title: Richtlijn 2007/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, en van Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur

text:
               3.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 315/44

         RICHTLIJN 2007/58/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 23 oktober 2007
   tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, en van Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (2),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag, en gezien de gemeenschappelijke ontwerptekst die op 31 juli 2007 door het Bemiddelingscomité is goedgekeurd (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 91/440/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap (4) was erop gericht de aanpassing van de spoorwegen in de Gemeenschap aan de eisen van de interne markt te vergemakkelijken en de doeltreffendheid van de spoorwegen te vergroten.

               (2)

               Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur (5) heeft betrekking op de beginselen en de procedures die moeten worden toegepast bij de vaststelling en de heffing van spoorweginfrastructuurrechten, en de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit.

               (3)

               De Commissie had in haar witboek „Het Europese vervoersbeleid tot het jaar 2010: tijd om te kiezen” haar voornemen kenbaar gemaakt de totstandbrenging van de interne markt voor spoorwegdiensten verder voortgang te doen vinden door voor te stellen de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten open te stellen.

               (4)

               Met deze richtlijn wordt de openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten per spoor binnen de Gemeenschap beoogd. Zij heeft derhalve geen betrekking op spoorwegdiensten tussen een lidstaat en een derde land. De lidstaten moeten bovendien spoorwegdiensten in transito door de Gemeenschap van de werkingssfeer van deze richtlijn kunnen uitsluiten.

               (5)

               De huidige situatie van de internationale spoorwegdiensten vertoont grote verschillen. Enerzijds ondervinden de langeafstandsdiensten (bv. nachttreinen) moeilijkheden en is een aantal daarvan onlangs door de spoorwegondernemingen opgeheven om de verliezen te beperken. Anderzijds heeft de markt voor internationale hogesnelheidsdiensten het verkeer sterk zien toenemen, en zal zij naar verwachting nog aanzienlijk groeien door de verdubbeling in omvang van het trans-Europese hogesnelheidsnet en de onderlinge koppeling daarvan in de periode tot 2010. In beide sectoren doet de concurrentie door goedkope luchtvaartmaatschappijen zich echter sterk gevoelen; het is dan ook van essentieel belang nieuwe initiatieven te stimuleren door concurrentie tussen spoorwegondernemingen te introduceren.

               (6)

               De markt voor internationale passagiersvervoerdiensten zou niet kunnen worden opengesteld zonder dat een gedetailleerd regelgevingskader voor toegang tot de infrastructuur voorhanden is, significante vooruitgang op het gebied van interoperabiliteit wordt geboekt, en de veiligheid op het spoor op nationaal en Europees niveau in een strikte normatieve structuur wordt ingebed. Aan al deze voorwaarden is nu voldaan door de omzetting van de Richtlijn 2001/12/EG (6) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad, Richtlijn 2004/51/EG (7) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 tot wijziging van Richtlijn 91/440/EEG van de Raad, Richtlijn 2001/13/EG (8) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van Richtlijn 95/18/EG van de Raad, Richtlijn 2001/14/EG, alsook Richtlijn 2004/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de veiligheid van de spoorwegen (9). Op de voor de openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten voorgestelde datum moet er sprake zijn van een gevestigde en geconsolideerde praktijk met betrekking tot dit nieuwe regelgevingskader. Daar is een zekere tijd voor nodig. Daarom dient 1 januari 2010 de streefdatum voor het openstellen van de markt te zijn.

               (7)

               Het aantal spoorverbindingen zonder tussenstops is zeer beperkt. Voor de trajecten waarop tussenstops worden gemaakt, is het absoluut noodzakelijk nieuwkomers toe te staan onderweg passagiers te laten in- en uitstappen om een realistische economische levensvatbaarheid voor de exploitatie te waarborgen en te voorkomen dat potentiële concurrenten in een ongunstige positie komen te verkeren ten opzichte van gevestigde exploitanten die onderweg wel passagiers kunnen laten in- en uitstappen. Dit recht mag geen afbreuk doen aan communautaire en nationale regelgeving inzake het concurrentiebeleid.

               (8)

               De invoering van deze nieuwe open en internationale diensten met tussenstops mag niet leiden tot de openstelling van de markt voor binnenlandse passagiersvervoerdiensten, maar moet enkel gericht zijn op stops die het internationale traject ondersteunen. Derhalve moet de invoering ervan betrekking hebben op diensten die hoofdzakelijk zijn bedoeld om passagiers te vervoeren op een internationaal traject. Bij de bepaling of dat het hoofddoel van de dienst is, moet rekening worden gehouden met criteria zoals het aandeel van de omzet en van het volume dat gegenereerd wordt door het vervoer van hetzij binnenlandse, hetzij internationale passagiers, alsmede de lengte van de dienst. Dit dient te worden bepaald door de onderscheiden toezichthoudende instantie, op verzoek van de belanghebbende partijen.

               (9)

               Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg (10) voorziet in de mogelijkheid voor de lidstaten en plaatselijke overheden om openbaredienstcontracten te gunnen. In het kader van deze contracten kunnen exclusieve rechten op de exploitatie van bepaalde diensten worden verleend. Bijgevolg moet worden gezorgd voor de nodige samenhang tussen de bepalingen van deze verordening en het principe van openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten per spoor voor concurrentie.

               (10)

               De openstelling van internationale passagiersvervoerdiensten voor concurrentie, hetgeen ook het recht inhoudt passagiers op een internationaal traject te laten in- en uitstappen op tussengelegen stations, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen, kan gevolgen hebben voor de organisatie en de financiering van passagiersvervoerdiensten per spoor die worden verricht uit hoofde van een openbaredienstcontract. De lidstaten moeten de mogelijkheid hebben om dit recht op toegang tot de markt te beperken wanneer het economische evenwicht van deze openbaredienstcontracten door dit recht in het gedrang komt, en wanneer daartoe door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) toestemming is gegeven op basis van een objectieve economische analyse, in aansluiting op een verzoek van de bevoegde autoriteiten die het openbaredienstcontract hebben gegund.

               (11)

               Sommige lidstaten hebben al maatregelen genomen om de markt voor passagiersvervoerdiensten per spoor open te stellen door transparante openbare aanbestedingen voor het verlenen van een aantal van dergelijke diensten. Deze lidstaten dienen niet verplicht te worden volledig vrije toegang tot internationale passagiersvervoerdiensten te verlenen, aangezien bij zo’n aanbesteding voor het recht om bepaalde spoorwegtrajecten te gebruiken, de marktwaarde van de exploitatie van die diensten reeds voldoende is bewezen.

               (12)

               Bij de beoordeling van de vraag of het economische evenwicht van het openbaredienstcontract eventueel in het gedrang komt, moet rekening worden gehouden met vooraf vastgestelde criteria zoals het effect op de rendabiliteit van diensten die in een openbaredienstcontract zijn vervat, met inbegrip van het effect op de nettokosten voor de bevoegde overheidsinstantie die het openbaredienstcontract heeft gegund, het reizigersaanbod, de tarifering van vervoerbewijzen, kaartverkoop, plaats en aantal van de stops aan weerszijden van de grens, alsmede de dienstregeling en de frequentie van de voorgestelde nieuwe dienst. Met inachtneming van een dergelijke beoordeling en het besluit van de toezichthoudende instantie(s) kunnen de lidstaten het recht op toegang voor de gevraagde internationale passagiersvervoerdienst toestaan, wijzigen of weigeren, met inbegrip van het opleggen van een heffing aan de exploitant van een nieuwe internationale passagiersvervoerdienst, zulks in overeenstemming met de economische analyse en overeenkomstig het Gemeenschapsrecht en de beginselen van gelijkheid en non-discriminatie.

               (13)

               Om een bijdrage te leveren aan de exploitatie van passagiersvervoerdiensten op trajecten waarmee voldaan wordt aan een openbaredienstverplichting moeten de lidstaten de autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor deze diensten toestemming kunnen geven een heffing op te leggen voor passagiersvervoerdiensten die onder de rechtsbevoegdheid van die autoriteiten vallen. Deze heffing draagt bij tot de financiering van openbaredienstverplichtingen vervat in openbaredienstcontracten die overeenkomstig het Gemeenschapsrecht zijn gegund. De heffing dient te worden opgelegd overeenkomstig het Gemeenschapsrecht en met name overeenkomstig de beginselen van billijkheid, transparantie, non-discriminatie en evenredigheid.

               (14)

               Deze instantie moet op zodanige wijze te werk gaan dat belangenverstrengeling of enige betrokkenheid bij de gunning van het openbaredienstcontract ter zake vermeden wordt; met name mag de onafhankelijke werking niet in het gedrang komen als deze instantie om organisatorische of juridische redenen nauwe banden heeft met de bevoegde autoriteit die betrokken is bij de gunning van het openbaredienstcontract ter zake. De bevoegdheid van de toezichthoudende instantie dient te worden verruimd om de beoordeling van het doel van een internationale dienst en, in voorkomend geval, de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten mogelijk te maken.

               (15)

               Met deze richtlijn wordt een nieuwe fase in de openstelling van de spoorwegmarkt ingeluid. Sommige lidstaten hebben de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten in hun land al opengesteld. In dat verband mag deze richtlijn niet worden opgevat als een verplichting voor die lidstaten om vóór 1 januari 2010 een recht op toegang te verlenen aan spoorwegondernemingen met een vergunning van een lidstaat waar soortgelijke rechten niet worden verleend.

               (16)

               Om investeringen in diensten die gebruikmaken van gespecialiseerde infrastructuren, zoals hogesnelheidsspoorlijnen, aan te moedigen, moeten aanvragers in staat zijn te plannen en rechtszekerheid eisen die de ermee gepaard gaande omvangrijke investeringen op lange termijn weergeeft. Daarom moet het voor dergelijke ondernemingen mogelijk zijn normaal kaderovereenkomsten met een looptijd van maximaal vijftien jaar te sluiten.

               (17)

               De nationale toezichthoudende instanties moeten op grond van artikel 31 van Richtlijn 2001/14/EG informatie uitwisselen en, wanneer dit in afzonderlijke gevallen nodig is, de beginselen en praktijken coördineren die zij hanteren om te beoordelen of het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in het gedrang is. Zij moeten geleidelijk op basis van hun ervaringen richtsnoeren opstellen.

               (18)

               De toepassing van deze richtlijn moet worden beoordeeld op basis van een verslag dat twee jaar na de openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten door de Commissie moet worden ingediend. Dit verslag dient ook de marktontwikkeling, inclusief de stand van de voorbereidingen voor de verdere openstelling van de spoorwegmarkt voor passagiersvervoerdiensten te beoordelen. In dit verslag dient de Commissie tevens de verschillende organisatiemodellen voor deze markt te analyseren evenals de gevolgen van deze richtlijn voor openbaredienstcontracten en de financiering ervan. Daarbij dient de Commissie ook de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1370/2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en de intrinsieke verschillen tussen de lidstaten (dichtheid van de netwerken, aantal passagiers, gemiddelde reisafstand) in acht te nemen. In haar verslag dient de Commissie waar nodig aanvullende maatregelen voor te stellen om die openstelling te bevorderen en de effecten van zulke maatregelen te beoordelen.

               (19)

               De voor de uitvoering van Richtlijnen 91/440/EEG en 2001/14/EG vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (11).

               (20)

               In het bijzonder moet de Commissie de bevoegdheid worden gegeven de bijlagen bij die richtlijnen aan te passen. Daar het maatregelen van algemene strekking betreft tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van die richtlijnen, moeten zij worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG.

               (21)

               Voor een lidstaat die niet over een spoorwegnet beschikt en hier in de onmiddellijke toekomst evenmin plannen voor heeft, zou de omzetting en uitvoering van Richtlijnen 91/440/EEG en 2001/14/EG een onevenredige en zinloze verplichting vormen. Derhalve moet een dergelijke lidstaat, zolang hij geen spoorwegnet heeft, vrijgesteld worden van de verplichting om deze richtlijnen om te zetten en uit te voeren.

               (22)

               Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, door de lidstaten niet voldoende kan worden verwezenlijkt, gezien de noodzaak om billijke en niet-discriminerende voorwaarden voor toegang tot de infrastructuur te garanderen en rekening te houden met de evidente internationale dimensie van de wijze waarop belangrijke onderdelen van de spoorwegnetten functioneren, en derhalve, gezien de noodzaak van een gecoördineerde transnationale actie, beter op communautair niveau kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel de nodige maatregelen treffen. Overeenkomstig het in dat artikel beschreven evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

               (23)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (12) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (24)

               Daarom moeten Richtlijnen 91/440/EEG en 2001/14/EEG dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 91/440/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Aan artikel 2 wordt het volgende lid toegevoegd:
               „4.   De lidstaten kunnen een spoorwegdienst die in transito door de Gemeenschap wordt verricht en die buiten het grondgebied van de Gemeenschap begint en eindigt, uitsluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn.”.

               2)

               In artikel 3 wordt het vierde streepje geschrapt.

               3)

               In artikel 3 wordt na het vijfde streepje het volgende streepje ingevoegd:

                           „—

                           „internationale passagiersvervoerdienst”: een passagiersvervoerdienst in het kader waarvan de trein ten minste eenmaal de grens van een lidstaat oversteekt en die in hoofdzaak bedoeld is om passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren; de trein kan worden samengesteld en/of gesplitst en de samenstellende delen kunnen een verschillende herkomst en bestemming hebben, op voorwaarde dat alle rijtuigen ten minste één grens oversteken.”.

               4)

               In artikel 3 wordt na het zesde streepje het volgende streepje ingevoegd:

                           „—

                           „transito”: de doortocht op het grondgebied van de Gemeenschap zonder goederen te laden of te lossen en/of zonder passagiers op het grondgebied van de Gemeenschap te laten in- of uitstappen.”.

               5)

               In artikel 5, lid 3, wordt het eerste streepje geschrapt.

               6)

               In artikel 8, eerste alinea, worden de woorden „en de internationale samenwerkingsverbanden” geschrapt.

               7)

               In artikel 10 wordt lid 1 geschrapt.

               8)

               In artikel 10 worden de volgende leden ingevoegd:
               „3 bis.   De spoorwegondernemingen die onder de werkingssfeer van artikel 2 vallen, krijgen uiterlijk op 1 januari 2010 recht op toegang tot de infrastructuur van alle lidstaten met het oog op de exploitatie van internationale passagiersvervoerdiensten. Bij een internationale passagiersvervoerdienst hebben de spoorwegondernemingen het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en ze te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen.
               Het recht van toegang tot de infrastructuur van de lidstaten waar het aandeel van het internationale passagiersvervoer per spoor groter is dan de helft van de omzet in het reizigerssegment van de spoorwegondernemingen in die lidstaat, wordt uiterlijk op 1 januari 2012 verleend.
               Of het hoofddoel van de dienst is, passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, wordt door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) bepaald, naar aanleiding van een verzoek van de bevoegde autoriteit(en) en/of de belanghebbende spoorwegondernemingen.
               3 ter.   De lidstaten kunnen het in lid 3 bis omschreven toegangsrecht beperken op verbindingen tussen een vertrekpunt en een bestemming waarvoor een of meer openbaredienstcontracten overeenkomstig de geldende communautaire wetgeving zijn gesloten. Deze beperking mag niet tot gevolg hebben dat het recht op het internationale traject passagiers te laten instappen op elk station en ze te laten uitstappen op een ander station, ook wanneer die in dezelfde lidstaat liggen, wordt beperkt, behalve wanneer de uitoefening van dit recht het economische evenwicht van een openbaredienstcontract in het gedrang zou brengen.
               Of het economisch evenwicht al dan niet in het gedrang komt wordt door de in artikel 30 van Richtlijn 2001/14/EG bedoelde toezichthoudende instantie(s) bepaald op basis van een objectieve economische analyse aan de hand van vooraf vastgestelde criteria, op verzoek van:

                           —

                           de bevoegde autoriteit(en) die het openbaredienstcontract heeft/hebben gegund,

                           —

                           iedere andere belanghebbende bevoegde autoriteit die het recht heeft de toegang uit hoofde van dit artikel te beperken,

                           —

                           de infrastructuurbeheerder, of

                           —

                           de spoorwegonderneming die het openbaredienstcontract uitvoert.

                     De bevoegde autoriteiten en de spoorwegondernemingen die de openbare diensten verrichten, delen aan de bevoegde toezichthoudende instantie de informatie mee die redelijkerwijs nodig is om tot een besluit te komen. De toezichthoudende instantie onderzoekt de verstrekte informatie en pleegt daarbij, indien nodig, overleg met alle betrokken partijen; binnen een vooraf bepaalde redelijke termijn, en in ieder geval binnen twee maanden na ontvangst van alle relevante informatie, stelt zij de betrokken partijen in kennis van haar met redenen omklede besluit. De toezichthoudende instantie deelt de gronden voor haar besluit mee en vermeldt de termijn waarbinnen, en de voorwaarden waaronder,

                           —

                           de ter zake bevoegde autoriteit(en),

                           —

                           de infrastructuurbeheerder,

                           —

                           de spoorwegonderneming die het openbaredienstcontract uitvoert, of

                           —

                           de spoorwegonderneming die toegang wenst

                     om een heroverweging van het besluit kunnen verzoeken.
               3 quater.   De lidstaten kunnen tevens het recht passagiers te laten in- en uitstappen op stations in dezelfde lidstaat op het traject van een internationale passagiersvervoerdienst beperken wanneer een exclusief recht voor het vervoer van passagiers tussen deze stations is toegekend uit hoofde van een concessiecontract dat vóór 4 december 2007 is gegund op basis van een eerlijke op concurrentie stoelende aanbestedingsprocedure en overeenkomstig de toepasselijke beginselen van het communautaire recht. Deze beperking kan gelden gedurende de oorspronkelijke duur van het contract, of 15 jaar, naargelang welk tijdsbestek het kortst is.
               3 quinquies.   De bepalingen van deze richtlijn verplichten een lidstaat niet om tot 1 januari 2010 het in lid 3 bis bedoelde recht op toegang te verlenen aan spoorwegondernemingen en de direct of indirect onder hun zeggenschap staande dochterondernemingen met een vergunning van een lidstaat waar soortgelijke toegangsrechten niet worden verleend.
               3 sexties.   De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in leden 3 ter, 3 quater en 3 quinquies bedoelde beslissingen rechterlijk kunnen worden getoetst.
               3 septies.   Onverminderd lid 3 ter, kunnen de lidstaten, onder de in dit artikel bepaalde voorwaarden, de voor het spoorwegvervoer van passagiers bevoegde autoriteit toestaan een heffing op te leggen aan spoorwegondernemingen die passagiersvervoerdiensten verzorgen, voor de exploitatie van die onder de rechtsbevoegdheid van deze autoriteit vallende trajecten die tussen twee stations in die lidstaat worden geëxploiteerd.
               In dat geval worden spoorwegondernemingen die binnenlandse of internationale passagiersvervoersdiensten over het spoor verzorgen aan dezelfde heffing voor de exploitatie van die trajecten die onder de rechtsbevoegdheid van die autoriteit vallen, onderworpen.
               De heffing is bedoeld om deze autoriteit te compenseren voor openbaredienstverplichtingen vervat in openbaredienstcontracten die overeenkomstig het Gemeenschapsrecht zijn gegund. De opbrengst uit zulke heffing en betaald als compensatie mag niet hoger zijn dan nodig is om het geheel of een deel van de kosten van de desbetreffende openbaredienstverplichtingen, rekening houdend met de opbrengsten alsmede met een redelijke winst uit de uitvoering van die verplichtingen, te dekken.
               De heffing wordt opgelegd in overeenstemming met het Gemeenschapsrecht, en neemt met name de beginselen van billijkheid, transparantie, non-discriminatie en evenredigheid, in het bijzonder tussen de gemiddelde prijs van de dienst aan de passagier en de hoogte van de heffing, in acht. Het totaal van de volgens dit lid opgelegde heffingen mag de economische levensvatbaarheid van de passagiersvervoerdienst over het spoor waarvoor zij worden opgelegd, niet in gevaar brengen.
               De betrokken autoriteiten houden de nodige gegevens bij om ervoor te zorgen dat de oorsprong van de heffingen en het gebruik dat ervan wordt gemaakt, kan worden achterhaald. De lidstaten verschaffen de Commissie deze informatie.”.

               9)

               Artikel 10, lid 8, wordt vervangen door:
               „8.   Uiterlijk op 1 januari 2009 legt de Commissie aan het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s een verslag voor over de uitvoering van deze richtlijn.
               In dit verslag wordt ingegaan op:

                           —

                           de uitvoering van deze richtlijn in de lidstaten, met name haar gevolgen in de lidstaten bedoeld in lid 3 bis, tweede alinea, en de doeltreffende werking van de verschillende betrokken organen;

                           —

                           de marktontwikkeling, met name internationale vervoerstendensen, de activiteiten en het marktaandeel van alle actoren op de markt, met inbegrip van nieuwe marktdeelnemers.”.

               10)

               Aan artikel 10 wordt het volgende lid toegevoegd:
               „9.   Uiterlijk op 31 december 2012 dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s een verslag in over de uitvoering van het bepaalde in artikel 10, leden 3 bis tot en met 3 septies.
               De toepassing van deze richtlijn wordt geëvalueerd op grond van een verslag dat door de Commissie wordt voorgesteld binnen de twee jaar na datum van openstelling van de markt voor internationale passagiersvervoerdiensten.
               Dit verslag beoordeelt ook de marktontwikkeling, inclusief de stand van de voorbereidingen voor de verdere openstelling van de spoorwegmarkt. In dit verslag analyseert de Commissie tevens de verschillende organisatiemodellen voor deze markt evenals de gevolgen van deze richtlijn voor openbaredienstcontracten en de financiering ervan. Daarbij neemt de Commissie ook de uitvoering van Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg (13) en de intrinsieke verschillen tussen de lidstaten (dichtheid van de netwerken, aantal passagiers, gemiddelde reisafstand) in acht. In haar verslag stelt de Commissie waar nodig aanvullende maatregelen voor om die openstelling te bevorderen en de effecten van zulke maatregelen te beoordelen.

               11)

               Artikel 11, lid 2 wordt vervangen door:
               „2.   De maatregelen die niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn aangaande de aanpassing van de bijlagen beogen te wijzigen, worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 11 bis, lid 3.”.

               12)

               Artikel 11 bis, lid 3 wordt vervangen door:
               „3.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.”.

               13)

               Aan artikel 15 wordt de volgende alinea toegevoegd:
               „De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta zolang deze landen niet beschikken over een spoorwegnet op hun grondgebied.”.

         Artikel 2
   Richtlijn 2001/14/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               Aan artikel 1, lid 3, wordt het volgende punt toegevoegd:

                           „e)

                           vervoersactiviteiten in de vorm van spoorwegdiensten die in transito door de Gemeenschap worden verricht.”.

               2)

               Aan artikel 2 wordt het volgende punt toegevoegd:

                           „n)

                           „transito”: de doortocht op het grondgebied van de Gemeenschap zonder goederen te laden of te lossen en/of zonder passagiers op het grondgebied van de Gemeenschap te laten in- of uitstappen.”.

               3)

               Aan artikel 13 wordt het volgende lid toegevoegd:
               „4.   Wanneer een aanvrager voornemens is infrastructuurcapaciteit aan te vragen met het oog op het exploiteren van een internationale passagiersvervoerdienst als bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 91/440/EEG, stelt hij de infrastructuurbeheerders en de betrokken toezichthoudende instanties daarvan in kennis. Om de beoordeling mogelijk te maken van het doel van de internationale dienst om passagiers tussen stations in verschillende lidstaten te vervoeren, alsmede van de potentiële economische gevolgen voor bestaande openbaredienstcontracten, zorgen de toezichthoudende instanties ervoor dat elke bevoegde autoriteit die een in een openbaredienstcontract omschreven passagiersvervoerdienst over het spoor heeft gegund, iedere andere belanghebbende bevoegde autoriteit die het recht heeft de toegang uit hoofde van artikel 10, lid 3 ter, van Richtlijn 91/440/EEG te beperken en elke spoorwegonderneming die het openbaredienstcontract uitvoert op het traject van deze internationale passagiersvervoerdienst, op de hoogte worden gebracht.”.

               4)

               Artikel 17, lid 5, wordt vervangen door:
               „5.   Kaderovereenkomsten hebben in beginsel een looptijd van vijf jaar, en kunnen worden verlengd met periodes die gelijk zijn aan hun oorspronkelijke looptijd. De infrastructuurbeheerder kan in specifieke gevallen met een kortere of langere looptijd instemmen. Een looptijd van meer dan vijf jaar moet worden gerechtvaardigd door het bestaan van commerciële overeenkomsten, specifieke investeringen of risico’s.
               5 bis.   Voor door de aanvrager naar behoren gemotiveerde diensten waarbij gebruik wordt gemaakt van in artikel 24 bedoelde gespecialiseerde infrastructuur die een aanzienlijke en langdurige investering vereist, kan de looptijd van de kaderovereenkomst 15 jaar bedragen. Een looptijd van meer dan 15 jaar is alleen in uitzonderingsgevallen mogelijk, en met name bij aanzienlijke en langdurige investeringen, vooral in combinatie met contractuele verplichtingen waaronder een meerjarenplan voor de afschrijving van deze investeringen.
               In dit geval kan de aanvrager verzoeken dat de capaciteitskenmerken — waaronder de frequentie, het volume en de kwaliteit van spoorwegtrajecten — die aan de aanvrager voor de looptijd van de kaderovereenkomst ter beschikking worden gesteld, gedetailleerd worden omschreven. De infrastructuurbeheerder kan de gereserveerde capaciteit verlagen indien deze voor een periode van ten minste één maand minder is gebruikt dan de in artikel 27 bedoelde drempelwaarde.
               Vanaf 1 januari 2010 kan een eerste kaderovereenkomst voor een periode van 5 jaar worden opgesteld, die eenmaal met 5 jaar verlengd kan worden, op basis van de capaciteitskenmerken die worden gebruikt door de aanvragers die voor 1 januari 2010 diensten exploiteren, teneinde rekening te houden met specifieke investeringen of met het bestaan van commerciële overeenkomsten. De in artikel 30 bedoelde toezichthoudende instantie is bevoegd voor het verlenen van toestemming voor de inwerkingtreding van zo’n overeenkomst.”.

               5)

               Aan artikel 30, lid 1, wordt vóór de laatste zin de volgende zin toegevoegd:
               „Voorts is zij voor haar werking onafhankelijk van alle bevoegde autoriteiten die betrokken zijn bij de gunning van een openbaredienstcontract.”.

               6)

               Artikel 34, lid 3 wordt vervangen door:
               „3.   De maatregelen die niet-essentiële onderdelen van deze richtlijn beogen te wijzigen en betrekking hebben op de aanpassing van de bijlagen hierbij, worden vastgesteld volgens de regelgevingsprocedure met toetsing bedoeld in artikel 35, lid 3.”.

               7)

               Artikel 35, lid 3 wordt vervangen door:
               „3.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn artikel 5 bis, leden 1 tot en met 4 en artikel 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.”.

               8)

               Aan artikel 38 wordt de volgende alinea toegevoegd:
               „De verplichting tot omzetting en uitvoering van deze richtlijn is niet van toepassing op Cyprus en Malta zolang deze landen niet beschikken over een spoorwegnet op hun grondgebied.”.

         Artikel 3
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 4 juni 2009 aan deze richtlijn te voldoen. Zij doen de Commissie onverwijld de tekst daarvan toekomen.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   3.   Het bepaalde in artikel 1, punten 2, 5, 6 en 7, is van toepassing met ingang van 1 januari 2010.
   Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 23 oktober 2007.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. LOBO ANTUNES

      (1)  PB C 221 van 8.9.2005, blz. 56.

      (2)  PB C 71 van 22.3.2005, blz. 26.

      (3)  Advies van het Europees Parlement van 28 september 2005 (PB C 227 E van 21.9.2006, blz. 460), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 24 juli 2006 (PB C 289 E van 28.11.2006, blz. 30), standpunt van het Europees Parlement van 18 januari 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 25 september 2007 en besluit van de Raad van 26 september 2007.

      (4)  PB L 237 van 24.8.1991, blz. 25. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/103/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 344).

      (5)  PB L 75 van 15.3.2001, blz. 29. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/49/EG (PB L 164 van 30.4.2004, blz. 44). Gerectificeerde versie in PB L 220 van 21.6.2004, blz. 16.

      (6)  PB L 75 van 15.3.2001, blz. 1.

      (7)  PB L 164 van 30.4.2004, blz. 164. Gerectificeerde versie in PB L 220 van 21.6.2004, blz. 58.

      (8)  PB L 75 van 15.3.2001, blz. 26.

      (9)  PB L 164 van 30.4.2004, blz. 44. Gerectificeerde versie in PB L 220 van 21.6.2004, blz. 16.

      (10)  PB L 315 van 3.12.2007, blz. 1.

      (11)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Besluit gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG (PB L 200 van 22.7.2006, blz. 11).

      (12)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      (13)  PB L 315 van 3.12.2007, blz. 1.”.


Avis juridique important

|

31987L0120

Richtlijn 87/120/EEG van de Commissie van 14 januari 1987 tot wijziging van enkele Richtlijnen van de Raad betreffende het in de handel brengen van zaaizaad en teeltmateriaal

Publicatieblad Nr. L 049 van 18/02/1987 blz. 0039 - 0043 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 22 blz. 0210  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 22 blz. 0210

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 14 januari 1987  tot wijziging van enkele richtlijnen van de Raad betreffende het in de handel brengen van zaaizaad en teeltmateriaal  (87/120/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 66/400/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van bietenzaad (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3768/85 (2), en met name op artikel 21 bis,  Gelet op Richtlijn 66/401/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groenvoedergewassen (3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/155/EEG (4), en met name op artikel 2, lid 1 bis, en artikel 21 bis,  Gelet op Richtlijn 66/402/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaigranen (5), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/320/EEG van de Commissie (6), en met name op artikel 2, lid 1 bis, en artikel 21 bis,  Gelet op Richtlijn 69/208/EEG van de Raad van 30 juni 1969 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen (7), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/155/EEG, en met name op artikel 2, lid 1 bis, en artikel 20 bis,  Gelet op Richtlijn 70/458/EEG van de Raad van 29 september 1970 betreffende het in de handel brengen van groentezaad (8), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/155/EEG, en met name op artikel 2, lid 1 bis, en artikel 40 bis,  Overwegende dat, in verband met de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis, de Richtlijnen 66/400/EEG, 66/401/EEG, 66/402/EEG, 69/208/EEG en 70/458/EEG moeten worden gewijzigd om de hierna aangegeven redenen;  Overwegende dat is gebleken dat een aantal botanische namen die zijn gebruikt in de Richtlijnen 66/401/EEG, 66/402/EEG, 69/208/EEG en 70/458/EEG onjuist of twijfelachtig zijn;  Overwegende dat die namen moeten worden aangepast aan de internationaal gangbare namen;  Overwegende dat de internationaal gangbare methoden voorzien in een tolerantie van 5 % ten aanzien van het maximumgewicht van een partij zaaizaad;  Overwegende dat het wenselijk is een soortgelijke tolerantie vast te stellen in het kader van de communautaire richtlijnen;  Overwegende dat de door de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling vastgestelde voorwaarden inzake het vorige gewas en de scheiding van gewassen bij de produktie van zaaizaad van suikerbieten en voederbieten geschikt zijn gebleken om door de Gemeenschap te worden goedgekeurd;  Overwegende dat het wenselijk is de voorschriften voor het gehalte aan zaaizaad van bitterstofhoudende lupinen in zaaizaad van niet-bittere lupinen aan te passen op grond van de ontwikkeling van de normaal verkregen kwaliteit van het zaaizaad;  Overwegende dat controle moet worden gehouden op de aanwezigheid van wilde planten en op het gehalte aan planten met rode zaden in gewassen die bestemd zijn voor de produktie van zaaizaad van rijst;  Overwegende dat stringentere voorschriften moeten worden vastgesteld voor het gehalte aan rode zaden in zaaizaad van rijst;  Overwegende dat de geldende internationale voorschriften onlangs zijn herzien met betrekking tot het maximumgewicht van partijen zaaizaad van bepaalde graansoorten; dat die herziening door de Gemeenschap is goedgekeurd;  Overwegende dat het in de communautaire voorschriften voor partijen zaaizaad van die soorten vastgestelde maximumgewicht derhalve dienovereenkomstig moet worden herzien;  Overwegende dat de in deze richtlijn vastgestelde maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land-, tuin- en bosbouw,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 66/400/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. In bijlage I onder A wordt, voor punt 1, een punt 01 ingevoegd, luidende:  »01. Het vorige gewas op dat veld mag niet onverenigbaar zijn met de produktie van zaaizaad van Beta vulgaris van het desbetreffende ras en het veld moet voldoende vrij zijn van spontaan opgeschoten planten van het vorige gewas.".  2. Bijlage I onder A, punt 5, wordt gelezen:  »5. De minimumafstand tot in de buurt liggende bestuivingsbronnen bedraagt:  1.2 //  //  // Gewas  // Minimum- afstand   //    //   // 1. Voor de produktie van basiszaad:   //   // tot bestuivingsbronnen van het geslacht Beta   // 1 000 m   // 2. Voor de produktie van gecertificeerd zaad:   //   // a) van suikerbieten:   //   // - tot een hieronder niet genoemde bestuivingsbron van het geslacht Beta   // 1 000 m   // - wanneer als bestuiver of een van de bestuivers een diploïd ras wordt gebruikt, tot tetraploïde rassen van suikerbieten als mogelijke bestuivingsbronnen   // 600 m   // - wanneer als bestuiver uitsluitend een tetraploïd ras wordt gebruikt, tot diploïde rassen van suikerbieten als mogelijke bestuivingsbron  // 600 m   // - tot suikerbieten met een onbekende ploïdie als mogelijke bestuivingsbron   // 600 m   // - wanneer als bestuiver of als een van de bestuivers een diploïd ras wordt gebruikt, tot diploïde rassen van suikerbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 300 m   // - wanneer als bestuiver uitsluitend een tetraploïd ras wordt gebruikt, tot tetraploïde rassen van suikerbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 300 m   // - tussen twee velden voor de produktie van zaaizaad van suikerbieten, waarbij geen gebruik wordt gemaakt van de mannelijke steriliteit   // 300 m   // b) van voederbieten:  //   // - tot een hieronder niet genoemde bestuivingsbron van het geslacht Beta   // 1 000 m   // - wanneer als bestuiver of een van de bestuivers een diploïd ras wordt gebruikt, tot tetraploïde rassen van voederbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 600 m   // - wanneer als bestuiver uitsluitend een tetraploïd ras wordt gebruikt, tot diploïde rassen van voederbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 600 m   // - tot voederbieten met een onbekende ploïdie als mogelijke bestuivingsbron   // 600 m   // - wanneer als bestuiver of een van de bestuivers een diploïd ras wordt gebruikt, tot diploïde rassen van voederbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 300 m   // - wanneer als bestuiver uitsluitend een tetraploïd ras wordt gebruikt, tot tetraploïde rassen van voederbieten als mogelijke bestuivingsbron   // 300 m   // - tussen twee velden voor de produktie van voederbieten, waarbij geen gebruik wordt gemaakt van de mannelijke steriliteit   // 300 m   //    //  Met bovengenoemde afstanden hoeft geen rekening te worden gehouden wanneer er voldoende bescherming is tegen ongewenste vreemdbestuiving. Zaaizaadgewassen waarbij dezelfde bestuiver wordt gebruikt, behoeven niet van elkaar te worden gescheiden.  De ploïdie van zowel zaaddragende als stuifmeel afscheidende componenten van het zaaizaad producerende gewas moet worden bepaald aan de hand van de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen die is vastgesteld bij Richtlijn 70/457/EEG van de Raad (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 86/155/EEG (2), of van de krachtens die richtlijn vastgestelde nationale rassenlijsten.  Indien dit gegeven voor een bepaald ras niet vermeld is, moet worden aangenomen dat de ploïdie onbekend is en is derhalve een minimumafstand van 600 m vereist.  (1) PB nr. L 225 van 12. 10. 1970, blz. 1.  (2) PB nr. L 118 van 7. 5. 1986, blz. 23.".  3. Aan bijlage II wordt de volgende zin toegevoegd:  »Het maximumgewicht van een partij mag ten hoogste met 5 % worden overschreden.".  Artikel 2  Richtlijn 66/401/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. In artikel 2, lid 1, onder A, worden de onderstaande woorden in de linkerkolom vervangen door de overeenkomstige woorden in de rechterkolom:  1.2 // Agrostis tenuis Sibth.   // Agrostis capillaris L.  // Arrhenatherum elatius (L.) Beauv. ex J. et K. Presl  // Arrhenatherum elatius (L.) P. Beauv. ex J.S. et K.B. Presl  // Festuca arundinacea Schreb.   // Festuca arundinacea Schreber   // Festuca pratensis Huds.   // Festuca pratensis Hudson   // Lolium x hybridum Hausskn.   // Lolium x boucheanum Kunth   // Trisetum flavescens (L.) Beauv.   // Trisetum flavescens (L.) P. Beauv.   // Medicago x varia Martyn  // Medicago x varia T. Martyn   // Brassica napus L. var. napobrassica (L.) Peterm.   // Brassica napus L. var. napobrassica (L.) Rchb.   // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC)   // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.) Alef. var. medullosa Thell. + var. viridis L.   // Raphanus sativus L. ssp. oleifera (DC) Metzg.   // Raphanus sativus L. var. oleiformis Pers.  2. In artikel 3, lid 1, worden de onderstaande woorden in de linkerkolom vervangen door de overeenkomstige woorden in de rechterkolom:  1.2 // Brassica napus L. var. napobrassica (L.) Peterm.  // Brassica napus L. var. napobrassica (L.) Rchb.  // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC)   // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.) Alef. var. medullosa Thell. + var. viridis L.   // Festuca arundinacea Schreb.   // Festuca arundinacea Schreber   // Festuca pratensis Huds.   // Festuca pratensis Hudson   // Lolium x hybridum Hausskn.   // Lolium x boucheanum Kunth   // Medicago x varia Martyn   // Medicago x varia T. Martyn   // Raphanus sativus L. ssp. oleifera (DC) Metzg.   // Raphanus sativus L. var. oleiformis Pers.  3. In bijlage II, deel I, punt 2, onder A, worden in kolom 1 van de tabel:  - de woorden »Agrostis tenuis" vervangen door de woorden Agrostis capillaris";  - de woorden »Lolium x hybridum" vervangen door de woorden »Lolium x boucheanum";  - de woorden »ssp. oleifera" vervangen door de woorden »var. oleiformis".  4. In bijlage II, deel I, punt 2, onder B, sub p), wordt »2,5 %" ingevoegd na de woorden »niet meer bedragen dan" en wordt de rest van de tekst geschrapt.  5. In bijlage II, deel II, punt 2, onder A, worden in kolom 1 van de tabel:  - de woorden »Agrostis tenuis" vervangen door de woorden »Agrostis capillaris";  - de woorden »Lolium x hybridum" vervangen door de woorden »Lolium x boucheanum";  - de woorden »ssp. oleifera" vervangen door de woorden »var. oleiformis". 6. In bijlage II wordt het bepaalde in deel III, punt 6, sub c), geschrapt.  7. In kolom 1 van de tabel in bijlage III worden:  - de woorden »Agrostis tenuis" vervangen door de woorden »Agrostis capillaris";  - de woorden »Lolium x hybridum" vervangen door de woorden »Lolium x boucheanum";  - de woorden »ssp. oleifera" vervangen door de woorden »var. oleiformis".  8. In bijlage III wordt na de tabel de volgende zin toegevoegd:  »Het maximumgewicht van een partij mag ten hoogste met 5 % worden overschreden.".  Artikel 3  Richtlijn 66/402/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. In artikel 2, lid 1, onder A, worden de woorden »met uitzondering van Zea mays convar. microsperma (Koern) en Zea mays convar. saccharata (Koern)" vervangen door de woorden »(partim)".  2. In bijlage I, punt 3, derde alinea, worden de woorden »Oryza sativa" ingevoegd na de woorden »in het bijzonder gewassen van".  3. Aan bijlage I, punt 3, worden de volgende woorden toegevoegd:  »D. Oryza sativa:  Het aantal planten dat duidelijk als wilde planten of als planten met rode zaden kan worden herkend mag niet meer bedragen dan:  - 0 voor de produktie van basiszaad;  - 1 per 50 m2 voor de produktie van gecertificeerd zaad.".  4. In bijlage II, punt 2, onder A, worden in kolom 5 van de tabel de vermeldingen »2", »5" en »10" respectievelijk vervangen door »1", »3" en »5".  5. In kolom 2 van de tabel in bijlage III wordt in beide gevallen de vermelding »20" vervangen door »25".  6. Aan bijlage III wordt de volgende zin toegevoegd:  »Het maximumgewicht van een partij mag ten hoogste met 5 % worden overschreden.".  Artikel 4  Richtlijn 69/208/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. In artikel 2, lid 1, onder A, worden de hieronder aangegeven woorden in de linkerkolom vervangen door de overeenkomstige woorden in de rechterkolom:  1.2 // Brassica juncea (L.) Czern. et Coss. in Czern.  // Brassica juncea (L.) Czernj. et Cosson   // Brassica napus L. ssp. oleifera (Metzg.) Sinsk.   // Brassica napus L. (partim)   // Brassica nigra (L.) W. Koch   // Brassica nigra (L.) Koch   // Brassica rapa L. (partim)   // Brassica rapa L. var. silvestris (Lam.) Briggs  2. In artikel 3, lid 1, worden de onderstaande woorden in de linkerkolom vervangen door de overeenkomstige woorden in de rechterkolom:  1.2 // Brassica napus L. ssp. oleifera (Metzg.) Sinsk.  // Brassica napus L. (partim)   // Brassica rapa L. (partim)  // Brassica rapa L. var. silvestris (Lam.) Briggs  3. In bijlage I, punt 2, worden in kolom 1 van de tabel de woorden »ssp. oleifera" in beide gevallen geschrapt.  4. In bijlage II, deel I, punt 1, worden in kolom 1 van de tabel de woorden »ssp. oleifera" in beide gevallen geschrapt.  5. In bijlage II, deel I, punt 3, onder A, worden in kolom 1 van de tabel de woorden »ssp. oleifera" geschrapt.  6. In kolom 1 van de tabel in bijlage III worden de woorden »ssp. oleifera" geschrapt.  7. In bijlage III wordt de volgende zin toegevoegd:  »Het maximumgewicht van een partij mag ten hoogste met 5 % worden overschreden.". Artikel 5  Richtlijn 70/458/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. In artikel 2, lid 1, onder A, worden de onderstaande woorden in de linkerkolom vervangen door de overeenkomstige woorden in de rechterkolom:  1.2 // Beta vulgaris L. var. cycla (L.) Ulrich   // Beta vulgaris L. var. vulgaris   // Beta vulgaris L. var. esculenta L.   // Beta vulgaris L. var. conditiva Alef.   // Brassica oleracea L. var. acephala DC subvar. laciniata L.   // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.) Alef. var. sabellica L.  // Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.) Alef. var. botrytis   // Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.) Alef. var. botrytis L.   // Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.) Alef. var. italica Plenck   // Brassica oleracea L. convar. botrytis (L.) Alef. var. cymosa Duch.   // Brassica oleracea L. var. bullata subvar. gemmifera DC.   // Brassica oleracea L. convar. oleracea var. gemmifera DC.   // Brassica oleracea L. var. bullata DC. et var. subauda L.   // Brassica oleracea L. convar. capitata (L.) Alef. var. sabauda L.  // Brassica oleracea L. var. capitata L. f. alba DC.  // Brassica oleracea L. convar. capitata (L.) Alef. var. alba DC.   // Brassica oleracea L. var. capitata L. f. rubra (L.) Thell.   // Brasssica oleracea L. convar. capitata (L.) Alef. var. rubra DC.   // Brassica oleracea L. var. gongylodes L.  // Brassica oleracea L. convar. acephala (DC.) Alef. var. gongylodes   // Brassica rapa L. var. rapa (L.) Thell.  // Brassica rapa L. var. rapa.   // Cichorium intybus L. var. foliosum Bisch.   // Cichorium intybus L. (partim)  // Foeniculum vulgare P. Mill.   // Foeniculum vulgare Miller  // Lycopersicon lycopersium (L.) Karst. ex Farwell  // Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw.  // Petroselinum crispum (Mill.) Nym. ex A.W. Hill  // Petroselinum cirspum (Miller) Nyman ex A.W. Hill  2. In de eerste kolom van de tabel in bijlage II, punt 3, sub a), worden de woorden »var. botrytis" vervangen door het woord »(bloemkool)" en worden de woorden »(andere soorten)" vervangen door de woorden »(andere ondersoorten)".  3. Aan bijlage III, punt 1, wordt de volgende zin toegevoegd:  »Het maximumgewicht van een partij mag ten hoogste met 5 % worden overschreden.".  Artikel 6  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om uiterlijk op 1 juli 1988 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 7  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 14 januari 1987.  Voor de Commissie  Frans ANDRIESSEN  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. 125 van 11. 7. 1966, blz. 2290/66.  (2) PB nr. L 362 van 31. 12. 1985, blz. 8.  (3) PB nr. 125 van 11. 7. 1966, blz. 2298/66.  (4) PB nr. L 118 van 7. 5. 1986, blz. 23.  (5) PB nr. 125 van 11. 7. 1966, blz. 2309/66.  (6) PB nr. L 200 van 23. 7. 1986, blz. 38.  (7) PB nr. L 169 van 10. 7. 1969, blz. 3.  (8) PB nr. L 225 van 12. 10. 1970, blz. 7.


Avis juridique important

|

31996L0057

Richtlijn 96/57/EG van het Europees Parlement en de Raad van 3 september 1996 betreffende normen voor de energie- efficiëntie van huishoudelijke elektrische koelkasten, diepvriezers en combinaties daarvan

Publicatieblad Nr. L 236 van 18/09/1996 blz. 0036 - 0043

RICHTLIJN 96/57/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 3 september 1996 betreffende normen voor de energie-efficiëntie van huishoudelijke elektrische koelkasten, diepvriezers en combinaties daarvanHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3),(1) Overwegende dat het belangrijk is de goede werking van de interne markt te bevorderen;(2) Overwegende dat de Lid-Staten in de resolutie van de Raad van 15 januari 1985 betreffende de verbetering van de energiebesparingsprogramma's van de Lid-Staten (4) worden uitgenodigd hun inspanningen ter bevordering van een rationeler energiegebruik voort te zetten en, in voorkomend geval, te intensiveren door het uitwerken van een geïntegreerd energiebesparingsbeleid;(3) Overwegende dat huishoudelijke koelapparatuur een niet te verwaarlozen aandeel heeft in het elektriciteitsverbruik van gezinnen in de Gemeenschap en dus in het totale elektriciteitsverbruik; dat het elektriciteitsverbruik van de verschillende in de Gemeenschap verhandelde modellen koelapparaten met hetzelfde volume en dezelfde kenmerken, met andere woorden de energie-efficiëntie ervan, sterk uiteenloopt;(4) Overwegende dat sommige Lid-Staten op het punt staan maatregelen te nemen in verband met de doeltreffendheid van koelkasten en diepvriezers voor huishoudelijk gebruik, die van zodanige aard zijn dat deze hinderpalen kunnen doen ontstaan bij de handel in deze produkten binnen de Gemeenschap;(5) Overwegende dat het passend is bij voorstellen ter harmonisatie van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten op het gebied van volksgezondheid, veiligheid, milieubescherming en consumentenbescherming uit te gaan van een hoog beschermingsniveau; dat deze richtlijn een hoog niveau van bescherming biedt, zowel voor het milieu als voor de verbruikers, doordat zij een gevoelige stijging van het energierendement van deze apparaten als doelstelling heeft;(6) Overwegende dat de Gemeenschap bevoegd is dergelijke maatregelen te treffen; dat de eisen van deze richtlijn niet verder gaan dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken, zodat wordt voldaan aan de bepalingen van artikel 3 B van het Verdrag;(7) Overwegende dat krachtens artikel 130 R van het Verdrag de bescherming en verbetering van de kwaliteit van het milieu en een behoedzaam en rationeel gebruik van de natuurlijke hulpbronnen enkele van de doelstellingen zijn die door het beleid van de Gemeenschap op milieugebied worden nagestreefd; dat elektriciteitsproduktie en -verbruik ongeveer 30 % van de door de mens veroorzaakte kooldioxide (CO2)-uitstoot tot gevolg heeft en ongeveer 35 % van het primaire energieverbruik in de Gemeenschap vertegenwoordigt; dat deze percentages oplopen;(8) Overwegende dat Beschikking 89/364/EEG van de Raad van 5 juni 1989 betreffende een communautair actieprogramma ten behoeve van een efficiënter elektriciteitsgebruik (5) als tweeledig doel heeft om de consumenten aan te sporen tot het kiezen voor uitrusting en apparatuur met een hoog elektrisch rendement en om een verdere verbetering van de efficiëntie van uitrusting en apparatuur te stimuleren;(9) Overwegende dat de Raad in zijn conclusies van 29 oktober 1990 als doelstelling heeft vastgelegd om tegen het jaar 2000 de uitstoot van kooldioxide (CO2) in de Gemeenschap te stabiliseren op het niveau van 1990 en dat om deze doelstelling te bereiken strengere maatregelen nodig zijn om de CO2-uitstoot in de Europese Gemeenschap te stabiliseren;(10) Overwegende dat bij Beschikking 91/565/EEG (6) een programma is vastgesteld (het SAVE-programma) dat de bevordering van energie-efficiëntie in de Gemeenschap ten doel heeft;(11) Overwegende dat de voorzieningen ter verhoging van de energie-efficiëntie die in de nieuwste modellen van koelapparatuur zijn ingebouwd, de produktiekosten daarvan niet buitensporig doen stijgen en dat dergelijke voorzieningen dank zij de uitgespaarde elektriciteit in enkele jaren of minder worden terugverdiend; dat bij deze berekening geen rekening is gehouden met het extra voordeel van de vermeden externe kosten voor de elektriciteitsproduktie, bij voorbeeld de uitstoot van kooldioxide (CO2) en andere verontreinigende stoffen;(12) Overwegende dat de op ongeveer 2 % per jaar geschatte winst aan energie-efficiëntie die het natuurlijke resultaat is van de druk van de markt en van betere produktie-procédés, zal bijdragen tot de inspanningen die erop zijn gericht strengere normen inzake energieverbruik in te stellen;(13) Overwegende dat dank zij Richtlijn 92/75/EEG (7) (de kaderrichtlijn) en Richtlijn 94/2/EG van de Commissie (8) (de toepassingsrichtlijn van Richtlijn 92/75/EEG) betreffende de vermelding van het energieverbruik op de etikettering en in de standaardproduktinformatie van huishoudelijke apparaten de consument zich meer bewust zal worden van de energie-efficiëntie van huishoudelijke koelapparatuur; dat deze maatregel derhalve ook de concurrentie zal bevorderen op het gebied van apparaten met een hogere energie-efficiëntie dan vereist krachtens de bij deze richtlijn vastgestelde normen; dat niettemin in de aan de consument verstrekte informatie normen moeten worden vermeld, wil deze informatie effect sorteren en leiden tot een verbetering van de gemiddelde totale efficiëntie van de verkochte apparaten;(14) Overwegende dat deze richtlijn, die tot doel heeft de technische belemmeringen voor de verbetering van de energie-efficiëntie van huishoudelijke koelapparatuur op te heffen, aan de bij de resolutie van de Raad van 7 mei 1985 betreffende een nieuwe aanpak op het gebied van de technische harmonisatie en normalisatie (9) vastgestelde "nieuwe aanpak" moet voldoen, waarin specifiek is neergelegd dat de harmonisatie van de wetgevingen beperkt is tot de vaststelling, door middel van richtlijnen, van de essentiële eisen waaraan in de handel gebrachte produkten moeten voldoen;(15) Overwegende dat doeltreffende uitvoeringsmaatregelen moeten worden ingesteld om ervoor te zorgen dat de richtlijn correct ten uitvoer wordt gelegd, dat producenten billijke mededingingsvoorwaarden worden gegarandeerd en dat de rechten van de consument worden beschermd;(16) Overwegende dat rekening moet worden gehouden met Besluit 93/465/EEG van de Raad van 22 juli 1993 betreffende de modules voor de verschillende fasen van de overeenstemmingsbeoordelingsprocedures en de voorschriften inzake het aanbrengen en het gebruik van de CE-markering van overeenstemming (10);(17) Overwegende dat, in het belang van de internationale handel, waar passend internationale normen moeten worden gebruikt; dat het elektriciteitsverbruik van koelapparatuur wordt gemeten aan de hand van norm EN 153 van juli 1995 van de Europese Commissie voor Normalisatie, die op een internationale norm is gebaseerd;(18) Overwegende dat op huishoudelijke koelapparatuur die aan de energie-efficiëntienormen van deze richtlijn voldoet, de CE-markering en de daarbij behorende informatie dienen te worden aangebracht opdat zij in het vrije handelsverkeer kan worden gebracht;(19) Overwegende dat deze richtlijn uitsluitend van toepassing is op huishoudelijke koelapparatuur voor het bewaren van levensmiddelen die op het net wordt aangesloten, met uitzondering van apparaten die volgens bijzondere specificaties worden vervaardigd; dat koelapparatuur voor commerciële doeleinden in veel meer verschillende vormen voorkomt en dus niet onder het toepassingsgebied van deze richtlijn kan vallen,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Deze richtlijn is van toepassing op nieuwe huishoudelijke koelkasten, bewaarruimten voor bevroren levensmiddelen, diepvriezers en combinaties daarvan, welke op het elektrische net worden aangesloten, zoals omschreven in bijlage I (hierna koelapparatuur genoemd). Koelapparatuur die ook kan werken op andere energiebronnen, met name accu's, en huishoudelijke koelapparatuur waarvan de werking op het absorptieprincipe is gebaseerd, en apparaten die volgens bijzondere specificaties worden vervaardigd vallen evenwel niet onder het toepassingsgebied van deze richtlijn.Artikel 2 1. De Lid-Staten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de onder deze richtlijn vallende koelapparatuur slechts in de Gemeenschap in de handel kan worden gebracht wanneer het elektriciteitsverbruik van het apparaat in kwestie niet groter is dan het maximaal toegelaten elektriciteitsverbruik voor zijn categorie, berekend overeenkomstig de procedure van bijlage I.2. De fabrikant van een koelapparaat dat onder deze richtlijn valt, zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde of de persoon die verantwoordelijk is voor het op de communautaire markt brengen van het betreffende apparaat, dient erop toe te zien dat elk apparaat dat op de markt worden gebracht, aan de in lid 1 bedoelde eis voldoet.Artikel 3 1. De Lid-Staten verbieden, beperken noch belemmeren op hun grondgebied het in de handel brengen van koelapparatuur waarop de CE-markering, die aangeeft dat de apparatuur voldoet aan alle bepalingen van deze richtlijn, is aangebracht.2. Tenzij het tegendeel wordt bewezen gaan de Lid-Staten uit van het vermoeden dat koelapparatuur die van de krachtens artikel 5 vereiste CE-markering is voorzien, voldoet aan alle voorschriften van deze richtlijn.3. a) Indien koelapparatuur met betrekking tot andere aspecten onder andere richtlijnen valt die voorzien in het aanbrengen van de CE-markering, geeft deze markering aan dat, tenzij het tegendeel wordt bewezen, deze apparatuur geacht wordt ook aan de voorschriften van deze andere richtlijnen te voldoen.b) Indien echter in een of meer van deze richtlijnen gedurende een overgangsperiode de fabrikant de keuze van de toe te passen regeling wordt gelaten, geeft de CE-markering alleen aan dat aan de voorschriften van de door de fabrikant toegepaste richtlijnen is voldaan. In dat geval moeten de in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakte referenties van de toegepaste richtlijnen worden vermeld op de door deze richtlijnen vereiste documenten, handleidingen of gebruiksaanwijzingen die bij de koelapparatuur zijn gevoegd.Artikel 4 De overeenstemmingsbeoordelingsprocedures en de verplichtingen met betrekking tot de CE-markering op koelapparatuur zijn beschreven in bijlage II.Artikel 5 1. Wanneer koelapparatuur in de handel wordt gebracht, moet zij zijn voorzien van de CE-markering. Deze bestaat uit de initialen CE. De vorm van de te gebruiken markering is aangegeven in bijlage III. De CE-markering wordt zichtbaar, leesbaar en onuitwisbaar op de koelapparatuur en, in voorkomend geval, op de verpakking aangebracht.2. Op koelapparatuur mogen geen markeringen worden aangebracht die derden kunnen misleiden omtrent de betekenis en de grafische vorm van de CE-markering. Op apparaten, verpakkingen, gebruiksaanwijzingen of andere documenten mogen andere markeringen worden aangebracht op voorwaarde dat de zichtbaarheid en de leesbaarheid van de CE-markering niet worden verminderd.Artikel 6 1. Wanneer een Lid-Staat vaststelt dat de CE-markering ten onrechte is aangebracht, ontstaat voor de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde de verplichting om onder de door deze Lid-Staat gestelde voorwaarden het produkt in overeenstemming te brengen met de richtlijn en aan de overtreding een einde te maken. Indien noch de fabrikant noch diens gemachtigde in de Gemeenschap is gevestigd, moet de persoon die verantwoordelijk is voor het op de communautaire markt brengen van het koelapparaat, aan die verplichting voldoen.2. Indien de tekortkoming blijft bestaan, treft de Lid-Staat overeenkomstig artikel 7 alle nodige maatregelen om het in de handel brengen van het bewuste produkt te beperken of te verbieden dan wel het uit de handel te laten nemen.Artikel 7 1. Elk besluit dat uit hoofde van deze richtlijn wordt genomen en tot gevolg heeft dat beperkingen worden opgelegd aan het in de handel brengen van koelapparatuur, moet nauwkeurig worden gemotiveerd. Van dit besluit wordt onverwijld kennis gegeven aan de betrokkenen, met vermelding van de mogelijkheden van beroep krachtens de in die Lid-Staat geldende wetgeving en van de termijnen binnen welke dat beroep moet worden ingesteld.2. De Lid-Staat stelt de Commissie onverwijld in kennis van een dergelijke maatregel en licht zijn besluit toe. De Commissie deelt deze informatie aan de andere Lid-Staten mee.Artikel 8 Binnen een termijn van vier jaar na de aanneming van deze richtlijn evalueert de Commissie de behaalde resultaten en vergelijkt die met de verwachte resultaten. Met het oog op de overgang naar een tweede fase in de verbetering van de energie-efficiëntie, onderzoekt de Commissie vervolgens in overleg met de betrokken partijen of het nodig is een tweede reeks passende maatregelen vast te stellen met het oog op een aanzienlijke verbetering van de energie-efficiëntie van huishoudelijke koelapparatuur. In dat geval worden alle energie-efficiëntiemaatregelen, alsmede het tijdschema voor hun inwerkingtreding, gebaseerd op energie-efficiëntieniveaus die in het licht van de dan geldende omstandigheden economisch en technisch gerechtvaardigd zijn. Andere maatregelen die dienstig worden geacht om de doelmatigheid van huishoudelijke koelapparatuur te verbeteren, worden eveneens in aanmerking genomen.Artikel 9 1. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat binnen één jaar na de aanneming van deze richtlijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden aangenomen en bekendgemaakt om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.De Lid-Staten passen deze bepalingen toe na afloop van een termijn van drie jaar te rekenen vanaf de datum van aanneming van deze richtlijn.Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels door deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de maatregelen mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.3. Tijdens de periode van drie jaar na de aanneming van deze richtlijn staan de Lid-Staten het in de handel brengen toe van koelapparatuur die voldoet aan de voorwaarden die op de datum van aanneming van deze richtlijn op hun grondgebied van toepassing waren.Artikel 10 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 11 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel, 3 september 1996.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterK. HÄNSCHVoor de RaadDe VoorzitterI. YATES(1) PB nr. C 390 van 31. 12. 1994, blz. 30, en PB nr. C 49 van 20. 2. 1996, blz. 10.(2) PB nr. C 155 van 21. 6. 1995, blz. 18.(3) Advies van het Europees Parlement van 26 oktober 1995 (PB nr. C 308 van 20. 11. 1995, blz. 134), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 11 maart 1996 (PB nr. C 120 van 24. 4. 1996, blz. 10) en besluit van het Europees Parlement van 18 juni 1996 (PB nr. C 198 van 8. 7. 1996).(4) PB nr. C 20 van 22. 1. 1985, blz. 1.(5) PB nr. L 157 van 9. 6. 1989, blz. 32.(6) PB nr. L 307 van 8. 11. 1991, blz. 34.(7) PB nr. L 297 van 13. 10. 1992, blz. 16.(8) PB nr. L 45 van 17. 2. 1994, blz. 1.(9) PB nr. C 136 van 4. 6. 1985, blz. 1.(10) PB nr. L 220 van 30. 8. 1993, blz. 23.BIJLAGE I METHODE VOOR DE BEREKENING VAN HET MAXIMAAL TOEGESTANE ELEKTRICITEITSVERBRUIK VOOR EEN KOELAPPARAAT EN PROCEDURE VOOR DE CONTROLE VAN DE OVEREENSTEMMING MET DEZE NORM Het elektriciteitsverbruik van koelapparatuur (dat kan worden uitgedrukt in kWh per 24 uur) hangt af van de categorie waartoe de apparatuur behoort (bij voorbeeld koelkast met één-ster-vriesruimte, diepvrieskist, enz.) en het volume en de energie-efficiëntie ervan (isolatiedikte, compressorefficiëntie, enz.), alsmede het verschil tussen de omgevingstemperatuur en de temperatuur in het apparaat. De energie-efficiëntienormen moeten daarom worden vastgesteld aan de hand van de voornaamste aan het apparaat inherente factoren die het energieverbruik beïnvloeden (namelijk de categorie waartoe het apparaat behoort en het volume ervan). Om die reden wordt het maximaal toegestane elektriciteitsverbruik van een bepaald koelapparaat gedefinieerd met behulp van een lineaire vergelijking waarin het volume van het apparaat een parameter is, en gelden voor elke categorie apparaten verschillende vergelijkingen.Om het maximaal toegestane elektriciteitsverbruik van een bepaald apparaat te kunnen berekenen, moet het derhalve eerst bij de passende categorie worden ingedeeld. Deze categorieën zijn:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Aangezien koelapparatuur bestaat uit meerdere ruimten waarin een verschillende temperatuur heerst (wat het energieverbruik vanzelfsprekend zal beïnvloeden), wordt het maximaal toegestane elektriciteitsverbruik in de praktijk gedefinieerd als een functie van het gecorrigeerd volume, waarbij het gecorrigeerd volume de gewogen som is van de volumes van de verschillende ruimten.In de zin van deze richtlijn wordt het gecorrigeerd volume (Vadj) van een koelapparaat als volgt berekend:Vadj = Ó Vc × Wc × Fc × CcWc = >NUM>(25 - Tc) / >DEN>20waarin Tc is de nominale temperatuur van elke ruimte (in °C),waarin Vc is het nettovolume van een bepaald type ruimte in het apparaat en Fc is een factor die gelijk is aan 1,2 voor zelfontdooiende vriesruimten en 1 voor andere ruimten.Cc = 1 voor koelapparatuur behorend tot de normale (N) en subnormale (SN) klimaatklassenCc = Xc voor koelapparatuur behorend tot de subtropische klimaatklasse (ST)Cc = Yc voor koelapparatuur behorend tot de tropische klimaatklasse (T)De wegingscoëfficiënten Xc en Yc voor de verschillende ruimtetypes zijn:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Gecorrigeerd volume en nettovolume worden uitgedrukt in liter.Het maximaal toegestane elektriciteitsverbruik Emax (in kWh per 24 uur, tot op twee decimalen nauwkeurig) voor een koelapparaat met een bepaald gecorrigeerd volume (Vadj) wordt voor elk van de categorieën apparaten gedefinieerd door de volgende vergelijkingen:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Voor koel-vrieskasten met meer dan twee deuren of andere niet hierboven beschreven apparatuur wordt het maximaal toegestane elektriciteitsverbruik (Emax) bepaald door de temperatuur en het aantal sterren van de ruimte waarvan de temperatuur het laagst is, en wel als volgt:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Beproevingsprocedures ter controle van de overeenstemming van het apparaat met de eisen inzake elektriciteitsverbruik van deze richtlijn Wanneer het elektriciteitsverbruik van een te controleren koelapparaat lager is dan of gelijk is aan Emax (maximaal toegestaan elektriciteitsverbruik voor zijn categorie, als hiervoor gedefinieerd), vermeerderd met 15 %, wordt dit apparaat in overeenstemming met de eisen inzake elektriciteitsverbruik van deze richtlijn verklaard. Is het elektriciteitsverbruik van het apparaat hoger dan Emax, vermeerderd met 15 %, dan wordt het elektriciteitsverbruik van drie andere exemplaren gemeten. Wanneer het rekenkundig gemiddelde van het elektriciteitsverbruik van deze drie apparaten kleiner is dan of gelijk is aan Emax, vermeerderd met 10 %, wordt het apparaat alsnog in overeenstemming met de eisen inzake elektriciteitsverbruik van deze richtlijn verklaard. Als het rekenkundig gemiddelde hoger ligt dan Emax, vermeerderd met 10 %, wordt geoordeeld dat het apparaat niet in overeenstemming is met de eisen inzake elektriciteitsverbruik van deze richtlijn.Definities De in deze bijlage gebruikte termen zijn gedefinieerd zoals in Europese norm EN 153 van juli 1995 van de Europese Commissie voor Normalisatie.BIJLAGE II OVEREENSTEMMINGSBEOORDELINGSPROCEDURE (module A) 1. In deze module wordt de procedure beschreven in het kader waarvan de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde die voldoet aan de in punt 2 genoemde verplichtingen, garandeert en verklaart dat het koelapparaat voldoet aan de eisen van deze richtlijn. De fabrikant brengt op ieder door hem geproduceerd koelapparaat de CE-markering aan en stelt een schriftelijke verklaring van overeenstemming op.2. De fabrikant stelt de in punt 3 beschreven technische documentatie samen; de fabrikant of zijn in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde houdt deze gedurende ten minste drie jaar na de vervaardiging van het laatste apparaat voor controledoeleinden ter beschikking van de bevoegde nationale instanties.Indien noch de fabrikant noch zijn gemachtigde in de Gemeenschap is gevestigd, is de persoon die het apparaat in de Gemeenschap in de handel brengt, degene die de technische documentatie ter beschikking moet houden.3. Op basis van de technische documentatie moet kunnen worden beoordeeld of het apparaat in overeenstemming is met de eisen van de richtlijn. Voor zover dat voor deze beoordeling nodig is, dient de technische documentatie tevens inzicht te verschaffen in het ontwerp, het fabricageproces en de werking van het desbetreffende koelapparaat en zal zij voorts omvatten:i) naam en adres van de fabrikant;ii) een algemene beschrijving van het model die voldoende is om het op eenduidige wijze te identificeren;iii) informatie, zo nodig met tekeningen, over de voornaamste ontwerpkenmerken van het model, met name in verband met aspecten die voor het elektriciteitsverbruik belangrijk zijn, bij voorbeeld afmetingen, volume(s), compressorprestaties, speciale kenmerken, enz.;iv) de eventuele gebruiksaanwijzing;v) verslagen van de overeenkomstig de eisen van punt 5 uitgevoerde proeven ter bepaling van het elektriciteitsverbruik;vi) gegevens over de overeenstemming van de resultaten van die proeven met de in bijlage I neergelegde eisen inzake energieverbruik.4. Technische documentatie die is samengesteld in overeenstemming met andere communautaire wetgeving mag, voor zover zij voldoet aan de eisen van deze bijlage, worden gebruikt.5. De fabrikanten van koelapparatuur zijn verantwoordelijk voor de meting, overeenkomstig de in Europese norm EN 153 gespecificeerde procedures, van het elektriciteitsverbruik van elk onder deze richtlijn vallend koelapparaat, alsmede voor de overeenstemming van het apparaat met de eisen van artikel 2.6. De fabrikant of zijn gemachtigde bewaart samen met de technische documentatie een afschrift van de verklaring van overeenstemming.7. De fabrikant neemt alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat het fabricageproces waarborgt dat de vervaardigde koelapparatuur in overeenstemming is met de in punt 2 bedoelde technische documentatie en met de relevante eisen van de richtlijn.BIJLAGE III CE-MARKERING VAN OVEREENSTEMMING De CE-markering van overeenstemming bestaat uit de letters CE in de volgende grafische vorm:>REFERENTIE NAAR EEN FILM>Bij vergroting of verkleining van de markering moeten de verhoudingen van bovenstaande gegradueerde afbeelding in acht worden genomen.De onderscheiden onderdelen van de CE-markering moeten nagenoeg dezelfde hoogte hebben, die minimaal 5 mm bedraagt.


Avis juridique important

|

31970L0457

Richtlijn 70/457/EEG van de Raad van 29 september 1970 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen  /* GECODIFICEERDE VERSIE CF 374Y0608(06) */

Publicatieblad Nr. L 225 van 12/10/1970 blz. 0001 - 0006 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie III Hoofdstuk 1966-1972 blz. 0031  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie III Hoofdstuk 1966-1972 blz. 0036  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 6 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 4 blz. 0048  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 4 blz. 0048  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 3 blz. 0089  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 3 blz. 0089

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 29 september 1970  betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen   ( 70/457/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 43 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ,  Overwegende dat de voortbrenging van landbouwzaad en -pootgoed een belangrijke plaats inneemt in de landbouw van de Europese Economische Gemeenschap ;  Overwegende dat de Raad derhalve reeds richtlijnen heeft vastgesteld betreffende het in de handel brengen van respectievelijk bietenzaad ( 2 ) , zaaizaad van groenvoedergewassen ( 3 ) , zaaigranen ( 4 ) , pootaardappelen ( 5 ) en zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen ( 6 ) ;  Overwegende dat de Lid-Staten overeenkomstig deze richtlijnen het in de handel brengen van zaaizaad en pootgoed van de betrokken gewassen voorlopig mogen beperken tot zaaizaad en pootgoed van rassen die opgenomen zijn op een nationale lijst en die op hun grondgebied cultuur - en gebruikswaarde bezitten ; dat echter in deze richtlijnen eveneens is voorgeschreven dat deze beperking slechts toegestaan is tot de invoering van een gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen ;  Overwegende dat een gemeenschappelijke rassenlijst op het ogenblik slechts kan worden opgesteld op basis van nationale rassenlijsten ;  Overwegende dat derhalve alle Lid-Staten een of meer nationale lijsten dienen op te stellen van de rassen die op hun grondgebied zijn toegelaten en in de handel mogen worden gebracht ;  Overwegende dat de opstelling van deze lijsten volgens uniforme voorschriften dient te geschieden opdat de toegelaten rassen onderscheidbaar , bestendig en voldoende homogeen zijn en voldoende cultuur - en gebruikswaarde bezitten ;  Overwegende dat er voor de uitvoering van het onderzoek met het oog op de toelating van een ras één groot aantal uniforme criteria en minimumeisen moet worden vastgesteld ;  Overwegende dat bovendien de voorschriften betreffende de duur van en toelating , de motieven voor de intrekking daarvan en de instandhouding uniform moeten worden gemaakt en dat er dient te worden bepaald dat de Lid-Staten elkaar op de hoogte stellen van toelatingen en intrekkingen van rassen ;  Overwegende dat al het zaaizaad en al het pootgoed van de rassen die na 1 juli 1967 in ten minste één Lid-Staat overeenkomstig de beginselen van deze richtlijn toegelaten zijn , na een zekere termijn in de Gemeenschap aan geen enkele beperking betreffende het ras mogen zijn onderworpen ; dat deze rassen in de gemeenschappelijke rassenlijst moeten worden opgenomen ;  Overwegende evenwel dat aan de Lid-Staten het recht dient te worden toegekend via een bijzondere procedure hun eventuele bezwaren tegen een ras en tegen opneming ervan in de gemeenschappelijke rassenlijst naar voren te brengen , alsmede bezwaren van fytosanitaire aard aan te voeren tegen een in genoemde lijst opgenomen ras ;  Overwegende dat een bijzondere regeling nodig is voor die rassen die in een Lid-Staat al voor 1 juli 1967 overeenkomstig de beginselen van deze richtlijn zijn toegelaten ; dat het gerechtvaardigd lijkt de opneming van deze rassen in de lijst afhankelijk te stellen van hun belang voor de zaadproduktie ;  Overwegende dat de Commissie in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen de rassen dient te publiceren welke worden opgenomen in de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen ;  Overwegende dat het noodzakelijk lijkt voorschriften vast te stellen betreffende de gelijkstelling van onderzoek en controles van rassen , welke in derde landen zijn verricht ;  Overwegende dat anderzijds de communautaire voorschriften niet van toepassing dienen te zijn op rassen waarvan wordt aangetoond dat het zaaizaad of pootgoed uitsluitend bestemd is voor uitvoer naar derde landen ;  Overwegende dat het aan de Commissie dient te worden overgelaten bepaalde uitvoeringsmaatregelen te treffen ; dat er , om de uitvoering van de voorgenomen maatregelen te vergemakkelijken , een procedure dient te worden ingesteld waarbij in het kader van het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land - , tuin - en bosbouw , ingesteld bij besluit van de Raad van 14 juni 1966 ( 7 ) , een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand wordt gebracht ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  1 . Deze richtlijn heeft betrekking op de opneming van rassen van bieten , groenvoedergewassen , granen , aardappelen , alsmede van oliehoudende planten en vezelgewassen in een gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen waarvan het zaaizaad of pootgoed in de handel mag worden gebracht volgens de bepalingen van de richtlijnen van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van bietenzaad , zaaizaad van groenvoedergewassen , zaaigranen en pootaardappelen , alsmede van de richtlijn van de Raad van 30 juni 1969 betreffende het in de handel brengen van oliehoudende planten en vezelgewassen .  2 . De gemeenschappelijke rassenlijst wordt opgesteld op basis van de rassenlijsten der Lid-Staten .  Artikel 2  In deze richtlijn wordt verstaan onder officiële maatregelen de maatregelen die genomen zijn  a ) door de autoriteiten van een Staat , of  b ) onder verantwoordelijkheid van een Staat , door publiekrechtelijke of privaatrechtelijke rechtspersonen , of  c ) voor hulpwerkzaamheden , eveneens onder toezicht van een Staat , door beëdigde natuurlijke personen ,  mits de onder b ) en c ) genoemde personen geen bijzonder voordeel ontlenen aan het resultaat van deze maatregelen .  Artikel 3  1 . Elke Lid-Staat stelt één of meer lijsten op van de rassen die officieel op zijn grondgebied tot de keuring zijn toegelaten en in de handel mogen worden gebracht . De lijsten mogen door iedereen worden geraadpleegd .  2 . De Lid-Staten kunnen bepalen dat de opneming van een ras in de gemeenschappelijke lijst of in de lijst van een andere Lid-Staat gelijkstaat met opneming in hun eigen lijst . In dit geval wordt de Lid-Staat vrijgesteld van de in de artikelen 7 en 9 , lid 3 , en in artikel 10 , leden 2 tot en met 5 , genoemde verplichtingen .  3 . De Lid-Staten nemen alle maatregelen welke nodig zijn om de voor 1 juli 1970 overeenkomstig andere beginselen dan die van deze richtlijn toegestane officiële opneming van rassen uiterlijk op 30 juni 1980 te doen vervallen , voor zover de betrokken rassen op die datum niet overeenkomstig de beginselen van deze richtlijn zijn toegelaten .  Artikel 4  1 . De Lid-Staten dragen er zorg voor , dat een ras slechts wordt toegelaten indien het onderscheidbaar , bestendig en voldoende homogeen is . Het ras moet voldoende cultuur - en gebruikswaarde bezitten .  2 . Een onderzoek van de cultuur - en gebruikswaarde is niet noodzakelijk  a ) voor de toelating van grasrassen , indien de kweker verklaart dat het zaaizaad van zijn ras niet bestemd is voor de teelt van voedergewassen ,  b ) voor de toelating van rassen waarvan het zaad bestemd is voor verkoop in een andere Lid-Staat die deze rassen mede op grond van hun cultuur - en gebruikswaarde heeft toegelaten .  Artikel 5  1 . Een ras is onderscheidbaar wanneer het zich op het ogenblik van de aanmelding duidelijk door een of meer belangrijke morfologische of fysiologische eigenschappen onderscheidt van elk ander ras dat in de betrokken Lid-Staat reeds is toegelaten of waarvoor een aanvraag tot toelating is ingediend , dan wel voorkomt op de gemeenschappelijke rassenlijst .  2 . Een ras is bestendig wanneer het na opeenvolgende vermeerderingen of , wanneer de kweker een bijzondere vermeerderingscyclus heeft vastgesteld , op het einde van elke cyclus , wat de wezenlijke eigenschappen betreft nog aan zijn beschrijving beantwoordt .  3 . Een ras is voldoende homogeen indien de planten van dit ras - afgezien van enkele afwijkingen - gezien de bijzonderheden van het voortplantingsstelsel van de planten , ten aanzien van alle daartoe in aanmerking genomen eigenschappen met elkaar overeenstemmen of genetisch identiek zijn .  4 . Een ras bezit voldoende cultuur - of gebruikswaarde wanneer het ten opzichte van de andere in de lijst van de betrokken Lid-Staat opgenomen rassen door het geheel van zijn hoedanigheden , ten minste voor de produktie in een bepaald gebied , een duidelijke verbetering betekent , hetzij voor de teelt , hetzij voor de valorisatie van de oogst of van de daaruit verkregen produkten . Een lager niveau van bepaalde eigenschappen kan door andere gunstige eigenschappen gecompenseerd worden .  Artikel 6  De Lid-Staten dragen er zorg voor dat uit andere Lid-Staten afkomstige rassen , met name wat de procedure van toelating betreft , onderworpen worden aan dezelfde voorwaarden als die welke voor de binnenlandse rassen gelden .  Artikel 7  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat een ras slechts kan worden toegelaten na een officieel onderzoek , in het bijzonder op het veld , ten aanzien van een voldoende groot aantal kenmerken om het ras te kunnen beschrijven . Voor het vaststellen van deze kenmerken moeten nauwkeurige en betrouwbare methoden worden gebruikt .  2 . Volgens de procedure van artikel 23 en rekening houdend met de stand van wetenschap en techniek worden vastgesteld :  a ) de kenmerken waartoe het onderzoek zich voor de verschillende soorten ten minste moet uitstrekken ;  b ) de minimumeisen betreffende het verrichten van het onderzoek .  3 . Indien een onderzoek van de genealogische bestanddelen noodzakelijk is voor de studie van hybriden en kunstmatig verkregen rassen , dragen de Lid-Staten er zorg voor , dat de resultaten van dit onderzoek en de beschrijving van de genealogische bestanddelen , indien de kweker zulks verzoekt , een vertrouwelijk karakter dragen .  Artikel 8  De Lid-Staten schrijven voor , dat de aanvrager bij het indienen van zijn verzoek om opneming van een ras moet vermelden , of er voor dit ras reeds een verzoek werd ingediend in een andere Lid-Staat , en zo ja , in welke Lid-Staat en tot welk resultaat het verzoek heeft geleid .  Artikel 9  1 . De Lid-Staten dragen zorg voor de officiële bekendmaking van de lijst van de op hun grondgebied toegelaten rassen met daarbij de naam van de in hun land voor de instandhouding verantwoordelijke persoon of personen . Wanneer meer personen voor de instandhouding van een ras verantwoordelijk zijn , behoeven hun namen niet bekendgemaakt te worden . Worden deze namen niet vermeld , dan wordt in de lijst aangegeven , welke instantie beschikt over de lijst van de namen van degenen die voor de instandhouding verantwoordelijk zijn .  2 . Bij toelating van een ras dragen de Lid-Staten er zorg voor dat dit ras , voor zover mogelijk , in alle Lid-Staten dezelfde naam draagt .  Indien bekend is dat zaaizaad of pootgoed van een ras in een ander land onder een andere naam in de handel wordt gebracht , wordt deze naam eveneens in de lijst vermeld .  3 . De Lid-Staten stellen voor elk toegelaten ras een dossier samen waarin zijn opgenomen een beschrijving van het ras en een duidelijke samenvatting van alle feiten waarop de toelating is gegrond . De beschrijving van de rassen heeft betrekking op planten welke direct verkregen zijn van zaaizaad of pootgoed van de categorie " gecertificeerd zaaizaad en pootgoed " .  Artikel 10  1 . De rassenlijst en de wijzigingen daarvan worden onmiddellijk ter kennis gebracht van de overige Lid-Staten en van de Commissie .  2 . De Lid-Staten verstrekken aan de andere Lid-Staten en de Commissie voor elk toegelaten nieuw ras een korte beschrijving van de belangrijkste eigenschappen ervan .  3 . Iedere Lid-Staat houdt de in artikel 9 , lid 3 , bedoelde dossiers betreffende de toegelaten rassen of de rassen die niet meer zijn toegelaten , ter beschikking van de overige Lid-Staten en van de Commissie . De wederzijdse inlichtingen over deze dossiers blijven vertrouwelijk .  4 . De Lid-Staten dragen er zorg voor , dat de toelatingsdossiers voor uitsluitend persoonlijk gebruik geraadpleegd kunnen worden door iedereen die heeft aangetoond , daarbij een gerechtvaardigd belang te hebben . Deze bepalingen zijn niet van toepassing wanneer de gegevens op grond van artikel 7 , lid 3 , vertrouwelijk moeten blijven .  5 . Wordt een toelating geweigerd of ingetrokken , dan wordt degene wie deze beslissing betreft , in de gelegenheid gesteld kennis te nemen van de resultaten van het onderzoek .  Artikel 11  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat de toegelaten rassen systematisch in stand moeten worden gehouden .  2 . De instandhouding moet altijd gecontroleerd kunnen worden aan de hand van aantekeningen , gemaakt door de voor het ras verantwoordelijke persoon of personen . Deze aantekeningen moeten eveneens betrekking hebben op de produktie van alle aan het basiszaad of basispootgoed voorafgaande generaties .  3 . Aan de voor het ras verantwoordelijke personen kunnen monsters worden gevraagd . Zo nodig kunnen deze officieel worden genomen .  4 . Wanneer de instandhouding geschiedt in een andere Lid-Staat dan die waar het ras is toegelaten , verlenen de betrokken Lid-Staten elkander bij de controle officiële medewerking .  Artikel 12  1 . De toelating van een ras geldt tot aan het einde van het tiende kalenderjaar na de toelating .  2 . De toelating van een ras kan telkens voor een bepaalde termijn worden verlengd , wanneer dit gerechtvaardigd is op grond van het belang van de handhaving van de teelt ervan , en voor zover het ras nog steeds voldoet aan de voorwaarden inzake onderscheidbaarheid , homogeniteit en bestendigheid . De aanvraag tot verlenging dient uiterlijk twee jaar voor de datum waarop de toelating verloopt te worden ingediend .  3 . De duur van een toelating moet voorlopig verlengd worden totdat er een beslissing is genomen inzake de aanvraag tot verlenging .  Artikel 13  1 . De Lid-Staten dragen er zorg voor , dat de toelating van een ras wordt ingetrokken ,  a ) indien bij het onderzoek is aangetoond dat een ras niet meer onderscheidbaar , bestendig of voldoende homogeen is ,  b ) op verzoek van de voor het ras verantwoordelijke persoon of personen , tenzij een instandhouding verzekerd blijft .  2 . De Lid-Staten kunnen de toelating van een ras intrekken ,  a ) wanneer de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die uit hoofde van deze richtlijn zijn vastgesteld , niet worden nagekomen ,  b ) wanneer bij de aanvraag tot toelating of bij het onderzoek onjuiste of misleidende inlichtingen zijn verstrekt ten aanzien van feiten waarvan de toelating afhankelijk is gesteld .  Artikel 14  1 . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat een ras van hun lijst wordt afgevoerd indien de toelating van dit ras wordt ingetrokken of indien de geldigheidsduur van de toelating is verstreken .  2 . De Lid-Staten kunnen voor hun grondgebied een termijn van maximaal drie jaar na het einde van de toelating toestaan voor de afzet van zaaizaad of pootgoed .  Artikel 15  1 . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat zaaizaad en pootgoed van rassen , welke na 1 juli 1972 in ten minste één Lid-Staat overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn zijn toegelaten , na 31 december van het tweede jaar volgende op dat waarin het is toegelaten , aan geen enkele handelsbeperking ten aanzien van het ras wordt onderworpen .  2 . In afwijking van het bepaalde in lid 1 kan een Lid-Staat die zulks verzoekt , voor het verstrijken van bovenbedoelde termijn volgens de procedure van artikel 23 worden gemachtigd de handel in zaaizaad en pootgoed van het desbetreffende ras op zijn gehele grondgebied of een deel daarvan te verbieden .  3 . De in lid 2 bedoelde machtiging kan slechts worden verleend in de volgende gevallen :  a ) indien het ras niet onderscheidbaar , bestendig of voldoende homogeen is , of  b ) indien het bewijs wordt geleverd dat de teelt van dit ras in fytosanitair opzicht schadelijk is voor de teelt van andere rassen of gewassen , of  c ) wanneer op basis van een officieel in de aanvragende Lid-Staat in overeenkomstige toepassing van artikel 5 , lid 4 , verricht onderzoek te velde is geconstateerd dat het ras op zijn grondgebied nergens de resultaten oplevert die werden verkregen met een ander vergelijkbaar ras dat op het grondgebied van die Lid-Staat is toegelaten .  4 . Indien een Lid-Staat voor een bepaald ras niet het voornemen heeft een verzoek in te dienen overeenkomstig de procedure van lid 2 , deelt hij zulks aan de Commissie mede of legt hij een verklaring in die zin af in het Permanent Comité voor teeltmateriaal .  5 . Wanneer alle Lid-Staten de in lid 4 bedoelde mededeling of verklaring hebben gedaan , respectievelijk afgelegd , geldt de termijn van lid 1 niet langer en wordt artikel 18 toegepast .  6 . Indien een ras ten * n zijn toelating in een Lid-Staat eveneens wordt onderzocht in een andere Lid-Staat met het oog op zijn toelating , wordt de in lid 1 genoemde termijn voor laatstgenoemde Lid-Staat verminderd met de duur van genoemd onderzoek .  7 . De in lid 1 bedoelde termijn kan voor zijn verstrijken volgens de in artikel 23 bedoelde procedure worden verlengd , indien hiervoor een gegronde reden aanwezig is .  Artikel 16  Artikel 15 is in de volgende gevallen eveneens van toepassing op de rassen die op nationaal vlak voor 1 juli 1972 zijn toegelaten volgens soortgelijke beginselen als die van deze richtlijn :  a ) indien de toelating na 30 juni 1967 heeft plaatsgevonden , of  b ) indien de toelating voor de sub a ) bedoelde datum in ten minste twee Lid-Staten heeft plaatsgevonden , of  c ) indien de toelating voor de sub a ) bedoelde datum in een Lid-Staat heeft plaatsgevonden , mits in deze Lid-Staat de oppervlakte der vermeerderingspercelen van het ras , die met het oog op de keuring ervan voor keuring te velde zijn opgegeven , na de sub a ) bedoelde datum gedurende drie teeltperioden telkens ten minste 3 % heeft bedragen van de totale oppervlakte der vermeerderingspercelen van het gewas .  Artikel 17  De in artikel 15 , lid 1 , bedoelde termijn begint voor de gevallen , bedoeld in artikel 16 , sub a ) en b ) , op 1 juli 1972 en voor het geval , bedoeld in artikel 16 , sub c ) , op de datum waarop de Lid-Staat aan de Commissie mededeelt dat aan de voorwaarde is voldaan .  Artikel 18  De Commissie publiceert overeenkomstig de door de Lid-Staten verstrekte gegevens , telkens wanneer deze bij haar binnenkomen , in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen onder de aanduiding  " Gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen " alle rassen waarvan het zaaizaad en pootgoed op grond van artikel 15 en 16 niet aan handelsbeperking ten aanzien van het ras zijn onderworpen , alsmede de in artikel 9 , lid 1 , bedoelde gegevens betreffende de voor de instandhouding verantwoordelijke persoon of personen . In de publikatie wordt aangegeven welke Lid-Staten een machtiging in de zin van artikel 15 , lid 2 , of van artikel 19 hebben ontvangen .  Artikel 19  Indien er wordt geconstateerd dat de teelt van een in de gemeenschappelijke rassenlijst opgenomen ras in een Lid-Staat in fytosanitair opzicht schadelijk zou kunnen zijn voor de teelt van andere rassen of gewassen , kan deze Lid-Staat , indien hij zulks verzoekt , volgens de procedure van artikel 23 worden gemachtigd om de handel in zaaizaad of pootgoed van dit ras op zijn gehele grondgebied of op een deel daarvan te verbieden . Bij onmiddellijk gevaar van verbreiding van schadelijke organismen kan dit verbod door de betrokken Lid-Staat vanaf de indiening van zijn verzoek worden uitgevaardigd , tot op het tijdstip waarop overeenkomstig de procedure van artikel 23 het definitieve besluit wordt genomen .  Artikel 20  Wanneer een ras in een Lid-Staat die het oorspronkelijk heeft toegelaten , van de rassenlijst wordt afgevoerd , kunnen een of meer andere Lid-Staten de toelating van dit ras handhaven indien de voorwaarden voor toelating er gehandhaafd blijven en indien een instandhouding verzekerd blijft .  Artikel 21  1 . Op voorstel van de Commissie constateert de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen :  a ) of het in een derde land verrichte officiële rassenonderzoek dezelfde waarborgen biedt als het in de Lid-Staten , overeenkomstig artikel 7 voorgeschreven onderzoek ,  b ) of de in een derde land verrichte controles op de instandhouding dezelfde waarborgen bieden als de door de Lid-Staten verrichte controles .  2 . Totdat de Raad zich overeenkomstig lid 1 heeft uitgesproken , kunnen de Lid-Staten zelf de in dat lid bedoelde constateringen doen . Dit recht vervalt op 30 juni 1977 .  Artikel 22  Deze richtlijn geldt niet voor rassen waarvan is aangetoond , dat het zaaizaad of pootgoed bestemd is voor uitvoer naar derde landen .  Artikel 23  1 . In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure , leidt de Voorzitter deze procedure in bij het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land - , tuin - en bosbouw , hierna het  " Comité " genoemd , hetzij op zijn initiatief , hetzij op verzoek van de Vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  2 . In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De Voorzitter neemt geen deel aan de stemming .  3 . De Vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen . Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de Voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie der aan een onderzoek onderworpen vraagstukken . Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van twaalf stemmen .  4 . De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn . Indien echter deze maatregelen niet in overeenstemming zijn met het door het Comité uitgebrachte advies , worden zij door de Commissie onverwijld ter kennis van de Raad gebracht ; in dat geval kan de Commissie de toepassing van de maatregelen waartoe zij heeft besloten tot ten hoogste één maand na deze kennisgeving uitstellen .  De Raad kan binnen een maand met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen .  Artikel 24  Behoudens het bepaalde in artikel 15 , 16 en 19 , doet deze richtlijn geen afbreuk aan de bepalingen van de nationale wetgevingen die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van het leven en de gezondheid van personen , dieren of planten of uit hoofde van de bescherming van de industriële of commerciële eigendom .  Artikel 25  Uiterlijk op 1 juli 1972 doen de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om deze richtlijn ten uitvoer te leggen ; zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 26  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 29 september 1970 .  Voor de Raad  De Voorzitter  J . ERTL  ( 1 ) PB nr . C 108 van 19 . 10 . 1968 , blz . 30 .  ( 2 ) PB nr . 125 van 11 . 7 . 1966 , blz . 2290/66 .  ( 3 ) PB nr . 125 van 11 . 7 . 1966 , blz . 2298/66 .  ( 4 ) PB nr . 125 van 11 . 7 . 1966 , blz . 2309/66 .  ( 5 ) PB nr . 125 van 11 . 7 . 1966 , blz . 2320/66 .  ( 6 ) PB nr . L 169 van 10 . 7 . 1969 , blz . 3 .  ( 7 ) PB nr . 125 van 11 . 7 . 1966 , blz . 2289/66 .