Avis juridique important

|

31992L0121

Richtlijn 92/121/EEG van de Raad van 21 december 1992 betreffende het toezicht op en de beheersing van grote risico's van kredietinstellingen

Publicatieblad Nr. L 029 van 05/02/1993 blz. 0001 - 0008 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 3 blz. 0208  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 3 blz. 0208

RICHTLIJN 92/121/EEG VAN DE RAAD van 21 december 1992 betreffende het toezicht op en de beheersing van grote risico's van kredietinstellingenDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2, eerste en derde zin,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat deze richtlijn past in de doelstellingen die zijn uiteengezet in het Witboek van de Commissie inzake de voltooiing van de interne markt;  Overwegende dat de fundamentele regels voor het toezicht op de grote risico's van kredietinstellingen dienen te worden geharmoniseerd; dat de Lid-Staten over de mogelijkheid dienen te beschikken om stringentere regels vast te stellen dan in deze  richtlijn zijn voorgeschreven;  Overwegende dat over deze richtlijn advies is gevraagd aan het Raadgevend Comité voor het bankwezen, dat op grond van artikel 6, lid 4, van Richtlijn 77/780/EEG van de Raad van 12 december 1977 tot cooerdinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke  bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (4), tot taak heeft de Commissie voorstellen te doen met het oog op de cooerdinatie van de in de Lid-Staten geldende coëfficiënten;  Overwegende dat het toezicht op en de beheersing van de risico's van kredietinstellingen een integrerend deel van het bedrijfseconomisch toezicht op deze instellingen vormen; dat een overmatige concentratie van risico's bij één cliënt of groep van  verbonden cliënten tot een onaanvaardbaar verlies kan leiden; dat een dergelijke situatie kan worden geacht nadelig te zijn voor de solvabiliteit van een kredietinstelling;  Overwegende dat aanvankelijk bij wege van Aanbeveling 87/62/EEG (5) van de Commissie gemeenschappelijke richtsnoeren voor het toezicht op en de beheersing van grote risico's van kredietinstellingen zijn vastgesteld; dat dit instrument werd gekozen omdat  het de mogelijkheid bood geleidelijk de bestaande stelsels aan te passen en nieuwe stelsels in te voeren zonder het bankwezen van de Gemeenschap te ontwrichten; dat na deze eerste fase een dwingend besluit, dat van toepassing is op alle  kredietinstellingen van de Gemeenschap, dient te worden vastgesteld;  Overwegende dat, aangezien op een eengemaakte bankmarkt de kredietinstellingen rechtstreeks met elkaar concurreren, de eisen inzake het toezicht in de gehele Gemeenschap gelijkwaardig moeten zijn; dat daartoe de criteria voor het bepalen van de  concentratie van risico's in op communautair niveau dwingende rechtsregels vervat moeten zijn en de vaststelling van die criteria niet volledig aan de Lid-Staten mag worden overgelaten; dat de vaststelling van gemeenschappelijke regels derhalve het best  de belangen van de Gemeenschap dient omdat aldus verschillen in concurrentievoorwaarden worden voorkomen en het bankwezen van de Gemeenschap wordt versterkt;  Overwegende dat met betrekking tot de voor de waardering van risico's te gebruiken boekhoudkundige techniek wordt verwezen naar de voorschriften van Richtlijn 86/635/EEG van de Raad van 8 december 1986 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde  jaarrekening van banken en andere financiële instellingen (6);  Overwegende dat Richtlijn 89/647/EEG van de Raad van 18 december 1989 betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen (7) een nomenclatuur bevat van de door kredietinstellingen gelopen kredietrisico's; dat derhalve van deze nomenclatuur  gebruik dient te worden gemaakt ten behoeve van de definitie van de risico's voor de toepassing van de onderhavige richtlijn; dat echter niet uit principe dient te worden verwezen naar de wegingsfactoren of risicograden die in Richtlijn 89/647/EEG zijn  vastgesteld; dat deze wegingsfactoren en risicograden immers zijn opgezet met het oog op de vaststelling van een algemeen solvabiliteitsvereiste ter dekking van het kredietrisico van kredietinstellingen; dat de opzet van een regelgeving inzake grote  risico's is, het maximale risico voor verlies van een kredietinstelling op een cliënt of een groep van verbonden cliënten te beperken; dat derhalve een voorzichtige aanpak moet worden gevolgd waarbij als algemene regel de risico's tegen hun nominale  waarde moeten worden opgenomen, zonder toepassing van wegingsfactoren of risicograden;  Overwegende dat wanneer een kredietinstelling risico's aangaat met betrekking tot haar eigen moederonderneming, of andere dochterondernemingen van deze moederonderneming, bijzondere voorzichtigheid geboden is; dat het beheer van de door de  kredietinstellingen aangegane risico's volledig zelfstandig moet worden gevoerd, met inachtneming van de beginselen van een gezonde bedrijfsvoering in het bankbedrijf, en los van elke overweging die vreemd is aan deze beginselen; dat in Tweede Richtlijn  89/646/EEG van de Raad van 15 december 1989 tot cooerdinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (8) wordt bepaald dat ingeval de invloed die wordt  uitgeoefend door de personen die rechtstreeks of middellijk een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling hebben, een gezonde en voorzichtige bedrijfsvoering van de instelling kan belemmeren, de bevoegde autoriteiten de passende maatregelen  treffen om aan deze toestand een einde te maken; dat er op het gebied van grote risico's tevens aanleiding bestaat specifieke voorschriften vast te stellen ten aanzien van de door een kredietinstelling aangegane risico's met betrekking tot ondernemingen  van de eigen groep, in concreto, strikter beperkende voorschriften voor deze risico's dan voor andere risico's; dat deze striktere beperking echter niet behoeft te worden toegepast wanneer de moederonderneming een financiële holding of een  kredietinstelling is, en de andere dochterondernemingen kredietinstellingen, financiële instellingen, of ondernemingen die nevenactiviteiten van het bankbedrijf verrichten, mits al deze ondernemingen onder het toezicht op geconsolideerde basis op de  kredietinstelling vallen; dat het toezicht op geconsolideerde basis op het aldus gevormde geheel in dit geval immers een voldoende doeltreffend toezicht mogelijk maakt, zonder dat noodzakelijk stringentere voorschriften ter beperking van de risico's  moeten worden vastgesteld; dat de bankgroepen op deze wijze tevens zullen worden aangemoedigd hun structuur zodanig te organiseren dat de uitoefening van het toezicht op geconsolideerde basis mogelijk wordt gemaakt, hetgeen wenselijk is, omdat aldus een  vollediger toezicht kan worden ingevoerd;  Overwegende dat de Lid-Staten met het oog op een harmonieuze toepassing van deze richtlijn de mogelijkheid dienen te hebben, een toepassing in twee fasen van de nieuwe grenswaarden toe te staan; dat immers, voor de kleinste kredietinstellingen een  langere overgangsperiode gerechtvaardigd kan zijn in die zin dat een snellere toepassing van de norm van 25 % hun kredietverleningsactiviteit te plotseling zou kunnen verminderen;  Overwegende dat soortgelijke uitvoeringsbevoegdheden als die welke de Raad zich in Richtlijn 89/299/EEG van 17 april 1989 betreffende het eigen vermogen van kredietinstellingen (9) heeft voorbehouden, bij Richtlijn 89/646/EEG aan de Commissie zijn  verleend;  Overwegende dat rekening houdend met het specifieke karakter van de betrokken sector, aan het bij artikel 22 van Richtlijn 89/646/EEG ingestelde Comité de taak dient te worden opgedragen de Commissie bij te staan in de uitoefening van de bevoegdheden  die haar verleend zijn overeenkomstig de procedure die is vastgesteld in artikel 2 (procedure III, variant b)) van Besluit 87/373/EEG van de Raad van 13 juli 1987 tot vaststelling van de voorwaarden die gelden voor de uitoefening van de aan de Commissie  verleende uitvoeringsbevoegdheden (10);  Overwegende dat, met betrekking tot het toezicht op grote risico's in verband met werkzaamheden die hoofdzakelijk onderworpen zijn aan marktrisico's, de noodzakelijke cooerdinatie van de methoden van toezicht tot stand kan worden gebracht via een  communautair besluit inzake de kapitaaltoereikendheid van beleggingsondernemingen en kredietinstellingen; dat dit impliceert dat, in afwachting van communautaire wetgeving inzake bovengenoemde grote risico's, het toezicht op grote risico's met  betrekking tot werkzaamheden die hoofdzakelijk onderworpen zijn aan marktrisico's, zoals de handelsportefeuille, verbintenissen tot het overnemen van effecten in het kader van een emissie en vorderingen in verband met de afwikkeling van  effectentransacties, overgelaten kan worden aan de bevoegde autoriteiten van elke Lid-Staat,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1  Definities In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder:  a)   kredietinstelling:  een kredietinstelling in de zin van artikel 1, eerste streepje, van Richtlijn 77/780/EEG, met inbegrip van de bijkantoren in derde landen van een dergelijke kredietinstelling, alsmede iedere particuliere of openbare onderneming,  met inbegrip van haar bijkantoren, die voldoet aan de definitie van artikel 1, eerste streepje, van Richtlijn 77/780/EEG en waaraan in een derde land vergunning is verleend;  b) bevoegde autoriteiten:  de bevoegde autoriteiten in de zin van artikel 1, negende streepje, van Richtlijn 92/30/EEG van de Raad van 6 april 1992 inzake toezicht op kredietinstellingen op geconsolideerde basis (11);  c) moederonderneming:  een moederonderneming in de zin van artikel 1, zevende streepje, van Richtlijn 92/30/EEG;  d) dochteronderneming:  een dochteronderneming in de zin van artikel 1, achtste streepje, van Richtlijn 92/30/EEG;  e) financiële holding:  een onderneming in de zin van artikel 1, derde streepje, van Richtlijn 92/30/EEG;  f) financiële instelling:  een onderneming in de zin van artikel 1, tweede streepje, van Richtlijn 92/30/EEG;  g) onderneming die nevendiensten van het bankbedrijf verricht:  een onderneming in de zin van artikel 1, vijfde streepje, van Richtlijn 92/30/EEG;  h) risico's:  de activa en posten buiten de balanstelling, als bedoeld in artikel 6 en de bijlagen I en III van Richtlijn 89/647/EEG, zonder toepassing van de in deze bepalingen vastgestelde wegingsfactoren of risicograden; de risico's met betrekking  tot de in bijlage III genoemde posten worden berekend volgens een van de in bijlage II bij dezelfde richtlijn beschreven methoden, zonder toepassing van de wegingsfactoren die gelden voor het risico op de tegenpartij; van de definitie van de risico's  kunnen met goedkeuring van de bevoegde autoriteiten worden uitgesloten alle bestanddelen die voor 100 % door eigen vermogen zijn gedekt voor zover met dit deel van het eigen vermogen geen rekening wordt gehouden bij de berekening van de  solvabiliteitsratio en van de andere ratio's voor toezichtsdoeleinden die bij communautaire besluiten worden vastgesteld; onder risico's vallen niet:  -  in het geval van valutatransacties, de risico's die zich tijdens de normale afwikkeling voordoen in de periode van achtenveertig uur nadat betaling heeft plaatsgevonden; of  - in het geval van transacties betreffende de verkoop of aankoop van effecten, de risico's die zich tijdens de normale afwikkeling voordoen in de periode van vijf werkdagen nadat betaling heeft plaatsgevonden of nadat de effecten geleverd zijn indien  deze levering eerder plaatsvindt;  i) zone A:  de zone bedoeld in artikel 2, lid 1, tweede streepje, van Richtlijn 89/647/EEG;  j) zone B:  de zone bedoeld in artikel 2, lid 1, derde streepje, van Richtlijn 89/647/EEG;  k) eigen vermogen:  het eigen vermogen van een kredietinstelling in de zin van Richtlijn 89/299/EEG;  l) zeggenschap:  de relatie die bestaat tussen een moederonderneming en een dochteronderneming, zoals omschreven in artikel 1 van Richtlijn 83/349/EEG, of een relatie van dezelfde aard tussen een natuurlijke of rechtspersoon en een onderneming;  m) groep van verbonden cliënten:  - hetzij twee of meer natuurlijke of rechtspersonen die, behoudens bewijs van het tegendeel, uit een oogpunt van risico een geheel vormen omdat een van hen rechtstreeks of middellijk zeggenschap heeft over de andere persoon of personen;   - hetzij twee of meer natuurlijke of rechtspersonen tussen wie geen zeggenschapsrelatie als bedoeld in het eerste streepje bestaat, maar die uit een oogpunt van risico als een geheel moeten worden beschouwd omdat zij zodanig onderling verbonden zijn  dat, indien een van hen financiële problemen zou ondervinden, de andere of alle anderen waarschijnlijk in betalingsmoeilijkheden zouden komen. Artikel 2  Toepassingsgebied Deze richtlijn is van toepassing op kredietinstellingen die de in artikel 3 van Richtlijn 77/780/EEG bedoelde vergunning hebben verkregen.  De Lid-Staten kunnen evenwel afzien van toepassing van deze richtlijn op de kredietinstellingen:  a)  die zijn genoemd in artikel 2, lid 2, van Richtlijn 77/780/EEG;  b) als gedefinieerd in artikel 2, lid 4, onder a), van Richtlijn 77/780/EEG, die in een zelfde Lid-Staat zijn aangesloten bij een in die Lid-Staat gevestigd centraal orgaan, mits, onverminderd de toepassing van deze richtlijn op het centraal orgaan, het  geheel dat door het centraal orgaan en de aangesloten instellingen wordt gevormd, aan globaal toezicht is onderworpen. Artikel 3  Melding van grote risico's 1.  Een risico van een kredietinstelling met betrekking tot een cliënt of een groep van verbonden cliënten wordt als groot beschouwd indien de waarde ervan 10 % of meer van haar eigen vermogen bedraagt.  2.  De grote risico's, zoals omschreven in lid 1, worden door de kredietinstelling aan de bevoegde autoriteiten gemeld. De Lid-Staten bepalen dat deze melding, naar hun keuze, plaatsvindt volgens een van de volgende twee formules:  -  melding van alle grote risico's ten minste eenmaal per jaar, gecombineerd met mededeling in de loop van het jaar van alle nieuwe grote risico's en van een toeneming van bestaande grote risico's met ten minste 20 % ten opzichte van de laatste  mededeling;  - melding van alle grote risico's ten minste viermaal per jaar.  3.  Melding in de zin van lid 2 behoeft evenwel niet plaats te vinden voor risico's die op grond van artikel 4, lid 7, onder a), b), c), d), f), g) en h), zijn vrijgesteld. Voor de risico's die in artikel 4, lid 7, onder e) en i) tot en met s), en in  artikel 4, leden 8, 9 en 10, worden bedoeld, hoeft de in lid 2, tweede streepje, van onderhavig artikel bedoelde melding slechts tweemaal per jaar plaats te vinden.  4.  De bevoegde autoriteiten eisen dat er in elke kredietinstelling een goede administratieve en boekhoudkundige organisatie en adequate interne controleprocedures bestaan voor het vaststellen en vastleggen van alle grote risico's en daarin optredende  wijzigingen, zoals omschreven en vereist in deze richtlijn, alsmede voor het toetsen van deze risico's aan het risicobeleid van de kredietinstelling.  Wanneer een kredietinstelling gebruik maakt van lid 3, dient zij de gegevens omtrent de beweegredenen daarvoor gedurende een jaar na het tot ontheffing aanleiding gevende feit te bewaren, ten einde de bevoegde autoriteiten in staat te stellen de  rechtmatigheid daarvan te verifiëren. Artikel 4  Voor grote risico's geldende grenswaarden 1.  Een kredietinstelling mag met betrekking tot één cliënt of een groep van verbonden cliënten geen risico aangaan met een totale waarde van meer dan 25 % van haar eigen vermogen.  2.  Indien de cliënt of groep van verbonden cliënten de moederonderneming of dochteronderneming van de kredietinstelling en/of een of meer van de dochterondernemingen van deze moederonderneming is, wordt het in lid 1 genoemde percentage verlaagd tot 20  %. De Lid-Staten behoeven deze grenswaarde van 20 % echter niet op de risico's met betrekking tot deze cliënten toe te passen indien zij die risico's via andere maatregelen of procedures aan bijzonder toezicht onderwerpen. Zij stellen de Commissie en  het Raadgevend Comité voor het bankwezen in kennis van de strekking van deze maatregelen of procedures.  3.  Een kredietinstelling mag geen grote risico's aangaan waarvan de totale waarde meer dan 800 % van haar eigen vermogen bedraagt.  4.  De Lid-Staten mogen striktere grenswaarden vaststellen dan de in de leden 1, 2 en 3 vermelde grenswaarden.  5.  Een kredietinstelling moet met betrekking tot de door haar aangegane risico's doorlopend de in de leden 1, 2 en 3 bepaalde grenswaarden in acht nemen. Indien de aangegane risico's in een uitzonderlijk geval de genoemde grenswaarden toch  overschrijden, moet dit onverwijld worden gemeld aan de bevoegde autoriteiten, die, indien de omstandigheden zulks rechtvaardigen, de kredietinstelling een beperkte termijn kunnen toestaan om alsnog aan de grenswaarden te voldoen.  6.  De Lid-Staten mogen van de toepassing van de leden 1, 2 en 3 geheel of gedeeltelijk vrijstellen de risico's die door een kredietinstelling zijn aangegaan met betrekking tot haar moederonderneming, de andere dochterondernemingen van de  moederonderneming en haar eigen dochterondernemingen, voor zover deze ondernemingen opgenomen zijn in het toezicht op geconsolideerde basis waaraan de kredietinstelling zelf onderworpen is, overeenkomstig Richtlijn 92/30/EEG of overeenkomstig in een  derde land geldende gelijkwaardige normen.  7.  De Lid-Staten mogen de volgende risico's geheel of gedeeltelijk vrijstellen van de toepassing van de leden 1, 2 en 3:  a)   activa die vorderingen op centrale overheden of centrale banken van zone A vertegenwoordigen;  b) activa die vorderingen op de Europese Gemeenschappen vertegenwoordigen;  c)  activa die vorderingen vertegenwoordigen welke uitdrukkelijk zijn gegarandeerd door centrale overheden of centrale banken van zone A, of door de Europese Gemeenschappen;  d) andere risico's op of gegarandeerd door centrale overheden of centrale banken van zone A of de Europese Gemeenschappen;  e) activa die vorderingen en andere risico's op centrale overheden of centrale banken van zone B vertegenwoordigen, luidende en in voorkomend geval gefinancierd in de nationale valuta van de leningnemer;  f) activa en andere risico's die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten zijn gegarandeerd door onderpand in de vorm van effecten die zijn uitgegeven door centrale overheden of centrale banken van zone A, door de Europese Gemeenschappen of door  regionale of lokale overheden van de Lid-Staten waarvoor overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 89/647/EEG inzake de solvabiliteit een wegingsfactor van 0 % wordt toegepast;  g) activa en andere risico's die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten zijn gegarandeerd door onderpand in de vorm van deposito's in contanten bij de leningverstrekkende instelling, of bij een kredietinstelling die de moederonderneming of een  dochteronderneming van de leningverstrekkende instelling is;  h) activa en andere risico's die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten zijn gegarandeerd door onderpand in de vorm van depositocertificaten die zijn uitgegeven door de leningverstrekkende instelling of door een kredietinstelling die de  moederonderneming of een dochteronderneming van de leningverstrekkende instelling is, en die bij een van deze zijn gedeponeerd;  i) activa die vorderingen en andere risico's op kredietinstellingen vertegenwoordigen, met een looptijd van ten hoogste één jaar en die geen eigen vermogen van die instellingen vormen in de zin van Richtlijn 89/299/EEG;  j) activa die vorderingen en andere risico's met een looptijd van ten hoogste één jaar vertegenwoordigen welke gegarandeerd zijn overeenkomstig artikel 8, lid 2, van Richtlijn 89/647/EEG, op instellingen die geen kredietinstelling zijn, maar voldoen aan  de voorwaarden van voornoemd artikel 8, lid 2;  k) wissels en promessen met een looptijd van ten hoogste één jaar die de handtekening van een andere kredietinstelling dragen;  l) obligaties als gedefinieerd in artikel 22, lid 4, van Richtlijn 85/611/EEG (12);  m) tot aan een latere cooerdinatie, deelnemingen in verzekeringsondernemingen als bedoeld in artikel 12, lid 3, van Richtlijn 89/646/EEG, tot een maximum van 40 % van het eigen vermogen van de kredietinstelling die de deelneming houdt;  n) activa die vorderingen vertegenwoordigen op regionale of centrale kredietinstellingen waarmede de leningverstrekkende kredietinstelling krachtens wettelijke of statutaire bepalingen in het kader van een netwerk is verbonden en die op grond van deze  bepalingen belast zijn met de verevening van onderlinge geldposities binnen het netwerk;  o) risico's die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten zijn gegarandeerd door onderpand in de vorm van andere effecten dan die bedoeld onder f), mits de effecten niet door de kredietinstellingen zelf of door haar moederonderneming of een van haar  dochterondernemingen, noch door de betrokken cliënt of groep van verbonden cliënten zijn uitgegeven. De in onderpand gegeven effecten moeten tegen marktprijs worden gewaardeerd en een overwaarde ten opzichte van de gegarandeerde risico's bezitten en  moeten op een effectenbeurs genoteerd zijn, dan wel daadwerkelijk verhandelbaar en regelmatig genoteerd zijn op een markt die via erkende professionele marktdeelnemers functioneert en die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van  herkomst van de kredietinstelling de mogelijkheid garandeert om een objectieve koers te bepalen aan de hand waarvan te allen tijde de overwaarde van deze effecten kan worden geverifieerd. De vereiste overwaarde bedraagt 100 %; zij bedraagt evenwel 150 %  in het geval van aandelen en 50 % in het geval van obligaties die zijn uitgegeven door kredietinstellingen, regionale of lokale overheden van de Lid-Staten andere dan die, bedoeld in artikel 7 van Richtlijn 89/647/EEG, en in het geval van obligaties die  zijn uitgegeven door de Europese Investeringsbank en multilaterale ontwikkelingsbanken zoals omschreven in artikel 2 van Richtlijn 89/647/EEG. De in onderpand gegeven effecten mogen niet tot het eigen vermogen van kredietinstellingen als omschreven in  Richtlijn 89/299/EEG behoren;  p) leningen die ten genoegen van de bevoegde autoriteiten door een woninghypotheek zijn gegarandeerd, en transacties inzake financieringshuur van woningen krachtens welke de lessor de volledige eigendom van de gehuurde woning behoudt zolang de huurder  zijn koopoptie niet heeft uitgeoefend, in beide gevallen tot 50 % van de waarde van de betrokken woning. De waarde van het goed wordt ten genoegen van de bevoegde autoriteiten berekend op basis van strikte, in wettelijke en bestuursrechtelijke  bepalingen vastgelegde waarderingsnormen. De waardering vindt ten minste eenmaal per jaar plaats. Voor de toepassing van deze alinea wordt onder woning verstaan, de woning die bewoond of verhuurd wordt/zal worden door de leningnemer;  q) 50 % van de posten buiten balanstelling met middelgroot/laag risico, bedoeld in Richtlijn 89/647/EEG, bijlage I;  r) mits de bevoegde autoriteiten daarmee instemmen, garanties die geen garanties op verstrekte kredieten zijn, die een wettelijke of reglementaire basis hebben en die verstrekt worden aan aangesloten cliënten door onderlinge borgtochtmaatschappijen met  de status van kredietinstelling als omschreven in artikel 1, onder a), onder voorbehoud dat een wegingsfactor van 20 % op het bedrag daarvan wordt toegepast.  Indien de Lid-Staten van deze mogelijkheid gebruik maken, stellen zij de Commissie daarvan in kennis, om te voorkomen dat zich dientengevolge concurrentieverstoringen voordoen. De Commissie brengt uiterlijk vijf jaar na de aanneming van deze richtlijn  aan de Raad verslag uit, en dient daarbij zo nodig passende voorstellen in;  s) posten buiten de balanstelling met een laag risico, bedoeld in bijlage I van Richtlijn 89/647/EEG, voor zover met de cliënt of groep van verbonden cliënten  een overeenkomst is gesloten op grond waarvan het risico alleen mag worden aangegaan indien  vastgesteld is dat de volgens de leden 1, 2 en 3 geldende grenswaarden niet worden overschreden.  8.  De Lid-Staten mogen voor de toepassing van de leden 1, 2 en 3 een wegingsfactor van 20 % toepassen op de activa die vorderingen vertegenwoordigen op regionale en lokale overheden van de Lid-Staten, alsmede op de andere risico's op of gegarandeerd  door deze overheden; de Lid-Staten mogen deze factor evenwel onder de voorwaarden van artikel 7 van Richtlijn 89/647/EEG tot 0 % verlagen.  9.  De Lid-Staten mogen voor de toepassing van de leden 1, 2 en 3 een wegingsfactor van 20 % toepassen op de activa die vorderingen alsmede andere risico's op kredietinstellingen vertegenwoordigen, met een looptijd van meer dan één tot ten hoogste drie  jaar, en een wegingsfactor van 50 % op de activa die vorderingen op kredietinstellingen vertegenwoordigen met een looptijd van meer dan drie jaar, mits deze vorderingen bestaan uit schuldbewijzen die zijn uitgegeven door een kredietinstelling en mits  deze schuldbewijzen naar het oordeel van de bevoegde autoriteiten effectief op een markt voor professionele marktdeelnemers verhandelbaar zijn en op deze markt dagelijks worden genoteerd of waarvan de uitgifte door de bevoegde autoriteiten van de  Lid-Staat van herkomst van de emitterende kredietinstelling is goedgekeurd. In alle gevallen mogen deze posten niet behoren tot het eigen vermogen in de zin van Richtlijn 89/299/EEG.  10.  In afwijking van lid 7, onder i), en van lid 9, mogen de Lid-Staten een wegingsfactor van 20 % toepassen op de activa die vorderingen en andere risico's op kredietinstellingen vertegenwoordigen, ongeacht de looptijd.  11.  Wanneer een risico met betrekking tot een cliënt is gegarandeerd door een derde partij, dan wel door onderpand in de vorm van effecten die onder de in lid 7, onder o), beschreven voorwaarden zijn uitgegeven door een derde partij, mogen de  Lid-Staten -  het risico beschouwen als een risico op de derde partij en niet op de cliënt, indien het risico ten genoegen van de bevoegde autoriteiten rechtstreeks en onvoorwaardelijk is gegarandeerd door deze derde partij;  - het risico beschouwen als een risico op de derde partij en niet op de cliënt, indien het in lid 7, onder o), beschreven risico is gegarandeerd door onderpand onder de daarin genoemde voorwaarden.  12.  De Raad onderwerpt uiterlijk vijf jaar na de in artikel 8, lid 1, genoemde datum op basis van een verslag van de Commissie de behandeling van de in lid 7, onder  i), en de in de leden 9 en 10 bedoelde interbancaire risico's aan een onderzoek. De  Raad neemt op basis van een voorstel van de Commissie een besluit over de eventueel daarin aan te brengen wijzigingen. Artikel 5  Toezicht op geconsolideerde basis en op niet-geconsolideerde basis 1.  Indien de kredietinstelling geen moederonderneming en geen dochteronderneming is, wordt het toezicht op de naleving van de verplichtingen, bepaald in de artikelen 3 en 4 of in andere ter zake geldende communautaire voorschriften, op  niet-geconsolideerde basis uitgeoefend.  2.  In de andere gevallen wordt het toezicht op de naleving van de verplichtingen, bepaald in de artikelen 3 en 4 of in andere ter zake geldende communautaire voorschriften, uitgeoefend op geconsolideerde basis overeenkomstig Richtlijn 92/30/EEG.  3.  De Lid-Staten kunnen afzien van het toezicht op de naleving van de verplichtingen, bepaald in de artikelen 3 en 4 of in andere ter zake geldende communautaire voorschriften op niet-geconsolideerde of gesubconsolideerde basis, voor een  kredietinstelling die als moederonderneming onderworpen is aan toezicht op geconsolideerde basis, en voor elke dochteronderneming van deze kredietinstelling die voor vergunning en toezicht onder deze Lid-Staten ressorteert en onder het toezicht op  geconsolideerde basis valt.  Van dit toezicht kan eveneens worden afgezien indien de moederonderneming een financiële holding is die in dezelfde Lid-Staat als de kredietinstelling is gevestigd, mits die holding aan hetzelfde toezicht onderworpen is als kredietinstellingen.  In de gevallen, bedoeld in de eerste en de tweede alinea, moeten er maatregelen worden genomen om te zorgen voor een bevredigende spreiding van de risico's binnen de groep.  4.  Ingeval een kredietinstelling waarvan de moederonderneming een kredietinstelling is, vergunning heeft verkregen en haar zetel heeft in een andere Lid-Staat, eisen de bevoegde autoriteiten die deze vergunning hebben verleend, dat de verplichtingen,  bepaald in de artikelen 3 en 4 of in andere ter zake geldende communautaire voorschriften, op niet-geconsolideerde basis of, in voorkomend geval, op gesubconsolideerde basis worden nageleefd.  5.  Niettegenstaande lid 4 kunnen de bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de vergunningverlening aan de dochteronderneming van een moederonderneming die een kredietinstelling is die vergunning heeft verkregen en haar zetel heeft in een  andere Lid-Staat, bij bilateraal akkoord hun verantwoordelijkheid voor het  toezicht op de naleving van de verplichtingen, bepaald in de artikelen 3 en 4 of in andere ter zake geldende communautaire voorschriften, overdragen aan de bevoegde autoriteiten  die vergunning hebben verleend aan en toezicht uitoefenen op de moederonderneming. De Commissie en het Raadgevend Comité voor het bankwezen moeten in kennis worden gesteld van het bestaan en de inhoud van dergelijke akkoorden. Artikel 6  Overgangsbepalingen betreffende risico's boven de grenswaarden 1.  Indien op de datum van bekendmaking van deze richtlijn in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen een kredietinstelling reeds een risico of risico's heeft aangegaan die de voor grote risico's geldende grenswaarden of de grenswaarde voor  het totaal der grote risico's, als bepaald in deze richtlijn, overschrijden, verlangen de bevoegde autoriteiten dat de betrokken kredietinstelling de nodige maatregelen neemt om het betrokken risico of de betrokken risico's te verlagen tot het niveau  dat in deze richtlijn is bepaald.  2.  De wijze waarop het risico of de risico's tot het toegestane niveau worden verlaagd, wordt uitgewerkt, goedgekeurd, toegepast en voltooid binnen de termijn die de bevoegde autoriteiten in overeenstemming achten met het beginsel van gezonde  bedrijfsvoering en eerlijke concurrentie. De bevoegde autoriteiten stellen de Commissie en het Raadgevend Comité voor het bankwezen in kennis van het tijdschema voor de gehanteerde algemene werkwijze.  3.  Een kredietinstelling mag geen maatregelen nemen die tot gevolg zouden hebben dat de in lid 1 bedoelde risico's de waarde overschrijden die zij op de datum van de bekendmaking van deze richtlijn in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen  hebben.  4.  De in lid 2 bedoelde termijn loopt uiterlijk op 31 december 2001 af. Risico's met een langere looptijd waarvoor de contractvoorwaarden door de leningverstrekkende instelling moeten worden nageleefd, mogen echter tot het verstrijken van die looptijd  worden voortgezet.  5.  Tot en met 31 december 1998 beschikken de Lid-Staten over de mogelijkheid de in artikel 4, lid 1, gestelde grenswaarde tot 40 % en de in artikel 4, lid 2, gestelde grenswaarde tot 30 % te verhogen. Onverminderd de leden 1, 2, 3 en 4, loopt de  termijn om de bij het verstrijken van deze periode bestaande risico's tot de in artikel 4 bedoelde niveaus terug te brengen, in dat geval op 31 december 2001 af.  6.  Uitsluitend voor kredietinstellingen waarvan het eigen vermogen als gedefinieerd in artikel 2, lid 1, van Richtlijn 89/299/EEG niet meer dan 7 miljoen ecu bedraagt, mogen de Lid-Staten de in lid 5 bedoelde termijnen met vijf jaar verlengen. De  Lid-Staten die van de in dit lid vervatte mogelijkheid gebruik maken, nemen maatregelen om concurrentievervalsing te voorkomen en stellen de Commissie en het Raadgevend Comité voor het bankwezen daarvan in kennis.  7.  In de in de leden 5 en 6 bedoelde gevallen kan een risico als groot worden beschouwd indien de waarde ervan ten minste 15 % van het eigen vermogen bedraagt.  8.  Tot en met 31 december 2001 kunnen de Lid-Staten de frequentie van de in artikel 3, lid 2, tweede streepje, bedoelde melding van grote risico's wijzigen in ten minste twee keer per jaar.  9.  De Lid-Staten kunnen geheel of gedeeltelijk van de toepassing van artikel 4, leden 1, 2 en 3, uitsluiten de door een kredietinstelling aangegane risico's die bestaan uit hypothecaire leningen als omschreven in artikel 11, lid 4, van Richtlijn  89/647/EEG die zijn gesloten binnen acht jaar na de in artikel 8, lid 1, van onderhavige richtlijn bedoelde datum, alsmede transacties inzake financieringshuur van onroerende goederen als omschreven in artikel 11, lid 5, van Richtlijn 89/647/EEG die  zijn gesloten binnen acht jaar na de in artikel 8, lid 1, van onderhavige richtlijn bepaalde datum, een en ander tot 50 % van de waarde van het betrokken onroerend goed.  10.  Onverminderd lid 4 mag Portugal tot en met 31 december 1998 gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de toepassing van artikel 4, leden 1 en 3, verlenen voor risico's die een kredietinstelling heeft aangegaan met betrekking tot  "Electricidade de  Portugal" (EDP) en Petrogal. Artikel 7  Latere wijzigingen 1.  De technische wijzigingen van deze richtlijn met betrekking tot de hierna genoemde punten worden vastgesteld volgens de procedure van lid 2,  -  verduidelijking van de definities in verband met de ontwikkelingen op de financiële markten;  - verduidelijking van de definities ten einde een eenvormige toepassing van deze richtlijn te waarborgen;  - aanpassing van de terminologie en van de formulering van de definities aan latere besluiten inzake kredietinstellingen en aanverwante onderwerpen;  - verduidelijking van de in artikel 4, leden 5 tot en met 10, bedoelde vrijstellingen.  2.  De Commissie wordt bijgestaan door het in artikel 22, lid 2, eerste alinea, van Richtlijn 89/646/EEG bedoelde Comité.  De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het Comité  spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden de stemmen van  de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité.  Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met  gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad, na verloop van een termijn van drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad, geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, tenzij de Raad zich met gewone meerderheid van  stemmen tegen deze maatregelen heeft uitgesproken. Artikel 8  Slotbepalingen 1.  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór  1 januari 1994 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  3.  In afwachting van de communautaire wetgeving inzake het toezicht op geconsolideerde of niet-geconsolideerde basis op grote risico's met betrekking tot werkzamheden die hoofdzakelijk onderworpen zijn aan marktrisico's, behandelen de Lid-Staten deze  grote risico's overeenkomstig de regels die zij vaststellen met inachtneming van de bijzondere aard van de betrokken risico's. Artikel 9  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 21 december 1992.  Voor de Raad De Voorzitter D. HURD     (1) PB nr. C 123 van 9. 5. 1991, blz. 18, en PB nr. C 175 van 11. 7. 1992, blz. 4.  (2) PB nr. C 150 van 15. 6. 1992, blz. 74, en PB nr. C 337 van 21. 12. 1992.  (3) PB nr. C 339 van 31. 12. 1991, blz. 35.  (4) PB nr. L 322 van 17. 12. 1977, blz. 30. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/646/EEG (PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1).  (5) PB nr. L 33 van 4. 2. 1987, blz. 10.  (6) PB nr. L 372 van 31. 12. 1986, blz. 1.  (7) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 14.  (8) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 92/30/EEG (PB nr. L 110 van 28. 4. 1992, blz. 52).  (9) PB nr. L 124 van 5. 5. 1989, blz. 16.  (10) PB nr. L 197 van 18. 7. 1987, blz. 33.  (11) PB nr. L 110 van 28. 4. 1992, blz. 52.  (12) PB nr. L 375 van 31. 12. 1985, blz. 3. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 88/220/EEG (PB nr. L 100 van 19. 4. 1988, blz. 31).


Avis juridique important

|

31992L0031

Richtlijn 92/31/EEG van de Raad van 28 april 1992 tot wijziging van Richtlijn 89/336/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid- Staten inzake electromagnetische compatibiliteit

Publicatieblad Nr. L 126 van 12/05/1992 blz. 0011 - 0011 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 22 blz. 0040  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 22 blz. 0040

RICHTLIJN 92/31/EEG VAN DE RAAD  van 28 april 1992  tot wijziging van Richtlijn 89/336/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake electromagnetische compatibiliteitDE RAAD VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat Richtlijn 89/336/EEG (4) voorziet in een algehele harmonisatie inzake electromagnetische compatibiliteit;  Overwegende dat het om een eenduidige toepassing van deze richtlijn te garanderen, van belang is over geharmoniseerde normen te beschikken; dat deze normen op de datum van tenuitvoerlegging van de richtlijn niet beschikbaar zullen zijn;  Overwegende dat de richtlijn niet heeft voorzien in een passende overgangsperiode, waarin het toegestaan is apparaten in de handel te brengen die zijn vervaardigd volgens de nationale voorschriften die vóór de tenuitvoerlegging van voornoemde richtlijn  van toepassing waren;  Overwegende dat de fabrikanten moeten kunnen beschikken over de tijd die nodig is om de in voorraad zijnde apparaten in de handel te kunnen brengen;  Overwegende dat Richtlijn 89/336/EEG dienovereenkomstig moet worden gewijzigd,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 89/336/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. artikel 10, lid 3, wordt geschrapt;  2. aan artikel 12, lid 1, wordt de volgende alinea toegevoegd:   "De Lid-Staten laten evenwel, gedurende de periode tot en met 31 december 1995, het in de handel brengen en/of het in gebruik nemen toe van apparaten die onder deze richtlijn vallen en die voldoen aan de op 30 juni 1992 op hun grondgebied geldende  nationale voorschriften.".  Artikel 2  1. De Lid-Staten dragen zorg voor aanneming en bekendmaking van de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en maken deze bekend, om uiterlijk drie maanden na de aanneming aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie  daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  Zij passen deze bepalingen uiterlijk zes maanden na de aanneming van deze richtlijn toe.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Luxemburg, 28 april 1992. Voor de Raad  De Voorzitter  Arlindo MARQUES CUNHA   (1) PB nr. C 126 van 21. 6. 1991, blz. 7. (2) PB nr. C 13 van 20. 1. 1992, blz. 506, en PB nr. C 94 van 13. 4. 1992. (3) PB nr. C 339 van 31. 12. 1991, blz. 1. (4) PB nr. L 139 van 23. 5. 1989, blz. 19. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn  91/263/EEG (PB nr. L 128 van 23. 5. 1991, blz 1.).


title: Richtlijn 2014/85/EU van de Commissie van 1 juli 2014 tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs  Voor de EER relevante tekst

text:
               2.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 194/10

         RICHTLIJN 2014/85/EU VAN DE COMMISSIE
   van 1 juli 2014
   tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (1), en met name artikel 8,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De veiligheid van tunnels in de Unie is aanzienlijk verbeterd, onder meer dankzij Richtlijn 2004/54/EG van het Europees Parlement en de Raad (2). Om de volledige effectiviteit van deze verbeteringen te garanderen, is het noodzakelijk ervoor te zorgen dat bestuurders de beginselen van veilig rijden in tunnels kennen en begrijpen en hun rijgedrag daaraan aanpassen. De eisen van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad (3) met betrekking tot theoretische en praktische testen zijn dan ook gewijzigd overeenkomstig Richtlijn 2008/65/EG van de Commissie (4); ook de eisen in de herschikking van Richtlijn 2006/126/EG moeten dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (2)

               Sinds de vaststelling van Richtlijn 2006/126/EG is de wetenschappelijke kennis over medische factoren die gevolgen hebben voor de geschiktheid om een motorvoertuig te besturen, geëvolueerd, met name wat betreft de inschatting van de risico's voor de verkeersveiligheid en de doeltreffendheid van de behandeling bij het afwenden van de genoemde risico's. Tal van recente studies en onderzoeken bevestigen dat het obstructieve slaapapneusyndroom een van de grootste risicofactoren is voor ongevallen met motorrijtuigen. Deze aandoening mag dan ook niet langer worden genegeerd in het kader van de rijbewijswetgeving van de Unie.

               (3)

               Bijlage III bij Richtlijn 2006/126/EG dient daarom te worden aangepast aan de wetenschappelijke en technische vooruitgang.

               (4)

               Er zijn redactionele fouten ontdekt in bijlage II bij Richtlijn 2006/126/EG na wijziging bij Richtlijn 2012/36/EU van de Commissie (5). Deze fouten moeten worden gecorrigeerd.

               (5)

               Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (6) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht.

               (6)

               De bepalingen van deze richtlijn zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor het rijbewijs,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlagen II en III bij Richtlijn 2006/126/EG worden gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 december 2015 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 31 december 2015.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 1 juli 2014.

            Voor de Commissie,

            namens de voorzitter,

         Siim KALLAS

            Vicevoorzitter

      (1)  PB L 403 van 30.12.2006, blz. 18.

      (2)  Richtlijn 2004/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake minimumveiligheidseisen voor tunnels in het trans-Europese wegennet (PB L 167 van 30.4.2004, blz. 39).

      (3)  Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1).

      (4)  Richtlijn 2008/65/EG van de Commissie van 27 juni 2008 tot wijziging van Richtlijn 91/439/EEG van de Raad betreffende het rijbewijs (PB L 168 van 28.6.2008, blz. 36).

      (5)  Richtlijn 2012/36/EU van de Commissie van 19 november 2012 tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs (PB L 321 van 20.11.2012, blz. 54).

      (6)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.

      BIJLAGE

                  1.

                  Bijlage II bij Richtlĳn 2006/126/EG wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              punt 2.1.3 wordt vervangen door:

                                          „2.1.3

                                          Weg:

                                                      —

                                                      de belangrijkste richtlijnen voor het bewaren van afstand, remweg en wegligging van het voertuig in uiteenlopende weg- en weersomstandigheden;

                                                      —

                                                      verkeersrisico's in verband met de wegomstandigheden, in het bijzonder veranderingen ten gevolge van de weerstoestand en het tijdstip van de dag of de nacht;

                                                      —

                                                      kenmerken van de verschillende soorten wegen en daarop betrekking hebbende wettelijke voorschriften;

                                                      —

                                                      veilig rijden in tunnels;”;

                              b)

                              punt 5.1.3 wordt vervangen door:

                                          „5.1.3.

                                          Specifieke bepalingen voor voertuigen van de categorieën C, CE, D en DE.
                                          De lidstaten kunnen besluiten geen beperking tot voertuigen met automatische schakeling op te nemen in een rijbewijs voor een voertuig van categorie C, CE, D of DE als bedoeld in punt 5.1.2 wanneer de bestuurder reeds een rijbewijs bezit voor een voertuig met handschakeling in minstens één van de volgende categorieën: B, BE, C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 of D1E, en hij de in punt 8.4 beschreven handelingen heeft uitgevoerd tijdens het examen inzake de rijvaardigheid en het rijgedrag.”;

                              c)

                              punt 6.3.8 wordt vervangen door:

                                          „6.3.8.

                                          Speciale verkeerselementen (indien aanwezig): rotondes; spoorwegovergangen; tram-/bushaltes; voetgangersoversteekplaatsen; stijgende/dalende weg over een lange afstand; tunnels;”;

                              d)

                              punt 7.4.8 wordt vervangen door:

                                          „7.4.8.

                                          Speciale verkeerselementen (indien aanwezig): rotondes; spoorwegovergangen; tram-/bushaltes; voetgangersoversteekplaatsen; stijgende/dalende weg over een lange afstand; tunnels;”;

                              e)

                              punt 8.3.8 wordt vervangen door:

                                          „8.3.8.

                                          Speciale verkeerselementen (indien aanwezig): rotondes; spoorwegovergangen; tram-/bushaltes; voetgangersoversteekplaatsen; stijgende/dalende weg over een lange afstand; tunnels;”.

                  2.

                  In bijlage III bij Richtlijn 2006/126/EG wordt punt 11 („NEUROLOGISCHE ZIEKTEN”) vervangen door:
                  „NEUROLOGISCHE ZIEKTEN EN OBSTRUCTIEF SLAAPAPNEUSYNDROOM
                  NEUROLOGISCHE ZIEKTEN

                              11.1.

                              Rijbewijzen mogen niet worden afgegeven of verlengd als de aanvrager of bestuurder lijdt aan een ernstige neurologische aandoening, tenzij de aanvraag door een officieel medisch advies wordt ondersteund.
                              Daartoe worden neurologische stoornissen ten gevolge van aandoeningen of operaties van het centrale of perifere zenuwstelsel die door sensoriële of motorische defecten en evenwichts- en coördinatiestoornissen tot uiting komen, beoordeeld op grond van het effect daarvan en de kans op achteruitgang. Aan de afgifte of verlenging van het rijbewijs kan in die gevallen de voorwaarde worden verbonden dat er periodiek onderzoek moet plaatsvinden, indien er kans op achteruitgang bestaat.

                        OBSTRUCTIEF SLAAPAPNEUSYNDROOM

                              11.2.

                              In de volgende alinea's stemt een matig obstructief slaapapneusyndroom overeen met 15 tot 29 perioden van apneu of hypoapneu per uur (apneu-hypoapneu-index) en een ernstig obstructief slaapapneusyndroom met een apneu-hypoapneu-index van 30 of meer; beide worden in verband gebracht met buitensporige slaperigheid overdag.

                              11.3.

                              Als bij aanvragers of bestuurders een matig of ernstig obstructief slaapapneusyndroom wordt vermoed, moeten zij verder medisch advies vragen alvorens een rijbewijs wordt afgegeven of verlengd. Zij kunnen de raad krijgen niet te rijden tot de diagnose is bevestigd.

                              11.4.

                              Een rijbewijs mag worden afgegeven aan aanvragers of bestuurders met een matig of ernstig obstructief slaapapneusyndroom als zij kunnen aantonen dat zij hun aandoening voldoende onder controle hebben, een passende behandeling volgen en als gevolg daarvan minder slaperig zijn; zij moeten dit kunnen staven met een officiële medische opinie.

                              11.5.

                              Aanvragers of bestuurders met een matig of ernstig obstructief slaapapneusyndroom die in behandeling zijn, moeten een periodiek medisch onderzoek ondergaan met tussenpozen van niet meer dan drie jaar voor bestuurders van groep 1 en één jaar voor bestuurders van groep 2, teneinde na te gaan in welke mate zij de behandeling volgen, de behandeling moeten voortzetten en verdere waakzaamheid geboden is.”.


title: Richtlijn 2011/85/EU van de Raad van 8 november 2011 tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten

text:
                  23.11.2011

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 306/41

         RICHTLIJN 2011/85/EU VAN DE RAAD
         van 8 november 2011
         tot vaststelling van voorschriften voor de begrotingskaders van de lidstaten
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 126, lid 14, derde alinea,
         Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
         Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
         Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (2),
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Er dient te worden voortgebouwd op de ervaring die in de eerste tien jaar van de Economische en Monetaire Unie is opgedaan. Door de recente economische ontwikkelingen is de beleidsvoering op begrotingsgebied in heel de Unie voor nieuwe uitdagingen komen te staan en is met name duidelijk geworden dat de betrokkenheid van de lidstaten moet worden versterkt en dat er uniforme voorschriften moeten worden vastgesteld voor de regels en procedures die de begrotingskaders van de lidstaten vormen. In het bijzonder is het noodzakelijk te specificeren wat nationale autoriteiten moeten doen om zich te voegen naar het bepaalde in het Protocol (nr. 12) betreffende de procedure bij buitensporige tekorten, dat gehecht is aan het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), en met name artikel 3 van dat protocol.

                     (2)

                     De nationale overheden en hun subsectoren hanteren stelsels voor overheidsboekhouding die elementen zoals boekhouden, interne controle, financiële rapportage en controle van de rekeningen omvatten. Die stelsels moeten worden onderscheiden van, enerzijds, statistische gegevens over de resultaten van de overheidsfinanciën, welke gebaseerd zijn op statistische methoden, en, anderzijds, prognoses of budgettering, die betrekking hebben op de toekomstige overheidsfinanciën.

                     (3)

                     Een volledige en betrouwbare overheidsboekhouding voor alle subsectoren van de overheid is een eerste vereiste voor de productie van hoogwaardige statistieken die tussen de lidstaten onderling vergelijkbaar zijn. Interne controle moet handhaving van de bestaande regels in alle subsectoren van de overheid waarborgen. Onafhankelijke audits, uitgevoerd door openbare instellingen zoals rekenkamers of door particuliere auditorganen, dienen de toepassing van de beste internationale praktijken te stimuleren.

                     (4)

                     De beschikbaarheid van begrotingsgegevens is van cruciaal belang voor een goede werking van het uniale kader voor begrotingstoezicht. Regelmatige beschikbaarheid van tijdige en betrouwbare begrotingsgegevens is de sleutel voor adequaat en goed getimed toezicht, dat op zijn beurt snel optreden mogelijk maakt in geval van onverwachte begrotingsontwikkelingen. Een doorslaggevend element bij het waarborgen van de kwaliteit van begrotingsgegevens is transparantie, hetgeen vereist dat die gegevens regelmatig voor het publiek beschikbaar worden gesteld.

                     (5)

                     Wat de statistieken betreft, is bij Verordening (EG) nr. 223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009 betreffende de Europese statistiek (3) een wettelijk kader tot stand gebracht voor de productie van Europese statistieken met het oog op de formulering, uitvoering, monitoring en toetsing van het beleid van de Unie. In die verordening zijn ook de uitgangspunten voor de ontwikkeling, productie en verspreiding van Europese statistieken vastgelegd: professionele onafhankelijkheid, onpartijdigheid, objectiviteit, betrouwbaarheid, statistische geheimhouding en kosteneffectiviteit, waarbij van elk van deze beginselen een nauwkeurige omschrijving is gegeven. Bij Verordening (EG) nr. 479/2009 van de Raad van 25 mei 2009 betreffende de toepassing van het aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte Protocol betreffende de procedure bij buitensporige tekorten (4), zijn aan de Commissie uitgebreidere bevoegdheden verleend om statistische gegevens voor de procedure bij buitensporige tekorten te verifiëren.

                     (6)

                     De begrippen „overheid”, „tekort” en „investeringen” zijn in het Protocol (nr. 12) betreffende de procedure bij buitensporige tekorten omschreven door middel van verwijzing naar het Europees stelsel van economische rekeningen (ESER), dat is vervangen door het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Gemeenschap, vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 2223/96 van de Raad van 25 juni 1996 inzake het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Gemeenschap (5) („ESR 95”).

                     (7)

                     De beschikbaarheid en de kwaliteit van ESR 95-gegevens zijn essentieel voor de goede werking van het uniale kader voor begrotingstoezicht. ESR 95 steunt op gegevens die worden verstrekt op transactiebasis. Deze begrotingsstatistieken op transactiebasis steunen evenwel op voorafgaande samenstellingen van gegevens op kasbasis, of het equivalent daarvan. Dit soort gegevens is bijzonder geschikt voor actuele begrotingsmonitoring, zodat het laattijdig ontdekken van significante fouten in de begroting kan worden voorkomen. Tijdreeksen van kasgegevens over ontwikkelingen in de begroting kunnen patronen aan het licht brengen die tot strenger toezicht nopen. De te publiceren begrotingsgegevens op kasbasis (of, bij het ontbreken daarvan, overeenkomstige gegevens uit de overheidsboekhouding) moeten ten minste betrekking hebben op het totale saldo, de algemene staat van de ontvangsten en de algemene staat van de uitgaven. Indien gerechtvaardigd, bijvoorbeeld wanneer het aantal lagereoverheidsinstellingen groot is, kunnen voor de tijdige publicatie van gegevens passende technieken worden gebruikt voor het opstellen van ramingen op basis van een representatief aantal instellingen, welke nadien, wanneer alle gegevens beschikbaar zijn, worden bijgesteld.

                     (8)

                     Vertekende en onrealistische macro-economische en budgettaire prognoses kunnen de effectiviteit van de begrotingsplanning aanzienlijk belemmeren en derhalve de begrotingsdiscipline schaden, terwijl de transparantie en bespreking van prognosemethoden de kwaliteit van macro-economische en budgettaire prognoses voor de begrotingsplanning aanzienlijk kunnen verbeteren.

                     (9)

                     Een doorslaggevende factor om te garanderen dat bij het voeren van het begrotingsbeleid realistische prognoses worden gehanteerd, is transparantie, hetgeen de publieke beschikbaarheid vereist van niet alleen de officiële macro-economische en budgettaire ramingen die zijn voorbereid ten behoeve van de begrotingsplanning, maar ook de methoden, aannames en relevante parameters waarop deze prognoses zijn gebaseerd.

                     (10)

                     Gevoeligheidsanalyses en overeenkomstige begrotingsprognoses ter aanvulling van het meest waarschijnlijke macrobudgettaire scenario maken het mogelijk na te gaan hoe belangrijke begrotingsvariabelen zich op grond van verschillende groei- en renteaannames zouden ontwikkelen, en verminderen dus in aanzienlijke mate het risico dat de begrotingsdiscipline door prognosefouten in gevaar wordt gebracht.

                     (11)

                     De Commissieprognoses en informatie over de modellen waarop deze zijn gebaseerd kunnen de lidstaten een nuttige benchmark verschaffen voor hun meest waarschijnlijke macrobudgettaire scenario en vergroten aldus de deugdelijkheid van de prognoses die voor de begrotingsplanning worden gebruikt. De mate waarin kan worden verwacht dat de lidstaten de prognoses die zij voor de begrotingsplanning gebruiken met de Commissieprognoses vergelijken, loopt evenwel uiteen naargelang van het tijdstip van de opstelling van de prognoses en de vergelijkbaarheid van de bij de opstelling van de prognoses gehanteerde methoden en aannames. Ook prognoses van andere onafhankelijke instellingen kunnen nuttige benchmarks aanreiken.

                     (12)

                     Aanzienlijke verschillen tussen het gekozen macrobudgettaire scenario en de Commissieprognoses dienen te worden beschreven en beargumenteerd, met name als het niveau of de groei van variabelen in externe aannames aanzienlijk afwijkt van de waarden in de prognoses van de Commissie.

                     (13)

                     Gezien de onderlinge afhankelijkheid tussen de begroting van de lidstaten en de begroting van de Unie moet de Commissie, ter ondersteuning van de lidstaten bij de voorbereiding van hun begrotingsprognoses, prognoses voor de uitgaven van de Unie op basis van het niveau van de in het kader van het meerjarig financieel kader geprogrammeerde uitgaven opstellen.

                     (14)

                     Teneinde het opstellen van prognoses ten behoeve van de begrotingsplanning te vergemakkelijken en verschillen tussen de prognoses van de lidstaten en die van de Commissie op te helderen, dient elke lidstaat jaarlijks in de gelegenheid te worden gesteld de aannames die ten grondslag liggen aan de voorbereiding van de macro-economische en begrotingsprognoses met de Commissie te bespreken.

                     (15)

                     De kwaliteit van de officiële macro-economische en budgettaire prognoses wordt aanzienlijk verhoogd wanneer op gezette tijden een volledige, onpartijdige evaluatie op basis van objectieve criteria plaatsvindt. Een grondige evaluatie omvat een doorlichting van de economische aannames, vergelijking met prognoses die door andere instellingen zijn opgesteld, en een evaluatie van de correctheid van in het verleden opgestelde prognoses.

                     (16)

                     Aangezien op regels gebaseerde begrotingskaders van de lidstaten nuttig zijn gebleken doordat zij de nationale toe-eigening van de uniale begrotingsregels hebben versterkt en begrotingsdiscipline hebben bevorderd, moeten robuuste landspecifieke cijfermatige begrotingsregels die stroken met de begrotingsdoelstellingen op het niveau van de Unie, de hoeksteen vormen van het versterkte kader van de Unie voor het begrotingstoezicht. Robuuste cijfermatige begrotingsregels moeten uitgerust zijn met welomschreven doelstellingen in combinatie met instrumenten die effectieve en tijdige monitoring mogelijk maken. Die regels moeten gebaseerd zijn op een betrouwbare en onafhankelijke analyse door onafhankelijke instanties of instanties die ten overstaan van de begrotingsautoriteiten van de lidstaten functioneel autonoom zijn. Voorts heeft de beleidservaring geleerd dat cijfermatige begrotingsregels pas effect sorteren wanneer er aan niet-naleving gevolgen verbonden zijn, waarbij de desbetreffende kosten eventueel uitsluitend reputatieschade kunnen inhouden.

                     (17)

                     Krachtens het Protocol (nr. 15) betreffende enkele bepalingen met betrekking tot het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittanië en Noord-Ierland, dat gehecht is aan het VEU en het VWEU, zijn de referentiewaarden vermeld in het Protocol (nr. 12) betreffende de procedure bij buitensporige tekorten, dat gehecht is aan die Verdragen, niet rechtstreeks bindend zijn voor het Verenigd Koninkrijk. De verplichting te beschikken over cijfermatige begrotingsregels die effectief de naleving van de specifieke referentiewaarden voor het buitensporig tekort bevorderen, en de daarmee samenhangende verplichting dat de meerjarige doelstellingen in de begrotingskaders voor de middellange termijn met die regels dienen te stroken, mogen daarom niet op het Verenigd Koninkrijk van toepassing zijn.

                     (18)

                     De lidstaten dienen procyclisch begrotingsbeleid te vermijden en in economische goede tijden dienen grotere budgettaire consolidatie-inspanningen te worden geleverd. Welomschreven cijfermatige begrotingsregels zijn bevorderlijk voor de verwezenlijking van deze doelstellingen en dienen in de nationale wetgevingen van de lidstaten betreffende hun jaarlijkse begroting te worden meegenomen.

                     (19)

                     Nationale begrotingsplanning kan alleen met zowel het preventieve als het correctieve deel van het stabiliteits- en groeipact (SGP) stroken wanneer vanuit een meerjarenperspectief wordt gewerkt en in het bijzonder de verwezenlijking van de middellangetermijndoelstellingen voor de begroting wordt nagestreefd. Begrotingskaders voor de middellange termijn zijn onontbeerlijk om de begrotingskaders van de lidstaten te doen stroken met de Uniewetgeving. In de geest van Verordening (EG) nr. 1466/97 van de Raad van 7 juli 1997 over versterking van het toezicht op begrotingssituaties en het toezicht op en de coördinatie van het economisch beleid (6) en Verordening (EG) nr. 1467/97 van de Raad van 7 juli 1997 over de bespoediging en verduidelijking van de tenuitvoerlegging van de procedure bij buitensporige tekorten (7) mogen het preventieve en corrigerende deel van het SGP niet louter op zichzelf worden beschouwd.

                     (20)

                     Hoewel de goedkeuring van de wetgeving betreffende de jaarlijkse begroting de fase van de begrotingsprocedure is waarin in de lidstaten belangrijke budgettaire beslissingen worden genomen, hebben de meeste begrotingsmaatregelen budgettaire gevolgen die veel verder reiken dan de jaarlijkse begrotingscyclus. Een horizon van één jaar biedt dan ook een zwakke basis voor een deugdelijk begrotingsbeleid. Om het budgettaire meerjarenperspectief van het uniale kader voor het begrotingstoezicht te integreren, dient de planning van de wetgeving betreffende de jaarlijkse begroting te worden gebaseerd op een meerjarige begrotingsplanning die geënt is op het begrotingskader voor de middellange termijn.

                     (21)

                     Dat begrotingskader voor de middellange termijn dient onder meer prognoses te bevatten voor elke belangrijke uitgaven- en ontvangstenpost voor het lopende begrotingsjaar en latere jaren bij ongewijzigd beleid. Elke lidstaat moet in staat zijn ongewijzigd beleid afdoende te omschrijven en die omschrijvingen moeten, samen met de betreffende aannames, de methoden en de relevante parameters, voor het publiek beschikbaar worden gesteld.

                     (22)

                     Deze richtlijn mag de nieuwe regering van een lidstaat niet beletten het begrotingskader voor de middellange termijn aan te passen aan haar nieuwe beleidsprioriteiten. In dit geval dient de nieuwe regering de verschillen met het voorgaande begrotingskader voor de middellange termijn aan te geven.

                     (23)

                     De bepalingen van het bij het VWEU vastgestelde kader voor het begrotingstoezicht, en in het bijzonder van het SGP, zijn van toepassing op de overheid als geheel, d.w.z. de subsectoren van de centrale overheid, deelstaatoverheid, lagere overheid en de wettelijke socialeverzekeringsinstellingen, als omschreven in Verordening (EG) nr. 2223/96.

                     (24)

                     In een groot aantal lidstaten heeft zich, met de overdracht van begrotingsbevoegdheden aan subnationale overheden, een verregaande begrotingsdecentralisatie voltrokken. Deze subnationale overheden zijn daardoor een veel grotere rol gaan spelen in de handhaving van het SGP; daarom moet er vooral maar niet uitsluitend in die lidstaten in het bijzonder op worden gelet dat alle subsectoren van de overheid naar behoren onder de verplichtingen en procedures van de binnenlandse begrotingskaders vallen.

                     (25)

                     Om de begrotingsdiscipline en de houdbaarheid van de overheidsfinanciën daadwerkelijk te bevorderen, moeten de begrotingskaders de overheidsfinanciën volledig bestrijken. Daarom dient bijzondere aandacht te worden besteed aan transacties van die instellingen en fondsen van de overheid die niet zijn opgenomen in de reguliere begrotingen op subsectorniveau, die onmiddellijk of op middellange termijn gevolgen hebben voor de begrotingssituaties van de lidstaten. De gecombineerde impact ervan op het overheidssaldo en de overheidsschuld dient te worden gepresenteerd in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedures en van de begrotingsplannen voor de middellange termijn.

                     (26)

                     Op dezelfde manier dient bijzondere aandacht te worden besteed aan het bestaan van voorwaardelijke verplichtingen. Meer bepaald betreffen voorwaardelijke verplichtingen mogelijke verplichtingen die van onzekere toekomstige gebeurtenissen afhangen, of bestaande verplichtingen waarbij betaling onwaarschijnlijk is of het bedrag van de waarschijnlijke betaling niet op een betrouwbare manier kan worden vastgesteld. Zij bevatten bijvoorbeeld relevante informatie over staatsgaranties, oninbare leningen en uit de werking van overheidsbedrijven voortvloeiende verplichtingen, met inbegrip, in voorkomend geval, van informatie over de waarschijnlijkheid en mogelijke vervaldag(en) van uitgave(n) voor voorwaardelijke verplichtingen. Marktgevoeligheden moeten naar behoren in aanmerking worden genomen.

                     (27)

                     De Commissie dient de uitvoering van deze richtlijn regelmatig te controleren. Beste praktijken betreffende de bepaling van deze richtlijn die handelen over verschillende aspecten van de nationale begrotingskaders moeten worden geïdentificeerd en gedeeld.

                     (28)

                     Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het garanderen van uniforme inachtneming van de begrotingsdiscipline zoals door het VWEU wordt voorgeschreven, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en daarom beter door de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het VEU neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

                     (29)

                     Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord inzake beter wetgeven (8) worden de lidstaten aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken,

               HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
         HOOFDSTUK I

            ONDERWERP EN TOEPASSINGSGEBIED

            Artikel 1
            In deze richtlijn worden gedetailleerde voorschriften vastgesteld voor de kenmerken van de begrotingskaders van de lidstaten. Die voorschriften zijn noodzakelijk om te waarborgen dat de lidstaten de verplichtingen om overeenkomstig het VWEU buitensporige overheidstekorten te vermijden, naleven.

            Artikel 2
            Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de definities van „overheid”, „tekort” en „investeringen” die zijn neergelegd in artikel 2 van het aan het VEU en het VWEU gehechte Protocol (nr. 12) betreffende de procedure bij buitensporige tekorten. De definitie van subsectoren van de overheid die is neergelegd in punt 2.70 van bijlage A bij Verordening (EG) nr. 2223/96 is van toepassing.
            Daarnaast is de volgende definitie van toepassing:

               „begrotingskader”: het samenstel van regelingen, procedures, regels en instellingen dat aan het voeren van het begrotingsbeleid door de overheid ten grondslag ligt, en met name:

                        a)

                        stelsels voor begrotingsboekhouding en statistische rapportage;

                        b)

                        regels en procedures voor het opstellen van prognoses voor begrotingsplanning;

                        c)

                        landspecifieke cijfermatige begrotingsregels die bijdragen tot het consequent voeren van het begrotingsbeleid door de lidstaat in overeenstemming met de respectieve verplichtingen van de lidstaat uit hoofde van het VWEU en die de vorm aannemen van een samenvattende indicator van de begrotingsresultaten, zoals het begrotingstekort, de opgenomen leningen en de schuld van de overheid, of een belangrijk onderdeel daarvan;

                        d)

                        begrotingsprocedures die procedureregels omvatten om het begrotingsproces in alle stadia te schragen;

                        e)

                        begrotingskaders voor de middellange termijn als een specifiek samenstel van nationale begrotingsprocedures die een langere horizon voor de budgettaire beleidsvorming behelzen dan de éénjarige begrotingskalender, door onder meer beleidsprioriteiten en middellangetermijndoelstellingen voor de begroting vast te stellen;

                        f)

                        regelingen voor onafhankelijke monitoring en analyse om bepaalde aspecten van de begrotingsprocedure transparanter te maken;

                        g)

                        mechanismen en regels die de budgettaire betrekkingen tussen overheidsinstanties in alle subsectoren van de overheid reguleren.

         HOOFDSTUK II

            BOEKHOUDING EN STATISTIEKEN

            Artikel 3

               1.   Wat de nationale stelsels voor overheidsboekhouding betreft, beschikken de lidstaten over stelsels voor overheidsboekhouding die volledig en coherent alle subsectoren van de overheid bestrijken en die de informatie bevatten die nodig is voor het genereren van transactiegegevens ter voorbereiding van op de ESR 95-norm gebaseerde gegevens. Die stelsels voor overheidsboekhouding zijn aan interne controle en onafhankelijke audits onderworpen.

               2.   De lidstaten waarborgen dat de begrotingsgegevens van alle subsectoren van de overheid zoals gedefinieerd in Verordening (EG) nr. 2223/96 regelmatig en tijdig openbaar beschikbaar zijn. In het bijzonder publiceren de lidstaten:

                           a)

                           begrotingsgegevens op kasbasis (of, bij het ontbreken daarvan, overeenkomstige gegevens uit de overheidsboekhouding) met de volgende intervallen:

                                       —

                                       maandelijks voor de centrale overheid, de deelstaatoverheid en de socialeverzekeringssubsectoren vóór het einde van de volgende maand, en

                                       —

                                       driemaandelijks voor de subsector lagere overheden, vóór het einde van het volgende kwartaal;

                           b)

                           een gedetailleerde afstemmingstabel met de methode voor de overschakeling van gegevens op kasbasis (of, bij het ontbreken daarvan, overeenkomstige gegevens uit de overheidsboekhouding) naar op de ESR 95-norm gebaseerde gegevens.

         HOOFDSTUK III

            PROGNOSES

            Artikel 4

               1.   De lidstaten zien erop toe dat de begrotingsplanning is gebaseerd op realistische macro-economische en budgettaire prognoses die van de meest actuele informatie gebruikmaken. De begrotingsplanning is gebaseerd op het meest waarschijnlijke macrobudgettaire scenario of op een meer prudent scenario. De macro-economische en budgettaire prognoses worden vergeleken met de recentste prognoses van de Commissie en indien passend die van andere onafhankelijke instanties. Aanzienlijke verschillen tussen het gekozen macrobudgettaire scenario en de Commissieprognoses dienen te worden beschreven en beargumenteerd, met name als het niveau of de groei van variabelen in externe aannames aanzienlijk afwijkt van de waarden in de prognoses van de Commissie.

               2.   De Commissie maakt de methoden, aannames en relevante parameters waarop haar macro-economische en budgettaire prognoses zijn gebaseerd, openbaar.

               3.   Ter ondersteuning van de lidstaten bij de voorbereiding van hun begrotingsprognoses stelt de Commissie prognoses op voor de uitgaven van de Unie op basis van het niveau van de in het kader van het meerjarig financieel kader geprogrammeerde uitgaven.

               4.   In het kader van een gevoeligheidsanalyse worden in de macro-economische en budgettaire prognoses de ontwikkelingen van de belangrijkste begrotingsvariabelen onder verschillende groei- en renteaannames onderzocht. De selectie van de alternatieve aannames die voor de macro-economische en budgettaire prognoses worden gehanteerd, wordt afhankelijk gesteld van de correctheid van in het verleden opgestelde prognoses en tracht rekening te houden met relevante risicoscenario’s.

               5.   De lidstaten geven aan welke instelling verantwoordelijk is voor het opstellen van macro-economische en budgettaire prognoses en maken de officiële macro-economische en budgettaire prognoses die voor begrotingsplanning zijn opgesteld openbaar, met inbegrip van de methoden, aannames en relevante parameters die deze prognoses onderbouwen. Ten minste eenmaal per jaar gaan de lidstaten en de Commissie een technische dialoog aan over de aannames die ten grondslag liggen aan de voorbereiding van de macro-economische en begrotingsprognoses.

               6.   De macro-economische en budgettaire prognoses voor begrotingsplanning worden op gezette tijden onderworpen aan een onpartijdige en volledige evaluatie op basis van objectieve criteria, inclusief evaluaties achteraf. De resultaten van die evaluatie worden openbaar gemaakt en bij toekomstige macro-economische en budgettaire prognoses waar nodig in aanmerking genomen. Indien uit de evaluatie een significante afwijking blijkt die gedurende ten minste vier opeenvolgende jaren van invloed is op de macro-economische prognoses neemt de betrokken lidstaat de nodige maatregelen en maakt hij een en ander openbaar.

               7.   De schuld en het begrotingstekort van de lidstaten per kwartaal en de ontwikkeling daarvan worden ten minste om de drie maanden door de Commissie (Eurostat) bekendgemaakt.

         HOOFDSTUK IV

            CIJFERMATIGE BEGROTINGSREGELS

            Artikel 5
            Elke lidstaat beschikt over voor hem specifieke cijfermatige begrotingsregels die de naleving over een meerjarige horizon voor de overheid als geheel van de uit het VWEU op het vlak van begrotingsbeleid voortvloeiende verplichtingen doeltreffend bevorderen. Deze regels bevorderen in het bijzonder het volgende:

                        a)

                        naleving van de overeenkomstig het VWEU vastgestelde referentiewaarden voor het tekort en de schuld;

                        b)

                        vaststelling van een meerjarige planninghorizon voor de begroting, met inbegrip van inachtneming van de middellangetermijndoelstellingen van de begroting van de lidstaat.

            Artikel 6

               1.   Onverminderd de bepalingen van het VWEU betreffende het uniale kader voor begrotingstoezicht bevatten de landspecifieke cijfermatige begrotingsregels bijzonderheden over de volgende elementen:

                           a)

                           de omschrijving van de doelstellingen en het toepassingsgebied van de regels;

                           b)

                           effectieve en tijdige monitoring van de inachtneming van de regels, gebaseerd op een betrouwbare en onafhankelijke analyse door onafhankelijke instanties of instanties die ten overstaan van de begrotingsautoriteiten van de lidstaten functioneel autonoom zijn;

                           c)

                           de gevolgen in geval van niet-naleving.

               2.   Indien de cijfermatige begrotingsregels ontsnappingsclausules bevatten, worden hierin een beperkt aantal specifieke omstandigheden in verband met de voor de lidstaten uit het VWEU voortvloeiende verplichtingen op het gebied van begrotingsbeleid, en stringente procedures omschreven waarin tijdelijke niet-naleving van de regel is toegestaan.

            Artikel 7
            In de nationale wetgeving betreffende de jaarlijkse begroting wordt rekening gehouden met de geldende landspecifieke cijfermatige begrotingsregels.

            Artikel 8
            De artikelen 5 tot en met 7 zijn niet van toepassing op het Verenigd Koninkrijk.

         HOOFDSTUK V

            BEGROTINGSKADERS VOOR DE MIDDELLANGE TERMIJN

            Artikel 9

               1.   De lidstaten stellen een geloofwaardig, doeltreffend begrotingskader voor de middellange termijn vast dat voorziet in een planningshorizon van ten minste drie jaar voor de begroting om te waarborgen dat bij de nationale begrotingsplanning wordt uitgegaan van een meerjarenperspectief.

               2.   Begrotingskaders voor de middellange termijn omvatten procedures voor de vaststelling van de volgende elementen:

                           a)

                           algemene en transparante meerjarige begrotingsdoelstellingen voor het overheidstekort, de overheidsschuld en eventuele andere samenvattende begrotingsindicatoren, zoals de uitgaven, om te waarborgen dat deze stroken met de geldende cijfermatige begrotingsregels als bedoeld in hoofdstuk IV;

                           b)

                           prognoses voor elke belangrijke uitgaven- en ontvangstenpost van de overheid, met meer gegevens voor het niveau van de centrale overheid en de wettelijke socialeverzekeringsinstellingen, voor het betreffende begrotingsjaar en latere jaren, bij ongewijzigd beleid;

                           c)

                           een beschrijving van de geplande beleidsmaatregelen voor de middellange termijn die gevolgen hebben voor de overheidsfinanciën, uitgesplitst naar de voornaamste ontvangsten- en uitgavenposten, waarbij wordt getoond op welke wijze de aanpassing aan de middellangetermijndoelstellingen voor de begroting wordt verwezenlijkt, afgezet tegen de prognoses bij ongewijzigd beleid;

                           d)

                           een beoordeling van de wijze waarop de voorgenomen beleidsmaatregelen in het licht van hun rechtstreekse langetermijnimpact op de overheidsfinanciën de houdbaarheid van de overheidsfinanciën op lange termijn zouden kunnen beïnvloeden.

               3.   Binnen het begrotingskader voor de middellange termijn vastgestelde prognoses worden gebaseerd op realistische macro-economische en budgettaire prognoses overeenkomstig hoofdstuk III.

            Artikel 10
            De wetgeving betreffende de jaarlijkse begroting is in overeenstemming met de bepalingen van het begrotingskader voor de middellange termijn. Met name inkomsten- en uitgavenprognoses en prioriteiten die uit het begrotingskader voor de middellange termijn als omschreven in artikel 9, lid 2, voortvloeien, vormen de basis voor de opstelling van de jaarlijkse begroting. Elke afwijking van deze bepalingen wordt naar behoren uitgelegd.

            Artikel 11
            Geen van de bepalingen van deze richtlijn belet dat de nieuwe regering van een lidstaat het begrotingskader voor de middellange termijn aanpast aan haar nieuwe beleidsprioriteiten. In dit geval geeft de nieuwe regering de verschillen met het voorgaande begrotingskader voor de middellange termijn aan.

         HOOFDSTUK VI

            TRANSPARANTIE VAN DE OVERHEIDSFINANCIËN EN ALOMVATTEND TOEPASSINGSGEBIED VAN DE BEGROTINSKADERS

            Artikel 12
            De lidstaten zien erop toe dat alle maatregelen die zij nemen met het oog op de naleving van de hoofdstukken II, III en IV, consequent op alle subsectoren van de overheid worden toegepast. Dit vereist in het bijzonder consequente boekhoudregels en -procedures en integere verzamelings- en verwerkingssystemen voor de onderliggende gegevens.

            Artikel 13

               1.   De lidstaten stellen passende coördinatiemechanismen voor de subsectoren van de overheid vast om te bewerkstelligen dat alle subsectoren van de overheid consequent worden meegenomen in de begrotingsplanning, de landspecifieke cijfermatige begrotingsregels, alsook bij het opstellen van begrotingsprognoses en een meerjarenplanning, zoals met name in het meerjarige begrotingskader is bepaald.

               2.   Teneinde de budgettaire verantwoordingsplicht te veralgemenen worden de budgettaire verantwoordelijkheden van de overheidsinstanties in de verschillende subsectoren van de overheid op duidelijke wijze vastgesteld.

            Artikel 14

               1.   In het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedures worden alle instellingen en fondsen van de overheid die niet in de reguliere begrotingen op subsectorniveau zijn opgenomen, vermeld en samen met andere relevante informatie gepresenteerd. De gecombineerde impact van die instellingen en fondsen op het overheidssaldo en de overheidsschuld, wordt gepresenteerd in het kader van de jaarlijkse begrotingsprocedures en de begrotingsplannen voor de middellange termijn.

               2.   De lidstaten publiceren gedetailleerde informatie over de gevolgen van belastinguitgaven voor de ontvangsten.

               3.   Voor alle subsectoren van de overheid publiceren de lidstaten relevante informatie over voorwaardelijke verplichtingen met mogelijk grote gevolgen voor de overheidsbegrotingen, zoals onder meer overheidsgaranties, oninbare leningen en uit de exploitatie van overheidsbedrijven voortvloeiende verplichtingen, met vermelding van de omvang ervan. Tevens publiceren de lidstaten informatie over overheidsparticipaties in kapitaal van particuliere en overheidsbedrijven, voor zover het om economisch significante bedragen gaat.

         HOOFDSTUK VII

            SLOTBEPALINGEN

            Artikel 15

               1.   De lidstaten doen de nodige bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2013 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie onverwijld de tekst van deze bepalingen mee. De Raad spoort de lidstaten ertoe aan voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen concordantietabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               2.   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               3.   De Commissie stelt op basis van relevante informatie van de lidstaten een tussentijds voortgangsverslag op over de uitvoering van de belangrijkste bepalingen van deze richtlijn, dat uiterlijk op 14 december 2012 wordt voorgelegd.

               4.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 16

               1.   Uiterlijk op 14 december 2018 publiceert de Commissie een beoordeling van de geschiktheid van deze richtlijn.

               2.   In deze beoordeling wordt onder meer de geschiktheid geëvalueerd van:

                           a)

                           de statistische vereisten voor alle subsectoren van de overheid;

                           b)

                           de opzet en de doeltreffendheid van de cijfermatige begrotingsregels in de lidstaten;

                           c)

                           het algemene transparantieniveau van de overheidsfinanciën in de lidstaten.

               3.   Uiterlijk op 31 december 2012 stelt de Commissie een beoordeling op van de geschiktheid van de Internationale normen voor overheidsboekhouding voor de lidstaten.

            Artikel 17
            Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Artikel 18
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

            Gedaan te Brussel, 8 november 2011.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               J. VINCENT-ROSTOWSKI

            (1)  Advies van het Europees Parlement van 28 september 2011 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

            (2)  PB C 150 van 20.5.2011, blz. 1.

            (3)  PB L 87 van 31.3.2009, blz. 164.

            (4)  PB L 145 van 10.6.2009, blz. 1.

            (5)  PB L 310 van 30.11.1996, blz. 1.

            (6)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 1.

            (7)  PB L 209 van 2.8.1997, blz. 6.

            (8)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.