Avis juridique important

|

31990L0384

Richtlijn 90/384/EEG van de Raad van 20 juni 1990 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake niet-automatische weegwerktuigen

Publicatieblad Nr. L 189 van 20/07/1990 blz. 0001 - 0016

RICHTLIJN VAN DE  RAADvan 20 juni 1990betreffende de harmonisatie van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake  niet-automatische weegwerktuigen(90/384/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op  artikel 100 A, Gezien het voorstel van de Commissie (1), In samenwerking met het Europese Parlement (2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3), Overwegende dat het tot de taak van de Lid-Staten behoort het publiek te beschermen tegen onjuiste  resultaten van weegbewerkingen met behulp van niet-automatische weegwerktuigen, wanneer deze voor  bepaalde categorieën van toepassingen worden gebruikt; Overwegende dat in de Lid-Staten dwingende voorschriften bestaan waarin met name de vereiste  prestaties van niet-automatische weegwerktuigen zijn omschreven door middel van specificaties  inzake metrologische en technische eisen alsmede procedures voor controle voor en na het in gebruik  nemen; dat deze dwingende voorschriften niet noodzakelijk leiden tot beschermingsniveaus die van  Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen, maar dat zij wegens hun verscheidenheid het handelsverkeer  binnen de Gemeenschap belemmeren; Overwegende dat de nationale voorschriften die deze bescherming waarborgen, dienen te worden  geharmoniseerd ten einde het vrije verkeer van niet-automatische weegwerktuigen te verzekeren  zonder afbreuk te doen aan een gerechtvaardigd beschermingsniveau in de Gemeenschap; PB nr. C 297 van 25. 11. 1989, blz. 13. PB nr. C 149 van 18. 6. 1990. Overwegende dat in het Gemeenschapsrecht bij de huidige stand van zaken wordt bepaald dat, in  afwijking van een van de fundamentele regels van de Gemeenschap, namelijk het vrije verkeer van  goederen, de belemmeringen van het intracommunautaire handelsverkeer die voortvloeien uit  verschillen in de nationale voorschriften inzake het gebruik van produkten, moeten worden aanvaard  voor zover ten aanzien van die voorschriften kan worden erkend dat zij noodzakelijk zijn om te  waarborgen dat de betrokken produkten aan de fundamentele voorschriften voldoen; dat daarom in dit  geval de harmonisatie van de wetgevingen beperkt moet blijven tot die voorschriften die  noodzakelijk zijn om te waarborgen dat niet-automatische weegwerktuigen aan de fundamentele  voorschriften inzake metrologie en prestatie voldoen; dat, omdat zij van fundamentele aard zijn,  deze voorschriften in de plaats moeten komen van de nationale voorschriften ter zake; Overwegende dat deze richtlijn derhalve uitsluitend dwingende en fundamentele voorschriften dient  te bevatten; dat het, ten einde het bewijs van overeenstemming met de fundamentele voorschriften te  vergemakkelijken, onontbeerlijk is om op Europees vlak over geharmoniseerde normen te beschikken  inzake met name ontwerp, constructie en metrologische eigenschappen, welker inachtneming de  werktuigen een vermoeden van overeenstemming met de fundamentele voorschriften verschaft; dat deze  op Europees vlak geharmoniseerde normen worden opgesteld door particuliere instellingen en hun  status van niet-bindende teksten moeten behouden; dat in verband hiermede de Europese Commissie  voor Normalisatie (CEN) en het Europees Comité voor Elektrotechnische Normalisatie (Cenelec) worden  erkend als de instellingen die bevoegd zijn tot goedkeuring van de geharmoniseerde normen  overeenkomstig de algemene richtsnoeren voor samenwerking tussen de Commissie en deze beide  instellingen die op 13 november 1984 zijn ondertekend; dat in deze richtlijn onder geharmoniseerde  norm een technische specificatie (Europese norm of harmoniseringsdocument) wordt verstaan die door  een van deze instellingen of door beide is aanvaard in opdracht van de Commissieovereenkomstig  Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het  gebied van normen en technische voorschriften (1), gewijzigd bij Richtlijn 88/182/EEG (2), alsmede  krachtens bovenbedoelde algemene richtsnoeren; Overwegende dat een beoordeling van de conformiteit met de desbetreffende metrologische en  technische voorschriften voor een doeltreffende bescherming van gebruikers en derden noodzakelijk  is; dat de bestaande conformiteitsbeoordelingsprocedures van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen;  dat het, ter vermijding van veelvuldige conformiteitsbeoordelingen, die telkens een belemmering  voor het vrije verkeer van weegwerktuigen vormen, wenselijk is een wederzijdse erkenning in te  stellen van de procedures voor de conformiteitsbeoordeling door de Lid-Staten; dat het, ten einde  deze wederzijdse erkenning van de conformiteitsbeoordelingsprocedures te vergemakkelijken, met name  wenselijk is te voorzien in geharmoniseerde communautaire procedures en geharmoniseerde criteria  voor het aanwijzen van de instanties die met het verrichten van taken in verband met de  conformiteitsbeoordelingsprocedures worden belast; Overwegende dat het derhalve van wezenlijk belang is te waarborgen dat deze aangewezen instanties  in de hele Gemeenschap een hoog kwaliteitsniveau verzekeren; Overwegende dat de aanwezigheid van het EG-merkteken van overeenstemming en van het vignet met de  letter M op een niet-automatisch weegwerktuig erop wijst dat het aan de voorschriften van deze  richtlijn voldoet en dat derhalve een herhaling van de reeds uitgevoerde conformiteitsbeoordelingen  overbodig is; Overwegende dat het van belang is de maatregelen vast te stellen die moeten leiden tot een  geleidelijke totstandkoming van de interne markt in een periode die op 31 december 1992 eindigt;  dat de interne markt een ruimte zonder interne grenzen vormt waarbinnen vrij verkeer van goederen,  personen, diensten en kapitaal is verzekerd, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: HOOFDSTUK IToepassingsgebied, het in de handel brengen, vrij verkeerArtikel  11.  Onder weegwerktuig wordt verstaan een meetwerktuig voor het bepalen van de massa van een  lichaam met gebruikmaking van de werking van de zwaartekracht opdat lichaam. Weegwerktuigen kunnen  bovendien worden gebruikt voor het bepalen van andere met de massa verband houdende grootheden,  hoeveelheden, parameters of kenmerken. Onder niet-automatisch weegwerktuig wordt een weegwerktuig verstaan waarbij voor het wegen de  tussenkomst van een operateur noodzakelijk is. Deze richtlijn is van toepassing op alle niet-automatische weegwerktuigen, hierna "werktuigen''  genoemd. 2.  In deze richtlijn worden twee toepassingsgebieden van de werktuigen onderscheiden: a) 1.  bepaling van de massa voor handelstransacties, 2.  bepaling van de massa voor het berekenen van een recht, heffing, belasting, premie, boete,  vergoeding of soortgelijke verschuldigde bedragen, 3.  bepaling van de massa voor de toepassing van wetten en wettelijke of bestuursrechtelijke  bepalingen; gerechtelijke expertises, 4.  bepaling van de massa in de medische praktijk voor het wegen van patiënten voor observatie,  diagnose en medische behandelingen, 5.  bepaling van de massa voor de vervaardiging van medicijnen op voorschrift in de apotheek en  bepaling van massa tijdens analyses die in medische en farmaceutische laboratoria worden  uitgevoerd, 6.  bepaling van de prijs op grond van de massa voor rechtstreekse verkoop aan het publiek en voor  voorverpakte artikelen; b)alle niet onder a) genoemde toepassingen. Artikel 21.  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat alleen werktuigen  in de handel mogen worden gebracht die voldoen aan de desbetreffende voorschriften van deze  richtlijn. 2.  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat voor de in artikel 1, lid 2,  onder a), vermelde toepassingen, alleen werktuigen in gebruik worden genomen die voldoen aan de  desbetreffende voorschriften van deze richtlijn. Artikel 3De werktuigen die voor de in artikel 1, lid 2, onder a), vermelde toepassingen worden  gebruikt moeten voldoen aan de fundamentele voorschriften van bijlage I. Indien het werktuig inrichtingen bevat, of is aangesloten op inrichtingen, die niet worden gebruikt  voor de in artikel 1, lid 2, onder a), vermelde toepassingen, zijn de fundamentele voorschriften  niet op die inrichtingen van toepassing. Artikel 41.  De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van werktuigen die aan de  desbetreffende voorschriften van deze richtlijn voldoen, niet belemmeren. 2.  De Lid-Staten mogen het in gebruik nemen, voor de in artikel 1, lid 2, onder a), vermelde  toepassingen, van werktuigen die aan de desbetreffende voorschriften van deze richtlijn voldoen,  niet belemmeren. Artikel 51.  De Lid-Staten gaan ervan uit dat aan de in artikel 3 bedoelde fundamentele  voorschriften is voldaan ten aanzien van werktuigen die in overeenstemming zijn met de nationale  normen waarmee de geharmoniseerde normen die aan de in artikel 3 bedoelde fundamentele  voorschriften voldoen, ten uitvoer worden gelegd. 2.  De Commissie maakt de referentienummers van de in lid 1 bedoelde geharmoniseerde normen bekend  in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. De Lid-Staten maken de referentienummers van de in lid 1 bedoelde nationale normen bekend. Artikel 6Indien een Lid-Staat of de Commissie van mening is dat de in artikel 5, lid 1, bedoelde  geharmoniseerde normen niet volledig in overeenstemming zijn met de in artikel 3 bedoelde  fundamentele vereisten, legt de Commissie of de betrokken Lid-Staat onder opgave van de redenen de  zaak voor aan het bij Richtlijn 83/189/EEG ingestelde Permanent Comité, hierna te noemen "het  Comité''. Het Comité brengt onverwijld advies uit. In het licht van het advies van het Comité deelt de Commissie de Lid-Staten mede of het al dan niet  noodzakelijk is die normen uit de in artikel 5, lid 2, bedoelde publikaties te verwijderen. Artikel 71.  Indien een Lid-Staat van mening is dat werktuigen die van het in bijlage II, punten  2, 3 en 4, bedoelde EG-merkteken van overeenstemming zijn voorzien niet aan de voorschriften van  deze richtlijn voldoen, hoewel zij op de juiste wijze zijn geïnstalleerd en worden gebruikt voor  het doel waarvoor zij zijn bestemd, neemt hij alle passende maatregelen om die werktuigen uit de  handel te nemen of het in gebruik nemen en/of in de handel brengen ervan te verbieden of te  beperken. De betrokken Lid-Staat stelt de Commissie onverwijld in kennis van elke daartoe strekkende  maatregel onder vermelding van de redenen van zijn besluit, en geeft daarbij in het bijzonder aan  of het gebrek aan overeenstemming het gevolg is van: a)  het niet in acht nemen van de in artikel 3 bedoelde fundamentele voorschriften, indien de  werktuigen niet voldoen aan de in artikel 5, lid 1, bedoelde normen; b)onjuiste toepassing van de in artikel 5, lid 1, bedoelde normen; c)leemten in de in artikel 5, lid 1, bedoelde normen. 2.  De Commissie treedt zo spoedig mogelijk in overleg met de betrokken partijen. Na dit overleg stelt de Commissie de Lid-Staat die de maatregel heeft getroffen onmiddellijk in  kennis van het resultaat. Indien de Commissie van oordeel is dat de maatregel gerechtvaardigd is,  deelt zij dit onmiddellijk tevens aan de overige Lid-Staten mee. Indien de Lid-Staat de maatregel heeft getroffen op grond van vermeende leemten in de normen, legt  de Commissie de zaak na overleg met de betrokken partijen binnen twee maanden aan het Comité voor,  indien de Lid-Staat die de maatregelen heeft getroffen voornemens is deze te handhaven, en leidt  zij vervolgens de in artikel 6 bedoelde procedure in. 3.  Indien een werktuig dat niet conform is van het EG-merkteken van overeenstemming is voorzien,  neemt de bevoegde Lid-Staat passende maatregelen tegen degene die het merkteken heeft aangebracht  en stelt hij de Commissie en de overige Lid-Staten daarvan in kennis. 4.  De Commissie draagt er zorg voor dat de Lid-Staten van het verloop en de resultaten van deze  procedure op de hoogte worden gehouden. HOOFDSTUK IIBeoordeling van de conformiteitArtikel 81.  De overeenstemming van de werktuigen  met de fundamentele voorschriften van bijlage I kan naar keuze van de aanvrager met een van de  volgende procedures worden gestaafd: a)  het EG-typeonderzoek van bijlage II, punt 1, gevolgd door hetzij de in bijlage II, punt 2,  bedoelde EG-verklaring van overeenstemming met het type (waarborg van de kwaliteit van de  produktie), hetzij door de in bijlage II, punt 3, bedoelde EG-keuring. Het EG-typeonderzoek is echter niet verplicht voor werktuigen zonder elektronische onderdelen en  met een lastvereffeningsinrichting waarin geen gebruik wordt gemaakt van een veer voor het in  evenwicht houden van de last; b)  de in bijlage II, punt 4, bedoelde EG-keuring per eenheid. 2.  De bescheiden en briefwisseling met betrekking tot de in lid 1 bedoelde procedures worden  gesteld in een officiële taal van de Lid-Staat waar genoemde procedures worden uitgevoerd of in een  taal die door de bevoegde instantie wordt aanvaard. 3.  Wanneer de werktuigen onderworpen zijn aan andere communautaire richtlijnen die op andere  aspecten betrekking hebben, bewijst het in artikel 10 bedoelde EG-merkteken in deze gevallen dat de  werktuigen ook aan de eisen van deze andere richtlijnen voldoen. Artikel 91.  Elke Lid-Staat stelt de overige Lid-Staten en de Commissie in kennis van de  instanties die hij heeft aangewezen om taken te verrichten in verband met de in artikel 8 bedoelde  procedure met een duidelijke omschrijving van de taken waarvoor elke instantie is aangewezen en  vermelding van de identificatiecode van de aangewezen instanties. De Commissie maakt de lijst van deze aangemelde instanties met vermelding van de taken waarmee ze  zijn belast bekend in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen en zorgt ervoor dat deze  lijst wordt bijgewerkt. 2.  De Lid-Staten passen voor de aanwijzing van de instanties de in bijlage V vermelde  minimumcriteria toe. Instanties die voldoen aan de in de desbetreffende geharmoniseerde normen  vastgestelde criteria worden geacht aan de in bijlage V vermelde criteria te voldoen. 3.  Een Lid-Staat die een instantie heeft aangewezen, maakt de aanwijzing ongedaan indien de  instantie niet langer aan de in lid 2 bedoelde aanwijzingscriteria voldoet. De Lid-Staat stelt de  overige Lid-Staten en de Commissie hiervan onverwijld in kennis en trekt de kennisgeving in. HOOFDSTUK IIIEG-overeenstemmingsmerkteken en opschriftenArtikel 101.  Op de werktuigen ten  aanzien waarvan de EG-overeenstemming is vastgesteld, worden het EG-overeenstemmingsmerkteken en de  vereiste aanvullende gegevens, als omschreven in bijlage IV, punt 1, duidelijk zichtbaar,  gemakkelijk leesbaar en onuitwisbaar aangebracht. 2.  Op alle andere werktuigen worden de in bijlage IV, punt 2, genoemde opschriften duidelijk  zichtbaar, gemakkelijk leesbaar en onuitwisbaar aangebracht. 3.  Op de werktuigen mogen geen merktekens worden aangebracht die met het  EG-overeenstemmingsmerkteken kunnen worden verward. Artikel 11Indien wordt vastgesteld dat het EG-overeenstemmingsmerkteken ten onrechte op een  werktuig is aangebracht: - dat niet in overeenstemming is met de normen van artikel 5, lid 1, wanneer de fabrikant heeft  gekozen voor de vervaardiging van werktuigen die in overeenstemming zijn met de normen, - dat niet in overeenstemming is met een goedgekeurd type, - dat in overeenstemming is met een goedgekeurd type, maar dat niet aan de daarvoor geldende  fundamentele voorschriften voldoet, - waarvoor de fabrikant de verplichtingen niet is nagekomen waaraan hij volgens de EG-verklaring  van overeenstemming met het type (waarborg van de kwaliteit van de produktie) moet voldoen, trekt de bevoegde aangemelde instantie, in voorkomend geval, de EG-typegoedkeuring en/of de  goedkeuring van het kwaliteitssysteem in. Intrekking van de EG-typegoedkeuring heeft tot gevolg dat  het werktuig niet ter EG-keuring mag worden aangeboden en geen EG-verklaring van overeenstemming  met het type (waarborg van de kwaliteit van de produktie) mag worden afgegeven. Artikel 12Indien een werktuig dat is bestemd voor een van de in artikel 1, lid 2, onder a),  bedoelde toepassingen, inrichtingen bevat, of is aangesloten op inrichtingen, die niet aan de  conformiteitsbeoordeling zoals bedoeld in artikel 8 zijn onderworpen, moet op elk van deze  inrichtingen het beperkend gebruikssymbool, als omschreven in bijlage IV, punt 3, zijn aangebracht.  Dit symbool moet duidelijk zichtbaar en onuitwisbaar op de inrichtingen zijn aangebracht. HOOFDSTUK IVSlotbepalingenArtikel 13De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om ervoor te  zorgen dat werktuigen voorzien van het EG-merkteken, waarmee wordt verklaard dat zij in  overeenstemming zijn met de voorschriften van deze richtlijn, in overeenstemming met deze  voorschriften blijven. Artikel 14In elk besluit dat overeenkomstig deze richtlijn wordt genomen en dat resulteert in  beperkingen met betrekking tot het in gebruik nemen van een werktuig, moeten nauwkeurig de redenen  worden vermeld waarop het besluit berust. Een dergelijk besluit wordt onverwijld ter kennis van de  betrokken partij gebracht, die tegelijkertijd op de hoogte moet worden gebracht van de in de  betrokken Lid-Staat openstaande rechtsmiddelen en van de termijn die voor de aanwending van die  rechtsmiddelen geldt. Artikel 151.  De Lid-Staten dienen vóór 1 juli 1992 de wettelijke en bestuursrechtelijke  bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij  stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis. 2.  De Lid-Staten passen deze bepalingen toe met ingang van 1 januari 1993. 3.  In afwijking van lid 2 staan de Lid-Staten gedurende een periode van tien jaar vanaf de datum  van toepassing vande in lid 1 bedoelde bepalingen het in de handel en/of het in gebruik nemen van  werktuigen toe, die overeenstemmen met de vóór deze datum geldende voorschriften. 4.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de nationale wettelijke bepalingen mede die zij  op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. 5.  Richtlijn 73/360/EEG wordt op 1 januari 1993 ingetrokken, behalve voor wat de toepassing van  lid 3 betreft. Artikel 16Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Luxemburg, 20 juni 1990. Voor de RaadDe VoorzitterD. J. O'MALLEY(1) PB nr. C 55 van 4. 3. 1989, blz.  6, en (2) PB nr. C 158 van 26. 6. 1989, blz. 221, en (3) PB nr. C 194 van 31. 7. 1989, blz. 1. (1) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. (2) PB nr. L 81 van 26. 3. 1988, blz. 75.  BIJLAGE I De fundamentele voorschriften waaraan de in artikel 1, lid 2, onder a),  bedoelde werktuigen moeten voldoen, zijn hieronder uiteengezet. De gebruikte terminologie is  overgenomen van de internationale Organisatie voor Wettelijke Metrologie. Inleidende opmerkingBevat het werktuig meerdere aanwijs- of afdrukinrichtingen die worden gebruikt  voor de in artikel 1, lid 2, onder a), genoemde toepassingen of is het op meerdere dergelijke inrichtingen aangesloten, dan zijn  de fundamentele voorschriften niet van toepassing op de inrichtingen die de weegresultaten  weergeven en die niet van invloed kunnen zijn op de juiste werking van het werktuig, indien de  weegresultaten juist en onuitwisbaar worden afgedrukt of geregistreerd door een deel van het  werktuig dat voldoet aan de fundamentele voorschriften en indien zij toegankelijk zijn voor beide  bij de weging betrokken partijen. Voor werktuigen die gebruikt worden voor de rechtstreekse verkoop  aan het publiek, dienen echter de aanwijs- en afdrukinrichtingen voor de verkoper en de klant aan  de fundamentele voorschriften te voldoen. METROLOGISCHE EISEN1. Eenheden van massaDe gebruikte eenheden van massa zijn de wettelijke eenheden in de zin van  Richtlijn 80/181/EEG (1), gewijzigd bij Richtlijn 85/1/EEG (2). Op deze voorwaarde zijn de volgende eenheden toegestaan: - van de SI-eenheden: kilogram, microgram, milligram, gram, ton; - van de Britse eenheden: pound, ounce (avoirdupois), troy ounce; - van de overige eenheden: metriekkaraat voor het wegen van edelstenen. Voor werktuigen die gebruik maken van de hierboven bedoelde Britse eenheden van massa, worden de  hieronder omschreven relevante fundamentele voorschriften door middel van eenvoudige interpolatie  omgezet in genoemde Britse eenheden. 2. Nauwkeurigheidsklassen2.1. De nauwkeurigheidsklassen zijn als volgt ingedeeld: IIII:  speciaal, IIII:  fijn, IIII:  gewoon, IIII:  grof. In tabel 1 zijn deze klassen nader omschreven. >RUIMTE VOOR DE TABEL>Voor werktuigen van de klassen II en III die dienen om een vervoertarief  vast te stellen wordt het minimaal weegvermogen verlaagd tot 5 e. 2.2. Afleeseenheden2.2.1. De werkelijke afleeseenheid (d) en de ijkeenheid (e) moeten in de volgende vorm worden uitgedrukt: 1×10k, 2×10k of 5×10k massaeenheden, waarbij k een geheel getal of nul is. 2.2.2. Voor alle andere werktuigen dan die met hulpaanwijsinrichtingen is d gelijk aan e. 2.2.3. Voor werktuigen met hulpaanwijsinrichtingen gelden de volgende voorwaarden: e = 1×10k gd <  e 9 10 dbehalve voor werktuigen van klasse I met d <  10 4 g, waarvoor e = 10 3  g. 3. Indeling3.1. Werktuigen met één weegbereikWerktuigen met een hulpaanwijsinrichting moeten tot klasse I of  klasse II behoren. Bij deze werktuigen worden de ondergrenzen van het minimale weegvermogen voor  deze beide klassen verkregen door inkolom 3 van tabel 1 de ijkeenheid (e) te vervangen door de  werkelijke afleeseenheid (d). Indien d < 10 4 g mag het maximale weegvermogen van klasse I minder bedragen dan 50 000 e. 3.2. Werktuigen met meerdere weegbereikenMeerdere weegbereiken zijn toegestaan, mits zij duidelijk op  het werktuig staan aangegeven. Elk afzonderlijk weegbereik wordt ingedeeld overeenkomstig punt 3.1.  Indien de weegbereiken in verschillende nauwkeurigheidsklassen vallen, moet het werktuig voldoen  aan de strengste eisen die gelden voor de nauwkeurigheidsklassen waarin de weegbereiken vallen. 3.3. Werktuigen met meer eenheden3.3.1. Werktuigen met één weegbereik kunnen verschillende partiële weegbereiken hebben (werktuigen met  meer eenheden). Werktuigen met meer eenheden mogen niet zijn voorzien van een hulpaanwijsinrichting. 3.3.2. Elk partieel weegbereik (i) van werktuigen met meer eenheden wordt bepaald door: - zijn minimaal weegvermogen Max   waarbij   - zijn ijkeenheid ei, waarbije(i + 1) <  ei- zij maximaal weegvermogen Maxi, waarbijMaxr = Max- zijn minimaal weegvermogen Mini, waarbijMini = Max (i   1)enMin1 = Minwaarin: i = 1, 2, . . . r, i= nummer van het partiële weegbereik, r= totale aantal partiële weegbereiken. Alle weegvermogens zijn netto-belastingvermogens, ongeacht de waarde van de gebruikte tarra. 3.3.3. De partiële weegbereiken worden ingedeeld overeenkomstig tabel 2. Alle partiële weegbereiken vallen  in dezelfde nauwkeurigheidsklasse, die tevens de nauwkeurigheidsklasse van het werktuig is. >RUIMTE VOOR DE TABEL>4. Nauwkeurigheid4.1. Bij de toepassing van de in artikel 8 genoemde procedures mag de fout op de aanwijzing niet groter  zijn dan de maximaal toelaatbare fout op de aanwijzing vermeld in tabel 3. Bij de digitale  aanwijzing moet de fout op de aanwijzing van de afrondingsfout zijn ontdaan. De maximaal toelaatbare fouten zijn van toepassing op de netto- en tarrawaarde bij alle mogelijke  belastingen, met uitzondering van vooraf ingestelde tarrawaarden. >RUIMTE VOOR DE TABEL>4.2. De maximaal toelaatbare fouten bij het gebruik bedragen tweemaal de in punt 4.1 vastgestelde  maximaal toelaatbare fouten. 5. De weegresultaten van een werktuig moeten door de andere gebruikte aanwijsinrichtingen en volgende  andere toegepaste evenwichtsinstellingsmethoden herhaald en gereproduceerd worden. De weegresultaten moeten voldoende ongevoelig zijn voor veranderingen in de plaats van de last op  de lastdrager. 6. Het werktuig moet reageren op kleine variaties van de belasting. 7. Beinvloedingsgrootheden en tijd7.1. Werktuigen van de klassen II, III en IIII, die in aanmerking komen in schuine stand te worden  gebruikt, moeten voldoende ongevoelig zijn voor scheefstelling die zich bij normaal gebruik kan  voordoen. 7.2.De werktuigen moeten voldoen aan de metrologische eisen binnen het temperatuurbereik dat door de  fabrikant wordt aangegeven. De waarde van dit bereik moet ten minste gelijk zijn aan:  5 °C voor een werktuig van klasse I, 15 °C voor een werktuig van klasse II, 30 °C voor een werktuig van klasse III of IIII. Indien een specificatie van de fabrikant ontbreekt is een temperatuurbereik van  10 °C tot +40  °Cvan toepassing. 7.3. Werktuigen die op netstroom functioneren moeten voldoen aan de metrologische eisen onder  stroomvoorzieningsomstandigheden binnen de normaal optredende variaties. Werktuigen met batterijvoeding moeten steeds aangeven wanneer de spanning beneden de vereiste  minimumwaarde daalt en moeten onder die omstandigheden correct blijven functioneren of automatisch  worden uitgeschakeld. 7.4. Elektronische werktuigen, met uitzondering van die van klasse I en van klasse II waarvoor e minder  dan 1 g bedraagt, moeten aan de metrologische eisen voldoen onder omstandigheden van hoge relatieve  vochtigheid bij de bovengrens van hun temperatuurbereik. 7.5. Het gedurende een langere tijd belasten van een werktuig van klassen II, III of IIII mag niet meer  dan een te verwaarlozen invloed hebben op de aanwijzing bij belasting of op de nulaanwijzing direct  na verwijdering van de last. 7.6. Onder andere omstandigheden moet het werktuig correct blijven functioneren of automatisch worden  uitgeschakeld. ONTWERP EN BOUW8. Algemene eisen8.1. Het werktuig moet zodanig zijn ontworpen en gebouwd dat het, wanneer het op de juiste wijze wordt  gebruikt en is geïnstalleerd en bij gebruik in een omgeving waarvoor het is bestemd, zijn  metrologische eigenschappen behoudt. De waarde van de massa moet worden aangegeven. 8.2. Bij blootstelling aan storingen mogen elektronische werktuigen geen significante fouten vertonen  of, indien zich een significante fout voordoet, dienen zij deze automatisch te detecteren en te  signaleren. Bij automatische detectie van een significante fout bij elektronische werktuigen moet een visueel  of geluidssignaal in werking treden en blijven werken tot de gebruiker de fout herstelt of de fout  zich niet langer voordoet. 8.3. Aan de eisen van de punten 8.1 en 8.2 moet permanent worden voldaan gedurende een normale  tijdsperiode gezien het beoogde gebruik van deze werktuigen. Digitale elektronische inrichtingen dienen altijd een adequate controle uit te oefenen op de  werking van het meetproces, het aanwijsorgaan en de opslag en overdracht van alle gegevens. Bij automatische detectie van een significante duurzaamheidsfout bij elektronische werktuigen moet  een visueel of geluidssignaal in werking treden en blijven werken tot de gebruiker de fout herstelt  of de fout zich niet langer voordoet. 8.4. Indien externe apparatuur via een passende interface op een elektronisch werktuig is aangesloten,  mag deze de metrologische eigenschappen van het werktuig niet nadelig beïnvloeden. 8.5. De werktuigen mogen geen eigenschappen bezitten die een frauduleus gebruik mogelijk maken, terwijl  de mogelijkheden voor ongewild verkeerd gebruik minimaal moeten zijn. Onderdelen die niet door de  gebruiker mogen worden gedemonteerd of bijgesteld, moeten ertegen zijn beveiligd. 8.6. De werktuigen moeten zodanig zijn ontworpen dat de in deze richtlijn voorgeschreven controles vlot  kunnen worden uitgevoerd. 9. Aanwijzing van de weegresultaten en andere gewichtswaardenDe aanwijzing van de weegresultaten en  andere gewichtswaarden moet nauwkeurig, ondubbelzinnig en niet-misleidend zijn en het aanwijsorgaan  moet zodanig zijn dat de aanwijzing onder normale gebruiksomstandigheden gemakkelijk moet kunnen  worden afgelezen. De namen en symbolen van de in punt 1 van deze bijlage bedoelde eenheden moeten in overeenstemming  zijn met het bepaalde in Richtlijn 80/181/EEG (1), waaraan het symbool voor het metriekkaraat,  namelijk "ct'', wordt toegevoegd. Aanwijzing boven het maximale weegvermogen (Max), verhoogd met 9 e, moet onmogelijk zijn. Een hulpaanwijsorgaan is alleen toegestaan achter het decimaalteken. Een inrichting die de  afleeseenheid onderverdeelt mag alleen tijdelijk worden gebruikt; afdrukken tijdens de werking  ervan moet onmogelijk zijn. Secundaire aanwijzingen mogen worden weergegeven op voorwaarde dat zij niet met primaire  aanwijzingen kunnen worden verward. 10. Afdrukken van weegresultaten en andere gewichtswaardenAfgedrukte resultaten moeten juist, goed  herkenbaar en ondubbelzinnig zijn. De afdruk moet duidelijk, leesbaar, onuitwisbaar en blijvend  zijn. 11. WaterpasstellingWaar zulks dienstig is, moeten werktuigen zijn voorzien van een inrichting tot  waterpasstelling en een waterpas met voldoende gevoeligheid om het werktuig in de juiste stand te  kunnen opstellen. 12. NulstellingDe werktuigen mogen zijn uitgerust met een nulstelinrichting. De werking van deze  inrichting moet een nauwkeurige nulstelling mogelijk maken en mag geen onjuiste meetresultaten  veroorzaken. 13. Tarra-inrichtingen en vooraf ingestelde tarra-inrichtingenDe werktuigen kunnen een of meer  tarra-inrichtingen en een vooraf ingestelde tarra-inrichting hebben. De werking van de  tarra-inrichtingen moet leiden tot een nauwkeurige instelling van de nulaanwijzing en een juiste  nettoweging verzekeren. Met de werking van de vooraf ingestelde tarra-inrichtingen moet een juiste  bepaling van de berekende nettowaarde gewaarborgd zijn. 14. Werktuigen voor rechtstreekse verkoop aan het publiek met een maximaal weegvermogen dat niet groter  is dan 100 kg - aanvullende voorschriftenBij werktuigen voor rechtstreekse verkoop aan het publiek  moet op duidelijke wijze voor de klant alle belangrijke informatie zijn aangegeven met betrekking  tot de weegverrichting en, bij werktuigen met prijsaanwijzing, inzake de prijsberekening van het te  kopen artikel. Voor zover aangegeven, moet de te betalen prijs nauwkeurig zijn. Bij prijsberekenende werktuigen moeten de essentiële gegevens voldoende lang worden weergegeven om  goed door de klant te kunnen worden afgelezen. Prijsberekenende werktuigen mogen alleen andere functies dan artikelgewijze weging en  prijsberekening verrichten indien alle aanwijzingen met betrekking tot elke verrichting duidelijk,  ondubbelzinnig en overzichtelijk op een voor de klant bestemde bon of etiket worden afgedrukt. De werktuigen mogen geen eigenschappen vertonen waardoor direct of indirect aanwijzingen worden  gegeven waarvan de interpretatie moeilijk of tijdrovend is. De werktuigen moeten de klanten beschermen tegen onjuiste verkoopverrichtingen als gevolg van een  slechte werking. Hulpaanwijsinrichtingen en inrichtingen die de afleeseenheid onderverdelen zijn niet toegestaan. Aanvullende inrichtingen zijn slechts toegestaan indien zij niet de mogelijkheid bieden van  frauduleus gebruik. Op soortgelijke werktuigen als de normaliter voor rechtstreekse verkoop aan het publiek gebruikte  werktuigen moet, indien zij niet aan de voorwaarden van dit hoofdstuk voldoen, dichtbij de  aanwijzing de onuitwisbare vermelding "niet voor gebruik bij rechtstreekse verkoop aan het  publiek'' zijn aangebracht. 15. Werktuigen met prijsetiketteringWerktuigen met prijsetikettering moeten voldoen aan de eisen voor  werktuigen met prijsaanwijzing voor directe verkoop aan het publiek, voor zover zij op het werktuig  in kwestie toepasselijk zijn. Beneden een minimaal bereik moet het afdrukken van een prijsetiket  onmogelijk zijn. (1) PB nr. L 39 van 15. 2. 1980, blz. 40. (2) PB nr. L 2 van 3. 1. 1985, blz. 11. (1) PB nr. L 39 van 15. 2. 1980, blz. 40.  BIJLAGE II 1. EG-typeonderzoek1.1. Het EG-typeonderzoek is de procedure waarbij een aangewezen instantie vaststelt en verklaart dat  een voor de beoogde produktie representatief werktuig voldoet aan de desbetreffende bepalingen van  deze richtlijn. 1.2. De aanvraag om een typeonderzoek wordt door de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde  gemachtigde vertegenwoordiger ingediend bij één enkele aangewezen instantie. De aanvraag omvat: - naam en adres van de fabrikant en van de gemachtigde vertegenwoordiger, indien de aanvraag door  hem wordt ingediend; - een schriftelijke verklaring dat er geen aanvraag bij een andere aangewezen instantie is  ingediend; - de technische documentatie zoals beschreven in bijlage III. De aanvrager stelt een voor de beoogde produktie representatief werktuig, hierna "type'' genoemd,  ter beschikking van de aangewezen instantie. 1.3. De aangewezen instantie: 1.3.1. onderzoekt de documentatie betreffende het ontwerp en controleert of het type in overeenstemming  met deze documentatie is vervaardigd; 1.3.2. stelt in overleg met de aanvrager de plaats vast waar de onderzoeken en/of proeven moeten worden  uitgevoerd; 1.3.3. verricht de passende onderzoeken en/of proeven of laat deze verrichten om te controleren of de door  de fabrikant gekozen oplossingen voldoen aan de fundamentele voorschriften, wanneer de in artikel 5  bedoelde normen niet zijn toepgeast; 1.3.4. verricht de passende onderzoeken en/of proeven of laat deze verrichten om te controleren of,  wanneer de fabrikant heeft besloten de desbetreffende normen toe te passen, deze ook werkelijk zijn  toegepast, zodat de overeenstemming met de fundamentele voorschriften is gewaarborgd. 1.4. Indien het type voldoet aan de bepalingen van deze richtlijn, verstrekt de aangewezen instantie een  EG-typegoedkeuringscertificaat aan de aanvrager. Het certificaat bevat de conclusies van het  onderzoek, alsmede eventuele voorwaarden voor de geldigheid, de noodzakelijke gegevens voor de  identificatie van het goedgekeurde werktuig en, voor zover van toepassing, een beschrijving van de  werking daarvan. De relevante technische gegevens, zoals tekeningen en schema's, worden als bijlage  bij het EG-typegoedkeuringscertificaat gevoegd. Het certificaat heeft een geldigheidsduur van tien jaar vanaf de datum van afgifte en kan  vervolgens telkens voor tien jaar worden verlengd. In geval van essentiële wijzigingen in het  ontwerp van het werktuig, bij voorbeeld ten gevolge van de toepassing van nieuwe technieken, kan de  geldigheidsduur van het certificaat worden beperkt tot twee jaar en worden verlengd met drie jaar. 1.5. Elke aangewezen instantie stelt periodiek aan alle Lid-Staten een lijst ter beschikking van: - de ontvangen aanvragen om een EG-typeonderzoek, - de verstrekte EG-typegoedkeuringscertificaten, - de afgewezen aanvragen om een typecertificaat, - de aanvullingen op en wijzigingen van reeds verstrekte documenten. Bovendien stelt elke aangewezen instantie in geval van intrekking van een  EG-typegoedkeuringscertificaat alle Lid-Staten hiervan onmiddellijk in kennis. Elke Lid-Staat stelt deze gegevens ter beschikking van de instanties die hij heeft aangewezen. 1.6. De overige aangewezen instanties kunnen een afschrift krijgen van de certificaten en van de  bijlagen daarbij. 1.7. De aanvrager houdt de aangewezen instantie die het EG-typegoedkeuringscertificaat heeft verstrekt  op de hoogte van elke wijziging in het goedgekeurde type. Voor wijzigingen in het goedgekeurde type moet aanvullende goedkeuring worden verleend door de  aangewezen instantie die het EG-typegoedkeuringscertificaat heeft afgegeven, indien dergelijke  wijzigingen van invloed zijn op de overeenstemming met de fundamentele voorschriften van deze  richtlijn of op de voor het werktuig voorgeschreven gebruiksomstandigheden. Deze aanvullende  goedkeuring wordt gegeven in de vorm van een aanvulling op het oorspronkelijke  EG-typegoedkeuringscertificaat. 2. EG-verklaring van overeenstemming met het type (Waarborg van de kwaliteit van de produktie)2.1. Die EG-verklaring van overeenstemming met het type (Waarborg van de kwaliteit van de produktie) is  de procedure waarbij de fabrikant die aan de verplichtingen van punt 2.2 voldoet, verklaart dat de  betrokken werktuigen in voorkomend geval in overeenstemming zijn met het type als beschreven in het  EG-typegoedkeuringscertificaat en aan de daarvoor geldende voorschriften van deze richtlijn  voldoen. De fabrikant brengt op elk werktuig het EG-merkteken en de in bijlage IV bedoelde opschriften aan. Het EG-merkteken gaat vergezeld van het identificatiesymbool van de aangewezen instantie die belast  is met het in punt 2.4 bedoelde EG-toezicht. 2.2. De fabrikant dient een adequaat kwaliteitssysteem te hebben opgezet overeenkomstig het bepaalde in  punt 2.3 en is onderworpen aan EG-toezicht als omschreven in punt 2.4. 2.3. Kwaliteitssysteem2.3.1. De fabrikant dient bij een aangewezen instantie een aanvraag om goedkeuring van zijn  kwaliteitssysteem in. De aanvraag omvat: - de garantie dat hij na goedkeuring van het kwaliteitssysteem de daaruit voortvloeiende  verplichtingen zal nakomen; - de garantie het goedgekeurde kwaliteitssysteem te onderhouden om de blijvende geschiktheid en  doeltreffendheid ervan te waarborgen. De fabrikant stelt alle relevante informatie, met name de documentatie over het kwaliteitssysteem  en de documentatie betreffende het ontwerp van het werktuig aan de aangewezen instantie ter  beschikking. 2.3.2. Het kwaliteitssysteem moet de overeenstemming van de werktuigen met het in het  EG-typegoedkeuringscertificaat beschreven type en met de voor deze werktuigen geldende  voorschriften van deze richtlijn waarborgen. Alle door de fabrikant gevolgde beginselen, voorschriften en bepalingen moeten systematisch en  ordelijk worden vastgelegd in een documentatie van schriftelijk geformuleerde voorschriften,  procedureregels en instructies. Deze documentatie over het kwaliteitssysteem moet zorgen voor een  goed begrip van de kwaliteitsprogramma's, plannen, handleidingen en rapporten. De documentatie moet met name een adequate beschrijving omvatten van: - de kwaliteitsdoelstellingen, het organisatieschema, de verantwoordelijkheden en bevoegdheden van  de bedrijfsleiding met betrekking tot de produktkwaliteit; - het fabricageproces, de kwaliteitscontrole- en kwaliteitsborgtechnieken en de systematisch toe te  passen maatregelen; - onderzoeken en proeven voor, tijdens en na de fabricage en de frequentie waarmee deze zullen  worden uitgevoerd; - de middelen om controle uit te oefenen op het bereiken van de vereiste produktkwaliteit en de  doeltreffende werking van het kwaliteitssysteem. 2.3.3. De aangewezen instantie onderzoekt en beoordeelt het kwaliteitssysteem om na te gaan of het voldoet  aan de in punt 2.3.2 bedoelde voorschriften. Zij gaat ervan uit dat aan deze voorschriften is  voldaan wanneer bij de kwaliteitssystemen de betreffende geharmoniseerde norm wordt toegepast. De aangewezen instantie stelt de fabrikant van haar besluit in kennis en licht de overige  aangewezen instanties daarover in. De kennisgeving aan de fabrikant bevat de conclusies van het  onderzoek en, in geval van afwijzing, de motivering van het besluit. 2.3.4. De fabrikant of zijn gemachtigde vertegenwoordiger houdt de aangewezen instantie die het  kwaliteitssysteem heeft goedgekeurd, op de hoogte van elke aanpassing van het kwaliteitssysteem in  verband met veranderingen die voortvloeien uit bij voorbeeld nieuwe technieken en  kwaliteitsconcepten. 2.3.5. Een aangewezen instantie die de goedkeuring van een kwaliteitssysteem intrekt, stelt de overige  aangewezen instanties daarvan in kennis. 2.4. EG-toezicht2.4.1. Het EG-toezicht heeft tot doel ervoor te zorgen dat de fabrikant naar behoren voldoet aan de  verplichtingen die uit het goedgekeurde kwaliteitssysteem voortvloeien. 2.4.2. De fabrikant verleent de aangewezen instantie voor controledoeleinden toegang tot de fabricage-,  controle-, beproevings- en opslagruimten en verstrekt haar alle nodige informatie, met name: - documentatie over het kwaliteitssysteem, - de technische documentatie, - de kwaliteitsrapporten zoals controleverslagen, testgegevens, ijkgegevens, kwalificatierapporten  van het betrokken personeel, enz. De aangewezen instantie verricht periodiek inspecties om na te gaan of de fabrikant het  kwaliteitssysteem in stand houdt en toepast; hij verstrekt de fabrikant een inspectierapport. Voorts kan de aangewezen instantie onaangekondigde bezoeken bij de fabrikant brengen. Bij  dergelijke bezoeken kan de aangewezen instantie volledige of gedeeltelijke inspecties verrichten.  Zij verstrekt de fabrikant een rapport van het bezoek en eventueel een inspectierapport. 2.4.3. De aangewezen instantie vergewist zich ervan dat de fabrikant het goedgekeurde kwaliteitssysteem  toepast en in stand houdt. 3. EG-goedkeuring3.1. De EG-goedkeuring is de procedure waarbij een aangewezen instantie controleert en verklaart dat de  betrokken werktuigen in voorkomend geval in overeenstemming zijn met het type dat is beschreven in  het EG-typegoedkeuringscertificaat en voldoen aan de desbetreffende voorschriften van deze  richtlijn. De aangewezen instantie brengt op ieder werktuig het EG-merkteken aan. 3.2. Ieder werktuig wordt onderzocht en er worden passende proeven als omschreven in de betreffende in  artikel 5 bedoelde normen of gelijkwaardige proeven verricht, ten einde overeenstemming van de  werktuigen met de fundamentele voorschriften van deze richtlijn te waarborgen. 3.3. Het in punt 3.1 bedoelde EG-merkteken gaat vergezeld van het identificatiesymbool van de aangewezen  instantie. 3.4. Voor de niet aan een EG-typegoedkeuring onderworpen werktuigen, moet de in bijlage III bedoelde  documentatie betreffende het ontwerp toegankelijk zijn voor de aangewezen instantie voor zover deze  daarom verzoekt. 4. EG-keuring per eenheid4.1. De EG-keuring per eenheid is de procedure waarbij een aangewezen instantie controleert en verklaart  dat een werktuig dat in het algemeen voor een specifieke toepassing is ontworpen, voldoet aan de  desbetreffende voorschriften van deze richtlijn. De aangewezen instantie brengt op het werktuig het  EG-merkteken aan. 4.2. Het werktuig wordt onderzocht en er worden passende proeven als omschreven in de betreffende in  artikel 5 bedoelde normen of gelijkwaardige proeven verricht, ten einde overeenstemming van de  werktuigen met de betreffende voorschriften van deze richtlijn te waarborgen. 4.3. Het in punt 4.1 bedoelde EG-merkteken gaat vergezeld van het identificatiesymbool van de aangewezen  instantie. 4.4. De ontwerpdocumentatie van het werktuig als omschreven in bijlage III wordt ter beschikking gesteld  van de aangewezen instantie. 5. Gemeenschappelijke bepalingen5.1. De EG-verklaring van overeenstemming met het type (Waarborg van de kwaliteit van de produktie), de  EG-keuring en de EG-keuring per eenheid kunnen bij de fabrikant worden uitgevoerd of op een andere  plaats indien het werktuig voor het vervoer naar de plaats van gebruik niet behoeft te worden  gedemonteerd, indien het werktuig voor het in werking stellen op de plaats van gebruik niet behoeft  te worden gemonteerd of er geen andere technische installatiewerkzaamheden zijn vereist die van  invloed kunnen zijn op de prestatie van het werktuig en indien de waarde van de zwaartekracht op de  plaats van het in werking stellen in aanmerking wordt genomen, of indien de prestatie van het  werktuig niet wordt beïnvloed door variaties in de zwaartekracht. In alle overige gevallen moeten  zij worden uitgevoerd op de plaats van gebruik van het werktuig. 5.2. Indien de prestatie van het werktuig wordt beïnvloed door variaties in de zwaartekracht, mogen de  in punt 5.1 bedoelde procedures in twee fasen worden verricht, waarbij de tweede fase alle  onderzoeken en proeven omvat waarvan het resultaat afhankelijk van de zwaartekracht is en de eerste  fase alle andere onderzoeken en proeven. De tweede fase wordt uitgevoerd op de plaats van gebruik  van het werktuig. Indien een Lid-Staat op zijn grondgebied zwaartekrachtgebieden heeft afgebakend,  mag de uitdrukking "op de plaats van gebruik van het werktuig'' worden geïnterpreteerd als "in het  zwaartekrachtgebied van gebruik van het werktuig''. 5.3.1. Indien een fabrikant voor de uitvoering in twee fasen van een van de in punt 5.1 vermelde  procedures heeft gekozen en indien deze twee fasen door verschillende instanties worden uitgevoerd,  moet op een werktuig dat de eerste fase van de betrokken procedure heeft ondergaan het  identificatiesymbool van de bij die fase betrokken aangewezen instantie zijn aangebracht. 5.3.2. De instantie die de eerste fase van de procedure heeft uitgevoerd geeft voor elk van de werktuigen  een certificaat af dat de noodzakelijke gegevens voor identificatie van het werktuig bevat en  waarin de verrichte onderzoeken en proeven nader zijn aangegeven. De instantie die de tweede fase van de procedure uitvoert, verricht de onderzoeken en proeven die  nog niet hebben plaatsgevonden. 5.3.3. De fabrikant die in de eerste fase voor de EG-verklaring van overeenstemming met het type (Waarborg  van de kwaliteit van de produktie) heeft gekozen, kan in de tweede fase dezelfde procedure  toepassen of besluiten in de tweede fase gebruik te maken van de EG-keuring. 5.3.4. Na voltooiing van de tweede fase worden op het werktuig het EG-merkteken en het  identificatiesymbool van de met de tweede fase belaste aangewezen instantie aangebracht.  BIJLAGE III TECHNISCHE DOCUMENTATIE BETREFFENDE HET ONTWERP De technische documentatie  moet een duidelijk beeld geven van ontwerp, fabricage en werking van het produkt, en dient de  beoordeling van de overeenstemming met de voorschriften van de richtlijn mogelijk te maken. De documentatie omvat, voor zover dat voor de beoordeling van belang is: - een algemene beschrijving van het type; - ontwerp- en fabricagetekeningen en schema's van delen en onderdelen, circuits, enz.; - beschrijvingen en toelichtingen die nodig zijn voor begrip van het bovenstaande, de werking van  het instrument inbegrepen; - een lijst van de in artikel 5 bedoelde normen die geheel of gedeeltelijk zijn toegepast en  beschrijvingen van de oplossingen die zijn gekozen om aan de fundamentele voorschriften te voldoen,  indien de in artikel 5 bedoelde normen niet zijn toegepast; - resultaten van verrichte ontwerpberekeningen en onderzoeken, enz.; - testrapporten; - de EG-goedkeuringscertificaten en de bijbehorende testresultaten betreffende werktuigen die  elementen bevatten welke met die van het ontwerp identiek zijn.  BIJLAGE IV 1. Werktuigen die aan de EG-conformiteitsbeoordelingsprocedure zijn onderworpen1.1. Deze werktuigen moeten zijn voorzien van: a) - het EG-merkteken van overeenstemming bestaande uit het symbool CE, zoals aangegeven in bijlage  VI, gevolgd door de laatste twee cijfers van het jaar waarin het is aangebracht; - het identificatiesymbool van de aangewezen instantie(s) die zich heeft (hebben) belast met het  EG-toezicht of de EG-keuring. Bovengenoemde merktekens en opschriften moeten duidelijk gegroepeerd op het werktuig zijn  aangebracht; b) een groen vierkant vignet van minimaal 12,5 bij 12,5 mm, met daarop een zwarte hoofdletter M; c) de volgende opschriften: - voor zover van toepassing, het nummer van het EG-typegoedkeuringscertificaat, - fabrieksmerk of naam van de fabrikant, - de nauwkeurigheidsklasse binnen een ovaal of binnen twee horizontale lijnen die door twee halve  cirkels zijn verbonden: - maximaal weegvermogen in de vorm "Max . . .'', - minimaal weegvermogen in de vorm "Min . . .'', - ijkeenheid in de vorm "e = . . .'', en, voor zover van toepassing, - serienummer, - bij werktuigen bestaande uit afzonderlijke maar aangekoppelde delen: een identificatiemerkteken  op elk onderdeel, - afleeseenheid, indien niet gelijk aan e, in de vorm "d = . . .'', - tarra-optelvermogen in de vorm "T = + . . .'', - tarra-aftrekvermogen, indien niet gelijk aan Max, in de vorm "T =   . . .'', - tarra-afleeseenheid, indien niet gelijk aan d, in de vorm "dT = . . .'', - grensbelasting, indien niet gelijk aan Max, in de vorm "Lim = . . .'', - bijzondere temperatuurgrenzen in de vorm " . . . gC/. . . gC'', - verhouding gewichtendrager/lastdrager. 1.2. De werktuigen moeten adequate voorzieningen bevatten voor het aanbrengen van het EG-merkteken van  overeenstemming en/of andere opschriften. Deze moeten van zodanige aard zijn dat het merkteken en  de opschriften niet zonder beschadiging kunnen worden verwijderd en dat het merkteken en de  opschriften zichtbaar zijn wanneer het werktuig zich in de normale gebruikspositie bevindt. 1.3. Indien van een opschriftenplaat gebruik wordt gemaakt, moet deze kunnen worden verzegeld, tenzij  deze niet kan worden verwijderd zonder beschadiging. Indien de plaat kan worden verzegeld, moet er  een controlemerkteken op kunnen worden aangebracht. 1.4. De opschriften "Max'', "Min'', "e'', "d'', moeten worden herhaald in de nabijheid van de aanwijzing  van het resultaat, althans indien zij daar niet reeds zijn geplaatst. 1.5. Elke lastvereffeningsinrichting die verbonden is of verbonden kan worden met een of meer  lastdragers, moet zijn voorzien van de desbetreffende opschriften met betrekking tot die  lastdragers. 2. Overige werktuigenDe overige werktuigen moeten zijn voorzien van: - het fabrieksmerk of de naam van de fabrikant- het maximale weegvermogen in de vorm "Max . .  .''. Deze werktuigen mogen niet voorzien zijn van het in punt 1.1. b) bedoelde vignet. 3. Beperkend gebruikssymbool als bedoeld in artikel 12Dit symbool wordt gevormd door een zwarte  hoofdletter M op een rode vierkante ondergrond van minimaal 25 bij 25 mm, waarbij het geheel  diagonaal is doorgekruist.  BIJLAGE V Hieronder zijn de minimumcriteria aangegeven die door de Lid-Staten moeten  worden toegepast bij het aanwijzen van instanties voor de uitvoering van de taken met betrekking  tot de in artikel 8 bedoelde procedures. 1.  De instanties moeten over het vereiste personeel en de noodzakelijke middelen en apparatuur  beschikken. 2.  Het personeel moet blijk geven van technische bekwaamheid en professionele integriteit. 3.  De instanties moeten onafhankelijk van alle kringen, groepen of personen werken, die direct of  indirect belangen hebben op het gebied van niet-automatische weegwerktuigen, voor wat betreft de  uitvoering van proeven, het opstellen van verslagen, de afgifte van certificaten en het uitoefenen  van het in deze richtlijn voorgeschreven toezicht. 4.  Het personeel moet het beroepsgeheim bewaren. 5.  De instanties moeten een wettelijke aansprakelijkheidsverzekering aangaan indien hun wettelijke  aansprakelijkheid volgens de nationale wetgeving niet door de overheid is gedekt. De Lid-Staten controleren op gezette tijdstippen of aan de voorwaarden van de punten 1 en 2 is  voldaan.  BIJLAGE VI


title: Richtlijn 2014/100/EU van de Commissie van 28 oktober 2014 tot wijziging van Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart  Voor de EER relevante tekst

text:
               29.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 308/82

         RICHTLIJN 2014/100/EU VAN DE COMMISSIE
   van 28 oktober 2014
   tot wijziging van Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2002/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 betreffende de invoering van een communautair monitoring- en informatiesysteem voor de zeescheepvaart en tot intrekking van Richtlijn 93/75/EEG van de Raad (1), en met name artikel 27, lid 2,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De concurrentiekracht van het Europees zeevervoer kan worden bevorderd door een efficiënter gebruik van hulpbronnen en een beter gebruik van elektronische informatie.

               (2)

               Om de efficiëntie te maximaliseren en dubbel werk te vermijden, moet worden gebouwd op de bestaande nationale en uniale platformen, technische oplossingen en normen, en moet ook voordeel worden gehaald uit eerdere investeringen.

               (3)

               Het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie, SafeSeaNet, dat is opgericht overeenkomstig Richtlijn 2002/59/EG, bevordert niet alleen de maritieme veiligheid, de beveiliging van de havens en de zee, de bescherming van het milieu en de voorbereidheid op vervuiling, maar laat in overeenstemming met de Uniewetgeving ook de uitwisseling toe van aanvullende informatie om efficiënt verkeer en vervoer op zee te bevorderen.

               (4)

               Om kosten te besparen, de oprichting van meerdere stuurgroepen te vermijden en voordeel te halen uit de ervaringen van de HLSG, moeten de beheersbeginselen en de taken van SafeSeaNet worden aangepast, zodat de onder de richtlijn vallende aanvullende gebieden worden bestreken.

               (5)

               Volgens Richtlijn 2002/59/EG moeten de lidstaten en de Commissie samenwerken aan de ontwikkeling en modernisering van het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie op grond van de ervaringen die zij hebben opgedaan met de exploitatie, het potentieel en de functies van het systeem, met als doel het systeem te verbeteren en rekening houdend met de ontwikkelingen in de informatie- en communicatietechnologie.

               (6)

               Er is zowel ervaring opgedaan als technische vooruitgang geboekt, in het bijzonder bij de ontwikkeling van een interoperabel systeem voor gegevensuitwisseling dat informatie uit SafeSeaNet kan combineren met informatie uit de andere toezichts- en volgsystemen van de Unie (CleanSeaNet, het datacentrum van de Europese Unie voor het op lange afstand identificeren en volgen van schepen (EU LRIT Data Centre) en Thetis) en uit externe systemen (bijv. satelliet-AIS). Daardoor kunnen maritieme diensten verder worden geïntegreerd. Op het vlak van satelliet-AIS zijn, ook door de lidstaten, verschillende initiatieven genomen, die de operationele voordelen van toegang tot satelliet-AIS-gegevens bevestigen.

               (7)

               Uit de systemen en applicaties die door het EMSA worden beheerd, kunnen de autoriteiten van de lidstaten en de Unie uitgebreide informatie halen over bijvoorbeeld scheepsposities, gevaarlijke vracht, vervuiling enz. De systemen en applicaties leveren ook ondersteunende diensten, onder meer voor kustwachten, bij de bestrijding van piraterij en voor het maken van statistieken, overeenkomstig de toegangsrechten die zijn toegekend in overeenstemming met het „Interface and Functionalities Control Document” (IFCD) dat is opgesteld en wordt gehandhaafd krachtens artikel 22 bis en bijlage III van de richtlijn.

               (8)

               Het beheer en de technologische verbeteringen van het systeem worden geregeld met de lidstaten besproken in de stuurgroep op hoog niveau (HLSG) van SafeSeaNet, die is opgericht bij Besluit 2009/584/EG van de Commissie (2). Ook de verbeteringen die hebben geleid tot de technische integratie van de verschillende systemen en applicaties, worden door deze groep besproken. Uit deze vooruitgang en uit de door het Europees Agentschap voor veiligheid op zee uitgevoerde tests van een geïntegreerde omgeving voor scheepvaartgegevens, zijn synergieën, verbeterde systeemkenmerken en diensten voortgevloeid.

               (9)

               Bijlage III bij Richtlijn 2002/59/EG moet daarom worden aangepast aan de technische vooruitgang die is geboekt in het licht van de ervaringen met SafeSeaNet.

               (10)

               Bijlage III van de VTMIS-richtlijn, die het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie dekt en verwijst naar andere relevante Uniewetgeving, moet worden verduidelijkt door de opname van de handelingen van de Unie die op SeaSafeNet van toepassing zijn, zoals Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad (3), Richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad (4), Richtlijn 2009/16/EG van het Europees Parlement en de Raad (5) en Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad (6). In verband met de genoemde wetgeving kan het gebruik van SafeSeaNet de uitwisseling en het delen van gegevens verder bevorderen en het gebruik van het systeem, het geïntegreerd informatiesysteem en een platform voor de convergentie en de interoperabiliteit van maritieme systemen en applicaties verder bevorderen, met inbegrip van op ruimtevaart gebaseerde technologieën.

               (11)

               De ontwikkelingen die in deze richtlijn worden vermeld, kunnen ook een centrale rol spelen in de ontwikkeling van een gemeenschappelijke gegevensuitwisselingsstructuur (CISE) op maritiem gebied, een vrijwillig samenwerkingsproces in de Europese Unie om het delen van relevante informatie tussen de bij de maritieme bewaking betrokken autoriteiten verder te verbeteren en te bevorderen.

               (12)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS),

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage III bij Richtlijn 2002/59/EG wordt vervangen door de tekst in de bijlage bij de onderhavige richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 18 november 2015 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 28 oktober 2014.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 208 van 5.8.2002, blz. 10.

      (2)  Besluit 2009/584/EG van de Commissie van 31 juli 2009 tot oprichting van een stuurgroep op hoog niveau voor het SafeSeaNet (PB L 201 van 1.8.2009, blz. 63).

      (3)  Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen (PB L 332 van 28.12.2000, blz. 81).

      (4)  Richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en de invoering van sancties, met inbegrip van strafrechtelijke sancties, voor verontreinigingsdelicten (PB L 255 van 30.9.2005, blz. 11).

      (5)  Richtlijn 2009/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende havenstaatcontrole (PB L 131 van 28.5.2009, blz. 57).

      (6)  Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG (PB L 283 van 29.10.2010, blz. 1).

      BIJLAGE

            „BIJLAGE III
            ELEKTRONISCHE BERICHTEN EN HET SYSTEEM VOOR DE UITWISSELING VAN MARITIEME INFORMATIE VAN DE UNIE (SAFESEANET)
            1.   Algemene opzet en architectuur

            Het systeem voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie, SafeSeaNet, dient voor de ontvangst, opslag, opvraging en uitwisseling van informatie ten behoeve van de maritieme veiligheid, de veiligheid in de haven en op zee, de bescherming van het mariene milieu en de efficiëntie van de scheepvaart en het vervoer op zee.
            SafeSeaNet is een gespecialiseerd systeem dat is opgezet om de uitwisseling van informatie in elektronisch formaat tussen de lidstaten te vergemakkelijken en om de Commissie en de lidstaten overeenkomstig de wetgeving van de Unie relevante informatie te bezorgen. Het bestaat uit een netwerk van de nationale SafeSeaNet-systemen die in de lidstaten zijn geplaatst en een centraal SafeSeaNet-systeem dat als knooppunt fungeert.
            Het netwerk voor de uitwisseling van maritieme informatie van de Unie zal alle nationale SafeSeaNet-systemen verbinden die overeenkomstig deze richtlijn zijn opgezet, inclusief het centrale SafeSeaNet-systeem.
            2.   Beheer, exploitatie, ontwikkeling en onderhoud

            2.1.   Verantwoordelijkheden

            2.1.1.   Nationale SafeSeaNet-systemen

            De lidstaten dienen een nationaal SafeSeaNet-systeem op te zetten en te onderhouden waarmee maritieme informatie wordt uitgewisseld tussen gemachtigde gebruikers, onder de verantwoordelijkheid van een nationale bevoegde autoriteit (NCA).
            De NCA is verantwoordelijk voor het beheer van het nationale systeem, met inbegrip van de nationale coördinatie van de gebruikers respectievelijk verstrekkers van de gegevens, en zorgt ervoor dat UN LOCODES worden aangewezen en dat de nodige nationale IT-infrastructuur en de procedures zoals beschreven in het in punt 2.3 bedoelde „Interface and Functionalities Control Document” worden opgezet en onderhouden.
            Het nationale SafeSeaNet-systeem maakt de verbinding mogelijk van de onder de verantwoordelijkheid van de NCA gemachtigde gebruikers en kan voor geïdentificeerde scheepvaartactoren worden opengesteld (scheepseigenaren, agenten, kapiteins, verladers e.a.), indien zij daartoe door de NCA worden gemachtigd, met name om de elektronische indiening van verslagen overeenkomstig het recht van de Unie te vergemakkelijken.
            2.1.2.   Centraal SafeSeaNet-systeem

            De Commissie is, in samenwerking met de lidstaten, verantwoordelijk voor het beheer en de ontwikkeling op beleidsniveau van het centrale SafeSeaNet-systeem, alsmede voor het toezicht op het SafeSeaNet-systeem, terwijl het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid in samenwerking met de lidstaten en de Commissie en overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad (1) verantwoordelijk is voor:

                        —

                        de technische implementatie van en de documentatie over SafeSeaNet;

                        —

                        de ontwikkeling, bediening en integratie van de elektronische berichten en gegevens, alsook het onderhoud van de interfaces van de verschillende informatiesystemen in deze richtlijn en het centrale SafeSeaNet-systeem als bedoeld in punt 3.

                  Het centrale SafeSeaNet fungeert als een knooppunt, verbindt alle nationale SafeSeaNet-systemen en zet de noodzakelijke IT-infrastructuur en procedures op, zoals beschreven in het in punt 2.3 bedoelde „Interface and Functionalities Control Document”.
            2.2.   Regels voor het beheer

            De Commissie richt een stuurgroep op hoog niveau op die zijn eigen reglement opstelt, is samengesteld uit vertegenwoordigers van de lidstaten en van de Commissie, en die als taak heeft:

                        —

                        aanbevelingen te doen met het oog op verbetering van de effectiviteit en de beveiliging van SafeSeaNet,

                        —

                        passende begeleiding te bieden bij de ontwikkeling van SafeSeaNet,

                        —

                        de Commissie bij te staan bij de evaluatie van de prestaties van SafeSeaNet,

                        —

                        passende begeleiding te bieden bij de ontwikkeling van het interoperabel platform voor gegevensuitwisseling dat informatie van SafeSeaNet combineert met gegevens van de andere informatiesystemen als bedoeld in punt 3,

                        —

                        het in punt 2.3 bedoelde „Interface and Functionalities Control Document” en de toekomstige wijzigingen ervan goed te keuren,

                        —

                        richtsnoeren vast te stellen voor de verzameling en verspreiding via SafeSeaNet van informatie in verband met de door de lidstaten aangewezen bevoegde autoriteiten die in het kader van deze richtlijn relevante taken moeten uitvoeren,

                        —

                        contact te leggen met andere relevante werkfora, in het bijzonder de groep voor mariene administratieve vereenvoudiging en elektronische informatiediensten.

                  2.3.   „Interface and Functionalities Control Document” en technische documentatie

            De Commissie ontwikkelt en onderhoudt, in nauwe samenwerking met de lidstaten, een „Interface and Functionalities Control Document” (IFCD).
            Het IFCD bevat een gedetailleerde beschrijving van de capaciteitsvereisten en de procedures die gelden voor de nationale en centrale onderdelen van SafeSeaNet die ontwikkeld zijn voor de naleving van de desbetreffende Uniewetgeving.
            Het IFCD bevat regels voor:

                        —

                        gebruikerstoegang, richtsnoeren voor kwaliteitsbeheer voor de gegevens,

                        —

                        gegevensintegratie, als bedoeld in punt 3, en de verspreiding ervan via het SafeSeaNet-systeem,

                        —

                        operationale procedures voor het Agentschap en de lidstaten waarin de controlemechanismen voor de gegevenskwaliteit van SafeSeaNet worden bepaald,

                        —

                        veiligheidsvoorschriften voor datadoorgifte en -uitwisseling, en

                        —

                        de archivering van informatie op nationaal en centraal niveau.

                  Het IFCD geeft de middelen weer voor opslag en beschikbaarheid van informatie over gevaarlijke of verontreinigende stoffen met betrekking tot geregelde diensten waarvoor overeenkomstig artikel 15 een uitzondering is toegestaan.
            Technische documentatie in verband met SafeSeaNet, zoals normen voor het formaat voor gegevensuitwisseling, interoperabiliteit met andere systemen en applicaties, gebruikshandleidingen, voorschriften voor beveiliging van het netwerk en referentiedatabanken ter ondersteuning van rapportageverplichtingen, wordt ontwikkeld en bijgehouden door het Agentschap, in samenwerking met de lidstaten.
            3.   Uitwisselen en delen van gegevens

            Het systeem gebruikt industrienormen en is compatibel met openbare en particuliere systemen voor het genereren, verschaffen of ontvangen van informatie binnen SafeSeaNet.
            De Commissie en de lidstaten werken samen om de haalbaarheid en de ontwikkeling te bestuderen van functies die het mogelijk moeten maken dat degenen die gegevens aanleveren, onder wie kapiteins, reders, agenten, exploitanten, verladers en betrokken autoriteiten, hun informatie slechts eenmaal hoeven in te voeren, rekening houdend met de voorschriften van Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten (2) en andere toepasselijke Uniewetgeving. De lidstaten zorgen ervoor dat de ingevoerde informatie beschikbaar is voor gebruik in alle betrokken rapportage-, meldings-, informatie-uitwisselings- en VTMIS-systemen.
            Hiertoe dienen de lidstaten de nodige interfaces te ontwikkelen en te onderhouden voor de automatische doorgifte van data langs elektronische weg naar SafeSeaNet.
            Het centrale SafeSeaNet wordt gebruikt voor de verspreiding van elektronische berichten en gegevens die worden uitgewisseld of gedeeld in overeenstemming met deze richtlijn en andere toepasselijke Uniewetgeving, onder meer:

                        —

                        Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen (3), wat betreft artikel 12, lid 3;

                        —

                        Richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en de invoering van sancties, met inbegrip van strafrechtelijke sancties, voor verontreinigingsdelicten (4), wat betreft artikel 10;

                        —

                        Richtlijn 2009/16/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende havenstaatcontrole (5), wat betreft artikel 24;

                        —

                        Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad, voor zover artikel 6 van toepassing is.

                  De exploitatie van het SafeSeaNet-systeem moet bijdragen tot de bevordering en instelling van de Europese maritieme vervoersruimte zonder grenzen.
            Wanneer internationaal vastgestelde regels de routing toelaten van LRIT-informatie met betrekking tot schepen van derde landen, worden SafeSeaNet-netwerken gebruikt voor verspreiding van de overeenkomstig artikel 6 ter van deze richtlijn ontvangen LRIT-informatie onder de lidstaten die een passend beveiligingsniveau hebben.
            4.   Beveiliging en toegangsrechten

            De centrale en nationale SafeSeaNet-systemen moeten voldoen aan de vereisten van deze richtlijn wat betreft de vertrouwelijkheid van informatie en de beveiligingsbeginselen en specificaties zoals omschreven in het IFCD, met name wat toegangsrechten betreft.
            De lidstaten leggen de identiteit vast van alle gebruikers aan wie overeenkomstig het IFCD een rol en een reeks toegangsrechten zijn toegewezen.”

         (1)  Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (PB L 208 van 5.8.2002, blz. 1).

         (2)  PB L 283 van 29.10.2010, blz. 1.

         (3)  PB L 332 van 28.12.2000, blz. 81.

         (4)  PB L 255 van 30.9.2005, blz. 11.

         (5)  PB L 131 van 28.5.2009, blz. 57.