.           3.2. Analytische balans  Onder analytische balans wordt een balans met een gevoeligheid van ten minste 0,1 mg verstaan.                  4. WEERGAVE VAN DE RESULTATEN      4.1. Resultaten  Het gerapporteerde resultaat van de analyse dient het gemiddelde te zijn van ten minste twee bepalingen, die voldoen aan de eisen van de herhaalbaarheid.           4.2. Berekening van het percentage  Indien niet anders gespecifieerd, worden de resultaten berekend in massa percenten (m/m) van de totale vetzuren van de aan het laboratorium ter onderzoek aangeboden waar.           4.3. Aantal significante cijfers  Het resultaat dient niet meer significante cijfers te bevatten dan overeenkomt met de nauwkeurigheid van de gebruikte methode van onderzoek.                     II. BEPALING VAN ERUCAZUUR      1. DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Volgens deze methode kan het erucazuurgehalte worden bepaald van:      a) oliën en vetten die cetoleïnezuur (een cis-isomeer van docoseenzuur dat voorkomt in visoliën) bevatten, en           b) gehydrogeneerde oliën en vetten die cis- en trans-isomeren van docoseenzuur bevatten.                  2. DEFINITIE  Erucazuurgehalte : volgens de beschreven methode bepaald erucazuur.       3. PRINCIPE  Scheiding van de vetzuurmethylesters, met behulp van dunnelaagchromatografie uitgevoerd bij lage temperatuur op met zilvernitraat behandeld absorbens en kwantitatieve bepaling van de afgescheiden esters met behulp van gas-vloeistofchromatografie.       4. REAGENTIA      4.1. Diëthylether peroxydevrij (vers gedistilleerd).           4.2. n-Hexaan.           4.3. Silicagel G voor dunnelaagchromatografie.           4.4. Silicagel voor kolomchromatografie.           4.5. Zilvernitraatoplossing 200 g/l. Los 24 g zilvernitraat op in water en vul aan tot 120 ml met water.           4.6. 5 mg/ml methylerucaatoplossing. Los 50 mg methylerucaat op in enkele ml n-Hexaan en vul aan tot een volume van 10 ml met n-Hexaan.           4.7. Methyltetracosanoaat, interne-standaardoplossing, 0,25 mg/ml. Los 25 mg methyltetracosanoaat op in enkele ml n-Hexaan (als 4.6) en vul aan tot een volume van 100 ml met n-Hexaan, 90 : 10 (v/v).           4.8. Loopvloeistof. Tolueen : n-Hexaan ; 90 : 10 (v/v).           4.9. 2,7 dichloorfluoresceïn-oplossing, 0,5 g/l. Los, onder verwarmen en roeren, 50 mg 2,7 dichloorfluoresceïn op in 100 ml van een 50 % -oplossing van methanol in water.                  5. APPARATUUR      5.1. Apparatuur voor dunnelaagchromatografie:        5.1.1. Diepvriezer, waarmede de ontwikkeltank en de inhoud ervan op een temperatuur van minus 20 ºC tot minus 25 ºC kan worden gehouden.               5.1.2. Glasplaten, 200 mm × 200 mm,               5.1.3. Ultravioletlamp.               5.1.4. Glazen kolommen, lengte 200 mm en binnendiameter 10 mm, die voorzien zijn van een filter van glaswol of van gesinterd glas of eventueel kleine trechters met een filter van gesinterd glas.               5.1.5. Opbrengapparaat voor het opbrengen van de oplossingen als een smalle band of een streep.                          5.2. Apparatuur voor gas-vloeistofchromatografie met een elektronische integrator als beschreven in deel III van bijlage VI bij Verordening (EEG) nr. 72/77 van de Commissie.                   6. UITVOERING      6.1. Bereiding van de vetzuurmethylesters  Neem ongeveer 400 mg van het olie- of het vetmonster en maak een oplossing met ongeveer 20 tot 50 mg/ml vetzuurmethylesters in hexaan volgens de in deel II.3 van bijlage VI bij Verordening (EEG) nr. 72/77 van de Commissie beschreven methode.           6.2. Dunnelaagchromatografie        6.2.1. Bereiding van de platen  Breng 60 g silicagel (4.3) in een rondbodemkolf van 500 ml. Voeg 120 ml zilvemitraatoplossing (4.5) toe en schud gedurende 1 minuut, ten einde een homogene massa te verkrijgen. Maak hiermee op de gebruikelijke manier platen met een laagdikte van 0,5 mm. Deze hoeveelheid is voldoende voor het maken van vijf platen van 200 × 200 mm.  Laat de platen aan de lucht drogen (bij voorkeur in het donker gedurende 30 minuten). Droog en activeer ze vervolgens in een oven bij 100 ºC gedurende 2 uur en 30 minuten. Gebruik de platen zo spoedig mogelijk na de activering of bewaar ze zorgvuldig in het donker en activeer ze voor het gebruik. Trek voor het gebruik door de aangebrachte laag strepen op 10 mm van de zijkanten en van de bovenkant van iedere plaat ten einde randeffecten die gedurende de ontwikkeling kunnen optreden tot een minimum te beperken. (Opmerking : Activering bij 110 ºC gedurende 1 uur kan bevredigend worden geacht op voorwaarde dat de platen niet donker zijn geworden.)               6.2.2. Opbrengen van de methylesters  Breng met het opbrengapparaat (5.1.5) 50 ¶l van de uit het monster bereide methylesteroplossing (6.1) in een smalle band van ongeveer 50 mm lengte aan op ten minste 40 mm van de zijkant en 10 mm van de onderkant van de plaat. Breng op dezelfde manier 100 ¶l op van een oplossing die gelijke hoeveelheden van de methylesteroplossing (6.1) en de methylerucaatoplossing (4.6) bevat. Het opbrengen van de oplossingen moet zeer zorgvuldig geschieden om beschadiging van de plaat te voorkomen. Na het opbrengen van de methylesters kan de onderkant van de plaat in diëthylether worden geplaatst totdat de ether opstijgt tot ongeveer 5 mm boven de zone waar het monster is opgebracht. Dit heeft tot gevolg dat de methylesters in een smalle band geconcentreerd worden.  Opmerking : Indien gewenst kan 50 ¶l methylerucaatoplossing (4.6) op de plaat worden aangebracht om de identificatie van de methylerucaatband na het ontwikkelen te vergemakkelijken (zie afbeelding).               6.2.3. Ontwikkelen van de platen  Giet zoveel loopvloeistof (4.8) in de tank dat een vloeistofhoogte van ongeveer 5 mm wordt verkregen en plaats de tank, voorzien van het deksel, in een diepvriezer (5.1.1) waarvan de temperatuur is afgesteld op min. 25 ºC of op een temperatuur die deze temperatuur zo dicht mogelijk benadert. (In bepaalde gevallen verdient het aanbeveling de tank van een inwendige bekleding te voorzien.) Plaats twee uur later de plaat zorgvuldig in de tank en laat de loopvloeistof opstijgen tot ongeveer de helft tot twee derde van de hoogte van de plaat. Verwijder de plaat en damp de loopvloeistof geleidelijk van de plaat met behulp van een stikstofstroom. Plaats de plaat opnieuw in de tank en laat de loopvloeistof opstijgen tot aan de bovenkant van de plaat. Verwijder de plaat en droog met een stikstofstroom zoals hierboven ; besproei vervolgens met 2,7 dichloorfluoresceïn-oplossing (4.9).  Onder ultraviolet licht kan de methylerucaatband in het monster worden gelokaliseerd aan de hand van de band die zich aftekent bij het monster waaraan methylerucaat is toegevoegd (zie afbeelding).               6.2.4. Scheiding van de methylesterfracties  Krab de van het monster afkomstige methylerucaatband kwantitatief af in een bekerglas van 50 ml. Krab het silicagel boven en onder de methylerucaatband met alle andere vetzuurmethylesterfracties kwantitatief af in een ander bekerglas van 50 ml. Voeg aan ieder bekerglas 1,0 ml methyltetracosanoaat-standaardoplossing (4.7) en 10 ml diëthylether (4.1) toe. Roer en breng de inhoud van de bekerglazen separaat over in de kolommen of filters (5.1.4) die ongeveer 1 g silicagel (4.4) bevatten en extraheer de esters met drie of vier porties diëthylether van 10 ml. Vang de filtraten op in kleine kolven. Verdamp de filtraten tot kleine volumes met behulp van een lichte stikstofstroom en breng de methylesters over in kleine glazen buisjes met puntige onderkant. Verwijder alle loopvloeistof door verdamping met behulp van stikstof en wel zodanig dat de methylesters op de bodem van de buisjes worden geconcentreerd. Los de methylesters op in ongeveer 25 tot 50 ¶l hexaan (4.2).                           6.3. Gas-vloeistofchromatografie        6.3.1. Volg de in deel III van bijlage VI bij Verordening (EEG) nr. 72/77 van de Commissie beschreven werkwijze en injecteer 1 - 2 ¶l van de methylesteroplossingen verkregen van (i) de fractie die methylerucaat bevat, (ii) de fracties die de rest van de vetzuurmethylesters bevatten.               6.3.2. Met de elektronische integrator worden de volgende piekoppervlakken verkregen:          (i) uit het chromatogram van de fractie die methylerucaat bevat:            a) methylerucaat [E],                       b) interne standaard [L1],                       c) totaal methylesterpiekoppervlakken met uitzondering van de interne standaard [EF];                                          (ii) uit het chromatogram van de fracties die de rest van de vetzuurmethylesters bevatten:            a) totaal piekoppervlakken met uitzondering van de interne standaard [RF],                       b) interne standaard [L2].                                                                           7. WEERGAVE VAN DE RESULTATEN      7.1. Wijze van berekening en formule        7.1.1. Het erucazuurgehalte van het monster uitgedrukt als methylester in percenten van het gehalte in methylesters van de totale vetzuren van het monster wordt verkregen door de formule: >PIC FILE= "T0013773">   hierin zijn : E, EF, RF, L1 en L2 de piekoppervlakken verkregen in 6.3.2, zo nodig gecorrigeerd aan de hand van ijkfactoren. Het gehalte aan methylerucaat dat wordt verkregen door toepassing van bovenstaande formule is in de praktijk gelijk aan het gehalte aan erucazuur, uitgedrukt in percenten van het totale gehalte aan vetzuren.               7.1.2. Wanneer de piekoppervlakken in percenten worden uitgedrukt, dan zijn de EF- en RF-waarden als volgt te berekenen:  EF = 100 - L1,  RF = 100 - L2.               7.1.3. Bij de aangehouden wijze van berekening (7.1.1) is aangenomen dat het tetracosaanzuurgehalte van het monster te verwaarlozen is. Bij aanwezigheid van een significante hoeveelheid van dat zuur kan de tetracosaanzuurwaarde (L2) verkregen met behulp van het chromatogram van de fracties die de overige vetzuurmethylesters bevatten, worden herleid tot:  L2 - T2  hierin is: >PIC FILE= "T0013774">   en  T2 = piekoppervlak van tetracosaanzure methylester dat is verkregen uit het monster en een deel vormt van het piekoppervlak dat moet worden toegeschreven aan de interne standaard van het chromatogram van de resterende fractie van de vetzuurmethylesters;  P2 = piekoppervlak van palmitinezure methylester, verkregen met behulp van het chromatogram van de resterende fractie;  T0 = piekoppervlak van tetracosaanzure methylester, verkregen met behulp van het chromatogram van het totale vetzuurmethylestergehalte, bepaald door middel van de in artikel 2 van de richtlijn genoemde analyse;  P0 = piekoppervlak van palmitinezure methylester, verkregen met behulp van het chromatogram van het totale vetzuurmethylestergehalte, bepaald door middel van de in artikel 2 van de richtlijn genoemde analyse.                7.1.4. Oorsprong van de formule  Het vetzuurgehalte van de fractie die methylerucaat bevat, in % van het totale vetzuurgehalte van het monster, wordt verkregen aan de hand van de volgende formule: >PIC FILE= "T0013775">                7.1.5. Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van twee, gelijktijdig door dezelfde analist uitgevoerde en in dezelfde omstandigheden, parallelbepalingen aan hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan 10 % in relatieve waarde van de bepaalde waarde of 0,5 g per 100 g monster in absolute waarde indien dit groter is.  AFBEELDING  Dunnelaagchromatogram waaruit de scheiding blijkt van de methylesters van erucazuur, van cetoleïnezuur en van trans-isomeren van docoseenzuur >PIC FILE= "T0013776">


Avis juridique important

|

31992L0023

Richtlijn 92/23/EEG van de Raad van 31 maart 1992 betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede betreffende de montage ervan

Publicatieblad Nr. L 129 van 14/05/1992 blz. 0095 - 0153 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 22 blz. 0136  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 22 blz. 0136

RICHTLIJN 92/23/EEG VAN  DE RAAD van 31 maart 1992 betreffende banden voor motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan alsmede  betreffende de montage ervanDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op  artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie (1), In samenwerking met het Europese Parlement (2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3), Overwegende dat er maatregelen voor de geleidelijke totstandbrenging van de interne markt moeten  worden getroffen binnen een tijdvak dat op 31 december 1992 afloopt; dat de interne markt een  ruimte zonder binnengrenzen omvat waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en  kapitalen is gewaarborgd; Overwegende dat de methode van totale harmonisatie essentieel zal zijn voor de volledige  totstandkoming van de interne markt; Overwegende dat deze methode zal dienen te worden aangewend ter gelegenheid van de herziening van  de gehele procedure voor EEG-goedkeuring, daarbij rekening houdend met de geest van de resolutie  van de Raad van 7 mei 1985 betreffende een nieuwe aanpak op het gebied van de technische  harmonisatie en normalisatie; Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan  krachtens de nationale wetgevingen moeten voldoen, onder andere betrekking hebben op luchtbanden; Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat het derhalve  noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen, hetzij ter aanvulling, hetzij  in de plaats van hun huidige regeling, met name om voor elk type voertuig de uitvoering mogelijk te  maken van de EEG-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970  inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van  motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 87/403/EEG (5); Overwegende dat een reglementering inzake banden gemeenschappelijke voorschriften dient te  omvatten, niet alleen betreffende de kenmerken van de banden, maar tevens voor hun montage op  motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan; Overwegende dat derhalve een gemeenschappelijke procedure dient te worden ingesteld voor het  toekennen van een EEG-goedkeuringsmerk voor ieder type band dat aan de gemeenschappelijke kenmerken  en beproevingsvoorschriften voldoet; dat met het oog op het vrije verkeer van banden op  communautair niveau de conformiteit van de banden met de gemeenschappelijke voorschriften wordt  afgeleid uit het feit dat op elke band een EEG-goedkeuringsmerk is aangebracht dat volgens  bovengenoemde procedure aan de fabrikant is verleend; dat een Lid-Staat op elk ogenblik kan  overgaan tot een controle van de conformiteit van de banden met de gemeenschappelijke  voorschriften; dat de Lid-Staten die een gebrek aan conformiteit constateren de nodige maatregelen  moeten nemen om de overeenstemming van de banden met genoemde voorschriften te waarborgen, waarbij  deze maatregelen in het uiterste geval de intrekking van bovengenoemd goedkeuringsmerk kunnen  inhouden; Overwegende dat rekening dient te worden gehouden met de technische voorschriften die door de  Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties zijn vastgelegd in haar Reglement nr. 30  (Uniforme Voorschriften betreffende de goedkeuring van luchtbanden voor motorvoertuigen en  aanhangwagens daarvan) (6), zoals gewijzigd in haar Reglement nr. 54 (Uniforme Voorschriften  betreffende de goedkeuring van luchtbanden voor bedrijfsvoertuigen en aanhangwagens daarvan) (7) en  in haar Reglement nr. 64 (Uniforme Voorschriften betreffende de goedkeuring van  reservewielen/banden voor tijdelijk gebruik) (8) die als bijlagen zijn opgenomen bij de  Overeenkomst van 20 maart 1958 betreffende uniforme voorwaarden voor de goedkeuring en wederzijdse  erkenning van de goedkeuring van uitrustingen en onderdelen van motorvoertuigen; Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetgevingen betreffende motorvoertuigen  inhoudt dat de Lid-Staten wederzijds de controles erkennen die door elk van hen op grond van de  gemeenschappelijke voorschriften worden uitgevoerd, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1In deze richtlijn wordt verstaan onder: - "band", elke nieuwe luchtband die is ontworpen voor voertuigen waarop Richtlijn 70/156/EEG van de  Raad van toepassing is; - "voertuig", elk voertuig waarop Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van toepassing is; - "fabrikant", de houder van een handelsnaam of handelsmerk van voertuigen of banden. Artikel 21. De Lid-Staten verlenen onder de in bijlage I vastgestelde voorwaarden, voor elk type  band dat aan de voorschriften van bijlage II bij deze richtlijn voldoet, de EEG-goedkeuring voor  onderdelen en kennen een EEG-onderdeelgoedkeuringsnummer toe als omschreven in bijlage I. 2. De Lid-Staten verlenen onder de in bijlage III vastgestelde voorwaarden voor elk voertuig  waarvan alle banden (met inbegrip van de eventuele reserveband) voldoen aan de voorschriften van  bijlage II en aan de voorschriften met betrekking tot de voertuigen van bijlage IV, de  EEG-goedkeuring voor een voertuig wat de banden betreft en kennen een EEG-goedkeuringsnummer voor  voertuigen toe als omschreven in bijlage III. Artikel 3De goedkeuringsinstantie van iedere Lid-Staat zendt binnen een maand na het verlenen of  weigeren van een EEG-goedkeuring voor een onderdeel (band) of een voertuig de andere Lid-Staten een  afschrift van het desbetreffende certificaat, waarvan in de aanhangsels van de bijlagen I en III  modellen zijn opgenomen, en op verzoek het keuringsrapport voor elk goedgekeurd type band. Artikel 4De Lid-Staten mogen het op de markt brengen van banden niet verbieden of beperken,  indien deze van het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen zijn voorzien. Artikel 5De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig  niet weigeren om redenen die verband houden met de banden, indien deze het EEG-goedkeuringsmerk  voor onderdelen dragen en overeenkomstig de voorschriften van bijlage IV zijn gemonteerd. Artikel 6De Lid-Staten mogen de verkoop, de registratie, het in het verkeer brengen of het  gebruik van een voertuig niet weigeren of verbieden om redenen die verband houden met de banden,  indien deze van het EEG-goedkeuringsmerk voor onderdelen zijn voorzien en overeenkomstig de  voorschriften van bijlage IV zijn gemonteerd. Artikel 71. Indien een Lid-Staat, op basis van een uitvoerige motivering, constateert dat een  type band, of een type voertuig, hoewel het voldoet aan de voorschriften van deze richtlijn, gevaar  oplevert voor de veiligheid, kan deze Lid-Staat het op de markt brengen van dit produkt op zijn  grondgebied tijdelijk verbieden of aan bijzondere voorwaarden onderwerpen. Hij stelt de overige  Lid-Staten en de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis onder aanvoering van de motieven van zijn  besluit. 2. Binnen een termijn van zes weken pleegt de Commissie overleg met de betrokken Lid-Staten; zij  brengt vervolgens onverwijld advies uit en treft de passende maatregelen. 3. Indien de Commissie van oordeel is dat er in deze richtlijn technische aanpassingen moeten  worden aangebracht, worden deze aanpassingen, hetzij door de Commissie, hetzij door de Raad  vastgesteld volgens de procedure van artikel 10. In dat geval kan de Lid-Staat die  vrijwaringsmaatregelen heeft getroffen, deze handhaven totdat genoemde aanpassingen van kracht  worden. Artikel 81. De Lid-Staat die de EEG-goedkeuring voor een onderdeel (band) of een voertuig heeft  verleend, treft de nodige maatregelen om, zo nodig in samenwerking met de goedkeuringsinstanties  van de andere Lid-Staten en voor zover noodzakelijk, te controleren of de produktie in  overeenstemming is met het goedgekeurde type. Hiertoe kan deze Lid-Staat op elk moment controleren  of de banden en/of de voertuigen overeenstemmen met de voorschriften van deze richtlijn. Deze  controle moet zich beperken tot steekproeven. 2. Indien deze Lid-Staat constateert dat verscheidene banden of voertuigen met hetzelfde  goedkeuringsmerk niet met het goedgekeurde type overeenstemmen, neemt hij de nodige maatregelen om  de overeenstemming van de produktie te waarborgen. Deze maatregelen kunnen zelfs, wanneer er  systematisch gebrek aan overeenstemming is, de intrekking van de EEG-goedkeuring inhouden. Hij  neemt dezelfde maatregelen indien hij door de goedkeuringsinstanties van een andere Lid-Staat van  een dergelijk gebrek aan overeenstemming in kennis wordt gesteld. 3. De goedkeuringsinstanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen een maand, door middel van het  desbetreffende in de aanhangsels van de bijlagen I en III opgenomen formulier, in kennis van de  intrekking van een verleende EEG-goedkeuring alsmede van de beweegredenen daarvoor. Artikel 9Elke uit hoofde van de bepalingen ter uitvoering van deze richtlijn genomen beslissing  om de EEG-onderdeelgoedkeuring voor een band of een EEG-goedkeuring voor een voertuig wat de banden  daarvan betreft te weigeren of in te trekken die een verbod op het op de markt brengen of het  gebruik inhoudt, moet nauwkeurig worden gemotiveerd. Deze beslissing wordt ter kennis van de  belanghebbende gebracht met opgave van de krachtens de geldende wettelijke voorschriften van de  Lid-Staten openstaande rechtsmiddelen en van de termijn waarbinnen deze rechtsmiddelen kunnen  worden aangewend. Artikel 10De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen aan te passen  aan de vooruitgang van de techniek, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13  van Richtlijn 70/156/EEG. Artikel 111. De Lid-Staten dragen zorg voor de aanneming en bekendmaking van de nodige  bepalingen om vóór 1 juli 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan  onverwijld in kennis. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in of bij de officiële bekendmaking van die  bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden  vastgesteld door de Lid-Staten. Zij passen deze bepalingen toe met ingang van 1 januari 1993. 2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede  die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 12Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 31 maart 1992. Voor de RaadDe VoorzitterVitor MARTINS(1) PB nr. C 95 van 12. 4. 1990, blz.  101. (2) PB nr. C 284 van 12. 11. 1990, blz. 81 en Besluit van 12. 2. 1992 (nog niet verschenen in het  Publikatieblad). (3) PB nr. C 225 van 10. 9. 1990, blz. 9. (4) PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1. (5) PB nr. L 220 van 8. 8. 1987, blz. 44. (6) Document van de Economische Commissie voor Europa E/ECE/324 (E3/ECE/TRANS/505) REV 1 - ADD 29  van 1. 4. 1975 met de wijzigingen 01, 02 en supplementen. (7) Document van de Economische Commissie voor Europa E/ECE/324 (E/ECE/TRANS/505) REV 1 - ADD 53 en  supplementen. (8) Document van de Economische Commissie voor Europa E/ECE/324 (E/ECE/TRANS/505) REV 1 - ADD 63 en  supplementen.