Avis juridique important

|

31987L0112

Richtlijn 87/112/EEG van de Commissie van 23 december 1986 houdende tweede aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 84/631/EEG van de Raad betreffende toezicht en controle in de Gemeenschap op de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen

Publicatieblad Nr. L 048 van 17/02/1987 blz. 0031 - 0032

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 23 december 1986  houdende tweede aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn 84/631/EEG van de Raad betreffende toezicht en controle in de Gemeenschap op de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen  (87/112/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 78/319/EEG van de Raad van 20 maart 1978 betreffende toxische en gevaarlijke afvalstoffen (1), inzonderheid op artikel 18,  Gelet op Richtlijn 84/631/EEG van de Raad van 6 december 1984 betreffende toezicht en controle in de Gemeenschap op de grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afvalstoffen (2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/279/EEG (3), inzonderheid op de artikelen 3, 4, 5, 7, 15 en 17,  Overwegende dat het, om een doelmatig toezicht en een doelmatige controle te waarborgen, noodzakelijk is dat de houder van de afvalstoffen, wanneer hij voornemens is de afvalstoffen van een Lid-Staat naar een andere Lid-Staat over te brengen, deze door te voeren door een of meer Lid-Staten of deze vanuit een derde land over te brengen naar een Lid-Staat dan wel ze over te brengen naar een derde land, aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten een kennisgeving zendt;  Overwegende dat deze kennisgeving dient plaats te vinden door middel van een uniform document waarvan de inhoud nauwkeurig is omschreven in bijlage I van Richtlijn 84/631/EEG, welke bijlage is gewijzigd bij Richtlijn 85/469/EEG (4), en volgens een in bijlage IV van laatstgenoemde richtlijn omschreven procedure;  Overwegende dat in het geval van overbrenging van afvalstoffen naar een bestemming buiten de Gemeenschap de algemene toelichting bij het uniform begeleidend document dient te worden gewijzigd;  Overwegende dat voor de overbrenging van uit non-ferrometalen bestaande afvalstoffen, indien zij voor hergebruik, regeneratie of recycling op basis van een contractuele regeling inzake deze verrichtingen bestemd zijn, slechts verklaringen vereist zijn op een uniform document dat is omschreven in bijlage II van Richtlijn 85/469/EEG;  Overwegende dat in het geval van overbrenging naar een bestemming buiten de Gemeenschap de in genoemde bijlage in genoemd document beschreven procedure voor het gebruik van dit formulier moet worden gewijzigd;  Overwegende dat de in deze richtlijn bedoelde maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing van Richtlijn 78/319/EEG betreffende toxische en gevaarlijke afvalstoffen, aan de vooruitgang van de techniek,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De bijlagen II en IV van Richtlijn 85/469/EEG worden als volgt gewijzigd:  1. In bijlage II wordt punt 3 van de toelichting op het formulier »Verklaringen betreffende afvalstoffen van non-ferrometalen, bestemd voor hergebruik, regeneratie of recycling" in de vier exemplaren van het formulier gelezen als volgt:  »3. De houder van de afvalstoffen moet exemplaar 3 van het formulier behouden en vóór de verzending exemplaar 4 zenden aan de bevoegde instanties van de Lid-Staat van bestemming en in geval van uitvoer van de afvalstoffen naar een bestemming buiten de Gemeenschap aan de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van verzending en van de Lid-Staat waar de afvalstoffen de Gemeenschap verlaten (fotokopie).".  2. In bijlage IV onder de rubriek »Algemene toelichting bij het uniform begeleidend document",  a) worden onder A de punten 2, 3 en 4 vervangen door de volgende punten 2, 3, 4 en 5:  »2. voor één enkele overbrenging van afvalstoffen waarvan de verwijdering buiten de Gemeenschap zal plaatsvinden de drie exemplaren van het formulier aan de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat van verzending of aan de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat waar het transport de Gemeenschap verlaat, wanneer de verwijdering van de afvalstoffen plaatsvindt in een derde land dat hieraan grenst en deze Lid-Staat zijn recht uitoefent de ontvangstbevestiging af te geven, overeenkomstig artikel 4, lid 2, laatste alinea, van Richtlijn 84/631/EEG, laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/279/EEG;  3. voor één enkele overbrenging van afvalstoffen die afkomstig zijn uit een derde land en door de Gemeenschap worden gevoerd met het oog op verwijdering buiten de Gemeenschap, de drie exemplaren van het formulier aan de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat waar het transport de Gemeenschap verlaat;  4. voor meer dan één overbrenging (algemene kennisgeving), de exemplaren 1 en 2 van het formulier en een aantal exemplaren 3 dat overeenkomt met het aantal uit te voeren overbrengingen, aan de onder 1, 2 of 3 bedoelde bevoegde autoriteiten;  5. in alle onder 1 tot en met 4 vermelde gevallen een fotokopie van exemplaar 1 van het formulier aan de bevoegde autoriteiten van alle overige betrokken Staten: Lid-Staten van verzending en doorvoer, derde land(en) van doorvoer en bestemming.";  b) de laatste volzin van punt B wordt gelezen:  »De bevoegde autoriteit van de Lid-Staat die de ontvangst bevestigt, zendt een fotokopie van exemplaar 2 aan de bevoegde autoriteiten van de overige betrokken Lid-Staten alsmede eventueel aan het derde land van bestemming en het (de) derde land(en) van doorvoer en aan de geadresseerde.";  c) de tweede volzin van punt E wordt gelezen:  »Voor overbrenging van afvalstoffen waarvan de verwijdering buiten de Gemeenschap moet plaatsvinden, dient exemplaar 3 te worden afgegeven bij het douanekantoor waarlangs de afvalstoffen de Gemeenschap voorgoed verlaten.";  d) punt G wordt gelezen:  »G. Wanneer de afvalstoffen uit de Gemeenschap worden uitgevoerd om te worden verwijderd buiten de Gemeenschap, moet de houder van de afvalstoffen uiterlijk zes weken nadat de afvalstoffen de Gemeenschap hebben verlaten aan de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat die de ontvangstbevestiging van de kennisgeving van de overbrenging heeft afgegeven, bevestigen dat de afvalstoffen hun bestemming hebben bereikt en het laatste douanekantoor aangeven waarlangs de afvalstoffen de Gemeenschap voorgoed hebben verlaten.".  3. In bijlage IV onder de rubriek »Toelichting bij het invullen van het formulier", onder titel »B. Toelichting bij het invullen van de exemplaren 1, 2 en 3", wordt het punt »Vak 8" gelezen:  »Vak 8 De gegevens over de tussen de houder en de geadresseerde afgesloten overeenkomst over de in de betrokken kennisgeving vermelde afvalstoffen dienen te worden bijgevoegd, voorzien van de handtekening van de geadresseerde. Indien van toepassing moeten worden bijgevoegd:  - lijsten van producenten/transportbedrijven (vakken 5 en 6);  - bijzonderheden over de afvalstoffen (vak 22);  - bij overbrenging van afvalstoffen van een Lid-Staat naar een derde land voor verwijdering aldaar het bewijs dat het derde land van bestemming daarmee akkoord gaat.".  Artikel 2  De Lid-Staten treffen de maatregelen die nodig zijn om uiterlijk op 1 januari 1987 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 23 december 1986.  Voor de Commissie  Stanley CLINTON DAVIS  Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 84 van 31. 3. 1978, blz. 43.  (2) PB nr. L 326 van 13. 12. 1984, blz. 31.  (3) PB nr. L 181 van 4. 7. 1986, blz. 13.  (4) PB nr. L 272 van 12. 10. 1985, blz. 1.


Avis juridique important

|

31993L0073

Vijfde richtlijn 93/73/EEG van de Commissie van 9 september 1993 inzake analysemethoden die moeten worden toegepast om de samenstelling van kosmetische produkten te controleren

Publicatieblad Nr. L 231 van 14/09/1993 blz. 0034 - 0053 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 25 blz. 0013  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 25 blz. 0013

VIJFDE RICHTLIJN 93/73/EEG VAN DE COMMISSIE van 9 september 1993 inzake analysemethoden die moeten worden toegepast om de samenstelling van kosmetische produkten te controlerenDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/35/EEG (2), inzonderheid op artikel 8, lid 1,  Overwegende dat in Richtlijn 76/768/EEG in officiële controles op kosmetische produkten is voorzien, ten einde vast te stellen of de in de communautaire bepalingen betreffende de samenstelling van de kosmetische produkten vervatte voorwaarden in acht  worden genomen;  Overwegende dat zo spoedig mogelijk alle noodzakelijke analysemethoden dienen te worden vastgesteld; dat daartoe met de vaststelling van bepaalde methoden in Richtlijn 80/1335/EEG van de Commissie (3), gewijzigd bij Richtlijn 87/143/EEG (4), Richtlijn  82/434/EEG van de Commissie (5), gewijzigd bij Richtlijn 90/207/EEG (6), Richtlijn 83/514/EEG van de Commissie (7) en Richtlijn 85/490/EEG van de Commissie (8) vier fasen zijn afgesloten; dat een vijfde fase wordt gevormd door de vaststelling van  methoden voor respectievelijk de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van zilvernitraat, de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van seleendisulfide in antiroos-shampoos, de kwantitatieve analyse van oplosbaar barium en strontium in pigmenten in de  vorm van zouten en lakken, de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van benzylalcohol, de kwalitatieve analyse van zirkonium en kwantitatieve analyse van zirkonium, aluminium en chloor in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen en de kwalitatieve  en kwantitatieve analyse van hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine en chloorhexidine;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing van Richtlijn 76/768/EEG aan de technische vooruitgang,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te bereiken dat bij de officiële controles van kosmetische produkten - de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van zilvernitraat,  - de identificatie en kwantitatieve analyse van seleendisulfide in antiroos-shampoos,  - de kwantitatieve analyse van oplosbaar barium en strontium in pigmenten in de vorm van zouten en lakken,  - de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van benzylalcohol,  - de kwalitatieve analyse van zirkonium en kwantitatieve analyse van zirkonium, aluminium en chloor in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen,  - de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine en chloorhexidine volgens de in de bijlage beschreven methoden geschieden.   Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 september 1994 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van alle bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.   Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 9 september 1993.  Voor de Commissie Christiane SCRIVENER Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 262 van 27. 9. 1976, blz. 169.  (2) PB nr. L 151 van 23. 6. 1993, blz. 32.  (3) PB nr. L 383 van 31. 12. 1980, blz. 27.  (4) PB nr. L 57 van 27. 2. 1987, blz. 56.  (5) PB nr. L 185 van 30. 6. 1982, blz. 1.  (6) PB nr. L 108 van 28. 4. 1990, blz. 92.  (7) PB nr. L 291 van 24. 10. 1983, blz. 9.  (8) PB nr. L 295 van 7. 11. 1985, blz. 30.     BIJLAGE  KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE ANALYSE VAN ZILVERNITRAAT IN KOSMETISCHE PRODUKTEN A. Kwalitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwalitatieve analyse van zilvernitraat als zilver in op waterbasis geformuleerde kosmetica.  2. Beginsel  Zilver wordt aangetoond door het karakteristieke witte neerslag dat met chloride-ionen worden gevormd.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Zoutzuur, 2 M.  3.2. Ammonia: verdun geconcentreerde ammonia (d20 = 0,88 g/ml) met een gelijke hoeveelheid water en meng.  3.3. Salpeterzuur, 2 M.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Centrifuge.  5. Werkwijze 5.1. Voeg aan ongeveer 1 g monster in een centrifugebuis druppelgewijs zoutzuur 2 M (3.1) toe tot er geen neerslag meer gevormd wordt; meng en centrifugeer.  5.2. Schenk de bovenstaande vloeistof af en was het neerslag eenmaal met vijf druppels koud water. Verwerp de wasvloeistof.  5.3. Voeg aan het neerslag in de buis een gelijk volume water toe. Verhit tot koken en roer.  5.4. Centrifugeer de hete vloeistof en schenk de bovenstaande vloeistof af.  5.5. Voeg aan het neerslag enkele druppels ammonia (3.2) toe; meng en centrifugeer.  5.6. Voeg aan één druppel van de bovenstaande vloeistof op een glasplaatje enkele druppels verdund salpeterzuur (3.3) toe.  5.7. Een wit neerslag wijst erop dat zilver aanwezig is.   B. Kwantitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwantitatieve analyse van zilvernitraat als zilver in kosmetische produkten bestemd voor het kleuren van wimpers of wenkbrauwen.  2. Beginsel  Het zilvergehalte van het produkt wordt bepaald met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Salpeterzuur, 0,02 M.  3.2. Zilver-standaardoplossingen 3.2.1. Zilver-stamoplossing, 1 000 mg/ml in salpeterzuur 0,5 M ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  3.2.2. Zilver-standaardoplossing, 100 mg/ml: pipetteer 10 ml zilver-stamoplossing (3.2.1) in een 100 ml maatkolf. Vul aan met salpeterzuur 0,02 M (3.1) en meng. Deze standaardoplossing moet vers worden bereid en in een fles van donker gekleurd glas  worden bewaard.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Atoom-absorptiespectrofotometer, voorzien van een zilver hollekathodelamp.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding  Weeg ongeveer 0,1 g van een homogeen monster van het produkt nauwkeurig af (m gram). Breng dit kwantitatief over in een maatkolf van 1 liter, vul aan met salpeterzuur 0,02 M (3.1) en meng.  5.2. Instellingen voor atoom-absorbtiespectrometrie  Vlam: lucht-acetyleen.   Golflengte: 338,3 nm.   Achtergrondcorrectie: ja.   Vlamcondities: arm; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. Calibratie 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 en 5,0 ml van de zilver-standaardoplossing (3.2.2) in maatkolven van 100 ml. Vul aan met salpeterzuur 0,02 M (3.1) en meng. De aldus verkregen oplossingen bevatten respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0,  en 5,0 mg zilver per milliliter.  5.3.2. Meet de absorptie van het salpeterzuur 0,02 M (3.1) en gebruik de gemeten absorptie als zilverconcentratie nul in de calibratiegrafiek.   Meet de absorptie van de zilver-standaardoplossingen (5.3.1). Construeer een calibratielijn door de gemeten absorpties uit te zetten tegen de zilverconcentratie.  5.4. Bepaling  Meet de absorptie van de monsteroplossing (5.1). Lees uit de calibratielijn de met de gemeten absorptie overeenkomende zilverconcentratie af.  6. Berekening  Bereken het zilvernitraatgehalte van het monster als massapercentage (% m/m) met behulp van de formule:    % (m/m) zilvernitraat = 1,5748 · c 10 · m  waarin:   m = inweeg in g van het in analyse genomen monster (5.1), en  c = zilverconcentratie in mg/ml in de monsteroplossing (5.1), afgelezen uit de calibratiegrafiek.  7. Herhaalbaarheid (1)  Bij een zilvernitraatgehalte van 4 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,05 % (m/m) bedragen.   KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE ANALYSE VAN SELEENDISULFIDE IN ANTI-ROOSSHAMPOOS  A. Kwalitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwalitatieve analyse van seleendisulfide als seleen in anti-roosshampoos.  2. Beginsel  Seleen wordt aangetoond door de karakteristieke geel-oranje kleur die ontstaat bij reactie met ureum en kaliumjodide.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd salpeterzuur (d20 = 1,42 g/ml).  3.2. Ureum.  3.3. Kaliumjodideoplossing, 10 % (m/v): los 10 g kaliumjodide op in 100 ml water.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Destructiebuis, 100 ml.  4.3. Destructieblok met verwarming.  4.4. Filtreerpapier (Whatman nr. 42 of gelijkwaardig) of een membraanfilter met een poriëngrootte van 0,45 mm.  5. Werkwijze 5.1. Voeg aan ongeveer 1 g shampoo in een destructiebuis (4.2) 2,5 ml geconcentreerd salpeterzuur (3.1) toe en destrueer in het destructieblok (4.3) gedurende 30 minuten bij 150 °C.  5.2. Verdun het gedestrueerde monster met water tot 25 ml en filtreer door filtreerpapier of een membraanfilter van 0,45 mm (4.4).  5.3. Voeg aan 2,5 ml van het filtraat 5 ml water en 2,5 g ureum (3.2) toe en kook de vloeistof. Voeg na afkoelen 1 ml kaliumjodideoplossing (3.3) toe.  5.4. Een geel-oranje kleur, die snel donker wordt als men de oplossing laat staan, wijst erop dat seleen aanwezig is.   B. Kwantitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwantitatieve analyse van seleendisulfide als seleen in anti-roosshampoos die maximaal 4,5 % (m/m) seleendisulfide bevatten.  2. Beginsel  Het monster wordt gedestrueerd met salpeterzuur en het seleengehalte van de verkregen oplossing wordt bepaald met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd salpeterzuur (d20 = 1,42 g/ml).  3.2. Verdund salpeterzuur, 5 % (v/v): voeg onder voortdurend roeren 50 ml geconcentreerd salpeterzuur (3.1) toe aan 500 ml water in een bekerglas. Breng de vloeistof over in een maatkolf van 1 liter en vul aan met water.  3.3. Seleen-stamoplossing, 1 000 mg/ml in 0,5 M salpeterzuur ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Destructiebuis, 100 ml.  4.3. Destructieblok met verwarming.  4.4. Filtreerpapier (Whatman nr. 42 of gelijkwaardig) of een membraanfilter met een poriëngrootte van 0,45 mm.  4.5. Atoom-absorptiespectrofotometer, voorzien van een seleen hollekathodelamp.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding 5.1.1. Weeg in een destructiebuis (4.2) ongeveer 0,2 g van een homogeen shampoomonster nauwkeurig af (m gram).  5.1.2. Voeg 5 ml geconcentreerd salpeterzuur (3.1) toe en destrueer in een destructieblok (4.3) gedurende 1 uur bij 150 °C.  5.1.3. Laat de oplossing afkoelen en verdun met water tot 100 ml. Filtreer over filtreerpapier of door een membraanfilter van 0,45 mm (4.4). Bewaar het filtraat voor de bepaling.  5.2. Instellingen voor atoom-absorptiespectrometrie  Vlam: lucht-acetyleen.   Golflengte: 196,0 nm.   Achtergrondcorrectie: ja.   Vlamcondities: arm; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. Calibratie 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0, en 5,0 ml seleen-stamoplossing (3.3) in maatkolven van 100 ml. Vul aan met verdund salpeterzuur 5 % (v/v) (3.2) en meng. De aldus verkregen oplossingen bevatten respectievelijk 10, 20, 30, 40 en 50 mg  seleen per milliliter.  5.3.2. Meet de absorptie van het verdunde salpeterzuur 5 % (v/v) (3.2) en gebruik de gemeten waarde als seleenconcentratie nul in de calibratiegrafiek. Meet de absorptie van alle seleen calibratieoplossingen (5.3.1). Construeer een calibratielijn door  de gemeten absorpties uit te zetten tegen de seleenconcentratie.  5.4. Bepaling  Meet de absorptie van de monsteroplossing (5.1.3). Lees uit de calibratiegrafiek de met de gemeten absorptie overeenkomende seleenconcentratie af.  6. Berekening  Bereken het seleendisulfidegehalte van het monster als massapercentage (% m/m) met behulp van de formule:    % (m/m) seleendisulfide = 1,812 · c 100 · m  waarin:   m = inweeg van het in analyse genomen monster in g (5.1.1), en  c = seleenconcentratie in de monsteroplossing (5.1.3) in mg/ml, zoals afgelezen uit de calibratiegrafiek 7. Herhaalbaarheid (2)  Bij een seleendisulfidegehalte van 1 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,05 % (m/m) bedragen.   KWANTITATIEVE ANALYSE VAN OPLOSBAAR BARIUM EN STRONTIUM IN PIGMENTEN IN DE VORM VAN ZOUTEN OF LAKKEN  A. Analyse van oplosbaar barium 1. Doel en toepassingsgebied  In deze methode wordt wordt de werkwijze voor de extractie van oplosbaar barium uit pigmenten in de vorm van zouten of lakken beschreven, alsmede de kwantitatieve analyse van het opgeloste barium.  2. Beginsel  Het pigment wordt onder nauwkeurig omschreven omstandigheden met zoutzuur 0,07 M geëxtraheerd; de hoeveelheid oplosbaar barium in het extractiemiddel wordt bepaald met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.   3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Ethanol, absoluut.  3.2. Zoutzuur, 0,07 M.  3.3. Zoutzuur, 0,5 M.  3.4. Kaliumchloride oplossing, 8 % (m/v): los 16 g kaliumchloride op in 200 ml zoutzuur 0,07 M (3.2).  3.5. Barium-standaardoplossingen 3.5.1. Barium-stamoplossing, 1 000 mg/ml in salpeterzuur 0,5 M, ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  3.5.2. Barium-standaardoplossing, 200 mg/ml: pipetteer 20,0 ml barium-stamoplossing (3.5.1) in een 100 ml maatkolf. Vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. pH-meter met een nauwkeurigheid van ± 0,02 eenheden.  4.3. Schudapparaat (type: wrist-action).  4.4. Membraanfilter met een poriëngrootte van 0,45 mm.  4.5. Atoom-absorptiespectrofotometer, voorzien van een barium hollekathodelamp.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding 5.1.1. Weeg in een 250 ml erlenmeyer met glazen stop ongeveer 0,5 g pigment nauwkeurig af (m gram). Om zeker te zijn dat er voldoende volume is voor effectief schudden mag er geen erlenmeyer met een volume kleiner dan 150 ml worden gebruikt.  5.1.2. Voeg met een pipet 1,0 ml ethanol (3.1) toe en zwenk de erlenmeyer hierbij zodanig, dat het pigment door en door bevochtigd wordt. Voeg vervolgens uit een buret zoveel zoutzuur 0,07 M (3.2) toe, dat de verhouding volume-van-het-toegevoegde-zuur  tot pigmentmassa exact 50 milliliter per gram bedraagt. Stel het totale volume extractiemiddel, inclusief de ethanol, V ml. Zwenk de erlenmeyer gedurende 5 seconden om, zodat de inhoud goed gemengd wordt.  5.1.3. Bepaal de pH van de verkregen suspensie met een pH-meter (4.2). Voeg, indien de pH hoger dan 1,5 is, druppelsgewijs zoutzuur 0,5 M (3.3) toe tot de pH tussen 1,4 en 1,5 ligt.  5.1.4. Sluit de erlenmeyer en schud onmiddellijk gedurende 60 minuten in het schudapparaat (4.3) met een zodanig hoge snelheid dat een schuim wordt gevormd. Filtreer over een membraanfilter van 0,45 mm (4.5) en verzamel het filtraat. Centrifugeer het  extract niet voor filtratie. Pipetteer 5,0 ml van het filtraat in een 50 ml maatkolf, vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng. De verkregen oplossing wordt ook gebruikt voor de bepaling van strontium (deel B).  5.1.5. Pipetteer 5,0 ml kaliumchloride oplossing (3.4) in een 100 ml maatkolf, en vervolgens een zodanig volume (WBa ml) van het verdunde filtraat (5.1.4) dat de verwachte bariumconcentratie tussen 3 en 10 mg per milliliter ligt. (Een volume van 10 ml  is waarschijnlijk een goed uitgangspunt.) Vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng.  5.1.6. Bepaal nog dezelfde dag de bariumconcentratie in de verkregen oplossing (5.1.5) met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.  5.2. Instellingen voor atoom-absorptiespectrometrie  Vlam: lachgas / acetyleen.   Golflengte: 553,5 nm.   Achtergrondcorrectie: geen.   Vlamcondities: arm; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. Calibratie 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 en 5,0 ml barium-standaardoplossing (3.5.2) in maatkolven van 100 ml. Pipetteer in elke kolf 5,0 ml kaliumchlorideoplossing (3.4); vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng. Deze oplossingen bevatten  respectievelijk 2,0, 4,0, 6,0, 8,0, en 10,0 mg barium per milliliter.   Maak op gelijke wijze, met weglaten van de barium-standaardoplossing, een blanco-oplossing 5.3.2. Meet de absorptie van de blanco-oplossing (5.3.1) en gebruik de gemeten waarde als bariumconcentratie nul in de calibratiegrafiek. Meet de absorpties van alle barium-standaardoplossingen (5.3.1). Construeer een calibratielijn door de gemeten  absorpties uit te zetten tegen de bariumconcentratie.  5.4. Analyse  Meet de absorptie van de monsteroplossing (5.1.5). Lees uit de calibratiegrafiek de met de gemeten absorptie overeenkomende bariumconcentratie af.  6. Berekening  Het gehalte aan oplosbaar barium (% m/m) in het pigment wordt gegeven door de formule:    % (m/m) oplosbaar barium = c · V 10WBa · m  waarin   m = inweeg in g van het in analyse genomen monster (5.1.1),   c = bariumconcentratie van de monsteroplossing (5.1.5) in mg/ml, afgelezen uit de calibratiegrafiek,   V = totaal volume van het extractiemiddel in ml (5.1.2), en  WBa = volume in ml van het in 5.1.5 gebruikte verdunde filtraat.  7. Herhaalbaarheid  De best beschikbare schatting van de herhaalbaarheid (ISO 5725) van deze methode is 0,3 % bij een oplosbaar barium-gehalte van 2 % (m/m).  8. Opmerkingen 8.1. De aanwezigheid van calcium kan onder bepaalde condities de bariumabsorptie verhogen. Dit kan worden onderdrukt door toevoegen van magnesium-ion in een concentratie van 5 g/liter (3).  8.2. Als alternatief kan inductief gekoppelde plasma (ICP) emissiespectrometrie gebruikt worden.   B. Bepaling van oplosbaar strontium 1. Doel en toepassingsgebied  In deze methode wordt de werkwijze voor de extractie van oplosbaar strontium uit pigmenten in de vorm van zouten of lakken beschreven alsmede de kwantitatieve analyse van het opgeloste strontium.  2. Beginsel  Het pigment wordt onder nauwkeurig omschreven omstandigheden met zoutzuur 0,07 M geëxtraheerd en de hoeveelheid strontium in het extractiemiddel wordt bepaald met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Ethanol, absoluut.  3.2. Zoutzuur, 0,07 M.  3.3. Kaliumchloride-oplossing, 8 % (m/v): los 16 g kaliumchloride op in 200 ml zoutzuur 0,07 M (3.2).  3.4. Strontium-standaardoplossingen 3.4.1. Strontium-stamoplossing, 1 000 mg/ml in salpeterzuur 0,5 M ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  3.4.2. Strontium-standaardoplossing, 100 mg/ml: pipetteer 10,0 ml van de strontium-stamoplossing (3.4.1) in een 100 ml maatkolf. Vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Membraanfilter met een poriëngrootte van 0,45 mm.  4.3. Atoom-absorptiespectrofotometer, voorzien van een strontium hollekathodelamp.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding  De in A.5.1.4 verkregen oplossing wordt gebruikt voor de bepaling van het gehalte oplosbaar strontium.  5.1.1. Pipetteer 5,0 ml kaliumchlorideoplossing (3.3) in een 100 ml maatkolf, en vervolgens een zodanig volume (WSrl) van het verdunde filtraat (A.5.1.4) dat de verwachte strontiumconcentratie tussen 2 en 5 mg per milliliter ligt. (Een volume van 25 ml  is waarschijnlijk een goed uitgangspunt.) Vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng.  5.1.2. Bepaal nog dezelfde dag de strontiumconcentratie in de verkregen oplossing (5.1.1) met behulp van atoom-absorptiespectrometrie.  5.2. Instellingen voor atoom-absorptiespectrometrie  Vlam: lachgas/acetyleen.   Golflengte: 460,7 nm.   Achtergrondcorrectie: nee.   Vlamcondities: arm; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. Calibratie 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 en 5,0 ml strontium-standaardoplossing (3.4.2) in 100 ml maatkolven. Pipetteer bij elke kolf 5 ml kaliumchlorideoplossing (3.3), vul aan met zoutzuur 0,07 M (3.2) en meng. Deze oplossingen bevatten  respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 en 5,0 mg strontium per milliliter.   Maak op gelijke wijze een blanco-oplossing met weglaten van de strontium-standaardoplossing.  5.3.2. Meet de absorptie van de blanco-oplossing (5.3.1) en gebruik de gemeten waarde als strontiumconcentratie nul in de calibratiegrafiek. Meet de absorptie van alle strontium-standaardoplossingen (5.3.1). Construeer een calibratielijn door de gemeten  absorpties uit te zetten tegen de strontiumconcentratie.  5.4. Bepaling  Meet de absorptie van de monsteroplossing (5.1.1). Lees uit de calibratiegrafiek de met de gemeten absorptie overeenkomende strontiumconcentratie af. 6. Berekening  Het gehalte aan oplosbaar strontium (% m/m) in het pigment wordt gegeven door de volgende formule:    % (m/m) oplosbaar strontium = c · V 10WSr · m  waarin   m = inweeg in g van het in analyse genomen monster (A.5.1.1),   c = strontiumconcentratie van de monsteroplossing in mg/ml, afgelezen uit de calibratiegrafiek,   V = volume van het extractiemiddel in ml (A.5.1.2), en  WSr = volume van het in B.5.1.5 gebruikte verdunde filtraat in ml.  7. Herhaalbaarheid  De best beschikbare schatting van de herhaalbaarheid (ISO 5725) voor deze methode is 0,09 % voor een oplosbaar strontiumgehalte van 0,6 % (m/m).  8. Opmerkingen  Als alternatief kan een inductief gekoppelde plasma (ICP) emissiespectrometrie gebruikt worden.   KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE ANALYSE VAN BENZYLALCOHOL IN KOSMETICA  A. Kwalitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwalitatieve analyse van benzylalcohol in kosmetische produkten.  2. Beginsel  Benzylalcohol wordt geïdentificeerd met behulp van dunne-laagchromatografie op silicagelplaten.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn.  3.1. Benzylalcohol.  3.2. Chloroform.  3.3. Ethanol, absoluut.  3.4. n-Pentaan.  3.5. Loopvloeistof: diethylether.  3.6. Benzylalcohol-standaardoplossing: weeg 0,1 g benzylalcohol (3.1) in een maatkolf van 100 ml, vul aan tot volume met ethanol (3.3) en meng.  3.7. DLC-platen, glas, 100 mm × 200 mm, of 200 mm × 200 mm, voorzien van silicagel 60 F254 (laagdikte 0,25 mm).  3.8. Sproeireagens: 12-molybdofosforzuur, 10 % (m/v) in ethanol (3.3).  4. Apparatuur 4.1. Gangbare uitrusting voor dunne-laagchromatografie 4.2. Chromatografietank, dubbele trog, buitenafmetingen circa 80 mm × 230 mm × 240 mm.  4.3. Chromatografiepapier: Whatman of gelijkwaardig 4.4. UV-lichtbron met een golflengte van 254 nm.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding  Weeg in een 10 ml maatkolf 1,0 g van het te analyseren produkt af. Voeg 3 ml chloroform (3.2) toe en schud krachtig tot het produkt gedispergeerd is. Vul aan tot volume met ethanol (3.3) en schud krachtig tot een heldere, of bijna heldere, oplossing is  verkregen.  5.2. Dunne-laagchromatografie 5.2.1. Verzadig de chromatografietank (4.2) als volgt met n-pentaan (3.4): breng langs de achterwand van de tank chromatografiepapier (4.3) aan, zodanig dat de onderkant van het papier zich in de achterste trog bevindt. Breng 25 ml n-pentaan (3.4) in  deze trog door dit langs het chromatografiepapier te gieten. Sluit de tank onmiddellijk en laat 15 minuten staan.  5.2.2. Breng op geschikte plaatsen op de startlijn van de plaat (3.7) 10 ml monsteroplossing (5.1) en 10 ml benzylalcohol-standaardoplossing (3.6) op. Laat drogen.  5.2.3. Pipetteer 10 ml diethylether (3.5) in de voorste trog van de chromatografietank en zet de plaat (5.2.2) onmiddellijk daarna in dezelfde trog. Sluit meteen de tank en ontwikkel de plaat over een afstand van 150 mm. Neem de plaat uit de tank en  laat bij kamertemperatuur drogen.   5.2.4. Bekijk de plaat (5.2.3) onder UV-licht en markeer de positie van de violette vlekken. Besproei de plaat met sproeireagens (3.8) en verhit de plaat vervolgens gedurende circa 15 minuten op 120 ° C. Benzylalcohol verschijnt als een donkerblauwe  vlek.  5.2.5. Bereken de Rf-waarde verkregen voor de benzylalcohol-standaardoplossing. Een donkerblauwe vlek met dezelfde Rf-waarde bij de monsteroplossing wijst op de aanwezigheid van benzylalcohol.   Detectiegrens: 0,1 mg benzylalcohol.   B. Kwantitatieve analyse 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode beschrijft de kwantitatieve analyse van benzylalcohol in kosmetische produkten.  2. Definitie  Het gehalte benzylalcohol bepaald volgens deze methode wordt uitgedrukt in massaprocenten (% m/m).  3. Beginsel  Het monster wordt geëxtraheerd met methanol en de hoeveelheid benzylalcohol in het extract wordt bepaald met behulp van hogedruk vloeistofchromatografie (HPLC).  4. Reagentia  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn en, waar van toepassing, geschikt voor HPLC.  4.1. Methanol.  4.2. 4-Ethoxyfenol.  4.3. Benzylalcohol.  4.4. Mobiele fase: methanol (4.1)/water (45: 55; v/v).  4.5. Benzylalcohol-stamoplossing: weeg in een maatkolf van 100 ml circa 0,1 g benzylalcohol (4.3) nauwkeurig af. Vul aan tot volume met methanol (4.1) en meng.  4.6. Interne standaard-stamoplossing: weeg in een maatkolf van 100 ml circa 0,1 g 4-ethoxyfenol (4.2) nauwkeurig af. Vul aan tot volume met methanol (4.1) en meng.  4.7. Standaardoplossingen: pipetteer in een reeks maatkolven van 25 ml de in de onderstaande tabel aangegeven hoeveelheden benzylalcohol-stamoplossing (4.5) en interne standaard-stamoplossing (4.6). Vul aan tot volume met methanol (4.1) en meng.    /* Tabellen: zie PB */    5.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  5.2. HPLC-apparatuur, voorzien van variabele golflengte UV-dectector en 10 ml injectie-loop.  5.3. Analytische kolom: 250 mm × 4,6 mm, roestvrij staal, gevuld met 5 mm Spherisorb ODS, of gelijkwaardig.  5.4. Waterbad.  5.5. Ultrasoonbad.  5.6. Centrifuge.  5.7. Centrifugebuizen, capaciteit 15 ml.  6. Werkwijze 6.1. Monstervoorbereiding 6.1.1. Weeg in een centrifugebuis (5.7) circa 0,1 g monster (m gram) nauwkeurig af en voeg 5 ml methanol (4.1) toe.  6.1.2. Verwarm de buis gedurende 10 minuten in een waterbad (5.4) op 50 ° C en plaats de buis vervolgens in een ultrasoonbad (5.5) tot het monster volledig gedispergeerd is.  6.1.3. Laat afkoelen en centrifugeer gedurende 5 minuten bij 3 500 omwentelingen/min.  6.1.4. Breng de bovenstaande vloeistof over in een maatkolf van 25 ml.  6.1.5. Extraheer het monster nogmaals met 5 ml methanol (4.1). Voeg het extract toe aan het reeds aanwezige extract in de maatkolf van 25 ml.  6.1.6. Pipetteer 2,0 ml van de interne standaard-stamoplossing (4.6) in de maatkolf van 25 ml. Vul aan tot volume met methanol (4.1) en meng. De aldus verkregen vloeistof wordt voor de in 6.4 beschreven chromatografische analyse gebruikt.  6.2. Chromatografie 6.2.1. Stel de HPLC-apparatuur (5.2) op de gebruikelijke wijze in. Stel het debiet van de mobiele fase (4.4) in op 2,0 ml per minuut.  6.2.2. Stel de golflengte van de UV-detector (5.2) in op 210 nm.  6.3. Calibratie 6.3.1. Injecteer 10 ml van elk van de benzylalcohol-standaardoplossingen (4.7) en meet de oppervlakten van de benzylalcohol- en 4-ethoxyfenolpieken.  6.3.2. Bereken voor elke benzylalcohol-standaardoplossing (4.7) de verhouding van de oppervlakte van de benzylalcoholpiek tot die van de 4-ethoxyfenolpiek. Maak een calibratiegrafiek door deze waarden uit te zetten tegen de benzylalcoholconcentratie in  mg per milliliter.  6.4. Bepaling 6.4.1. Injecteer 10 ml monsteroplossing (6.1.6) en meet de oppervlakten van de benzylalcoholpiek en de 4-ethoxyfenolpiek. Bereken de oppervlakteverhouding van de benzylalcohol- en 4-ethoxyfenolpiek. Herhaal deze procedure met telkens 10 ml  monsteroplossing tot constante resultaten verkregen zijn.  6.4.2. Lees uit de calibratiegrafiek (6.3.2) de benzylalcoholconcentratie af die overeenkomt met de voor de monsteroplossing gevonden oppervlakteverhouding.  7. Berekening  Bereken het gehalte aan benzylalcohol in het monster als massapercentage met de volgende formule:    % (m/m) benzylalcohol = c 400 · m  waarin:   m = inweeg van het in analyse genomen monster in gram (6.1.1), en  c = benzylalcoholconcentratie in de monsteroplossing (6.1.6) in mg/ml, zoals afgelezen uit de calibratiegrafiek.  8. Herhaalbaarheid (4)  Bij een benzylalcoholgehalte van 1 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,10 % (m/m) bedragen.   KWALITATIEVE ANALYSE VAN ZIRKONIUM EN KWANTITATIEVE ANALYSE VAN ZIRKONIUM, ALUMINIUM EN CHLOOR IN NIET-AËROSOLVORMIGE ANTITRANSPIRATIEMIDDELEN  Deze methode omvat vijf onderdelen:   A. Kwalitatieve analyse van zirkonium  B. Kwantitatieve analyse van zirkonium  C. Kwantitatieve analyse van aluminium  D. Kwantitatieve analyse van chloor  E. Berekening van de verhouding tussen aluminium- en zirkoniumatomen en tussen aluminium- plus zirkoniumatomen en chlooratomen.   A. Kwalitatieve analyse van zirkonium 1. Doel en toepassingsgebied  Het doel van deze methode is de kwalitatieve analyse van zirkonium in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen. Er worden geen methoden beschreven voor de kwalitatieve analyse van het aluminiumzirkoniumchloridehydroxide-complex  [AIxZR(OH)yCIz.nH2O].  2. Beginsel  Zirkonium wordt aangetoond door het karakteristieke rood-violette neerslag dat gevormd wordt met alizarinerood S in sterk zuur milieu.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analysekwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd zoutzuur (d20 = 1,18 g/ml).  3.2. Oplossing van alizarinerood S (C.I. 58005): 2 % (m/v) natriumalizarinesulfonaat in water.  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  5. Werkwijze 5.1. Voeg aan circa 1 g monster in een reageerbuis 2 ml water toe. Sluit de buis en schud.  5.2. Voeg 3 druppels alizarinerood S-oplossing (3.2) en vervolgens 2 ml geconcentreerd zoutzuur (3.1) toe. Sluit de buis en schud.  5.3. Laat de buis ongeveer 2 minuten staan.  5.4. Een rood-violet gekleurde bovenstaande vloeistof en dito neerslag duidt op de aanwezigheid van zirkonium.   B. Kwantitatieve analyse van zirkonium 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode is bruikbaar voor de kwantitatieve analyse van zirkonium in aluminiumzirkoniumchloridehydroxide-complexen tot een maximumconcentratie van 7,5 % (m/m) zirkonium in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen.  2. Beginsel  Zirkonium wordt uit het aangezuurde produkt geëxtraheerd en kwantitatief bepaald met behulp van vlam-atomaire-absorptiespectrometrie.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analysekwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd zoutzuur (d20 = 1,18 g/ml).  3.2. Verdund zoutzuur, 10 % (v/v): voeg in een bekerglas onder voortdurend roeren 100 ml geconcentreerd zoutzuur (3.1) toe aan 500 ml water. Breng de vloeistof over in een maatkolf van 1 liter en vul aan met water.  3.3. Stam-zirkoniumoplossing, 1 000 mg/ml in 0,5 M zoutzuur ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  3.4. Reagens van (gehydrateerd) aluminiumchloride [AlCl3.6H2O]: los 22,6 g aluminiumchloridehexahydraat op in 250 ml verdund zoutzuur 10 % (v/v) (3.2).  3.5. Ammoniumchloridereagens: los 5,0 g ammoniumchloride op in 250 ml verdund zoutzuur 10 % (v/v) (3.2).  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Verwarmingsplaat met magneetroerder.  4.3. Filtreerpapier (Whatman nr. 41 of gelijkwaardig).  4.4. Atomaire-absorptiespectrofotometer, voorzien van een zirkonium hollekathodelamp.  5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding 5.1.1. Weeg in een bekerglas van 150 ml circa 1,0 g van een homogeen monster van het produkt nauwkeurig af (= m gram). Voeg 40 ml water en 10 ml geconcentreerd zoutzuur (3.1) toe.  5.1.2. Plaats het bekerglas op een verwarmingsplaat met magneetroerder (4.2). Verwarm onder roeren tot koken. Dek het bekerglas af met een horlogeglas om verdamping tegen te gaan. Laat 5 minuten koken, neem het bekerglas van de plaat en koel af tot  kamertemperatuur.  5.1.3. Filtreer de inhoud van het bekerglas over het filtreerpapier (4.3) in een maatkolf van 100 ml. Spoel het bekerglas tweemaal met 10 ml water uit, filtreer de spoelvloeistof en voeg het filtraat bij de vloeistof in de maatkolf. Vul aan tot de  streep met water en meng. Deze oplossing wordt ook gebruikt voor de aluminiumbepaling (deel C).  5.1.4. Pipetteer 20,00 ml van de monsteroplossing (5.1.3), 5,00 ml aluminiumchloridereagens (3.4) en 5,00 ml ammoniumchloridereagens (3.5) in een maatkolf van 50 ml. Vul aan met verdund zoutzuur 10 % (v/v) (3.2) en meng.  5.2. Instellingen voor atomaire-absorptiespectrometrie  Vlam: lachgas/acetyleen.   Golflengte: 360,1 nm.   Achtergrondcorrectie: nee.   Vlamcondities: rijk; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. IJkgrafiek 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 5,00, 10,00, 15,00, 20,00 en 25,00 ml van de stam-zirkoniumoplossing (3.3) in maatkolven van 50 ml. Pipetteer in de maatkolven vervolgens 5,00 ml aluminiumchloridereagens (3.4) en 5,00 ml ammoniumchloridereagens (3.5).  Vul aan met verdund zoutzuur 10 % (v/v) (3.2) en meng. De aldus verkregen oplossingen bevatten respectievelijk 100, 200, 300, 400 en 500 mg zirkonium per milliliter.   Bereid op dezelfde wijze een blanco-oplossing zonder stam-zirkoniumoplossing.  5.3.2. Bepaal de extinctie van de blanco-oplossing (5.3.1) en gebruik deze waarde voor zirkoniumconcentratie nul in de ijkgrafiek. Bepaal de extinctie van de verschillende standaard-zirkoniumoplossingen (5.3.1). Maak een ijkgrafiek door deze  extinctiewaarden uit te zetten tegen de zirkoniumconcentratie.  5.4. Kwantitatieve analyse  Bepaal de extinctie van de monsteroplossing (5.1.4). Lees uit de ijkgrafiek de met deze extinctie overeenkomende zirkoniumconcentratie af.  6. Berekening  Bereken het zirkoniumgehalte van het monster als massapercentage met behulp van de volgende formule:    % (m/m) zirkonium = c 40 · m  waarbij   m = monsterinweeg in g (5.1.1), en  c = zirkoniumconcentratie van de monsteroplossing (5.1.4) in mg/ml, afgelezen uit de ijkgrafiek.   7. Herhaalbaarheid (5)  Bij een zirkoniumgehalte van 3,00 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,10 % (m/m) bedragen.  8. Opmerkingen  In plaats van vlam-atomaire-absorptiespectrometrie mag gebruik gemaakt worden van optische-emissiespectrometrie met inductief gekoppeld plasma.   C. Kwantitatieve analyse van aluminium 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode is bruikbaar voor de kwantitatieve analyse van aluminium in aluminiumzirkoniumchloridehydroxide-complexen tot een maximumconcentratie van 12 % (m/m) aluminium in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen.  2. Beginsel  Aluminium wordt uit het aangezuurde produkt geëxtraheerd en kwantitatief bepaald met behulp van vlam-atomaire-absorptiespectrometrie.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analysekwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd zoutzuur (d20 = 1,18 g/ml).  3.2. Verdund zoutzuur, 1 % (v/v): voeg in een bekerglas onder voortdurend roeren 10 ml geconcentreerd zoutzuur (3.1) toe aan 500 ml water. Breng de vloeistof over in een maatkolf van 1 liter en vul aan met water.  3.3. Stam-aluminiumoplossing, 1 000 mg/ml in 0,5 M salpeterzuur ( "SpectrosoL" of gelijkwaardig).  3.4. Kaliumchloridereagens: los 10,0 g kaliumchloride op in 250 ml verdund zoutzuur 1 % (v/v) (3.2).  4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Atomaire-absorptiespectrofotometer, voorzien van een aluminium hollekathodelamp 5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding  De in B.5.1.3 bereide oplossing wordt gebruikt voor de bepaling van het aluminiumgehalte.  5.1.1. Pipetteer 5,00 ml van de monsteroplossing (B.5.1.3) en 10,00 ml kaliumchloridereagens (3.4) in een maatkolf van 100 ml. Vul aan met verdund zoutzuur 1 % (v/v) (3.2) en meng.  5.2. Instellingen voor atomaire-absorptiespectrometrie  Vlam: lachgas/acetyleen.   Golflengte: 309,3 nm.   Achtergrondcorrectie: nee.   Vlamcondities: rijk; om een maximale extinctie te verkrijgen moeten branderhoogte en vlaminstelling geoptimaliseerd worden.  5.3. IJkgrafiek 5.3.1. Pipetteer respectievelijk 1,00, 2,00, 3,00, 4,00 en 5,00 ml van de stam-aluminiumoplossing (3.3) in maatkolven van 100 ml. Pipetteer in de maatkolven vervolgens 10,00 ml kaliumchloridereagens (3.4), vul aan met verdund zoutzuur 1 % (v/v) (3.2) en  meng. De aldus verkregen oplossingen bevatten respectievelijk 10, 20, 30, 40 en 50 mg aluminium per milliliter.   Bereid op dezelfde wijze een blanco-oplossing zonder stam-aluminiumoplossing.  5.3.2. Bepaal de extinctie van de blanco-oplossing (5.3.1) en gebruik deze waarde voor aluminiumconcentratie nul in de ijkgrafiek. Bepaal de extinctie van de verschillende standaard-aluminiumoplossingen (5.3.1). Maak een ijkgrafiek door deze  extinctiewaarden uit te zetten tegen de aluminiumconcentratie.  5.4. Kwantitatieve analyse  Bepaal de extinctie van de monsteroplossing (5.1.1). Lees uit de ijkgrafiek de met deze extinctie overeenkomende aluminiumconcentratie af.  6. Berekening  Bereken het aluminiumgehalte van het monster als massapercentage met behulp van de volgende formule:    % (m/m) aluminium = c 5 · m  waarbij   m = monsterinweeg in g (B.5.1.1), en  c = aluminiumconcentratie van de monsteroplossing (5.1.1) in mg/ml, afgelezen uit de ijkgrafiek.  7. Herhaalbaarheid (6)  Bij een aluminiumgehalte van 3,5 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,10 % (m/m) bedragen.  8. Opmerkingen 8.1. In plaats van vlam-atomaire-absorptiespectrometrie mag gebruik gemaakt worden van optische-emissiespectrometrie met inductief gekoppeld plasma.   D. Kwantitatieve analyse van chloor 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode is bruikbaar voor de kwantitatieve analyse van chloor als chloride-ion in aluminiumzirkoniumchloridehydroxide-complexen in niet-aërosolvormige antitranspiratiemiddelen.  2. Beginsel  Het chloridegehalte van het produkt wordt bepaald door potentiometrische titratie met een standaard-zilvernitraatoplossing.  3. Reagentia  Alle reagentia moeten van analysekwaliteit zijn.  3.1. Geconcentreerd salpeterzuur (d20 = 1,42 g/ml).  3.2. Verdund salpeterzuur, 5 % (v/v): voeg onder voortdurend roeren in een bekerglas 25 ml geconcentreerd salpeterzuur (3.1) toe aan 250 ml water. Breng de vloeistof over in een maatkolf van 500 ml en vul aan met water.  3.3. Aceton.  3.4. Zilvernitraat, standaardoplossing 0,1 M ( "AnalaR" of gelijkwaardig) 4. Apparatuur 4.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  4.2. Verwarmingsplaat met magneetroerder.  4.3. Zilverelektrode.  4.4. Kalomelreferentieëlektrode.  4.5. pH/millivoltmeter, geschikt voor potentiometrische titratie.   5. Werkwijze 5.1. Monstervoorbereiding 5.1.1. Weeg in een bekerglas van 250 ml circa 1,0 g van een homogeen monster van het produkt nauwkeurig af (= m gram). Voeg 80 ml water en 20 ml verdund salpeterzuur 5 % (v/v) (3.2) toe.  5.1.2. Plaats het bekerglas op een verwarmingsplaat met magneetroerder (4.2). Verwarm onder roeren tot koken. Dek het bekerglas af met een horlogeglas om verdamping tegen te gaan. Laat 5 minuten koken, neem het bekerglas van de plaat en koel af tot  kamertemperatuur.  5.1.3. Voeg 10 ml aceton (3.3) toe, plaats de elektroden (4.3 en 4.4) in de vloeistof en zet de roerder aan. Titreer potentiometrisch met 0,1 M zilvernitraatoplossing (3.4) en stel een titratiecurve op om het eindpunt (= V ml) te bepalen.  6. Berekening  Bereken het chloorgehalte van het monster als massapercentage met behulp van de volgende formule:    % (m/m) chloor = 0,3545 · V m  waarbij   m = monsterinweeg in g (5.1.1), en  V = verbruikte hoeveelheid 0,1 M zilvernitraat in ml tot het eindpunt (5.1.3).  7. Herhaalbaarheid (7)  Bij een chloorgehalte van 4 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,10 % (m/m) bedragen.   E. Berekening van de verhouding tussen aluminium- en zirkoniumatomen, en tussen aluminium- plus zirkoniumatomen en chlooratomen 1. Berekening van de verhouding tussen aluminium- en zirkoniumatomen  Bereken de verhouding Al: Zr met behulp van de volgende formule:    verhouding Al: Zr = Al % (m/m) · 91,22 Zr % (m/m) · 26,98 2. Berekening van de verhouding tussen aluminium- plus zirkoniumatomen en chlooratomen  Bereken de verhouding (Al + Zr): Cl met behulp van de volgende formule:      Al % (m/m) 26,98 + Zr % (m/m) 91,22   verhouding (Al + Zr): Cl =      Cl % (m/m) 35,45KWALITATIEVE EN KWANTITATIEVE ANALYSE VAN HEXAMIDINE, DIBROOMHEXAMIDINE, DIBROOMPROPAMIDINE EN CHLOORHEXIDINE  1. Doel en toepassingsgebied  Het doel van deze methode is de kwalitatieve en kwantitatieve analyse van  - hexamidine en zouten daarvan, waaronder het isetionaat en het 4-hydroxybenzoaat,   - dibroomhexamidine en zouten daarvan, waaronder het isetionaat,   - dibroompropamidine en zouten daarvan, waaronder het isetionaat, en  - chloorhexidinediacetaat, -digluconaat en -dihydrochloride in kosmetica.  2. Definitie  Het met deze methode bepaalde gehalte aan hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine en chloorhexidine wordt uitgedrukt als massapercentage (% m/m) van het produkt.  3. Beginsel  De kwalitatieve en kwantitatieve bepaling wordt uitgevoerd met behulp van  "reversed phase" ionenpaar-hogeprestatievloeistofchromatografie (HPLC) met UV-spectrometrische detectie. Hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine en chloorhexidine  worden geïdentificeerd aan de hand van hun retentietijd.  4. Reagentia  Alle reagentia moeten van analysekwaliteit en waar van toepassing geschikt voor HPLC zijn.  4.1. Methanol.  4.2. Natriumheptaan-1-sulfonaat-monohydraat.  4.3. IJsazijn (d20 = 1,05 g/ml).  4.4. Natriumchloride.  4.5. Mobiele fase 4.5.1. Eluens I: 0,005 M oplossing van natriumheptaan-1-sulfonaat-monohydraat (4.2) in methanol (4.1), met ijsazijn (4.3) op een schijnbare pH van 3,5 gebracht.  4.5.2. Eluens II: 0,005 M oplossing van natriumheptaan-1-sulfonaat-monohydraat (4.2) in water, met ijsazijn (4.3) op een pH van 3,5 gebracht.   Opmerking: om de vorm van de pieken te verbeteren kunnen de eluentia eventueel als volgt worden bereid:  - eluens I: los 5,84 g natriumchloride (4.4) en 1,1013 g natriumheptaan-1-sulfonaat-monohydraat (4.2) op in 100 ml water. Voeg 900 ml methanol (4.1) toe en breng met ijsazijn (4.3) op een schijnbare pH van 3,5.  - eluens II: los 5,84 g natriumchloride (4.4) en 1,1013 g natriumheptaan-1-sulfonaat-monohydraat (4.2) op in 1 liter water en breng met ijsazijn (4.3) op een pH van 3,5.  4.6. Hexamidinediisetionaat [C20H26N4O2 · 2C2H6O4S].  4.7. Dibroomhexamidinediisetionaat [C20H24Br2N4O2 · 2C2H6O4S].  4.8. Dibroompropamidinediisetionaat [C17H18Br2N4O2 · 2C2H6O4S].  4.9. Chloorhexidinediacetaat [C22H30Cl2N10 · 2C2H4O2].  4.10. Vergelijkingsoplossingen: bereid oplossingen van 0,05 % (m/v) van elk van de vier conserveermiddelen (4.6 tot en met 4.9) in eluens I (4.5.1).  4.11. 3,4,4& prime;-Trichloorcarbanilide (triclocarban).  4.12. 4,4& prime;-Dichloor-3-(trifluormethyl)carbanilide (halocarban).  5. Apparatuur 5.1. Gangbare laboratoriumuitrusting.  5.2. HPLC-apparaat, voorzien van een UV-detector met variabele golflengte.  5.3. Analytische kolom, roestvast staal, lengte 30 cm, inwendige diameter 4 mm, gevuld met m-Bondapak-C18, 10 mm, of gelijkwaardig.  5.4. Ultrasoonbad.  6. Kwalitatieve analyse 6.1. Monstervoorbereiding  Weeg in een maatkolf van 10 ml circa 0,5 g monster af. Vul aan met eluens I (4.5.1). Plaats de kolf gedurende 10 minuten in een ultrasoonbad (5.4). Filtreer of centrifugeer de vloeistof. Gebruik het filtraat resp. de bovenstaande vloeistof voor de  HPLC-bepaling.  6.2. HPLC-bepaling 6.2.1. Gradiënt van de mobiele fase  kolomtemperatuur op 35 ° C.  6.2.3. Stel de detectiegolflengte in op 264 nm.  6.2.4. Injecteer telkens 10 ml van de vergelijkingsoplossingen (4.10) en neem het chromatogram op.  6.2.5. Injecteer 10 ml monsteroplossing (6.1) en neem het chromatogram op.  6.3. Ga na of hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine of chloorhexidine aanwezig zijn door de retentietijd(en) van de in 6.2.5 gevonden piek(en) te vergelijken met die van de vergelijkingsoplossingen in 6.2.4.  7. Kwantitatieve bepaling 7.1. Bereiding van de standaardoplossingen  Gebruik een conserveermiddel (4.6 tot en met 4.9) dat niet in het monster voorkomt als interne standaard. Is dit niet mogelijk, gebruik dan triclocarban (4.11) of halocarban (4.12).  7.1.1. Stamoplossing van het in 6.3 gevonden conserveermiddel, 0,05 % (m/v) in eluens I (4.5.1).  7.1.2. Stamoplossing van het als interne standaard gekozen conserveermiddel, 0,05 % (m/v) in eluens I (4.5.1).  7.1.3. Bereid van elk gevonden conserveermiddel vier standaardoplossingen door de in onderstaande tabel aangegeven hoeveelheden stamoplossing van dit conserveermiddel (7.1.1) en de aangegeven hoeveelheid stamoplossing van de interne standaard (7.1.2)  over te brengen in maatkolven van 10 ml. Vul de maatkolven aan met eluens I (4.5.1) en meng.    /* Tabellen: zie PB */    7.2.1. Weeg in een maatkolf van 10 ml circa 0,5 g monster nauwkeurig af (= p gram), voeg 1,0 ml interne-standaardoplossing (7.1.2) en 6 ml eluens I (4.5.1) toe en meng.  7.2.2. Plaats de kolf gedurende 10 minuten in een ultrasoonbad (5.4). Laat afkoelen, vul aan met eluens I en meng. Centrifugeer de vloeistof of filtreer over een vouwfilter. Gebruik de bovenstaande vloeistof respectievelijk het filtraat voor de  HPLC-bepaling.  7.3. HPLC-bepaling 7.3.1. Stel de gradiënt en het debiet van de mobiele fase, de kolomtemperatuur en de detectiegolflengte van de HPLC-apparatuur (5.2) in zoals bij de kwalitatieve bepaling (6.2.1 tot en met 6.2.3).  7.3.2. Injecteer 10 ml monsteroplossing (7.2.2) en bepaal de oppervlaktes van de pieken. Herhaal deze procedure steeds met 10 ml monsteroplossing totdat consistente resultaten worden verkregen. Bereken de verhouding van de piekoppervlaktes van de te  bepalen verbinding en de interne standaard.  7.4. IJkgrafiek 7.4.1. Injecteer telkens 10 ml van de verschillende standaardoplossingen (7.1.3) en bepaal de oppervlaktes van de pieken.  7.4.2. Bepaal voor elke standaardoplossing (7.1.3) de verhouding van de piekoppervlakte van respectievelijk hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine of chloorhexidine tot die van de interne standaard. Maak een ijkgrafiek door de aldus bepaalde  oppervlakteverhoudingen uit te zetten tegen de bijbehorende concentraties van het gevonden conserveermiddel in de standaardoplossingen, in microgram per milliliter.  7.4.3. Lees uit de ijkgrafiek (7.4.2) de concentratie van het gevonden conserveermiddel af die overeenkomt met de volgens 7.3.2 berekende verhouding van de piekoppervlaktes.  8. Berekening 8.1. Bereken het gehalte aan hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine of chloorhexidine in het monster als massapercentage met de volgende formule:    % (m/m) = c 1000 · p · MM1 MM2  waarin   p = monsterinweeg in gram (7.2.1),   c = concentratie van het conserveermiddel in de monsteroplossing, in microgram per milliliter, afgelezen uit de ijkgrafiek,   MM1 = molecuulmassa van de basische vorm van het aangetoonde conserveermiddel, en  MM2 = molecuulmassa van het overeenkomstige zout (zie punt 10).  9. Herhaalbaarheid (8)  Bij een gehalte aan hexamidine, dibroomhexamidine, dibroompropamidine of chloorhexidine van 0,1 % (m/m) mag het verschil tussen de resultaten van twee parallel aan hetzelfde monster uitgevoerde bepalingen niet meer dan 0,005 % bedragen.  10. Molecuulmassa's  Hexamidine C20H26N4O2 354,45  Hexamidinediisetionaat C20H26N4O2 · 2C2H6O4S 606,72  Hexamidinedi-4-hydroxybenzoaat C20H26N4O2 · 2C7H6O3 630,71  Dibroomhexamidine C20H24Br2N4O2 512,24  Dibroomhexamidinediisetionaat C20H24Br2N4O2 · 2C2H6O4S 764,51  Dibroompropamidine C17H18Br2N4O2 470,18  Dibroompropamidinediisetionaat C17H18Br2N4O2 · 2C2H6O4S 722,43  Chloorhexidine C22H30Cl2N10 505,45  Chloorhexidinediacetaat C22H30Cl2N10 · 2C2H4O2 625,56  Chloorhexidinedigluconaat C22H30Cl2N10 · 2C6H12O7 897,76  Chloorhexidinedihydrochloride C22H30Cl2N10 · 2HCl 578,37   (1) ISO 5725.  (2) ISO 5725.  (3) Magnesium as modifier for the determination of barium by flame atomic emission spectrometry; Jerrow, M et al., Analytical Proceedings, 1991, 28, 40.  (4) ISO 5725.  (5) ISO 5725.  (6) ISO 5725.  (7) Volgens ISO 5725.  (8) Volgens ISO 5725.


Avis juridique important

|

31990L0364

Richtlijn 90/364/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht

Publicatieblad Nr. L 180 van 13/07/1990 blz. 0026 - 0027 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 3 blz. 0058  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 3 blz. 0058

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 28 juni 1990  betreffende het verblijfsrecht  (90/364/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 235,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat ingevolge artikel 3, onder c), van het EEG-Verdrag de activiteit van de Gemeenschap, onder de voorwaarden van het Verdrag, de verwijdering tussen de Lid-Staten van hinderpalen voor het vrije verkeer van personen omvat;  Overwegende dat ingevolge artikel 8 A van het EEG-Verdrag de interne markt uiterlijk op 31 december 1992 tot stand moet worden gebracht; dat de interne markt een ruimte zonder binnengrenzen omvat waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd volgens de bepalingen van het Verdrag;  Overwegende dat de nationale bepalingen betreffende het verblijf van onderdanen van de Lid-Staten in andere Lid-Staten dan die waarvan zij onderdaan zijn, moeten worden geharmoniseerd om dat vrije verkeer te waarborgen;  Overwegende dat degenen die het verblijfsrecht genieten geen onredelijke belasting voor de algemene middelen van het gastland mogen vormen;  Overwegende dat het verblijfsrecht alleen reëel kan worden uitgeoefend indien het tevens aan de familieleden wordt toegekend;  Overwegende dat de begunstigden van deze richtlijn een soortgelijke administratieve regeling moet worden gewaarborg als die waarin met name Richtlijn 68/360/EEG (4) en Richtlijn 64/221/EEG (5) voorzien;  Overwegende dat het Verdrag slechts in artikel 235 bevoegdheden voor de aanneming van de onderhavige richtlijn bevat,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  1. De Lid-Staten kennen het verblijfsrecht toe aan onderdanen van de Lid-Staten die dit recht niet bezitten op grond van andere bepalingen van het Gemeenschapsrecht alsmede aan hun familieleden, als omschreven in lid 2, mits zij voor zichzelf en hun familieleden een ziektekostenverzekering hebben die alle risico's in het gastland dekt en over toereikende bestaansmiddelen beschikken om te voorkomen dat zij tijdens hun verblijf ten laste van de bijstandsregeling van het gastland komen.  De in de eerste alinea bedoelde bestaansmiddelen zijn toereikend wanneer zij meer bedragen dan het niveau van de middelen waaronder door het gastland aan zijn onderdanen bijstand kan worden verleend, rekening houdend met de persoonlijke situatie van de aanvrager en in voorkomend geval met die van de krachtens lid 2 toegelaten personen.  Wanneer de tweede alinea niet kan worden toegepast, worden de bestaansmiddelen van de aanvrager toereikend geacht wanneer zij meer bedragen dan het niveau van het minimumpensioen in het kader van de sociale zekerheid dat door het gastland wordt utigekeerd.  2. Met de houder van het verblijfsrecht mogen zich, ongeacht hun nationaliteit, in een andere Lid-Staat vestigen:  a) zijn echtgenoot en hun ten laste komende bloedverwanten in neergaande lijn;  b) de bloedverwanten in opgaande lijn van de houder van het verblijfsrecht en van zijn echtgenoot, die te zijnen laste zijn.  Artikel 2  1. Het recht van verblijf wordt vastgesteld door de afgifte van een document, »verblijfskaart van een onderdaan van een Lid-Staat van de EEG" genoemd, waarvan de geldigheidsduur kan worden beperkt tot vijf jaar en waarvan de geldigheidsduur kan worden verlengd. De Lid-Staten kunnen echter, wanneer zij dit noodzakelijk achten, verlangen dat de geldigheidsduur van de verblijfskaart aan het eind van het tweede verblijfsjaar wordt bekrachtigd. Familieleden die niet de nationaliteit van een Lid-Staat bezitten, ontvangen een verblijfsdocument met dezelfde geldigheidsduur als het document dat is afgegeven aan de onderdaan van wie zij afhankelijk zijn.  Voor de afgifte van de verblijfskaart of het verblijfsdocument kan de Lid-Staat van de aanvrager slechts verlangen dat hij een geldige identiteitskaart of een geldig paspoort overlegt en aantoont dat hij voldoet aan de in artikel 1 gestelde voorwaarden.  2. De artikelen 2 en 3, artikel 6, lid 1, onder a), en lid 2, alsmede artikel 9 van Richtlijn 68/360/EEG zijn mutatis mutandis van toepassing op personen die onder onderhavige richtlijn vallen.  De echtgenoot en de ten laste komende kinderen van een onderdaan van een Lid-Staat die het recht van verblijf op het grondgebied van een Lid-Staat geniet, hebben het recht, zelfs indien zij niet de nationaliteit van een Lid-Staat bezitten, om op het gehele grondgebied van die Lid-Staat iedere arbeid, al dan niet in loondienst, te verrichten.  De Lid-Staten mogen uitsluitend om redenen van openbare orde, openbare veiligheid of volksgezondheid van de bepalingen van deze richtlijn afwijken. In dat geval is Richtlijn 64/221/EEG van toepassing.  3. Deze richtlijn laat de bestaande rechtsbepalingen betreffende de aankoop van een tweede woning onverlet.  Artikel 3  Het verblijfsrecht blijft bestaan zolang degenen die dit recht genieten, voldoen aan de in artikel 1 gestelde voorwaarden.  Artikel 4  Uiterlijk het derde jaar na het tijdstip waarop deze richtlijn van toepassing wordt, en vervolgens om de drie jaar, stelt de Commissie een verslag op over de toepassing van deze richtlijn. Zij legt dit verslag voor aan de Raad en het Europese Parlement.  Artikel 5  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 6  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 28 juni 1990.  Voor de Raad  De Voorzitter  M. GEOGHEGAN-QUINN  (1) PB nr. C 191 van 28. 7. 1989, blz. 5, en  PB nr. C 26 van 3. 2. 1990, blz. 22.  (2) Advies uitgebracht op 13 juni 1990 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).  (3) PB nr. C 329 van 30. 12. 1989, blz. 25.  (4) PB nr. L 257 van 19. 10. 1968, blz. 13.  (5) PB nr. 56 van 4. 4. 1964, blz. 850/64.


Avis juridique important

|

32001L0058

Richtlĳn 2001/58/EG van de Commissie van 27 juli 2001 tot tweede wĳziging van Richtlĳn 91/155/EEG houdende beschrĳving en vaststelling van de wĳze van uitvoering van het systeem voor specifieke informatie inzake gevaarlĳke preparaten krachtens artikel 14 van Richtlĳn 1999/45/EG van het Europees Parlement en de Raad en inzake gevaarlĳke stoffen krachtens artikel 27 van Richtlĳn 67/548/EEG van de Raad (veiligheidsinformatiebladen) (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 212 van 07/08/2001 blz. 0024 - 0033

Richtlijn 2001/58/EG van de Commissievan 27 juli 2001tot tweede wijziging van Richtlijn 91/155/EEG houdende beschrijving en vaststelling van de wijze van uitvoering van het systeem voor specifieke informatie inzake gevaarlijke preparaten krachtens artikel 14 van Richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement en de Raad en inzake gevaarlijke stoffen krachtens artikel 27 van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad (veiligheidsinformatiebladen)(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 mei 1999 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten(1), en met name op artikel 14,Gelet op Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen(2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/33/EG van de Commissie(3), en met name op artikel 27,Overwegende hetgeen volgt:(1) In artikel 14 van Richtlijn 1999/45/EG wordt bepaald dat de persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van bepaalde nader omschreven preparaten een veiligheidsinformatieblad moet verstrekken.(2) In artikel 27 van Richtlijn 67/548/EEG wordt bepaald dat de persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van gevaarlijke stoffen eveneens een veiligheidsinformatieblad moet verstrekken.(3) De informatie in veiligheidsinformatiebladen is voornamelijk bestemd voor professionele gebruikers en moet hen in staat stellen de nodige maatregelen te nemen voor de bescherming van de gezondheid, de veiligheid en het milieu op het werk.(4) Veiligheidsinformatiebladen voor gevaarlijke stoffen en bepaalde preparaten, en het verstrekken daarvan, moeten voldoen aan de bepalingen van Richtlijn 91/155/EEG van de Commissie(4), gewijzigd bij Richtlijn 93/112/EG(5).(5) Artikel 14, lid 2.1, onder b), van Richtlijn 1999/45/EG voert een nieuw voorschrift in waarbij de persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van een preparaat, op verzoek van de professionele gebruiker een veiligheidsinformatieblad moet verstrekken waarop proportionele informatie wordt gegeven over preparaten die niet als gevaarlijk zijn ingedeeld in de zin van de artikelen 5, 6 en 7 van Richtlijn 1999/45/EG, maar die in een afzonderlijke concentratie van >= 1 gewichtspercent voor niet-gasvormige preparaten en >= 0,2 volumepercent voor gasvormige preparaten ten minste één stof met gevaarlijke effecten voor de gezondheid of het milieu dan wel één stof waarvoor in de Gemeenschap grenzen voor de blootstelling op het werk zijn vastgesteld, bevatten.(6) Richtlijn 1999/45/EG voert tevens een voorschrift in waarbij preparaten moeten worden ingedeeld en gekenmerkt naar hun effecten op het milieu.(7) Richtlijn 91/155/EEG moet derhalve voor 30 juli 2002 dienovereenkomstig worden gewijzigd, zoals bedoeld in artikel 14, lid 2.3, van Richtlijn 1999/45/EG.(8) Krachtens artikel 4 van Richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk (14e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)(6) dient de werkgever na te gaan of er gevaarlijke chemische agentia op de werkplek aanwezig zijn en de eventuele risico's, die het gevolg zijn van de aanwezigheid van die chemische agentia, voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beoordelen, daarbij rekening houdend met de informatie die de leverancier via veiligheidsinformatiebladen verstrekt. Het is derhalve opportuun de bijlage bij Richtlijn 91/155/EEG dienovereenkomstig te wijzigen.(9) Uit recente controleactiviteiten en studies in de lidstaten is gebleken dat veel veiligheidsinformatiebladen van slechte kwaliteit zijn en de gebruiker geen adequate informatie verschaffen. Een manier om de kwaliteit van veiligheidsinformatiebladen te verbeteren is de in de bijlage van Richtlijn 91/155/EEG verstrekte richtsnoeren voor samenstellers van veiligheidsinformatiebladen te verbeteren. Het is derhalve opportuun de bijlage bij Richtlijn 91/155/EEG dienovereenkomstig te wijzigen. De Commissie en de lidstaten zullen andere middelen onderzoeken om de kwaliteit van veiligheidsinformatiebladen nog verder te verbeteren.(10) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 20 van Richtlijn 1999/45/EG ingestelde Comité voor aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van de richtlijnen tot opheffing van technische handelsbelemmeringen in de sector gevaarlijke stoffen en preparaten,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 91/155/EEG wordt als volgt gewijzigd:1. Artikel 1, lid 1, wordt gelezen: "1. a) De persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van een chemische stof of preparaat, dat wil zeggen de fabrikant, de importeur of de tussenhandelaar, verstrekt de afnemer, dat wil zeggen de professionele gebruiker van de stof of het preparaat, een veiligheidsinformatieblad dat de in artikel 3 en de bijlage bij deze richtlijn bedoelde informatie bevat, indien de stof of het preparaat overeenkomstig Richtlijn 67/548/EEG of Richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement en de Raad(7) als gevaarlijk is ingedeeld.b) De persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van een preparaat, dat wil zeggen de fabrikant, de importeur of de tussenhandelaar, verstrekt, op verzoek van de professionele gebruiker, een veiligheidsinformatieblad dat de in artikel 3 en de bijlage van deze richtlijn bedoelde proportionele informatie verschaft, indien het preparaat niet als gevaarlijk is ingedeeld in de zin van de artikelen 5, 6 en 7 van Richtlijn 1999/45/EG, maar het in een afzonderlijke concentratie van >= 1 gewichtspercent voor niet-gasvormige preparaten en >= 0,2 volumepercent voor gasvormige preparaten ten minste één stof met gevaarlijke effecten voor de gezondheid of het milieu dan wel één stof waarvoor in de Gemeenschap grenzen voor de blootstelling op het werk zijn vastgesteld, bevat.".2. De in artikel 3 bedoelde bijlage wordt vervangen door de bijlage van deze richtlijn.Artikel 21. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juli 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.2. De lidstaten passen de in lid 1 genoemde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe:a) vanaf 30 juli 2002 op preparaten die niet onder Richtlijn 91/414/EEG van de Raad(8) betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen of Richtlijn 98/8/EG van de Raad(9) betreffende het op de markt brengen van biociden vallen;b) vanaf 30 juli 2004 op preparaten die onder Richtlijn 91/414/EEG of Richtlijn 98/8/EG vallen.3. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 27 juli 2001.Voor de CommissieErkki LiikanenLid van de Commissie(1) PB L 200 van 30.7.1999, blz. 1.(2) PB 196 van 16.8.1967, blz. 1.(3) PB L 136 van 8.6.2000, blz. 90.(4) PB L 76 van 22.3.1991, blz. 35.(5) PB L 314 van 16.12.1993, blz. 38.(6) PB L 131 van 5.5.1998, blz. 11.(7) PB L 200 van 30.7.1999, blz. 1.(8) PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.(9) PB L 123 van 24.4.1998, blz. 1.BIJLAGE"BIJLAGERICHTSNOEREN VOOR DE SAMENSTELLING VAN VEILIGHEIDSINFORMATIEBLADENDoel van deze bijlage is te zorgen voor consistentie en nauwkeurigheid in de inhoud van elk van de in artikel 3 genoemde verplichte rubrieken, zodat professionele gebruikers aan de hand van de veiligheidsinformatiebladen de nodige maatregelen kunnen nemen voor de bescherming van de gezondheid en de veiligheid op het werk en de bescherming van het milieu.De door veiligheidsinformatiebladen verstrekte informatie moet voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 98/24/EG van de Raad(1) betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk. Het veiligheidsinformatieblad moet met name de werkgever in staat stellen na te gaan of er gevaarlijke chemische agentia op de werkplek aanwezig zijn en de eventuele risico's in verband met het gebruik ervan voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beoordelen.De informatie moet duidelijk en beknopt zijn. Het veiligheidsinformatieblad moet worden opgesteld door een bevoegde persoon, die rekening dient te houden met de specifieke behoeften van het gebruikerspubliek, voorzover dat bekend is. Personen die stoffen en preparaten in de handel brengen, moeten ervoor zorgen dat bevoegde personen de juiste opleiding, en ook bijscholing, krijgen.Voor preparaten die niet als gevaarlijk zijn ingedeeld, maar waarvoor krachtens artikel 14, lid 2.1, onder b), van Richtlijn 1999/45/EG een veiligheidsinformatieblad is vereist, moet bij elke rubriek proportionele informatie worden verstrekt.In een aantal gevallen kan wegens de brede scala van eigenschappen van de stoffen en preparaten aanvullende informatie noodzakelijk zijn. Indien in andere gevallen de informatie met betrekking tot bepaalde eigenschappen niet ter zake blijkt te doen of om technische redenen niet kan worden verstrekt, moet dit onder elke rubriek duidelijk worden gemotiveerd. Voor elke gevaarlijke eigenschap moet informatie worden verstrekt. Indien wordt verklaard dat een bepaald gevaar niet van toepassing is, moet duidelijk onderscheid worden gemaakt tussen gevallen waarin de indeler over geen informatie beschikt en gevallen waarin negatieve testresultaten beschikbaar zijn.Vermeld de publicatiedatum van het veiligheidsinformatieblad op de eerste bladzijde.Wanneer een veiligheidsinformatieblad is herzien, moet de ontvanger op de wijzigingen worden geattendeerd.NB:Veiligheidsinformatiebladen zijn eveneens vereist voor bepaalde speciale stoffen en preparaten (bijvoorbeeld metalen in massieve vorm, legeringen, persgassen, enz.) die in de hoofdstukken 8 en 9 van bijlage VI van Richtlijn 67/548/EEG zijn vermeld en waarvoor uitzonderingen in verband met het kenmerken gelden.1. IDENTIFICATIE VAN DE STOF OF HET PREPARAAT EN DE VENNOOTSCHAP/ONDERNEMING1.1. Identificatie van de stof of het preparaatDe voor de identificatie gebruikte naam moet gelijk zijn aan de naam op het etiket en in overeenstemming zijn met bijlage VI van Richtlijn 67/548/EEG.Indien er andere identificatiemiddelen bestaan, kunnen deze worden aangegeven.1.2. Gebruik van de stof of het preparaatVermeld de beoogde of aanbevolen toepassingen van de stof of het preparaat voorzover deze bekend zijn. Indien er veel verschillende toepassingen mogelijk zijn, dienen alleen de belangrijkste of meest gangbare toepassingen te worden vermeld. Daarbij dient kort te worden beschreven wat de stof of het preparaat feitelijk doet, bijvoorbeeld brandvertragend middel, antioxidant, enz.1.3. Identificatie van de vennootschap/ondernemingIdentificeer de persoon die verantwoordelijk is voor het in de handel brengen van de stof of het preparaat in de Gemeenschap, namelijk de fabrikant, de importeur of de distributeur. Vermeld het volledige adres en telefoonnummer van deze persoon.Indien deze persoon niet in de lidstaat is gevestigd waar de stof of het preparaat in de handel wordt gebracht, moet bovendien, indien mogelijk, een volledig adres en telefoonnummer worden gegeven voor de persoon die in die lidstaat verantwoordelijk is.1.4. Telefoonnummer voor noodgevallenNaast bovenvermelde informatie moet ook het telefoonnummer voor noodgevallen van het bedrijf en/of de bevoegde officiële adviesinstantie worden opgegeven (dit kan de instantie zijn die belast is met het ontvangen van informatie in verband met de volksgezondheid, zoals bedoeld in artikel 17 van Richtlijn 1999/45/EG).2. SAMENSTELLING EN INFORMATIE OVER DE BESTANDDELENAan de hand van de verstrekte informatie moet de ontvanger gemakkelijk de gevaren van de bestanddelen van het preparaat kunnen identificeren. De gevaren van het preparaat zelf moeten onder rubriek 3 worden vermeld.2.1. De volledige samenstelling (aard en concentratie van de bestanddelen) hoeft niet te worden vermeld, hoewel een algemene beschrijving van de bestanddelen en de concentraties daarvan nuttig kan zijn.2.2. Voor een preparaat dat volgens Richtlijn 1999/45/EG als gevaarlijk is ingedeeld, moeten de volgende stoffen met hun concentratie of concentratiebereik worden vermeld:i) voor de gezondheid of voor het milieu gevaarlijke stoffen in de zin van Richtlijn 67/548/EEG, wanneer hun concentratie gelijk is aan of groter dan de grenswaarden in de tabel van artikel 3, lid 3, van Richtlijn 1999/45/EG (tenzij lagere grenswaarden zijn vastgesteld in bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG of in bijlage II, III of V van Richtlijn 1999/45/EG);ii) stoffen waarvoor in de Gemeenschap grenzen voor de blootstelling op het werk zijn vastgesteld, die nog niet in punt i) zijn opgenomen.2.3. Voor een preparaat dat volgens Richtlijn 1999/45/EG niet als gevaarlijk is ingedeeld, moeten de volgende stoffen met hun concentratie of concentratiebereik worden vermeld, wanneer zij in een afzonderlijke concentratie van >= 1 gewichtspercent voor niet-gasvormige preparaten en >= 0,2 volumepercent voor gasvormige preparaten aanwezig zijn:- voor de gezondheid of voor het milieu gevaarlijke stoffen in de zin van Richtlijn 67/548/EEG(2);- stoffen waarvoor in de Gemeenschap grenzen voor de blootstelling op het werk zijn vastgesteld.2.4. Voor de bovenbedoelde stoffen moet de indeling (overeenkomstig de artikelen 4 en 6 of bijlage I van Richtlijn 67/548/EEG) worden opgegeven met de symboolletters en R-zinnen die daaraan zijn toegewezen op basis van hun fysisch-chemische, gezondheids- en milieugevaren. De R-zinnen hoeven hier niet voluit te worden geschreven: het volstaat te verwijzen naar rubriek 16, waar de volledige tekst van elke relevante R-zin moet worden vermeld.2.5. De naam en het Einecs- of Elincs-nummer van de bovengenoemde stoffen moeten worden vermeld overeenkomstig Richtlijn 67/548/EEG. Het CAS-nummer en de IUPAC-naam (voorzover beschikbaar) kunnen eveneens nuttig zijn. Voor stoffen die onder een generieke naam zijn vermeld, overeenkomstig artikel 15 van Richtlijn 1999/45/EG of de voetnoot bij punt 2.3 van deze bijlage, is geen precieze chemische benaming vereist.2.6. Indien overeenkomstig artikel 15 van Richtlijn 1999/45/EG of de voetnoot bij punt 2.3 van deze bijlage de identiteit van bepaalde stoffen vertrouwelijk moet blijven, moet de chemische aard daarvan worden omschreven, teneinde een veilige hantering te waarborgen. De gebruikte naam moet dezelfde zijn als die welke overeenkomstig bovenbedoelde bepalingen wordt gebruikt.3. IDENTIFICATIE VAN DE GEVARENGeef hier de indeling van de stof of het preparaat die voortvloeit uit de toepassing van de indelingsregels in de Richtlijnen 67/548/EEG of 1999/45/EG. Vermeld duidelijk en beknopt de aan de stof of het preparaat verbonden gevaren voor de mens en het milieu.Maak een duidelijk onderscheid tussen preparaten die als gevaarlijk zijn ingedeeld en preparaten die niet zijn ingedeeld als gevaarlijk overeenkomstig Richtlijn 1999/45/EG.Beschrijf de belangrijkste nadelige fysisch-chemische, gezondheids- en milieueffecten en symptomen die veroorzaakt kunnen worden door gebruik en redelijkerwijs te verwachten verkeerd gebruik van de stof of het preparaat.Het kan noodzakelijk zijn andere gevaren, zoals stofvorming, verstikking, bevriezing, of milieueffecten, zoals gevaren voor in de bodem levende organismen, enz., te vermelden die niet tot een indeling leiden, maar die het algemene gevaar van het materiaal kunnen vergroten.De op het etiket vermelde informatie moet onder rubriek 15 worden gegeven.4. EERSTEHULPMAATREGELENBeschrijf de eerstehulpmaatregelen.Geef eerst en vooral aan of onmiddellijke medische verzorging is vereist.De informatie over eerste hulp moet kort en gemakkelijk te begrijpen zijn voor het slachtoffer, omstanders en EHBO'ers. De symptomen en effecten moeten kort worden opgesomd. De instructies moeten aangeven wat ter plaatse moet worden gedaan bij een ongeval en of na een blootstelling effecten kunnen worden verwacht die pas op langere termijn zichtbaar worden.Splits de informatie op grond van de verschillende manieren van blootstelling, dat wil zeggen inademen, contact met de huid en ogen en inslikken, in verschillende rubrieken.Vermeld of professionele bijstand door een arts nodig of wenselijk is.Voor sommige stoffen of preparaten kan het van belang zijn nadrukkelijk te vermelden dat speciale voorzieningen voor specifieke en onmiddellijke verzorging op de werkplek beschikbaar moeten zijn.5. BRANDBESTRIJDINGSMAATREGELENBeschrijf de voorschriften voor de bestrijding van een brand, veroorzaakt door of in de nabijheid van de stof of het preparaat, met vermelding van:- de geschikte blusmiddelen;- de blusmiddelen die om veiligheidsredenen niet gebruikt mogen worden;- speciale blootstellingsgevaren die veroorzaakt worden door de stof of het preparaat zelf, verbrandingsproducten of vrijkomende gassen;- speciale beschermende uitrusting voor brandweerlieden.6. MAATREGELEN BIJ ACCIDENTEEL VRIJKOMEN VAN DE STOF OF HET PREPARAATAfllankelijk van de stof of het preparaat kunnen gegevens nodig zijn over:- persoonlijke voorzorgsmaatregelenzoals verwijdering van ontstekingsbronnen, maatregelen voor doeltreffende ventilatie/bescherming van de ademhalingswegen, tegengaan van stofvorming, preventie van contact met huid en ogen;- milieuvoorzorgsmaatregelenzoals vermijden dat het product terechtkomt in afvoerkanalen, oppervlaktewater, grondwater en bodem; eventuele noodzaak om de buurt te waarschuwen;- reinigingsmethodenzoals gebruik van absorberend materiaal (bijvoorbeeld zand, kiezelgoer, zuurbindmiddel, universeel bindmiddel, zaagsel), gedeeltelijk wegvangen van gassen/dampen met water, verdunning.Gebruik eventueel aanwijzingen zoals "nooit gebruiken bij ...", "neutraliseren met ...".NB:Verwijs indien nodig naar de rubrieken 8 en 13.7. HANTERING EN OPSLAGNB:De informatie in dit deel moet betrekking hebben op de bescherming van de gezondheid, de veiligheid en het milieu. De werkgever moet aan de hand daarvan geschikte werkmethoden en organisatiemaatregelen overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 98/24/EG kunnen opstellen.7.1. HanteringVermeld voorzorgsmaatregelen voor het veilig hanteren van de stof of het preparaat, inclusief advies over technische maatregelen zoals opsluiting, plaatselijke en algehele ventilatie, maatregelen ter voorkoming van aërosol- en stofvorming en brand, voor de bescherming van het milieu vereiste maatregelen (bijvoorbeeld gebruik van filters of wassers bij afvoerventilatie, gebruik in een ingedamd gebied, maatregelen voor het opruimen en verwijderen van lozingen, enz.) alsook eventuele specifieke eisen of voorschriften voor de betrokken stof of het betrokken preparaat (bijvoorbeeld aanbevolen of verboden apparatuur en gereedschap, procedures voor het gebruik), indien mogelijk met een korte beschrijving.7.2. OpslagBeschrijf de voorwaarden voor een veilige opslag, zoals specifieke ontwerpen voor opslagruimten of -vaten (inclusief tussenschotten en ventilatie), scheiding van chemisch op elkaar inwerkende materialen, opslagomstandigheden (temperatuur en vochtgehalte met minima en maxima, blootstelling aan licht, opslag onder inert gas, enz.), speciale elektrische voorzieningen en voorkoming van accumulatie van statische lading.Vermeld, indien relevant, de maximale hoeveelheid die in bepaalde omstandigheden mag worden opgeslagen, en vooral eventuele speciale eisen, zoals het type materiaal dat moet worden gebruikt voor de verpakking/houders van de stof of het preparaat.7.3. Specifieke toepassing(en)Voor eindproducten die voor (een) specifieke toepassing(en) zijn ontworpen, moeten gedetailleerde en praktische raadgevingen worden geformuleerd voor de beoogde toepassing(en). In voorkomend geval moet worden verwezen naar voor de industrie of de sector specifieke goedgekeurde richtsnoeren.8. MAATREGELEN TER BEHEERSING VAN BLOOTSTELLING/PERSOONLIJKE BESCHERMING8.1. Grenswaarden voor blootstellingVermeld de momenteel geldende specifieke controleparameters waaronder grenswaarden voor de beroepsmatige blootstelling en/of biologische grenswaarden. De waarden moeten worden opgegeven voor de lidstaat waar de stof of het preparaat in de handel wordt gebracht. Verstrek informatie over de momenteel aanbevolen meetmethoden.Voor preparaten is het nuttig waarden te verstrekken voor die samenstellende stoffen die volgens rubriek 2 op het veiligheidsinformatieblad moeten worden vermeld.8.2. Maatregelen ter beheersing van blootstellingIn dit document wordt onder maatregelen ter beheersing van blootstelling verstaan de hele scala van specifieke beschermings- en preventiemaatregelen die tijdens het gebruik moeten worden genomen om blootstelling van het personeel en het milieu tot een minimum te beperken.8.2.1. Beheersing van beroepsmatige blootstellingDe werkgever houdt met deze informatie rekening bij de beoordeling van de risico's van de stof of het preparaat voor de gezondheid en de veiligheid van de werknemers overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 98/24/EG, dat vereist dat passende werkprocessen worden ontworpen en technische maatregelen worden genomen, passende uitrusting en materialen worden gebruikt, collectieve beschermingsmaatregelen bij de bron van het risico worden getroffen en ten sloffe individuele beschermingsmaatregelen, zoals persoonlijke beschermingsmiddelen, worden toegepast. Verstrek derhalve geschikte en afdoende informatie over deze maatregelen teneinde een correcte risicobeoordeling zoals bedoeld in artikel 4 van Richtlijn 98/24/EG mogelijk te maken. Deze informatie moet een aanvulling vormen op de reeds bij punt 7.1 verstrekte gegevens.Specificeer, indien persoonlijke beschermingsmiddelen noodzakelijk zijn, in detail welke uitrusting doeltreffende en geschikte bescherming biedt. Houd rekening met Richtlijn 89/686/EEG van de Raad(3) en verwijs naar de desbetreffende CEN-normen:8.2.1.1. Bescherming van de ademhalingsorganenGeef voor gevaarlijke gassen, dampen of stof het te gebruiken type beschermende uitrusting aan, zoals onafhankelijke ademhalingsapparatuur, doeltreffende maskers en filters.8.2.1.2. Bescherming van de handenSpecificeer duidelijk het soort handschoenen dat bij het werken met de stof of het preparaat moet worden gedragen, met inbegrip van:- het soort materiaal;- de doorbraaktijd van het handschoenmateriaal met betrekking tot de hoeveelheid en de duur van blootstelling van de huid.Vermeld zo nodig extra maatregelen voor bescherming van de handen.8.2.1.3. Bescherming van de ogenSpecificeer het vereiste type oogbescherming, zoals veiligheidsbrillen, veiligheidsstofbrillen, gezichtsschermen.8.2.1.4. Bescherming van de huidSpecificeer zo nodig voor andere lichaamsdelen dan de handen het soort en de kwaliteit van de vereiste beschermende uitrusting, zoals schort, laarzen en veiligheidskleding. Vermeld zo nodig extra maatregelen voor bescherming van de huid en specifieke hygiënische maatregelen.8.2.2. Beheersing van milieublootstellingVerstrek de informatie die de werkgever nodig heeft om zijn verplichtingen in verband met de communautaire wetgeving inzake milieubescherming na te komen.9. FYSISCHE EN CHEMISCHE EIGENSCHAPPENVerstrek, teneinde de juiste controlemaatregelen te kunnen nemen, alle relevante informatie over de stof of het preparaat, met name de in punt 9.2 vermelde informatie.9.1. Algemene informatieVoorkomenVermeld de fysische toestand (vast, vloeibaar, gas) en de kleur van de geleverde stof of het geleverde preparaat.GeurIndien een geur merkbaar is, geef dan een korte beschrijving ervan.9.2. Belangrijke informatie met betrekking tot de gezondheid, de veiligheid en het milieupHVermeld de pH van de stof of het preparaat zoals geleverd of in een waterige oplossing; geef in het laatste geval de concentratie aan.>PIC FILE= "L_2001212NL.003001.TIF">9.3. Andere gegevensVermeld andere belangrijke veiligheidsparameters, zoals mengbaarheid, geleidingsvermogen, smeltpunt/smelttraject, gasgroep (nuttig voor Richtlijn 94/9/EG van het Europees Parlement en de Raad)(4), zelfontbrandingstemperatuur enz.Noot 1De bovengenoemde eigenschappen worden bepaald overeenkomstig de specificaties van bijlage V, deel A, van Richtlijn 67/548/EEG of volgens een andere vergelijkbare methode.Noot 2Voor preparaten moet normaliter informatie worden gegeven over de eigenschappen van het preparaat zelf. Indien echter wordt verklaard dat een bepaald gevaar niet van toepassing is, dient duidelijk onderscheid te worden gemaakt tussen gevallen waarin de indeler over geen informatie beschikt en gevallen waarin negatieve testresultaten beschikbaar zijn. Indien het nodig wordt geacht informatie over de eigenschappen van afzonderlijke bestanddelen te verstrekken, geef dan duidelijk aan waar de gegevens betrekking op hebben.10. STABILITEIT EN REACTIVITEITVermeld de stabiliteit van de stof of het preparaat en de mogelijkheid van gevaarlijke reacties die zich onder bepaalde gebruiksomstandigheden en ook bij het vrijkomen in het milieu voordoen.10.1. Te vermijden omstandighedenNoem de omstandigheden die een gevaarlijke reactie kunnen veroorzaken, zoals temperatuur, druk, blootstelling aan licht en schokken, enz., indien mogelijk met een korte beschrijving.10.2. Te vermijden stoffenNoem de stoffen die een gevaarlijke reactie kunnen veroorzaken, zoals water, lucht, zuren, basen, oxiderende stoffen of enige andere specifieke stof, indien mogelijk met een korte beschrijving.10.3. Gevaarlijke ontledingsproductenNoem de gevaarlijke stoffen die bij ontleding in gevaarlijke hoeveelheden worden geproduceerd.NB:Wijs in voorkomend geval specifiek op:- de noodzaak en de aanwezigheid van stabilisatoren;- de mogelijkheid van een gevaarlijke exotherme reactie;- de mogelijke betekenis voor de veiligheid van een verandering in fysisch voorkomen van de stof of het preparaat;- de mogelijke vorming van gevaarlijke ontledingsproducten bij contact met water;- de mogelijke afbraak tot onstabiele producten.11. TOXICOLOGISCHE INFORMATIEIn deze rubriek moet een beknopte maar volledige en begrijpelijke beschrijving worden opgenomen van de verschillende toxische effecten die zich kunnen voordoen indien de gebruiker in contact komt met de stof of het preparaat.Vermeld hierbij gevaarlijke effecten voor de gezondheid van blootstelling aan de stof of het preparaat, gebaseerd op ervaring en conclusies uit wetenschappelijke proefnemingen. Geef informatie over de verschillende manieren van blootstelling (inslikken, inhalatie, contact met huid en ogen) en beschrijf de symptomen die corresponderen met de fysische, chemische en toxicologische karakteristieken.Vermeld effecten op korte en lange termijn en chronische effecten van kortstondige en langdurige blootstelling, bijvoorbeeld sensibilisatie, versuffing, carcinogene werking, mutagene werking, toxische effecten op de reproductie (ontwikkelingstoxiciteit en fertiliteit).Rekening houdend met de reeds in rubriek 2 "Samenstelling en informatie over de bestanddelen" opgenomen gegevens, kan het nodig zijn melding te maken van eventuele specifieke effecten van bepaalde bestanddelen van preparaten op de gezondheid.12. MILIEU-INFORMATIEBeschrijf de mogelijke effecten, het gedrag en de milieubestemming van de stof of het preparaat in de lucht, het water en/of de bodem. Verstrek, voorzover beschikbaar, relevante testgegevens (bijvoorbeeld LC50 vis <= 1mg/l).Beschrijf de belangrijkste eigenschappen die een effect op het milieu kunnen hebben op grond van de aard van de stof of het preparaat en de te verwachten toepassingen. Soortgelijke informatie dient te worden verstrekt over gevaarlijke producten die ontstaan bij de afbraak van de stof of het preparaat. Deze informatie kan het volgende omvatten:12.1. EcotoxiciteitDaaronder vallen relevante beschikbare gegevens over watertoxiciteit, zowel acuut als chronisch voor vis, dafnia, algen en andere waterplanten. Voorts moeten toxiciteitsgegevens over micro- en macro-organismen in de bodem en andere voor het milieu relevante organismen, zoals vogels, bijen en planten, worden opgenomen, voorzover deze beschikbaar zijn. Indien de stof of het preparaat inhiberende effecten op de activiteit van micro-organismen heeft, moet het mogelijke effect op waterzuiveringsinstallaties worden vermeld.12.2. MobiliteitHet vermogen van de stof of de betreffende bestanddelen van een preparaat(5) om, indien zij in het milieu terechtkomen, naar het grondwater of ver van de plaats van lozing te worden getransporteerd.Relevante gegevens kunnen zijn:- bekende of voorspelde distributie over milieucompartimenten;- oppervlaktespanning;- absorptie/desorptie.Zie rubriek 9 voor andere fysisch-chemische eigenschappen.12.3. Persistentie en afbraakHet vermogen van de stof of de betreffende bestanddelen van een preparaat(6) om in relevante milieumedia te worden afgebroken, hetzij langs biologische weg of via andere processen zoals oxidatie of hydrolyse. Halveringstijden van de afbraak moeten worden vermeld als zij beschikbaar zijn. De mogelijkheid dat de stof of de bestanddelen van een preparaat(7) in waterzuiveringsinstallaties worden afgebroken, moet eveneens worden vermeld.12.4. Mogelijke bioaccumulatieHet vermogen van de stof of de betreffende bestanddelen van een preparaat(8) om zich in biota te accumuleren en in de voedselketen te worden opgenomen, met vermelding van de Kow en BCF, voorzover beschikbaar.12.5. Andere schadelijke effectenVermeld, indien beschikbaar, informatie over andere schadelijke milieueffecten, bijvoorbeeld ozonafbrekend vermogen, fotochemisch ozonvormend vermogen en/of broeikaseffect.OpmerkingenOok in andere rubrieken van het veiligheidsinformatieblad moet milieu-informatie worden verstrekt; hierbij gaat het met name om de adviezen om vrijkomen te beperken, de maatregelen bij accidenteel vrijkomen en de verwijderingsinstructies in de rubrieken 6, 7, 13, 14 en 15.13. INSTRUCTIES VOOR VERWIJDERINGIndien verwijdering van de stof of het preparaat (restanten of bij het te verwachten gebruik ontstaan afval) gevaar oplevert, moeten een beschrijving van deze residuen en informatie over een veilige hantering daarvan worden gegeven.Vermeld passende methoden voor verwijdering van zowel de stof of het preparaat als de besmette verpakking (verbranding, recycling, storten, enz.).NB:Verwijs naar eventuele communautaire bepalingen inzake afval. Indien deze ontbreken, is het nuttig de gebruiker eraan te herinneren dat terzake mogelijk nationale of regionale bepalingen gelden.14. INFORMATIE MET BETREKKING TOT HET VERVOERVermeld eventuele speciale voorzorgsmaatregelen waarvan een gebruiker op de hoogte moet zijn of waaraan hij moet voldoen met betrekking tot het vervoer binnen of buiten zijn bedrijf.Verstrek in voorkomend geval informatie over de transportclassificatie voor elke regelgeving met betrekking tot de vervoerstakken: IMDG (zee), ADR (weg, Richtlijn 94/55/EG van de Raad(9)), RID (spoor, Richtlijn 96/49/EG van de Raad(10)), ICAO/IATA (lucht). Daaronder vallen bijvoorbeeld:- VN-nummer;- klasse,- juiste ladingnaam,- verpakkingsgroep,- mariene verontreiniging,- andere relevante informatie.15. WETTELIJK VERPLICHTE INFORMATIEVermeld de informatie met betrekking tot de gezondheid, de veiligheid en het milieu die op het etiket wordt gegeven overeenkomstig de Richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG.Wanneer de stof of het preparaat van dit veiligheidsinformatieblad is onderworpen aan bijzondere communautaire bepalingen inzake bescherming van mens en milieu (restricties voor het op de markt brengen en het gebruik zoals bedoeld in Richtlijn 76/769/EEG van de Raad(11)) moeten deze, voorzover mogelijk, worden vermeld.Vermeld eveneens, voorzover mogelijk, nationale wetten ter uitvoering van deze bepalingen en eventuele andere nationale maatregelen die terzake relevant kunnen zijn.16. OVERIGE INFORMATIEVermeld alle andere informatie die de leverancier van belang acht voor de veiligheid en gezondheid van de gebruiker en voor de bescherming van het milieu, bijvoorbeeld:- lijst van relevante R-zinnen. Geef de volledige tekst van alle R-zinnen die in de rubrieken 2 en 3 van het veiligheidsinformatieblad zijn vermeld;- opleidingsadviezen;- aangeraden beperkingen voor het gebruik (d.w.z. niet wettelijk verplichte aanbevelingen van de leverancier);- verdere informatie (schriftelijke referenties en/of een technisch contactpunt);- bronnen van de basisinformatie aan de hand waarvan het veiligheidsinformatieblad is samengesteld;- geef in een herzien veiligheidsinformatieblad duidelijk de informatie aan die is toegevoegd, geschrapt of herzien (tenzij dit elders is aangegeven).(1) PB L 131 van 5.5.1998, blz. 11.(2) Indien de persoon die voor het in de handel brengen van een preparaat verantwoordelijk is, kan aantonen dat bekendmaking op het veiligheidsinformatieblad van de chemische identiteit van een stof die uitsluitend is ingedeeld als:- irriterend, met uitzondering van stoffen waaraan de zin R41 is toegekend, of als irriterend in combinatie met één of meer van de in artikel 10, lid 2.3.4, van Richtlijn 1999/45/EG genoemde eigenschappen;- dan wel schadelijk, of als schadelijk in combinatie met één of meer van de in artikel 10, lid 2.3.4, van Richtlijn 1999/45/EG genoemde eigenschappen en op zichzelf acute letale effecten heeft,de vertrouwelijkheid van zijn intellectuele eigendom in gevaar brengt, kan hij overeenkomstig de bepalingen van bijlage VI, deel B, van Richtlijn 1999/45/EG die stof aanduiden met hetzij een naam die de belangrijkste functionele chemische groepen aangeeft, hetzij een andere naam.(3) PB L 399 van 30.12.1989, blz. 18.(4) PB L 100 van 19.4.1994, blz. 1.(5) Deze informatie kan niet voor het preparaat worden gegeven, omdat deze specifiek voor de stof is. De informatie moet dan ook worden gegeven, voorzover ze beschikbaar en relevant is, voor elke samenstellende stof in het preparaat die overeenkomstig de voorschriften in rubriek 2 van deze bijlage op het veiligheidsinformatieblad moet worden vermeld.(6) Deze informatie kan niet voor het preparaat worden gegeven, omdat deze specifiek voor de stof is. De informatie moet dan ook worden gegeven, voorzover ze beschikbaar en relevant is, voor elke samenstellende stof in het preparaat die overeenkomstig de voorschriften in rubriek 2 van deze bijlage op het veiligheidsinformatieblad moet worden vermeld.(7) Deze informatie kan niet voor het preparaat worden gegeven, omdat deze specifiek voor de stof is. De informatie moet dan ook worden gegeven, voorzover ze beschikbaar en relevant is, voor elke samenstellende stof in het preparaat die overeenkomstig de voorschriften in rubriek 2 van deze bijlage op het veiligheidsinformatieblad moet worden vermeld.(8) Deze informatie kan niet voor het preparaat worden gegeven, omdat deze specifiek voor de stof is. De informatie moet dan ook worden gegeven, voorzover ze beschikbaar en relevant is, voor elke samenstellende stof in het preparaat die overeenkomstig de voorschriften in rubriek 2 van deze bijlage op het veiligheidsinformatieblad moet worden vermeld.(9) PB L 319 van 12.12.1994, blz. 7.(10) PB L 235 van 17.9.1996, blz. 25.(11) PB L 262 van 27.9.1976, blz. 201."