title: Richtlijn 2010/1/EU van de Commissie van 8 januari 2010 tot wijziging van de bijlagen II, III en IV bij Richtlijn 2000/29/EG van de Raad betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen

text:
               12.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 7/17

         RICHTLIJN 2010/1/EU VAN DE COMMISSIE
   van 8 januari 2010
   tot wijziging van de bijlagen II, III en IV bij Richtlijn 2000/29/EG van de Raad betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gelet op Richtlijn 2000/29/EG van de Raad van 8 mei 2000 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen (1), en met name op artikel 14, tweede alinea, onder c) en d),
   In overleg met de betrokken lidstaten,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2000/29/EG voorziet in de erkenning van bepaalde gebieden als beschermd gebied.

               (2)

               Bij Verordening (EG) nr. 690/2008 van de Commissie van 4 juli 2008 tot erkenning van beschermde gebieden in de Gemeenschap waar bĳzondere plantenziekterisico’s bestaan (2), zijn bepaalde delen van de Italiaanse regio Veneto tot en met 31 maart 2010 erkend als beschermd gebied ten aanzien van het schadelijk organisme Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al.

               (3)

               Nadat de Commissie tijdens een inspectie in Italië van 31 augustus tot en met 11 september 2009 opmerkingen had gemaakt over de aanwezigheid van dat schadelijk organisme in bepaalde delen van de regio Veneto, heeft Italië de Commissie op 23 oktober 2009 in kennis gesteld van de resultaten van het laatste onderzoek in de regio Veneto naar de aanwezigheid van dat schadelijk organisme in september en oktober 2009. Uit de resultaten van dit laatste onderzoek blijkt dat er in de provincie Venezia 14 plaatsen zijn waar dat schadelijk organisme gedurende minstens de laatste drie opeenvolgende jaren is voorgekomen ondanks de uitroeiingsmaatregelen van de Italiaanse autoriteiten. Bijgevolg zijn die maatregelen ondoeltreffend geweest.

               (4)

               De laatste onderzoeksresultaten zijn besproken tijdens de bijeenkomst van het Permanent Plantenziektekundig Comité op 19 en 20 oktober 2009. Geconcludeerd werd dat Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. als geconstateerd moet worden beschouwd in de provincie Venezia. Die provincie mag daarom niet langer in de lijsten van bijlagen II, III en IV bij Richtlijn 2000/29/EG worden opgenomen als beschermd gebied ten aanzien van dat schadelijk organisme.

               (5)

               Uit de Zwitserse fytosanitaire wetgeving blijkt dat de kantons Fribourg en Vaud sinds 15 november 2009 in Zwitserland niet langer worden erkend als beschermd gebied ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. De afwijkingsregeling waarbij de invoer uit die regio’s naar bepaalde beschermde gebieden onder naleving van bijzondere eisen wordt toegestaan, moet daarom worden geschrapt en deel B van bijlage IV bij Richtlijn 2000/29/EG moet dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (6)

               De bijlagen II, III en IV bij Richtlijn 2000/29/EG moeten daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (7)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Plantenziektekundig Comité,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De bijlagen II, III, en IV bij Richtlijn 2000/29/EG worden gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   Omzetting
   De lidstaten dienen uiterlijk 28 februari 2010 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 maart 2010.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 8 januari 2010.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 169 van 10.7.2000, blz. 1.

      (2)  PB L 193 van 22.7.2008, blz. 1.

      BIJLAGE
      De bijlagen II, III en IV bij Richtlijn 2000/29/EG worden als volgt gewijzigd:

                  1)

                  De tekst in de derde kolom van bijlage II, deel B, onder b), punt 2, wordt vervangen door:
                  „E, EE, F (Corsica), IRL, I (Abruzzen, Apulië, Basilicata, Calabrië, Campania, Emilia-Romagna (de provincies Parma en Piacenza); Friuli-Venezia Giulia, Lazio, Ligurië, Lombardije (met uitzondering van de provincie Mantua), Marche, Molise, Piemonte, Sardinië, Sicilië, Toscane, Umbrië, Valle d’Aosta, Veneto (met uitzondering van de provincies Rovigo en Venezia, de gemeenten Castelbaldo, Barbona, Boara Pisani, Masi, Piacenza d’Adige, S. Urbano, Vescovana in de provincie Padua en het gebied ten zuiden van autoweg A4 in de provincie Verona)), LV, LT, P, SI (met uitzondering van de regio’s Gorenjska, Koroška, Notranjska en Maribor), SK (met uitzondering van de gemeenten Blahová, Horné Mýto en Okoč (district Dunajská Streda), Hronovce en Hronské Kľačany (district Levice), Málinec (district Poltár), Hrhov (district Rožňava), Veľké Ripňany (district Topoľčany), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše en Zatín (district Trebišov)), FI, UK (Noord-Ierland, het eiland Man en de Kanaaleilanden).”.

                  2)

                  Bijlage III, deel B, wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              in punt 1 wordt de tekst in de tweede kolom, beschermd(e) gebied(en), vervangen door:
                              „E, EE, F (Corsica), IRL, I (Abruzzen, Apulië, Basilicata, Calabrië, Campania, Emilia-Romagna (de provincies Parma en Piacenza); Friuli-Venezia Giulia, Lazio, Ligurië, Lombardije (met uitzondering van de provincie Mantua), Marche, Molise, Piemonte, Sardinië, Sicilië, Toscane, Umbrië, Valle d’Aosta, Veneto (met uitzondering van de provincies Rovigo en Venezia, de gemeenten Castelbaldo, Barbona, Boara Pisani, Masi, Piacenza d’Adige, S. Urbano, Vescovana in de provincie Padua en het gebied ten zuiden van autoweg A4 in de provincie Verona)), LV, LT, P, SI (met uitzondering van de regio’s Gorenjska, Koroška, Notranjska en Maribor), SK (met uitzondering van de gemeenten Blahová, Horné Mýto en Okoč (district Dunajská Streda), Hronovce en Hronské Kľačany (district Levice), Málinec (district Poltár), Hrhov (district Rožňava), Veľké Ripňany (district Topoľčany), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše en Zatín (district Trebišov)), FI, UK (Noord-Ierland, het eiland Man en de Kanaaleilanden).”;

                              b)

                              in punt 2 wordt de tekst in de tweede kolom, beschermd(e) gebied(en), vervangen door:
                              „E, EE, F (Corsica), IRL, I (Abruzzen, Apulië, Basilicata, Calabrië, Campania, Emilia-Romagna (de provincies Parma en Piacenza); Friuli-Venezia Giulia, Lazio, Ligurië, Lombardije (met uitzondering van de provincie Mantua), Marche, Molise, Piemonte, Sardinië, Sicilië, Toscane, Umbrië, Valle d’Aosta, Veneto (met uitzondering van de provincies Rovigo en Venezia, de gemeenten Castelbaldo, Barbona, Boara Pisani, Masi, Piacenza d’Adige, S. Urbano, Vescovana in de provincie Padua en het gebied ten zuiden van autoweg A4 in de provincie Verona)), LV, LT, P, SI (met uitzondering van de regio’s Gorenjska, Koroška, Notranjska en Maribor), SK (met uitzondering van de gemeenten Blahová, Horné Mýto en Okoč (district Dunajská Streda), Hronovce en Hronské Kľačany (district Levice), Málinec (district Poltár), Hrhov (district Rožňava), Veľké Ripňany (district Topoľčany), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše en Zatín (district Trebišov)), FI, UK (Noord-Ierland, het eiland Man en de Kanaaleilanden).”.

                  3)

                  Bijlage IV, deel B, wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              punt 21 wordt als volgt gewijzigd:

                                          i)

                                          in de tweede kolom, bijzondere eisen, wordt punt c) vervangen door:

                                                      „c)

                                                      de planten van oorsprong zijn uit het kanton Valais in Zwitserland, of”;

                                          ii)

                                          de tekst in de derde kolom, beschermd(e) gebied(en), wordt vervangen door:
                                          „E, EE, F (Corsica), IRL, I (Abruzzen, Apulië, Basilicata, Calabrië, Campania, Emilia-Romagna (de provincies Parma en Piacenza); Friuli-Venezia Giulia, Lazio, Ligurië, Lombardije (met uitzondering van de provincie Mantua), Marche, Molise, Piemonte, Sardinië, Sicilië, Toscane, Umbrië, Valle d’Aosta, Veneto (met uitzondering van de provincies Rovigo en Venezia, de gemeenten Castelbaldo, Barbona, Boara Pisani, Masi, Piacenza d’Adige, S. Urbano, Vescovana in de provincie Padua en het gebied ten zuiden van autoweg A4 in de provincie Verona)), LV, LT, P, SI (met uitzondering van de regio’s Gorenjska, Koroška, Notranjska en Maribor), SK (met uitzondering van de gemeenten Blahová, Horné Mýto en Okoč (district Dunajská Streda), Hronovce en Hronské Kľačany (district Levice), Málinec (district Poltár), Hrhov (district Rožňava), Veľké Ripňany (district Topoľčany), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše en Zatín (district Trebišov)), FI, UK (Noord-Ierland, het eiland Man en de Kanaaleilanden).”;

                              b)

                              punt 21.3 wordt als volgt gewijzigd:

                                          i)

                                          in de tweede kolom, bijzondere eisen, wordt punt b) vervangen door:

                                                      „b)

                                                      van oorsprong zijn uit het kanton Valais in Zwitserland, of”;

                                          ii)

                                          de tekst in de derde kolom, beschermd(e) gebied(en), wordt vervangen door:
                                          „E, EE, F (Corsica), IRL, I (Abruzzen, Apulië, Basilicata, Calabrië, Campania, Emilia-Romagna (de provincies Parma en Piacenza); Friuli-Venezia Giulia, Lazio, Ligurië, Lombardije (met uitzondering van de provincie Mantua), Marche, Molise, Piemonte, Sardinië, Sicilië, Toscane, Umbrië, Valle d’Aosta, Veneto (met uitzondering van de provincies Rovigo en Venezia, de gemeenten Castelbaldo, Barbona, Boara Pisani, Masi, Piacenza d’Adige, S. Urbano, Vescovana in de provincie Padua en het gebied ten zuiden van autoweg A4 in de provincie Verona)), LV, LT, P, SI (met uitzondering van de regio’s Gorenjska, Koroška, Notranjska en Maribor), SK (met uitzondering van de gemeenten Blahová, Horné Mýto en Okoč (district Dunajská Streda), Hronovce en Hronské Kľačany (district Levice), Málinec (district Poltár), Hrhov (district Rožňava), Veľké Ripňany (district Topoľčany), Kazimír, Luhyňa, Malý Horeš, Svätuše en Zatín (district Trebišov)), FI, UK (Noord-Ierland, het eiland Man en de Kanaaleilanden).”.


title: Richtlijn 2013/56/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013 tot wijziging van Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake batterijen en accu’s, alsook afgedankte batterijen en accu’s, wat het op de markt brengen van cadmiumhoudende draagbare batterijen en accu’s voor gebruik in draadloos elektrisch gereedschap en van knoopcellen met een laag kwikgehalte betreft, en houdende intrekking van Beschikking 2009/603/EG van de Commissie  Voor de EER relevante tekst

text:
               10.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 329/5

         RICHTLIJN 2013/56/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 20 november 2013
   tot wijziging van Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake batterijen en accu’s, alsook afgedankte batterijen en accu’s, wat het op de markt brengen van cadmiumhoudende draagbare batterijen en accu’s voor gebruik in draadloos elektrisch gereedschap en van knoopcellen met een laag kwikgehalte betreft, en houdende intrekking van Beschikking 2009/603/EG van de Commissie
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio’s,
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad (3) verbiedt het op de markt brengen van draagbare batterijen en accu’s die meer dan 0,002 gewichtsprocent cadmium bevatten, inclusief die welke in apparaten zijn ingebouwd. Draagbare batterijen en accu’s voor gebruik in draadloos elektrisch gereedschap worden echter vrijgesteld van dit verbod.

               (2)

               De Commissie heeft de vrijstelling overeenkomstig artikel 4, lid 4, van Richtlijn 2006/66/EG opnieuw bezien met het oog op het verbieden van cadmium in batterijen en accu’s.

               (3)

               Deze herziening heeft geleid tot de conclusie dat, teneinde de in het milieu geloosde hoeveelheid cadmium te verminderen, het verbod op het gebruik van cadmium dient te worden uitgebreid tot draagbare batterijen en accu’s voor gebruik in draadloos elektrisch gereedschap, aangezien op de markt geschikte cadmiumvrije substituten voor deze toepassingen beschikbaar zijn, namelijk nikkel-metaalhydride- en lithiumionbatterijtechnologieën.

               (4)

               De bestaande vrijstelling voor draagbare batterijen en accu’s voor gebruik in draadloos elektrisch gereedschap dient tot en met 31 december 2016 van toepassing te blijven, zodat de recyclingindustrie en de consumenten in de hele waardeketen zich verder aan de relevante vervangtechnologieën in alle regio’s van de Unie op een uniforme manier kunnen aanpassen.

               (5)

               Richtlijn 2006/66/EG verbiedt het op de markt brengen van alle, al dan niet in apparaten ingebouwde, batterijen of accu’s die meer dan 0,0005 gewichtsprocent kwik bevatten. Knoopcellen met een kwikgehalte van ten hoogste 2 gewichtsprocent zijn echter vrijgesteld van dit verbod. De Uniemarkt voor knoopcellen is al aan het omschakelen naar knoopcellen zonder kwik. Het op de markt brengen van knoopcellen met een kwikgehalte van meer dan 0,0005 gewichtsprocent dient derhalve te worden verboden.

               (6)

               Als gevolg van de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon moeten de krachtens Richtlijn 2006/66/EG aan de Commissie toegekende bevoegdheden worden aangepast aan de artikelen 290 en 291 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU).

               (7)

               Met het oog op de aanvulling of wijziging van Richtlijn 2006/66/EG dient aan de Commissie de bevoegdheid te worden overgedragen om overeenkomstig artikel 290 VWEU handelingen vast te stellen die betrekking hebben op de criteria om te beoordelen of de verwerking en recycling buiten de Unie heeft plaatsgevonden in omstandigheden die stroken met de eisen van deze richtlijn, capaciteitsmarkering voor draagbare en autobatterijen en -accu’s, en op vrijstellingen van de markeringsvoorschriften. Het is van bijzonder belang dat de Commissie bij haar voorbereidende werkzaamheden tot passende raadpleging overgaat, onder meer op deskundigenniveau. Bij het voorbereiden en opstellen van gedelegeerde handelingen moet de Commissie ervoor zorgen dat de desbetreffende documenten tijdig en op gepaste wijze gelijktijdig aan het Europees Parlement en de Raad worden toegezonden.

               (8)

               In voorkomend geval moeten de vereisten en de vorm van producentenregistratie coherent zijn met de registratieregels en het registratieformaat vastgesteld op grond van artikel 16, lid 3, en bijlage X, deel A, bij Richtlijn 2012/19/EU van het Europees Parlement en de Raad (4).

               (9)

               Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van Richtlijn 2006/66/EG, dienen aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden te worden toegekend met betrekking tot overgangsregelingen inzake minimuminzamelingscijfers, een gemeenschappelijke methode voor de berekening van de jaarlijkse verkoop van draagbare batterijen en accu’s aan eindgebruikers, gedetailleerde regels betreffende de berekening van de recyclingrendementen en een vragenlijst of schema voor nationale uitvoeringsverslagen. Deze bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (5).

               (10)

               Richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) werd met ingang van 12 december 2010 ingetrokken bij Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (7).

               (11)

               Richtlijn 2006/66/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 2006/66/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           lid 2 wordt vervangen door:
                           „2.   Het verbod als bedoeld in lid 1, onder a), is tot en met 1 oktober 2015 niet van toepassing op knoopcellen met een kwikgehalte van ten hoogste 2 gewichtsprocent.”;

                           b)

                           lid 3, onder c), wordt vervangen door:

                                       „c)

                                       draadloze elektrische gereedschappen; deze vrijstelling betreffende draadloze elektrische gereedschappen geldt tot en met 31 december 2016.”;

                           c)

                           lid 4 wordt vervangen door:
                           „4.   Wat knoopcellen voor hoorapparaten betreft, blijft de Commissie de in lid 2 bedoelde uitzondering steeds opnieuw bezien en brengt zij uiterlijk op 1 oktober 2014 bij het Europees Parlement en de Raad verslag uit over de beschikbaarheid van knoopcellen voor hoorapparaten die in overeenstemming zijn met lid 1, onder a). Indien gerechtvaardigd door het niet beschikbaar zijn van knoopcellen voor hoorapparaten die in overeenstemming zijn met lid 1, onder a), voegt de Commissie bij haar verslag een passend voorstel om knoopcellen voor hoorapparaten vrij te stellen van het in lid 2, onder a), bedoelde verbod.”.

               2)

               Artikel 6, lid 2, wordt vervangen door:
               „2.   Batterijen en accu’s die niet voldoen aan de in deze richtlijn vastgestelde bepalingen, maar die voor de datum van toepassing van de respectieve verbodsbepalingen in artikel 4 op wettige wijze op de markt zijn gebracht, mogen verder worden verkocht zolang de voorraad strekt.”.

               3)

               Artikel 10, lid 4, wordt vervangen door:
               „4.   De Commissie kan door middel van uitvoeringshandelingen overgangsregelingen instellen teneinde problemen aan te pakken die ingevolge specifieke nationale omstandigheden in een lidstaat ontstaan bij de verwezenlijking van de in lid 2 bedoelde vereisten. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.
               Om de eenvormige toepassing van dit artikel te waarborgen, stelt de Commissie uiterlijk op 26 september 2007 door middel van uitvoeringshandelingen een gemeenschappelijke methode in voor de berekening van de jaarlijkse verkoop van draagbare batterijen en accu’s aan eindgebruikers. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.”.

               4)

               Artikel 11 wordt vervangen door:
               „Artikel 11
               Verwijdering van afgedankte batterijen en accu’s
               De lidstaten zien erop toe dat fabrikanten apparaten zo ontwerpen dat afgedankte batterijen en accu’s gemakkelijk eruit kunnen worden gehaald. Indien ze niet gemakkelijk eruit kunnen worden gehaald door de eindgebruiker, zien de lidstaten erop toe dat fabrikanten apparaten zo ontwerpen dat afgedankte batterijen en accu’s gemakkelijk eruit kunnen worden gehaald door van de fabrikant onafhankelijke gekwalificeerde vaklieden. Apparaten met ingebouwde batterijen of accu’s gaan vergezeld van een gebruiksaanwijzing waaruit blijkt hoe deze batterijen en accu’s gemakkelijk eruit kunnen worden gehaald door de eindgebruiker of door onafhankelijke, gekwalificeerde vaklieden. Zo nodig bevat de gebruiksaanwijzing eveneens informatie over het type ingebouwde batterijen of accu’s.
               De bepalingen van de eerste alinea zijn niet van toepassing wanneer, om redenen in verband met de veiligheid en de prestaties, of om medische redenen, dan wel om redenen in verband met data-integriteit, de continuïteit van de stroomvoorziening nodig is en hiervoor een permanente verbinding tussen het apparaat en de batterij of accu vereist is.”.

               5)

               Artikel 12, lid 6, wordt vervangen door:
               „6.   De Commissie stelt uiterlijk op 26 maart 2010 door middel van uitvoeringshandelingen gedetailleerde regels vast betreffende de berekening van de recyclingrendementen. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.”.

               6)

               Artikel 12, lid 7, wordt geschrapt.

               7)

               Artikel 15, lid 3, wordt vervangen door:
               „3.   De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 23 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen teneinde nadere bepalingen ter aanvulling van de voorschriften van lid 2 van dit artikel vast te leggen, in het bijzonder criteria om te beoordelen of de daarin bedoelde omstandigheden stroken met de eisen van deze richtlijn.”.

               8)

               Artikel 17 wordt vervangen door:
               „Artikel 17
               Registratie
               De lidstaten zorgen ervoor dat elke producent wordt geregistreerd. De registratie verloopt in elke lidstaat volgens dezelfde procedurele vereisten overeenkomstig bijlage IV.”.

               9)

               Artikel 18, lid 2, wordt vervangen door:
               „2.   De lidstaten maken de in lid 1 bedoelde ontwerpvrijstellingsmaatregelen en de redenen om ze voor te stellen, openbaar, en stellen de Commissie en de andere lidstaten ervan in kennis.”.

               10)

               Artikel 21 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           lid 2 wordt vervangen door:
                           „2.   De lidstaten zorgen ervoor dat uiterlijk op 26 september 2009 op alle draagbare batterijen en accu’s en autobatterijen en -accu’s de capaciteit zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar wordt vermeld. De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 23 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen waarbij uiterlijk op 26 maart 2009 nadere bepalingen ter aanvulling van dit voorschrift worden vastgesteld, met inbegrip van geharmoniseerde methoden voor de bepaling van de capaciteit en het geschikte gebruik.”;

                           b)

                           lid 7 wordt vervangen door:
                           „7.   De Commissie is bevoegd overeenkomstig artikel 23 bis gedelegeerde handelingen vast te stellen teneinde vrijstellingen van de markeringsvoorschriften van dit artikel te verlenen. Als onderdeel van de voorbereiding van zulke gedelegeerde handelingen raadpleegt de Commissie de belanghebbenden, met name producenten, inzamelaars, recyclingonderneming, verwerkers, milieuorganisaties, consumentenverenigingen en werknemersverenigingen.”.

               11)

               Artikel 22, lid 2, wordt vervangen door:
               „2.   Deze verslagen worden opgesteld aan de hand van een vragenlijst of schema. De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de vragenlijst of het schema voor deze verslagen vast. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 24, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure. De vragenlijst of het schema wordt zes maanden vóór de aanvang van de eerste verslagperiode aan de lidstaten toegezonden.”.

               12)

               Het volgende artikel wordt toegevoegd:
               „Artikel 23 bis

               Uitoefening van de delegatie
               1.   De bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie toegekend onder de in dit artikel neergelegde voorwaarden.
               2.   De in artikel 15, lid 3, en artikel 21, leden 2 en 7, bedoelde bevoegdheid om gedelegeerde handelingen vast te stellen, wordt aan de Commissie verleend gedurende een termijn van vijf jaar met ingang van 30 december 2013. De Commissie stelt uiterlijk negen maanden voor het einde van de termijn van vijf jaar een verslag op over de bevoegdheidsdelegatie. De bevoegdheidsdelegatie wordt stilzwijgend verlengd met termijnen van dezelfde duur, tenzij het Europees Parlement of de Raad zich uiterlijk drie maanden voor het verstrijken van de lopende termijn tegen een dergelijke verlenging verzet.
               3.   Het Europees Parlement of de Raad kan de in artikel 15, lid 3, en artikel 21, leden 2 en 7, bedoelde bevoegdheidsdelegatie te allen tijde intrekken. Het besluit tot intrekking beëindigt de delegatie van de in dat besluit genoemde bevoegdheid. Het wordt van kracht op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie of op een daarin genoemde latere datum. Het laat de geldigheid van de reeds van kracht zijnde gedelegeerde handelingen onverlet.
               4.   Zodra de Commissie een gedelegeerde handeling heeft vastgesteld, doet zij daarvan gelijktijdig kennisgeving aan het Europees Parlement en de Raad.
               5.   Een krachtens artikel 15, lid 3, en artikel 21, leden 2 en 7, vastgestelde gedelegeerde handeling treedt alleen in werking als het Europees Parlement noch de Raad daartegen binnen een termijn van twee maanden na de datum van kennisgeving van de handeling aan het Europees Parlement en de Raad bezwaar heeft gemaakt, of indien zowel het Europees Parlement als de Raad voor het verstrijken van deze termijn de Commissie hebben meegedeeld dat zij daartegen geen bezwaar zullen maken. Die termijn wordt op initiatief van het Europees Parlement of de Raad met twee maanden verlengd.”.

               13)

               Artikel 24 wordt vervangen door:
               „Artikel 24
               Comitéprocedure
               1.   De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is ingesteld bij artikel 39 van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (8). Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (9).
               2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
               Indien door het comité geen advies wordt uitgebracht, stelt de Commissie de ontwerpuitvoeringshandeling niet vast en is artikel 5, lid 4, derde alinea, van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.

                  (8)  Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB L 312 van 22.11.2008, blz. 3)."

                  (9)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).”."

               14)

               De volgende bijlage wordt toegevoegd:

                  „BIJLAGE IV
                  Procedurele vereisten voor registratie
                  1.   Vereisten voor registratie
                  De schriftelijke of elektronische registratie van producenten van batterijen en accu’s vindt plaats bij de nationale autoriteiten of bij door de lidstaten daartoe gemachtigde nationale organisaties voor producentenverantwoordelijkheid, hierna de „registratie-instanties” genoemd.
                  De registratieprocedure kan deel uitmaken van een andere producentenregistratieprocedure.
                  Producenten van batterijen en accu’s hoeven zich slechts éénmaal te laten registreren in een lidstaat waar zij voor het eerst beroepsmatig batterijen en accu’s op de nationale markt brengen, en krijgen bij de registratie een registratienummer toegekend.
                  2.   Door de producenten te verstrekken informatie
                  Producenten van batterijen en accu’s verstrekken de registratie-instanties de volgende informatie:

                              i)

                              naam van de producent en (in voorkomend geval) de commerciële benamingen waaronder hij in de lidstaat zijn activiteiten ontplooit;

                              ii)

                              adres(sen) van de producent: postcode en plaats, straatnaam en huisnummer, land, URL en telefoonnummer alsook, in voorkomend geval, contactpersoon, fax en e-mailadres van de producent;

                              iii)

                              vermelding van het type batterijen of accu’s dat door de producent op de markt wordt gebracht: draagbare batterijen en accu’s, industriële batterijen en accu’s of autobatterijen en -accu’s;

                              iv)

                              informatie over de wijze waarop de producent zijn verantwoordelijkheden nakomt: door middel van een individuele of een collectieve regeling;

                              v)

                              datum van de registratieaanvraag;

                              vi)

                              nationale identificatiecode van de producent, inclusief Europees belastingnummer of nationaal belastingnummer van de producent (facultatief);

                              vii)

                              verklaring dat de verstrekte informatie waarheidsgetrouw is.

                        Ten behoeve van de in punt 1, tweede alinea, bedoelde registratie zijn de producenten van batterijen en accu’s niet verplicht andere dan de in punt 2, onder i) tot en met vii), vermelde informatie te verstrekken.
                  3.   Registratievergoedingen
                  Indien de registratie-instanties een registratievergoeding verlangen, dient deze kostengerelateerd en evenredig te zijn.
                  Registratie-instanties die een registratievergoeding verlangen, stellen de bevoegde nationale autoriteiten in kennis van de ter vaststelling van de vergoeding toegepaste kostenberekeningsmethodiek.
                  4.   Wijziging van registratiegegevens
                  De lidstaten zien erop toe dat als er zich een wijziging voordoet in de door de producenten overeenkomstig punt 2, onder i) tot en met vii), verstrekte gegevens, de producenten de betrokken registratie-instantie daarvan uiterlijk een maand na de wijziging in kennis stellen.
                  5.   Uitschrijving uit het register
                  Wanneer producenten niet langer als producent in een lidstaat actief zijn, schrijven zij zich uit middels een kennisgeving aan de betrokken registratie-instantie.”

         Artikel 2
   Intrekking van Beschikking 2009/603/EG
   Beschikking 2009/603/EG van de Commissie (10) wordt ingetrokken met ingang van 1 juli 2015.
   Artikel 3
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 2015 aan artikel 1 van deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   2.   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   3.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 4
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 20 november 2013.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. LEŠKEVIČIUS

      (1)  PB C 229 van 31.7.2012, blz. 140.

      (2)  Standpunt van het Europees Parlement van 10 oktober 2013 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 15 november 2013.

      (3)  Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 inzake batterijen en accu’s, alsook afgedankte batterijen en accu’s en tot intrekking van Richtlijn 91/157/EEG (PB L 266 van 26.9.2006, blz. 1).

      (4)  Richtlijn 2012/19/EU van het Europees Parlement en de Raad van 4 juli 2012 betreffende afgedankte elektrische en elektronische apparatuur (AEEA) (PB L 197 van 24.7.2012, blz. 38).

      (5)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).

      (6)  Richtlijn 2006/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Raad van 5 april 2006 inzake afvalstoffen (PB L 114 van 27.4.2006, blz. 9).

      (7)  Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 inzake afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB L 312 van 22.11.2008, blz. 3).

      (10)  Beschikking 2009/603/EG van de Commissie van 5 augustus 2009 tot vaststelling van voorschriften voor de registratie van producenten van batterijen en accu’s overeenkomstig Richtlijn 2006/66/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 206 van 8.8.2009, blz. 13).


title: Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 299/25

      RICHTLIJN 2008/95/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 22 oktober 2008
   betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten
   (Gecodificeerde versie)
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (3) is inhoudelijk gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               De merkenwetgevingen in de lidstaten van voor de inwerkingtreding van Richtlijn 89/104/EEG vertoonden verschillen die het vrije verkeer van goederen en het vrij verrichten van diensten konden belemmeren en de mededingingsvoorwaarden op de gemeenschappelijke markt konden vervalsen. De wetgevingen van de lidstaten moesten derhalve worden aangepast om de goede werking van de interne markt te verzekeren.

               (3)

               Het is van belang, dat de uitkomsten en voordelen die het stelsel van Gemeenschapsmerken kan bieden voor ondernemingen die rechten op een merk willen verkrijgen, niet worden miskend.

               (4)

               Het lijkt niet nodig, de merkenwetgevingen van de lidstaten volledig aan te passen. Het volstaat slechts die bepalingen van nationaal recht aan te passen welke het meest rechtstreeks van invloed zijn op de werking van de interne markt.

               (5)

               De lidstaten dienen ondanks deze richtlijn de bevoegdheid te behouden tot het beschermen van de op grond van het gebruik verworven rechten op een merk, die deze richtlijn alleen wat betreft hun verhouding tot de door inschrijving verkregen rechten op een merk in aanmerking neemt.

               (6)

               De lidstaten moeten tevens iedere vrijheid behouden, de inschrijvingsprocedure of verval of nietigheid van de door inschrijving verkregen rechten op een merk vast te stellen. Zij bepalen, bijvoorbeeld, de vorm van de inschrijvings- en nietigheidsprocedure, zij maken uit of oudere rechten in de inschrijvingsprocedure, in de nietigheidsprocedure of in beide procedures moeten worden ingeroepen en, zij voorzien ingeval oudere rechten in de inschrijvingsprocedure kunnen worden ingeroepen, in een oppositieprocedure en/of een ambtshalve onderzoek. De lidstaten moeten de bevoegdheid behouden om de rechtsgevolgen van verval of nietigheid van merken vast te stellen.

               (7)

               Deze richtlijn dient de toepassing van andere rechtsregels van de lidstaten op merken, zoals die betreffende oneerlijke mededinging, wettelijke aansprakelijkheid of bescherming van de consument, niet uit te sluiten.

               (8)

               Het doel van de aanpassing kan alleen worden bereikt indien de verkrijging en het behoud van het recht op een ingeschreven merk in alle lidstaten in beginsel afhankelijk wordt gesteld van gelijke voorwaarden. Hiertoe moet een niet limitatieve opsomming van tekens worden vastgesteld die een merk kunnen vormen, vooropgesteld dat zij de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden van die van andere ondernemingen. De gronden van weigering of nietigverklaring van het recht op een merk zelf, zoals gebrek aan onderscheidend vermogen of strijd met oudere rechten, moeten limitatief worden opgesomd zij het deels facultatief, zodat de lidstaten deze in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen. De lidstaten moeten weigerings- of nietigheidsgronden met betrekking tot de voorwaarden voor verkrijging of behoud van het recht op een merk die niet worden aangepast, in hun wetgeving kunnen handhaven of opnemen, bijvoorbeeld met betrekking tot de hoedanigheid van de merkhouder, de vernieuwing van het merk, het taksenregime of de niet-naleving van de procedureregels.

               (9)

               Om het totale aantal in de Gemeenschap ingeschreven en beschermde merken en derhalve het aantal daartussen rijzende conflicten te verminderen, moet de eis worden gesteld dat een ingeschreven merk werkelijk wordt gebruikt en bij gebreke daarvan vervallen kan worden verklaard. Bepaald moet worden, dat de nietigheid van het recht op een merk niet kan worden uitgesproken wegens het bestaan van een ouder niet gebruikt merk, met de bevoegdheid van de lidstaten hetzelfde beginsel toe te passen in de inschrijvingsprocedure of te bepalen dat het recht op een merk niet kan worden ingeroepen indien naar aanleiding van een exceptie in een inbreukprocedure komt vast te staan dat het recht vervallen zou kunnen worden verklaard. Het is aan de lidstaten voor al deze gevallen de toepasselijke procedureregels vast te stellen.

               (10)

               Het is, om het vrije verkeer van waren en de vrije dienstverlening te vergemakkelijken, van fundamenteel belang ervoor te zorgen dat ingeschreven merken in alle lidstaten dezelfde wettelijke bescherming genieten. Dit ontneemt evenwel de lidstaten niet het recht om bekende merken een ruimere bescherming te verlenen.

               (11)

               De door het ingeschreven merk verleende bescherming, waarvan de functie met name is het merk als aanduiding van herkomst te waarborgen, moet absoluut zijn wanneer het merk gelijk is aan het teken en de waren of diensten dezelfde zijn. De bescherming moet ook gelden wanneer het merk overeenstemt met het teken en de waren of diensten soortgelijk zijn. Het begrip overeenstemming moet in samenhang met het gevaar van verwarring worden uitgelegd. Het gevaar van verwarring, dat van vele factoren afhangt en met name van de bekendheid van het merk op de markt, van de vraag in hoeverre een associatie mogelijk is met het gebruikte of ingeschreven teken van de mate van overeenstemming tussen het merk en het teken en van de geïdentificeerde waren of diensten, moet de grondslag voor de bescherming vormen. De wijze waarop het gevaar van verwarring kan worden vastgesteld, en in het bijzonder de bewijslast, moet een zaak van nationaal procesrecht zijn, waarop deze richtlijn geen betrekking moet hebben.

               (12)

               Ter wille van de rechtszekerheid en zonder de houder van een ouder merk onredelijk in zijn belangen te schaden, moet worden bepaald dat deze niet meer de nietigverklaring kan eisen noch zich kan verzetten tegen het gebruik van een jonger merk waarvan hij geruime tijd bewust het gebruik heeft gedoogd, tenzij het jongere merk te kwader trouw is aangevraagd.

               (13)

               Alle lidstaten zijn gebonden door het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom. De bepalingen van deze richtlijn moeten volledig stroken met die van genoemd Verdrag. Deze richtlijn moet de verplichtingen van de lidstaten die uit dat Verdrag voortvloeien, onverkort laten. In voorkomend geval moet artikel 307, tweede alinea, van het Verdrag van toepassing zijn.

               (14)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van Richtlijn 89/104/EEG onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Toepassing
   Deze richtlijn is van toepassing op ieder merk voor waren of diensten dat in een lidstaat het voorwerp is van een inschrijving of een aanvrage om inschrijving als een individueel, collectief, garantie- of kwaliteitsmerk, dan wel het voorwerp is van een inschrijving of een aanvrage om inschrijving bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom of van een internationale inschrijving die rechtsgevolgen heeft in een lidstaat.
   Artikel 2
   Tekens die een Gemeenschapsmerk kunnen vormen
   Merken kunnen worden gevormd door alle tekens die vatbaar zijn voor grafische voorstelling, met name woorden, met inbegrip van namen van personen, tekeningen, letters, cijfers, vormen van waren of van verpakking, mits deze de waren of diensten van een onderneming kunnen onderscheiden.
   Artikel 3
   Gronden voor weigering of nietigheid
   1.   Niet ingeschreven worden of, indien ingeschreven, nietig verklaard kunnen worden:

               a)

               tekens die geen merk kunnen vormen;

               b)

               merken die elk onderscheidend vermogen missen;

               c)

               merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van soort, hoedanigheid, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst of het tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten;

               d)

               merken die uitsluitend bestaan uit tekens of benamingen die in het normale taalgebruik of in het bona fide handelsverkeer gebruikelijk zijn geworden;

               e)

               tekens die uitsluitend bestaan uit:

                           i)

                           de vorm die door de aard van de waar bepaald wordt, of

                           ii)

                           de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen, of

                           iii)

                           de vorm die een wezenlijke waarde aan de waar geeft;

               f)

               merken die in strijd zijn met de openbare orde of de goede zeden;

               g)

               merken die tot misleiding van het publiek kunnen leiden, bijvoorbeeld ten aanzien van aard, hoedanigheid of plaats van herkomst van de waren of diensten;

               h)

               merken die bij gebreke van goedkeuring van de bevoegde autoriteiten, krachtens artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom, hierna „Verdrag van Parijs” te noemen, geweigerd of nietig verklaard moeten worden.

         2.   Elke lidstaat kan bepalen, dat een merk niet ingeschreven wordt of, indien ingeschreven, kan worden nietig verklaard indien en voor zover:

               a)

               het gebruik van dat merk verboden kan worden op grond van andere dan merkenrechtelijke bepalingen in die lidstaat of in de Gemeenschap;

               b)

               het merk een teken met grote symbolische waarde, en met name een religieus symbool, omvat;

               c)

               het merk andere badges, emblemen en wapenschilden van openbaar belang omvat dan bedoeld in artikel 6 ter van het Verdrag van Parijs, tenzij de inschrijving daarvan overeenkomstig het recht van de lidstaat door de bevoegde autoriteiten is toegestaan;

               d)

               de aanvrage om inschrijving van het merk te kwader trouw is gedeponeerd.

         3.   Een merk wordt niet geweigerd of kan, indien ingeschreven, niet worden nietig verklaard overeenkomstig lid 1, onder b), c) of d), indien het merk, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt, vóór de datum van de aanvrage om inschrijving onderscheidend vermogen heeft verkregen. De lidstaten kunnen voorts bepalen, dat deze bepaling ook van toepassing is, wanneer het onderscheidend vermogen verkregen is na de aanvrage om inschrijving of na de inschrijving.
   4.   Elke lidstaat kan bepalen dat, in afwijking van de leden 1, 2 en 3, de gronden voor weigering en nietigheid welke in die staat golden vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die nodig zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, van toepassing zijn op merken waarvan de aanvragen om inschrijving vóór die datum zijn gedeponeerd.
   Artikel 4
   Aanvullende gronden van weigering of nietigheid betreffende strijd met oudere rechten
   1.   Een merk wordt niet ingeschreven of kan, indien ingeschreven, worden nietig verklaard:

               a)

               wanneer het gelijk is aan een ouder merk en wanneer de waren of diensten waarvoor het merk is aangevraagd of ingeschreven, dezelfde zijn als de waren of diensten waarvoor het oudere merk is ingeschreven;

               b)

               wanneer het gelijk is aan of overeenstemt met een ander merk en betrekking heeft op dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende de mogelijkheid van associatie met het oudere merk.

         2.   Onder „oudere merken” in de zin van lid 1 worden verstaan:

               a)

               de merken waarvan de depotdatum voorafgaat aan de depotdatum van de merkaanvrage, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met het ten behoeve van die merken ingeroepen voorrangsrecht, en die behoren tot de volgende categorieën:

                           i)

                           Gemeenschapsmerken;

                           ii)

                           in de lidstaat of, in het geval van België, Nederland en Luxemburg, bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom ingeschreven merken;

                           iii)

                           merken ingeschreven ingevolge internationale overeenkomsten met werking in een lidstaat;

               b)

               de Gemeenschapsmerken waarvan overeenkomstig Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (5) op geldige wijze de anciënniteit wordt ingeroepen op grond van een onder a), ii) en iii), bedoeld merk, ook al is van dit merk afstand gedaan of is het merk vervallen;

               c)

               de aanvragen om inschrijving bedoeld onder a) en b), mits deze zullen worden ingeschreven;

               d)

               de merken die op de depotdatum van de merkaanvrage of, in voorkomend geval, van het ten behoeve van de merkaanvrage ingeroepen voorrangsrecht, in een lidstaat algemeen bekend zijn in de zin van artikel 6 bis van het Verdrag van Parijs.

         3.   Voorts wordt niet ingeschreven of, indien ingeschreven, kan het worden nietig verklaard een merk dat gelijk is aan of overeenstemt met een ouder Gemeenschapsmerk in de zin van lid 2, waarvoor inschrijving is gevraagd of dat is ingeschreven voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het oudere Gemeenschapsmerk ingeschreven is, wanneer het oudere Gemeenschapsmerk in de Gemeenschap bekend is en wanneer door het gebruik, zonder geldige reden, van het jongere merk ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere Gemeenschapsmerk.
   4.   Elke lidstaat kan bovendien bepalen, dat een merk niet wordt ingeschreven of, indien ingeschreven, kan worden nietig verklaard indien en voor zover:

               a)

               het merk gelijk is aan of overeenstemt met een ouder nationaal merk in de zin van lid 2, waarvoor inschrijving is gevraagd of dat is ingeschreven voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het oudere merk ingeschreven is, indien het oudere merk bekend is in de betrokken lidstaat en indien door het gebruik, zonder geldige reden, van het jongere merk ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk;

               b)

               rechten op een niet ingeschreven merk of een ander in het economische verkeer gebruikt teken verworven zijn vóór de datum van indiening van de aanvrage om inschrijving van het merk of in voorkomend geval vóór de datum van het ten behoeve van die merkaanvrage ingeroepen voorrangsrecht, en dat niet ingeschreven merk of dat andere teken de houder ervan het recht verleent om het gebruik van een jonger merk te verbieden;

               c)

               het gebruik van het merk kan worden verboden op grond van een ander ouder recht dan de in lid 2 en het onderhavige lid, onder b), vermelde rechten, met name van:

                           i)

                           een recht op een naam;

                           ii)

                           een recht op een portret;

                           iii)

                           een auteursrecht;

                           iv)

                           een recht van industriële eigendom;

               d)

               het merk gelijk is aan of overeenstemt met een ouder collectief merk waaraan een recht verbonden was dat ten hoogste drie jaar vóór het depot is vervallen;

               e)

               het merk gelijk is aan of overeenstemt met een ouder garantie- of kwaliteitsmerk waaraan een recht verbonden was dat vervallen is binnen een termijn voorafgaande aan de aanvrage om inschrijving van het merk, waarvan de duur door de lidstaat wordt vastgesteld;

               f)

               het merk gelijk is aan of overeenstemt met een ouder merk waaraan een recht was verbonden voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, dat vervallen is ten gevolge van het niet vernieuwen binnen een termijn van ten hoogste twee jaar voorafgaande aan de aanvrage om inschrijving van het merk, tenzij de houder van het oudere merk in de inschrijving van het merk heeft toegestemd of het oudere merk niet is gebruikt;

               g)

               het merk aanleiding kan geven tot verwarring met een merk dat in het buitenland werd gebruikt op het tijdstip van de aanvrage en daar nog wordt gebruikt, indien de aanvrage door de aanvrager te kwader trouw is gedaan.

         5.   De lidstaten kunnen toestaan, dat in voorkomend geval de inschrijving niet geweigerd of het merk niet nietig verklaard behoeft te worden wanneer de houder van het oudere merk of oudere recht erin toestemt dat het merk wordt ingeschreven.
   6.   Elke lidstaat kan bepalen dat, in afwijking van de leden 1 tot en met 5, de gronden voor weigering en nietigheid welke in die staat golden vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die nodig zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, van toepassing zijn op merken waarvoor vóór die datum een aanvrage gedeponeerd is.
   Artikel 5
   Rechten verbonden aan het merk
   1.   Het ingeschreven merk geeft de houder een uitsluitend recht. Dit recht staat de houder toe, iedere derde die niet zijn toestemming hiertoe heeft verkregen het gebruik van een teken in het economische verkeer te verbieden:

               a)

               wanneer dat gelijk is aan het merk en gebruikt wordt voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor het merk ingeschreven is;

               b)

               dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk en gebruikt wordt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten, indien daardoor bij het publiek verwarring kan ontstaan, inhoudende het gevaar van associatie met het merk.

         2.   Elke lidstaat kan tevens bepalen dat de houder gerechtigd is derden die zijn toestemming niet hebben gekregen, het gebruik in het economische verkeer te verbieden van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met het merk voor waren of diensten die niet soortgelijk zijn aan die waarvoor het merk ingeschreven is, wanneer dit bekend is in de lidstaat en door het gebruik, zonder geldige reden, van het teken ongerechtvaardigd voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.
   3.   Met name kan krachtens de leden 1 en 2 worden verboden:

               a)

               het aanbrengen van het teken op de waren of op hun verpakking;

               b)

               het aanbieden, in de handel brengen of daartoe in voorraad hebben van waren of het aanbieden of verrichten van diensten onder het teken;

               c)

               het invoeren of uitvoeren van waren onder het teken;

               d)

               het gebruik van het teken in stukken voor zakelijk gebruik en in advertenties.

         4.   Indien op grond van het recht van de lidstaat het gebruik van een teken, overeenkomstig lid 1, onder b), en lid 2, vóór de datum van inwerkingtreding van de bepalingen die noodzakelijk zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, niet kon worden verboden, kan het aan het merk verbonden recht niet worden ingeroepen om verder gebruik van dit teken te verhinderen.
   5.   De leden 1 tot en met 4 laten onverlet bepalingen in een lidstaat, betreffende bescherming tegen het gebruik van een teken anders dan ter onderscheiding van waren of diensten, indien door gebruik, zonder geldige reden, van dat teken ongerechtvaardigd voordeel wordt getrokken uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.
   Artikel 6
   Beperking van de aan het merk verbonden rechtsgevolgen
   1.   Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om in het economische verkeer gebruik te maken:

               a)

               van diens naam en adres;

               b)

               van aanduidingen inzake soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst, tijdstip van vervaardiging van de waren of verrichting van de dienst of andere kenmerken van de waren of diensten;

               c)

               van het merk, wanneer dit nodig is om de bestemming van een product of dienst, met name als accessoire of onderdeel, aan te geven,

         voor zover er sprake is van gebruik volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel.
   2.   Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe een derde te verbieden om in het economische verkeer gebruik te maken van een ouder recht van slechts plaatselijke betekenis, wanneer dat recht erkend is door de wetgeving van de betrokken lidstaat en binnen de grenzen van het grondgebied waarin het erkend wordt.
   Artikel 7
   Uitputting van het aan het merk verbonden recht
   1.   Het aan het merk verbonden recht staat de houder niet toe het gebruik daarvan te verbieden voor waren die onder dit merk door de houder of met zijn toestemming in de Gemeenschap in de handel zijn gebracht.
   2.   Lid 1 is niet van toepassing wanneer er voor de houder gegronde redenen zijn om zich te verzetten tegen verdere verhandeling van de waren, met name wanneer de toestand van de waren, nadat zij in de handel zijn gebracht, gewijzigd of verslechterd is.
   Artikel 8
   Licentie
   1.   Een merk kan het voorwerp zijn van licenties voor alle of voor een deel van de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en voor het geheel of voor een deel van het grondgebied van een lidstaat. Een licentie kan al dan niet uitsluitend zijn.
   2.   De aan het merk verbonden rechten kunnen door de merkhouder worden ingeroepen tegen een licentiehouder die handelt in strijd met een van de bepalingen van de licentieovereenkomst inzake:

               a)

               de duur daarvan;

               b)

               de door de inschrijving gedekte vorm waarin het merk mag worden gebruikt;

               c)

               de waren of diensten waarvoor de licentie is verleend;

               d)

               het grondgebied waarop het merk mag worden aangebracht, of

               e)

               de kwaliteit van de door de licentiehouder vervaardigde waren of verrichte diensten.

         Artikel 9
   Rechtsverwerking wegens gedogen
   1.   De houder in een lidstaat van een in artikel 4, lid 2, bedoeld ouder merk, die het gebruik van een in die lidstaat later ingeschreven merk bewust heeft gedoogd gedurende vijf opeenvolgende jaren, kan niet meer op grond van het oudere merk vorderen dat het jongere merk nietig wordt verklaard noch bezwaar maken tegen het gebruik van het jongere merk voor de waren of diensten waarvoor dat jongere merk is gebruikt, tenzij het jongere merk te kwader trouw is gedeponeerd.
   2.   Elke lidstaat kan bepalen, dat lid 1 van overeenkomstige toepassing is ten aanzien van een houder van een ouder merk bedoeld in artikel 4, lid 4, onder a), of van een ander ouder recht bedoeld in artikel 4, lid 4, onder b) of c).
   3.   In de in de leden 1 en 2 bedoelde gevallen kan de houder van een later ingeschreven merk geen bezwaar maken tegen het gebruik van het oudere recht, ofschoon dat recht niet langer aan het jongere merk kan worden tegengeworpen.
   Artikel 10
   Gebruik van het merk
   1.   Een merk waarvan de houder vijf jaar nadat de inschrijvingsprocedure is voltooid in de betrokken lidstaat geen normaal gebruik heeft gemaakt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, of waarvan gedurende een ononderbroken tijdvak van vijf jaar geen gebruikgemaakt is, is vatbaar voor de sancties van deze richtlijn, tenzij er een geldige reden is voor het niet gebruiken.
   Als gebruik in de zin van de eerste alinea wordt eveneens beschouwd:

               a)

               het gebruik van het merk in een op onderdelen afwijkende vorm zonder dat het onderscheidend vermogen van het merk in de vorm waarin het ingeschreven is, wordt gewijzigd;

               b)

               het aanbrengen van het merk op waren of de verpakking ervan in de lidstaat, uitsluitend met het oog op uitvoer.

         2.   Het gebruik van het merk met toestemming van de houder dan wel door een ieder die bevoegd is om een collectief merk, een garantiemerk of een kwaliteitsmerk te gebruiken, wordt als gebruik door de merkhouder beschouwd.
   3.   Voor merken die zijn ingeschreven vóór de datum van inwerkingtreding in de betrokken lidstaat van de bepalingen die nodig zijn om aan Richtlijn 89/104/EEG te voldoen, geldt het volgende:

               a)

               wanneer ingevolge een bepaling die vóór die datum van kracht was sancties verbonden waren aan het niet gebruiken van een merk gedurende een ononderbroken periode, wordt de in lid 1, eerste alinea, genoemde periode van vijf jaar geacht te zijn ingegaan op hetzelfde tijdstip als de periode van het niet gebruiken die op die datum reeds loopt;

               b)

               wanneer vóór die datum geen bepaling over het gebruik van kracht was, wordt de in lid 1, eerste alinea, genoemde periode van vijf jaar geacht op zijn vroegst op die datum ingegaan te zijn.

         Artikel 11
   Sancties wegens het niet gebruiken van een merk in gerechtelijke of administratieve procedures
   1.   De nietigheid van een merk kan niet worden uitgesproken op grond van het bestaan van een conflicterend ouder merk dat niet voldoet aan de voorwaarden inzake gebruik van artikel 10, leden 1 en 2, of, naar gelang van het geval, artikel 10, lid 3.
   2.   Een lidstaat kan bepalen, dat de inschrijving van een merk niet kan worden geweigerd, omdat er een conflicterend ouder merk bestaat dat niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 10, leden 1 en 2, of, naar gelang van het geval, artikel 10, lid 3.
   3.   Onverminderd de toepassing van artikel 12 ingeval een reconventionele vordering tot vervallenverklaring is ingesteld, kan iedere lidstaat bepalen dat een merk niet kan worden ingeroepen in een inbreukprocedure, indien ten gevolge van een exceptie is vast komen te staan, dat het merk vervallen verklaard zou kunnen worden ingevolge artikel 12, lid 1.
   4.   Indien het oudere merk slechts voor een deel van de waren of diensten waarvoor het is ingeschreven, is gebruikt, wordt het voor de toepassing van de leden 1, 2 en 3 geacht alleen voor dat deel van de waren of diensten ingeschreven te zijn.
   Artikel 12
   Gronden voor vervallenverklaring
   1.   Een merk kan vervallen worden verklaard wanneer het gedurende een ononderbroken periode van vijf jaar niet normaal in de betrokken lidstaat is gebruikt voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is en er geen geldige reden is voor het niet gebruiken.
   Vervallenverklaring van een merk kan echter niet worden gevorderd wanneer het merk in de periode tussen het verstrijken van de vijfjarige periode en de instelling van de vordering tot vervallenverklaring voor het eerst of opnieuw normaal is gebruikt.
   Het begin van gebruik of hernieuwd gebruik binnen drie maanden die aan de instelling van de vordering tot vervallenverklaring voorafgaan, met dien verstande dat de periode van drie maanden ten vroegste na het verstrijken van de ononderbroken periode van vijf jaar van het niet gebruiken is ingegaan, wordt echter niet in aanmerking genomen indien de voorbereiding voor het begin van gebruik of het hernieuwde gebruik pas wordt getroffen nadat de merkhouder er kennis van heeft genomen dat de vordering tot vervallenverklaring kan worden ingesteld.
   2.   Onverminderd lid 1, kan een merk vervallen worden verklaard wanneer het, na de datum waarop het is ingeschreven:

               a)

               door toedoen of nalaten van de merkhouder tot de in de handel gebruikelijke benaming is geworden van een waar of dienst waarvoor het ingeschreven is;

               b)

               als gevolg van het gebruik dat ervan wordt gemaakt door de merkhouder, of met zijn instemming, voor de waren of diensten waarvoor het ingeschreven is, het publiek kan misleiden, met name over de aard, de hoedanigheid of de plaats van herkomst van deze waren of diensten.

         Artikel 13
   Gronden voor weigering, vervallenverklaring of nietigverklaring voor slechts een deel van de waren of diensten
   Indien een grond voor weigering van inschrijving, vervallen- of nietigverklaring van een merk slechts bestaat voor een deel van de waren of diensten waarvoor dit merk gedeponeerd of ingeschreven is, betreffen de weigering van inschrijving, de vervallen- of de nietigverklaring alleen die waren of diensten.
   Artikel 14
   Vaststelling achteraf van nietigheid of vervallenverklaring van een merk
   Wanneer de anciënniteit van een ouder merk waarvan de houder afstand heeft gedaan of dat hij heeft laten vervallen, wordt ingeroepen voor een Gemeenschapsmerk, kan de nietigheid of vervallenverklaring van het oudere merk achteraf worden vastgesteld.
   Artikel 15
   Bijzondere bepalingen inzake collectieve, garantie- en kwaliteitsmerken
   1.   Onverminderd artikel 4 kunnen de lidstaten waarvoor de wetgeving voorziet in inschrijving van collectieve, garantie- of kwaliteitsmerken, bepalen dat weigering van inschrijving, vervallen- of nietigverklaring van deze merken plaatsvindt op andere gronden dan de in de artikelen 3 en 12 bedoelde, voor zover de functie van deze merken zulks vereist.
   2.   In afwijking van artikel 3, lid 1, onder c), kunnen de lidstaten bepalen dat tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst van de waren of diensten, collectieve, garantie- of kwaliteitsmerken kunnen vormen. Een zodanig merk geeft de houder niet het recht een derde het gebruik van dergelijke tekens of benamingen in de handel te verbieden, voor zover er sprake is van een gebruik volgens de eerlijke gebruiken in handel en nijverheid; met name kan een zodanig merk niet worden ingeroepen tegen een derde die gerechtigd is een geografische benaming te gebruiken.
   Artikel 16
   Mededeling
   De lidstaten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mee, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 17
   Intrekking
   Richtlijn 89/104/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde beschikking, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijn voor omzetting in nationaal recht van die richtlijn.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 18
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 19
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 22 oktober 2008.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J.-P. JOUYET

      (1)  PB C 161 van 13.7.2007, blz. 44.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 19 juni 2007 (PB C 146 E van 12.6.2008, blz. 76) en besluit van de Raad van 25 september 2008.

      (3)  PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.

      (4)  Zie bijlage I, deel A.

      (5)  PB L 11 van 14.1.1994, blz. 1.

      BIJLAGE I
      DEEL A
      Ingetrokken richtlijn met de wijziging ervan
      (bedoeld in artikel 17)

                  Richtlijn 89/104/EEG van de Raad

                  (PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1)

                  Beschikking 92/10/EEG van de Raad

                  (PB L 6 van 11.1.1992, blz. 35)

            DEEL B
      Termijn voor omzetting in nationaal recht
      (bedoeld in artikel 17)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  89/104/EEG

                  31 december 1992

      BIJLAGE II
      Concordantietabel

                  Richtlijn 89/104/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1

                  Artikel 1

                  Artikel 2

                  Artikel 2

                  Artikel 3, lid 1, onder a) tot en met d)

                  Artikel 3, lid 1, onder a) tot en met d)

                  Artikel 3, lid 1, onder e), aanhef

                  Artikel 3, lid 1, onder e), aanhef

                  Artikel 3, lid 1, onder e), eerste streepje

                  Artikel 3, lid 1, onder e), i)

                  Artikel 3, lid 1, onder e), tweede streepje

                  Artikel 3, lid 1, onder e), ii)

                  Artikel 3, lid 1, onder e), derde streepje

                  Artikel 3, lid 1, onder e), iii)

                  Artikel 3, lid 1, onder f), g) en h)

                  Artikel 3, lid 1, onder f), g) en h)

                  Artikel 3, leden 2, 3 en 4

                  Artikel 3, leden 2, 3 en 4

                  Artikel 4

                  Artikel 4

                  Artikel 5

                  Artikel 5

                  Artikel 6

                  Artikel 6

                  Artikel 7

                  Artikel 7

                  Artikel 8

                  Artikel 8

                  Artikel 9

                  Artikel 9

                  Artikel 10, lid 1

                  Artikel 10, lid 1, eerste alinea

                  Artikel 10, lid 2

                  Artikel 10, lid 1, tweede alinea

                  Artikel 10, lid 3

                  Artikel 10, lid 2

                  Artikel 10, lid 4

                  Artikel 10, lid 3

                  Artikel 11

                  Artikel 11

                  Artikel 12, lid 1, eerste zin

                  Artikel 12, lid 1, eerste alinea

                  Artikel 12, lid 1, tweede zin

                  Artikel 12, lid 1, tweede alinea

                  Artikel 12, lid 1, derde zin

                  Artikel 12, lid 1, derde alinea

                  Artikel 12, lid 2

                  Artikel 12, lid 2

                  Artikel 13

                  Artikel 13

                  Artikel 14

                  Artikel 14

                  Artikel 15

                  Artikel 15

                  Artikel 16, leden 1 en 2

                  —

                  Artikel 16, lid 3

                  Artikel 16

                  —

                  Artikel 17

                  —

                  Artikel 18

                  Artikel 17

                  Artikel 19

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II