title: Richtlijn 2006/28/EG van de Commissie van  6 maart 2006  tot wijziging van Richtlijn 72/245/EEG van de Raad betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektromagnetische compatibiliteit) en van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan, met het oog op hun aanpassing aan de technische vooruitgang   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               7.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 65/27

      RICHTLIJN 2006/28/EG VAN DE COMMISSIE

   van 6 maart 2006
   tot wijziging van Richtlijn 72/245/EEG van de Raad betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektromagnetische compatibiliteit) en van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan, met het oog op hun aanpassing aan de technische vooruitgang
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (1), en met name op artikel 13, lid 2,
   Gelet op Richtlijn 72/245/EEG van de Raad van 20 juni 1972 betreffende door voertuigen veroorzaakte radiostoring (elektromagnetische compatibiliteit) (2), en met name op artikel 4,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 72/245/EEG is een van de bijzondere richtlijnen van de bij Richtlijn 70/156/EEG vastgestelde typegoedkeuringsprocedure.

               (2)

               Teneinde de veiligheid van voertuigen te verbeteren door de ontwikkeling en introductie van technologieën die gebruikmaken van kortbereikradarapparatuur voor motorvoertuigen te stimuleren, heeft de Commissie het gebruik van twee frequentiebanden van het radiospectrum geharmoniseerd bij Beschikking 2004/545/EG van de Commissie van 8 juli 2004 inzake de harmonisatie van het radiospectrum in de 79 GHz-band voor gebruik door kortbereikradarapparatuur voor motorvoertuigen in de Gemeenschap (3) en Beschikking 2005/50/EG van de Commissie van 17 januari 2005 inzake de harmonisatie van de 24 GHz-radiospectrumband voor in de tijd beperkt gebruik door kortbereikradarapparatuur voor motorvoertuigen in de Gemeenschap (4).

               (3)

               Ingevolge Beschikking 2005/50/EG is het gebruik van 24 GHz-kortbereikradarapparatuur voor motorvoertuigen in de tijd beperkt en moeten de lidstaten een controlesysteem inrichten om het aantal met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur uitgeruste voertuigen op hun grondgebied vast te stellen.

               (4)

               Richtlijn 72/245/EEG, zoals gewijzigd bij Richtlijn 2005/49/EG van de Commissie (5), gaf de lidstaten de nodige middelen om deze controle uit te voeren. Richtlijn 70/156/EEG is bij die richtlijn dienovereenkomstig gewijzigd.

               (5)

               Sindsdien is duidelijk geworden dat deze gegevens wat 24 GHz-kortbereikradarapparatuur betreft eenvoudiger kunnen worden verstrekt en dat het voor controledoeleinden niet nodig is om in het certificaat van overeenstemming, naast de informatie over 24 GHz-kortbereikradarapparatuur, informatie over het gebruik van 79 GHz-kortbereikradarapparatuur te vragen, aangezien de 79 GHz-band geen interferentie met andere apparatuur veroorzaakt en het gebruik ervan niet beperkt is. Daarom moeten in Richtlijn 72/245/EEG de voorschriften voor het gebruik van 24 GHz-kortbereikradarapparatuur worden gewijzigd en de voorschriften voor het gebruik van 79 GHz-kortbereikradarapparatuur worden geschrapt. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de geldigheid van bestaande goedkeuringen voor voertuigen die niet met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur uitgerust zijn.

               (6)

               Verklaringen overeenkomstig het model in bijlage III C bij Richtlijn 72/245/EEG worden alleen door technische diensten afgegeven. Er zijn geen andere instanties of overheidsdiensten bij betrokken. Daarom is de momenteel vereiste extra stempel op de verklaring overbodig en moet deze worden geschrapt.

               (7)

               Richtlijn 72/245/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (8)

               De wijzigingen van Richtlijn 72/245/EEG zijn van invloed op Richtlijn 70/156/EEG. Richtlijn 70/156/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (9)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG ingestelde Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijziging van Richtlijn 72/245/EEG
   Richtlijn 72/245/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In bijlage I wordt punt 2.1.14 geschrapt.

               2)

               Bijlage II A wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 12.7.1 komt als volgt te luiden:

                                       „12.7.1.

                                       Voertuig uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur: ja/neen/optioneel (doorhalen wat niet van toepassing is)”;

                           b)

                           punt 12.7.2 wordt geschrapt.

               3)

               Aanhangsel 1 van bijlage III A wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 1.3.1 komt als volgt te luiden:

                                       „1.3.1.

                                       Voertuig uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur: ja/neen/optioneel (doorhalen wat niet van toepassing is)”;

                           b)

                           punt 1.3.2 wordt geschrapt.

               4)

               In bijlage III C wordt het kader met de woorden „Stempel van de instantie” geschrapt.

         Artikel 2
   Wijziging van Richtlijn 70/156/EEG
   Richtlijn 70/156/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Bijlage I wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 12.7.1 komt als volgt te luiden:

                                       „12.7.1.

                                       Voertuig uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur: ja/neen/optioneel (doorhalen wat niet van toepassing is)”;

                           b)

                           punt 12.7.2 wordt geschrapt.

               2)

               Bijlage III, deel 1, onder A, wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 12.7.1 komt als volgt te luiden:

                                       „12.7.1.

                                       Voertuig uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur: ja/neen/optioneel (doorhalen wat niet van toepassing is)”;

                           b)

                           punt 12.7.2 wordt geschrapt.

               3)

               In bijlage IX wordt bladzijde 2 van alle modellen van het certificaat van overeenstemming als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 50 komt als volgt te luiden en de volgende voetnoot wordt ingevoegd:

                                       „50.

                                       Opmerkingen (6)

                           b)

                           de punten 50.1, 50.2 en 50.3 worden geschrapt.

         Artikel 3
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 30 juni 2006 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 juli 2006.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 4
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 6 maart 2006.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vice-voorzitter

      (1)  PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2005/64/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 310 van 25.11.2005, blz. 10).

      (2)  PB L 152 van 6.7.1972, blz. 15. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2005/83/EG van de Commissie (PB L 305 van 24.11.2005, blz. 32).

      (3)  PB L 241 van 13.7.2004, blz. 66.

      (4)  PB L 21 van 25.1.2005, blz. 15.

      (5)  PB L 194 van 26.7.2005, blz. 12.

      (6)  Als het voertuig is uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur overeenkomstig Beschikking 2005/50/EG, moet de fabrikant hier vermelden: „Voertuig uitgerust met 24 GHz-kortbereikradarapparatuur”.”;


Avis juridique important

|

31986L0188

Richtlijn 86/188/EEG van de Raad van 12 mei 1986 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan lawaai op het werk

Publicatieblad Nr. L 137 van 24/05/1986 blz. 0028 - 0034 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0076  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0076

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 12 mei 1986  betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan lawaai op het werk  (86/188/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie, opgesteld na raadpleging van het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de resoluties van de Raad van 29 juni 1978 en 27 februari 1984 betreffende actieprogramma's van de Europese Gemeenschappen inzake de veiligheid en de gezondheid op het werk (4) voorzien in de vaststelling van specifieke geharmoniseerde procedures voor de bescherming van aan lawaai blootgestelde werknemers; dat de in dit verband genomen maatregelen van land tot land verschillen en dat de dringende noodzaak wordt erkend om deze bepalingen nader tot elkaar te brengen en te verbeteren;  Overwegende dat er in een groot aantal werksituaties sprake is van blootstelling aan hoge geluidsniveaus en dat talrijke werknemers daardoor zijn blootgesteld aan een potentieel gevaar voor hun gezondheid en veiligheid;  Overwegende dat een beperking van de blootstelling aan lawaai het risico voor gehoorverlies ten gevolge van lawaai zal verminderen;  Overwegende dat, waar het geluidsniveau op de werkplek een risico voor de gezondheid en de veiligheid van de werknemers meebrengt, de beperking van de blootstelling aan lawaai dat risico vermindert, onverminderd de toepasselijke bepalingen inzake het toelaatbare, uitgestraalde geluidsniveau;  Overwegende dat het geluidsniveau op het werk het doeltreffendst kan worden verlaagd door dadelijk bij het ontwerpen van installaties preventieve maatregelen te nemen, alsmede door materialen, procédés en werkmethoden te kiezen die minder lawaai produceren, en dat deze vermindering bij voorrang bij de geluidsbron tot stand moet worden gebracht;  Overwegende dat de verstrekking en het gebruik van persoonlijke gehoorsbeschermingsmiddelen een noodzakelijke aanvullende maatregel vormen naast de vermindering van het lawaai aan de bron, wanneer de blootstelling redelijkerwijze niet door andere voorzieningen kan worden vermeden;  Overwegende dat lawaai een agens is waarop Richtlijn 80/1107/EEG van de Raad van 27 november 1980 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan chemische, fysische en biologische agentia op het werk (5) van toepassing is; dat de artikelen 3 en 4 van die richtlijn in de mogelijkheid voorzien om voor de bedoelde agentia grenswaarden en andere specifieke bepalingen vast te stellen;  Overwegende dat bepaalde technische aspecten nader dienen te worden omschreven en kunnen worden herzien in het licht van de opgedane ervaring en de technische en wetenschappelijke vooruitgang;  Overwegende dat de situatie zoals die thans in de Lid-Staten bestaat, niet toelaat een waarde voor de blootstelling aan geluid vast te stellen waaronder zich geen gevaar meer voordoet voor het gehoor van de werknemers;  Overwegende dat de huidige wetenschappelijke kennis over de gevolgen voor de gezondheid van blootstelling aan geluid, voor zover die niet het gehoor betreffen, niet toelaat nauwkeurige veiligheidsniveaus vast te stellen; dat echter door beperking van het geluid ook het gevaar van andere aandoeningen dan die van het gehoor zal afnemen; dat deze richtlijn bepalingen bevat die opnieuw dienen te worden bezien in het licht van de opgedane ervaring en de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis op dit gebied,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  1. Deze richtlijn, die de derde bijzondere richtlijn is in de zin van Richtlijn 80/1107/EEG, heeft ten doel de werknemers te beschermen tegen de gevaren voor hun gehoor en, voor zover deze richtlijn daarin uitdrukkelijk voorziet, tegen de gevaren voor hun gezondheid en veiligheid, alsmede deze gevaren, die voortvloeien of kunnen voortvloeien uit blootstelling aan geluid op het werk, te voorkomen.  2. Deze richtlijn is van toepassing op alle werknemers, met inbegrip van die welke zijn blootgesteld aan de onder het toepassingsgebied van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie vallende stralingen, met uitzondering van werknemers in de zeescheepvaart en de luchtvaart.  In de zin van deze richtlijn hebben de termen »werknemers in de zeescheepvaart en de luchtvaart" betrekking op het personeel aan boord.  Op voorstel van de Commissie zal de Raad vóór 1 januari 1990 de mogelijkheid bestuderen om deze richtlijn op werknemers in de zeescheepvaart en de luchtvaart toe te passen.  3. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de bevoegdheid van de Lid-Staten om, met inachtneming van het Verdrag, wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen toe te passen of in te voeren die, wanneer zulks mogelijk is, een verdergaande bescherming van de werknemers verzekeren en/of een verlaging van het geluidsniveau tijdens het werk bij de bron zelf ten doel hebben, met name ten einde zodanige blootstellingswaarden te bereiken dat onnodige geluidshinder wordt voorkomen.  Artikel 2  In deze richtlijn wordt onder de navolgende termen het volgende verstaan:  1. Dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid L EP, d  De dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid wordt uitgedrukt in dB (A) door de vergelijking  1.2.3 // L EP, d = LAeq, Te + 10 log10   // Te To   // waarin:  1.2.3.4.5.6.7.8.9.10.11.12 // LAeq, Te = 10 log10   // {  // 1 Te  // l   // Te o   // [   // pA (t ) po  // ]   // 2  // dt   // }   //  1.2 // Te =   // dagelijkse duur van de persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid   // To =   // 8 h = 28 800 s   // po =   // 20 mPa   // pA =   // de A-gewogen momentane geluidsdruk in pascal waaraan een persoon die zich al dan niet van een plek naar een andere plek van de arbeidsplaats begeeft, in lucht bij atmosferische druk wordt blootgesteld; deze geluidsdruk wordt bepaald op basis van metingen op oorhoogte tijdens het werk bij voorkeur in afwezigheid van de persoon, met gebruikmaking van een techniek waarbij het effect op het geluidsveld minimaal is.   //  // Indien de microfoon zeer dichtbij het lichaam moet worden geplaatst, moet er door middel van de nodige aanpassingen voor worden gezorgd dat er een drukveld wordt bepaald dat gelijk is aan het ongestoorde drukveld.  De dagelijkse persoonlijke blootstelling wordt bepaald zonder rekening te houden met het effect van een persoonlijk gehoorbeschermingsmiddel.  2. Weekgemiddelde van de dagelijkse waarden L EP, w  Het weekgemiddelde van de dagelijkse waarden wordt berekend aan de hand van de vergelijking  1.2.3.4.5.6.7 // L EP, w = 10 log10   // [   // 1 5   // m S  k=1  // 100,1 ( L EP, d ) k   // ]    //  waarin (L EP, d ) k de waarden van L EP, d zijn voor elk van de m werkdagen van de desbetreffende week.  Artikel 3  1. Het geluid op het werk wordt beoordeeld en, zo nodig, gemeten ten einde de in deze richtlijn bedoelde werknemers en arbeidsplaatsen te identificeren, alsmede de voorwaarden waaronder de specifieke artikelen van deze richtlijn van toepassing zijn, te bepalen.  2. De in lid 1 bedoelde beoordeling en meting worden met passende tussenpozen en op een kundige wijze onder verantwoordelijkheid van de werkgever geprogrammeerd en uitgevoerd.  Elke steekproef moet representatief zijn voor de dagelijkse persoonlijke blootstelling van de werknemer aan geluid.  De gebruikte methoden en apparaten moeten aan de bestaande omstandigheden aangepast zijn, gelet met name op de kenmerken van het te meten geluid, de blootstellingsduur, de omgevingsfactoren en de kenmerken van het meetapparaat.  Deze methoden en apparaten moeten geschikt zijn om de in artikel 2 omschreven grootheden te bepalen en uit te maken of de in deze richtlijn vastgestelde waarden in het betrokken geval zijn overschreden. 3. De Lid-Staten kunnen voorschrijven dat de persoonlijke blootstelling aan geluid wordt vervangen door het geluid op de arbeidsplaats. In dat geval wordt het criterium van de persoonlijke blootstelling aan geluid in de artikelen 4 tot en met 10 vervangen door dat van de blootstelling aan geluid gedurende de dagelijkse arbeidstijd, maar ten minste gedurende 8 uur, op de plaatsen waar de werknemers zich bevinden.  De Lid-Staten kunnen voorts voorschrijven dat bij de meting van het geluid in het bijzonder rekening wordt gehouden met het impulsgeluid.  4. De werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of het bedrijf worden overeenkomstig de nationale voorschriften en gebruiken betrokken bij de beoordeling en de meting, bedoeld in lid 1. Deze beoordeling en deze meting worden herzien wanneer er redenen bestaan om aan te nemen dat zij niet correct zijn of wanneer het werk daadwerkelijk verandert.  5. De bij de toepassing van dit artikel verkregen gegevens worden in passende vorm geregistreerd en bewaard in overeenstemming met de nationale voorschriften en gebruiken.  De arts en/of de bevoegde instantie alsmede de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming hebben toegang tot deze gegevens in overeenstemming met de nationale voorschriften en gebruiken.  Artikel 4  1. Wanneer de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid de waarde 85 dB (A), of de niet-gewogen momentane geluidsdruk de maximumwaarde van 200 Pa (1) waarschijnlijk overschrijdt, worden passende maatregelen getroffen om te bewerkstelligen dat:  a) de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of het bedrijf een adequate voorlichting en, wanneer zulks van toepassing is, opleiding krijgen over:  - de mogelijke gevaren voor hun gehoor als gevolg van blootstelling aan geluid;  - de krachtens deze richtlijn genomen maatregelen;  - de verplichting om de beschermende maatregelen en voorzorgsmaatregelen in acht te nemen overeenkomstig de nationale voorschriften;  - het dragen van individuele beschermingsmiddelen en de rol van de controle van de gehoorfunctie overeenkomstig artikel 7;  b) de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of het bedrijf toegang krijgen tot de resultaten van de geluidsbeoordeling en -metingen die verricht zijn krachtens artikel 3, en uitleg kunnen krijgen over de betekenis van deze resultaten.  2. Op de arbeidsplaatsen waar waarschijnlijk de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid 85 dB (A) overschrijdt, worden de werknemers er op passende wijze van op de hoogte gebracht waar en wanneer de bepalingen van artikel 6 van toepassing zijn.  Op de arbeidsplaatsen waar de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid de waarde 90 dB (A) of de niet-gewogen momentane geluidsdruk de maximumwaarde van 200 Pa waarschijnlijk overschrijdt, neemt de in de eerste alinea bedoelde informatie, wanneer dat redelijkerwijs haalbaar is, de vorm aan van passende signaleringen. Deze plaatsen dienen bovendien te worden afgebakend en de toegang ertoe dient aan beperkingen te worden onderworpen indien het blootstellingsrisico dit rechtvaardigt en indien deze maatregelen redelijkerwijs haalbaar zijn.  Artikel 5  1. De gevaren van de blootstelling aan geluid moeten worden beperkt tot het minimum dat redelijkerwijs haalbaar is, rekening houdende met de technische ontwikkeling en de beschikbaarheid van maatregelen om het geluid met name bij de bron te beheersen.  2. Wanneer de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid de waarde 90 dB (A) of de niet-gewogen momentane geluidsdruk de maximumwaarde van 200 Pa overschrijdt:  a) worden de oorzaken van die overschrijding geïdentificeerd, en stelt de werkgever een programma van maatregelen van technische en/of organisatorische aard op, en voert deze uit ten einde de blootstelling van werknemers aan geluid te verminderen indien zulks redelijkerwijs haalbaar is;  b) ontvangen de werknemers en hun vertegenwoordigers in de onderneming of het bedrijf adequate informatie over deze overschrijding en de krachtens punt a) genomen maatregelen.  Artikel 6  1. Onverminderd artikel 5 moeten persoonlijke gehoorbeschermingsmiddelen worden gebruikt wanneer de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid 90 dB (A) of de maximale waarde van de niet-gewogen momentane geluidsdruk 200 Pa overschrijdt.  2. Wanneer de blootstelling bedoeld in lid 1 waarschijnlijk 85 dB (A) overschrijdt, moeten aan de werknemers persoonlijke gehoorbeschermingsmiddelen worden verstrekt.  3. De persoonlijke gehoorbeschermingsmiddelen moeten in voldoende aantal worden verstrekt door de werkgever, waarbij de betreffende werknemers worden betrokken bij de keuze van de modellen overeenkomstig de nationale voorschriften en gebruiken.  De beschermingsmiddelen moeten aangepast zijn aan de werknemer en zijn werkomstandigheden, met inachtneming van zijn veiligheid en zijn gezondheid. Zij worden in de zin van deze richtlijn als passend en adequaat beschouwd als redelijkerwijs mag worden verwacht dat, wanneer zij op de juiste manier worden gedragen, het gevaar voor het gehoor lager blijft dan het gevaar als gevolg van de blootstelling bedoeld in lid 1.  4. Indien de toepassing van dit artikel een ongevalrisico inhoudt, moet dit risico zoveel als redelijkerwijs mogelijk is door passende maatregelen worden verlaagd.  Artikel 7  1. Wanneer de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid redelijkerwijs niet tot minder dan 85 dB (A) kan worden beperkt, hebben de blootgestelde werknemers recht op een controle van hun gehoorfunctie, uitgevoerd door een arts of onder verantwoordelijkheid van een arts en, indien deze zulks noodzakelijk acht, door een specialist.  De wijze van uitvoering van deze controle wordt door de Lid-Staten overeenkomstig hun nationale voorschriften en gebruiken bepaald.  2. De controle heeft ten doel iedere gehoorvermindering tengevolge van blootstelling aan geluid te diagnostiseren en de gehoorfunctie in stand te houden.  3. De resultaten van de controle worden bewaard in overeenstemming met de nationale voorschriften en gebruiken.  De werknemers hebben toegang tot de hen betreffende resultaten voor zover de nationale voorschriften en gebruiken zulks toelaten.  4. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen opdat in het kader van de controle de arts en/of de verantwoordelijke instantie passende aanwijzingen geven over de eventueel te nemen persoonlijke beschermende of preventieve maatregelen.  Artikel 8  1. De Lid-Staten nemen passende maatregelen opdat:  a) ontwerp, bouw en/of constructie van nieuwe installaties (nieuwe fabrieken, installaties of machines, uitbreiding of aanzienlijke wijziging van bestaande fabrieken of installaties, vervanging van installaties of machines) beantwoorden aan artikel 5, lid 1;  b) indien nieuw materieel (werktuigen, machines, apparaten, enz.) bestemd om tijdens het werk te worden gebruikt, bij een werknemer in geval van passend gebruik gedurende acht uur waarschijnlijk zal leiden tot een dagelijkse persoonlijke blootstelling aan geluid van 85 dB (A) of meer, of tot een niet-gewogen momentane geluidsdruk met een maximumwaarde van 200 Pa of meer, moet voldoende informatie over het onder te specificeren gebruiksomstandigheden voortgebrachte geluid beschikbaar worden gesteld.  2. De Raad stelt op voorstel van de Commissie de voorschriften vast overeenkomstig welke het in lid 1, onder b), bedoelde materieel, wanneer zulks redelijkerwijs haalbaar is, bij normaal gebruik geen geluid voortbrengt dat gevaar kan opleveren voor het gehoor.  Artikel 9  1. Op werkplekken waar de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid van de ene werkdag tot de andere sterk verschilt, kunnen de Lid-Staten bij wijze van uitzondering voor werknemers die speciale taken uitvoeren, afwijkingen van artikel 5, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, toestaan, doch enkel op voorwaarde dat uit een toereikende controle blijkt dat het weekgemiddelde van de blootstelling van een werknemer aan geluid de in die artikelen vastgestelde waarde niet te boven gaat.  2. a) In uitzonderingssituaties waarin het redelijkerwijs niet haalbaar is om door technische of organisatorische maatregelen de dagelijkse persoonlijke blootstelling aan geluid tot minder dan 90 dB (A) terug te brengen en te waarborgen dat de in artikel 6 bedoelde persoonlijke gehoorbeschermingsmiddelen passend en adequaat in de zin van lid 3, tweede alinea, van dat artikel zijn, kunnen de Lid-Staten afwijkingen van deze bepaling toestaan voor perioden van beperkte duur; de geldigheidsduur van die afwijkingen kan worden verlengd.  In dat geval moeten evenwel persoonlijke gehoorbeschermingsmiddelen worden gebruikt die de beste bescherming bieden die redelijkerwijs haalbaar is.  b) Bovendien kunnen de Lid-Staten bij wijze van uitzondering voor werknemers die speciale taken uitvoeren, afwijkingen van artikel 6, lid 1, toestaan, indien toepassing daarvan leidt tot een verzwaring van het totale risico dat de gezondheid en/of de veiligheid van de betrokken werknemers bedreigt en het niet redelijkerwijs haalbaar is dit risico met andere middelen te verminderen.  c) Aan de onder a) en b) bedoelde afwijkingen zijn voorwaarden verbonden die, met inachtneming van de bijzondere omstandigheden, garanderen dat de uit deze afwijkingen voortvloeiende risico's tot een minimum worden beperkt. De afwijkingen worden regelmatig herzien en worden ingetrokken zodra dat redelijkerwijs mogelijk is.  d) De Lid-Staten doen de Commissie om de twee jaar een adequaat overzicht van de onder a) en b) bedoelde afwijkingen toekomen. De Commissie stelt de Lid-Staten daarvan op passende wijze in kennis.  Artikel 10  Op voorstel van de Commissie onderwerpt de Raad deze richtlijn voor 1 januari 1994 aan een hernieuwd onderzoek, met name met inachtneming van de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis en de technologie en aan de hand van de ervaring die bij de toepassing van deze richtlijn is opgedaan, ten einde de risico's als gevolg van de blootstelling aan geluid te verminderen.  In het kader van dit hernieuwd onderzoek tracht de Raad, op voorstel van de Commissie meer precieze aanwijzingen voor de meting van het geluid dan die welke zijn neergelegd in bijlage I, vast te stellen.  Artikel 11  De Lid-Staten zorgen ervoor dat de werknemers- en werkgeversorganisaties worden geraadpleegd voordat de bepalingen ter uitvoering van de in deze richtlijn bedoelde maatregelen worden aangenomen en dat de vertegenwoordigers van de werknemers in de ondernemingen en bedrijven waar dergelijke vertegenwoordigers bestaan, zich van de toepassing van deze bepalingen kunnen vergewissen of erbij kunnen worden betrokken. Artikel 12  1. De meting van het geluid en de controle van de gehoorfunctie van de werknemers geschiedt middels methoden die ten minste voldoen aan de bepalingen van respectievelijk artikel 3 en artikel 7.  2. In de bijlagen I en II staan aanwijzingen voor de meting van het geluid en de controle van de gehoorfunctie van de werknemers.  De bijlagen I en II worden aan de technische vooruitgang aangepast overeenkomstig Richtlijn 80/1107/EEG en volgens de procedure van artikel 10 van die richtlijn.  Artikel 13  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1990 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Voor wat betreft de Helleense Republiek en de Portugese Republiek geldt als datum 1 januari 1991.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan op de hoogte.  Artikel 14  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 12 mei 1986.  Voor de Raad  De Voorzitter  W. F. van EEKELEN  (1) PB nr. C 289 van 5. 11. 1982, blz. 1;  PB nr. C 214 van 14. 8. 1984, blz. 11.  (2) PB nr. C 46 van 20. 2. 1984, blz. 130;  PB nr. C 117 van 30. 4. 1984, blz. 5.  (3) PB nr. C 23 van 30. 1. 1984, blz. 36.  (4) PB nr. C 165 van 11. 7. 1978, blz. 1;  PB nr. C 67 van 8. 3. 1984, blz. 2.  (5) PB nr. L 327 van 3. 12. 1980, blz. 8.  (1) 140 dB ten opzichte van 20 mPa.  Wanneer de maximumwaarde van het A-gewogen geluidsdrukniveau, gemeten met een geluidsmeter in de meterstand I (volgens IEC 651), niet meer bedraagt dan 130 dB (AI), kan worden aangenomen dat de maximumwaarde van de niet-gewogen momentane geluidsdruk 200 Pa niet overschrijdt.  BIJLAGE I  AANWIJZINGEN VOOR DE METING VAN HET GELUID  A. 1. Algemeen  De in artikel 2 omschreven grootheden worden:  i) hetzij rechtstreeks gemeten door integrerende geluidsniveaumeters;  ii) hetzij berekend uit de gemeten geluiddruk en blootstellingsduur.  De metingen kunnen worden verricht op de plaats(en) die een werknemer tijdens de arbeid inneemt, of met behulp van op de persoon van de werknemer bevestigde instrumenten.  Plaats en duur van metingen moeten van dien aard zijn dat de blootstelling aan geluid gedurende de dagelijkse werktijd kan worden bepaald.  2. Apparatuur  2.1. Indien gebruik wordt gemaakt van integrerende geluidsniveaumeters die een gemiddelde waarde aangeven, moeten deze voldoen aan de eisen van de norm IEC 804.  Indien gebruik wordt gemaakt van geluidsniveaumeters, moeten deze voldoen aan de eisen van de norm IEC 651. De voorkeur dient te worden gegeven aan apparaten die zijn uitgerust met een overbelastingsindicator.  Indien het opnemen van signalen op een band onderdeel van de meetmethode vormt, dient bij de analyse van de gegevens rekening te worden gehouden met mogelijke fouten tengevolge van het opnemen en het weergeven.  2.2. Een apparaat dat wordt gebruikt om rechtstreeks de maximale waarde (piekwaarde) van de niet gewogen momentane geluiddruk te meten, dient een inschakel-tijdconstante te hebben van niet meer dan 100 ms.  2.3. De hele apparatuur moet op gezette tijden in het laboratorium worden geijkt.  3. Meting  3.1. Aan het begin en aan het einde van elke meetdag moet ter plaatse een verificatie plaatsvinden.  3.2. De geluiddruk moet bij voorkeur worden gemeten in een niet-gestoord geluidsveld op de arbeidsplaats (dat wil zeggen bij afwezigheid van de betrokken persoon), met een microfoon op de plaats(en) die normaliter wordt (worden) ingenomen door het sterkst blootgestelde oor.  Indien de persoon aanwezig moet zijn:  i) moet de microfoon op zodanige afstand van het hoofd worden aangebracht dat de effecten van diffractie en afstand op de gemeten waarde zoveel mogelijk wordt beperkt (0,1 m is een geschikte afstand);  ii) indien de microfoon zeer dicht bij het lichaam moet worden aangebracht, moet er door middel van de nodige aanpassingen voor worden gezorgd dat er een drukveld wordt bepaald dat gelijkwaardig is aan het ongestoorde drukveld.  3.3. In het algemeen zijn de wegingen in de tijd »S" en »F" geldig zolang het meettijdinterval groot is ten opzichte van de tijdconstante van de gekozen weging, maar zij zijn niet geschikt voor het bepalen van LAeq, Te wanneer het geluidsniveau zeer snel fluctueert.  3.4. Indirecte meting van de blootstelling:  Het resultaat van de directe meting van LAeq, Te kan worden benaderd wanneer de blootstellingsduur bekend is en er duidelijk te onderscheiden geluiddrukniveaus worden gemeten; een steekproef en een statistische verdeling kunnen nuttig blijken.  4. Precisie van de geluidmeting en van het bepalen van de blootstelling  De soort apparatuur en de standaardafwijking van de resultaten zijn van invloed op de nauwkeurigheid van de meting. Bij het vergelijken met een geluidslimiet geeft de meetnauwkeurigheid het gebied van de afgelezen waarden aan waarbinnen geen beslissing over de overschrijding kan worden genomen; indien geen beslissing kan worden genomen, moet de meting met een grotere nauwkeurigheid worden herhaald.  Met de metingen met de grootste nauwkeurigheid is het in alle gevallen mogelijk een beslissing te nemen. B. Metingen van korte duur met eenvoudige geluidsniveaumeters voldoen geheel wanneer werknemers op een vaste plaats steeds dezelfde werkzaamheden verrichten waarbij gedurende de gehele werkdag globaal dezelfde geluidsniveaus in een breed frequentiegebied worden veroorzaakt. Wanneer echter de geluiddruk waaraan een werknemer is blootgesteld onderhevig is aan fluctuaties over een breed gebied van geluidsniveaus en/of aan fluctuaties met een onregelmatig tijdsverloop, wordt het steeds gecompliceerder de dagelijkse persoonlijke blootstelling van een werknemer aan geluid te bepalen; de nauwkeurigste methode is dan, de blootstelling gedurende de gehele werktijd te meten met behulp van een integrerende geluidsniveaumeter die een gemiddelde waarde aangeeft.  Wanneer een integrerende geluidsniveaumeter conform de norm IEC 804 (die geschikt is voor het meten van het continu equivalente geluiddrukniveau van impulsgeluiden) ten minste voldoet aan de specificaties van type 1, kort tevoren naar behoren is geijkt in een laboratorium en de microfoon juist is geplaatst (zie punt 3.2), kan aan de hand van de resultaten behoudens uitzonderingsgevallen worden beslist of een gegeven blootstelling is overschreden (zie punt 4), zelfs in ingewikkelde situaties; deze methode kan dus algemeen worden toegepast en kan als referentiemethode worden gebruikt.  BIJLAGE II  AANWIJZING VOOR DE CONTROLE VAN DE GEHOORFUNCTIE VAN DE WERKNEMERS  Bij de controle van de gehoorfunctie van de werknemers worden volgende punten in aanmerking genomen:  1. De controle zou verricht moeten worden overeenkomstig de gebruiken van de arbeidsgeneeskunde en zou moeten omvatten:  - in voorkomend geval, een eerste onderzoek dat vóór of bij de aanvang van de blootstelling aan het geluid wordt uitgevoerd,  - periodieke onderzoeken, herhaald met tussenpozen die zijn aangepast aan de ernst van het risico en door de arts worden vastgesteld.  2. Elk onderzoek zou ten minste moeten bestaan uit een otoscopisch onderzoek samen met een audiometrische controle, bevattende een luchtsgeleidingsaudiogram met behulp van zuivere tonen overeenkomstig punt 6.  3. Het eerste onderzoek zou een anamnese moeten omvatten; het eerste otoscopisch onderzoek en de audiometrische controle zouden binnen twaalf maanden herhaald moeten worden.  4. Het periodieke onderzoek zou ten minste om de vijf jaar moeten plaatsvinden wanneer de dagelijkse persoonlijke blootstelling van de werknemer lager blijft dan 90 dB (A).  5. De onderzoeken zouden moeten worden uitgevoerd door overeenkomstig de nationale wetgevingen en gebruiken ter zake bevoegde deskundigen en kunnen in fasen plaatsvinden (opsporingstest, onderzoek door een specialist).  6. De audiometrische controle zou moeten voldoen aan de voorschriften van ISO-norm 6189 - 1983, aangevuld met de volgende voorschriften:  De audiometrische controle heeft eveneens betrekking op de frequentie 8 000 Hz; het omgevingsgeluidsniveau moet de meting mogelijk maken van een gehoordrempel van 0 dB overeenkomstig ISO-norm 389 - 1975.  Andere methoden zijn echter toegestaan, mits zij vergelijkbare resultaten opleveren.


Avis juridique important

|

31976L0762

Richtlijn 76/762/EEG van de Raad van 27 juli 1976 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid- Staten betreffende mistlichten voor alsmede lampen daarvan, voor motorvoertuigen

Publicatieblad Nr. L 262 van 27/09/1976 blz. 0122 - 0134 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0151  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0097  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0151  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0161  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0161

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 27 juli 1976  inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende mistlichten voor alsmede lampen daarvan , voor motorvoertuigen   ( 76/762/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen krachtens de nationale wetgevingen moeten voldoen onder meer betrekking hebben op mistlichten voor ;  Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat het derhalve noodzakelijk is dat alle Lid-Staten dezelfde voorschriften aannemen , hetzij ter aanvulling , hetzij in de plaats van hun huidige regelingen , met name om voor elk type voertuig de uitvoering mogelijk te maken van de E.E.G.-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan ( 3 ) ;  Overwegende dat de Raad bij Richtlijn 76/756/EEG ( 4 ) de gemeenschappelijke voorschriften betreffende de installatie van verlichtings - en lichtsignaalinrichtingen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan heeft vastgesteld ;  Overwegende dat elke Lid-Staat op grond van een geharmoniseerde goedkeuringsprocedure voor mistlichten voor , in staat is te constateren of de gemeenschapelijke constructie - en beproevingsvoorschriften worden nageleefd en de andere Lid-Staten van het geconstateerde in kennis te stellen door het toezenden van een afschrift van het goedkeuringsformulier dat voor elk type mistlicht voor wordt opgesteld ; dat het aanbrengen van een E.E.G.-goedkeuringsmerk op alle inrichtingen die in overeenstemming met het goedgekeurde type zijn gefabriceerd , een technische controle van deze inrichtingen in de andere Lid-Staten overbodig maakt ;  Overwegende dat rekening dient te worden gehouden met sommige technische voorschriften die door de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties zijn vastgelegd in haar reglement nr . 19 ( Uniform provisions concerning the approval of motor vehicle fog lights ) ( 5 ) dat is gehecht aan het  " Agreement of 20 March 1958 concerning the adoption of uniform conditions for approval and reciprocal recognition of approval for motor vehicle equipment and parts " ;  Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetgevingen inzake motorvoertuigen inhoudt dat de Lid-Staten onderling de controle erkennen die door elk van hen op grond van de gemeenschappelijke voorschriften wordt uitgevoerd ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  1 . Iedere Lid-Staat verleent de E.E.G.-goedkeuring voor elk type mistlicht voor dat voldoet aan de in de bijlagen 0 , II , III , IV en V opgenomen constructie - en keuringsvoorschriften .  2 . De Lid-Staat die de E.E.G.-goedkeuring heeft verleend , treft de nodige maatregelen , om zo nodig in samenwerking met de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten , voor zover noodzakelijk te controleren of de produktie in overeenstemming is met het goedgekeurde type . Deze controle beperkt zich tot steekproeven .  Artikel 2  De Lid-Staten kennen de fabrikant of diens gevolmachtigde een E.E.G.-goedkeuringsmerk toe overeenkomstig de in bijlage II vastgestelde modellen , voor ieder type mistlicht voor dat door hen krachtens artikel 1 wordt goedgekeurd .  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen , ten einde te voorkomen dat merken worden gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan tussen mistlichten voor van een krachtens artikel 1 goedgekeurd type en andere inrichtingen .  Artikel 3  1 . De Lid-Staten mogen het op de markt brengen van mistlichten voor , voorzien van het E.E.G.-goedkeuringsmerk , niet verbien om redenen die verband houden met hun constructie of werking .  2 . Een Lid-Staat mag echter het op de markt brengen van mistlichten voor , voorzien van het E.E.G.-goedkeuringsmerk , verbieden wanneer deze systematisch niet in overeenstemming zijn met het goedgekeurde type .  Deze Lid-Staat brengt de genomen maatregelen onverwijld ter kennis van de andere Lid-Staten en de Commissie , met opgave van de redenen van zijn beslissing .  Artikel 4  De bevoegde instanties van iedere Lid-Staat zenden binnen een maand aan de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten een afschrift van het goedkeuringsformulier , waarvan in bijlage I een model is opgenomen voor elk type mistlicht voor dat zij goedkeuren of weigeren goed te keuren .  Artikel 5  1 . Indien de Lid-Staat die de E.E.G.-goedkeuring heeft verleend , constateert dat verscheidene mistlichten voor , voorzien van hetzelfde goedkeuringsmerk , niet in overeenstemming zijn met het door hem goedgekeurde type , neemt hij de nodige maatregelen om de overeenstemming van de produktie met het goedgekeurde type te waarborgen . De bevoegde instanties van deze Lid-Staat stellen de bevoegde instanties van de andere Lid-Staten in kennis van de genomen maatregelen , die , wanneer er systematisch gebrek aan overeenstemming is , zelfs intrekking van de E.E.G.-goedkeuring kunnen inhouden . Deze instanties nemen dezelfde maatregelen wanneer zij door de bevoegde instanties van een andere Lid-Staat van een dergelijk gebrek aan overeenstemming in kennis worden gesteld .  2 . De bevoegde instanties van de Lid-Staten stellen elkaar binnen een maand in kennis van de intrekking van een verleende E.E.G.-goedkeuring en van de beweegredenen daarvoor .  Artikel 6  Elke beslissing houdende weigering of intrekking van de goedkeuring , dan wel verbod van het op de markt brengen of het gebruik , genomen uit hoofde van de bepalingen ter uitvoering van deze richtlijn , moet nauwkeurig worden gemotiveerd . Deze beslissing wordt ter kennis van de belanghebbende gebracht met opgave van de krachtens de geldende wettelijke voorschriften van de Lid-Staten openstaande rechtsmiddelen en van de termijnen waarbinnen deze rechtsmiddelen kunnen worden aangewend .  Artikel 7  De Lid-Staten mogen de E.E.G.-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig niet weigeren om redenen die verband houden met de mistlichten voor indien deze van het E.E.G.-goedkeuringsmerk zijn voorzien en overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 76/756/EEG zijn aangebracht .  Artikel 8  De Lid-Staten mogen de verkoop , de registratie , het in het verkeer brengen of het gebruik van voertuigen niet weigeren of verbieden om redenen die verband houden met de mistlichten voor , indien deze van het E.E.G.-goedkeuringsmerk zijn voorzien en overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn 76/756/EEG zijn aangebracht .  Artikel 9  Onder voertuig wordt in deze richtlijn verstaan , ieder voor deelneming aan het wegverkeer bestemd motorvoertuig met of zonder carrosserie , op ten minste vier wielen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km per uur , met uitzondering van voertuigen die zich over rails bewegen , landbouwtrekkers en -machines , alsmede machines voor openbare werken .  Artikel 10  De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen aan te passen aan de vooruitgang van de techniek , worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG .  Artikel 11  1 . Voor 1 juli 1977 nemen de Lid-Staten de nodige bepalingen aan om aan deze richtlijn te voldoen en maken zij die bepalingen bekend . Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis . Zij passen deze bepalingen uiterlijk met ingang van 1 oktober 1977 toe .  2 . Vanaf de kennisgeving van deze richtlijn dragen de Lid-Staten er voorts zorg voor dat de Commissie in kennis wordt gesteld van ieder ontwerp van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij overwegen aan te nemen op het door de richtlijn bestreken gebied , en wel op een zodanig tijdstip dat de Commissie gelegenheid heeft haar opmerkingen ter zake in te dienen .  Artikel 12  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 27 juli 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . van der STOEL  ( 1 ) PB nr . C 55 van 13 . 5 . 1974 , blz . 14 .  ( 2 ) PB nr . C 109 van 19 . 9 . 1974 , blz . 24 .  ( 3 ) PB nr . L 42 van 23 . 2 . 1970 , blz . 1 .  ( 4 ) Zie blz . 1 van dit Publikatieblad .  ( 5 ) Document van de Economische Commissie voor Europa E/ECE/324 , E/ECE/TRANS/505 herz . 1/Add . 18 herz . 1 van 22.8.1974 .  Lijst van bijlagen  Bijlage 0 (*) Definities , algemene bepalingen , verlichtingssterkte overeenstemming van de produktie met het goedgekeurde type  Bijlage I Model van E.E.G.-goedkeuringsformulier  Bijlage II E.E.G.-goedkeuringsvoorwaarden en het merken   - Aanhangsel : voorbeeld van een E.E.G.-goedkeuringsmerk .  Bijlage III (*) Lampen voor mistlichten voor  Bijlage IV (*) Standaardlampen voor mistlichten voor  Bijlage V (*) Meetscherm  (*) De technische eisen van de bijlagen komen overeen met die van reglement nr . 19 herz . 1 van de Economische Commissie voor Europa ; in het bijzonder zijn de onderverdelingen in punten dezelfde . Daarom wordt het nummer van een punt van reglement nr . 19 herz . 1 , dat niet in deze richtlijn voorkomt , pro memorie tussen haakjes aangegeven .  BIJLAGE 0  DEFINITIES , ALGEMENE BEPALINGEN , VERLICHTINGSSTERKTE , OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUKTIE MET HET GOEDGEKEURDE TYPE  1 . DEFINITIES  1.1 . " Mistlicht voor "  Onder " mistlicht voor " verstaat men een licht dat dient voor een betere verlichting van de weg bij mist , sneeuwval , onweer of stofwolken ;  1.2 . " Type mistlicht voor "  Onder " type mistlicht voor " worden mistlichten voor verstaan die onderling geen wezenlijke verschillen vertonen ; deze verschillen kunnen met name betrekking hebben op de volgende punten :  1.2.1 . het fabrieks - of handelsmerk ;  1.2.2 . de kenmerken van het optische systeem ;  1.2.3 . aanvullende onderdelen waardoor de optische resultaten door weerkaatsing , breking of absorptie kunnen worden gewijzigd ;  1.2.4 . het type van de lamp .   ( 2 . )   ( 3 . )   ( 4 . )  5 . ALGEMENE BEPALINGEN  5.1 . Elk overeenkomstig punt 1.2.3 van bijlage II ingediend monster moet voldoen aan de onder 6 en 7 genoemde bepalingen .  5.2 . De mistlichten voor moeten zodanig zijn geconstrueerd dat zij onder normale gebruiksomstandigheden en ondanks de trillingen waaraan zij in dat geval blootgesteld kunnen zijn de in deze richtlijn voorgeschreven kenmerken behouden en goed blijven functioneren . De correcte stand van de lens moet duidelijk aangegeven zijn en tevens moeten de lens en de reflector zo zijn bevestigd dat elke verdraaiing tijdens het gebruik wordt voorkomen .  5.3 . De controle van de overeenstemming met de voorschriften van dit punt wordt visueel verricht en indien nodig door een proefneming .  6 . VERLICHTINGSSTERKTE  6.1 . De mistlichten voor moeten zo zijn geconstrueerd dat zij een verlichting geven met een geringe verblinding .  6.2 . Ten einde de door een mistlicht voor geproduceerde verlichtingssterkte te controleren wordt gebruik gemaakt van een scherm dat verticaal op een afstand van 25 meter voor de lens van het licht en loodrecht op de as hiervan is geplaatst . Punt HV is de basis van de loodlijn die loopt van het middelpunt van het licht naar het scherm . De lijn hh is de horizontale lijn die loopt door HV ( zie bijlage V ) .  6.3 . Bij een niet-verzegelde constructie wordt gebruik gemaakt van een kleurloze standaardlamp van het door de fabrikant aangeduide type , overeenkomstig bijlage IV , die is gemaakt voor een nominale spanning van 12 V en door de fabrikant wordt geleverd ; deze lamp wordt gevoed met een zodanige spanning dat deze de voor de met zijn type overenstemmende proeven voorgeschreven lichtstroom produceert . Bij een type met verzegelde constructie geschiedt de voeding bij de proefspanning  ( naar gelang van het geval 6 V , 12 V of 24 V ) .  6.4 . De bundel moet op het scherm over een minimale breedte van 225 cm aan weerszijden van vv een zodanig duidelijke horizontale afbakening vertonen dat een goede afstelling met behulp van deze afbakening mogelijk wordt gemaakt .  6.5 . Het mistlicht voor wordt zo gericht dat de afbakening op het scherm zich op 50 cm onder lijn hh bevindt .  6.6 . Op deze wijze ingesteld moet het mistlicht voor voldoen aan de onder 6.7 genoemde voorwaarden .  6.7 . De verlichtingssterkte die op het scherm  ( zie bijlage V ) wordt geproduceerd , moet aan de voorschriften van onderstaande tabel voldoen :  Zone op het meetscherm * Begrenzing van de zone * Vereiste verlichtingssterkte in lux *  A * 225 cm aan weerszijden van lijn vv en 75 cm boven hh * * 0,15 en * 1 *  B * 1 250 cm aan weerszijden van lijn vv en 150 cm boven hh - met inbegrip van hh ( uitgezonderd zone A ) * * 1 *  C * 1 250 cm aan weerszijden van lijn vv en vanaf 150 cm boven hh . * * 0,5 *   * De lichtsterkte van het koplicht in iedere richting die een grotere hoek dan 15 * maakt met het horizontale vlak bovenwaarts moet beperkt zijn tot 200 cd * *  D * 450 cm aan weerszijden van lijn vv en gelegen tussen de lijnen evenwijdig aan hh die zich respectievelijk op 75 en 150 cm boven hh bevinden * Op elke verticale lijn van deze zone moet minstens één punt ( a , b , c ) aanwezig zijn waar de verlichtingssterkte  * 1,5 is *  E * Van 450 tot en met 1 000 cm aan weerszijden van zone D en tussen de lijnen evenwijdig aan hh die zich respectievelijk 75 en 150 cm onder hh bevinden * Op elke verticale lijn van deze zone moet minstens één punt zijn waar de verlichtingssterkte * 0,5 is *  NB : De bepalingen inzake verlichtingssterkte gelden eveneens voor de rechte lijnen die de zones begrenzen . Voor de rechte lijnen die de twee zones gemeen hebben , is het strengste voorschrift van toepassing .  De verlichtingssterkte wordt gemeten , hetzij in wit licht , hetzij in gekleurd licht , zoals bepaald door de fabrikant voor het gebruik van het mistlicht voor in normale bedrijfsomstandigheden . In geen enkele van de zones B en C mogen variaties in verlichtingssterkte voorkomen indien deze schadelijk zijn voor een goed zicht .  6.8 . De onder 6.7 genoemde verlichtingssterkte op het scherm wordt gemeten met behulp van een foto-elektrische cel met een nuttig oppervlak dat valt binnen een vierkant met zijden van 65 mm .  7 . KLEUR VAN HET UITGESTRAALDE LICHT  De E.E.G.-goedkeuring kan worden verkregen voor een type mistlicht voor dat hetzij wit licht , hetzij geel licht uitstraalt (*) . De kleur van de lichtbundel kan worden verkregen hetzij door de lamp zelf , hetzij door de lens van het mistlicht voor , hetzij door elk ander daartoe geschikt middel .   ( 8 . )   ( 9 . )  10 . OVEREENSTEMMING VAN DE PRODUKTIE MET HET GOEDGEKEURDE TYPE  Elk mistlicht voor dat is voorzien van een E.E.G.-goedkeuringsmerk moet overeenstemmen met het goedgekeurde type en voldoen aan de onder 6 genoemde fotometrische voorwaarden .   ( 11 . )   ( 12 . )  (*) Zelfde definitie als voor selectief geel , maar met een andere zuiverheidsfactor ; grenswaarde naar wit :  y * - x + 0,940 en y * 0,440 in plaats van y * - x + 0,966 zoals voor selectief geel .  BIJLAGE I  MODEL VAN E.E.G.-GOEDKEURINGSFORMULIER   ( Maximumformaat : A 4 ( 210 maal 297 mm ) )  Aanduiding van de administratie  Mededeling betreffende de E.E.G.-goedkeuring , weigering of intrekking van de E.E.G.-goedkeuring of uitbreiding van de E.E.G.-goedkeuring , weigering of intrekking van de uitbreiding van de E.E.G.-goedkeuring van een type mistlicht voor  Goedkeuringsnummer ...  1 . Mistlicht voor voor het uitstralen van wit/geel (*) licht ...  2 . Mistlicht voor waarin een lamp van type F1 , F2 , F3 , H1 , H2 , H3 (*) moet worden gebruikt ...  3 . Nominale spanning ( indien het een sealed-beam licht betreft ) ... volt  4 . Fabrieks - of handelsmerk ...  5 . Naam en adres van de fabrikant ...  6 . Eventueel , naam en adres van diens gevolmachtigde ...  7 . Ter E.E.G.-goedkeuring aangeboden op ...  8 . Technische dienst belast met de E.E.G.-goedkeuringsproeven ...  9 . Datum van het door deze dienst afgegeven rapport ...  10 . Nummer van het door deze dienst afgegeven rapport ...  11 . Uitbreiding van de goedkeuring : geel/wit (*) ...  12 . Datum waarop de E.E.G.-goedkeuring is verleend/geweigerd/ingetrokken (*) ...  13 . Datum van de uitbreiding van de E.E.G.-goedkeuring/weigering/intrekking van de uitbreiding van de E.E.G.-goedkeuring (*) ...  14 . Collectieve E.E.G.-goedkeuring verleend op basis van punt 3.3 van bijlage II voor een verlichtings - en lichtsignaalinrichting die verschillende lichten omvat , met name : ...  15 . Datum van weigering/intrekking (*) van de collectieve E.E.G.-goedkeuring ...  16 . Plaats ...  17 . Datum ...  18 . Handtekening ...  19 . De bijgevoegde tekening nr . ... stelt het licht voor van voren gezien met de rillen in de lens , alsmede in dwarsdoorsnede .  20 . Opmerkingen ...  (*) Doorhalen hetgeen niet van toepassing is .  BIJLAGE II  E.E.G.-GOEDKEURINGSVOORWAARDEN EN HET MERKEN  1 . VERZOEK OM E.E.G.-GOEDKEURING  1.1 . Het verzoek om E.E.G.-goedkeuring wordt ingediend door de houder van het fabrieks - of handelsmerk , of door diens gevolmachtigde .  1.2 . Voor elk type mistlicht voor moet de aanvraag vergezeld gaan van :  1.2.1 . een beknopte technische beschrijving . Ingeval het licht niet van het sealed-beam type is , moet het type van de lamp nader worden aangeduid ; dit type moet één van de typen zijn waarvan in bijlage III de kenmerken zijn aangegeven ;  1.2.2 . tekeningen , in drievoud , die voldoende gedetailleerd zijn om het type te kunnen identificeren en een dwarsdoorsnede ( axiaal ) en een vooraanzicht van het licht geven , met indien nodig , de gedetailleerde weergave van de rillen in de lens . De tekeningen moeten de voor het E.E.G.-goedkeuringsnummer bestemde plaats en het aanvullende symbool ten opzichte van de rechthoek van het E.E.G.-goedkeuringsmerk aangeven ;  1.2.3 . twee monsters van het type mistlicht voor .  2 . OPSCHRIFTEN  2.1 . De ter E.E.G.-goedkeuring aangeboden monsters van een type mistlicht voor moeten voorzien zijn van het fabrieks - of handelsmerk van de aanvrager ; dit merk moet duidelijk leesbaar en onuitwisbaar zijn .  2.2 . Elk licht moet zowel op de lens als op het huis voldoende plaatsruimte hebben voor het E.E.G.-goedkeuringsmerk ; deze plaats moet op de onder 1.2.2 genoemde tekeningen zijn aangegeven .  3 . E.E.G.-GOEDKEURING  3.1 . Wanneer alle overeenkomstig punt 1 ingediende monsters voldoen aan de punten 5 , 6 en 7 van bijlage 0 , wordt de E.E.G.-goedkeuring verleend en wordt een goedkeuringsnummer toegekend .  3.2 . Dit nummer wordt niet meer toegekend voor een ander type mistlicht voor , behalve indien de E.E.G.-goedkeuring wordt uitgebreid tot een ander type mistlicht voor waarvan slechts de kleur van het uitgestraalde licht verschilt .  3.3 . Wanneer de E.E.G.-goedkeuring wordt aangevraagd voor een type verlichtings - en lichtsignaalinrichting dat een mistlicht voor en andere lichten omvat , kan een collectief E.E.G.-goedkeuringsmerk worden toegekend , mits het mistlicht voor voldoet aan de voorschriften van deze richtlijn , en alle andere lichten die deel uitmaken van de verlichtings - en lichtsignaalinrichting waarvoor de E.E.G.-goedkeuring wordt aangevraagd , voldoen aan de bijzondere richtlijn die daarop van toepassing is .  4 . HET MERKEN  4.1 . Op elk mistlicht voor dat beantwoordt aan een krachtens deze richtlijn goedgekeurd type , moet een E.E.G.-goedkeuringsmerk zijn aangebracht .  4.2 . Dit merk bestaat  uit een rechthoek waarbinnen een kleine letter  " e " is geplaatst , gevolgd door het kennummer of de kenletters van de Lid-Staat die de E.E.G.-goedkeuring heeft verleend :  1 voor Duitsland  2 voor Frankrijk  3 voor Italië  4 voor Nederland  6 voor België  11 voor het Verenigd Koninkrijk  13 voor Luxemburg  DK voor Denemarken  IRL voor Ierland  en uit een E.E.G.-goedkeuringsnummer dat overeenkomt met het nummer van het voor het type mistlicht voor opgestelde E.E.G.-goedkeuringsformulier .  4.3 . Aan het E.E.G.-goedkeuringsmerk wordt het aanvullende symbool " B " toegevoegd .  4.4 . Het E.E.G.-goedkeuringsnummer moet worden geplaatst vlak bij de rechthoek waarbinnen de letter " e " is geplaatst , in een willekeurige positie ten opzichte van de rechthoek .  4.5 . Het E.E.G.-goedkeuringsmerk en het aanvullende symbool moeten op de lens of op één van de lenzen worden aangebracht , zodanig dat zij onuitwisbaar en goed leesbaar zijn , zelfs wanneer de mistlichten voor op het voertuig zijn geïnstalleerd .  4.6 . Een voorbeeld van het goedkeuringsmerk met het aanvullende symbool , is in het aanhangsel van deze bijlage weergegeven .  4.7 . In geval van toekenning van een collectief E.E.G.-goedkeuringsnummer als bepaald in punt 3.3 voor een type verlichtings - en lichtisignaalinrichting dat een mistlicht voor en andere lichten omvat , kan één enkel E.E.G.-goedkeuringsmerk worden aangebracht dat bestaat uit :   - een rechthoek waarbinnen de letter " e " is geplaatst , gevolgd door het kennummer of de kenletters van de Lid-Staat die de goedkeuring heeft verleend ,   - een E.E.G.-goedkeuringsnummer ,   - de aanvullende symbolen als bepaald in de onderscheiden richtlijnen uit hoofde waarvan de E.E.G.-goedkeuring is verleend .  4.8 . De afmetingen van de verschillende onderdelen van dit merk mogen niet kleiner zijn dan de grootste van de minimumafmetingen die voor het individuele merken zijn voorgeschreven in de richtlijnen uit hoofde waarvan de E.E.G.-goedkeuring is verleend .  Aanhangsel  VOORBEELD VAN EEN E.E.G.-GOEDKEURINGSMERK : zie P.b .  BIJLAGE III  LAMPEN VOOR MISTLICHTEN VOOR : zie P.b .  BIJLAGE IV  STANDAARDLAMPEN VOOR MISTLICHTEN VOOR  Typen * F1 * F2 * F3 * H1 *  afmetingen in mm * * * * *  D * 29 max . * 36 max . * 41 max . * 10 max . *  b * 46 max . * 50 max . * 45 max . * 49 max . *  c * 21,5 min of meer 0,15 * 30 min of meer 0,15 * 28,5 min of meer 0,15 * 25 min of meer 0,15 *  d1 * min of meer 0,2 * min of meer 0,2 * min of meer 0,2 * min of meer 0,2 *  d2 * min of meer 0,2 * min of meer 0,2 * min of meer 0,2 * min of meer 0,25 *  f * 6 à 7,5 * 4 à 7 ( 1 ) * 5 min of meer 1 * 5,5 min of meer 0,5 *  b * 90 * min of meer 3 * * 90 * min of meer 3 * * * *  Proefspanning * 13,2 V * 13,5 V * 13,2 V * 13,2 V *  Vermogen bij de proefspanning * 55,5 % min of meer 10 % * 35 W min of meer 10 % * 45 W min of meer 10 % * 62 W min of meer 7,5 % *  Lichtstroom voor de beproeving van mistlichten voor * 800 lm * 540 lm * 650 lm * 1 150 lm *  ( 1 ) Het uiteinde van de gloeidraad moet , ten opzichte van de referentie-as van de lamp , beantwoorden aan de maat 2,5 min of meer 0,2  BIJLAGE V  MEETSCHERM : zie P.b .


Avis juridique important

|

31992L0102

Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren

Publicatieblad Nr. L 355 van 05/12/1992 blz. 0032 - 0036 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 46 blz. 0090  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 46 blz. 0090

RICHTLIJN 92/102/EEG VAN DE RAAD  van 27 november 1992  met betrekking tot de identificatie en de registratie van dierenDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Overwegende dat in artikel 3, lid 1, onder c), van Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zooetechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van  de totstandbrenging van de interne markt (3) is bepaald dat voor het intracommunautaire handelsverkeer bestemde dieren enerzijds overeenkomstig de vereisten van de communautaire voorschriften moeten zijn geïdentificeerd en anderzijds moeten zijn  geregistreerd zodat het bedrijf, het centrum of de instelling van oorsprong of van tijdelijk verblijf is terug te vinden, en dat deze identificatie- en registratiesystemen vóór 1 januari 1993 van toepassing moeten worden verklaard op het verkeer van  dieren binnen het grondgebied van elke Lid-Staat;  Overwegende dat in artikel 14 van Richtlijn 91/496/EEG van de Raad van 15 juli 1991 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor dieren uit derde landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht en tot  wijziging van de Richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG en 90/675/EEG (4) is bepaald dat voor die dieren, met uitzondering van slachtdieren en geregistreerde paardachtigen, de in artikel 3, lid 1, onder c), van Richtlijn 90/425/EEG bedoelde identificatie en  registratie moeten worden uitgevoerd nadat de controles zijn verricht;  Overwegende dat voor het beheer van bepaalde communautaire steunregelingen in de landbouwsector bepaalde soorten dieren individueel moeten worden geïdentificeerd; dat het identificatie- en registratiesysteem derhalve afgestemd moet zijn op de toepassing  van die maatregelen en de controle daarop;  Overwegende dat met het oog op de correcte toepassing van deze richtlijn moet worden voorzien in een snelle en efficiënte uitwisseling van informatie tussen de Lid-Staten; dat communautaire voorschriften ter zake zijn vastgesteld bij Verordening (EEG)  nr. 1468/81 van de Raad van 19 mei 1981 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de Lid-Staten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de juiste toepassing van de douane- en  landbouwvoorschriften (5) en bij Richtlijn 89/608/EEG van de Raad van 21 november 1989 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de Lid-Staten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de  juiste toepassing van de veterinaire en zooetechnische wetgeving (6);  Overwegende dat de houders van dieren voor de dieren op hun bedrijf een register moeten bijhouden; dat personen die betrokken zijn bij de handel in dieren, een register moeten bijhouden van hun transacties; dat de bevoegde autoriteit deze gegevens moet  kunnen inzien wanneer zij daarom verzoekt;  Overwegende dat, ten einde verplaatsingen van dieren snel en doeltreffend te kunnen natrekken, de dieren moeten kunnen worden geïdentificeerd; dat de vorm en de inhoud van het merkteken voor runderen moeten worden vastgesteld voor de gehele Gemeenschap;  dat voor varkens, schapen en geiten op een later tijdstip een beslissing moet worden genomen over de aard van het merkteken en dat in afwachting van die beslissing de nationale identificatiesystemen voor verplaatsingen op de nationale markt van  toepassing moeten blijven;  Overwegende dat afwijkingen van de eisen inzake merktekens moeten worden mogelijk gemaakt voor dieren die rechtstreeks van een landbouwbedrijf naar een slachthuis worden gebracht; dat deze dieren evenwel in elk geval op zodanige wijze moeten worden  geïdentificeerd dat het bedrijf van oorsprong kan worden opgespoord;  Overwegende dat moet worden voorzien in de mogelijkheid van vrijstellingen van de verplichting tot registratie van houders die dieren voor persoonlijk gebruik houden en, om rekening te houden met bepaalde bijzondere gevallen, van de wijze van  registratie;  Overwegende dat, wanneer het merkteken van dieren onleesbaar is geworden of verloren is, een nieuw merkteken moet worden aangebracht dat gerelateerd kan worden aan het vorige;  Overwegende dat deze richtlijn niets afdoet aan de specifieke eisen die zijn vastgesteld in Beschikking 89/153/EEG van de Commissie van 13 februari 1989 inzake het verband tussen monsters voor onderzoek op residuen en de betrokken dieren en bedrijven  van oorsprong (7) of aan de uitvoeringsbepalingen die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 91/496/EEG;  Overwegende dat moet worden voorzien in een beheersprocedure voor de vaststelling van eventuele uitvoeringsbepalingen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Bij deze richtlijn worden de minimumvoorschriften voor de identificatie en registratie van dieren vastgesteld, onverminderd nadere voorschriften die kunnen worden vastgesteld met het oog op de uitroeiing van en de controle op ziekten.  Deze richtlijn geldt onverminderd Beschikking 89/153/EEG en de uitvoeringsbepalingen die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 91/496/EEG, en rekening houdend met artikel 5 van Verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad van 27 november 1992 tot  instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (8).  Artikel 2  In deze richtlijn wordt verstaan onder:  a) dier: een dier van de in de Richtlijnen 64/432/EEG (9) en 91/68/EEG (10) bedoelde soorten;  b) bedrijf: een inrichting, constructie of - in het geval van een openluchtfokkerij - plaats waar dieren worden gehouden, gefokt of gehanteerd;  c) houder: een natuurlijke of rechtspersoon die, ook tijdelijk, verantwoordelijk is voor dieren;  d) bevoegde autoriteit: de centrale autoriteit van een Lid-Staat die bevoegd is om de veterinaire controles uit te voeren, of elke autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen met het oog op de uitvoering van deze richtlijn;  e) handelsverkeer: het handelsverkeer als omschreven in artikel 2 van Richtlijn 90/425/EEG.  Artikel 3  1. De Lid-Staten zien erop toe dat:  a) de bevoegde autoriteit beschikt over een bijgewerkte lijst van alle bedrijven op haar grondgebied waar in deze richtlijn bedoelde dieren worden gehouden, met vermelding van de gehouden diersoorten en de houders; deze bedrijven moeten op deze lijst  blijven staan tot drie jaar na de verwijdering van de dieren. Deze lijst bevat tevens het merkteken of de merktekens die worden gebruikt ter identificatie van het bedrijf overeenkomstig artikel 5, lid 2, onder a), artikel 5, lid 2, onder c), tweede  alinea, artikel 5, lid 3, eerste alinea, en artikel 8;  b) de Commissie, de bevoegde autoriteit en elke autoriteit die verantwoordelijk is voor de controle op de toepassing van Verordening (EEG) nr. 3508/92 inzage krijgen in alle uit hoofde van deze richtlijn verkregen informatie.  2. De Lid-Staten kunnen volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG worden gemachtigd natuurlijke personen die maximaal drie schapen of geiten houden, waarvoor zij geen premies aanvragen, dan wel, in verband met bijzondere  omstandigheden, natuurlijke personen met één varken, en die voor eigen gebruik of verbruik bestemd zijn, niet op de in lid 1, onder a), bedoelde lijst te plaatsen, voor zover elk van deze dieren vóór een eventuele verplaatsing aan de in deze richtlijn  voorgeschreven controles wordt onderworpen.  Artikel 4  1. De Lid-Staten zien erop toe dat:  a) elke houder van de in Richtlijn 64/432/EEG bedoelde runderen of varkens, die op de in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde lijst voorkomt een register bijhoudt van het aantal dieren dat zich op zijn bedrijf bevindt.  In dat register worden alle geboorten, sterftegevallen en verplaatsingen (aantallen inkomende en uitgaande dieren) bijgehouden van de dieren, minstens op basis van de stromen met vermelding, in voorkomend geval, van oorsprong of bestemming alsmede de  datum van deze stromen.  In alle gevallen moet melding worden gemaakt van het overeenkomstig de artikelen 5 en 8 aangebrachte identificatiemerk.  Het is evenwel niet verplicht voor varkens gegevens betreffende geboorten en sterftegevallen op te nemen.  Voor raszuivere en hybride varkens die overeenkomstig Richtlijn 88/661/EEG (11) in een stamboek zijn ingeschreven, kan volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG een registratiesysteem op basis van individuele identificatie van de  dieren worden erkend, indien dit systeem garanties biedt die gelijkwaardig zijn aan die van een register;  b) elke houder van schapen of geiten wiens bedrijf op de in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde lijst staat, een register bijhoudt waarin tenminste het totale aantal schapen en geiten vermeld is dat zich op een elk jaar door de bevoegde autoriteit vast  te stellen datum op het bedrijf bevindt.  In dit register worden tevens bijgehouden  - het aantal vrouwelijke dieren op het bedrijf van meer dan twaalf maanden oud of die vóór die leeftijd gejongd hebben;  - de verplaatsingen (aantallen inkomende en uitgaande dieren) van schapen en geiten, minstens op basis van de stromen met vermelding van oorsprong en/of bestemming, de datum van die stromen en de merktekens.  2. Volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG moet evenwel vóór 1 januari 1993 voor buffels en vóór 1 oktober 1994 voor de verplaatsingen van schapen en geiten in verband met transhumance en voor alle voornoemde dieren die worden  gehouden in schaarweiden en die worden gefokt in geografisch geïsoleerde gebieden, een vereenvoudigde registratieprocedure worden vastgesteld.  3. De Lid-Staten zien er tevens op toe dat:  a) elke houder van dieren de bevoegde autoriteit desgevraagd alle inlichtingen verschaft over de oorsprong, de identificatie en, in voorkomend geval, de bestemming van de dieren die hij heeft bezeten, gehouden, vervoerd, in de handel gebracht of  geslacht;  b) elke houder van dieren die van of naar een markt of verzamelplaats worden vervoerd, een document met gegevens over de dieren, waaronder de identificatienummers of -merktekens van de runderen, overlegt aan de marktdeelnemer die op de markt of  verzamelplaats tijdelijk houder is van de dieren.  Deze marktdeelnemer kan de overeenkomstig de eerste alinea verkregen documenten gebruiken om te voldoen aan het bepaalde in lid 1, onder a), derde alinea;  c) deze registers en gegevens beschikbaar zijn op het bedrijf en desgevraagd ter beschikking van de bevoegde autoriteit worden gehouden gedurende een door die autoriteit vast te stellen minimumperiode van ten minste drie jaar.  Artikel 5  1. De Lid-Staten zien erop toe dat de volgende algemene beginselen worden nageleefd:  a) identificatiemerktekens moeten worden aangebracht voordat de dieren het bedrijf waar ze geboren zijn, verlaten;  b) geen enkel merkteken mag worden verwijderd of vervangen zonder toestemming van de bevoegde autoriteit.  Wanneer een merkteken onleesbaar is geworden of is verloren, moet overeenkomstig dit artikel een nieuw merkteken worden aangebracht;  c) elk nieuw merkteken moet door de houder in het in artikel 4 bedoelde register worden genoteerd zodanig dat er een verband wordt gelegd met het vorige merkteken dat op het dier was aangebracht;  d) het in lid 2, onder a), bedoelde oormerk moet van een door de bevoegde autoriteit goedgekeurd model, onvervalsbaar en tijdens het hele leven van het dier leesbaar zijn. Het mag niet opnieuw gebruikt kunnen worden. Het moet zodanig bevestigd kunnen  blijven dat het welzijn van het dier er geen schade van ondervindt.  2. Wat runderen betreft zien de Lid-Staten erop toe dat voor runderen:  a) ieder in artikel 2 van Richtlijn 64/432/EEG bedoeld dier dat zich op een bedrijf bevindt, geïdentificeerd wordt door middel van een oormerk met een cijfer- en lettercode van niet meer dan 14 tekens waarmee ieder dier afzonderlijk alsmede het bedrijf  waarop het geboren is, kunnen worden geïdentificeerd, of, in het geval van stieren bestemd voor culturele of sportieve evenementen (met uitzondering van beurzen en tentoonstellingen) volgens een door de Commissie erkend identificatiesysteem dat  gelijkwaardige waarborgen biedt.   De in de eerste alinea bedoelde oormerken moeten worden aangebracht uiterlijk negen maanden nadat volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG nadere voorschriften voor de identificatie van de Lid-Staat en het bedrijf van oorsprong zijn  aangenomen. Dieren die vóór het verstrijken van deze periode worden geïdentificeerd, moeten hetzij overeenkomstig de in de derde alinea bedoelde nationale systemen, hetzij met het in de eerste alinea bedoelde oormerk worden gemerkt.  Volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG wordt deze termijn van negen maanden, op verzoek van een Lid-Staat, verlengd tot 1 juli 1994.  Dieren die vóór het verstrijken van voornoemde termijn zijn geïdentificeerd overeenkomstig de geldende nationale systemen, waarvan de Commissie in kennis is gesteld, blijven evenwel onderworpen aan controles op basis van die systemen;  b) de identificatiemerktekens aan het bedrijf worden toegewezen, aan de houder worden verstrekt en op de dieren worden aangebracht op een door de bevoegde autoriteit te bepalen wijze;  c) de identificatiemerktekens uiterlijk 30 dagen na de geboorte van de dieren worden aangebracht.  De bevoegde autoriteit kan de aanbrenging van dit merkteken echter tot een leeftijd van ten hoogste zes maanden uitstellen wanneer het dier vóór de leeftijd van 30 dagen door de houder voorzien is van een door deze autoriteit erkend voorlopig merkteken  waarmee het bedrijf waar het dier geboren is kan worden geïdentificeerd en dit dier het bedrijf alleen kan verlaten om te worden geslacht in een slachthuis op het grondgebied van de bevoegde autoriteit die het voorlopige merkteken heeft erkend, zonder  via een ander bedrijf te passeren.  De bevoegde autoriteit kan evenwel toestaan dat kalveren die zijn bestemd om vóór de leeftijd van zes maanden te worden geslacht en die overeenkomstig een nationaal verplaatsingssysteem, dat volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG  is erkend en dat tenminste de opsporing van het bedrijf van oorsprong toelaat, worden verplaatst voordat zij 30 dagen oud zijn, op de vetweiderij van een merkteken worden voorzien, op voorwaarde dat de kalveren rechtstreeks vanaf het bedrijf van  geboorte zijn overgebracht en dat de onder dergelijke systemen verplaatste dieren niet voor een premie in aanmerking komen.  3. Andere dieren dan runderen moeten zo snel mogelijk en in ieder geval voordat zij het bedrijf verlaten, worden gemerkt met een oormerk of een tatoeage aan de hand waarvan het bedrijf van herkomst kan worden vastgesteld en waardoor een verband kan  worden gelegd met de in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde lijst; in de begeleidende documenten dient van dit merk melding te worden gemaakt.  In afwijking van artikel 3, lid 1, onder c), tweede alinea, van Richtlijn 90/425/EEG en in afwachting van het in artikel 10 van de onderhavige richtlijn bedoelde besluit kunnen de Lid-Staten voor andere dieren dan runderen hun nationale systeem  handhaven voor alle verplaatsingen op hun grondgebied. Met dit systeem moet het mogelijk zijn het bedrijf van herkomst te identificeren en het bedrijf waar het dier geboren is op te sporen. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de systemen  die zij te dien einde vanaf 1 juli 1993 voor varkens en op 1 juli 1994 voor schapen en geiten zullen toepassen. Volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG kan een Lid-Staat worden verzocht het systeem te wijzigen wanneer het niet aan  vorengenoemd vereiste voldoet.  Dieren met een tijdelijk merkteken ter identificatie van een partij moeten gedurende de verplaatsing vergezeld gaan van een document aan de hand waarvan de oorsprong, de eigenaar en de plaats van vertrek en bestemming van de dieren kunnen worden  bepaald.  De bevoegde autoriteit kan evenwel verplaatsingen van niet-gemerkte schapen en geiten toestaan tussen bedrijven met dezelfde gezondheidsstatus van een zelfde eigenaar die gelegen zijn op het grondgebied van die autoriteit, mits deze verplaatsing  geschiedt onder een nationaal systeem aan de hand waarvan het bedrijf waar het dier geboren is, kan worden vastgesteld. De Lid-Staten moeten de Commissie vóór 1 juli 1994 meedelen welke systemen zij daartoe zullen instellen. Volgens de procedure van  artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG kan een Lid-Staat worden verzocht dat systeem te wijzigen als het niet voldoet aan voornoemde eis.  4. In artikel 3, lid 2, van Richtlijn 64/432/EEG wordt punt e) vervangen door:   "e) geïdentificeerd zijn overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren (*);   (*) PB nr. L 355 van 5. 12. 1992, blz. 32.".  Artikel 6  1. Indien de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat van bestemming besluit het identificatiemerkteken dat een dier op het bedrijf van oorsprong was toegewezen niet te behouden, komen alle kosten van de vervanging van het merkteken ten laste van  die autoriteit. Wanneer het merkteken is vervangen, moet er een verband worden gelegd tussen de door de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat van verzending toegekende identificatie en de nieuwe, door de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat van  bestemming toegekende identificatie; dit verband moet in het in artikel 4 bedoelde register worden aangegeven.  Van de in de eerste alinea geboden mogelijkheid mag geen gebruik worden gemaakt voor dieren die bestemd zijn voor het slachthuis en die overeenkomstig artikel 8 zijn ingevoerd, zonder te zijn voorzien van een nieuw merkteken dat voldoet aan artikel 5.  2. Wanneer de dieren in het handelsverkeer zijn gebracht, kan de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat van bestemming ter toepassing van artikel 5 van Richtlijn 90/425/EEG gebruik maken van het bepaalde in artikel 4 van Richtlijn 89/608/EEG om de  gegevens over de dieren, over het beslag van oorsprong, en over de eventuele verplaatsing van de dieren te verkrijgen.  Artikel 7  De Lid-Staten zien erop toe dat alle informatie betreffende de verplaatsingen van dieren zonder een certificaat of een document dat op grond van de veterinaire of zooetechnische wetgeving vereist is, gedurende een door de bevoegde autoriteit  vast te stellen minimumperiode bewaard wordt om desgevraagd aan de bevoegde autoriteit te kunnen worden voorgelegd.  Artikel 8  Een uit een derde land ingevoerd dier dat voldoet bij de controles van Richtlijn 91/496/EEG en dat op het grondgebied van de Gemeenschap verblijft, moet binnen 30 dagen nadat het deze controles heeft ondergaan en in ieder geval vóór zijn  verplaatsing, met behulp van een merkteken als bedoeld in artikel 5 worden geïdentificeerd, behalve indien het bedrijf van bestemming een slachthuis is, gelegen op het grondgebied van de bevoegde autoriteit die voor de veterinaire controles  verantwoordelijk is en het dier daadwerkelijk binnen deze termijn van 30 dagen wordt geslacht.  Er moet een verband worden gelegd tussen de door het derde land toegekende identificatie en de door de Lid-Staat van bestemming toegekende identificatie. Dit verband moet in het in artikel 4 bedoelde register worden aangegeven.  Artikel 9  De Lid-Staten nemen de bestuursrechtelijke en/of strafrechtelijke maatregelen om iedere inbreuk op de communautaire veterinaire wetgeving te bestraffen wanneer geconstateerd wordt dat het merken of identificeren van de dieren of het bijhouden  van het register bedoeld in artikel 4 niet overeenkomstig de eisen van deze richtlijn is uitgevoerd.  Artikel 10  Uiterlijk op 31 december 1996 beziet de Raad, op basis van een verslag van de Commissie, dat eventueel vergezeld gaat van voorstellen waarover hij met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit neemt, deze richtlijn opnieuw in het  licht van de opgedane ervaring ten einde een geharmoniseerd communautair identificatie- en registratiesysteem vast te stellen, en spreekt hij zich uit over de mogelijke invoering van elektronische identificatie, rekening houdend met de vooruitgang die  op dit terrein is geboekt door de Internationale Organisatie voor Normalisatie (ISO).  Artikel 11  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen,  - wat de voorschriften voor runderen betreft, zodanig dat:  i) voor runderen vanaf 1 februari 1993 een registratieverplichting geldt volgens de bestaande nationale procedure doch met inachtneming van de in artikel 4 bepaalde vereisten alsmede een identificatieverplichting overeenkomstig de bestaande regels  bedoeld in artikel 5, lid 2, onder a), eerste en tweede alinea;  ii) de in deze richtlijn neergelegde communautaire identificatie- en registratiesystemen van toepassing worden vanaf 1 oktober 1993,  - wat de voorschriften voor varkens betreft: vóór 1 januari 1994,  - wat de voorschriften voor schapen en geiten betreft: vóór 1 januari 1995.  Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  3. De vaststelling van 1 januari 1994 en 1 januari 1995 als uiterste datum voor de omzetting, laat de in Richtlijn 90/425/EEG bedoelde afschaffing van de veterinaire controles aan de grenzen onverlet.  Artikel 12  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 27 november 1992. Voor de Raad  De Voorzitter  J. PATTEN   (1) PB nr. C 137 van 27. 5. 1992, blz. 7. (2) Advies uitgebracht op 19 november 1992 (nog niet verschenen in het Publikatieblad). (3) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 29. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/496/EEG (PB nr. L 268  van 24. 9. 1991, blz. 56). (4) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 56. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 91/628/EEG (PB nr. L 340 van 11. 12. 1991, blz. 17). (5) PB nr. L 144 van 2. 6. 1981, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 945/87  (PB nr. L 90 van 2. 4. 1987, blz. 3). (6) PB nr. L 351 van 2. 12. 1989, blz. 34. (7) PB nr. L 59 van 2. 3. 1989, blz. 33. (8) Zie bladzijde 1 van dit Publikatieblad. (9) Richtlijn 64/432/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake veterinairrechtelijke  vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 1977/64). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/687/EEG (PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 16). (10) Richtlijn  91/68/EEG van de Raad van 28 januari 1991 inzake veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in schapen en geiten (PB nr. L 46 van 19. 2. 1991, blz. 19). (11) Richtlijn 88/661/EEG van de Raad van 19 december 1988  betreffende de zooetechnische normen die gelden voor fokvarkens (PB nr. L 382 van 31. 12. 1988, blz. 36).