Avis juridique important

|

31987L0101

Richtlijn 87/101/EEG van de Raad van 22 december 1986 tot wijziging van Richtlijn 75/439/EEG inzake de verwijdering van afgewerkte olie

Publicatieblad Nr. L 042 van 12/02/1987 blz. 0043 - 0047 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 7 blz. 0197  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 7 blz. 0197

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 22 december 1986  tot wijziging van Richtlijn 75/439/EEG inzake de verwijdering van afgewerkte olie  (87/101/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 100 en 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat krachtens Richtlijn 75/439/EEG (4) op de Lid-Staten de verplichting rust de nodige maatregelen te nemen ten einde de inzameling en onschadelijke verwijdering van afgewerkte olie te waarborgen; dat deze verwijdering zoveel mogelijk door hergebruik van die olie (regeneratie en/of verbranding voor andere doeleinden dan vernietiging) moet geschieden;  Overwegende dat regeneratie over het algemeen de meest rationele wijze van verwerking van afgewerkte olie is, gezien de energiebesparing die daarmee mogelijk wordt; dat derhalve voorrang moet worden verleend aan de behandeling van afgewerkte olie wanneer zulks technisch, economisch en organisatorisch mogelijk is;  Overwegende dat de Lid-Staten bij de huidige stand van de communautaire wetgeving onder bepaalde voorwaarden de verbranding van afgewerkte olie op hun grondgebied kunnen verbieden; dat met deze richtlijn geen wijziging van die situatie wordt beoogd;  Overwegende dat verbranding van afgewerkte olie tot de vorming van rookgassen leidt die schadelijk zijn voor het milieu wanneer de emissies bepaalde concentraties overschrijden; dat het derhalve noodzakelijk is maatregelen te nemen ter vaststelling van de voorwaarden waaraan de verbranding moet voldoen;  Overwegende dat het wenselijk is de inzameling van afgewerkte olie doelmatiger te laten verlopen en de controle op dit terrein te verscherpen;  Overwegende dat, gezien het bijzonder gevaarlijke karakter van PCB's/PCT's, de communautaire voorschriften inzake de verbranding en de regeneratie van afgewerkte olie die deze stoffen bevat, moeten worden verscherpt;  Overwegende dat de Lid-Staten de mogelijkheid moeten hebben om, met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, strengere maatregelen ter bescherming van het milieu te treffen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 75/439/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. de artikelen 1 tot en met 6 worden vervangen door:  »Artikel 1  Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:  - afgewerkte olie:  alle soorten smeer- of industriële olie, op minerale basis, die ongeschikt zijn geworden voor het gebruik waarvoor zij oorspronkelijk waren bestemd, in het bijzonder afgewerkte olie van verbrandingsmotoren en transmissiesystemen, alsmede minerale olie voor machines, turbines en hydraulische systemen;  - verwijdering:  behandeling of vernietiging, alsmede opslag en bewaring op of in de bodem, van afgewerkte olie;  - behandeling:  de handelingen die dienen om hergebruik, dat wil zeggen regeneratie en verbranding van afgewerkte olie, mogelijk te maken;  - regeneratie:  elk procédé dat door middel van zuivering van afgewerkte olie, met name door afscheiding van verontreinigingen, oxidatieprodukten en additieven, basisolie oplevert;  - verbranding:  het gebruik van afgewerkte olie als brandstof onder adequate terugwinning van de geproduceerde warmte;  - inzameling:  het geheel van de handelingen die nodig zijn om afgewerkte olie over te brengen van de houders naar de bedrijven die deze olie verwijderen.  Artikel 2  Onverminderd Richtlijn 78/319/EEG (1) nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om te waarborgen dat afgewerkte olie wordt ingezameld en verwijderd zonder vermijdbare schadelijke gevolgen voor mens en milieu.  (1) PB nr. L 84 van 31. 3. 1978, blz. 43.  Artikel 3  1. Wanneer beperkingen van technische, economische en organisatorische aard zich daar niet tegen verzetten, nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om voorrang te geven aan de behandeling van afgewerkte olie door regeneratie.  2. Wanneer de afgewerkte olie tengevolge van de in lid 1 genoemde beperkingen niet wordt geregenereerd, nemen de Lid-Staten maatregelen om ervoor te zorgen dat iedere verbranding van afgewerkte olie plaatsvindt op een uit milieuoogpunt verantwoorde wijze, in overeenstemming met de bepalingen van deze richtlijn, op voorwaarde dat deze verbranding technisch, economisch en organisatorisch gezien uitvoerbaar is.  3. Wanneer de afgewerkte olie tengevolge van de in de leden 1 en 2 genoemde beperkingen noch geregeneerd, noch verbrand wordt, nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om de onschadelijke vernietiging of de gecontroleerde opslag of bewaring op of in de bodem van de afgewerkte olie te waarborgen.  Artikel 4  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te zorgen voor een verbod van:  a) lozing van afgewerkte olie in oppervlaktewateren in het binnenland, grondwater, territoriale zeewateren en draineringssystemen;  b) storting en/of lozing van afgewerkte olie met een schadelijke uitwerking op de bodem, alsmede ongecontroleerde lozing van residuen afkomstig van de behandeling van afgewerkte olie;  c) behandeling van afgewerkte olie die meer luchtverontreiniging veroorzaakt dan volgens de geldende bepalingen geoorloofd is.  Artikel 5  1. Indien zulks nodig is om de doelstellingen van deze richtlijn te bereiken, voeren de Lid-Staten, onverminderd artikel 2, programma's uit ter voorlichting van het publiek en om ervoor te zorgen dat afgewerkte olie adequaat wordt opgeslagen en zo volledig mogelijk wordt ingezameld.  2. In de gevallen waarin de in de artikelen 2, 3 en 4 omschreven doeleinden niet op andere wijze kunnen worden bereikt, nemen de Lid-Staten zodanige maatregelen dat één of meer bedrijven, eventueel binnen een door de bevoegde autoriteiten toegewezen zone, de aangeboden produkten inzamelen en/of verwijderen.  3. Om de doelstellingen van de artikelen 2 en 4 te bereiken, kunnen de Lid-Staten besluiten de afgewerkte olie voor één of meer van de in artikel 3 genoemde wijzen van behandeling te bestemmen. Daartoe kunnen zij passende controles invoeren.  4. Om naleving van de krachtens artikel 4 genomen maatregelen te waarborgen, moeten de bevoegde nationale autoriteiten ieder bedrijf dat afgewerkte olie inzamelt, registreren en op passende wijze controleren, en daarbij eventueel aan een stelsel van vergunningen onderwerpen.  Artikel 6  1. Om de krachtens artikel 4 genomen maatregelen na te leven, moet ieder bedrijf dat afgewerkte olie verwijdert een vergunning verkrijgen. Deze vergunning wordt zo nodig na onderzoek van de installaties verleend.  2. Onverminderd de eisen waaraan moet worden voldaan uit hoofde van nationale en communautaire bepalingen die een ander doel dienen dan dat van deze richtlijn, mag de vergunning aan bedrijven die afgewerkte olie regenereren of als brandstof gebruiken, slechts worden verleend nadat de bevoegde instantie zich ervan heeft vergewist dat alle passende maatregelen zijn genomen ter bescherming van gezondheid en milieu, waaronder gebruikmaking van de beste beschikbare technologie die geen overmatige kosten met zich brengt.  Artikel 7  Bij de regeneratie van afgewerkte olie nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat: a) de exploitatie van de installatie waar afgewerkte olie wordt geregenereerd geen vermijdbare milieuschade veroorzaakt.  Te dien einde zorgen de Lid-Staten ervoor dat de risico's in verband met de hoeveelheid residuen afkomstig van regeneratie en hun toxische en gevaarlijke eigenschappen tot een minimum beperkt blijven, en dat deze residuen overeenkomstig artikel 9 van Richtlijn 78/319/EEG worden verwijderd;  b) de uit regeneratie voortgekomen basisolie geen toxische of gevaarlijke afvalstof vormt als omschreven in artikel 1, onder b), van Richtlijn 78/319/EEG en geen polychloorbifenylen en polychloorterfenylen (PCB's/PCT's) bevat in concentraties die de in artikel 10 genoemde grenzen overschrijden.  De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van deze maatregelen. Op basis van deze informatie zal de Commissie binnen vijf jaar na kennisgeving van deze richtlijn bij de Raad een verslag indienen, waarin eventueel passende voorstellen zijn opgenomen.  Artikel 8  1. Onverminderd Richtlijn 84/360/EEG (1) en artikel 3, lid 1, van de onderhavige richtlijn nemen de Lid-Staten, wanneer afgewerkte olie als brandstof wordt gebruikt, de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de exploitatie van de installatie geen noemenswaardige luchtverontreiniging, in het bijzonder door emissie van in de bijlage genoemde stoffen, veroorzaakt. Te dien einde:  a) vergewissen de Lid-Staten zich ervan dat bij verbranding van olie in installaties met een thermisch vermogen van 3 MW of meer, gebaseerd op de onderste verbrandingswaarde, de in die bijlage vastgestelde emissiegrenswaarden niet worden overschreden.  De Lid-Staten kunnen te allen tijde strengere grenswaarden vaststellen dan in de bijlage zijn aangegeven. Zij kunnen eveneens grenswaarden vaststellen voor andere stoffen en parameters dan die welke in de bijlage worden genoemd;  b) nemen de Lid-Staten de maatregelen die zij nodig achten om ervoor te zorgen dat de verbranding van afgewerkte olie in installaties met een thermisch vermogen van minder dan 3 MW, gebaseerd op de onderste verbrandingswaarde, aan een adequate controle wordt onderworpen.  Zij brengen de Commissie op de hoogte van deze maatregelen. Op basis van deze informatie zal de Commissie binnen vijf jaar na kennisgeving van deze richtlijn bij de Raad een verslag indienen, waarin eventueel passende voorstellen zijn opgenomen.  2. Bovendien vergewissen de Lid-Staten zich ervan dat:  a) de verbrandingsresten van afgewerkte olie overeenkomstig artikel 9 van Richtlijn 78/319/EEG worden verwijderd;  b) de als brandstof gebruikte afgewerkte olie geen toxische of gevaarlijke afvalstof vormt als omschreven in artikel 1, onder b), van Richtlijn 78/319/EEG, en geen PCB's/PCT's bevat in concentraties die 50 ppm overschrijden.  3. Of aan de in de bijlage vastgestelde grenswaarden wordt voldaan, kan ook worden nagegaan met behulp van een passend systeem van controle op de concentraties van verontreinigende stoffen in afgewerkte olie, of in mengsels van afgewerkte olie en andere brandstoffen die voor verbranding bestemd zijn, een en ander met inachtneming van de technische kenmerken van de installatie.  In het geval van installaties waar de emissie van in de bijlage genoemde stoffen extra toeneemt door verwarmingsprodukten, vergewissen de Lid-Staten zich er door een controlesysteem van dat het aandeel van die stoffen ingevolge de verbranding van afgewerkte olie niet hoger ligt dan de in de bijlage vastgestelde grenswaarden.  (1) PB nr. L 188 van 16. 7. 1984, blz. 20.";  2. artikel 7 wordt artikel 9;  3. de artikelen 8 en 9 worden geschrapt;  4. het volgende nieuwe artikel 10 wordt ingevoegd:  »Artikel 10  1. Bij de opslag en het inzamelen mogen de houders en de inzamelaars afgewerkte olie niet vermengen met PCB's en PCT's in de zin van Richtlijn 76/403/EEG (1) noch met toxische en gevaarlijke afvalstoffen in de zin van Richtlijn 78/319/EEG.  2. Behoudens lid 3 gelden voor afgewerkte olie die meer dan 50 ppm PCB's/PCT's bevat de bepalingen van Richtlijn 76/403/EEG.  De Lid-Staten nemen bovendien de nodige bijzondere technische maatregelen om ervoor te zorgen dat afgewerkte olie die PCB's/PCT's bevat, wordt verwijderd zonder vermijdbare schadelijke gevolgen voor mens en milieu.  3. De regeneratie van afgewerkte olie die PCB's of PCT's bevat kan worden toegestaan indien de regeneratieprocédés van zodanige aard zijn dat de polychloorbifenylen en polychloorterfenylen worden afgebroken of de gehaltes aan deze stoffen zodanig worden verminderd dat de geregenereerde olie niet meer PCB's/PCT's bevat dan een maximum dat nooit meer dan 50 ppm mag bedragen.  4. De Commissie stelt de referentiemeetmethoden ter bepaling van het PCB/PCT-gehalte in afgewerkte olie vast na raadpleging van het bij artikel 18 van Richtlijn 78/319/EEG ingestelde Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek. 5. Afgewerkte olie die stoffen bevat welke vallen onder de definitie van toxische en gevaarlijke afvalstoffen van artikel 1, onder b), van Richtlijn 78/319/EEG, wordt verwijderd overeenkomstig de bepalingen van die richtlijn.  (1) PB nr. L 108 van 26. 4. 1976, blz. 41.";  5. artikel 10 wordt artikel 11;  6. artikel 11 wordt artikel 12 en luidt als volgt:  »Artikel 12  Elk bedrijf dat afgewerkte olie inzamelt, in bezit houdt en/of verwijdert moet de bevoegde instanties alle door deze verlangde inlichtingen verstrekken over de inzameling en/of verwijdering of bewaring van afgewerkte olie of van residuen daarvan.";  7. artikel 12 wordt artikel 13 en luidt als volgt:  »Artikel 13  1. De in artikel 6 bedoelde bedrijven worden op gezette tijden door de Lid-Staat gecontroleerd, in het bijzonder wat de inachtneming van de vergunningsvoorwaarden betreft.  2. De bevoegde instanties volgen de ontwikkelingen van de technologie en/of van het milieu en wijzigen aan de hand daarvan zo nodig de aan een bedrijf in overeenstemming met deze richtlijn verleende vergunning.";  8. de artikelen 13 en 14 worden de artikelen 14 en 15;  9. het volgende nieuwe artikel 16 wordt ingevoegd:  »Artikel 16  De Lid-Staten mogen, met inachtneming van het Verdrag, ten behoeve van de milieubescherming strengere maatregelen nemen dan die welke in deze richtlijn worden voorgeschreven.  Zulke maatregelen kunnen, onder dezelfde voorwaarden, onder andere een verbod op de verbranding van afgewerkte olie inhouden.";  10. de artikelen 15 en 16 worden de artikelen 17 en 18;  11. de bijlage bij deze richtlijn wordt toegevoegd.  Artikel 2  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om met ingang van 1 januari 1990 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 3  De door de Lid-Staten krachtens deze richtlijn vastgestelde bepalingen kunnen binnen een termijn van zeven jaar, te rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn, geleidelijk worden toegepast op de in artikel 6 bedoelde bedrijven die op het tijdstip van die kennisgeving bestaan (1).  Artikel 4  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 5  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 december 1986.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. SHAW  (1) PB nr. C 58 van 6. 3. 1985, blz. 3.  (2) PB nr. C 255 van 13. 10. 1986, blz. 269.  (3) PB nr. C 330 van 20. 12. 1985, blz. 32.  (4) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 31.  (1) Van deze richtlijn is op 13 januari 1987 kennisgegeven aan de Lid-Staten.  BIJLAGE  Emissiegrenswaarden (1) voor bepaalde bij de verbranding van afgewerkte olie geloosde stoffen bij installaties met een thermisch vermogen van 3 MW of meer (onderste verbrandingswaarde)  1,3.4,6 //  //  // Verontreinigende stof  // Grenswaarde (mg/Nm3)  //  //  // 1.2,3.4,6 //  // Cd   // 0,5  //  // Ni  // 1  //  //  // 1.2.3.4.5.6 //  //  //  // ofwel (2):   // of (2):   //   //   //   //   //   //   //   //   // Cr   //   //  // Cr   //   //   // Cu   //   // 1,5   // Cu   //   //   // V   //   //   // V   // 5   //   // Pb   //   // 5   // Pb 1.2.3.4,6 //  // Cl   // (3)   // 100  //  // F   // (4)   // 5  //  // SO2   // (5)   // - 1,2.3.4,6 // Stof (totaal)  // (5)  // -   //  //  // (1) Deze grenswaarden, die niet mogen worden overschreden wanneer afgewerkte olie wordt verbrand, geven de massaconcentratie aan van de emissies van de genoemde stoffen in het uitlaatgas, herleid tot het volume van het uitlaatgas in genormaliseerde omstandigheden (273 K, 1013 hPa), na aftrek van het vochtgehalte aan waterdamp en van een zuurstofgehalte in het uitlaatgas van 3 volumeprocent.  In het geval bedoeld in artikel 8, lid 3, tweede alinea, is het zuurstofgehalte dat, wat overeenkomt met de normale bedrijfsomstandigheden in het betrokken proces.  (2) De Lid-Staten dienen te bepalen welke van deze mogelijkheden in hun land zal worden toegepast.  (3) Gasvormige anorganische chloorverbindingen, uitgedrukt in waterstofchloride.  (4) Gasvormige anorganische fluorverbindingen, uitgedrukt in waterstoffluoride.  (5) Voor deze stoffen kunnen nu nog geen grenswaarden worden vastgesteld. De Lid-Staten bepalen zelf de emissienormen voor lozingen van deze stoffen, met inachtneming van de eisen van Richtlijn 80/779/EEG (PB nr. L 229 van 30. 8. 1980, blz. 30).  VERKLARING VOOR DE RAADSNOTULEN  Ad artikel 10, lid 3, van Richtlijn 75/439/EEG  De Raad is van oordeel dat de in artikel 10, lid 3, genoemde limiet in feite een maximum is voor de hoeveelheid produkt die bij het regeneratieprocédé vrijkomt. Indachtig het feit dat het gewenst is PCB's/PCT's zoveel mogelijk uit het milieu te bannen, verzoekt hij de Lid-Staten al het mogelijke te doen om ruim beneden deze limiet te blijven. Verder verzoekt hij de Commissie deze limiet opnieuw te bezien en binnen vijf jaar na kennisgeving van de onderhavige richtlijn passende voorstellen voor een nieuwe limiet te doen.


title: Richtlijn 2011/51/EU van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2011 tot wijziging van Richtlijn 2003/109/EG van de Raad teneinde haar werkingssfeer uit te breiden tot personen die internationale bescherming genieten  Voor de EER relevante tekst

text:
               19.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 132/1

         RICHTLIJN 2011/51/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 11 mei 2011
   tot wijziging van Richtlijn 2003/109/EG van de Raad teneinde haar werkingssfeer uit te breiden tot personen die internationale bescherming genieten
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 79, lid 2, onder a) en b),
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (2) is niet van toepassing op personen die internationale bescherming genieten als gedefinieerd in Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake de minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (3).

               (2)

               Voor de volledige integratie van personen die internationale bescherming genieten in een lidstaat is het van belang dat zij in de lidstaat van verblijf na verloop van tijd uitzicht hebben op het verkrijgen van de status van langdurig ingezetene in de lidstaat.

               (3)

               De status van langdurig ingezetene voor personen die internationale bescherming genieten is ook van belang voor de versterking van de economische en sociale cohesie, een fundamentele doelstelling van de Unie die in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is opgenomen.

               (4)

               Personen die internationale bescherming genieten moeten derhalve de status van langdurig ingezetene kunnen verwerven in de lidstaat die hun internationale bescherming heeft verleend, onder dezelfde voorwaarden als andere onderdanen van derde landen.

               (5)

               Indien personen die internationale bescherming genieten het recht krijgen om in andere lidstaten dan de lidstaat die hun internationale bescherming heeft verleend te verblijven, is het noodzakelijk er voor te zorgen dat deze andere lidstaten op de hoogte zijn van de beschermingsachtergrond van de betrokken personen, zodat zij hun verplichtingen in verband met het beginsel van non-refoulement kunnen naleven.

               (6)

               Personen die internationale bescherming genieten en die tevens de status van langdurig ingezetenen hebben verworven, dienen onder bepaalde voorwaarden op een groot aantal economische en sociale gebieden op dezelfde wijze te worden behandeld als burgers van de lidstaat van verblijf, zodat de status van langdurig ingezetenen een effectief instrument voor de integratie van langdurig ingezetenen vormt.

               (7)

               De gelijke behandeling van personen die internationale bescherming genieten in de lidstaat die hun internationale bescherming verleende, geldt onverminderd de rechten en voordelen uit hoofde van Richtlijn 2004/83/EG en van het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967 („het Verdrag van Genève”).

               (8)

               De in Richtlijn 2003/109/EG gestelde voorwaarden betreffende het recht van een langdurig ingezetene om in een andere lidstaat te verblijven en daar de status van langdurig ingezetene te verkrijgen, dienen op dezelfde wijze te gelden voor alle onderdanen van derde landen die de status van langdurig ingezetene hebben verworven.

               (9)

               De overdracht van de verantwoordelijkheid voor de bescherming van personen die internationale bescherming genieten, valt buiten de werkingssfeer van deze richtlijn.

               (10)

               Wanneer een lidstaat van plan is een persoon die internationale bescherming geniet en die in die lidstaat de status van langdurige ingezetene heeft verworven, op een in Richtlijn 2003/109/EG vermelde grond te verwijderen, dient die persoon de door Richtlijn 2004/83/EG en artikel 33 van het Verdrag van Genève geboden bescherming tegen refoulement te genieten. Daartoe dient, indien die persoon in een andere lidstaat dan de lidstaat waar hij nu als langdurige ingezetene verblijft, internationale bescherming geniet, te worden bepaald dat hij slechts mag worden verwijderd naar de lidstaat die hem internationale bescherming heeft verleend, en dat die lidstaat verplicht is hem terug te nemen, tenzij refoulement is toegestaan overeenkomstig Richtlijn 2004/83/EG. Dezelfde waarborgen dienen te gelden voor een persoon die internationale bescherming geniet en die zich in een tweede lidstaat heeft gevestigd doch aldaar de status van langdurig ingezetene nog niet heeft verworven.

               (11)

               Indien de verwijdering van een persoon die internationale bescherming geniet buiten het grondgebied van de Unie is toegestaan uit hoofde van Richtlijn 2004/83/EG, moeten de lidstaten verplicht worden ervoor te zorgen dat alle informatie van de relevante bronnen wordt verkregen, met inbegrip, waar nodig, van de lidstaat die internationale bescherming heeft verleend, en dat deze informatie terdege wordt geëvalueerd ten einde te waarborgen dat het besluit tot verwijdering van die persoon strookt met artikel 4 en artikel 19, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               (12)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die zijn erkend in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met name artikel 7 daarvan.

               (13)

               Overeenkomstig punt 34 van het interinstitutioneel akkoord „beter wetgeven” (4) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (14)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en onverminderd artikel 4 van dat protocol, nemen het Verenigd Koninkrijk en Ierland niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in die lidstaten.

               (15)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het protocol (nr. 22) betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in die lidstaat,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 2003/109/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Artikel 2, onder f), wordt vervangen door:
               „f)   „internationale bescherming”: internationale bescherming zoals omschreven in artikel 2, onder a), van Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (5).

               2)

               Artikel 3 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           in lid 2 worden de punten c) en d) vervangen door:

                                       „c)

                                       toestemming hebben om in een lidstaat te verblijven uit hoofde van een andere vorm van bescherming dan internationale bescherming of op deze grond toestemming hebben aangevraagd om aldaar te verblijven en een beslissing over hun status afwachten;

                                       d)

                                       een verzoek om internationale bescherming hebben ingediend waarover nog geen definitieve beslissing is gegeven;”;

                           b)

                           in lid 3 wordt punt c) vervangen door:

                                       „c)

                                       het Europees Vestigingsverdrag van 13 december 1955, het Europees Sociaal Handvest van 18 oktober 1961, het gewijzigd Europees Sociaal Handvest van 3 mei 1987, het Europees Verdrag inzake de rechtspositie van migrerende werknemers van 24 november 1977, punt 11 van de bijlage bij het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, zoals gewijzigd bij het Protocol van New York van 31 januari 1967, en het Europees Verdrag inzake de overdracht van verantwoordelijkheid met betrekking tot vluchtelingen van 16 oktober 1980.”.

               3)

               Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           het volgende lid wordt ingevoegd:
                           „1 bis.   De lidstaten kennen de status van langdurig ingezetene niet toe op basis van internationale bescherming, indien de internationale bescherming is ingetrokken of beëindigd, of indien is geweigerd deze te verlengen, overeenkomstig artikel 14, lid 3, en artikel 19, lid 3, van Richtlijn 2004/83/EG.”;

                           b)

                           aan lid 2 wordt de volgende alinea toegevoegd:
                           „Voor personen aan wie internationale bescherming is verleend, wordt ten minste de helft van de periode tussen de datum van indiening van het verzoek om internationale bescherming op grond waarvan die internationale bescherming is verleend, en de datum van afgifte van de in artikel 24 van Richtlijn 2004/83/EG bedoelde verblijfsvergunning, of de gehele periode indien die 18 maanden overschrijdt, in aanmerking genomen bij de berekening van de duur van de in lid 1 bedoelde periode.”.

               4)

               In artikel 8 worden de volgende leden toegevoegd:
               „4.   Wanneer een lidstaat een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen afgeeft aan een onderdaan van een derde land aan wie hij internationale bescherming heeft verleend, brengt hij op die EU-verblijfsvergunning de volgende opmerking in de rubriek „opmerkingen” aan: „Internationale bescherming verleend op [datum] door [naam van de lidstaat]”.
               5.   Wanneer een tweede lidstaat een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen afgeeft aan een onderdaan van een derde land die reeds een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen bezit die door een andere lidstaat is afgegeven en die de in lid 4 bedoelde opmerking bevat, brengt de tweede lidstaat dezelfde opmerking op de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen aan.
               Voordat de tweede lidstaat de in lid 4 bedoelde opmerking aanbrengt, verzoekt hij de in die opmerking vermelde lidstaat informatie te verschaffen over de vraag of de langdurig ingezetene nog steeds internationale bescherming geniet. De in de opmerking vermelde lidstaat antwoordt op het verzoek om informatie uiterlijk één maand na de ontvangst van het verzoek om informatie. Indien de internationale bescherming bij een definitief besluit is ingetrokken, brengt de tweede lidstaat die opmerking niet aan.
               6.   Indien de verantwoordelijkheid voor de internationale bescherming van de langdurig ingezetene overeenkomstig de desbetreffende internationale instrumenten of het nationaal recht aan de tweede lidstaat werd overgedragen na de afgifte van de in lid 5 bedoelde EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen, wijzigt de tweede lidstaat uiterlijk drie maanden na de overdracht van verantwoordelijkheid de in lid 4 bedoelde opmerking in overeenkomstige zin.”.

               5)

               In artikel 9 wordt het volgende lid ingevoegd:
               „3 bis.   De lidstaten kunnen een op grond van internationale bescherming verkregen status van langdurig ingezetene intrekken indien de internationale bescherming is ingetrokken of beëindigd of indien is geweigerd deze te verlengen, overeenkomstig artikel 14, lid 3, en artikel 19, lid 3, van Richtlijn 2004/83/EG.”.

               6)

               In artikel 11 wordt het volgende lid ingevoegd:
               „4 bis.   Met betrekking tot de lidstaat die internationale bescherming heeft verleend, gelden de leden 3 en 4 onverminderd Richtlijn 2004/83/EG.”.

               7)

               Artikel 12 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           de volgende leden worden ingevoegd:
                           „3 bis.   Indien een lidstaat een besluit neemt tot verwijdering van een langdurig ingezetene wiens EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen de in artikel 8, lid 4, bedoelde opmerking bevat, verzoekt die lidstaat de in die opmerking vermelde lidstaat te bevestigen of de betrokkene aldaar nog steeds internationale bescherming geniet. De in de opmerking vermelde lidstaat antwoordt uiterlijk één maand na ontvangst van het verzoek om informatie.
                           3 ter.   Indien de langdurig ingezetene in de in de opmerking vermelde lidstaat nog steeds internationale bescherming geniet, wordt hij verwijderd naar deze lidstaat, die de langdurig ingezetene en zijn gezinsleden onmiddellijk, zonder formaliteiten, terugneemt, onverminderd het toepasselijke Unie- of nationaal recht en het beginsel van de eenheid van het gezin.
                           3 quater.   In afwijking van lid 3 ter en met inachtneming van zijn internationale verplichtingen behoudt de lidstaat die het besluit tot verwijdering heeft vastgesteld, het recht de langdurig ingezetene te verwijderen naar een ander land dan de lidstaat die de internationale bescherming heeft verleend indien de langdurig ingezetene voldoet aan de voorwaarden, zoals gespecificeerd in artikel 21, lid 2, van Richtlijn 2004/83/EG.”;

                           b)

                           het volgende lid wordt toegevoegd:
                           „6.   Dit artikel geldt onverminderd artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2004/83/EG.”.

               8)

               het volgende artikel wordt ingevoegd:
               „Artikel 19 bis

               Wijzigingen van EU-verblijfsvergunningen voor langdurig ingezetenen
               1.   Indien de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen de in artikel 8, lid 4, bedoelde opmerking bevat, en indien de verantwoordelijkheid voor de internationale bescherming van de langdurig ingezetene overeenkomstig de desbetreffende internationale instrumenten of het nationaal recht aan een tweede lidstaat is overgedragen voordat die lidstaat de in artikel 8, lid 5, bedoelde EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen afgeeft, verzoekt de tweede lidstaat de lidstaat die de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen heeft afgegeven, die opmerking dienovereenkomstig te wijzigen.
               2.   Indien een langdurig ingezetene in de tweede lidstaat internationale bescherming wordt verleend voordat die lidstaat de in artikel 8, lid 5, bedoelde EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen heeft afgegeven, verzoekt die lidstaat de lidstaat die de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen heeft afgegeven, deze te wijzigen teneinde de in artikel 8, lid 4, bedoelde opmerking aan te brengen.
               3.   Na het in de leden 1 en 2 bedoelde verzoek geeft de lidstaat die de EU-verblijfsvergunning van de langdurig ingezetene heeft afgegeven, uiterlijk drie maanden na ontvangst van het daartoe strekkende verzoek van de tweede lidstaat de gewijzigde EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen af.”.

               9)

               In artikel 22 wordt het volgende lid ingevoegd:
               „3 bis.   Tenzij de internationale bescherming inmiddels is ingetrokken, of indien de persoon behoort tot een van de in artikel 21, lid 2, van Richtlijn 2004/83/EG bepaalde categorieën, is lid 3 van dit artikel niet van toepassing op onderdanen van derde landen wier door de eerste lidstaat afgegeven EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen de in artikel 8, lid 4, van deze richtlijn bedoelde opmerking bevat.
               Dit lid geldt onverminderd artikel 21, lid 1, van Richtlijn 2004/83/EG.”.

               10)

               In artikel 25 wordt de eerste alinea vervangen door:
               „De lidstaten wijzen contactpunten aan die verantwoordelijk zijn voor het ontvangen en toezenden van de in de artikelen 8, 12, 19, 19 bis, 22 en 23 bedoelde informatie en documenten.”.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om op 20 mei 2013 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

      Gedaan te Straatsburg, 11 mei 2011.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BUZEK

            Voor de Raad

            De voorzitster

         GYŐRI E.

      (1)  Standpunt van het Europees Parlement van 14 december 2010 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 11 april 2011.

      (2)  PB L 16 van 23.1.2004, blz. 44.

      (3)  PB L 304 van 30.9.2004, blz. 12.

      (4)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      (5)  PB L 304 van 30.9.2004, blz. 12.”;


Avis juridique important

|

31969L0335

Richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal

Publicatieblad Nr. L 249 van 03/10/1969 blz. 0025 - 0029 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1969(II) blz. 0405  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1969(II) blz. 0412  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0020  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0022  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0022

++++ ( 1 ) PB nr . 119 van 3 . 7 . 1965 , blz . 2057/65 .   ( 2 ) PB nr . 134 van 23 . 7 . 1965 , blz . 2227/65 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 17 juli 1969  betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal   ( 69/335/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 99 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat het Verdrag de totstandkoming beoogt van een economische unie waarvan de kenmerken overeenkomen met die van een binnenlandse markt , en dat voor het bereiken daarvan de bevordering van het vrije kapitaalverkeer een van de essentiële voorwaarden is ;  Overwegende dat de thans in de Lid-Staten van kracht zijnde indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal , te weten het recht op de inbreng in vennootschappen en het zegelrecht op effecten , leiden tot discriminaties , dubbele belastingheffing en ongelijkheden , die het vrije kapitaalverkeer hinderen en derhalve door een harmonisatie dienen te worden weggenomen ;  Overwegende dat de harmonisatie van deze belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal van een zodanige opzet dient te zijn dat de budgettaire gevolgen voor de Lid-Staten tot een minimum worden beperkt ;  Overwegende dat de heffing door een Lid-Staat van een zegelrecht op effecten uit de andere Lid-Staten , die op zijn grondgebied zijn ingevoerd of uitgegeven , indruist tegen de idee van een gemeenschappelijke markt die de kenmerken heeft van een binnenlandse markt ; dat daarenboven is gebleken dat de handhaving van het zegelrecht op de uitgifte van binnenlandse effecten die leenkapitaal vertegenwoordigen , alsmede op de invoering of de uitgifte op de markt van een Lid-Staat van buitenlandse effecten , uit economisch oogpunt niet wenselijk is en dat hiermee tevens wordt afgeweken van de richting waarin het fiscale recht van de Lid-Staten zich op dit gebied heeft ontwikkeld ;  Overwegende dat derhalve het zegelrecht op effecten dient te worden afgeschaft , zowel met betrekking tot effecten die eigen kapitaal van vennootschappen als die welke leenkapitaal vertegenwoordigen , en ongeacht hun herkomst ;  Overwegende dat de idee van een gemeenschappelijke markt met de kenmerken van een binnenlandse markt uitgaat van de veronderstelling dat op het in het kader van een vennootschap bijeengebrachte kapitaal , binnen de gemeenschappelijke markt slechts eenmaal het recht op het bijeenbrengen van kapitaal kan worden toegepast , en dat de hoogte van deze belasting , wil het kapitaalverkeer er niet door worden verstoord , in alle Lid-Staten gelijk dient te zijn ;  Overwegende derhalve dat dit recht dient te worden geharmoniseerd , zowel wat zijn structuur als wat zijn percentages betreft ;  Overwegende dat de handhaving van andere indirecte belastingen die dezelfde kenmerken vertonen als het kapitaalrecht of het zegelrecht op effecten , het doel dat met de in deze richtlijn bedoelde maatregelen wordt nagestreefd in gevaar zou kunnen brengen , en dat deze belastingen darhalve dienen te worden afgeschaft ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten heffen een overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 2 tot en met 9 geharmoniseerd recht op de inbreng in kapitaalvennootschappen , hierna kapitaalrecht genoemd .  Artikel 2  1 . De aan het kapitaal recht onderworpen verrichtingen zijn uitsluitend belastbaar in de Lid-Staat op welks grondgebied zich de zetel van de werkelijke leiding van de kapitaalvenootschap bevindt op het ogenblik waarop deze verrichtingen plaatsvinden .  2 . Wanneer de zetel van de werkelijke leiding van een kapitaalvennootschap zich bevindt in een derde land en de statutaire zetel in een Lid-Staat , dan worden de aan het kapitaalrecht onderworpen verrichtingen belast in de Lid-Staat waar zich de statutaire zetel bevindt .  3 . Wanneer de statutaire zetel en de zetel van de werkelijke leiding van een kapitaalvennootschap zich in een derde land bevinden , kan de terbeschikkingstelling van geinvesteerd kapitaal of van ondernemingskapitaal aan een filiaal dat gevestigd is in een Lid-Staat , belast worden in de Lid-Staat op welks grondgebied het filiaal is gevestigd .  Artikel 3  1 . Onder kapitaalvennootschappen in de zin van deze richtlijn worden verstaan :  a ) de vennootschappen naar Belgisch , Duits , Frans , Italiaans , Luxemburgs en Nederlands recht , respectievelijk genoemd :   _ société anonyme / naamloze vennootschap , Aktiengesellschaft , société anonyme , società per azioni , société anonyme , naamloze vennootschap ;   _ société en commandite par actions / commanditaire vennootschap op aandelen , Kommanditgesellschaft auf Aktien , société en commendite par actions , società in accomandita per azioni , société en commandite par actions , commanditaire vennootschap op aandelen ;   _ société de personnes à responsabilité limitée / personenvennootschap , met beperkte aansprakelijkheid , Gesellschaft mit beschraenkter Haftung , société à responsabilité limitée , società a responsabilità limitata , société à responsabilité limitée ;  b ) iedere vennootschap , vereniging of rechtspersoon waarvan de aandelen in het kapitaal of in het vermogen ter beurze kunnen worden verhandeld ;  c ) iedere op het maken van winst gerichte vennootschap , vereniging of rechtspersoon waarvan de leden het recht hebben hun aandelen zonder voorafgaande goedkeuring over te dragen aan derden en voor de schulden van de vennootschap , vereniging of rechtspersoon slechts aansprakelijk zijn tot het bedrag van hun deelneming .  2 . Voor de toepassing van deze richtlijn worden aan kapitaalvennootschappen gelijkgesteld : alle andere op het maken van winst gerichte vennootschappen , verenigingen of rechtspersonen . Het staat een Lid-Staat echter vrij deze voor de heffing van het kapitaalrecht niet als kapitaalvennootschap aan te merken .  Artikel 4  1 . Aan het kapitaalrecht zijn de volgende verrichtingen onderworpen :  a ) de oprichting van een kapitaalvennootschap ;  b ) de omzetting van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon , niet zijnde een kapitaalvennootschap , in een kapitaalvennootschap ;  c ) de vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal van een kapitaalvennootschap door inbreng van zaken van welke aard ook ;  d ) de vermeerdering van het vennootschappelijk vermogen van een kapitaalvennootschap door inbreng van zaken van welke aard ook , waarvoor geen rechten worden toegekend die een aandeel in het vennootschappelijk kapitaal of in het vennootschappelijk vermogen vertegenwoordigen , doch rechten van dezelfde aard als die van vennoten , zoals stemrecht , recht op een aandeel in de winst of in het liquidatie-overschot ;  e ) de overbrenging , van een derde land naar een Lid-Staat , van de zetel van de werkelijke leiding van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon waarvan de statutaire zetel zich in een derde land bevindt en die voor de heffing van het kapitaalrecht in deze Lid-Staat als kapitaalvennootschap geldt ;  f ) de overbrenging , van een derde land naar een Lid-Staat , van de statutaire zetel van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon waarvan de zetel van de werkelijke leiding zich in een derde land bevindt en die voor de heffing van het kapitaalrecht in deze Lid-Staat als kapitaalvennootschap geldt ;  g ) de overbrenging , van een Lid-Staat naar een andere Lid-Staat , van de zetel van de werkelijke leiding van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon die voor de heffing van het kapitaalrecht in de laatstbedoelde Lid-Staat wel , doch in de eerste Lid-Staat niet als kapitaalvennootschap geldt ;  h ) de overbrenging , van een Lid-Staat naar een andere Lid-Staat , van de statutaire zetel van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon waarvan de zetel van de werkelijke leiding zich in een derde land bevindt en die voor de heffing van het kapitaalrecht in de laatsbedoelde Lid-Staat wel , doch in de eerste Lid-Staat niet als kapitaalvennootschap geldt .  2 . De volgende verrichtingen kunnen aan het kapitaalrecht worden onderworpen :  a ) de vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal van een kapitaalvennootschap door omzetting van winsten , reserves of voorzieningen ;  b ) de vermeerdering van het vennootschappelijk vermogen van een kapitaalvennootschap door prestaties van een vennoot , die geen vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal met zich brengen , maar beloond worden met een wijziging van de aandeelhoudersrechten of de waarde van de aandelen kunnen verhogen ;  c ) het afsluiten van een lening door een kapitaalvennootschap , indien de schuldeiser recht heeft op een aandeel in de winst van de vennootschap ;  d ) het afsluiten van een lening door een kapitaalvenootschap bij een vennoot , bij de echtgenoot of een kind van een vennoot , alsmede het afsluiten van een lening bij een derde wanneer zij wordt gegarandeerd door een vennoot , mits deze leningen dezelfde functie hebben als een vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal .  3 . Geen enkele wijziging in de akte van oprichting of de stauten van een kapitaalvennootschap kan worden aangemerkt als een oprichting in de zin van lid 1 , sub a ) , en met name niet :  a ) de omzetting van een kapitaalvennootschap in een kapitaalvennootschap van andere aard ;  b ) de overbrenging , van een Lid-Staat naar een andere Lid-Staat , van de zetel van de werkelijke leiding of van de statutaire zetel van een vennootschap , vereniging of rechtspersoon die voor de heffing van het kapitaalrecht in deze beide Lid-Staten als kapitaalvennootschap geldt ;  d ) de verlenging van de duur van een kapitaalvenschap ;  c ) de wijziging van het doel van een kapitaalvennootnootschap .  Artikel 5  1 . Het recht wordt geheven :  a ) in geval van oprichting van een kapitaalvennootschap , van vermeerdering van haar vennootschappelijk kapitaal of van vermeerdering van haar vennootschappelijk vermogen , als bedoeld in artikel 4 , lid 1 , sub a ) , c ) en d ) : over de werkelijke waarde van de zaken , van welke aard ook , die door de vennoten zijn ingebracht of tot inbreng waarvan zij gehouden zijn , na aftrek van de lasten en verbintenissen die in verband met elke inbreng voor rekening van de vennootschap komen ; het staat de Lid-Staten vrij het kapitaalrecht alleen te heffen naargelang de liberalisaties daadwerkelijk plaatsvinden .  b ) in geval van omzetting in een kapitaalvennootschap of van overbrenging van de zetel van de werkelijke leiding of van de statutaire zetel van een kapitaalvennootschap , als bedoeld in artikel 4 , lid 1 , sub b ) , e ) , f ) , g ) en h ) : over de werkelijke waarde van de op het tijdstip van de omzetting of overbrenging aan de vennootschap toebehorende zaken van welke aard ook , na aftrek van de op dat tijdstip op haar rustende lasten en verbintenissen ;  c ) in geval van vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal door omzetting van winsten , reserves of voorzieningen , als bedoeld in artikel 4 , lid 2 , sub a ) : over het nominale bedrag van deze vermeerdering ;  d ) in geval van vermeerdering van het vennootschappelijk vermogen , als bedoeld in artikel 4 , lid 2 , sub b ) : over de werkelijke waarde van de verrichte prestaties , na aftrek van de lasten en verbintenissen die in verband met deze prestaties voor rekening van de vennootschap komen ;  e ) in geval van leningen als bedoeld in artikel 4 , lid 2 , sub c ) en d ) : over het nominale bedrag van de afgesloten lening .  2 . In de gevallen bedoeld in lid 1 , sub a ) , b ) en c ) , wordt het recht evenwel geheven over ten minste de werkelijke waarde van de aan elke vennoot toegekende of toebehorende aandelen , dan wel over het nominale bedrag van deze aandelen , indien dit bedrag hoger is dan hun werkelijke waarde .  3 . In het bedrag waarvoor het recht bij verhoging van het vennootschappelijk kapitaal wordt geheven worden niet begrepen :   _ het bedrag van de aan de kapitaalvennootschap toebehorende vermogensbestanddelen die worden aangewend voor de vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal en reeds met het kapitaalrecht werden belast ;   _ het bedrag van de door de kapitaalvennootschap afgesloten leningen die in aandelen worden omgezet en reeds met het kapitaalrecht werden belast .  Artikel 6  1 . Elke Lid-Staat kan het bedrag van de inbreng van een voor de verbintenissen van een kapitaalvennootschap onbeperkt aansprakelijke vennoot , alsmede het bedrag van het aandeel van een zodanige vennoot in het vennootschappelijk vermogen , uitsluiten van de overeenkomstig artikel 5 bepaalde belastinggrondslag .  2 . Indien een Lid-Staat gebruik maakt van de in lid 1 bedoelde bevoegdheid worden met het kapitaalrecht belast :   _ de overbrenging van de zetel van de werkelijke leiding van de kapitaalvennootschap naar een andere Lid-Staat die geen gebruik maakt van deze bevoegdheid ;   _ de overbrenging van de statutaire zetel van de kapitaalvennootschap , waarvan de zetel van de werkelijke leiding zich in een derde land bevindt , naar een andere Lid-Staat die geen gebruik maakt van deze bevoegdheid ;   _ elke verrichting waardoor de aansprakelijkheid van een vennoot wordt beperkt tot zijn deelneming in het vennootschappelijk kapitaal , in het bijzonder wanneer de beperking van de aansprakelijkheid voortvloeit uit een omzetting van de kapitaalvennootschap in een kapitaalvennootschap van een andere soort .  Het kapitaalrecht wordt in al deze gevallen geheven over het bedrag van het aandeel van de voor de verbintenissen van de kapitaalvennootschap onbeperkt aansprakelijke vennoten in het vennootschappelijk vermogen .  Artikel 7  1 . Tot aan de inwerkingtreding van de overeenkomstig lid 2 door de Raad vast te stellen bepalingen :  a ) mag het tarief van het kapitaalrecht niet hoger zijn dan 2 % , en niet lager zijn dan 1 % ;  b ) wordt dit tarief met 50 % of meer verlaagd wanneer een of meer kapitaalvennootschappen hun gehele vermogen of een of meer takken van bedrijvigheid inbrengen in een of meer kapitaalvennootschappen die in oprichting zijn of reeds bestonden .  Deze verlaging is onderworpen aan de volgende voorwaarden :   _ de inbreng wordt uitsluitend vergoed door toekenning van aandelen , waarbij de Lid-Staten de bevoegdheid hebben de verlaging ook toe te kennen in die gevallen waarin de inbreng wordt vergoed door toekenning van aandelen , plus een storting in contanten van maximaal 10 % van hun nominale waarde ,   _ de vennootschappen die deelnemen aan de verrichting , hebben hun zetel van de werkelijke leiding of hun statutaire zetel op het grondgebeid van een Lid-Staat ;  c ) mag het tarief van het kapitaalrecht tot 1 januari 1973 worden verlaagd tot 0,50 % en met ingang van deze datum worden vastgesteld op 1 % , in geval van oprichting of vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal van holding - en beleggingsmaatschappijen die zich als enig doel stellen : deelneming in andere ondernemingen , alsook het beheer en het rendabel maken van deze deelneming , op voorwaarde dat deze vennootschappen generlei eigen industriële of commerciële activiteit uitoefenen en geen commerciële instelling exploiteren die opengesteld is voor het publiek .  2 . Ten einde de Raad in staat te stellen om de gemeenschappelijke tarieven voor het kapitaalrecht vast te stellen , doet de Commissie v}}r 1 januari 1971 aan de Raad een voorstel dienaangaande toekomen .  3 . In geval van een vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal overeenkomstig artikel 4 , lid 1 , sub c ) , die volgt op een vermindering van het vennootschappelijk kapitaal wegens geleden verliezen , kan het tarief worden verlaagd voor het gedeelte van de vermeerdering dat overeenkomt met de vermindering van het kapitaal , op voorwaarde dat deze vermeerdering plaatsvindt binnen vier jaar na de vermindering van het kapitaal .  4 . Wanneer een Lid-Staat gebruik maakt van de mogelijkheid , bedoeld in artikel 4 , lid 2 , kan het kapitaalrecht tegen een verlaagd tarief worden geheven .  Artikel 8  Een Lid-Staat kan de in artikel 4 , leden 1 en 2 , bedoelde verrichtingen geheel of gedeeltelijk van het kapitaalrecht vrijstellen indien het betreft :   _ kapitaalvennootschappen die diensten van openbaar nut verrichten , zoals ondernemingen voor openbaar vervoer , havenondernemingen , ondernemingen voor water - , gas - en elektriciteitsvoorziening , mits ten minste de helft van het vennootschappelijk kapitaal in het bezit is van de Staat of van andere territoriale publiekrechtelijke lichamen ;   _ kapitaalvennootschappen die volgens haar statuten en in feite uitsluitend en rechtstreeks doeleinden nastreven op het gebied van cultuur , weldadigheid , hulpverlening of volksontwikkeling .  Artikel 9  Ten aanzien van bepaalde groepen verrichtingen of kapitaalvennootschappen kunnen vrijstellingen , alsmede verlagingen of verhogingen van het tarief worden toegepast om redenen van fiscale billijkheid , uit sociale overwegingen of om een Lid-Staat in de gelegenheid te stellen aan bijzondere omstandigheden het hoofd te bieden . Een Lid-Staat die voornemens is een dergelijke maatregel te nemen , stelt de Commissie hiervan tijdig op de hoogte ter toepassing van artikel 102 van het Verdrag .  Artikel 10  Behoudens het kapitaalrecht heffen de Lid-Staten met betrekking tot de op het maken van winst gerichte vennootschappen , verenigingen of rechtspersonen geen enkele andere belasting , in welke vorm ook , ter zake van :  a ) de in artikel 4 bedoelde verrichtingen ;  b ) de inbreng , de leningen of de prestaties , verricht binnen het kader van de in artikel 4 bedoelde verrichtingen ;  c ) de inschrijving of elke andere formaliteit die een op het maken van winst gerichte vennootschap , vereniging of rechtspersoon vanwege haar rechtsvorm in acht moet nemen alvorens met haar werkzaamheden te kunnen beginnen .  Artikel 11  De Lid-Staten onderwerpen aan geen enkele belasting , in welke vorm ook :  a ) het opmaken , de uitgifte , de toelating ter beurze , het in omloop brengen of het verhandelen van aandelen , deelbewijzen of andere soortgelijke effecten , alsmede van certificaten van deze stukken , onverschilling door wie zij worden uitgegeven ;  b ) leningen , met inbegrip van renten , afgesloten tegen uitgifte van obligaties of andere verhandelbare effecten , onverschillig door wie deze worden uitgegeven , en alle daarmede verband houdende formaliteiten , alsmede het opmaken , de uitgifte , de toelating ter beurze , het in omloop brengen of het verhandelen van deze obligaties of andere verhandelbare effecten .  Artikel 12  1 . In afwijking van het in de artikelen 10 en 11 bepaalde kunnen door de Lid-Staten worden geheven :  a ) al dan niet forfaitaire rechten op de overdrachten van effecten ;  b ) overdrachtsrechten , daaronder begrepen kadastrale rechten , wegens inbreng van op haar grondgebied gelegen onroerende goederen of handelseigendommen in een op het maken van winst gerichte vennootschap , vereniging of rechtspersoon ;  c ) overdrachtsrechten wegens inbreng van zaken van welke aard ook in een op het maken van winst gerichte vennootschap , vereniging of rechtspersoon , voor zover de overdracht van deze zaken geschiedt tegen toekenning van andere waarden dan aandelen ;  d ) rechten op de vestiging , inschrijving of doorhaling van voorrechten en hypotheken ;  e ) rechten met het karakter van een vergoeding ;  f ) de belasting over de toegevoegde waarde .  2 . De in lid 1 , sub b ) , c ) , d ) en e ) , bedoelde rechten zijn dezelfde , onverschillig of de zetel van de werkelijke leiding dan wel de statutaire zetel van de op winst gerichte vennootschap , vereniging of rechtspersoon zich al dan niet op het grondgebied bevindt van de Lid-Staat die de heffing oplegt . Deze rechten mogen evenmin hoger zijn dan die welke wegens andere soortgelijke verrichtingen worden geheven in de Lid-Staat die de heffing oplegt .  Artikel 13  De Lid-Staten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen voor het volgen van deze richtlijn op 1 januari 1972 in werking ; zij stellen de Commissie onverwijld daarvan in kennis .  Artikel 14  De Lid-Staten dragen zorg voor kennisgeving aan de Commissie van de tekst van de nationale bepalingen van wezenlijk belang , welke zij later op het door deze richtlijn bestreken gebied zullen vaststellen .  Artikel 15  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 17 juli 1969 .  Voor de Raad  De Voorzitter  H . J . WITTEVEEN


Avis juridique important

|

31989L0429

Richtlijn 89/429/EEG van de Raad van 21 juni 1989 ter vermindering van door bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging

Publicatieblad Nr. L 203 van 15/07/1989 blz. 0050 - 0054 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0081  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0081

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 21 juni 1989  ter vermindering van door bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging  (89/429/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130 S,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat in de actieprogramma's van de Europese Gemeenschappen inzake het milieu van 1973 (4), 1977 (5), 1983 (6) en 1987 (7) wordt gewezen op het belang van het voorkomen en verminderen van de luchtverontreiniging;  Overwegende dat in de resolutie van de Raad van 19 oktober 1987 (7) betreffende het Actieprogramma inzake het milieu (1987/1992) wordt verklaard dat het van belang is het communautaire optreden onder meer te concentreren op de tenuitvoerlegging van passende normen die borg moeten staan voor een doeltreffende bescherming van de volksgezondheid en het milieu;  Overwegende dat in Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (8) is bepaald dat afvalstoffen moeten worden verwijderd zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen voor het milieu; dat met het oog daarop in die richtlijn is vereist dat elke inrichting of onderneming voor afvalverwerking een door de bevoegde autoriteiten afgegeven vergunning dient te verkrijgen waarin onder meer is vastgelegd welke voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen;  Overwegende dat in Richtlijn 84/360/EEG van de Raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging (9) is bepaald dat de Lid-Staten beleidslijnen en strategieën toepassen, met inbegrip van passende maatregelen, om de bestaande installaties geleidelijk aan te passen aan de beste beschikbare technologie die geen overmatig hoge kosten meebrengt; dat dit met name geldt ten aanzien van installaties voor de verbranding van stedelijk afval;  Overwegende dat in Richtlijn 84/360/EEG is bepaald dat de Raad, indien nodig, op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen grenswaarden voor emissies die gebaseerd zijn op de beste beschikbare technologie die geen overmatig hoge kosten meebrengt, alsmede adequate meettechnieken en -methoden vaststelt;  Overwegende dat bij de verbranding van stedelijk afval stoffen vrijkomen die luchtverontreiniging kunnen veroorzaken en daardoor het milieu en de gezondheid van de mens kunnen aantasten; dat deze verontreiniging in bepaalde gevallen grensoverschrijdend kan zijn;  Overwegende dat de technieken ter vermindering van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen door installaties voor de verbranding van stedelijk afval reeds goed ontwikkeld zijn; dat deze technieken bij bestaande verbrandingsinstallaties geleidelijk kunnen worden ingevoerd, rekening houdende met de technische kenmerken van de installaties en met de wenselijkheid geen overmatig hoge kosten te veroorzaken; dat door toepassing van deze technieken zodanige concentraties verontreinigende stoffen in de verbrandingsgassen kunnen worden verkregen dat bepaalde grenswaarden niet worden overschreden;  Overwegende dat er in alle Lid-Staten wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen bestaan ter bestrijding van door vaste installaties veroorzaakte luchtverontreiniging en dat in een aantal Lid-Staten specifieke bepalingen gelden voor installaties voor de verbranding van stedelijk afval;  Overwegende dat de Gemeenschap door het vaststellen van grenswaarden en andere voorschriften ter voorkoming van verontreiniging een bijdrage levert tot een grotere doeltreffendheid van het door de Lid-Staten gevoerde beleid ter bestrijding van de luchtverontreiniging die door installaties voor de verbranding van stedelijk afval wordt veroorzaakt;  Overwegende dat, ten einde snel te zorgen voor een doeltreffende bescherming van het milieu, passende termijnen dienen te worden vastgesteld voor de aanpassing van de bestaande verbrandingsinstallaties aan de beste beschikbare technologie die geen overmatig hoge kosten meebrengt; dat op den duur alle bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval aan dezelfde voorwaarden dienen te voldoen als die welke, afhankelijk van de respectievelijke categorie, voor nieuwe installaties gelden;  Overwegende dat de vereisten die dienen te worden gesteld aan de bestaande installaties de verplichting moeten inhouden om zowel de grenswaarden voor de emissie van de belangrijkste verontreinigende stoffen in acht te nemen alsook passende voorwaarden voor de verbranding; dat bij het vaststellen van deze voorwaarden voor de verbranding rekening dient te worden gehouden met eventuele aanzienlijke technische moeilijkheden; dat er passende metingen en controles ingevoerd dienen te worden bij verbrandingsinstallaties en dat het publiek op de hoogte dient te worden gebracht van de verkregen resultaten;  Overwegende dat er rekening dient te worden gehouden met het vraagstuk van de emissie van dioxines en furanen;  Overwegende dat het, naast de vaststelling van emissiegrenswaarden, van belang is de ontwikkeling en verspreiding van kennis op het gebied van schone technologie en het gebruik daarvan te stimuleren in het kader van de inspanningen inzake de preventieve bestrijding van de milieuverontreiniging in de Gemeenschap, vooral wat betreft de afvalverwerking;  Overwegende dat overeenkomstig artikel 130 T van het Verdrag de vaststelling van deze communautaire bepalingen niet belet dat een Lid-Staat maatregelen voor een verdergaande bescherming van het milieu handhaaft of treft, welke verenigbaar zijn met het Verdrag,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In deze richtlijn wordt verstaan onder:  1. Luchtverontreiniging: het direct of indirect door de mens in de atmosfeer invoeren van stoffen of energie waarvan de werking zodanig schadelijk is dat de gezondheid van de mens wordt bedreigd, schade wordt berokkend aan de biologische hulpbronnen en de ecosystemen, materiële goederen worden aangetast en afbreuk wordt gedaan aan recreatie en ander rechtmatig gebruik van het milieu.  2. Emissiegrenswaarde: concentratie en/of massa van verontreinigende stoffen die niet mag worden overschreden in emissies afkomstig van inrichtingen gedurende een bepaalde periode.  3. Stedelijk afval: huishoudelijk afval, afval van commerciële bedrijven, kantoren en ondernemingen en andere afvalstoffen die gezien hun aard of hun samenstelling met huishoudelijk afval kunnen worden gelijkgesteld.  4. Installatie voor verbranding van stedelijk afval: elke technische installatie voor behandeling van stedelijk afval door verbranding, al dan niet met terugwinning van de bij de verbranding ontstane warmte, met uitzondering van installaties die speciaal zijn bedoeld voor de verbranding, te land en ter zee, van zuiveringsslib, chemische, toxische en gevaarlijke afvalstoffen, medisch afval uit ziekenhuizen en andere speciale afvalstoffen, zelfs wanneer in deze installaties ook stedelijk afval kan worden verbrand.  Deze definitie omvat het terrein en de gehele installatie, namelijk de verbrandingsoven en de systemen voor de toevoer van afval, brandstof en lucht, alsook de apparatuur en voorzieningen voor de regeling van het verbrandingsproces en voor het continu registreren en controleren van de omstandigheden waaronder de verbranding plaatsvindt.  5. Bestaande installatie: een installatie voor de verbranding van stedelijk afval waarvoor vóór 1 december 1990 de eerste exploitatievergunning is verleend.  6. Nominale capaciteit van de verbrandingsinstallatie: de gezamenlijke capaciteit van de ovens waaruit de installatie bestaat, zoals berekend door de fabrikant en bevestigd door de exploitant, met inachtneming van in het bijzonder de verbrandingswaarde van het afval, uitgedrukt als de hoeveelheid afval die per uur kan worden verbrand.  Artikel 2  Overeenkomstig artikel 13 van Richtlijn 84/360/EEG nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om te verzekeren dat de bestaande verbrandingsinstallaties voor stedelijk afval:  a) in het geval van installaties met een nominale capaciteit van ten minste 6 ton afval per uur: uiterlijk op 1 december 1996 worden onderworpen aan dezelfde voorwaarden als die welke aan nieuwe verbrandingsinstallaties worden gesteld op grond van Richtlijn 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989 ter voorkoming van door nieuwe installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging (1), behalve wat betreft het bepaalde in artikel 4, in plaats waarvan het bepaalde in artikel 4 van de onderhavige richtlijn geldt;  b) in het geval van de overige installaties:  i) uiterlijk op 1 december 1995 worden onderworpen aan de voorwaarden van de artikelen 3 tot en met 7 van de onderhavige richtlijn;  ii) uiterlijk op 1 december 2000 worden onderworpen aan dezelfde voorwaarden als die welke worden gesteld aan nieuwe verbrandingsinstallaties met dezelfde capaciteit in de zin van Richtlijn 89/369/EEG, behalve wat betreft het bepaalde in artikel 4, in plaats waarvan het bepaalde in artikel 4 van de onderhavige richtlijn geldt.  De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat de eventuele aanpassing van bestaande installaties, met inachtneming van hun resterende levensduur en de in deze richtlijn gestelde termijnen en voorwaarden, zo snel mogelijk plaatsvindt.  Artikel 3  1. Uiterlijk op 1 december 1995 worden de volgende emissiegrenswaarden, betrokken op de volgende omstandigheden: temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, 11 % zuurstof of 9 % CO2, droog gas, van toepassing voor bestaande installaties voor de verbranding van stedelijk afval:  a) installaties met een nominale capaciteit van minder dan 6 ton afval per uur, maar van ten minste 1 ton per uur  - stofdeeltjes totaal 100 mg/Nm3,  b) installaties met een nominale capaciteit van minder dan 1 ton afval per uur  - stofdeeltjes totaal 600 mg/Nm3.  2. Bij installaties met een capaciteit van minder dan 1 ton per uur kunnen de emissiegrenswaarden betrekking hebben op een zuurstofgehalte van 17 %. In dit geval mogen de concentratiewaarden niet hoger zijn dan die van lid 1, gedeeld door 2,5.  3. De bevoegde autoriteiten stellen emissiegrenswaarden vast voor verontreinigende stoffen die niet in lid 1 zijn vermeld, indien zij dit nodig oordelen in verband met de samenstelling van het te verbranden afval en de kenmerken van de verbrandingsinstallatie. Bij het vaststellen van deze emissiegrenswaarden houden de autoriteiten rekening met de potentiële schadelijke gevolgen van deze stoffen voor de volksgezondheid en het milieu en met de beste beschikbare technologie die geen overmatig hoge kosten meebrengt. Met name mogen zij grenswaarden voor dioxinen en furanen vaststellen.  Artikel 4  1. a) Uiterlijk op 1 december 1996 moeten de bestaande installaties met een capaciteit van ten minste 6 ton/uur aan de volgende verbrandingseisen voldoen: de bij de afvalverbranding vrijkomende gassen moeten, na de laatste toevoer van verbrandingslucht en zelfs onder de meest ongunstige omstandigheden, op een temperatuur van ten minste 850 °C worden gebracht, en wel bij een zuurstofgehalte van ten minste 6 % en gedurende ten minste 2 seconden. In geval van aanzienlijke technische problemen moet deze bepaling evenwel uiterlijk vanaf de vernieuwing van de ovens worden toegepast.  b) Uiterlijk op 1 december 1995 moeten de overige bestaande installaties aan de volgende verbrandingseisen voldoen: de bij de afvalverbranding vrijkomende gassen moeten, na de laatste toevoer van verbrandingslucht en zelfs onder de meest ongunstige omstandigheden, op een temperatuur van ten minste 850 °C worden gebracht, en wel bij een zuurstofgehalte van ten minste 6 % en gedurende een voldoende lange periode die door de bevoegde autoriteiten moet worden bepaald.  2. Binnen de in lid 1 respectievelijk voor elke categorie installaties vastgestelde termijnen moet iedere bestaande installatie tijdens de werking van een grenswaarde 100 mg/Nm3 wat betreft de in de verbrandingsgassen aanwezige concentratie koolmonoxide (CO) in acht nemen.  Deze grenswaarde is bepaald op basis van: temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, 11 % zuurstof of 9 % CO2, droog gas.  3. Van de in lid 1 gestelde voorwaarden kan worden afgeweken als de verbrandingsovens of apparatuur voor de behandeling van verbrandingsgassen gebruik maken van adequate technologieën, op voorwaarde dat de emissieniveaus van polychloordibenzodioxinen (PCDD's) en polychloordibenzofuranen (PCDF's) gelijk of lager zijn dan de niveaus die overeenkomen met de in lid 1 vastgestelde technische voorwaarden.  De in het kader van dit lid genomen besluiten en de resultaten van de controles worden aan de Commissie meegedeeld door de bevoegde autoriteiten die hiertoe door de Lid-Staat zijn aangewezen.  Artikel 5  1. Het in artikel 4, lid 1, vastgestelde temperatuurniveau en zuurstofgehalte zijn minimumwaarden waaraan permanent moet worden voldaan wanneer de installatie in bedrijf is.  2. De in artikel 4, lid 2, vastgestelde concentratie van koolmonoxide (CO) geldt:  a) bij installaties met een nominale capaciteit van ten minste 6 ton per uur als grenswaarde voor het uurgemiddelde. Daarnaast moet minimaal 90 % van alle metingen over een periode van 24 uur lager dan 150 mg/Nm3 zijn;  b) bij installaties met een nominale capaciteit van minder dan 6 ton per uur, doch ten minste 1 ton per uur, als grenswaarde voor het uurgemiddelde;  c) bij installaties met een nominale capaciteit van minder dan 1 ton per uur, als grenswaarde voor het daggemiddelde. Voor de berekening van de hierboven genoemde gemiddelde waarden wordt slechts de tijd in aanmerking genomen waarin de installatie effectief in bedrijf is, inclusief opstarten en stilleggen.  3. Bij continumetingen van stofdeeltjes die op grond van het bepaalde in artikel 6 moeten worden uitgevoerd:  a) mag het voortschrijdend zevendaagse gemiddelde van de gemeten concentraties van deze stoffen in geen geval de overeenkomstige grenswaarde overschrijden;  b) mag het daggemiddelde van de gemeten concentraties van deze stoffen in geen geval meer dan 30 % hoger zijn dan de overeenkomstige grenswaarde.  Voor de berekening van de hierboven genoemde gemiddelde waarden wordt alleen de tijd in aanmerking genomen waarin de installatie effectief in bedrijf is, inclusief het opstarten en stilleggen.  4. Bij de periodieke metingen van de totale concentratie stofdeeltjes, die op grond van artikel 6 moeten plaatsvinden, mogen de concentraties die worden gemeten overeenkomstig de door de bevoegde autoriteiten opgestelde voorschriften, als bedoeld in artikel 6, leden 3, 4 en 5, de grenswaarde niet overschrijden.  Artikel 6  1. Uiterlijk op 1 december 1995 moeten bij de bestaande installaties, als bedoeld in artikel 2, onder b), de volgende metingen worden verricht:  a) metingen van de concentraties van bepaalde stoffen in verbrandingsgassen:  i) continu worden gemeten en geregistreerd de totale concentratie van stofdeeltjes, CO en zuurstof bij installaties met een nominale capaciteit van ten minste 1 ton per uur;  ii) periodiek worden gemeten de totale concentratie stofdeeltjes, zuurstof en CO bij bestaande installaties met een nominale capaciteit van minder dan 1 ton afval per uur;  b) metingen van bedrijfsparameters:  i) de temperatuur van de vrijkomende gassen wordt continu gemeten en geregistreerd in de zone waar de in artikel 4, lid 1, voorgeschreven omstandigheden moeten heersen;  ii) de tijd die de verbrandingsgassen op een temperatuur blijven die ook onder de meest ongunstige bedrijfsomstandigheden minimaal 850 °C bedraagt, als bepaald overeenkomstig artikel 4, lid 1, moet op passende wijze worden gecontroleerd en wel ten minste eenmaal na de eventuele heraanpassing van de installatie en in elk geval vóór 1 december 1995.  2. De resultaten van de in lid 1 genoemde metingen gelden bij de volgende omstandigheden:  - temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, 11 % zuurstof of 9 % CO2, droog gas.  Indien artikel 3, lid 2 wordt toegepast, gelden zij echter bij de volgende omstandigheden:  - temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, 17 % zuurstof, droog gas.  3. Alle meetresultaten worden op passende wijze geregistreerd, uitgewerkt en gepresenteerd, zodat de bevoegde autoriteiten volgens de door hen vastgestelde modaliteiten kunnen nagaan of aan de gestelde voorwaarden is voldaan.  4. De procedures, methodes en apparatuur voor monsterneming en metingen, die worden gebruikt om aan de in lid 1 gestelde verplichtingen te voldoen, moeten vooraf door de bevoegde autoriteiten worden goedgekeurd. Hetzelfde geldt voor de plaats van monsterneming of het meetpunt.  5. De bevoegde autoriteiten stellen passende meetprogramma's voor periodieke metingen vast om ervoor te zorgen dat de meetresultaten een representatief beeld geven van het normale emissieniveau van de betrokken stoffen.  De verkregen resultaten moeten controle van de naleving van de voor die stoffen geldende grenswaarden mogelijk maken.  Artikel 7  1. Als uit de verrichte metingen blijkt dat de in deze richtlijn vastgestelde grenswaarden zijn overschreden, moeten de bevoegde autoriteiten daarvan zo spoedig mogelijk op de hoogte worden gesteld. De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat de exploitant de betrokken installatie niet in werking houdt zonder dat de emissienormen in acht worden genomen en dat hij de nodige maatregelen treft om de installatie te wijzigen, dan wel buiten werking te stellen.  2. De bevoegde autoriteiten stellen een maximumperiode vast voor de technisch onvermijdelijke stopzetting van de zuiveringsinrichtingen tijdens welke de concentraties van de in de atmosfeer geloosde stoffen waarvoor deze inrichtingen bedoeld zijn de vastgestelde grenswaarden overschrijden. In geval van een storing beperkt het personeel de werking van de installatie of legt deze stil zodra dit mogelijk is, totdat de normale werking kan worden hersteld. In geen enkel geval mag de installatie onder dergelijke omstandigheden langer dan 16 uur ononderbroken werken en de gecumuleerde bedrijfstijd onder deze omstandigheden moet per jaar minder dan 200 uur bedragen.  Gedurende de in de vorige alinea bedoelde perioden mag het stofgehalte in de lozingen in geen enkel geval meer bedragen dan 600 mg/Nm3 en moet aan alle andere gestelde voorwaarden, met name met betrekking tot de verbranding, worden voldaan. Artikel 8  Volgens passende procedures wordt in de door de bevoegde autoriteiten voorgeschreven vorm gepresenteerde informatie ter beschikking van het publiek gesteld over de krachtens deze richtlijn voor bestaande verbrandingsinstallaties voorgeschreven verplichtingen en over resultaten van de in de artikelen 5 en 6 bedoelde controles, met inachtneming van de bepalingen die van toepassing zijn op het vlak van het bedrijfsgeheim.  Artikel 9  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te verzekeren dat door de bevoegde autoriteiten controle wordt uitgeoefend op de naleving van de op grond van deze richtlijn aan bestaande verbrandingsinstallaties gestelde eisen.  Artikel 10  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 december 1990 aan deze richtlijn te voldoen en stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.  2. De Lid-Staten brengen de tekst van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen ter kennis van de Commissie.  Artikel 11  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 21 juni 1989.  Voor de Raad  De Voorzitter  C. ARANZADI  (1) PB nr. C 75 van 23. 3. 1988, blz. 8.  (2) PB nr. C 69 van 20. 3. 1989, blz. 223.  (3) PB nr. C 318 van 12. 12. 1988, blz. 3.  (4) PB nr. C 112 van 20. 12. 1973, blz. 1.  (5) PB nr. C 139 van 13. 6. 1977, blz. 1.  (6) PB nr. C 46 van 17. 2. 1983, blz. 1.  (7) PB nr. C 328 van 7. 12. 1987, blz. 1.  (8) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 47.  (9) PB nr. L 188 van 16. 7. 1984, blz. 20.  (1) PB nr. L 163 van 14. 6. 1989, blz. 32.


Avis juridique important

|

31988L0366

Richtlijn 88/366/EEG van de Commissie van 17 mei 1988 houdende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 77/649/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het gezichtsveld van de bestuurder van motorvoertuigen

Publicatieblad Nr. L 181 van 12/07/1988 blz. 0040 - 0044 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 17 blz. 0072  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 17 blz. 0072

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 17 mei 1988  houdende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 77/649/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het gezichtsveld van de bestuurder van motorvoertuigen  (88/366/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 87/403/EEG (2), inzonderheid op artikel 11,  Gelet op Richtlijn 77/649/EEG van de Raad van 27 september 1977, betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het gezichtsveld van de bestuurder van motorvoertuigen (3), gewijzigd bij Richtlijn 81/643/EEG (4), inzonderheid op artikel 5,  Overwegende dat de constructietechniek van voertuigen een verdere ontwikkeling heeft doorgemaakt, in het bijzonder onder invloed van het onderzoek op het gebied van de aerodynamica met het oog op brandstofbesparing, hetgeen in veel gevallen heeft geleid tot de constructie van vrij vlak liggende voorruitstijlen; dat het gewenst is de thans bestaande voorschriften inzake de afscherming voor beide ogen door de voorruitstijlen te wijzigen ten einde de moeilijkheden te beperken die de fabrikanten ondervinden bij de bouw van voertuigen met een optimale luchtweerstandscoëfficiënt (Cx);  Overwegende dat de ervaringen in de praktijk de noodzaak hebben aangetoond om tevens bepaalde andere voorschriften te wijzigen inzake »radioantennes" en in de voorruit aangebrachte geleiders voor »ontdooiing/ontwaseming" ten einde enerzijds een goede en zuivere ontvangst met de meest krachtige autoradio's mogelijk te maken en anderzijds een opvoering van het vermogen en de doelmatigheid te bewerkstelligen bij de ontdooiing en ontwaseming van de voorruit met inachtneming van een goede optische kwaliteit en zonder het gezichtsveld te belemmeren;  Overwegende dat de bepalingen van onderhavige richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor aanpassing van de richtlijnen tot opheffing van technische handelsbelemmeringen bij motorvoertuigen aan de vooruitgang van de techniek,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De lijst van bijlagen en de bijlagen I en IV van Richtlijn 77/649/EEG worden gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij de onderhavige richtlijn.  Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om uiterlijk op 1 oktober 1988 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 17 mei 1988.  Voor de Commissie  COCKFIELD  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 42 van 23. 2. 1970, blz. 1.  (2) PB nr. L 220 van 8. 8. 1987, blz. 44.  (3) PB nr. L 267 van 19. 10. 1977, blz. 1.  (4) PB nr. L 231 van 15. 8. 1981, blz. 41.  BIJLAGE  De lijst van bijlagen wordt als volgt gewijzigd:  na bijlage III wordt toegevoegd:  »Aanhangsel: figuren 1 en 2";  na bijlage IV wordt toegevoegd:  »Aanhangsel: figuren 1 tot en met 7".  Bijlage I wordt als volgt gewijzigd:  de punten 5.1.2 tot en met 5.1.2.1.2 worden vervangen door de volgende punten:  1.2 // »5.1.2.   // De afschermingshoek voor elke A-stijl, zoals omschreven in punt 5.1.2.1, mag niet meer bedragen dan 6° (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 3).   //   // De afschermingshoek door de A-stijl aan de passagierszijde, zoals omschreven in punt 5.1.2.1.2, behoeft niet te worden vastgesteld wanneer de beide stijlen symmetrisch zijn ten opzichte van het verticale middenlangsvlak van het voertuig.  // 5.1.2.1.   // Bij elke A-stijl wordt de afschermingshoek gemeten door beide volgende horizontale doorsneden in één vlak op elkaar te brengen:   //   // Doorsnede 1: Door vanaf punt Pm, zich bevindend op de plaats omschreven in punt 5.3.1.1, een vlak te tekenen dat naar boven een hoek van 2° vormt met het horizontale door Pm naar voren lopende vlak. De horizontale doorsnede door de A-stijl wordt bepaald op basis van het meest voorwaarts gelegen punt van de snijlijn van de A-stijl en het hellend vlak (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 2).  //  // Doorsnede 2: Herhaal dezelfde procedure, waarbij wordt uitgegaan van een vlak dat een hoek van 5° naar beneden vormt met het horizontale door Pm naar voren lopende vlak (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 2).  // 5.1.2.1.1.   // De afschermingshoek door de A-stijl aan de bestuurderszijde is de hoek die op het bovenaanzicht wordt gevormd door een evenwijdige lijn vanuit E2 naar de raaklijn vanuit E1 aan de buitenrand van doorsnede S2 en de raaklijn vanuit E2 aan de binnenrand van doorsnede S1 (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 3).   // 5.1.2.1.2.   // De afschermingshoek door de A-stijl aan de passagierszijde is de hoek die op het bovenaanzicht wordt gevormd door een evenwijdige lijn vanuit E3 naar de raaklijn vanuit E3 aan de binnenrand van doorsnede S1 en de raaklijn vanuit E4 aan de buitenrand van doorsnede S2 (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 3).";  punt 5.1.3 wordt vervangen door het volgende punt:  1.2 // »5.1.3.   // Er mag geen andere afscherming ontstaan dan die welke wordt teweeggebracht door de A-stijlen, de verdeelstijlen van vaste of beweegbare ventilatie- of zijraampjes, aan de buitenzijde geplaatste radioantennes, achteruitkijkspiegels en ruitewissers in het rechtstreeks gezichtsveld van de bestuurder naar voren over 180°, onder een horizontaal vlak door V1 en boven drie vlakken door V2, waarvan één loodrecht op het vlak X-Z en voorwaarts 4° hellend onder het horizontale vlak en de beide andere loodrecht op het vlak Y-Z en 4° naar beneden hellend onder het horizontale vlak (zie bijlage IV, figuur 4).   //   // Als niet-belemmerend voor het gezichtsveld worden beschouwd:   //   // - ingelaten of opgedrukte radioantennegeleiders met de volgende maximumbreedte:   //   // - ingelaten geleiders: 0,5 millimeter,   //   // - opgedrukte geleiders: 1,0 millimeter.  //   // Deze radioantennegeleiders mogen de zone A, zoals omschreven in Richtlijn 78/318/EEG betreffende ruitewissers en -sproeiers van motorvoertuigen (1), niet doorkruisen. De zone A mag echter worden doorkruist door drie radioantennegeleiders indien de breedte daarvan niet groter is dan 0,5 millimeter;  (1) PB nr. L 81 van 28. 3. 1978, blz. 49.   // - binnen de zone A normaal in zigzag- of sinusvorm aangebrachte geleiders voor ontdooiing/ontwaseming met de volgende afmetingen:   //   // - zichtbare maximumbreedte: 0,03 millimeter,   //   // - maximale dichtheid van de geleiders:  //   // - bij verticale geleiders: 8/cm,   //   // - bij horizontale geleiders: 5/cm.";  punt 5.3.1.1 wordt vervangen door het volgende punt:  1.2 // »5.3.1.1.   // Tabel II geeft de fundamentele cooerdinaten voor een ontwerprugleuninghoek van 25°. De positieve richting voor de cooerdinaten is weergegeven in bijlage IV, Aanhangsel, figuur 1.   //   // Pm is het snijpunt van de lijn die P1 met P2 verbindt en het verticale langsvlak dat door punt R loopt.  TABEL II  1.2.3.4.5 //  //  //  //  //  //  // Punt P   // X   // Y  // Z   //    //   //   //   //   //   // P1   // 35 mm   // 20 mm   // 627 mm   //    //   //   //   //   //   // P2  // 63 mm   // 47 mm   // 627 mm   //    //   //   //   //  //   // Pm   // 43,36 mm   // 0 mm   // 627 mm"   //    //  //   //   //  punt 5.5.2 wordt vervangen door het volgende punt:  1.2 // »5.5.2.   // De rechte die E1 met E2 verbindt, wordt om P1 gedraaid totdat de raaklijn uit E1 aan de buitenrand van de doorsnede S2 van de A-stijl aan de zijde van de bestuurder een hoek van 90° vormt met de rechte E1-E2 (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 3).";  de punten 5.5.2.1 en 5.5.2.2 komen te vervallen;  punt 5.5.4 wordt vervangen door het volgende punt:  1.2 // »5.5.4.   // De rechte die E3 met E4 verbindt wordt om P2 gedraaid totdat de raaklijn uit E4 aan de buitenrand van de doorsnede S2 van de A-stijl aan de zijde van de passagier een hoek van 90° vormt met de rechte E3-E4 (zie bijlage IV, Aanhangsel, figuur 3).";  punt 6.1.4 wordt vervangen door het volgende punt:  1.2 // »6.1.4.   // De afschermingshoek (zie 5.1.2) wordt gemeten in de hellende vlakken zoals aangegeven in bijlage IV, Aanhangsel, figuur 2. De relatie tussen P1 en P2, die respectievelijk verbonden zijn met E1 en E2, E3 en E4, is weergegeven in bijlage IV, Aanhangsel, figuur 5.";  de punten 6.1.4.1 en 6.1.4.2 worden vervangen door de volgende punten:  1.2 // »6.1.4.1.   // De rechte die E1 met E2 verbindt, dient op de in punt 5.5.2 beschreven wijze te worden geplaatst. De afschermingshoek door de A-stijl van de zijde van de bestuurder wordt dan gemeten zoals aangegeven in punt 5.1.2.1.1.  // 6.1.4.2.   // De rechte die E3 met E4 verbindt, dient op de in punt 5.5.4 beschreven wijze te worden geplaatst. De afschermingshoek door de A-stijl aan de zijde van de passagier wordt dan gemeten zoals aangegeven in punt 5.1.2.1.2.";  het volgende nieuwe punt 6.1.5 wordt toegevoegd:  1.2 // »6.1.5.   // De fabrikant kan de afschermingshoek meten op het voertuig of op de schema's. In geval van twijfel kunnen de technische diensten eisen dat proeven aan het voertuig worden verricht.";  bijlage IV wordt als volgt gewijzigd:  vóór de figuren wordt het woord »Aanhangsel" ingevoegd;  figuur 2 wordt vervangen door onderstaande figuur:  »Figuur 2  " na figuur 2 wordt een nieuwe figuur 3 toegevoegd:  »Figuur 3  evenwijdig aan  Afschermingshoek door  de »A"-stijl aan de  zijde van de passagier  Afschermingshoek door  de »A"-stijl aan de  zijde van de bestuurder  evenwijdig aan  "  de figuren 3, 4, 5 en 6 worden respectievelijk de figuren 4, 5, 6 en 7.  //