Avis juridique important

|

31981L0333

Richtlijn 81/333/EEG van de Commissie van 13 april 1981 tot wijziging van Richtlijn 79/490/EEG houdende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 70/221/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende reservoirs voor vloeibare brandstof en beschermingsinrichtingen aan de achterzijde tegen klemrijden van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan

Publicatieblad Nr. L 131 van 18/05/1981 blz. 0004 - 0005 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0116  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0177  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0116  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0177

RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE van 13 april 1981 tot wijziging van Richtlijn 79/490/EEG houdende aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 70/221/EEG van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende reservoirs voor vloeibare brandstof en beschermingsinrichtingen aan de achterzijde tegen klemrijden van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (81/333/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 80/1267/EEG van de Raad (2), inzonderheid op artikel 13,  Gelet op Richtlijn 70/221/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende reservoirs voor vloeibare brandstof en beschermingsinrichtingen aan de achterzijde tegen klemrijden van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 79/490/EEG (4), inzonderheid op artikel 3,  Overwegende dat de opgedane ervaring aantoont dat de huidige redactie van punt II.5.2 van de bijlage bij Richtlijn 79/490/EEG inzake de beschermingsinrichtingen aan de achterzijde tegen klemrijden van motorvoertuigen van de categorieën M1, M2, M3, N1, O1 en O2, betrekkelijk vaag en onnauwkeurig is voor wat betreft de breedte waarover de naleving van het voorschrift moet worden nagegaan ; dat een en ander kan leiden tot eisen die naar gelang van de betrokken met goedkeuring belaste diensten verschillen, waarbij tegenstrijdigheden met Richtlijn 74/483/EEG van de Raad (5) betreffende naar buiten uitstekende delen van motorvoertuigen van categorie M1, en tevens technische handelsbelemmeringen kunnen ontstaan,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 Richtlijn 79/490/EEG wordt als volgt gewijzigd:  De tekst van punt II.5.2 van de bijlage wordt vervangen door de volgende tekst:  "II.5.2. Elk voertuig van een van de categorieën M1, M2, M3, N1, O1 of O2 (categorieën volgens de internationale classificatie zoals vermeld in noot (b) van bijlage I van Richtlijn 70/156/EEG) wordt geacht aan de sub II.5.1 bedoelde voorwaarde te voldoen:    - indien het voertuig voldoet aan de voorschriften van punt II.5.3, of       - indien de hoogte onder de achterzijde van het onbelaste voertuig niet meer bedraagt dan 55 cm over een breedte, die aan iedere zijde niet meer dan 10 cm smaller is dan de breedte van de achteras (zonder rekening te houden met de uitbolling van de banden boven de grond).         Indien er verscheidene achterassen zijn moet de breedste as in aanmerking worden genomen.  Aan dit voorschrift moet tenminste worden voldaan over een denkbeeldige lijn op maximaal 45 cm afstand van het achteruiteinde van het voertuig.".   Artikel 2 De Lid-Staten doen vóór 1 oktober 1981 de nodige maatregelen van kracht worden om te voldoen aan het  (1) PB nr. L 42 van 23.2.1970, blz. 1. (2) PB nr. L 375 van 31.12.1980, blz. 34. (3) PB nr. L 76 van 6.4.1970, blz. 23 en PB nr. L 65 van 15.3.1979, blz. 42. (4) PB nr. L 128 van 26.5.1979, blz. 22. (5) PB nr. L 266 van 2.10.1974, blz. 4.  bepaalde in deze richtlijn en stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis.   Artikel 3 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 13 april 1981.  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie


title: Richtlijn 2014/62/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de strafrechtelijke bescherming van de euro en andere munten tegen valsemunterij en ter vervanging van Kaderbesluit 2000/383/JBZ van de Raad

text:
                  21.5.2014

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 151/1

         RICHTLIJN 2014/62/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
         van 15 mei 2014
         betreffende de strafrechtelijke bescherming van de euro en andere munten tegen valsemunterij en ter vervanging van Kaderbesluit 2000/383/JBZ van de Raad
         HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 83, lid 1,
         Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
         Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
         Gezien het advies van de Europese Centrale Bank (1),
         Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
         Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3),
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Als gezamenlijke munt van de lidstaten van de eurozone is de euro een belangrijke factor geworden in de economie van de Unie en het dagelijks leven van haar burgers. Sinds de invoering van de euro in 2002 beloopt de financiële schade als gevolg van valsemunterij echter ten minste 500 miljoen EUR, aangezien de munt een voortdurend doelwit is voor georganiseerde misdaadgroepen die actief zijn op het gebied van valsemunterij. Het is in het belang van de Unie als geheel om elke activiteit die de echtheid van de euro door middel van vervalsing in gevaar zou kunnen brengen, te bestrijden en te bestraffen.

                     (2)

                     Vals geld heeft bijzonder schadelijke gevolgen voor de maatschappij. Valsemunterij berokkent zowel burgers als bedrijven financiële schade omdat vals geld, zelfs wanneer dit in goed vertrouwen werd aanvaard, niet wordt vergoed. De consument kan het vertrouwen verliezen dat zijn contant geld voldoende is beveiligd en hij kan gaan vrezen dat hij bij transacties met contant geld valse bankbiljetten en muntstukken krijgt. Het is derhalve van wezenlijk belang dat het vertrouwen in de echtheid van bankbiljetten en muntstukken van burgers, bedrijven en financiële instellingen in alle lidstaten alsook in derde landen, niet wordt beschaamd.

                     (3)

                     Het is van fundamenteel belang dat gezorgd wordt voor doeltreffende en efficiënte strafrechtelijke maatregelen om de euro en andere munten die wettig betaalmiddel zijn, in alle lidstaten een passende bescherming te bieden.

                     (4)

                     Verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad (4) verplicht de lidstaten die de euro als munt hebben, te zorgen voor adequate bestraffing van vervalsing en namaak van eurobankbiljetten en -muntstukken.

                     (5)

                     Bij Verordening (EG) nr. 1338/2001 (5) en Verordening (EG) nr. 1339/2001 (6) van de Raad zijn maatregelen vastgesteld die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de euro tegen valsemunterij, met name maatregelen om valse eurobankbiljetten of euromunten uit omloop te nemen.

                     (6)

                     In het Internationale Verdrag ter bestrijding van de valsemunterij dat op 20 april 1929 in Genève werd ondertekend en het bijbehorend protocol (het Verdrag van Genève) (7) zijn regels vastgesteld om het strafbaar feit van valsemunterij effectief te voorkomen, te vervolgen en te bestraffen. Dit verdrag beoogt met name ervoor te zorgen dat voor strafbare feiten in verband met valsemunterij zware strafrechtelijke en andere sancties kunnen worden opgelegd. Alle partijen bij het Verdrag van Genève moeten het beginsel van non-discriminatie van andere dan hun nationale munt toepassen.

                     (7)

                     Deze richtlijn vult de bepalingen aan van het Verdrag van Genève en vergemakkelijkt de toepassing ervan door de lidstaten. Daarom is het van belang dat de lidstaten partij zijn bij het Verdrag van Genève.

                     (8)

                     Deze richtlijn bouwt voort op en actualiseert Kaderbesluit 2000/383/JBZ van de Raad (8). Zij vormt een aanvulling op het kaderbesluit met verdere bepalingen betreffende het niveau van sancties, onderzoeksmiddelen en de analyse, identificatie en opsporing van valse eurobankbiljetten en euromunten tijdens gerechtelijke procedures.

                     (9)

                     Deze richtlijn dient alle bankbiljetten en muntstukken die wettig betaalmiddel zijn, te beschermen, ongeacht of deze van papier, metaal of ander materiaal zijn vervaardigd.

                     (10)

                     Om de euro en andere munten te kunnen beschermen, moeten een gemeenschappelijke definitie van de strafbare feiten die verband houden met valsemunterij, en doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties voor zowel natuurlijke als rechtspersonen worden vastgesteld. Om samenhang met het Verdrag van Genève te garanderen, dient deze richtlijn dezelfde feiten strafbaar te stellen als het Verdrag van Genève. De vervaardiging en verspreiding van valse bankbiljetten en muntstukken moet dan ook strafbaar worden gesteld. Belangrijke hieraan voorafgaande voorbereidende werkzaamheden, bijvoorbeeld de productie van werktuigen en bestanddelen om vals geld te vervaardigen, moeten eveneens strafbaar worden gesteld. Gemeenschappelijk doel van deze definities van strafbare feiten is een afschrikkende werking uit te oefenen op elke handeling die verband houdt met valse bankbiljetten en muntstukken alsook werktuigen en andere middelen voor valsemunterij.

                     (11)

                     Misbruik van legale faciliteiten of materiaal van legale drukkerijen of Munten voor de vervaardiging van niet-geautoriseerde bankbiljetten en muntstukken voor frauduleus gebruik moet eveneens worden beschouwd als een strafbaar feit. Dergelijk misbruik omvat ook gevallen waarin een nationale centrale bank of Munt of een ander legaal bedrijf meer bankbiljetten of muntstukken vervaardigt dan het door de Europese Centrale Bank (ECB) toegestane quotum. Ook gevallen waarin een werknemer van een legale drukkerij of Munt misbruik maakt van de faciliteiten voor zijn of haar doeleinden, vallen onder dat misbruik. Dergelijke handelingen zijn strafbaar als strafbaar feit, ook wanneer de legale hoeveelheden niet zijn overschreden, omdat de valse bankbiljetten en muntstukken, wanneer zij eenmaal in omloop zijn gebracht, niet kunnen worden onderscheiden van geautoriseerde bankbiljetten en muntstukken.

                     (12)

                     Bankbiljetten en muntstukken die de ECB of de nationale centrale banken en Munten nog niet formeel hebben uitgegeven, vallen eveneens onder deze richtlijn. Euromunten met bijvoorbeeld een nieuwe nationale zijde of nieuwe series eurobankbiljetten moeten beschermd worden voordat zij officieel in omloop zijn gebracht.

                     (13)

                     Uitlokking van, medeplichtigheid aan en poging tot het plegen van de hoofddelicten in verband met valsemunterij, met inbegrip van misbruik van legale faciliteiten of materiaal en met inbegrip van vervalsing van bankbiljetten en muntstukken die nog niet zijn uitgegeven maar bestemd zijn om in omloop te worden gebracht, moeten in voorkomend geval ook worden bestraft. De lidstaten zijn op grond van deze richtlijn niet verplicht om pogingen tot het plegen van een strafbaar feit dat verband houdt met een werktuig of bestanddeel voor valsemunterij, strafbaar te stellen.

                     (14)

                     Opzet dient te gelden voor alle bestanddelen van de in deze richtlijn genoemde strafbare feiten.

                     (15)

                     Valsemunterij wordt in de lidstaten van oudsher beschouwd als een misdaad waarvoor zware sancties gelden. Dit heeft te maken met de ernstige aard en de negatieve gevolgen van valsemunterij voor burgers en bedrijven en de noodzaak ervoor te zorgen dat de burgers kunnen vertrouwen op de echtheid van de euro en andere munten. Dit geldt in het bijzonder voor de euro, die de gezamenlijke munt is voor 330 miljoen mensen in de eurozone en wereldwijd de tweede belangrijkste internationale munt.

                     (16)

                     De lidstaten moeten in hun nationaal recht voorzien in strafrechtelijke sancties met betrekking tot de bepalingen van het Unierecht ter bestrijding van valsemunterij. Die sancties dienen doeltreffend, evenredig en afschrikkend te zijn en dienen gevangenisstraffen te omvatten. De in deze richtlijn vastgelegde benedengrens van de maximale vrijheidsstraf voor de in de richtlijn vermelde strafbare feiten moet ten minste gelden voor de meest ernstige vormen van deze strafbare feiten.

                     (17)

                     De strafmaat dient voldoende hoog te liggen om een doeltreffende en afschrikkende werking te kunnen hebben maar moet evenredig blijven met de strafbare feiten. Hoewel het opzettelijk doorgeven van vals geld dat te goeder trouw is verkregen, in het nationaal recht van de lidstaten kan worden bestraft met een ander soort strafrechtelijke sanctie, waaronder geldboetes, moet dat nationaal recht als maximumsanctie in gevangenisstraf voorzien. De gevangenisstraffen voor natuurlijke personen dienen om in heel de Unie potentiële criminelen af te schrikken.

                     (18)

                     Aangezien deze richtlijn voorziet in minimumvoorschriften, staat het de lidstaten vrij om strengere voorschriften voor valsemunterijdelicten vast te stellen of te handhaven.

                     (19)

                     Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de algemene regels en beginselen van het nationale strafrecht inzake de toepassing en uitvoering van straffen op grond van de concrete omstandigheden van afzonderlijke gevallen.

                     (20)

                     Omdat ook handelingen van rechtspersonen het vertrouwen in de echtheid van bankbiljetten en muntstukken kunnen schaden, moeten rechtspersonen aansprakelijk kunnen worden gehouden voor in hun naam gepleegde strafbare feiten.

                     (21)

                     Om gevallen van valsemunterij naar behoren te kunnen onderzoeken en juridisch te kunnen vervolgen, moeten diegenen die dergelijke gevallen onderzoeken en vervolgen, de mogelijkheid hebben om gebruik te maken van doeltreffende onderzoeksmiddelen, zoals die welke worden gebruikt bij de bestrijding van georganiseerde misdaad of andere ernstige misdaden. Deze middelen zouden in voorkomend geval kunnen bestaan uit het aftappen van communicatie, het — ook elektronisch — schaduwen van personen, het controleren van bankrekeningen en andere vormen van financieel onderzoek. Rekening houdend met onder andere het evenredigheidsbeginsel moet het gebruik, overeenkomstig het nationale recht, van die middelen in verhouding staan tot de aard en de ernst van de onderzochte strafbare feiten. Het recht op bescherming van persoonsgegevens moet worden geëerbiedigd.

                     (22)

                     De lidstaten moeten hun rechtsmacht vestigen in overeenstemming met het Verdrag van Genève en de bepalingen inzake de rechterlijke bevoegdheid in ander strafrecht van de Unie, dat wil zeggen voor op hun grondgebied gepleegde strafbare feiten en voor strafbare feiten die door hun onderdanen zijn gepleegd, met dien verstande dat strafbare feiten in het algemeen het best kunnen worden afgehandeld door het strafrechtelijk systeem van het land waar zij worden begaan.

                     (23)

                     De cruciale rol van de euro voor de economie en de samenleving van de Unie, en de specifieke dreiging voor de euro als mondiaal belangrijke munt, waarvan het bestaan van een aanzienlijk aantal printshops in derde landen getuigt, vergen een aanvullende maatregel ter bescherming van deze munt. Er moet derhalve in rechtsmacht worden voorzien voor strafbare feiten in verband met de euro die buiten het grondgebied van een bepaalde lidstaat zijn gepleegd, wanneer de dader zich op het grondgebied van de lidstaat bevindt en niet is uitgeleverd, of wanneer op zijn grondgebied nagemaakte eurobankbiljetten of euromunten worden ontdekt die hiermee samenhangen.
                     Gezien de objectief verschillende situatie van lidstaten die de euro als munt hebben, geldt de verplichting om in dit soort rechtsmacht te voorzien uiteraard alleen voor die lidstaten. Met het oog op de vervolging van de feiten bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), en artikel 3, leden 2 en 3, wanneer die feiten verband houden met artikel 3, lid 1, onder a), alsook met uitlokking, medeplichtigheid en poging, mag de vestiging van de rechtsmacht niet afhangen van de voorwaarde dat de handeling strafbaar is gesteld op de plaats waar zij is gepleegd. Bij de uitoefening van dit soort rechtsmacht moeten de lidstaten in aanmerking nemen of de strafbare feiten worden afgehandeld door het strafrechtelijk systeem van het land waar zij zijn begaan, en het evenredigheidsbeginsel in acht nemen, met name met het oog op veroordelingen van dezelfde handelingen door een derde land.

                     (24)

                     De identificatie van valse eurobankbiljetten en euromunten vindt voor de euro gecentraliseerd plaats in respectievelijk de nationale analysecentra en de nationale analysecentra voor muntstukken die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1338/2001 zijn aangewezen of opgericht. De analyse, identificatie en opsporing van valse eurobankbiljetten en euromunten moet tevens mogelijk zijn tijdens lopende gerechtelijke procedures om de opsporing van de bron van vals geld in een bepaald strafrechtelijk onderzoek of bij strafvervolging te versnellen en om de verdere verspreiding van dergelijk vals geld te voorkomen en te stoppen, met inachtneming van het beginsel van een eerlijke en doeltreffende rechtsgang. Dat zou de bestrijding van strafbare feiten in verband met valsemunterij doeltreffender maken en tegelijkertijd de inlevering van in beslag genomen vals geld tijdens lopende gerechtelijke procedures verhogen, afgezien van een beperkt aantal uitzonderingen waarbij er enkel toegang moet worden gegeven. In de regel moeten de bevoegde autoriteiten toestemming geven voor de daadwerkelijke overlegging van vals geld bij de nationale analysecentra en de nationale analysecentra voor muntstukken. Onder bepaalde omstandigheden, bijvoorbeeld wanneer het bewijsmateriaal voor de strafrechtelijke procedure bestaat uit slechts enkele vervalste bankbiljetten of muntstukken of wanneer daadwerkelijke overlegging het risico zou kunnen inhouden van vernietiging van bewijsmateriaal zoals vingerafdrukken, moeten de bevoegde autoriteiten in plaats daarvan kunnen besluiten om toegang te geven tot de bankbiljetten en muntstukken.

                     (25)

                     Er is behoefte aan het verzamelen van vergelijkbare gegevens over in deze richtlijn bedoelde strafbare feiten. Teneinde een completer beeld te verkrijgen van de problematiek van valsemunterij op Unieniveau en bij te dragen aan het formuleren van een effectievere aanpak, moeten de lidstaten relevante statistische gegevens doorgeven aan de Commissie betreffende het aantal gepleegde strafbare feiten met betrekking tot valse bankbiljetten en muntstukken en het aantal personen dat in verband daarmee vervolgd en veroordeeld is.

                     (26)

                     Met het oog op bestrijding van de vervalsing van eurobankbiljetten en euromunten moet gestreefd worden naar het sluiten van overeenkomsten met derde landen, met name de landen die gebruikmaken van de euro als een munt, overeenkomstig de desbetreffende procedures van het Verdrag.

                     (27)

                     Deze richtlijn voldoet aan de grondrechten en houdt rekening met de beginselen die uitdrukkelijk zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name het recht op vrijheid en veiligheid, het recht op eerbiediging van het privéleven en het familie- en gezinsleven, de vrijheid van beroep en het recht te werken, de vrijheid van ondernemerschap, het recht op eigendom, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht, het vermoeden van onschuld en de rechten van verdediging, het legaliteitsbeginsel en evenredigheidsbeginsel inzake strafbare feiten en straffen, en het recht om niet tweemaal in een strafrechtelijke procedure voor hetzelfde strafbare feit te worden berecht of gestraft. Deze richtlijn beoogt de volledige eerbiediging van die rechten en beginselen te waarborgen en zij moet dienovereenkomstig worden toegepast.

                     (28)

                     Deze richtlijn beoogt de bepalingen van Kaderbesluit 2000/383/JBZ te wijzigen en uit te breiden. Aangezien de aan te brengen wijzigingen talrijk en ingrijpend zijn, dient het kaderbesluit, met het oog op duidelijkheid, volledig te worden vervangen voor de lidstaten die door deze richtlijn gebonden zijn.

                     (29)

                     Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de bescherming van de euro en andere munten tegen valsemunterij, niet voldoende door de lidstaten alleen kan worden verwezenlijkt maar wegens de omvang en gevolgen van het optreden beter op het niveau van de Europese Unie kan worden gerealiseerd, kan de Unie overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) neergelegde subsidiariteitsbeginsel maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde proportionaliteitsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

                     (30)

                     Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, dat gehecht is aan het VEU en het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze richtlijn, die niet bindend is voor, noch van toepassing is in die lidstaat,

                     (31)

                     Overeenkomstig artikel 3 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat gehecht is aan het VEU en het VWEU, heeft Ierland kennis gegeven van zijn wens om aan de aanneming en toepassing van deze richtlijn deel te nemen.

                     (32)

                     Overeenkomstig de artikelen 1, 2, en 4 bis, lid 1 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, dat gehecht is aan het VEU en het VWEU, en onverminderd artikel 4 van dat Protocol, neemt het Verenigd Koninkrijk niet deel aan de aanneming van deze richtlijn, die niet bindend is voor, noch van toepassing is in die lidstaat,

               HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

            Artikel 1
            Onderwerp
            Deze richtlijn bevat minimumregels met betrekking tot de definitie van strafbare feiten en sancties op het gebied van valsemunterij van de euro en andere munten. Ze bevat tevens gemeenschappelijke bepalingen om dergelijke strafbare feiten harder te bestrijden, en het onderzoek van deze strafbare feiten te verbeteren, en om betere samenwerking in de strijd tegen valsemunterij te waarborgen.

            Artikel 2
            Definities
            In deze richtlijn gelden de volgende definities:

                        a)

                        „munt”: bankbiljetten en muntstukken, die wettelijk in omloop mogen zijn, met inbegrip van eurobankbiljetten en euromunten, die overeenkomstig Verordening (EG) nr. 974/98 wettig betaalmiddel zijn;

                        b)

                        „rechtspersoon”: ieder lichaam met rechtspersoonlijkheid krachtens het toepasselijke recht, met uitzondering van staten of overheidsinstanties bij de uitoefening van hun openbare macht en van publiekrechtelijke internationale organisaties.

            Artikel 3
            Strafbare feiten

               1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de volgende handelingen, indien zij opzettelijk worden verricht, strafbaar worden gesteld als strafrechtelijk feit:

                           a)

                           het op bedrieglijke wijze vervaardigen of veranderen van munt, welk middel ook gebezigd moge zijn om het resultaat te verkrijgen;

                           b)

                           het bedrieglijk in omloop brengen van valse munt;

                           c)

                           het invoeren, uitvoeren, vervoeren, ontvangen of zich verschaffen van valse of vervalste munt waarvan men weet dat zij vals zijn, teneinde deze in omloop te brengen;

                           d)

                           het op bedrieglijke wijze vervaardigen, ontvangen, zich verschaffen of in bezit hebben van:

                                       i)

                                       werktuigen, voorwerpen, computerprogramma's en gegevens, en andere middelen welke naar hun aard bestemd zijn voor de vervaardiging van valse munt dan wel voor de verandering van munt, of

                                       ii)

                                       veiligheidskenmerken, zoals hologrammen, watermerken of andere muntbestanddelen die worden gebruikt om munt tegen valsemunterij te beveiligen.

               2.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in lid 1, onder a), b) en c), genoemde handelingen ook strafbaar zijn met betrekking tot bankbiljetten of munten die vervaardigd worden of vervaardigd zijn met gebruikmaking van de legale faciliteiten of materialen in strijd met de rechten van of de voorwaarden waaronder de bevoegde autoriteiten munt mogen uitgeven.

               3.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in leden 1 en 2 genoemde handelingen ook strafbaar zijn met betrekking tot bankbiljetten en muntstukken die nog niet zijn uitgegeven, maar bestemd zijn om in omloop te worden gebracht als wettig betaalmiddel.

            Artikel 4
            Uitlokking, medeplichtigheid en poging

               1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat uitlokking van en medeplichtigheid aan een in artikel 3 genoemd strafbaar feit strafbaar worden gesteld als een strafbaar feit.

               2.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een poging om een strafbaar feit bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), b) of c), artikel 3, lid 2, of artikel 3, lid 3, in verband met handelingen bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), b) of c), te plegen, strafbaar wordt gesteld als een strafbaar feit.

            Artikel 5
            Sancties tegen natuurlijke personen

               1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in de artikelen 3 en 4 bedoelde handelingen kunnen worden bestraft met doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke sancties.

               2.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in artikel 3, lid 1, onder d), bedoelde strafbare feiten en de in artikel 3, leden 2 en 3, bedoelde strafbare feiten, in verband met handelingen zoals bedoeld in artikel 3, lid 1, onder d), kunnen worden bestraft met een maximumsanctie die in gevangenisstraf voorziet.

               3.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in artikel 3, lid 1, onder a), en de in artikel 3, lid 3, bedoelde strafbare feiten, in verband met handelingen zoals bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), kunnen worden bestraft met een maximale gevangenisstraf van ten minste acht jaar.

               4.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de in artikel 3, lid 1, onder b) en c), en de in artikel 3, lid 3, bedoelde strafbare feiten, in verband met handelingen zoals bedoeld in artikel 3, lid 1, onder b) en c), kunnen worden bestraft met een maximale gevangenisstraf van ten minste vijf jaar.

               5.   Met betrekking tot de in artikel 3, lid 1, onder b), bedoelde strafbare feiten kunnen de lidstaten voorzien in andere doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke sancties dan die bedoeld in lid 4 van dit artikel, met inbegrip van geldboetes en gevangenisstraffen, indien het valse geld te goeder trouw werd verkregen maar met kennis van het feit dat het vals geld betreft is doorgegeven.

            Artikel 6
            Aansprakelijkheid van rechtspersonen

               1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld voor de in de artikelen 3 en 4 genoemde strafbare feiten, te zijnen voordele gepleegd door een persoon die individueel of als onderdeel van een orgaan van de rechtspersoon optreedt en bij de rechtspersoon een leidende positie bekleedt, gebaseerd op:

                           a)

                           een bevoegdheid om de rechtspersoon te vertegenwoordigen;

                           b)

                           een gezag om namens de rechtspersoon beslissingen te nemen, of

                           c)

                           een gezag om binnen de rechtspersoon toezicht uit te oefenen.

               2.   De lidstaten zorgen er eveneens voor dat een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld wanneer als gevolg van gebrekkig toezicht of gebrekkige controle door een in lid 1 van dit artikel bedoelde persoon, strafbare feiten zoals bedoeld in de artikelen 3 en 4 konden worden gepleegd ten voordele van die rechtspersoon door een persoon die onder diens gezag staat.

               3.   De aansprakelijkheid van een rechtspersoon krachtens de leden 1 en 2 van dit artikel sluit strafvervolging van natuurlijke personen die als dader, uitlokker of medeplichtige bij een strafbaar feit als bedoeld in de artikelen 3 en 4 betrokken zijn, niet uit.

            Artikel 7
            Sancties tegen rechtspersonen
            De lidstaten nemen de nodige maatregelen om tegen een rechtspersoon die volgens artikel 6 aansprakelĳk is gesteld, sancties te kunnen treffen die doeltreffend, evenredig en afschrikkend zĳn; deze sancties omvatten al dan niet strafrechtelĳke geldboetes en kunnen andere maatregelen omvatten zoals:

                        a)

                        uitsluiting van het voordeel van een gunstige regeling van de overheid of van overheidssteun;

                        b)

                        tijdelijk of permanent verbod op het uitoefenen van commerciële activiteiten;

                        c)

                        plaatsing onder toezicht van de rechter;

                        d)

                        rechterlijk bevel tot ontbinding;

                        e)

                        tijdelijke of permanente sluiting van vestigingen die zijn gebruikt voor het plegen van het strafbaar feit.

            Artikel 8
            Rechtsmacht

               1.   Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen om zijn rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de in de artikelen 3 en 4 genoemde strafbare feiten, wanneer:

                           a)

                           het strafbaar feit geheel of gedeeltelijk op zijn grondgebied is gepleegd, of

                           b)

                           het strafbaar feit door een van zijn onderdanen is gepleegd.

               2.   Iedere lidstaat die de euro als munt heeft, neemt de nodige maatregelen om zijn rechtsmacht te vestigen ten aanzien van de in de artikelen 3 en 4 genoemde strafbare feiten die buiten zijn grondgebied zijn gepleegd, ten minste wanneer deze betrekking hebben op de euro en wanneer

                           a)

                           de persoon die het strafbaar feit heeft gepleegd, zich op het grondgebied van die lidstaat bevindt en niet is uitgeleverd, of

                           b)

                           valse eurobankbiljetten of euromunten die verband houden met het strafbaar feit op het grondgebied van die lidstaat zijn ontdekt.

                     Met het oog op de vervolging van de strafbare feiten bedoeld in artikel 3, lid 1, onder a), en artikel 3, leden 2 en 3, wanneer die feiten verband houden met artikel 3, lid 1, onder a), alsook met uitlokking, medeplichtigheid en poging, neemt iedere lidstaat de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat zijn rechtsmacht niet afhangt van de voorwaarde dat de handelingen strafbaar zijn gesteld op de plaats waar zij zijn gepleegd.

            Artikel 9
            Onderzoeksbevoegdheden
            De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat doeltreffende onderzoeksbevoegdheden, zoals die welke worden gebruikt bij georganiseerde of andere zware criminaliteit, ter beschikking staan van personen, eenheden of diensten die bevoegd zijn voor het onderzoeken of vervolgen van de in de artikelen 3 en 4 genoemde strafbare feiten.

            Artikel 10
            Verplichte overlegging van valse eurobankbiljetten en euromunten ter analyse en opsporing van vervalsingen
            De lidstaten zorgen ervoor dat tijdens gerechtelijke procedures onverwijld wordt toegestaan dat het nationale analysecentrum en het nationale analysecentrum voor muntstukken eurobankbiljetten en euromunten onderzoeken waarvan wordt vermoed dat zij vals zijn, met als doel analyse, identificatie en opsporing van verdere vervalsingen. De bevoegde autoriteiten leggen onverwijld de nodige exemplaren over en uiterlijk op het moment waarop er een definitieve beslissing over de gerechtelijke procedure is gewezen.

            Artikel 11
            Statistieken
            De lidstaten verstrekken de Commissie ten minste om de twee jaar gegevens met betrekking tot het aantal strafbare feiten zoals bedoeld in de artikelen 3 en 4, en het aantal personen dat vervolgd en veroordeeld is voor in deze artikelen bedoelde strafbare feiten.

            Artikel 12
            Verslaglegging door de Commissie en evaluatie
            De Commissie dient uiterlijk op 23 mei 2019 bij het Europees Parlement en de Raad een verslag in over de toepassing van de richtlijn. In dit verslag wordt nagegaan in hoeverre de lidstaten de nodige maatregelen hebben genomen om aan deze richtlijn te voldoen. Dit verslag gaat, indien nodig, vergezeld van een wetgevingsvoorstel.

            Artikel 13
            Vervanging van Kaderbesluit 2000/383/JBZ
            Kaderbesluit 2000/383/JBZ wordt vervangen voor wat betreft de lidstaten die door deze richtlijn gebonden zijn, onverminderd de verplichtingen van die lidstaten met betrekking tot de termijnen voor omzetting van Kaderbesluit 2000/383/JBZ in het nationale recht.
            Voor de lidstaten die gebonden zijn door deze richtlijn, gelden verwijzingen naar Kaderbesluit 2000/383/JBZ als verwijzingen naar deze richtlijn.

            Artikel 14
            Omzetting

               1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 23 mei 2016 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
               Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 15
            Inwerkingtreding
            Deze richtlijn treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Artikel 16
            Adressaten
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

            Gedaan te Brussel, 15 mei 2014.

                  Voor het Europees Parlement

                  De voorzitter

               M. SCHULZ

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               D. KOURKOULAS

            (1)  PB C 179 van 25.6.2013, blz. 9.

            (2)  PB C 271 van 19.9.2013, blz. 42.

            (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 16 april 2014 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 6 mei 2014.

            (4)  Verordening (EG) nr. 974/98 van de Raad van 3 mei 1998 over de invoering van de euro (PB L 139 van 11.5.1998, blz. 1).

            (5)  Verordening (EG) nr. 1338/2001 van de Raad van 28 juni 2001 tot vaststelling van maatregelen die noodzakelĳk zĳn voor de bescherming van de euro tegen valsemunterĳ (PB L 181 van 4.7.2001, blz. 6).

            (6)  Verordening (EG) nr. 1339/2001 van de Raad van 28 juni 2001 houdende uitbreiding van de werking van Verordening (EG) nr. 1338/2001 tot vaststelling van maatregelen die noodzakelĳk zĳn voor de bescherming van de euro tegen valsemunterĳ, tot de lidstaten die de euro niet als munteenheid hebben aangenomen (PB L 181 van 4.7.2001, blz. 11).

            (7)  Volkenbond, Recueil des Traités, nr. 2623 (1931), blz. 372.

            (8)  Kaderbesluit 2000/383/JBZ van de Raad van 29 mei 2000 tot versterking, door middel van strafrechtelijke en andere sancties, van de bescherming tegen valsemunterij in verband met het in omloop brengen van de euro (PB L 140 van 14.6.2000, blz. 1).


Avis juridique important

|

31966L0401

Richtlijn 66/401/EEG van de Raad van 14 juni 1966 betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groenvoedergewassen  /* GECODIFICEERDE VERSIE CF 374Y0608(02) */

Publicatieblad Nr. 125 van 11/07/1966 blz. 2298 - 2308 Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1965-1966 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1965-1966 blz. 0132  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 1 blz. 0243  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 1 blz. 0174  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 1 blz. 0174  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 1 blz. 0131  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 1 blz. 0131

++++ ( 1 ) PB no . 109 van 9 . 7 . 1964 , blz . 1751/64 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 14 juni 1966  betreffende het in de handel brengen van zaaizaad van groenvoedergewassen   ( 66/401/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 43 en op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ,  Overwegende dat de voortbrenging van groenvoedergewassen een belangrijke plaats inneemt in de landbouw van de Europese Economische Gemeenschap ;  Overwegende dat de bevredigende resultaten van de teelt van groenvoedergewassen grotendeels afhangen van het gebruik van geschikt zaad ; dat hiertoe sommige Lid-Staten sedert enige tijd het in de handel brengen van zaad van groenvoedergewassen hebben beperkt tot zaad van zeer goede kwaliteit ; dat zij hierbij gebruik hebben gemaakt van het resultaat van stelselmatige kweekarbeid die gedurende verscheidene tientallen jaren werd verricht en die heeft geleid tot voldoende bestendige en homogene rassen van groenvoedergewassen , van wier eigenschappen aanzienlijke voordelen verwacht kunnen worden voor het beoogde gebruik ;  Overwegende dat de produktiviteit van de teelt van groenvoedergewassen in de Gemeenschap zal stijgen , indien de Lid-Staten eenvormige en zo streng mogelijke regels toepassen bij de keuze van de tot de handel toegelaten rassen ;  Overwegende echter dat een beperking van het in de handel brengen tot bepaalde rassen slechts gerechtvaardigd is voor zover er tegelijkertijd een waarborg bestaat dat de gebruiker ook werkelijk zaad van deze rassen ontvangt ;  Overwegende dat sommige Lid-Staten hiertoe keuringsregelingen toepassen die ten doel hebben om de echtheid en zuiverheid van de rassen door een officieel toezicht te waarborgen ;  Overwegende dat een dergelijke regeling reeds in het internationale vlak bestaat ; dat de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling een regeling heeft opgesteld voor de keuring op ras van het voor de internationale handel bestemde zaad van groenvoedergewassen ;  Overwegende dat er voor de Gemeenschap een eenvormige keuringsregeling dient te worden opgesteld , die berust op de bij de toepassing van bovengenoemde regeling en van de desbetreffende nationale regelingen opgedane ervaring ;  Overwegende dat een dergelijke regeling zowel op de handel tussen de Lid-Staten als op het in de handel brengen op de nationale markten van toepassing dient te zijn ;  Overwegende dat zaaizaad van groenvoedergewassen in het algemeen , ongeacht het gebruik van dit zaad , slechts in de handel mag worden gebracht , indien het volgens de keuringsregeling officieel is onderzocht en goedgekeurd als basiszaad of gecertificeerd zaad of , voor bepaalde geslachten en soorten , officieel is onderzocht en toegelaten als handelszaad ; dat de keuze van de technische termen " basiszaad " en " gecertificeerd zaad " berust op een reeds bestaande internationale terminologie ;  Overwegende dat handelszaad dient te worden toegelaten , ten einde rekening te houden met het feit dat er nog niet bij alle geslachten en soorten van groenvoedergewassen die voor de teelt van belang zijn , de gewenste rassen voorkomen of voldoende zaaizaad van bestaande rassen aanwezig is om alle behoeften van de Gemeenschap te dekken ; dat het derhalve noodzakelijk is om voor bepaalde geslachten en soorten , zaad van groenvoedergewassen toe te laten , dat niet tot een ras behoort , doch dat aan de overige voorwaarden van de regeling voldoet ;  Overwegende dat het niet in de handel gebrachte zaad van groenvoedergewassen niet onder de communautaire bepalingen dient te vallen , aangezien het economisch van weinig belang is ; dat de Lid-Staten het recht moeten behouden om dit zaad aan bijzondere voorschriften te onderwerpen ;  Overwegende dat de communautaire bepalingen niet van toepassing dienen te zijn op het zaad waarvan is aangetoond dat het is bestemd voor uitvoer naar derde landen ;  Overwegende dat , ten einde , naast de genetische waarde , de uitwendige hoedanigheden van zaad van groenvoedergewassen in de Gemeenschap te verhogen , bepaalde voorwaarden moeten worden gesteld ten aanzien van de mechanische zuiverheid en de kiemkracht ;  Overwegende dat ter vastlegging van de identiteit communautaire bepalingen moeten worden vastgesteld betreffende de verpakking , de bemonstering , de sluiting en de aanduiding ; dat de etiketten hiertoe de voor de uitoefening van het officiële toezicht alsmede voor de voorlichting van de gebruiker noodzakelijke gegevens moeten vermelden en voor het goedgekeurde zaad van de verschillende categorieën het communautaire karakter van de goedkeuring tot uitdrukking moeten brengen ;  Overwegende dat bepaalde Lid-Staten voor bijzondere bestemmingen behoefte hebben aan mengsels van zaad van groenvoedergewassen van verscheidene geslachten en soorten ; dat om met deze behoeften rekening te houden de Lid-Staten gemachtigd moeten worden onder bepaalde voorwaarden dergelijke mengsels toe te laten ;  Overwegende dat de Lid-Staten passende controlemaatregelen moeten vaststellen , ten einde te waarborgen dat bij het in de handel brengen is voldaan aan de voorwaarden betreffende de kwaliteit van het zaad en aan de bepalingen betreffende de waarborging van de identiteit ;  Overwegende dat het zaad dat aan deze voorwaarden voldoet , onverminderd de toepassing van artikel 36 van het Verdrag , slechts onderworpen mag worden aan beperkingen ten aanzien van het in de handel brengen , voorzien in de communautaire bepalingen ;  Overwegende dat gedurende een eerste etappe , en wel tot de vaststelling van een gemeenschappelijke rassenlijst , tot deze beperkingen met name dient te behoren het recht van de Lid-Staten om het in de handel brengen van goedgekeurd zaad van verschillende categorieën te beperken tot rassen die voor hun grondgebied een bijzondere cultuur - en gebruikswaarde bezitten ;  Overwegende dat het noodzakelijk is om onder bepaalde voorwaarden te erkennen dat zaad dat in een ander land is vermeerderd , uitgaande van in een Lid-Staat goedgekeurd basiszaad , gelijkwaardig is aan het in die Lid-Staat vermeerderde zaad ;  Overwegende voorts dat dient te worden bepaald dat zaad van groenvoedergewassen dat in derde landen is geoogst , in de Gemeenschap slechts in de handel gebracht mag worden , indien het dezelfde waarborgen biedt als in de Gemeenschap officieel goedgekeurd of officieel als handelszaad toegelaten zaad dat beantwoordt aan de communautaire bepalingen ;  Overwegende dat voor perioden waarin de voorziening met goedgekeurd zaad van verschillende categorieën of met handelszaad op moeilijkheden stuit , tijdelijk zaad dient te worden toegelaten waarvoor minder strenge eisen gelden ;  Overwegende dat het aanbeveling verdient , ten einde de technische methoden voor de keuring in de verschillende Lid-Staten te harmoniseren en in de toekomst over mogelijkheden te beschikken voor een vergelijking tussen het in de Gemeenschap goedgekeurde zaad en het uit derde landen afkomstige zaad , in de Lid-Staten communautaire vergelijkingsvelden aan te leggen voor een jaarlijkse nacontrole van gecertificeerd zaad van de verschillende categorieën ;  Overwegende dat het aan de Commissie dient te worden overgelaten bepaalde uitvoeringsmaatregelen te treffen ; dat , om de uitvoering van de voorgenomen maatregelen te vergemakkelijken , dient te worden voorzien in een procedure waarbij in het kader van een permanent comité voor teeltmateriaal voor land - , tuin - en bosbouw een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand wordt gebracht ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn heeft betrekking op zaaizaad van groenvoedergewassen , dat binnen de Gemeenschap in de handel wordt gebracht , ongeacht het gebruik dat van dit zaad wordt gemaakt .  Artikel 2  In deze richtlijn wordt verstaan onder :  A . Groenvoedergewassen : gewassen en kiemen van de volgende geslachten en soorten :  a ) Gramineae Grassen  Agrostis spec . Struisgrassen  Alopecurus pratensis L . Beemdvossestaart  Arrhenatherum elatius ( L . ) J . en C . Presl . Frans raaigras  Dactylis glomerata L . Kropaar  Festuca arundinacea Schreb . Rietzwenkgras  Festuca ovina L . Schapegras  Festuca pratensis Huds . Beemdlangbloem  Festuca rubra L . Roodzwenkgras  Lolium spec . Raaigrassen  Phleum pratense L . Timothee  Poa spec . Beemdgrassen  Trisetum flavescens ( L . ) Pal . Beauv . Goudhaver  b ) Leguminosae Vlinderbloemigen  Lotus corniculatus L . Rolklaver  Lupinus spec . met uitzondering van lupinus perennis L . Lupinen met uitzondering van overblijvende lupinen  Medicago lupulina L . Hopperupsklaver  Medicago sativa L . Lucerne  Medicago varia Martyn Gele lucerne  Onobrychis sativa L . Steenklaver  Pisum arvense L . Voedererwten  Trifolium hybridum L . Bastaardklaver  Trifolium incarnatum L . Incarnaatklaver  Trifolium pratense L . Rode klaver  Trifolium repens L . Witte klaver  Vicia spec . met uitzondering van Vicia faba major L . Wikken met uitzondering van bonenplanten  B . Basiszaad :  1 . Zaad van gekweekte rassen : zaad ,  a ) dat is voortgebracht onder de verantwoordelijkheid van de kweker volgens de regels voor de stelselmatige instandhouding met betrekking tot het ras ,  b ) dat is bestemd voor de voortbrenging van zaad van de categorie gecertificeerd zaad ,  c ) dat , behoudens het bepaalde in artikel 4 , voldoet aan de in de bijlagen I en II voor basiszaad opgesomde voorwaarden en  d ) waarvan bij een officieel onderzoek is gebleken dat bovenbedoelde voorwaarden zijn vervuld .  2 . Zaad van landrassen : zaad ,  a ) dat is voortgebracht onder officieel toezicht uit officieel als landras goedgekeurd materiaal op een of meer bedrijven binnen een nauwkeurig afgebakend gebied van oorsprong ,  b ) dat is bestemd voor de voortbrenging van zaad van de categorie gecertificeerd zaad ,  c ) dat , behoudens het bepaalde in artikel 4 , voldoet aan de in de bijlagen I en II voor basiszaad opgesomde voorwaarden en  d ) waarvan bij een officieel onderzoek is gebleken dat bovenbedoelde voorwaarden zijn vervuld .  C . Gecertificeerd zaad : zaad ,  a ) dat rechtstreeks afkomstig is van basiszaad of van gecertificeerd zaad van een bepaald ras ,  b ) dat is bestemd voor de voortbrenging van zaad van de categorie gecertificeerd zaad of van een gewas ,  c ) dat , behoudens het bepaalde in artikel 4 , sub b ) , voldoet aan de in de bijlagen I en II voor gecertificeerd zaad opgesomde voorwaarden en d ) waarvan bij een officieel onderzoek is gebleken dat bovenbedoelde voorwaarden zijn vervuld .  D . Handelszaad : zaad ,  a ) dat soortecht is ,  b ) dat , behoudens het bepaalde in artikel 4 , sub b ) , voldoet aan de in bijlage II voor handelszaad opgesomde voorwaarden en  c ) waarvan bij een officieel onderzoek is gebleken dat bovenbedoelde voorwaarden zijn vervuld .  E . Officiële maatregelen : maatregelen die genomen zijn  a ) door autoriteiten van een staat of ,  b ) onder verantwoordelijkheid van een staat , door publiekrechtelijke of privaatrechtelijke rechtspersonen , of  c ) voor hulpwerkzaamheden , eveneens onder toezicht van een staat , door beëdigde natuurlijke personen ,  mits de personen , genoemd onder b ) en c ) , geen bijzonder voordeel ontlenen aan het resultaat van deze maatregelen .  Artikel 3  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat zaad van  Dactylis glomerata L .  Festuca arundinacea Schreb .  Festuca pratensis Huds .  Festuca rubra L .  Lolium spec .  Phleum pratense L .  Medicago sativa L .  Medicago varia Martyn  Pisum arvense L . en  Trifolium repens L .  slechts in de handel mag worden gebracht , indien het officieel is goedgekeurd als basiszaad of gecertificeerd zaad en voldoet aan de voorwaarden vervat in bijlage II .  2 . De Lid-Staten schrijven voor dat zaad van andere geslachten en soorten groenvoedergewassen dan die welke worden opgesomd in lid 1 , slechts in de handel mag worden gebracht , indien het hetzij officieel als basiszaad of gecertificeerd zaad goedgekeurd zaad betreft , hetzij handelszaad en indien deze zaden bovendien voldoen aan de voorwaarden , vervat in bijlage II .  3 . De Commissie kan overeenkomstig de procedure van artikel 21 voorschrijven dat zaad van andere geslachten en soorten groenvoedergewassen dan die welke worden opgesomd in lid 1 , met ingang van bepaalde data slechts in de handel mag worden gebracht , indien het officieel is goedgekeurd als basiszaad of als gecertificeerd zaad .  4 . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat het officiële zaadonderzoek plaatsvindt volgens de gebruikelijke internationale methoden , voor zover die methoden bestaan .  5 . De Lid-Staten mogen afwijkingen van de leden 1 en 2 voorzien voor :  a ) kwekerszaad van generaties die aan het basiszaad voorafgaan ;  b ) experimenten of wetenschappelijke doeleinden ;  c ) kweekdoeleinden ;  d ) niet bewerkt zaad dat in de handel wordt gebracht met het oog op de bewerking , voor zover de identiteit van dit zaad wordt gewaarborgd .  Artikel 4  De Lid-Staten mogen echter , in afwijking van artikel 3 , machtiging verlenen tot ,  a ) officiële goedkeuring en het in de handel brengen van basiszaad dat niet voldoet aan de in bijlage II opgesomde voorwaarden met betrekking tot de kiemkracht ; een afwijking van dezelfde aard geldt eveneens voor gecertificeerd zaad van trifolium pratense , voor zover dat is bestemd voor de verdere voortbrenging van gecertificeerd zaad .  In bovengenoemde gevallen worden alle dienstige maatregelen getroffen , opdat de leverancier een bepaalde kiemkracht waarborgt die hij bij het in de handel brengen vermeldt op een speciaal etiket met zijn naam en adres en het nummer van de partij ;  b ) officiële goedkeuring of toelating en het in de handel brengen tot en met de eerste commerciële afnemer , in het belang van een snelle voorziening met zaad , van basiszaad , gecertificeerd zaad of handelszaad , waarbij het officiële onderzoek in verband met de in bijlage II opgesomde voorwaarden met betrekking tot de kiemkracht nog niet is voltooid . De goedkeuring of toelating geschiedt uitsluitend , indien een verslag van de voorlopige analyse van het zaad wordt overgelegd en indien de naam en het adres van de eerste afnemer worden vermeld ; alle dienstige maatregelen worden getroffen , opdat de leverancier de kiemkracht waarborgt , die is vastgesteld bij de voorlopige analyse ; de aanduiding van deze kiemkracht moet bij het in de handel brengen voorkomen op een speciaal etiket met de naam en het adres van de leverancier en het nummer van de partij .  Deze bepalingen zijn niet van toepassing op zaad dat wordt ingevoerd uit derde landen , behoudens in de gevallen bedoeld in artikel 15 betreffende de vermeerdering buiten de Gemeenschap .  Artikel 5  De Lid-Staten mogen voor hun eigen produktie , voor wat de in de bijlagen I en II opgesomde voorwaarden betreft , aanvullende voorwaarden of strengere voorwaarden stellen voor de goedkeuring , alsmede voor het onderzoek van handelszaad .  Artikel 6  1 . Iedere Lid-Staat stelt een lijst op van rassen van groenvoedergewassen , die officieel voor goedkeuring op zijn grondgebied in aanmerking komen ; de lijst vermeldt de wezenlijke morfologische of fysiologische kenmerken waardoor de rassen , die rechtstreeks afkomstig zijn van zaad van de categorie gecertificeerd zaad , van elkaar kunnen worden onderscheiden , alsmede het officieel vastgestelde maximumaantal van de tot keuring toegelaten vermeerderingen vanaf het basiszaad van ieder ras . Voor landrassen vermeldt de lijst de streek van oorsprong .  2 . Voor de hybriden en de kunstmatig verkregen rassen worden de genealogische bestanddelen medegedeeld aan de diensten die verantwoordelijk zijn voor toelating en keuring . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat het onderzoek en de beschrijving van de genealogische bestanddelen op verzoek van de kweker een vertrouwelijk karakter dragen .  3 . Een ras komt slechts voor goedkeuring in aanmerking , wanneer door middel van een officieel of een onder officieel toezicht staand onderzoek , dat met name te velde is verricht , is vastgesteld dat het type of het ras voldoende homogeen en bestendig is .  4 . De toegelaten rassen worden regelmatig officieel gecontroleerd . Indien aan een van de voorwaarden voor de toelating tot goedkeuring niet meer wordt voldaan , wordt de toelating ingetrokken en het ras van de lijst geschrapt .  5 . De lijst en de verschillende wijzigingen ervan worden onverwijld ter kennis gebracht van de Commissie , die de andere Lid-Staten daarvan in kennis stelt .  Artikel 7  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat bij de uitoefening van de controle van de rassen , bij het onderzoek van het zaad met het oog op de goedkeuring en bij het onderzoek van het handelszaad , de bemonstering officieel geschiedt volgens geschikte methoden .  2 . Bij het onderzoek van het zaad voor de goedkeuring en bij het onderzoek van het handelszaad geschiedt de bemonstering uit homogene partijen ; het maximumgewicht van een partij en het minimumgewicht van een monster worden in bijlage III vermeld .  Artikel 8  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat basiszaad , gecertificeerd zaad en handelszaad slechts in de handel gebracht mogen worden in voldoende homogene leveranties en in een gesloten verpakking , die overeenkomstig de artikelen 9 en 10 is voorzien van een sluitingssysteem en een aanduiding .  2 . De Lid-Staten mogen afwijkingen van lid 1 voorzien voor het in de handel brengen van kleine hoeveelheden ten behoeve van de laatste gebruiker , voor wat betreft verpakking , sluitingssysteem en aanduiding .  Artikel 9  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat de verpakkingen van basiszaad , gecertificeerd zaad en handelszaad officieel zodanig worden gesloten dat bij het openen van de verpakking het sluitingssysteem wordt verbroken en niet meer opnieuw kan worden aangebracht .  2 . Een nieuwe sluiting mag slechts officieel geschieden . In dat geval wordt op het in artikel 10 , lid 1 , voorgeschreven etiket ook melding gemaakt van de nieuwe sluiting , van de datum daarvan en van de dienst die de nieuwe sluiting heeft verricht .  Artikel 10  1 . De Lid-Staten schrijven voor dat de verpakkingen van basiszaad , gecertificeerd zaad en handelszaad  a ) aan de buitenkant worden voorzien van een officieel etiket dat beantwoordt aan de vereisten van bijlage IV en gesteld is in een van de officiële talen van de Gemeenschap ; dit etiket wordt vastgehecht door middel van het officiële sluitingssysteem ; de kleur van het etiket is wit voor het basiszaad , blauw voor het gecertificeerd zaad van de eerste vermeerdering vanaf het basiszaad , rood voor het gecertificeerde zaad van de volgende vermeerderingen vanaf het basiszaad en donkergeel voor het handelszaad ; voor de handel tussen de Lid-Staten vermeldt het etiket de datum van de officiële sluiting ; indien , in het geval bedoeld in artikel 4 , sub a ) , het basiszaad en het gecertificeerde zaad niet voldoen aan de in bijlage II opgesomde voorwaarden met betrekking tot de kiemkracht wordt dit op het etiket vermeld ;  b ) binnenin een officieel certificaat bevatten in de kleur van het etiket waarop de in bijlage IV voor het etiket voorgeschreven gegevens vermeld staan ; dit certificaat is niet vereist , wanneer deze gegevens onuitwisbaar op de verpakking zijn gedrukt .  2 . De Lid-Staten mogen :  a ) voorschrijven dat het etiket in elk geval de datum van de officiële sluiting vermeldt ;  b ) afwijkingen van het bepaalde in lid 1 voorzien voor kleine verpakkingen .  Artikel 11  De Lid-Staten behouden het recht om voor te schrijven dat de verpakkingen van basiszaad , gecertificeerd zaad of handelszaad van eigen produktie of ingevoerd , met het oog op het in de handel brengen op hun grondgebied in andere dan de in artikel 4 bedoelde gevallen van een etiket van de leverancier worden voorzien .  Artikel 12  De Lid-Staten schrijven voor dat , in geval van een chemische behandeling van het basiszaad , het gecertificeerde zaad of het handelszaad , hiervan op het officiële etiket dan wel op een etiket van de leverancier , alsmede op of in de verpakking melding wordt gemaakt .  Artikel 13  1 . De Lid-Staten mogen toestaan dat zaad van groenvoedergewassen in de handel wordt gebracht in mengsels van zaden van verschillende geslachten en soorten groenvoedergewassen of met zaden van gewassen die geen groenvoedergewassen zijn in de zin van deze richtlijn , voor zover de samenstellende delen van het mengsel v}}r de menging voldoen aan de regels voor het in de handel brengen , die op hen van toepassing zijn .  2 . De artikel 8 , 9 en 11 zijn van toepassing , alsmede artikel 10 , met dien verstande dat voor mengsels het etiket groen is .  Artikel 14  1 . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat het basiszaad en het gecertificeerde zaad dat overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn officieel werd goedgekeurd en waarvan de verpakking officieel van een aanduiding werd voorzien en gesloten , alsmede het handelszaad waarvan de verpakking overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn officieel van een aanduiding werd voorzien en gesloten , slechts worden onderworpen aan de beperkingen voor het in de handel brengen bij deze richtlijn voorzien met betrekking tot de eigenschappen van het zaad , het onderzoek , de aanduiding en de sluiting .  2 . De Lid-Staten mogen :  a ) voorschrijven , voor zover de door de Commissie krachtens artikel 3 , lid 3 , vastgestelde bepalingen niet in werking zijn getreden , dat zaden van andere geslachten en soorten groenvoedergewassen dan die welke worden opgesomd in artikel 3 , lid 1 , met ingang van bepaalde data slechts in de handel mogen worden gebracht , indien het zaad betreft , dat officieel is goedgekeurd als basiszaad of gecertificeerd zaad ;  b ) bepalingen vaststellen betreffende een maximumvochtgehalte dat voor het in de handel brengen wordt toegestaan ;  c ) het in de handel brengen van gecertificeerd zaad van groenvoedergewassen beperken tot de zaden van de eerste vermeerdering vanaf het basiszaad ;  d ) het in de handel brengen van zaad van groenvoedergewassen beperken tot rassen die voorkomen op een nationale lijst die is gebaseerd op de cultuur - en gebruikswaarde voor hun grondgebied , tot het moment waarop een gemeenschappelijke rassenlijst kan worden toegepast , met dien verstande dat deze toepassing uiterlijk op 1 januari 1970 moet plaatsvinden ; voor opneming in bedoelde lijst gelden voor de rassen afkomstig uit andere Lid-Staten dezelfde voorwaarden als voor de nationale rassen .  Artikel 15  De Lid-Staten schrijven voor dat zaad van groenvoedergewassen dat rechtstreeks afkomstig is van basiszaad dat in een Lid-Staat is goedgekeurd en in een andere Lid-Staat of in een derde land is geoogst , gelijkwaardig is aan gecertificeerd zaad van de eerste vermeerdering vanaf het basiszaad dat geoogst is in de staat waar het basiszaad werd gewonnen , indien dit zaad van groenvoedergewassen op het vermeerderingsperceel werd onderworpen aan een veldkeuring die voldoet aan de in bijlage I opgesomde voorwaarden en indien bij een officieel onderzoek is vastgesteld dat het zaad voldoet aan de voorwaarden die in bijlage II voor gecertificeerd zaad zijn gesteld .  Artikel 16  1 . Op voorstel van de Commissie stelt de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen vast :  a ) of , in het geval bedoeld in artikel 15 , de veldkeuring in een derde land voldoet aan de in bijlage I opgesomde voorwaarden ;  b ) of het in een derde land geoogste zaad van groenvoedergewassen dat dezelfde waarborgen biedt ten aanzien van de eigenschappen daarvan , alsmede van de toepassing van de maatregelen betreffende het onderzoek , de verzekering van de identiteit , de aanduiding en de controle , in dit opzicht gelijkwaardig is aan basiszaad , gecertificeerd zaad of handelszaad dat in de Gemeenschap is geoogst en beantwoordt aan de bepalingen van deze richtlijn .  2 . Totdat de Raad zich overeenkomstig lid 1 heeft uitgesproken , mogen de Lid-Staten zelf de in dat lid bedoelde vaststellingen verrichten . Dit recht vervalt op 1 juli 1969 .  Artikel 17  1 . Ten einde tijdelijke moeilijkheden op te heffen die zich bij de algemene voorziening met basiszaad , gecertificeerd zaad of handelszaad van groenvoedergewassen in ten minste één Lid-Staat voordoen en die niet binnen de Gemeenschap kunnen worden overwonnen , verleent de Commissie overeenkomstig de procedure van artikel 21 machtiging aan één of meer Lid-Staten om voor een door haar vast te stellen tijdvak zaad van een categorie waaraan minder strenge eisen zijn gesteld , tot de handel toe te laten .  2 . Wanneer het een categorie zaad van een bepaald ras betreft , is het officiële etiket het etiket dat voor de overeenkomstige categorie is vastgesteld en in alle andere gevallen het etiket dat voor handelszaad is vastgesteld . In elk geval wordt op het etiket vermeld dat het zaad betreft dat tot een categorie behoort waaraan minder strenge eisen zijn gesteld .  Artikel 18  Deze richtlijn geldt niet voor zaad van groenvoedergewassen waarvan is aangetoond dat het is bestemd voor uitvoer naar derde landen .  Artikel 19  De Lid-Staten treffen alle dienstige maatregelen om ten minste door steekproeven officieel te kunnen nagaan of het in de handel gebrachte zaad van groenvoedergewassen beantwoordt aan de in deze richtlijn vervatte voorwaarden .  Artikel 20  1 . Binnen de Gemeenschap worden communautaire vergelijkingsvelden aangelegd waarop ieder jaar een nacontrole door middel van steekproefsgewijs genomen monsters van gecertificeerd zaad van groenvoedergewassen wordt verricht ; deze velden worden beoordeeld door het in artikel 21 bedoelde comité .  2 . In een eerste fase is het vergelijkend onderzoek bedoeld voor de harmonisatie van de technische keuringsmethoden , ten einde gelijkwaardigheid van de resultaten te bereiken . Zodra dit doel is bereikt , wordt over het vergelijkend onderzoek jaarlijks een verslag opgemaakt dat vertrouwelijk aan de Lid-Staten en aan de Commissie wordt toegezonden . De Commissie stelt overeenkomstig de procedure van artikel 21 de datum vast , waarop het verslag voor de eerste maal wordt opgemaakt .  3 . De Commissie stelt overeenkomstig de procedure van artikel 21 de bepalingen vast die nodig zijn voor de uitvoering van het vergelijkend onderzoek . Zaad van groenvoedergewassen dat in derde landen is geoogst , kan eveneens bij het vergelijkend onderzoek worden betrokken .  Artikel 21  1 . In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure , leidt de voorzitter deze procedure in bij het bij besluit van de Raad van 14 juni 1966 ( 1 ) ingestelde permanent comité voor teeltmateriaal voor land - , tuin - en bosbouw , hierna genoemd het " comité " , hetzij op zijn initiatief , hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  2 . In het comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De voorzitter neemt geen deel aan de stemming .  3 . De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen . Het comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie der aan een onderzoek onderworpen vraagstukken . Het comité spreekt zich uit met een meerderheid van twaalf stemmen .   ( 1 ) Zie blz . 2289/66 van dit Publikatieblad .  4 . De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn . Indien echter deze maatregelen niet in overeenstemming zijn met het door het comité uitgebrachte advies , worden zij door de Commissie onverwijld ter kennis van de Raad gebracht ; in dat geval kan de Commissie de toepassing van de maatregelen waartoe zij heeft besloten tot ten hoogste één maand na deze kennisgeving uitstellen .  De Raad kan binnen een maand met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andersluidend besluit nemen .  Artikel 22  Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de bepalingen van de nationale wetgevingen die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van het leven en de gezondheid van personen , dieren of planten , of van de bescherming van de industriële of commerciële eigendom .  Artikel 23  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om het bepaalde in artikel 14 , lid 1 , uiterlijk op 1 juli 1968 en de overige bepalingen van deze richtlijn en van de bijlagen daarvan uiterlijk op 1 juli 1969 ten uitvoer te leggen . Zij stellen daarvan de Commissie onmiddellijk in kennis .  Artikel 24  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 14 juni 1966 .  Voor de Raad  De Voorzitter  P . WERNER  BIJLAGE I  Voorwaarden voor goedkeuring ten aanzien van het gewas  1 . Het gewas moet voldoende rasecht en raszuiver zijn .  2 . Er dient v}}r elke zaadoogst ten minste één officiële veldkeuring plaats te vinden .  3 . De staat waarin het vermeerderingsveld zich bevindt en de stand van het gewas moeten een voldoende controle van de rasechtheid en de raszuiverheid mogelijk maken .  4 . Op het vermeerderingsveld mag geen voorvrucht zijn verbouwd die ongeschikt is voor de teelt van zaad van de betreffende soort en het betreffende ras .  5 . Bij kruisbestuivende soorten moet de minimumafstand tot dicht in de buurt liggende gewassen van andere rassen van dezelfde soort , tot gewassen van hetzelfde ras met sterke degeneratieverschijnselen en tot gewassen van verwante soorten die tot ongewenste vreemdbestuiving kunnen leiden , het volgende bedragen :   * Vermeerderingsvelden   * tot 2 ha * meer dan 2 ha  a ) zaad bestemd voor vermeerdering * 200 m * 100 m  b ) zaad bestemd voor de voortbrenging van  groenvoedergewassen * 100 m * 50 m  Deze afstanden behoeven niet in acht genomen te worden wanneer er voldoende bescherming tegen ongewenste vreemdbestuiving aanwezig is .  BIJLAGE II  Voorwaarden waaraan het zaad moet voldoen  I . GECERTIFICEERD ZAAD  1 . Het zaad moet voldoende rasecht en raszuiver zijn .  2 . De aanwezigheid van ziekten die de waarde voor het gebruik als zaad verminderen , moet zoveel mogelijk beperkt zijn .  3 . Het zaad moet bovendien aan de volgende voorwaarden voldoen :  A . Normen :   * Minimum * Maximum -   * * * Minimum -   * mechanische * bestanddeel   * * * kiemkracht   * zuiverheid * onkruidzaden  Soorten   * ( % van het * ( % van het * ( % zuiver   * gewicht ) * gewicht ) * zaad )  a ) Grassen  Agrostis alba * 90 * 1 * 80  Agrostis al . spec . * 90 * 1 * 75  Alopecurus pratensis L . * 75 * 1,5 * 70  Arrhenatherum elatius ( L . )  J . et C . Presl . * 90 * 1 * 80  Dactylis glomerata L . * 90 * 1 * 80  Festuca arundinacea Schreb . * 95 * 1 * 80  Festuca ovina L . * 85 * 1 * 75  Festuca pratensis Huds . * 95 * 1 * 80  Festuca rubra L . * 90 * 1 * 75  Lolium multiflorum esp . italicum * 96 * 1 * 75  Lolium al . spec . * 96 * 1 * 80  Phleum pratense L . * 95 * 0,5 * 80  Poa spec . * 85 * 1 * 75  Trisetum flavescens ( L . )  Pal . Beauv . * 75 * 1 * 70   * * * * Maximum -   * Minimum * Maximum -   * * * Minimum - * bestanddeel   * mechanische * bestanddeel   * * * kiemkracht * hardschalige   * zuiverheid * onkruidzaden  Soorten * * * * zaden   * ( % van het * ( % van het * ( % zuiver * ( % zuiver   * gewicht ) * gewicht ) * zaad ) * zaad )  b ) Vlinderbloemigen  Lotus corniculatus L . * 95 * 0,8 * 75 * 40  Lupinus spec . * 98 * 0,1 * 80 * 20  Medicago lupulina L . * 97 * 0,8 * 80 * 20  Medicago sativa L . * 97 * 0,5 * 80 * 40  Medicago varia Martyn * 97 * 0,5 * 80 * 40  Onobrychis sativa L . * 95 * 1,5 * 75 * 20  Pisum arvense L . * 97 * 0,1 * 80 * _Trifolium hybridum L . * 97 * 0,5 * 80 * 20  Trifolium incarnatum L . * 97 * 0,5 * 80 * 20  Trifolium pratense L . * 97 * 0,5 * 80 * 20  Trifolium repens var .  giganteum * 97 * 0,5 * 80 * 40  Trifolium repens L . * 97 * 0,8 * 80 * 20  Vicia faba * 97 * 0,1 * 85 * 20  Vicia al . spec . * 97 * 0,5 * 85 * 20  B . Opmerkingen :  a ) Hardschalige zaden worden tot aan het aangegeven maximum-percentage beschouwd als kiemkrachtige zaden .  b ) Alle na voorbehandeling niet gekiemde verse en gezonde zaden worden beschouwd als gekiemde zaden .  c ) Het zaad moet vrij zijn van Avena fatua en Cuscuta ; één zaad van Avena fatua of Cuscuta in een monster van 100 gram geldt echter niet als onzuiverheid , wanneer een tweede monster van 200 gram vrij is van Avena fatua of Cuscuta .  d ) Het gewichtspercentage aan zaden van Alopecurus myosuroïdes mag 0,3 van het gewicht niet overschrijden .  e ) Het gewichtspercentage zaad van andere cultuurplanten mag niet meer bedragen dan 1 ; voor een Poa-soort geldt een gewichtspercentage van 1 aan zaden van andere Poasoorten niet als onzuiverheid .  C . Bijzonderheden voor Lupinus spec . :  a ) Het percentage zaden van een andere kleur mag niet meer bedragen dan 1 .  b ) Het percentage bittere zaden in bitterstofarme lupinerassen mag niet meer bedragen dan :  3 voor het gecertificeerde zaad van de eerste vermeerdering vanaf het basiszaad ,  5 voor het gecertificeerde zaad van de volgende vermeerderingen vanaf het basiszaad .  II . BASISZAAD  Voor basiszaad gelden de voorwaarden , genoemd onder I , voor zover in het hiernavolgende niet anders is bepaald :  1 . Het gewichtspercentage aan zaden van andere gewassen mag niet meer bedragen dan 0,2 ; hiervan is een percentage zaden van andere cultuurplanten en een percentage onkruidzaden toegestaan van 0,1 van elk van beide .  2 . Het aantal zaden van Alopecurus myosuroïdes mag in een monster van 25 gram niet meer bedragen dan 5 .  3 . Lupinus spec . : het percentage bittere zaden in bitterstofarme lupine mag niet meer bedragen dan 1 .  III . HANDELSZAAD  Voor handelszaad gelden de voorwaarden , genoemd onder I , sub 2 en 3 , voor zover in het hiernavolgende niet anders is bepaald :  1 . Het gewichtspercentage aan zaden van andere cultuurplanten mag niet meer bedragen dan 3 .  2 . Voor een Poa-soort geldt een percentage van 3 aan zaad van andere Poa-soorten niet als onzuiverheid .  3 . Voor een Vicia-soort geldt een totaal percentage van 6 aan zaden van Vicia pannonica , Vicia villosa en aanverwante cultuursoorten niet als onzuiverheid .  4 . Lupinus spec . :  a ) het percentage aan zaden van een andere kleur mag niet meer dan 2 bedragen ,  b ) het percentage aan bittere zaden bij bitterstofarme lupinen mag niet meer bedragen dan 5 .  BIJLAGE III   * Maximumgewicht * Minimumgewicht   * van een partij * van een monster  1 . Zaad van de grootte van tarwekorrels en groter * 20 ton * 500 gram  2 . Kleiner zaad * 10 ton * 300 gram  BIJLAGE IV  Etiket  A . Te vermelden gegevens  a ) Voor basiszaad en gecertificeerd zaad :  1 . " Zaad goedgekeurd overeenkomstig de voorschriften van de Europese Economische Gemeenschap "  2 . Keuringsdienst en Lid-Staat  3 . Partijnummer  4 . Soort  5 . Ras  6 . Categorie  7 . Producerend land  8 . Opgegeven netto - en brutogewicht  9 . Voor gecertificeerd zaad van de tweede en volgende vermeerderingen vanaf het basiszaad , de vermelding : het aantal generaties vanaf het basiszaad .  b ) Voor handelszaad :  1 . " Handelszaad ( niet naar het ras goedgekeurd ) "  2 . Dienst die het onderzoek heeft verricht en Lid-Staat  3 . Partijnummer  4 . Soort ( 1 )  5 . Teeltgebied  6 . Opgegeven netto - of brutogewicht  c ) Voor zaadmengsels :  1 . " Zaadmengsel voor ... "   ( gebruiksdoeleinden )  2 . Dienst die de sluiting heeft verricht en Lid-Staat  3 . Partijnummer  4 . Soort , categorie , ras , alsmede producerend land of , indien het handelszaad betreft , teeltgebied van de samenstellende bestanddelen en hun gewichtsverhouding  5 . Opgegeven netto - of brutogewicht .  B . Minimumafmetingen  110 mm maal 67 mm .   ( 1 ) Voor lupinen voorts vermelden of het gaat om bittere of bitterstofarme lupinen .


title: Richtlijn 2006/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van  18 januari 2006  betreffende het gebruik van gehuurde voertuigen zonder bestuurder voor het vervoer van goederen over de weg (gecodificeerde versie)   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               4.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 33/82

      RICHTLIJN 2006/1/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 18 januari 2006
   betreffende het gebruik van gehuurde voertuigen zonder bestuurder voor het vervoer van goederen over de weg
   (gecodificeerde versie)
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 71,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio’s,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 84/647/EEG van de Raad van 19 december 1984 betreffende het gebruik van gehuurde voertuigen zonder bestuurder voor het vervoer van goederen over de weg (3) is ingrijpend gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze verordening te worden overgegaan.

               (2)

               Macro-economisch gezien, gaat het gebruik van gehuurde voertuigen in bepaalde omstandigheden de verspilling van productiefactoren tegen en maakt het aldus een optimale allocatie van de middelen mogelijk.

               (3)

               Micro-economisch gezien, verleent deze mogelijkheid de organisatie van het goederenvervoer een zekere soepelheid en verhoogt zij op die manier de productiviteit van de ondernemingen.

               (4)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, vervatte termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

               a)

               „voertuig”: een motorvoertuig, aanhangwagen, oplegger of samenstel van voertuigen, uitsluitend bestemd voor het goederenvervoer;

               b)

               „gehuurd voertuig”: elk voertuig dat, ingevolge de overeenkomst met het bedrijf dat het voertuig beschikbaar stelt, tegen vergoeding en voor een bepaalde tijd ter beschikking is gesteld van een onderneming die voor rekening van derden of voor eigen rekening goederenvervoer over de weg verricht.

         Artikel 2
   1.   Elke lidstaat staat op zijn grondgebied, voor het vervoer tussen lidstaten, het gebruik toe van voertuigen die zijn gehuurd door op het grondgebied van een andere lidstaat gevestigde ondernemingen, op voorwaarde dat:

               a)

               het voertuig overeenkomstig de wetgeving in laatstgenoemde lidstaat is ingeschreven of in het verkeer is gebracht;

               b)

               de overeenkomst alleen betrekking heeft op de terbeschikkingstelling van een voertuig zonder bestuurder en niet vergezeld gaat van een arbeidsovereenkomst, gesloten met hetzelfde bedrijf inzake een bestuurder of een bijrijder;

               c)

               het gehuurde voertuig voor de duur van de huurovereenkomst uitsluitend ter beschikking staat van de onderneming die het voertuig gebruikt;

               d)

               het gehuurde voertuig wordt bestuurd door personeel van de onderneming die het voertuig gebruikt.

         2.   Aan de hand van de onderstaande bewijsstukken, die in het voertuig aanwezig moeten zijn, moet worden aangetoond dat aan de in lid 1, onder a) tot en met d), genoemde voorwaarden is voldaan:

               a)

               de huurovereenkomst, of een voor eensluidend gewaarmerkt uittreksel daaruit, met onder meer de naam van de verhuurder, de naam van de huurder, de datum en de duur van de overeenkomst, alsmede de identificatie van het voertuig;

               b)

               indien de huurder niet zelf de bestuurder is, de arbeidsovereenkomst van de bestuurder, of een voor eensluidend gewaarmerkt uittreksel daaruit, met onder meer de naam van de werkgever, de naam van de werknemer, de datum en de duur van de arbeidsovereenkomst, dan wel een recent loonstrookje.

         In voorkomend geval mogen de onder a) en b) genoemde bewijsstukken worden vervangen door een gelijkwaardig document, dat door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat wordt afgegeven.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat hun ondernemingen, voor het goederenvervoer over de weg, gehuurde voertuigen die overeenkomstig de wetgeving in hun land zijn ingeschreven of in het verkeer zijn gebracht, onder dezelfde voorwaarden kunnen gebruiken als voertuigen die hun eigendom zijn, mits aan de in artikel 2 gestelde voorwaarden is voldaan.
   2.   De lidstaten kunnen het vervoer voor eigen rekening dat wordt verricht door voertuigen met een toegestaan totaalgewicht van meer dan 6 ton, van de bepalingen van lid 1 uitsluiten.
   Artikel 4
   Deze richtlijn laat onverlet de voorschriften van een lidstaat die voor het gebruik van gehuurde voertuigen minder beperkende voorwaarden behelzen dan de in artikel 2 en 3 genoemde.
   Artikel 5
   Onverminderd het bepaalde in de artikelen 2 en 3 doet deze richtlijn geen afbreuk aan de toepassing van de regels inzake:

               a)

               de marktordening voor het goederenvervoer over de weg voor rekening van derden en voor eigen rekening, met name de regels inzake de toegang tot de markt en de contingentering van de vervoerscapaciteit;

               b)

               de vervoerprijzen en -voorwaarden in de sector goederenvervoer over de weg;

               c)

               de huurprijsvorming;

               d)

               de invoer van voertuigen;

               e)

               de voorwaarden voor de toegang tot de werkzaamheid of het beroep van verhuurder van wegvoertuigen.

         Artikel 6
   Richtlijn 84/647/EEG wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor de omzetting in nationaal recht.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 7
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 8
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 18 januari 2006.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         H. WINKLER

      (1)  PB C 108 E van 30.4.2004, blz. 56.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 10 februari 2004 (PB C 97 E van 22.4.2004, blz. 66) en besluit van de Raad van 8 december 2005.

      (3)  PB L 335 van 22.12.1984, blz. 72. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 90/398/EEG (PB L 202 van 31.7.1990, blz. 46).

      (4)  Zie bijlage I, deel A.

      BIJLAGE I
      Deel A
      Ingetrokken richtlijn met de wijziging ervan

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn 84/647/EEG van de Raad

                  (PB L 335 van 22.12.1984, blz. 72)

                  Richtlijn 90/398/EEG van de Raad

                  (PB L 202 van 31.7.1990, blz. 46)

            Deel B
      Termijnen voor omzetting in nationaal recht

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  Richtlijn 84/647/EEG

                  30 juni 1986

                  Richtlijn 90/398/EEG

                  31 december 1990

      BIJLAGE II
      Concordantietabel

                  Richtlijn 84/647/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1, aanhef

                  Artikel 1, aanhef

                  Artikel 1, eerste streepje

                  Artikel 1, onder a)

                  Artikel 1, tweede streepje

                  Artikel 1, onder b)

                  Artikel 2, aanhef

                  Artikel 2, lid 1, aanhef

                  Artikel 2, punten 1 tot en met 4

                  Artikel 2, lid 1, onder a) tot en met d)

                  Artikel 2, punt 5, eerste alinea, aanhef

                  Artikel 2, lid 2, eerste alinea, aanhef

                  Artikel 2, punt 5, eerste alinea, onder a) en b)

                  Artikel 2, lid 2, eerste alinea, onder a) en b)

                  Artikel 2, punt 5, tweede alinea

                  Artikel 2, lid 2, tweede alinea

                  Artikel 3

                  Artikel 3

                  Artikel 4, lid 1

                  Artikel 4

                  Artikel 5, aanhef

                  Artikel 5, aanhef

                  Artikel 5, eerste streepje

                  Artikel 5, onder a)

                  Artikel 5, tweede streepje

                  Artikel 5, onder b)

                  Artikel 5, derde streepje

                  Artikel 5, onder c)

                  Artikel 5, vierde streepje

                  Artikel 5, onder d)

                  Artikel 5, vijfde streepje

                  Artikel 5, onder e)

                  Artikel 6

                  —

                  Artikel 7

                  —

                  Artikel 8

                  —

                  —

                  Artikel 6

                  —

                  Artikel 7

                  Artikel 9

                  Artikel 8

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II


Avis juridique important

|

31991L0157

Richtlijn 91/157/EEG van de Raad van 18 maart 1991 inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten

Publicatieblad Nr. L 078 van 26/03/1991 blz. 0038 - 0041 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 10 blz. 0072  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 10 blz. 0072

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 18 maart 1991  inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten  ( 91/157/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ),  In samenwerking met het Europese Parlement ( 2 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ),  Overwegende dat een dispariteit tussen door de Lid-Staten genomen wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen op het gebied van de verwijdering van batterijen en accu's belemmeringen voor het communautaire handelsverkeer en concurrentiedistorsies kan  veroorzaken en daardoor rechtstreeks van invloed kan zijn op de instelling en de werking van de interne markt; dat onderlinge aanpassing van de wetgevingen op dit gebied derhalve noodzakelijk is;  Overwegende dat in artikel 2, lid 2, van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen ( 4 ), gewijzigd bij Richtlijn 91/156/EEG ( 5 ), is bepaald dat de bijzondere of aanvullende specifieke bepalingen voor het beheer van  bepaalde categorieën afvalstoffen in bijzondere richtlijnen worden vastgesteld;  Overwegende dat de doelstellingen en beginselen van het milieubeleid in de Gemeenschap die op de grondslag van de in artikel 130 R, leden 1 en 2, van het Verdrag vervatte beginselen in de milieuactieprogramma's zijn vastgelegd onder meer zijn gericht op  het voorkomen, verminderen en zelfs beëindigen van verontreiniging, alsmede op het verantwoord beheer van de grondstoffenreserves, daarbij mede uitgaande van het beginsel  "de vervuiler betaalt";  Overwegende dat voor het bereiken van deze doelstellingen het in de handel brengen van bepaalde batterijen en accu's dient te worden verboden op grond van het gehalte van de daarin aanwezige gevaarlijke stoffen;  Overwegende dat de Lid-Staten, om de nuttige toepassing en gecontroleerde verwijdering van gebruikte batterijen en accu's te waarborgen, maatregelen moeten nemen met het oog op het aanbrengen van merktekens en de gescheiden inzameling;  Overwegende dat inzameling en recycling van gebruikte batterijen en accu's verspilling van grondstoffen kunnen helpen voorkomen;  Overwegende dat apparaten met vast ingebouwde batterijen of accu's bij hun verwijdering gevaar voor het milieu kunnen opleveren; dat de Lid-Staten daarom passende maatregelen dienen te nemen;  Overwegende dat voor het bereiken van de verschillende hierboven genoemde doelstellingen in de Lid-Staten programma's dienen te worden opgesteld; dat de Commissie van deze programma's en van getroffen specifieke maatregelen op de hoogte dient te worden  gebracht;  Overwegende dat het toepassen van economische instrumenten, zoals het opzetten van een statiegeldregeling, gescheiden inzameling en recycling van gebruikte batterijen en accu's kan stimuleren;  Overwegende dat de consumenten dienen te worden voorgelicht op dit gebied;  Overwegende dat dient te worden voorzien in passende procedures om de tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze richtlijn, en met name van het systeem voor het aanbrengen van merktekens, te waarborgen en om de aanpassing van de richtlijn aan de  wetenschappelijke en technische vooruitgang te vergemakkelijken; dat het in artikel 18 van Richtlijn 75/442/EEG bedoelde comité de Commissie bij deze taken dient bij te staan,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn heeft onderlinge aanpassing ten doel van de wetgevingen van de Lid-Staten met betrekking tot de nuttige toepassing en gecontroleerde verwijdering van gebruikte batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen bevatten zoals  aangegeven in bijlage I .  Artikel 2  In deze richtlijn wordt verstaan onder :  a ) batterij of accu : een bron van door rechtstreekse omzetting van chemische energie verkregen elektrische energie, bestaande uit een of meer van de in bijlage I genoemde primaire ( niet-oplaadbare ) batterijen of secundaire ( oplaadbare ) cellen;  b ) gebruikte batterij of gebruikte accu : een batterij of accu die niet opnieuw kan worden gebruikt en die bestemd is om nuttig te worden toegepast of te worden verwijderd;  c ) verwijdering : alle handelingen van bijlage II A bij Richtlijn 75/442/EEG voor zover die op batterijen en accu's van toepassing zijn;  d ) nuttige toepassing : alle handelingen van bijlage II B van Richtlijn 75/442/EEG voor zover die op batterijen en accu's van toepassing zijn;  e ) inzameling : het ophalen, sorteren en/of samenvoegen van gebruikte batterijen en accu's;  f ) statiegeldregeling : regeling waarbij de koper, bij de aankoop van batterijen of accu's, aan de verkoper een bedrag betaalt dat hem bij teruggave van de gebruikte batterijen of gebruikte accu's wordt terugbetaald .  Artikel 3  1 . De Lid-Staten verbieden met ingang van 1 januari 1993 het in de handel brengen van :  - alkali-mangaanbatterijen voor langdurig gebruik in extreme omstandigheden ( b.v . temperaturen onder 0 °C of boven 50 °C, onderhevig aan schokken ), bevattende meer dan 0,05 gewichtsprocent kwik;  - alle andere alkali-mangaanbatterijen bevattende meer dan 0,025 gewichtsprocent kwik .  Alkali-mangaanknoopcellen en batterijen die uit knoopcellen zijn samengesteld, zijn van dit verbod uitgezonderd .  2 . De bepalingen van lid 1 worden opgenomen in bijlage I van Richtlijn 76/769/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de beperking van het op de  markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten ( 6 ), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 85/610/EEG ( 7 ).  Artikel 4  1 . In het kader van de in artikel 6 bedoelde programma's nemen de Lid-Staten passende maatregelen opdat gebruikte batterijen en accu's gescheiden worden ingezameld met het oog op de nuttige toepassing of verwijdering ervan .  2 . Daartoe zorgen de Lid-Staten ervoor dat batterijen en accu's en, in voorkomend geval, de toestellen waar deze batterijen of accu's zijn ingebouwd worden voorzien van een passend merkteken .  Het merkteken moet aanwijzingen bevatten over de volgende punten :  - gescheiden inzameling,  - in voorkomend geval, recycling,  - de hoeveelheid zware metalen .  3 . De Commissie stelt, volgens de procedure van artikel 10, de nadere bijzonderheden van het merktekenstelsel op . Deze bijzonderheden worden bekendgemaakt in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen .  Artikel 5  De Lid-Staten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat batterijen en accu's slechts in apparaten worden ingebouwd, indien zij, na gebruik, daaruit gemakkelijk door de consument kunnen worden weggenomen .  Deze maatregelen treden in werking op 1 januari 1994 .  Dit artikel geldt niet voor de in bijlage II opgenomen categorieën apparaten .  Artikel 6  De Lid-Staten stellen programma's op ter verwezenlijking van de volgende doelstellingen :  - vermindering van de hoeveelheid zware metalen in batterijen en accu's;  - bevordering van het in de handel brengen van batterijen en accu's die een geringere hoeveelheid gevaarlijke stoffen en/of minder verontreinigende stoffen bevatten;  - geleidelijke vermindering in het huisvuil van de hoeveelheid onder bijlage I vallende gebruikte batterijen en accu's;  - bevordering van het onderzoek naar de vermindering van de hoeveelheid gevaarlijke stoffen in batterijen en accu's en naar de vervanging hiervan door andere, minder verontreinigende stoffen, alsmede naar methoden voor recycling ervan;  - gescheiden verwijdering van gebruikte batterijen en gebruikte accu's die onder bijlage I vallen .  De programma's worden voor de eerste maal vastgesteld voor een op 18 maart 1993 aanvangende periode van vier jaar . Zij moeten uiterlijk 17 september 1992 bij de Commissie worden ingediend .  De programma's worden regelmatig, ten minste om de vier jaar, opnieuw bezien en bijgesteld in het licht van met name de vooruitgang van de techniek, de toestand van de economie en die van het milieu . De gewijzigde programma's moeten tijdig aan de  Commissie worden overgelegd .  Artikel 7  1 . De Lid-Staten zien erop toe dat de gescheiden inzameling en in voorkomend geval de invoering van een statiegeldregeling, doeltreffend worden georganiseerd . Ten einde recycling aan te moedigen kunnen de Lid-Staten bovendien maatregelen  invoeren bij voorbeeld in de vorm van economische instrumenten . Deze maatregelen moeten worden ingevoerd na overleg met de betrokken partijen, dienen te berusten op deugdelijke ecologische en economische criteria en mogen geen concurrentiedistorsies  meebrengen .  2 . Bij de toezending van de in artikel 6 bedoelde programma's stellen de Lid-Staten de Commissie in kennis van de door hen krachtens lid 1 genomen maatregelen .  Artikel 8  In het kader van de in artikel 6 bedoelde programma's nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen opdat de consument uitgebreid wordt voorgelicht over :  a ) de gevaren van ongecontroleerde verwijdering van gebruikte batterijen en accu's;  b ) de merktekens op batterijen en accu's, alsmede op apparaten met vast ingebouwde batterijen of accu's;  c ) de wijze waarop vast ingebouwde batterijen of accu's uit een apparaat worden genomen .  Artikel 9  De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van onder deze richtlijn vallende en aan de bepalingen ervan beantwoordende batterijen en accu's niet belemmeren, verbieden of beperken .  Artikel 10  De Commissie past de inhoud van de artikelen 3, 4 en 5 alsmede van de bijlagen I en II aan de technische vooruitgang aan, overeenkomstig de procedure van artikel 18 van Richtlijn 75/442/EEG .  Artikel 11  1 . De Lid-Staten treffen de maatregelen die nodig zijn om vóór 18 september 1992 aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  2 . De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen . De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan in kennis .  Artikel 12  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten . Gedaan te Brussel, 18 maart 1991 . Voor de Raad  De Voorzitter  A . BODRY  ( 1 ) PB nr . C 6 van 7 . 1 . 1989, blz . 3, en PB nr . C 11 van 17 . 1 . 1990, blz . 6 . ( 2 ) PB nr . C 158 van 26 . 6 . 1989, blz . 209, en PB nr . C 19 van 28 . 1 . 1991 . ( 3 ) PB nr . C 194 van 31 . 7 . 1989, blz . 21 . ( 4 ) PB nr . L 194 van 25 . 7 . 1975, blz . 47 .  ( 5 ) Zie bladzijde 32 van dit Publikatieblad . ( 6 ) PB nr. L 262 van 27 . 9 . 1976, blz . 201 . ( 7 ) PB nr . L 375 van 31 . 12 . 1985, blz . 1 .    BIJLAGE I  BATTERIJEN EN ACCU'S DIE ONDER DE RICHTLIJN VALLEN  1 . De batterijen en accu's die vanaf de in artikel 11, lid 1, vastgestelde datum in de handel worden gebracht, en die :  - meer dan 25 mg kwik bevatten per batterij of accu, met uitzondering van alkali-mangaanbatterijen;  - meer dan 0,025 gewichtsprocent cadmium bevatten;  - meer dan 0,4 gewichtsprocent lood bevatten .  2 . Alkali-mangaanbatterijen die meer dan 0,025 gewichtsprocent kwik bevatten en die vanaf de in artikel 11, lid 1, vastgestelde datum in de handel worden gebracht .   BIJLAGE II  LIJST VAN DE CATEGORIEËN APPARATEN DIE ZIJN UITGESLOTEN VAN DE WERKINGSSFEER VAN ARTIKEL 5  1 . Apparaten waarvan de batterijen zijn vastgesoldeerd of met andere middelen zijn vastgemaakt aan contactpunten met het oog op een aanhoudende elektrische stroomtoevoer voor intensief industrieel gebruik en om het geheugen en de gegevens van de  informatica - en kantoorautomatiseringsapparatuur te bewaren wanneer het gebruik van de in bijlage I genoemde batterijen en accu's technisch noodzakelijk is .  2 . Referentiecellen van wetenschappelijke en professionele apparaten alsmede batterijen en accu's die zijn aangebracht in medische apparaten ter instandhouding van de vitale functies en in pacemakers, wanneer hun continue werking noodzakelijk is en de  batterijen en accu's slechts door geschoold personeel verwijderd kunnen worden .  3 . Draagbare apparaten, wanneer de vervanging van de batterijen door onbevoegd personeel voor de gebruiker een gevaar zou kunnen vormen of de werking van het apparaat zou kunnen schaden, en professionele apparatuur die bestemd is om gebruikt te worden  in een zeer gevoelige omgeving, bij voorbeeld in een ruimte met vluchtige stoffen .  Apparaten waarvan de batterijen en accu's niet gemakkelijk door de gebruiker kunnen worden vervangen overeenkomstig deze bijlage, moeten voorzien zijn van een gebruiksaanwijzing waarin de gebruiker wordt ingelicht over de voor het milieu gevaarlijke  inhoud van de batterijen of accu's en over de wijze waarop deze zonder gevaar kunnen worden verwijderd .