Avis juridique important

|

31994L0067

Richtlijn 94/67/EG van de Raad van 16 december 1994 betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen

Publicatieblad Nr. L 365 van 31/12/1994 blz. 0034 - 0045 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 14 blz. 0186  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 14 blz. 0186

RICHTLIJN 94/67/EG VAN DE RAAD van 16 december 1994 betreffende de  verbranding van gevaarlijke afvalstoffenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 130 S, lid  1, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Overeenkomstig de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3), Overwegende dat de doelstellingen en beginselen van het milieubeleid van de Gemeenschap volgens  artikel 130 R van het Verdrag in het bijzonder gericht zijn op voorkoming van verontreiniging,  bestrijding van verontreiniging door bij voorrang aan de bron op te treden, en toepassing van het  beginsel dat de vervuiler betaalt; Overwegende dat de Commissie in de Resolutie van de Raad van 7 mei 1990 betreffende het  afvalstoffenbeleid (4) is verzocht haar voorstellen inzake verbrandingsinstallaties voor  industrieel afval met spoed te vervolledigen; Overwegende dat de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen emissies tot gevolg heeft die  verontreiniging kunnen veroorzaken en daardoor, indien niet op de juiste wijze beheerst, de  volksgezondheid en het milieu kunnen schaden; dat in sommige gevallen grensoverschrijdende  verontreiniging kan plaatsvinden; Overwegende dat derhalve preventief handelen is vereist om het milieu te beschermen tegen  gevaarlijke emissies als gevolg van de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen; Overwegende dat de huidige verschillen tussen de nationale bepalingen inzake de verbranding van  gevaarlijke afvalstoffen, en, in sommige gevallen, het ontbreken van dergelijke bepalingen, een  optreden op Gemeenschapsniveau rechtvaardigen; Overwegende dat de aanneming van deze richtlijn overeenkomstig artikel 130 T van het Verdrag niet  belet dat een Lid-Staat maatregelen voor een verdergaande bescherming van het milieu handhaaft of  treft die verenigbaar zijn met het Verdrag; Overwegende dat in artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende  afvalstoffen (5) is bepaald dat de Lid-Staten de nodige maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat  de nuttige toepassing of de verwijdering van afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de  gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen voor het milieu; dat te dien einde in artikel 9  van die richtlijn is bepaald dat iedere afvalverwerkende installatie of onderneming een vergunning  van de bevoegde instantie moet verkrijgen die onder meer betrekking heeft op de te nemen  voorzorgsmaatregelen; Overwegende dat in de artikelen 3 en 4 van Richtlijn 84/360/EEG van de Raad van 28 juni 1984  betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging (6)  is bepaald dat voor de exploitatie van industriële installaties die behoren tot de in die richtlijn  vermelde categorieën, waaronder afvalverbrandingsinstallaties, een voorafgaande vergunning is  vereist; Overwegende dat de overeenkomstig deze richtlijn opgerichte en geëxploiteerde  verbrandingsinstallaties tot doel hebben de met verontreiniging verband houdende risico's van  gevaarlijke afvalstoffen door middel van een oxidatieproces te verminderen, de hoeveelheid en het  volume van het afval te verkleinen en reststoffen voort te brengen die op veilige wijze kunnen  worden hergebruikt of verwijderd; Overwegende dat een hoog niveau van milieubescherming de vaststelling en handhaving van passende  bedrijfsvoorwaarden en emissiegrenswaarden voor verbrandingsinstallaties voor gevaarlijke  afvalstoffen in de Gemeenschap vergt; dat bijzondere bepalingen noodzakelijk zijn in het geval van  emissies van dioxinen en furanen, waarvoor het van essentieel belang is dat zij door gebruik van de  modernste technologie worden verminderd; Overwegende dat voor het controleren van de emissies op de naleving van de emissiegrenswaarden en  de richtwaarden voor de verontreinigende stoffen hoogwaardige meettechnieken vereist zijn; Overwegende dat een geïntegreerde bescherming van het milieu tegen de emissies van de verbranding  van gevaarlijke afvalstoffen vereist is; dat waterige afvalstoffen van het wassen van rookgassen  daarom slechts mogen worden geloosd na een aparte behandeling om de overgang van verontreiniging  van het ene milieucompartiment naar het andere te beperken; dat binnen twee jaar na de  inwerkingtreding van deze richtlijn specifieke emissiegrenswaarden voor verontreinigende stoffen in  dergelijke waterige afvalstoffen dienen te worden vastgesteld; Overwegende dat er bepalingen moeten worden vastgesteld voor gevallen waarin de emissiegrenswaarden  worden overschreden en voor technisch onvermijdelijke stilleggingen, storingen of defecten van de  reinigingsinstallaties; Overwegende dat het bijstoken van gevaarlijke afvalstoffen in niet in hoofdzaak voor de verbranding  van gevaarlijke stoffen bestemde installaties geen hogere emissies van verontreinigende stoffen mag  veroorzaken in het deel van het rookgasvolume dat door dit bijstoken vrijkomt; dat daarvoor dus  passende beperkingen dienen te gelden; Overwegende dat voor een betere bescherming van de gezondheid van personen en het milieu een snelle  aanpassing van de bestaande verbrandingsinstallaties aan de in deze richtlijn opgenomen  emissiegrenswaarden is vereist, om te voorkomen dat er meer gevaarlijke afvalstoffen naar deze  installaties worden overgebracht; Overwegende dat er een comité dient te worden ingesteld dat tot taak heeft de Commissie bij de  uitvoering van deze richtlijn en bij de aanpassing ervan aan de wetenschappelijke en technische  vooruitgang bij te staan; Overwegende dat de verslagen over de uitvoering van deze richtlijn voor de Commissie en de  Lid-Staten een belangrijke bron zijn van informatie over de vorderingen bij de ontwikkeling van  emissiebeheersingstechnieken; Overwegende dat er vóór 31 december 2000 voorstellen tot herziening van de emissiegrenswaarden en  bijbehorende bepalingen van deze richtlijn aan de Raad dienen te worden voorgelegd in het licht van  de verwachte ontwikkelingen in de stand van de technologie, de ervaringen met de exploitatie van de  verbrandingsinstallaties en de milieu-eisen, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 1.  Deze richtlijn strekt ertoe maatregelen en procedures vast te  stellen om de negatieve milieu-effecten van verbranding van gevaarlijke afvalstoffen, in het  bijzonder verontreiniging van lucht, bodem, oppervlaktewater en grondwater, alsmede de daaruit  voortvloeiende risico's voor de gezondheid van personen te voorkomen of, wanneer dat niet  uitvoerbaar is, zoveel mogelijk te verminderen, en te dien einde voor verbrandingsinstallaties voor  gevaarlijke afvalstoffen in de Gemeenschap passende exploitatievoorwaarden en emissiegrenswaarden  vast te stellen en te handhaven. 2.  Deze richtlijn doet niet af aan de andere communautaire voorschriften ter zake, met name  betreffende afvalstoffen en de bescherming van de gezondheid en veiligheid van werknemers bij  verbrandingsinstallaties. Artikel 2 In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. "gevaarlijke afvalstoffen": iedere vaste of vloeibare afvalstof als bedoeld in artikel 1, lid 4,  van Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen  (1). De volgende gevaarlijke afvalstoffen vallen echter niet onder het toepassingsgebied van de  onderhavige richtlijn: - brandbare vloeibare afvalstoffen, waaronder afgewerkte olie als omschreven in artikel 1 van  Richtlijn 75/439/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie (2),  indien zij voldoen aan de volgende drie criteria: i) de concentratie gepolychloreerde aromatische koolwaterstoffen, bijvoorbeeld polychloorbifenylen  (PCB's) of pentachloorfenol (PCP), bedraagt niet meer dan de in de communautaire regelgeving ter  zake vermelde concentraties, ii) deze afvalstoffen die niet gevaarlijk zijn ten gevolge van de aanwezigheid van andere  bestanddelen als genoemd in bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG in hoeveelheden of concentraties  die onverenigbaar zijn met de doelstellingen van artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG, en iii) de netto calorische waarde bedraagt ten minste 30 MJ per kg; - brandbare vloeibare afvalstoffen die in het rookgas dat rechtstreeks bij hun verbranding ontstaat  geen andere emissies kunnen veroorzaken dan die van gasolie als omschreven in artikel 1, lid 1, van  Richtlijn 75/716/EEG (3) en geen hogere concentratie van emissies dan door de verbranding van de  aldus omschreven gasolie wordt veroorzaakt; - gevaarlijke afvalstoffen die ontstaan bij de exploratie en de exploitatie van olie- en gasbronnen  vanaf offshore-installaties en die aan boord worden verbrand; - stedelijk afval dat onder de Richtlijnen 89/369/EEG (1) en 89/429/EEG (2) valt; - van de behandeling van stedelijk afvalwater afkomstig zuiveringsslib dat niet gevaarlijk is ten  gevolge van de aanwezigheid van bestanddelen als genoemd in bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG in  hoeveelheden of concentraties - tot de in artikel 1, lid 4, van die richtlijn bedoelde lijst van  gevaarlijke afvalstoffen is opgesteld, als bepaald door de Lid-Staten - die onverenigbaar zijn met  de doelstellingen van artikel 4 van Richtlijn 75/442/EEG. Deze uitsluiting doet niet af aan het  bepaalde in Richtlijn 86/278/EEG (3); 2. "verbrandingsinstallatie": elke technische inrichting die voor de verbranding door oxidatie van  gevaarlijke afvalstoffen, al dan niet met terugwinning van de geproduceerde verbrandingswarmte,  wordt gebruikt, met inbegrip van voorbehandeling, pyrolyse of andere thermische  behandelingsprocessen, bijvoorbeeld het plasmaproces, voor zover de produkten daarvan vervolgens  worden verbrand. Hieronder vallen ook de verbrandingsinstallaties waarin deze afvalstoffen als  gewone brandstof of voor het bijstoken ten behoeve van industriële processen worden gebruikt. Deze definitie omvat het terrein en de gehele installatie met de voorzieningen voor de  inontvangstname van afval, opslag en voorbehandeling, de verbrandingsoven, de systemen voor de  toevoer van afval, brandstof en lucht, de voorzieningen voor rookgas- en afvalwaterbehandeling,  alsook de apparatuur en systemen voor de regeling van het verbrandingsproces en voor het continu  registreren en bewaken van de verbrandingsomstandigheden. De volgende installaties vallen niet onder deze definitie: - verbrandingsinstallaties voor kadavers of dierlijke resten; - verbrandingsinstallaties voor infectieus ziekenhuisafval dat niet gevaarlijk is als gevolg van de  aanwezigheid van andere bestanddelen als genoemd in bijlage II van Richtlijn 91/689/EEG; of - verbrandingsinstallaties voor stedelijk afval waarin ook infectieus ziekenhuisafval wordt  verbrand dat niet wordt vermengd met andere afvalstoffen die gevaarlijk zijn doordat zij een van de  andere in bijlage III van Richtlijn 91/689/EEG genoemde eigenschappen bezitten; 3. "nieuwe verbrandingsinstallatie": een installatie waarvoor op of na de in artikel 18, lid 1,  genoemde datum een exploitatievergunning wordt verleend; 4. "bestaande verbrandingsinstallatie": een installatie waarvoor de oorspronkelijke  exploitatievergunning vóór de in artikel 18, lid 1, genoemde datum is verleend; 5. "emissiegrenswaarde": massaconcentratie van verontreinigende stoffen die in van installaties  afkomstige emissies gedurende een bepaalde periode niet mag worden overschreden; 6. "exploitant": iedere natuurlijke of rechtspersoon die de verbrandingsinstallatie exploiteert of  daarover economische zeggenschap bezit of aan wie een dergelijke zeggenschap is overgedragen. Artikel 3 1.  De in de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 75/442/EEG, in artikel 11 van de richtlijn  als aangevuld door artikel 3 van Richtlijn 91/689/EEG en in artikel 3 van Richtlijn 84/360/EEG  bedoelde vergunning wordt slechts verleend, indien uit de aanvraag blijkt dat de  verbrandingsinstallatie zodanig ontworpen en uitgerust is en geëxploiteerd zal worden dat alle  geschikte maatregelen ter voorkomig van milieuverontreiniging zullen zijn genomen en dat aan de  voorschriften van de artikelen 5 tot en met 12 van de onderhavige richtlijn zal worden voldaan. 2.  De door de bevoegde autoriteiten afgegeven vergunning vermeldt uitdrukkelijk de soorten en  hoeveelheden gevaarlijke afvalstoffen die in de verbrandingsinstallatie mogen worden verwerkt,  alsmede de totale capaciteit van de verbrandingsoven. 3.  Wanneer in een installatie die niet in hoofdzaak voor verbranding van gevaarlijke afvalstoffen  is bestemd, gevaarlijke afvalstoffen worden verbrand (bijstoken) waarvan de vrijkomende warmte  nooit meer bedraagt dan 40 % van de totale warmte die op dat moment vrijkomt, gelden ten minste de  volgende artikelen: - de artikelen 1 tot en met 5, - artikel 6, leden 1 en 5, - artikel 7, met inbegrip van de bepalingen betreffende de in de artikelen 10 en 11 bedoelde  meetvoorschriften, - artikel 9, - de artikelen 12, 13 en 14. 4.  De vergunning voor bijstoken als omschreven in lid 3 wordt slechts verleend, indien in de  aanvraag wordt aangetoond: - dat de branders voor gevaarlijke afvalstoffen zodanig zijn geplaatst en de afvalstoffen op  zodanige wijze worden toegevoegd dat deze afvalstoffen zo volledig mogelijk worden verbrand, en - dat volgens de in bijlage II beschreven berekeningen aan de bepalingen van artikel 7 zal worden  voldaan. Deze vergunning vermeldt uitdrukkelijk de soorten en hoeveelheden gevaarlijke afvalstoffen waarvoor  bijstoken is toegestaan. De vergunning vermeldt tevens de minimale en de maximale toevoer van deze  gevaarlijke afvalstoffen, de laagste en de hoogste calorische waarde ervan, alsmede de  maximumgehalten aan verontreinigende stoffen, bijvoorbeeld PCB's, PCP, chloor, fluor, zwavel en  zware metalen. De resultaten van de binnen zes maanden na de inbedrijfstelling onder de slechtst denkbare  omstandigheden verrichte metingen moeten uitwijzen dat aan de bepalingen van artikel 7 is voldaan.  De bevoegde autoriteiten kunnen voor deze periode ontheffing verlenen van het in lid 3 genoemde  percentage. Artikel 4 De aanvragen voor een vergunning en de besluiten van de bevoegde autoriteiten  dienaangaande, alsmede de resultaten van de in artikel 11 van deze richtlijn voorgeschreven  metingen worden overeenkomstig Richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije  toegang tot milieu-informatie (1) ter beschikking van het publiek gesteld. Artikel 5 1.  De exploitant treft alle nodige maatregelen met betrekking tot de aflevering en de  inontvangstneming van afvalstoffen om negatieve milieu-effecten, in het bijzonder verontreiniging  van lucht, bodem, oppervlaktewater en grondwater, alsmede risico's voor de gezondheid van personen  te voorkomen of, wanneer dat niet uitvoerbaar is, zoveel mogelijk te verminderen. Deze maatregelen  moeten ten minste voldoen aan de voorschriften van de leden 2 en 3. 2.  Voordat de afvalstoffen bij de verbrandingsinstallatie worden aanvaard, moet de exploitant een  beschrijving van de afvalstoffen ter beschikking zijn gesteld waarin zijn vermeld: - de fysische en, voor zover doenlijk, de chemische samenstelling van de afvalstoffen, alsmede alle  benodigde gegevens voor de beoordeling van de geschiktheid van die stoffen voor het beoogde  verbrandingsproces; - de gevaarlijke eigenschappen van de afvalstoffen, de stoffen waarmee zij niet mogen worden  gemengd en de bij behandeling van de afvalstoffen te treffen voorzorgsmaatregelen. 3.  Voordat de afvalstoffen bij de verbrandingsinstallatie worden aanvaard, moet de exploitant van  de installatie ten minste de volgende inontvangstnemingsprocedures volgen: - bepaling van de massa van de afvalstoffen; - controle van de documenten die vereist zijn op grond van Richtlijn 91/689/EEG alsmede, in  voorkomend geval, op grond van Verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993  betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de  Europese Gemeenschap (2) en de voorschriften voor het vervoer van gevaarlijke goederen; - tenzij dit niet dienstig is, moeten er, zo mogelijk voordat de lading wordt gelost,  representatieve monsters worden genomen om aan de hand van controles na te gaan of zij met de in  lid 2 bedoelde beschrijving overeenstemmen en om het de bevoegde autoriteiten mogelijk te maken de  aard van de behandelde afvalstoffen vast te stellen. Deze monsters moeten gedurende ten minste een  maand na de verbranding worden bewaard. 4.  De bevoegde autoriteiten kunnen een ontheffing van de leden 2 en 3 verlenen voor ondernemingen  of industriële inrichtingen die alleen eigen afvalstoffen verbranden op de plaats van voortbrenging  van de afvalstoffen, mits hetzelfde niveau van bescherming wordt bereikt. Artikel 6 1.  De installaties voor de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen worden zodanig  geëxploiteerd dat de afvalstoffen zo volledig mogelijk worden verbrand. Dit kan de toepassing van  geschikte afvalvoorbehandelingstechnieken vergen. 2.  Alle verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust en geëxploiteerd dat het bij  verbranding van gevaarlijke afvalstoffen ontstane gas, na de laatste toevoer van verbrandingslucht,  op een beheerste en homogene wijze zelfs in de slechtst denkbare omstandigheden wordt verhit tot  een temperatuur van ten minste 850°C, gedurende ten minste twee seconden bereikt aan of nabij de  binnenwand van de verbrandingskamer bij een zuurstofgehalte van ten minste 6 %; indien gevaarlijke  afvalstoffen met een gehalte van meer dan 1 % gehalogeneerde organische stoffen, uitgedrukt als  chloor, worden verbrand, dient de temperatuur tot ten minste 1 100°C te worden opgevoerd. Wordt de oven gestookt met uitsluitend vloeibare gevaarlijke afvalstoffen of met een mengsel van  gasvormige stoffen en van poedervormige vaste stoffen afkomstig van een thermische voorbehandeling  van gevaarlijke afvalstoffen in een zuurstofarme omgeving, en wordt meer dan 50 % van de totale  hoeveelheid vrijkomende warmte geleverd door de gassen, dan dient het zuurstofgehalte na de laatste  verbrandingsluchttoevoer ten minste 3 % te bedragen. 3.  Alle verbrandingsinstallaties worden uitgerust met branders die automatisch worden ingeschakeld  wanneer de relevante minimumtemperatuur van de verbrandingsgassen na de laatste toevoer van  verbrandingsgas onder de in lid 2 genoemde minimumtemperatuur daalt. De branders dienen ook te  worden gebruikt bij het starten en stilleggen van de installatie, teneinde te waarborgen dat de  relevante minimumtemperatuur gehandhaafd blijft, zolang zich onverbrande afvalstoffen in de  verbrandingsoven bevinden. Tijdens starten en stilleggen of wanneer de temperatuur van het verbrandingsgas beneden de in lid 2  vermelde temperatuur daalt, mogen naar de branders geen brandstoffen worden toegevoerd die hogere  emissies kunnen veroorzaken dan die welke ontstaan bij het stoken van gasolie als omschreven in  artikel 1, lid 1, van Richtlijn 75/716/EEG, vloeibaar gas of aardgas. Een verbrandingsinstallatie dient verplicht te zijn voorzien van een systeem waarmee de toevoer van  gevaarlijke afvalstoffen wordt belet: - bij het starten, totdat de vereiste minimale verbrandingstemperatuur is bereikt; - wanneer de vereiste minimale verbrandingstemperatuur niet behouden blijft; - wanneer de in artikel 11, lid 1, onder a), voorgeschreven continumetingen uitwijzen dat een  emissiegrenswaarde wordt overschreden als gevolg van storingen of defecten aan de  reinigingsinstallaties. 4.  Van de bepalingen van lid 2 afwijkende en in de vergunning voor bepaalde gevaarlijke  afvalstoffen vermelde voorschriften, mogen door de bevoegde autoriteiten worden toegestaan. Evenwel  moet ten minste aan de bepalingen van artikel 7 zijn voldaan en moeten de dioxine- en  furanenemissieniveaus lager zijn dan of gelijk zijn aan de volgens de voorschriften van lid 2 van  dit artikel verkregen niveaus. De op grond van de bepalingen van dit lid vastgestelde exploitatievoorwaarden en de uitslagen van  de verrichte controles dienen aan de Commissie te worden medegedeeld als deel van de overeenkomstig  artikel 17 verstrekte informatie. 5.  Wanneer de verbrandingsinstallatie in bedrijf is, mogen de volgende grenswaarden voor  koolstofmonoxide (CO)-concentraties in de verbrandingsgassen niet worden overschreden: a) een als daggemiddelde bepaalde waarde van 50 mg/m³ verbrandingsgas; b) 150 mg/m³ verbrandingsgas bij ten minste 95 % van alle metingen, bepaald als in een willekeurige  periode van 24 uur genomen gemiddelde waarden over 10 minuten, of 100 mg/m³ verbrandingsgas bij  alle metingen, bepaald als in een willekeurige periode van 24 uur genomen halfuurgemiddelden. 6.  Alle verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust en geëxploiteerd dat emissies  in de lucht die zouden leiden tot luchtverontreiniging van betekenis aan de grond worden voorkomen;  met name rookgassen dienen op gecontroleerde wijze langs de schoorsteen te worden geloosd. De schoorsteenhoogte dient zodanig berekend te zijn dat de gezondheid van personen en het milieu  voor gevaar worden behoed. Artikel 7 1.  Verbrandingsinstallaties worden zodanig ontworpen, uitgerust en geëxploiteerd dat  in het rookgas ten minste de onderstaande emissiegrenswaarden niet worden overschreden: a) daggemiddelden: >RUIMTE VOOR DE TABEL>b) halfuurgemiddelden: >RUIMTE VOOR DE TABEL>c) alle gemiddelde waarden over een bemonsteringsperiode van minimaal dertig  minuten en maximaal acht uur: >RUIMTE VOOR DE TABEL>Deze gemiddelde waarden gelden ook voor de gas- en dampvormige emissies van  de betreffende zware metalen en verbindingen daarvan. 2.  De emissie van dioxinen en furanen wordt met de modernste technieken verminderd. Uiterlijk met  ingang van 1 januari 1997 mogen alle in een bemonsteringstijd van minimaal 6 en maximaal 8 uur  gemeten gemiddelde waarden een grenswaarde van 0,1 ng/m³ niet overschrijden, tenzij uiterlijk zes  maanden voor die datum door de Commissie volgens de procedure van artikel 16 niet op  Gemeenschapsniveau is gezorgd voor de beschikbaarheid van geharmoniseerde meetmethoden. Deze  grenswaarde wordt omschreven als de som van de overeenkomstig bijlage I berekende concentraties van  de afzonderlijke dioxinen en furanen. Tot de datum waarop deze grenswaarde van kracht wordt, dienen  de Lid-Staten deze waarde ten minste als richtwaarde te hanteren. 3.  De resultaten van de metingen, verricht ter controle op de naleving van de in artikel 6 en in  het onderhavige artikel vermelde grens- en richtwaarden, worden herleid tot de in artikel 11, lid  2, vermelde condities. 4.  Indien gevaarlijke afvalstoffen worden bijgestookt als bedoeld in artikel 3, lid 3, gelden de  bepalingen van artikel 6, lid 5, en van de leden 1, 2 en 3 van het onderhavige artikel slechts voor  het door verbranding van deze afvalstoffen ontstane deel van het rookgasvolume, overeenkomstig de  criteria van bijlage II. Voor de betrokken verontreinigende stoffen in het rookgas van de in artikel 3, lid 3, bedoelde  installaties worden passende emissiegrens- en richtwaarden vastgesteld overeenkomstig bijlage II. Artikel 8 1.  Afvalwater van een verbrandingsinstallatie mag alleen geloosd worden indien daartoe  door de bevoegde autoriteiten een vergunning is verleend. 2.  Lozingen in het aquatische milieu van waterige afvalstoffen van de reiniging van rookgassen  moeten zoveel mogelijk beperkt worden. Mits dit in de vergunning specifiek is bepaald, mogen de waterige afvalstoffen na afzonderlijke  behandeling worden geloosd, op voorwaarde dat: - de desbetreffende communautaire, nationale en plaatselijke voorschriften worden nageleefd in de  vorm van emissiegrenswaarden; en - de massa zware metalen, dioxinen en furanen in die waterige afvalstoffen in verhouding tot de  hoeveelheid verwerkte gevaarlijke afvalstoffen zodanig wordt verminderd dat de massa die in het  water mag worden geloosd geringer is dan de massa welke in de lucht mag worden geloosd. 3.  Onverminderd lid 2 stelt de Raad op voorstel van de Commissie binnen twee jaar na de  inwerkingtreding van deze richtlijn een reeks specifieke grenswaarden vast voor de verontreinigende  stoffen in de te lozen effluenten van de reiniging van rookgassen. 4.  Verbrandingsinstallaties met de bijbehorende terreinen voor opslag van gevaarlijke afvalstoffen  worden zodanig ontworpen en geëxploiteerd dat het binnendringen van verontreinigende stoffen in  bodem en grondwater overeenkomstig de bepalingen van Richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17  december 1979 betreffende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging veroorzaakt door  de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen (1) wordt voorkomen. Bovendien moet worden voorzien in  opvangcapaciteit voor van het terrein van de verbrandingsinstallatie wegvloeiend regenwater en voor  bij overlopen of brandbestrijding ontstaan verontreinigd water. De opvangcapaciteit dient zodanig  te zijn dat dit water, alvorens het wordt geloosd, zo nodig getest en gezuiverd kan worden. Artikel 9 1.  Door de werking van de verbrandingsinstallatie ontstane reststoffen worden  overeenkomstig de Richtlijnen 75/442/EEG en 91/689/EEG nuttig toegepast of verwijderd. Daartoe kan  voorbehandeling van die reststoffen nodig zijn. Deze reststoffen dienen gescheiden van elkaar te  worden gehouden in afwachting van de keuze tussen nuttige toepassing of verwijdering; ter  bevordering hiervan dienen de geschikte technologieën te worden toegepast. 2.  Vervoer en tussentijdse opslag van droge reststoffen in de vorm van stof, bijvoorbeeld stof van  ketels en droge reststoffen van de rookgasbehandeling, geschieden in gesloten houders. 3.  Eventueel bij de verbrandingsprocessen vrijgekomen warmte dient zoveel mogelijk te worden  gebruikt. 4.  Alvorens de methoden van verwijdering of nuttige toepassing van de verbrandingsreststoffen vast  te stellen, worden passende tests uitgevoerd om na te gaan welke de fysische en chemische  eigenschappen en het verontreinigend vermogen van de verschillende verbrandingsreststoffen zijn. De  analyse heeft in het bijzonder betrekking op de oplosbare fractie en zware metalen. Artikel 10 1.  De meetvoorschriften voor het overeenkomstig artikel 11 controleren van de voor  het verbrandingsproces van belang zijnde parameters, condities en massaconcentraties van de  verontreinigende stoffen worden in de door de bevoegde autoriteiten af te geven vergunning, in de  daaraan verbonden voorwaarden of in de relevante bindende algemene regels inzake meetvoorschriften  bepaald. 2.  De vergunning wordt slechts verleend, indien uit de aanvraag blijkt dat de voorgestelde  meettechnieken aan bijlage III beantwoorden. De waarden van het (95 %) betrouwbaarheidsinterval,  bepaald bij de emissiegrenswaarden van artikel 6, lid 5, onder a), en artikel 7, lid 1, onder a),  punten 1, 2, 3 en 5, mogen de waarden van bijlage III, punt 4, niet overschrijden. De juiste installatie en de werking van de geautomatiseerde controleapparatuur worden onderworpen  aan controle en aan een jaarlijkse test. 3.  De bemonsterings- en meetmethoden die worden gehanteerd om aan de voorschriften inzake  periodieke meting van iedere luchtverontreinigende stof te voldoen en de plaats van de monstername-  of meetpunten worden in de door de bevoegde autoriteiten af te geven vergunning, in de daaraan  verbonden voorwaarden of in de relevante bindende algemene regels inzake bemonsterings- en  meetvoorschriften bepaald. De voorschriften inzake periodieke metingen worden door de bevoegde autoriteiten overeenkomstig  bijlage III vastgesteld. Artikel 11 1.  In de verbrandingsinstallatie worden overeenkomstig bijlage III de volgende  metingen verricht: a) continumetingen van de in artikel 6, lid 5, en artikel 7, lid 1, onder a) en b), genoemde  stoffen; b) continumetingen van de volgende procesparameters: - temperatuur als vermeld in artikel 6, leden 2 en 4, - zuurstofgehalte, druk, temperatuur en waterdampgehalte van de rookgassen; c) ten minste twee metingen per jaar van de in artikel 7, lid 1, onder c), en lid 2, genoemde  stoffen; gedurende de eerste twaalf maanden na de inbedrijfstelling wordt echter om de twee maanden  een meting verricht; d) een passende controle van de verblijftijd, de relevante minimumtemperatuur en het  zuurstofgehalte van de rookgassen als omschreven in artikel 6, leden 2 en 4, en wel ten minste één  keer, wanneer de verbrandingsinstallatie in bedrijf wordt gesteld, alsmede onder de slechtst  denkbare bedrijfsomstandigheden. Continumeting van HF mag achterwege blijven, indien voor HCI behandelingsstappen worden gevolgd,  die waarborgen dat de emissiegrenswaarde van artikel 7, lid 1, onder a), punt 3, en onder b), punt  3, niet wordt overschreden. De HF-emissies worden in dit geval periodiek gemeten. Continumeting van het waterdampgehalte is niet nodig, indien de als monster gebruikte rookgassen  worden gedroogd alvorens de emissies worden geanalyseerd. Metingen van de in artikel 7, lid 1, vermelde verontreinigende stoffen zijn niet nodig, indien in  de vergunning verbranding slechts wordt toegestaan voor gevaarlijke afvalstoffen die geen  gemiddelde waarden van die verontreinigende stoffen kunnen veroorzaken welke hoger zijn dan 10 %  van de emissiegrenswaarden van artikel 7, lid 1. Zodra in de Gemeenschap geschikte meettechnieken beschikbaar zijn, zal de Commissie volgens de  procedure van artikel 16 besluiten vanaf welke datum continumetingen van de in artikel 7, lid 1,  onder c), en lid 2, genoemde stoffen overeenkomstig bijlage III moeten worden uitgevoerd. 2.  De resultaten van de metingen, verricht ter controle op de naleving van de in de artikelen 6 en  7 neergelegde grens- en richtwaarden, worden tot de volgende condities herleid: - temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, zuurstofgehalte 11 %, droog gas; - temperatuur 273 K, druk 101,3 kPa, zuurstofgehalte 3 %, droog gas, uitsluitend bij verbranding  van afgewerkte olie als gedefinieerd in Richtlijn 75/439/EEG. Wanneer de gevaarlijke afvalstoffen in een met zuurstof verrijkte atmosfeer worden verbrand, mogen  de meetresultaten worden herleid tot een door de bevoegde autoriteiten vastgesteld zuurstofgehalte  dat de bijzondere omstandigheden van het individuele geval weerspiegelt. In het geval van artikel  3, lid 3, worden de meetresultaten herleid tot een totaal zuurstofgehalte als berekend in bijlage  II. Wanneer de emissies van verontreinigende stoffen door behandeling van het rookgas worden  verminderd, geschiedt de herleiding met betrekking tot de in de eerste alinea vermelde  zuurstofgehaltes slechts indien het over dezelfde periode als voor de betrokken verontreinigende  stof gemeten zuurstofgehalte hoger is dan het relevante standaardzuurstofgehalte. 3.  De emissiegrenswaarden zijn nageleefd, indien: - alle daggemiddelden de emissiegrenswaarden van artikel 6, lid 5, onder a), en artikel 7, lid 1,  onder a), niet overschrijden, en ofwel alle halfuurgemiddelden in één jaar de emissiegrenswaarden in kolom A van artikel 7, lid 1,  onder b), niet overschrijden, ofwel 97 % van de halfuurgemiddelden in één jaar de emissiegrenswaarden in kolom B van artikel 7,  lid 1, onder b), niet overschrijdt, - alle gemiddelden over de monsternemingsperiode van artikel 7, lid 1, onder c), de daarin vermelde  emissiegrenswaarden niet overschrijden; - aan het bepaalde in artikel 6, lid 5, onder b), wordt voldaan. Om te beoordelen of de emissiegrenswaarden zijn nageleefd, worden de gemiddelde waarden die worden  bepaald binnen de in artikel 12, lid 2, bedoelde perioden niet in aanmerking genomen. De halfuurgemiddelden en de 10-minuten-gemiddelden worden bepaald binnen de tijd dat de installatie  werkelijk in bedrijf is (met inbegrip van de voor starten en stilleggen benodigde tijd, wanneer  gevaarlijke afvalstoffen worden verbrand) aan de hand van de meetwaarden, waarvan de waarde van het  betrouwbaarheidsinterval van bijlage III, punt 4, is afgetrokken. De daggemiddelden worden bepaald  op basis van die gevalideerde gemiddelde waarden. De gemiddelden over de monsternemingsperiode, en in het geval van periodieke metingen van HF de  gemiddelde waarden voor HF, worden bepaald overeenkomstig de voorschriften van artikel 10, lid 3. Artikel 12 1.  Indien uit de verrichte metingen blijkt dat de in deze richtlijn vastgestelde  emissiegrenswaarden zijn overschreden, worden de bevoegde autoriteiten daarvan terstond op de  hoogte gebracht. In de betrokken installatie mogen geen gevaarlijke afvalstoffen meer worden  verbrand zolang de emissiegrenswaarden niet worden nageleefd, totdat de bevoegde autoriteiten  toestemming verlenen voor de hervatting van de verbranding van deze afvalstoffen. 2.  Voor technisch onvermijdelijke stilleggingen of storingen dan wel voor defecten aan  rookgasreinigingsinstallaties of meetinstallaties stellen de bevoegde autoriteiten de maximaal  toelaatbare periode vast, gedurende welke de concentraties van de in de lucht uitgestoten, onder de  voorschriften vallende stoffen de voorgeschreven emissiegrenswaarden mogen overschrijden. De  installatie mag in geen geval langer dan vier uur onafgebroken met verbranding van gevaarlijke  afvalstoffen voortgaan; voorts mag de totale duur waarin de installatie in de loop van één jaar  onder die omstandigheden in bedrijf is niet meer dan 60 uur bedragen. In geval van een defect moet de exploitant de activiteit van de installatie zo spoedig als  uitvoerbaar is verminderen of de installatie stilleggen, totdat normaal bedrijf opnieuw mogelijk  is. In installaties als bedoeld in artikel 3, lid 3, wordt het bijstoken van gevaarlijke  afvalstoffen gestaakt. Het totale stofgehalte van de uitstoot mag onder geen beding meer bedragen dan 150 mg/m³,  uitgedrukt als halfuurgemiddelde. Voorts mogen de emissiegrenswaarden van artikel 7, lid 1, onder  a), punt 2, en onder b), punt 2, niet worden overschreden. Aan alle overige voorwaarden van artikel  6 dient te worden voldaan. Artikel 13 1.  De bepalingen van deze richtlijn worden binnen drie jaar en zes maanden na de in  artikel 18, lid 1, bepaalde datum van toepassing voor bestaande verbrandingsinstallaties. 2.  De exploitant kan de bevoegde autoriteiten echter binnen zes maanden na de in artikel 18, lid  1, bepaalde datum ervan in kennis stellen dat de bestaande installatie niet langer dan 20 000 uur  binnen een met de kennisgeving van de exploitant aanvangende periode van ten hoogste vijf jaar in  bedrijf zal zijn, alvorens zij defintief buiten werking wordt gesteld. In dat geval is lid 1 niet  van toepassing. Artikel 14 Vóór 31 december 2000, en met name in het licht van de verwachte ontwikkeling van de  stand van de technologie, de ervaringen met de exploitatie van de installaties en de milieu-eisen,  dient de Commissie bij de Raad een verslag in over de ervaringen met de toepassing van de richtlijn  en de vooruitgang op het gebied van emissiebeheersingstechnieken, samen met voorstellen voor de  herziening van de emissiegrenswaarden en bijbehorende bepalingen van deze richtlijn. Eventuele ingevolge een dergelijke herziening vastgestelde emissiegrenswaarden zijn niet vóór 31  december 2006 van toepassing op bestaande verbrandingsinstallaties. Artikel 15 De Commissie stelt volgens de procedure van artikel 16 de wijzigingen vast die nodig  zijn om de bepalingen van de artikelen 10, 11 en 12 en van de bijlagen I tot en met III aan te  passen aan de technische vooruitgang. Artikel 16 1.  De Commissie wordt bijgestaan door een comité bestaande uit vertegenwoordigers van  de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie. 2.  De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp voor van de te nemen  maatregelen. Het comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan  vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de  meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de  aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming  in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig  genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel. 3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het  advies van het comité. b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het comité of  indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in  betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Indien de Raad drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad geen besluit heeft  genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, behalve wanneer de Raad  zich met gewone meerderheid van stemmen tegen genoemde maatregelen heeft uitgesproken. Artikel 17 De verslagen over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn worden opgesteld volgens de  procedure van artikel 5 van Richtlijn 91/692/EEG. Het eerste verslag bestrijkt de eerste volledige  periode van drie jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn. Artikel 18 1.  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in  werking treden om vóór 31 december 1996 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie  daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn  verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels  voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 2.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op  het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 19 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad  van de Europese Gemeenschappen. Artikel 20 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 16 december 1994. Voor de Raad De Voorzitter A. MERKEL (1) PB nr. C 130 van 21. 5. 1992, blz. 1. (2) PB nr. C 332 van 16. 12. 1992, blz. 49. (3) Advies van het Europees Parlement uitgebracht op 10 maart 1993 (PB nr. C 115 van 26. 4. 1993,  blz. 90). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 11 juli 1994 (PB nr. C 232 van 20. 8. 1994,  blz. 35) en van het Europees Parlement van 17 november 1994 (PB nr. C 341 van 5. 12. 1994). (4) PB nr. C 122 van 18. 5. 1990, blz. 2. (5) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 47. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG  (PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 48). (6) PB nr. L 188 van 16. 7. 1984, blz. 20. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  91/692/EEG. (1) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 20. (2) PB nr. L 194 van 25. 7. 1975, blz. 23. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  91/692/EEG. (3) Richtlijn 75/716/EEG van de Raad van 24 november 1975 betreffende de onderlinge aanpassing van  de wetgevingen der Lid-Staten inzake het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (PB nr.  L 307 van 27. 11. 1975, blz. 22). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG. (1) Richtlijn 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989 ter voorkoming van door nieuwe installaties  voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging (PB nr. L 163 van 14. 6.  1989, blz. 32). (2) Richtlijn 89/429/EEG van de Raad van 21 juni 1989 ter vermindering van door bestaande  installaties voor de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging (PB nr. L  203 van 15. 7. 1989, blz. 50). (3) Richtlijn 86/278/EEG van de Raad van 12 juni 1986 betreffende de bescherming van het milieu, in  het bijzonder de bodem, bij het gebruik van zuiveringsslib in de landbouw (PB nr. L 181 van 4. 7.  1986, blz. 6). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG. (1) PB nr. L 158 van 23. 6. 1990, blz. 56. (2) PB nr. L 30 van 6. 2. 1993, blz. 1. (*) Nieuwe installaties. (**) Bestaande installaties. (1) PB nr. L 20 van 26. 1. 1980, blz. 43. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  91/692/EEG.  BIJLAGE I EQUIVALENTIEFACTOREN VOOR DIOXINEN EN DIBENZOFURANEN Voor de bepaling van de  opgetelde waarden zoals aangegeven in artikel 7, lid 2, moeten de massaconcentraties van de  volgende dioxinen en dibenzofuranen, alvorens ze worden opgeteld, vermenigvuldigd worden met de  volgende equivalentiefactoren (gebruikt wordt het begrip "toxiciteitsequivalent"). >RUIMTE VOOR DE TABEL> BIJLAGE II BEPALING VAN DE EMISSIEGRENSWAARDEN EN -RICHTWAARDEN VOOR HET BIJSTOKEN VAN  GEVAARLIJKE AFVALSTOFFEN De grens- of richtwaarden voor elke relevante verontreinigende stof en  voor koolstofmonoxide in het rookgas die ontstaan als gevolg van het bijstoken van gevaarlijke  afvalstoffen moeten als volgt berekend worden: Vafvalstoffen × Cafvalstoffen + Vproces × Cproces Vafvalstoffen + Vproces  = C Vafvalstoffen: volume rookgas ten gevolge van de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen,  uitsluitend bepaald op basis van de afvalstof met de laagste calorische waarde, gespecificeerd in  de vergunning, en herleid tot de in artikel 11, lid 2, vermelde omstandigheden. Indien de warmte die vrijkomt bij de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen minder dan 10 %  bedraagt van de totale in de installatie vrijkomende warmte, moet Vafvalstoffen worden berekend op  basis van een (theoretische) hoeveelheid afvalstoffen die bij verbranding, bij een vastgestelde  totale vrijkomende warmte, 10 % van de vrijkomende warmte zou opleveren. Cafvalstoffen: emissiegrenswaarden voor installaties die uitsluitend gevaarlijke afvalstoffen  verbranden (minimaal de emissiegrenswaarden en richtwaarden voor de verontreinigende stoffen en  voor koolstofmonoxide zoals deze in artikel 7, leden 1 en 2, en in artikel 6, lid 5, vastgesteld  zijn). Vproces: volume rookgas dat volgt uit de werkwijze van de installatie, met inbegrip van de  verbranding van de toegestane normaal in de verbrandingsinstallatie gebruikte brandstoffen (geen  gevaarlijke afvalstoffen), bepaald op basis van het zuurstofgehalte waartoe de emissies herleid  moeten worden, zoals vastgesteld in de communautaire of nationale voorschriften. Als er geen  voorschriften voor dit soort verbrandingsinstallaties bestaan, moet het reële zuurstofgehalte in de  rookgassen, zonder verdunning door toevoeging van voor het verbrandingsproces onnodige lucht  gebruikt worden. Voor het overige moet het volume worden herleid tot de in artikel 11, lid 2,  vermelde omstandigheden. Cproces: emissiegrenswaarden van de relevante verontreinigende stoffen en koolstofmonoxide in het  rookgas van verbrandingsinstallaties die aan de voor die installaties geldende wettelijke en  bestuursrechtelijke nationale bepalingen voldoen, wanneer daarin de normaal toegestane brandstoffen  (geen gevaarlijke afvalstoffen) worden gestookt. Bij ontbreken van dergelijke bepalingen worden de  in de vergunning vermelde emissiegrenswaarden gebruikt. Bij ontstentenis van een vergunning worden  de werkelijke massaconcentraties gebruikt. C: totale emissiegrenswaarde of -richtwaarde voor CO en de relevante verontreinigende stoffen ter  vervanging van de emissiegrenswaarden en de richtwaarden als vermeld in artikel 6, lid 5, en in  artikel 7, leden 1 en 2. Het totale zuurstofgehalte dat het zuurstofgehalte voor de herleiding in  de artikelen 6 en 7 vervangt, wordt berekend op basis van het bovenstaande gehalte, rekening  houdend met de partiële volumes. Hierbij mogen niet geteld worden: verontreinigende stoffen en CO die niet rechtstreeks ontstaan door de verbranding van gevaarlijke  afvalstoffen of door de verbranding van brandstoffen (maar b.v. door materialen die nodig zijn voor  de produktie of door produkten), evenals het CO dat rechtstreeks ontstaat door deze verbranding,  indien - de hogere CO-concentraties in het verbrandingsgas vereist zijn voor het produktieproces, en - aan Cafvalstoffen (zoals boven gedefinieerd) voor dioxinen en furanen voldaan is. In elk geval moet, uitgaande van de toegestane gevaarlijke afvalstoffen die mogen worden  bijgestookt, de totale emissiegrenswaarde (C) zodanig berekend worden dat de emissies in het milieu  zo gering mogelijk zijn.  BIJLAGE III MEETTECHNIEKEN 1. Concentratiebepalingen van luchtverontreinigende stoffen  in gasleidingen moeten representatief gebeuren. 2. Bemonstering en analyse van alle verontreinigende stoffen, met inbegrip van de dioxinen en  furanen, evenals de referentiemetingen ter ijking van automatische meetsystemen, moeten uitgevoerd  worden volgens de CEN-normen die in opdracht van de Commissie worden opgesteld. In afwachting van  de CEN-normen gelden de nationale normen. 3. Een controlemethode voor dioxinen en furanen kan alleen goedgekeurd worden indien de  detectiegrens voor bemonstering en analyse van de individuele dioxinen en furanen voldoende laag is  om in termen van toxiciteits-equivalenten een zinvol resultaat te kunnen bepalen. 4. De waarden van de 95 %-betrouwbaarheidsintervallen, bepaald bij de emissiegrenswaarden, mogen de  volgende percentages van de emissiegrenswaarden niet overschrijden: >RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31990L0434

Richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende Lid-Staten

Publicatieblad Nr. L 225 van 20/08/1990 blz. 0001 - 0005 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0020  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0020

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende Lid-Staten (90/434/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil, betrekking hebbende op vennootschappen uit verschillende Lid-Staten noodzakelijk kunnen zijn ten einde in de Gemeenschap soortgelijke voorwaarden te scheppen als op een  binnenlandse markt en daardoor de instelling en de goede werking van de gemeenschappelijke markt te verzekeren; dat deze transacties niet moeten worden belemmerd door uit de fiscale voorschriften der Lid-Staten voortvloeiende bijzondere beperkingen,  nadelen of distorsies; dat er bijgevolg voor deze transacties concurrentie-neutrale belastingvoorschriften tot stand moeten komen om de ondernemingen in staat te stellen zich aan te passen aan de eisen van de gemeenschappelijke markt, hun produktiviteit  te vergroten en hun concurrentiepositie op de internationale markt te versterken;  Overwegende dat bepalingen van fiscale aard deze transacties thans benadelen ten opzichte van transacties met betrekking tot vennootschappen van een zelfde Lid-Staat; dat deze benadeling moet worden opgeheven;  Overwegende dat dit doel niet kan worden bereikt door de in de Lid-Staten geldende nationale regelingen uit te breiden tot de gehele Gemeenschap, omdat de verschillen tussen deze regelingen distorsies kunnen veroorzaken; dat daarom uit-  sluitend een gemeenschappelijke fiscale regeling een bevredigende oplossing kan bieden;  Overwegende dat de gemeenschappelijke fiscale regeling moet voorkomen dat wegens fusies, splitsingen, inbreng van activa of aandelenruil belasting wordt geheven, met dien verstande dat de financiële belangen van de Staat van de inbrengende of verworven  vennootschap moeten worden veiliggesteld;  Overwegende dat, wat fusies, splitsingen en inbreng van activa betreft, deze transacties normaliter tot resultaat hebben dat de inbrengende vennootschap wordt omgezet in een vaste inrichting van de ontvangende vennootschap of dat de activa gaan behoren  tot een vaste inrichting van laatstgenoemde vennootschap;  Overwegende dat toepassing van het systeem van uitsel van belastingheffing over de meerwaarde der ingebrachte goederen welke tot die vaste inrichting blijven behoren tot het tijdstip dat deze metterdaad wordt gerealiseerd, de mogelijkheid biedt  belastingheffing ter zake van de betreffende boekwinsten te voorkomen en dat daardoor tevens de latere heffing door het land van de inbrengende vennootschap op het moment van realisatie van deze winsten gewaarborgd blijft;  Overwegende dat tevens een regeling moet worden getroffen voor de fiscale behandeling van bepaalde reserves of verliezen van de inbrengende vennootschap en dat een oplossing moet worden gevonden voor de fiscale problemen die aan de orde komen wanneer  een van de vennootschappen een deelneming bezit in het kapitaal van de andere;  Overwegende dat toekenning van aandelen van de ontvangende of verwervende vennootschap aan de vennoten van de inbrengende vennootschap op zichzelf niet mag leiden tot enigerlei belastingheffing bij die vennoten;  Overwegende dat de Lid-Staten het voordeel dat voortvloeit uit de toepassing van de bepalingen van de richtlijn moeten kunnen weigeren indien de fusie, splitsing, inbreng van activa of aandelenruil, belastingfraude of -ontwijking tot doel heeft of tot gevolg heeft dat een al dan niet aan de transactie deelnemende vennootschap niet meer voldoet aan de voorwaarden die vereist zijn voor de werknemersvertegenwoordiging in de vennootschapsorganen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   TITEL I Algemene bepalingen Artikel 1 Elke Lid-Staat past op fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil waarbij vennootschappen van twee of meer Lid-Staten zijn betrokken, de in deze richtlijn opgenomen bepalingen toe. Artikel 2 1.  Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder a)  fusie: de rechtshandeling waarbij - de activa en passiva van het vermogen van een of meer vennootschappen als gevolg en op het tijdstip van ontbinding zonder liquidatie in hun geheel op een andere, reeds bestaande vennootschap overgaan tegen uitgifte van bewijzen van deelgerechtigdheid  in het maatschappelijk kapitaal van de andere vennootschap aan haar deelgerechtigden, eventueel met een bijbetaling in geld welke niet meer mag bedragen dan 10 % van de nominale waarde of, bij gebreke van een nominale waarde, van de fractiewaarde van  deze bewijzen;  - de activa en passiva van het vermogen van twee of meer vennootschappen als gevolg en op het tijdstip van ontbinding zonder liquidatie in hun geheel op een door hen op te richten vennootschap overgaan tegen uitgifte van bewijzen van deelgerechtigdheid  in het maatschappelijk kapitaal van de nieuwe vennootschap aan haar deelgerechtigden, eventueel met een bijbetaling in geld welke niet meer mag bedragen dan 10 % van de nominale waarde of, bij gebreke van een nominale waarde, van de fractiewaarde van  deze bewijzen;  - de activa en passiva van het vermogen van een vennootschap als gevolg en op het tijdstip van haar ontbinding zonder liquidatie in haar geheel op de vennootschap overgaan die alle bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal bezit;  b) splitsing: de rechtshandeling waarbij de activa en passiva van het vermogen van een vennootschap als gevolg en op het tijdstip van haar ontbinding zonder liquidatie in hun geheel op twee of meer reeds bestaande of nieuwe vennootschappen overgaan tegen  uitgifte, volgens een pro-rata regeling, van bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal van de ontvangende vennootschappen aan haar deelgerechtigden, eventueel met een bijbetaling in geld welke niet meer mag bedragen dan 10 % van de  nominale waarde of, bij gebreke van een nominale waarde, van de fractiewaarde van deze bewijzen;  c) inbreng van activa: de rechtshandeling waarbij een vennootschap, zonder ontbonden te worden, haar gehele dan wel een of meer takken van haar bedrijvigheid inbrengt in een andere vennootschap, tegen verkrijging van bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal van de vennootschap welke de inbreng ontvangt;  d) aandelenruil: de rechtshandeling waarbij een vennootschap in het maatschappelijk kapitaal van een andere vennootschap een deelneming verkrijgt waardoor zij een meerderheid van stemmen in die vennootschap krijgt, en wel door aan de deelgerechtigden van  de andere vennootschap, in ruil voor hun effecten, bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal van de eerste vennootschap uit te reiken, eventueel met een bijbetaling in geld welke niet meer mag bedragen dan 10 % van de nominale  waarde of, bij gebreke van een nominale waarde, van de fractiewaarde van de bewijzen die worden geruild;  e) inbrengende vennootschap: de vennootschap die de activa en passiva van haar vermogen overdraagt of haar gehele dan wel een of meer takken van haar bedrijvigheid inbrengt;  f) ontvangende vennootschap: de vennootschap die de activa en passiva van het vermogen dan wel alle of een of meer takken van bedrijvigheid van de inbrengende vennotschap ontvangt;  g) verworven vennootschap: de vennootschap waarin een andere vennootschap een deelneming verwerft door middel van een effectenruil;  h) verwervende vennootschap: de vennootschap die een deelneming verwerft door middel van een effectenruil;  i) tak van bedrijvigheid: het totaal van de activa en passiva van een afdeling van een vennootschap die uit organisatorisch oogpunt een onafhankelijke exploitatie vormen, dat wil zeggen een geheel dat op eigen kracht kan functioneren. Artikel 3 Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder  "vennootschap van een Lid-Staat" verstaan iedere venootschap:  a)  die een van de in de bijlage genoemde rechtsvormen heeft;  b) die volgens de fiscale wetgeving van een Lid-Staat wordt geacht fiscaal in die Staat te zijn gevestigd en die volgens een met een derde Staat gesloten verdrag inzake dubbele belastingheffing niet wordt geacht fiscaal buiten de Gemeenschap te zijn  gevestigd;  c) die bovendien, zonder mogelijkheid van keuze en zonder ervan te zijn vrijgesteld, is onderworpen aan een van de volgende belastingen:  -  vennootschapsbelasting"/ impôt des sociétés" in België,  -  selskabsskat" in Denemarken,  -  Koerperschaftsteuer" in Duitsland,  -  foros eisodimatos nomikon prosopon kerdoskopikoy charaktira" in Griekenland,  -  impuesto sobre sociedades" in Spanje,  -  impôt sur les sociétés" in Frankrijk,  -  corporation tax" in Ierland,  -  imposta sul reddito delle persone giuridiche" in Italië,  -  impôt sur le revenu des collectivités" in Luxemburg,  -  vennootschapsbelasting" in Nederland,  -  imposto sobre o rendimento das pessoas colectivas" in Portugal,  -  corporation tax" in het Verenigd Koninkrijk,  of aan enige andere belasting die in de plaats zou komen van een der bovengenoemde belastingen.  TITEL II Regels voor fusies, splitsingen en aandelenruil Artikel 4 1.  Fusies of splitsingen leiden niet tot enigerlei belastingheffing over de meerwaarden die bepaald worden door het verschil tussen de werkelijke waarde van de overgedragen activa en passiva en hun fiscale waarde.  Wordt verstaan onder:  -  fiscale waarde": de waarde welke voor de toepassing van de belastingen op inkomen, winst of vermogenswinst de basis zou hebben gevormd voor de berekening van een winst of een verlies bij de inbrengende vennootschap, indien deze activa en passiva  zouden zijn verkocht ten tijde van, maar onafhankelijk van, de fusie of splitsing;  -  overgedragen activa en passiva": de activa en passiva van de inbrengende vennootschap welke als gevolg van de fusie of splitsing metterdaad gaan behoren tot de vaste inrichting van de ontvangende vennootschap in de Lid-Staat van de inbrengende  vennootschap en bijdragen tot de totstandkoming van de resultaten die in aanmerking worden genomen voor de belastinggrondslag.  2.  De Lid-Staten onderwerpen de toepassing van lid 1 aan de voorwaarde dat de ontvangende vennootschap verdere afschrijvingen alsook meerwaarden en waardeverminderingen betreffende deze overgedragen activa en passiva berekent met toepassing van  dezelfde regels als de inbrengende vennootschap had kunnen toepassen indien de fusie of splitsing niet zou hebben plaatsgevonden.  3.  Indien de wetgeving van de Lid-Staat van de inbrengende vennootschap aan de ontvangende vennootschap toestaat verdere afschrijvingen alsook meerwaarden en waardeverminderingen betreffende de overgedragen activa en passiva te berekenen onder  voorwaarden welke afwijken van die van lid 2, is lid 1 niet van toepassing op die activa en passiva waarvoor de ontvangende vennootschap van deze mogelijkheid gebruik heeft gemaakt. Artikel 5 De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen opdat de reserves die door de inbrengende vennootschap in overeenstemming met de voorschriften met gehele of gedeeltelijke vrijstelling van belasting zijn gevormd, behoudens de reserves uit vaste  inrichtingen in het buitenland, onder dezelfde voorwaarden worden overgenomen door de vaste inrichtingen van de ontvangende vennootschap welke zijn gelegen in de Staat van de inbrengende vennootschap, waarbij de ontvangende vennootschap de rechten en verplichtingen van de inbrengende vennootschap overneemt. Artikel 6 Indien de Lid-Staten, wanneer de in artikel 1 bedoelde rechtshandelingen plaatsvinden tussen vennootschappen van de Staat van de inbrengende vennootschap, bepalingen toepassen die de ontvangende vennootschap de mogelijkheid bieden de in  fiscaal opzicht nog niet verrekende verliezen van de inbrengende vennootschap over te nemen, breiden zij de werkingssfeer van die bepalingen uit zodat de op hun grondgebied gelegen vaste inrichtingen van de ontvangende vennootschap de in fiscaal opzicht  nog niet verrekende verliezen van de inbrengende vennootschap kunnen overnemen. Artikel 7 1.  Indien de ontvangende vennootschap een deelneming bezit in het kapitaal van de inbrengende vennootschap, leiden de bij de ontvangende vennootschap bij beëindiging van haar deelneming in het kapitaal van de inbrengende vennootschap te  voorschijn komende meerwaarden tot geen enkele vorm van belastingheffing.  2.  De Lid-Staten mogen van de bepalingen van lid 1 afwijken indien de deelneming die de ontvangende vennootschap in het kapitaal van de inbrengende vennootschap bezit, niet meer dan 25 % bedraagt. Artikel 8 1.  Toekenning bij een fusie, een splitsing of een aandelenruil, van bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal van de ontvangende of de verwervende vennootschap aan een deelgerechtigde van de inbrengende of verworven  vennootschap in ruil voor bewijzen van deelgerechtigdheid in het maatschappelijk kapitaal van deze laatste vennootschap, mag op zich niet leiden tot enigerlei belastingheffing op het inkomen, de winst of de meerwaarden van deze deelgerechtigde.  2.  De Lid-Staten stellen de toepassing van lid 1 afhankelijk van de voorwaarde dat de deelgerechtigde aan de in ruil ontvangen bewijzen geen hogere fiscale waarde toekent dan de waarde die de geruilde bewijzen onmiddellijk vóór de fusie, de splitsing  of de aandelenruil hadden.  De toepassing van lid 1 belet de Lid-Staten niet de winst die voortvloeit uit de latere verkoop van de ontvangen bewijzen op dezelfde wijze te belasten als de winst uit de verkoop van de bewijzen die vóór de verwerving bestonden.  Onder  fiscale waarde" wordt verstaan de waarde die als grondslag zou dienen voor de eventuele berekening van een winst of een verlies die onder de toepassing vallen van een belasting op het inkomen, de winst of de meerwaarden van de deelgerechtigde  van de vennootschap.  3.  Indien een deelgerechtigde overeenkomstig de wetgeving van de Lid-Staat waar hij zijn verblijfplaats heeft een andere fiscale behandeling mag kiezen dan die welke in lid 2 is omschreven, geldt lid 1 niet voor de bewijzen van deelgerechtigdheid  waarvoor deze deelgerechtigde dit keuzerecht heeft uitgeoefend.  4.  De leden 1, 2 en 3 vormen geen beletsel voor het in aanmerking nemen, ter fine van het belasten van de deelgerechtigde, van een bijbetaling in geld die hem eventueel zou worden toegekend bij de fusie, de splitsing of de aandelenruil.  TITEL III Regels voor de inbreng van activa Artikel 9 De artikelen 4, 5 en 6 zijn van toepassing op de inbreng van activa.  TITEL IV Bijzonder geval van de inbreng van een vaste inrichting Artikel 10 1.  Indien tot de bij een fusie, een splitsing of een inbreng van activa ingebrachte goederen een vaste inrichting van de inbrengende vennootschap behoort welke is gelegen in een andere Lid-Staat dan die waaronder de bedoelde vennootschap  ressorteert, ziet deze laatste af van ieder recht tot belastingheffing ten aanzien van deze vaste inrichting. De Staat waaronder de inbrengende vennootschap ressorteert mag evenwel bij het vaststellen van de belastbare winsten van deze vennootschap de  vroegere verliezen van de vaste inrichting die eventueel zijn afgetrokken van de belastbare winst van die vennootschap in die Staat en die niet zijn gecompenseerd, daarbij optellen. De Staat waar de vaste inrichting is gelegen en de Staat van de  ontvangende vennootschap passen op deze inbreng de bepalingen van deze richtlijn toe alsof eerstgenoemde Staat de Staat van de inbrengende vennootschap was.  2.  In afwijking van lid 1 heeft de Lid-Staat van de inbrengende vennootschap, indien hij fiscaal een stelsel van wereldwinst toepast, het recht om een belasting te heffen op de winsten of meerwaarden van de vaste inrichting die bij fusie, splisting of  inbreng van activa te voorschijn komen, op voorwaarde dat deze Lid-Staat de aftrek toestaat van de belasting die zonder de bepalingen van deze richtlijn zou zijn geheven op deze winsten of meerwaarden in de Lid-Staat waar deze vaste inrichting is  gevestigd, en op voorwaarde dat hij deze aftrek op dezelfde wijze en voor hetzelfde bedrag toestaat als hij zou hebben gedaan indien deze belasting werkelijk was vastgesteld en betaald.  TITEL V Slotbepalingen Artikel 11 1.  De Lid-Staten kunnen weigeren de bepalingen van de titels II, III en IV geheel of gedeeltelijk toe te passen of het voordeel ervan teniet doen indien blijkt dat de fusie, splitsing, inbreng van activa of aandelenruil a)  als hoofddoel of een der hoofddoelen belastingfraude of -ontwijking heeft; het feit dat een van de in artikel 1 bedoelde rechtshandelingen niet plaatsvindt op grond van zakelijke overwegingen, zoals herstructurering of rationalisering van de  activiteiten van de bij de transactie betrokken vennootschappen, kan doen veronderstellen dat die transactie als hoofddoel of een van de hoofddoelen belastingfraude of -ontwijking heeft;  b)  tot gevolg heeft dat een al dan niet aan de transactie deelnemende vennootschap niet meer voldoet aan de voorwaarden die vereist zijn voor de werknemersvertegenwoordiging in de vennootschapsorganen volgens de nadere regels die vóór de betrokken  transactie van toepassing waren.  2.  Lid 1, onder b), blijft van toepassing zolang en voor zover geen communautaire regelgeving die gelijkwaardige bepalingen bevat inzake werknemersvertegenwoordiging in de vennootschapsorganen, van toepassing wordt op de vennootschappen die onder de  onderhavige richtlijn vallen. Artikel 12 1.  De Lid-Staten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden die nodig zijn om vóór 1 januari 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2.  In afwijking van lid 1 kan de Portugese Republiek de toepassing van de bepalingen inzake de inbreng van activa en aandelenruil tot 1 januari 1993 uitstellen.  3.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijkste bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 13 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.   Gedaan te Brussel, 23 juli 1990. Voor de Raad De Voorzitter G. CARLI  (1) PB nr. C 39 van 22. 3. 1969, blz. 1.(2)  PB nr. C 51 van 29. 4. 1970, blz. 12.(3)  PB nr. C 100 van 1. 8. 1969, blz. 4.   BIJLAGE   Lijst van de in artikel 3, onder a), bedoelde vennootschappen  a)  De vennootschappen naar Belgisch recht, geheten  "naamloze vennootschap"/ société anonyme",  commanditaire vennootschap op aandelen"/ société en commandite par actions",  besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid"/ société de  personnes à responsabilité limitée", alsmede de publiekrechtelijke lichamen die privaatrechtelijk werkzaam zijn.  b) De vennootschappen naar Deens recht, geheten  aktieselskab",  anpartsselskab".  c) De vennootschappen naar Duits recht, geheten  Aktiengesellschaft",  Kommanditgesellschaft auf Aktien",  Gesellschaft mit beschraenkter Haftung",  bergrechtliche Gewerkschaft".  d) De vennootschappen naar Grieks recht, geheten  anonymi etairia".  e) De vennootschappen naar Spaans recht, geheten  sociedad anónima",  sociedad comanditaria por acciones",  sociedad de responsabilidad limitada", alsmede de publiekrechtelijke lichamen die privaatrechtelijk werkzaam zijn.  f) De vennootschappen naar Frans recht, geheten  société anonyme",  société en commandite par actions",  société à responsabilité limitée", alsook openbare instellingen en ondernemingen met een industrieel of commercieel karakter.  g) De vennootschappen naar Iers recht, geheten  public companies limited by shares or by guarantee",  private companies limited by shares or by guarantee", lichamen die zijn geregistreerd krachtens de  Industrial and Provident Societies Acts" of   building societies" die zijn geregistreerd krachtens de  Building Societies Acts".  h) De vennootschappen naar Italiaans recht, geheten  società per azioni",  società in accomandita per azioni",  società a responsabilità limitata", alsook overheids- en particuliere lichamen met industriële en commerciële werkzaamheden.  i) De vennootschappen naar Luxemburgs recht, geheten  société anonyme",  société en commandite par actions",  société à responsabilité limitée".  j) De vennootschappen naar Nederlands recht, geheten  naamloze vennootschap",  besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid".  k) Handelsvennootschappen of vennootschappen met handelsvorm, alsmede andere naar Portugees recht opgerichte rechtspersonen die commerciële of industriële activiteiten uitoefenen.  l) De vennootschappen naar Brits recht.


Avis juridique important

|

31980L1100

Richtlijn 80/1100/EEG van de Raad van 11 november 1980 tot wijziging van Richtlijn 80/215/EEG met betrekking tot vesiculaire varkensziekte en klassieke varkenspest

Publicatieblad Nr. L 325 van 01/12/1980 blz. 0016 - 0016 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 12 blz. 0212  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 31 blz. 0241  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 12 blz. 0212  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 19 blz. 0240  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 19 blz. 0240

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 11 november 1980  tot wijziging van Richtlijn 80/215/EEG met betrekking tot vesiculaire varkensziekte en klassieke varkenspest  (80/1100/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 43 en 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat bij Richtlijn 80/215/EEG (4), de veterinairrechtelijke voorschriften zijn vastgesteld waaraan de vleesprodukten die bestemd zijn om in het intracommunautaire handelsverkeer te worden gebracht, moeten voldoen;  Overwegende dat het bestaan van de vesiculaire varkensziekte in de Gemeenschap een gevaar vormt voor de varkensstapel van de Gemeenschap ; dat derhalve passende garanties moeten worden geboden om de verbreiding van deze ziekte bij het handelsverkeer in sommige varkensvleesprodukten te voorkomen;  Overwegende dat het voortbestaan van de klassieke varkenspest in sommige delen van de Gemeenschap een gevaar vormt voor de varkensstapel van de Lid-Staten die vrij zijn van deze ziekte ; dat daarom, in afwachting dat de klassieke varkenspest is uitgeroeid in de gebieden waar zij nog voorkomt, deze Lid-Staten moeten worden gemachtigd om aanvullende maatregelen te nemen ten einde elke besmetting bij het handelsverkeer te voorkomen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 Met ingang van 1 november 1980 wordt Richtlijn 80/215/EEG als volgt gewijzigd:    a) in artikel 4, lid 1, sub b), ii), wordt na het woord "hetzij" een zinsdeel ingevoegd luidende, "voor zover de betrokken ziekte niet de vesiculaire varkensziekte is,";       b) in artikel 7, lid 1, sub a) worden tussen de woorden "klassieke varkenspest" en "of de ziekte van Teschen" de woorden, "vesiculaire varkensziekte" ingevoegd;       c) artikel 10 wordt als volgt gelezen:  "Artikel 10  Met betrekking tot varkenspest mogen de Lid-Staten die gebruik hebben gemaakt van de machtiging als bedoeld in Richtlijn 80/218/EEG en die officieel vrij zijn van varkenspest, zich niet verzetten tegen het binnenbrengen op hun grondgebied van vleesprodukten die weliswaar niet een der in artikel 4, lid 1, bedoelde behandelingen hebben ondergaan, maar geheel of gedeeltelijk zijn bereid uit of met vers varkensvlees dat voldoet aan de eisen van artikel 13 bis van Richtlijn 72/461/EEG of dat afkomstig is van varkens die sedert meer dan drie maanden tegen varkenspest zijn ingeënt.".          Artikel 2 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 1981 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Tot op de datum waarop de Lid-Staten aan deze bepaling kunnen voldoen en uiterlijk tot 1 juli 1981, zijn Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk gemachtigd voor het binnenbrengen op hun grondgebied van varkensvleesprodukten hun nationale wettelijke voorschriften inzake de bescherming tegen varkenspest, met inachtneming van de algemene bepalingen van het Verdrag, te handhaven.   Artikel 3 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 11 november 1980.  Voor de Raad  De Voorzitter  C. NEY  (1)PB nr. C 130 van 31.5.1980, blz. 9. (2)PB nr. C 175 van 14.7.1980, blz. 79. (3)PB nr. C 300 van 18.11.1980, blz. 20. (4)PB nr. L 47 van 21.2.1980, blz. 4.


Avis juridique important

|

31988L0302

Richtlijn 88/302/EEG van de Commissie van 18 november 1987 houdende negende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen

Publicatieblad Nr. L 133 van 30/05/1988 blz. 0001 - 0127 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 14 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 14 blz. 0003

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE van 18 november 1987 houdende negende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (87/302/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (1), voor de zesde maal gewijzigd bij Richtlijn 79/831/EEG (2), inzonderheid op artikel 19,  Overwegende dat in artikel 3, lid 1, van Richtlijn 67/548/EEG is bepaald dat de fysisch-chemische eigenschappen en de toxiciteit en ecotoxiciteit van de stoffen en preparaten volgens de in bijlage V genoemde methoden worden vastgesteld;  Overwegende dat in artikel 3, lid 2, van Richtlijn 67/548/EEG is bepaald dat het reële of potentiële gevaar van een stof of preparaat voor het milieu aan de hand van de in de bijlagen VII en VIII genoemde kenmerkende eigenschappen worden beoordeeld;  Overwegende dat bijlage V in de versie van Richtlijn 84/449/EEG van de Commissie (3) thans alleen testmethoden bevat voor de in bijlage VII vermelde eigenschappen ; dat ook testmethoden voor de in bijlage VIII vermelde eigenschappen ter beschikking moeten komen;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de richtlijnen betreffende de opheffing van technische handelsbelemmeringen in de sector gevaarlijke stoffen en preparaten,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:     Artikel 1 Aan bijlage V van Richtlijn 67/548/EEG wordt de tekst van de bijlage bij deze richtlijn toegevoegd.    Artikel 2 De Lid-Staten dienen vóór 31 december 1988 de bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis. Zij passen deze bepalingen uiterlijk op 30 juni 1989 toe.    Artikel 3 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.      Gedaan te Brussel, 18 november 1987.  Voor de Commissie  Stanley CLINTON DAVIS  Lid van de Commissie  (1) PB nr. 196 van 16.8.1967, blz. 1. (2) PB nr. L 259 van 15.10.1979, blz. 10. (3) PB nr. L 251 van 19.9.1984, blz. 1.     BIJLAGE De hier beschreven testmethoden dienen voor de bepaling van sommige van de toxicologische en ecotoxicologische eigenschappen, vermeld in bijlage VIII van Richtlijn 79/831/EEG van de Raad. Er zijn passende testmethoden voor niveau 1 en niveau 2 van bijlage VIII beschreven, maar de tests zijn niet naar niveau onderverdeeld.