Avis juridique important

|

31983L0477

Richtlijn 83/477/EEG van de Raad van 19 september 1983 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan asbest op het werk (Tweede bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 8 van Richtlijn 80/1107/EEG)

Publicatieblad Nr. L 263 van 24/09/1983 blz. 0025 - 0032 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 05 Deel 4 blz. 0014  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0003  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 05 Deel 4 blz. 0014

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 19 september 1983  betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan asbest op het werk (Tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 8 van Richtlijn 80/1107/EEG)  (83/477/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de resolutie van de Raad van 29 juni 1978 betreffende een actieprogramma van de Europese Gemeenschappen inzake de veiligheid en de gezondheid op het werk (4) voorziet in de vaststelling van specifieke geharmoniseerde procedures voor de bescherming van werknemers tegen asbest;  Overwegende dat in Richtlijn 80/1107/EEG van de Raad van 27 november 1980 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan chemische, fysische en biologische agentia op het werk (5) een aantal bepalingen voorkomen waarmee bij deze bescherming rekening moet worden gehouden; dat in deze richtlijn is bepaald dat in bijzondere richtlijnen grenswaarden en specifieke voorschriften worden vastgesteld voor de in bijlage I ervan genoemde agentia, waaronder asbest;  Overwegende dat asbest een schadelijk agens is dat in een groot aantal arbeidssituaties wordt aangetroffen en dat bijgevolg veel werknemers aan een potentieel gevaar voor hun gezondheid zijn blootgesteld; dat crocidoliet wordt beschouwd als een buitengewoon gevaarlijk soort asbest;  Overwegende dat het bij de huidige stand van de wetenschappelijke kennis niet mogelijk is een niveau vast te stellen waaronder geen gevaar meer voor de gezondheid bestaat, maar dat een beperking van de blootstelling aan asbest niettemin het risico van ziekten welke verband houden met asbest, zal verminderen; dat deze richtlijn minimumvoorschriften bevat die zullen worden herzien op grond van de opgedane ervaring en de ontwikkeling van de techniek op dit gebied;  Overwegende dat de optische microscopie weliswaar niet de mogelijkheid biedt om de kleinste voor de gezondheid schadelijke vezels te tellen, maar desondanks de meest gebruikelijke methode voor het regelmatig meten van asbest is;  Overwegende aldus het belang van preventieve maatregelen voor de bescherming van de gezondheid van aan asbest blootgestelde werknemers en van de beoogde verbintenis voor de Lid-Staten inzake het toezicht op de gezondheid van die werknemers,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  1. Deze richtlijn, die de tweede bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 8 van Richtlijn 80/1107/EEG, heeft ten doel werknemers tegen gevaren voor hun gezondheid te beschermen, en deze gevaren, die zich op het werk voordoen of kunnen voordoen door blootstelling aan asbest, te voorkomen. Zij behelst grenswaarden en andere bijzondere bepalingen.  2. Deze richtlijn is niet van toepassing op  - de zeescheepvaart,  - de luchtvaart.  3. Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de bevoegdheid van de Lid-Staten om wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toe te passen of in te voeren met het oog op een verdergaande bescherming van de werknemers, met name wat betreft de vervanging van asbest door minder gevaarlijke produkten.  Artikel 2  In deze richtlijn wordt onder asbest verstaan elk van de volgende vezelachtige silicaten:  - actinoliet, CAS-nummer 77536-66-4 (*) (1)  - bruine asbest (amosiet), CAS-nummer 12172-73-5 (*) (1)  - anthofylliet, CAS-nummer 77536-67-5 (*) (1)  - chrysotiel, CAS-nummer 12001-29-5 (1)  - crocidoliet, CAS-nummer 12001-28-4 (1)  - tremoliet, CAS-nummer 77536-68-6 (*) (1).  Artikel 3  1. Deze richtlijn is van toepassing op werkzaamheden waarbij werknemers tijdens hun werk worden of kunnen worden blootgesteld aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen.  2. Bij werkzaamheden waarbij het gevaar van blootstelling aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen bestaat, moet dat gevaar worden beoordeeld, ten einde de aard en de mate van de blootstelling van de werknemers aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen vast te stellen.  3. Indien uit de in lid 2 voorgeschreven beoordeling blijkt dat de concentratie van de asbestvezels in de lucht op het werk, bij ontbreken van individuele beschermingsmiddelen, op een niveau ligt dat naar keuze van de Lid-Staten en berekend of gemeten over een referentieperiode van 8 uur  - lager is dan 0,25 vezel per cm3, en/of  - lager is dan een gecumuleerde dosis van 15,00 vezel-dagen per cm3 gedurende drie maanden,  zijn de artikelen 4, 7 en 13, artikel 14, lid 2, en de artikelen 15 en 16 niet van toepassing.  4. De werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging worden geraadpleegd over de in lid 2 bedoelde beoordeling en deze wordt herzien wanneer er redenen zijn om aan te nemen dat zij onjuist is of wanneer er materiële veranderingen in het werk plaatsvinden.  Artikel 4  Onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, worden de volgende maatregelen getroffen:  1. voor de in artikel 3, lid 1, bedoelde werkzaamheden moet een door de bevoegde instantie van de Lid-Staat beheerd meldingssysteem worden ingevoerd;  2. de melding moet door de werkgever, overeenkomstig de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, worden gedaan aan de verantwoordelijke autoriteit van de Lid-Staat. Deze melding moet minstens een beknopte beschrijving bevatten van:  - de gebruikte types en hoeveelheden asbest  - de verrichte werkzaamheden en toegepaste procédés  - de gefabriceerde produkten;  3. de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging hebben inzage in de melding met betrekking tot hun eigen onderneming of vestiging overeenkomstig de nationale wetgeving;  4. telkens wanneer zich ten opzichte van de oorspronkelijke melding belangrijke veranderingen in het gebruik van asbest of van asbesthoudende materialen voordoen, dient een nieuwe melding te worden gedaan.  Artikel 5  Het spuiten van asbest moet worden verboden.  Artikel 6  Bij elke in artikel 3, lid 1, bedoelde werkzaamheid moet de blootstelling van werknemers op het werk aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen worden beperkt tot een zo laag mogelijk niveau als redelijkerwijs uitvoerbaar is en in elk geval tot onder de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden, met name door middel van de volgende maatregelen indien dat passend is:  1. De hoeveelheid asbest die in elk afzonderlijk geval wordt gebruikt, dient te worden beperkt tot de geringste hoeveelheid die redelijkerwijs uitvoerbaar is.  2. Het aantal werknemers dat aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen wordt of kan worden blootgesteld, moet tot een zo klein mogelijk aantal worden beperkt.  3. De arbeidsprocédés moeten in beginsel zo zijn opgezet dat er geen asbeststof in de lucht vrijkomt.  Indien dat redelijkerwijs niet uitvoerbaar is, moet het stof zo dicht mogelijk bij de plaats van emissie worden verwijderd.  4. Alle gebouwen en/of installaties en uitrustingen die dienen voor verwerking of behandeling van asbest, moeten doeltreffend en regelmatig kunnen worden gereinigd en onderhouden.  5. Asbest in onbewerkte toestand moet worden opgeborgen en vervoerd in geschikte gesloten verpakkingen.  6. Afvalstoffen van werkzaamheden moeten zo spoedig mogelijk worden verzameld en buiten de arbeidsplaats worden vervoerd in daartoe geschikte gesloten verpakkingen die zijn voorzien van een etiket met de vermelding dat zij asbest bevatten. Deze maatregel geldt niet voor winningswerkzaamheden.  De in de eerste alinea bedoelde afvalstoffen moeten vervolgens worden behandeld overeenkomstig Richtlijn 78/319/EEG van de Raad van 20 maart 1978 betreffende toxische en gevaarlijke afvalstoffen (1).  Artikel 7  Onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, worden de volgende maatregelen getroffen:  1. Ten einde de naleving van de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden te waarborgen, wordt de meting van asbest in de lucht op het werk verricht overeenkomstig de in bijlage I beschreven referentiemethode of een andere methode die gelijkwaardige resultaten oplevert. Deze meting wordt volgens plan en regelmatig uitgevoerd, waarbij de bemonstering representatief moet zijn voor de persoonlijke blootstelling van de werknemer aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen.  Voor de in de eerste alinea bedoelde metingen wordt alleen rekening gehouden met vezels die langer zijn dan 5 micrometer, een breedte hebben van minder dan 3 micrometer en een lengte/breedteverhouding van meer dan 3/1.  De Raad onderzoekt, op voorstel van de Commissie, het bepaalde in de eerste alinea, eerste zin, binnen 5 jaar na de aanneming van deze richtlijn opnieuw, waarbij hij met name rekening houdt met de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis en de technologie, verkregen bij de toepassing van deze richtlijn, ten einde voor de meting van asbest in de lucht op communautair niveau één enkele methode vast te stellen.  2. De bemonstering wordt uitgevoerd na raadpleging van de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging.  3. Het nemen van monsters wordt uitgevoerd door personeel met de vereiste beroepsbekwaamheid. De daaropvolgende monsteranalyse wordt uitgevoerd in laboratoria die toegerust zijn voor deze analyses en ervaring hebben met de vereiste identificatietechnieken.  4. De asbest in de lucht wordt in het algemeen ten minste eenmaal per drie maanden gemeten en in elk geval telkens wanneer zich een technische wijziging voordoet. De metingsfrequentie kan onder de in punt 5 genoemde voorwaarden verminderd worden.  5. De metingsfrequentie kan tot één keer per jaar worden verminderd wanneer:  - de situatie op de arbeidsplaats niet wezenlijk is gewijzigd, en  - de resultaten bij de twee vorige metingen niet hoger lagen dan de helft van de grenswaarden die in artikel 8 zijn vastgesteld.  Wanneer groepen werknemers identieke of soortgelijke taken uitvoeren op een zelfde plaats en hun gezondheid derhalve aan hetzelfde risico wordt blootgesteld, mag de bemonstering groepsgewijs worden verricht.  6. De bemonsteringsduur moet zo worden gekozen, dat hetzij door meting hetzij door berekening, gewogen in de tijd, de blootstelling representatief voor een achturige referentieperiode (één ploeg) kan worden vastgesteld. De duur van de afzonderlijke bemonsteringen wordt ook vastgesteld in het licht van de bepalingen van punt 6 van bijlage I.  Artikel 8  De volgende grenswaarden worden toegepast:  a) concentratie van andere asbestvezels dan crocidoliet in de lucht op het werk:  1,00 vezel per cm3, gemeten of berekend over een referentieperiode van 8 uur;  b) concentratie van crocidolietvezels in de lucht op het werk:  0,50 vezel per cm3, gemeten of berekend over een referentieperiode van 8 uur;  c) concentratie van asbestvezels in de lucht op het werk voor een mengsel van crocidoliet en andere asbestvezels:  de grenswaarde ligt op een niveau dat is berekend op basis van de sub a) en b) genoemde grenswaarden met inachtneming van de verhouding crocidoliet en andere soorten asbest in het mengsel.  Artikel 9  Op voorstel van de Commissie onderzoekt de Raad, met inachtneming van met name de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis en de technologie, alsmede aan de hand van de ervaring die bij de toepassing van deze richtlijn is opgedaan, vóór 1 januari 1990 opnieuw de bepalingen van artikel 3, lid 3, en artikel 8.  Artikel 10  1. Wanneer blijkt dat de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden worden overschreden, moeten de oorzaken van deze overschrijding worden opgespoord en moeten zo spoedig mogelijk passende maatregelen worden getroffen om deze situatie te verhelpen.  Het werk in de betrokken zone mag alleen worden voortgezet indien er ter bescherming van de betrokken werknemers passende maatregelen worden genomen.  2. Ten einde de doeltreffendheid van de in lid 1, eerste alinea, genoemde maatregelen na te gaan, wordt de asbest in de lucht onmiddellijk opnieuw gemeten.  3. Wanneer de blootstelling redelijkerwijs niet met andere middelen kan worden beperkt en het dragen van individuele ademhalingsapparatuur noodzakelijk blijkt, mag dit niet blijvend zijn en moet de duur ervan voor iedere werknemer tot het strikt noodzakelijke worden beperkt.  Artikel 11  1. Voor bepaalde werkzaamheden waarvoor de overschrijding van de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden verwacht kan worden en waarvoor preventieve technische maatregelen ter beperking van het asbestgehalte van de lucht redelijkerwijs niet uitvoerbaar zijn, stelt de werkgever de maatregelen vast om de werknemers tijdens deze werkzaamheden te beschermen; in het bijzonder  a) krijgen de werknemers passende ademhalingsapparatuur en andere individuele beschermingsmiddelen waarvan het dragen verplicht is;  b) worden er waarschuwingsborden aangebracht om erop te wijzen dat een overschrijding van de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden kan worden verwacht.  2. De werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging worden over deze maatregelen geraadpleegd voordat tot deze werkzaamheden wordt overgegaan.  Artikel 12  1. Voordat wordt begonnen met het slopen of het verwijderen van asbest en/of asbesthoudende materialen uit gebouwen, constructies, apparaten en installaties, dan wel uit schepen, wordt er een werkplan opgesteld.  2. In het in lid 1 bedoelde plan moeten maatregelen worden opgenomen die nodig zijn voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk.  In het plan moet met name worden bepaald:  - dat het asbest en/of de asbesthoudende materialen, voor zover zulks redelijk is, worden verwijderd voordat de slopingstechnieken worden toegepast;  - dat zo nodig individuele beschermingsmiddelen als bedoeld in artikel 11, lid 1, sub a), worden verstrekt.  Artikel 13  1. Voor elke in artikel 3, lid 1, bedoelde werkzaamheid worden, onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, passende maatregelen getroffen om te bewerkstelligen dat:  a) de plaatsen waar deze werkzaamheden worden uitgevoerd  i) duidelijk worden afgebakend en worden aangegeven met waarschuwingsborden;  ii) alleen toegankelijk zijn voor werknemers die deze plaatsen wegens hun werk of functie moeten betreden;  iii) zones zijn waar een rookverbod geldt;  b) zones worden ingericht waar de werknemers zonder gevaar voor besmetting door asbeststof kunnen eten en drinken;  c) i) passende werk- of beschermende kleding ter beschikking wordt gesteld van de werknemers;  ii) deze werk- of beschermende kleding niet buiten het bedrijf wordt gebracht. Zij mag evenwel gewassen worden in daartoe uitgeruste buiten het bedrijf gelegen wasserijen als het bedrijf niet zelf voor de reiniging zorgt; in dat geval dient de kleding in gesloten recipiënten te worden vervoerd;  iii) de werk- of beschermende kleding en de normale kleding afzonderlijk worden opgeborgen;  iv) passende en adequate sanitaire voorzieningen met douches, indien het werk in een stoffige atmosfeer geschiedt, ter beschikking van de werknemers worden  v) de beschermende uitrusting op een daartoe aangewezen plaats wordt bewaard en na ieder gebruik wordt gecontroleerd en gereinigd en passende maatregelen worden genomen om defecte uitrusting te herstellen of te vervangen voordat deze weer wordt gebruikt.  2. De kosten van de krachtens lid 1 getroffen maatregelen mogen niet op de werknemers worden verhaald. Artikel 14  1. Voor elke in artikel 3, lid 1, bedoelde werkzaamheid worden passende maatregelen genomen opdat de werknemers, alsmede hun vertegenwoordigers in de onderneming of de vestiging, adequate voorlichting krijgen over:  - de mogelijke gevaren voor de gezondheid van blootstelling aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen;  - het bestaan van voorgeschreven grenswaarden en de noodzaak van toezicht op het asbestgehalte in de lucht;  - voorschriften betreffende hygiënische maatregelen, met inbegrip van de noodzaak niet te roken;  - de te nemen voorzorgsmaatregelen met betrekking tot het dragen en het gebruiken van beschermende uitrusting en kleding;  - de bijzondere voorzorgsmaatregelen om de blootstelling aan asbest zo laag mogelijk te houden.  2. Naast de in lid 1 bedoelde maatregelen worden, onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, passende maatregelen genomen opdat:  a) de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging inzage krijgen in de resultaten van de asbestmetingen in de lucht en uitleg kunnen krijgen over de betekenis van deze resultaten;  b) indien de resultaten de in artikel 8 vastgestelde grenswaarden overschrijden, de betrokken werknemers, alsmede hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging, zo spoedig mogelijk in kennis worden gesteld van deze overschrijdingen en van de oorzaak daarvan, en de werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging worden geraadpleegd over de te nemen maatregelen of, in spoedgevallen, worden ingelicht over de getroffen maatregelen.  Artikel 15  Onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, worden de volgende maatregelen getroffen:  1. vóór de blootstelling aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen op de arbeidsplaats moet iedere werknemer in de gelegenheid worden gesteld een medische keuring te ondergaan.  Deze keuring dient een specifiek onderzoek van de borstkas te omvatten. Praktische aanbevelingen die de Lid-Staten bij de klinische keuring van werknemers als leidraad kunnen nemen, staan in bijlage II; deze aanbevelingen worden overeenkomstig de in artikel 10 van Richtlijn 80/1107/EEG vastgestelde procedure aangepast aan de technische vooruitgang.  Zolang de blootstelling duurt, moet ten minste éénmaal in de drie jaar gelegenheid voor een nieuwe keuring worden gegeven.  Van iedere werknemer wordt in overeenstemming met de nationale wetgevingen en praktijken een individueel gezondheidsdossier aangelegd;  2. naar aanleiding van de klinische keuring als bedoeld in lid 1, dient de arts of de instantie die voor het medisch toezicht op de werknemers verantwoordelijk is, zich overeenkomstig de nationale wetgevingen over eventueel verder te nemen individuele beschermende of preventieve maatregelen uit te spreken, dan wel deze vast te stellen; deze maatregelen kunnen in voorkomend geval inhouden dat de werknemer niet langer aan stof afkomstig van asbest of asbesthoudende materialen mag worden blootgesteld;  3. aan de werknemers moet advies en informatie verschaft worden over elke medische keuring waaraan zij zich na het einde van de blootstelling kunnen onderwerpen;  4. de betrokken werknemer of de werkgever kan verzoeken om herziening van de in punt 2 bedoelde keuring, overeenkomstig de nationale wetgeving.  Artikel 16  Onder voorbehoud van artikel 3, lid 3, worden de volgende maatregelen getroffen:  1. de werkgever dient in een register aantekening te houden van de werknemers die met de in artikel 3, lid 1, bedoelde werkzaamheden zijn belast, met vermelding van aard en duur van hun werkzaamheden en blootstelling. Dit register kan worden ingezien door de arts en de instantie die verantwoordelijk is voor het medische toezicht. Elke betrokken werknemer kan inzage krijgen van zijn persoonlijke gegevens in het register. De werknemers en/of hun vertegenwoordigers in de onderneming of vestiging kunnen inzage krijgen van de anonieme collectieve gegevens van dit register;  2. de in punt 1 bedoelde registers en de in artikel 15, punt 1, bedoelde individuele gezondheidsdossiers moeten ten minste 30 jaar na het einde van de blootstelling worden bewaard, overeenkomstig de nationale wetgeving.  Artikel 17  De Lid-Staten houden een register bij van de erkende gevallen van asbestose en mesothelioom.  Artikel 18  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om voor 1 januari 1987 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Deze datum wordt evenwel naar 1 januari 1990 verschoven wat de asbestwinning betreft. 2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 19  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 19 september 1983.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. VARFIS  (1) PB nr. C 262 van 9. 10. 1980, blz. 7 en  PB nr. C 301 van 18. 11. 1982, blz. 6.  (2) PB nr. C 310 van 30. 11. 1981, blz. 43.  (3) PB nr. C 125 van 17. 5. 1982, blz. 155.  (4) PB nr. C 165 van 11. 7. 1978, blz. 1.  (5) PB nr. L 327 van 3. 12. 1980, blz. 8.  (1) Registratienummer van de Chemical Abstracts Service (CAS).  (1) PB nr. L 84 van 31. 3. 1978, blz. 43.  BIJLAGE I  Referentiemethode voor de meting van asbest in de lucht op het werk, bedoeld in artikel 7, lid 1  1. Monsters dienen te worden genomen uit de individuele ademzone van de werknemers, dat wil zeggen binnen een halve bol met een straal van 300 mm frontaal voor het aangezicht en gemeten vanaf het midden van een lijn die de oren verbindt.  2. Er wordt gebruik gemaakt van membraanfilters (gemengde esters van cellulose of cellulosenitraat) met een poriëngrootte van 0,8 tot 1,2 micrometer met gedrukte vierkanten en een doorsnede van 25 mm.  3. Er wordt een open filterhouder gebruikt, voorzien van een cilindervormige kap welke zich tussen 33 en 44 mm voor het filter bevindt, waardoor een cirkelvormig oppervlak van ten minste 20 mm doorsnee wordt blootgesteld. Bij het gebruik is de kap naar beneden gericht.  4. Er wordt gebruik gemaakt van een draagbaar pompje met batterijvoeding dat de werknemer meedraagt aan de riem of in zijn broekzak. De luchtstroom dient regelmatig te zijn en te worden afgeregeld op 1 liter per minuut ± 5 %. De luchtsnelheid dient gehandhaafd te blijven binnen ± 10 % van de aanvankelijke stroomsnelheid tijdens de periode van bemonstering.  5. Voor de duur van de monsterneming is een marge van 2 % toegestaan.  6. De optimale belasting van de filters bedraagt 100-400 vezels/mm2.  7. Volgens voorkeur wordt het gehele filter of een deel van het filter op een voorwerpglaasje geplaatst, doorzichtig gemaakt volgens de aceton-triacetine-methode en met een dekglaasje bedekt.  8. De voor de vezeltelling te gebruiken binoculaire microscoop moet de volgende kenmerken hebben:  - Koehler-verlichting;  - onder de voorwerptafel is een Abbe- of achromatische fasecontrastcondensor ingebouwd in een centreerring. De instelling van het fasecontract geschiedt onafhankelijk van het mechanisme van de condensorcentrering;  - een positief par-focaal achromatisch fasecontrastobjectief, met een vergroting van 40 maal en met een numerieke opening van 0,65 tot 0,70 en een fase-ring-absorptie van 65 tot 85 %;  - een oculair met een compensatiefactor van 12,5. Ten minste één oculair moet geschikt zijn voor een graticule en moet focusseerbaar zijn;  - een Walton-Beckett ringvormig oculairgraticule met een zichtbare diameter in het objectvlak van 100 micrometer, ± 2 micrometer, bij gebruik van het gespecificeerde objectief en oculair, en geverifieerd met een micrometer op een voorwerptafel.  9. De microscoop wordt opgesteld volgens de voorschriften van de fabrikant en de waarnemingsgrens wordt gecontroleerd aan de hand van een fasecontrast-proefglaasje (phase contrast test slide). De codes op de IAI-proefglaasjes of de blokken op het HSE/NPL/ Mark 2 proefglaasje moeten tot aan code 5 respectievelijk blok 5 zichtbaar zijn bij gebruik op de door de fabrikant aangegeven wijze. Een en ander geschiedt aan het begin van de dag van gebruik.  10. De monsters worden geteld volgens de onderstaande voorschriften:  - een telbare vezel is iedere in artikel 7, punt 1, tweede alinea, bedoelde vezel die geen deeltje met een maximumdiameter groter dan 3 micrometer raakt;  - telbare vezels waarvan de twee uiteinden zich binnen de graticulezone bevinden, worden als één vezel geteld; een vezel waarvan slechts één uiteinde zich in de zone bevindt, wordt als een halve vezel geteld;  - graticulezones waar zal worden geteld, moeten aselect in het gehele blootgestelde oppervlak van het filter worden gekozen;  - een vezelcluster dat over zijn lengte op één of meer plaatsen stevig en niet gespleten schijnt te zijn, maar dat op andere plaatsen in afzonderlijke vezels (een gespleten vezel) uiteen schijnt te vallen, is één telbare vezel indien het beantwoordt aan artikel 7, punt 1, tweede alinea, en het eerste streepje van dit punt; de diameter wordt gemeten dwars door het niet gespleten deel en niet door het gespleten deel; - bij andere vezelclusters waarin de afzonderlijke vezels elkaar raken of kruisen (een bundel), worden deze vezels apart geteld indien zij voldoende van elkaar kunnen worden onderscheiden om vast te stellen dat zij voldoen aan artikel 7, punt 1, tweede alinea, en het eerste streepje van dit punt. Is dit niet het geval, dan is de bundel een telbare vezel indien hij als geheel voldoet aan artikel 7, punt 1, tweede alinea, en het eerste streepje van dit punt;  - indien meer dan één achtste van een graticulezone is bedekt met een vezelcluster en/of deeltjes, moet de graticulezone worden geweigerd en moet een andere worden geteld;  - er moeten 100 vezels worden geteld, waarbij minimaal 20 graticulezones worden onderzocht of er moeten 100 graticulezones worden onderzocht.  11. Het gemiddelde aantal vezels per graticulezone wordt berekend door het aantal getelde vezels te delen door het aantal onderzochte graticulezones. De bijdrage tot het tellen als gevolg van vlekken op het filter en verontreiniging wordt beneden 3 vezels per 100 graticulezones gehouden en wordt gemeten met behulp van blancofilters.  De concentratie in de lucht = (aantal per graticulezone × de gehele blootgestelde zone van het filter) / (graticulezone × opgevangen luchtvolume).  BIJLAGE II  Praktische aanbevelingen voor de klinische keuring van de werknemers, bedoeld in artikel 15, punt 1  1. Volgens de huidige kennis kan blootstelling aan losse asbestvezels de volgende aandoeningen veroorzaken:  - asbestose;  - mesothelioom;  - longkanker;  - maag- en darmkanker.  2. De arts of de instantie die voor het medische toezicht op de aan asbest blootgestelde werknemers verantwoordelijk is, dient vertrouwd te zijn met de voorwaarden en omstandigheden van de blootstelling van elke werknemer.  3. De klinische keuring van de werknemers dient te geschieden overeenkomstig de beginselen en de gebruiken van de arbeidsgeneeskunde; zij moet minstens de volgende maatregelen omvatten:  - het aanleggen van een dossier met de medische geschiedenis en het beroepsverleden van de werknemer;  - een persoonlijk gesprek;  - een klinisch onderzoek van de borstkas;  - onderzoek van de ademhalingsfunctie.  Verder onderzoek, met inbegrip van een standaardformaat roentgenfoto van de borstkas en laboratoriumproeven - zoals cytologisch onderzoek van het sputum - is gewenst. Welk onderzoek wordt gedaan, dient voor elke werknemer te worden beslist ter gelegenheid van een medische keuring en op grond van de jongste inzichten op het terrein van de arbeidsgeneeskunde.


Avis juridique important

|

31992L0035

Richtlijn 92/35/EEG van de Raad van 29 april 1992 tot vaststelling van controlevoorschriften en van maatregelen ter bestrijding van paardepest

Publicatieblad Nr. L 157 van 10/06/1992 blz. 0019 - 0027 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 42 blz. 0126  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 42 blz. 0126

RICHTLIJN 92/35/EEG VAN DE RAAD van 29 april 1992 tot vaststelling van controlevoorschriften en van maatregelen ter bestrijding van paardepestDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat Richtlijn 90/426/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot vaststelling van veterinairrechtelijke voorschriften voor het verkeer van paardachtigen en de invoer van paardachtigen uit derde landen (4) ten doel heeft het verkeer van  paardachtigen op het grondgebied van de Gemeenschap te liberaliseren; dat ingevolge artikel 5, lid 4, van deze richtlijn communautaire maatregelen dienen te worden vastgesteld om de controlevoorschriften en de maatregelen ter bestrijding van paardepest  te harmoniseren;  Overwegende dat dank zij dergelijke maatregelen borg kan worden gestaan voor een rationele ontwikkeling van de landbouwsector en dat deze maatregelen bijdragen tot de bescherming van de gezondheid van de dieren in de Gemeenschap;  Overwegende dat een uitbraak van paardepest zich snel tot een epizooetie kan ontwikkelen, met een zodanige sterfte en zodanige verstorende gevolgen dat de rentabiliteit van de fokkerij er ernstig door kan worden aangetast;  Overwegende dat bestrijdingsmaatregelen moeten worden getroffen zodra de aanwezigheid van de ziekte wordt vermoed, en dat, wanneer dat vermoeden wordt bevestigd, onmiddellijk en doeltreffend moet worden opgetreden, ten einde de gezondheid van de dieren  in de Gemeenschap te beschermen;  Overwegende dat deze maatregelen erop gericht moeten zijn de verspreiding van paardepest te voorkomen; dat daartoe het verkeer van dieren die de besmetting kunnen overdragen streng moet worden gecontroleerd en op de besmette bedrijven alle insecten  moeten worden verdelgd;  Overwegende dat dient te worden aangegeven in welke omstandigheden de dieren tegen paardepest mogen worden ingeënt en welke voorschriften daarbij in acht moeten worden genomen;  Overwegende dat, om de ziekte beter onder controle te houden, beschermings- en toezichtsgebieden moeten worden afgebakend, rekening houdend met factoren van geografische, administratieve, ecologische en epidemiologische aard;  Overwegende dat een grondig epidemiologisch onderzoek essentieel is om verspreiding van de ziekte te voorkomen;  Overwegende dat bij het uitbreken van paardepest artikel 3 van Beschikking 90/424/EEG van de Raad van 26 juni 1990 betreffende bepaalde uitgaven op veterinair gebied (5) van toepassing is,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Bij deze richtlijn worden controlevoorschriften en maatregelen ter bestrijding van paardepest vastgesteld.  Artikel 2  Voor de toepassing van deze richtlijn gelden, voor zover nodig, de definities van artikel 2 van Richtlijn 90/426/EEG.  Onder  "bedrijf" worden evenwel bedrijven in de zin van Richtlijn 90/426/EEG verstaan evenals natuurreservaten waarin paardachtigen in vrijheid leven.  Voorts wordt verstaan onder:  a) eigenaar of houder: de natuurlijke of rechtspersoon (personen) die eigenaar is (zijn) van de paardachtigen of die de paardachtigen al dan niet tegen betaling verzorgt (verzorgen);  b) vector: insecten van de soort  "culicoïde imicola" of van andere culicoïde geslachten die paardepest kunnen overdragen en die volgens de procedure van artikel 19 na advies van het Wetenschappelijk Veterinair Comité worden geïdentificeerd;  c) bevestiging: afkondiging door de bevoegde autoriteit van de aanwezigheid van paardepest, op basis van de resultaten van laboratoriumonderzoek; in geval van een epidemie kan de bevoegde autoriteit de aanwezigheid van de ziekte echter ook op grond van  klinisch en/of epidemiologisch onderzoek bevestigen;  d) bevoegde autoriteit: de voor het verrichten van veterinaire controles bevoegde centrale autoriteit van een Lid-Staat of de veterinaire autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen;  e) officiële dierenarts: de door de bevoegde autoriteit aangewezen dierenarts.  Artikel 3  De Lid-Staten zien erop toe dat, wanneer wordt vermoed of geconstateerd dat er paardepest is uitgebroken, dit verplicht onmiddellijk aan de bevoegde autoriteit wordt gemeld.  Artikel 4  1. De Lid-Staten zien erop toe dat de officiële dierenarts, wanneer er zich in een bedrijf een of meer van paardepest verdachte paardachtigen bevinden, er onverwijld voor zorgt dat een officieel onderzoek wordt ingesteld om na te gaan of deze ziekte al  dan niet aanwezig is.  2. Zodra melding is gedaan van het vermoeden dat de ziekte zich voordoet, neemt de officiële dierenarts de volgende maatregelen:  a) hij laat het/de van besmetting verdachte bedrijf/bedrijven onder officieel toezicht plaatsen;  b) hij laat:  i) een officiële telling uitvoeren van de paardachtigen, waarbij voor elke soort wordt gepreciseerd hoeveel dieren reeds gestorven, besmet of vermoedelijk besmet zijn, en laat deze telling bijwerken ten einde rekening te houden met het aantal  paardachtigen dat in de periode waarop het vermoeden betrekking heeft, is geboren of gestorven; de uitkomsten van de telling moeten desgevraagd worden overgelegd en kunnen bij elk bezoek worden gecontroleerd;  ii) een lijst opmaken van de plaatsen waar de vector gemakkelijk kan overleven of verblijven en ziet erop toe dat daar passende insectenverdelgingsmiddelen worden gebruikt;  iii) een epidemiologisch onderzoek verrrichten overeenkomstig artikel 7;  c) hij bezoekt regelmatig het/de bedrijf/bedrijven en bij die gelegenheid:  i) onderzoekt hij elke paardachtige die op het bedrijf aanwezig is;  ii) verricht hij een grondig klinisch onderzoek of een autopsie van de van besmetting verdachte of dode dieren en neemt hij de monsters die nodig zijn voor laboratoriumonderzoek;  d) hij ziet erop toe dat:  i) alle paardachtigen op het/de bedrijf/bedrijven op stal worden gehouden of worden ondergebracht op andere plaatsen die tegen de vector zijn beschermd;  ii) alle verkeer van paardachtigen van of naar het/de bedrijf/bedrijven wordt verboden;  iii) passende insectenverdelgingsmiddelen worden gebruikt in en rond de gebouwen waarin de paardachtigen zijn ondergebracht;  iv) kadavers van op het bedrijf gestorven paardachtigen worden gedestrueerd, verwijderd, verbrand of begraven overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 90/667/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de  verwijdering en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers in diervoeders van dierlijke oorsprong (vissen daaronder begrepen) en tot wijziging van  Richtlijn 90/425/EEG (6).  3. Totdat de in lid 2 bedoelde maatregelen zijn vastgesteld, neemt de eigenaar of houder van dieren waarbij de aanwezigheid van de ziekte wordt vermoed, alle conservatoire maatregelen om aan het bepaalde in lid 2, onder d), te voldoen.  4. De bevoegde autoriteit kan alle in lid 2 genoemde maatregelen ook doen gelden voor andere bedrijven, wanneer in verband met hun ligging, hun geografische situatie of contacten met het bedrijf waar de ziekte vermoedelijk aanwezig is, kan worden  verondersteld dat zij mogelijk zijn besmet.  5. Naast de bepalingen van lid 2 kunnen volgens de procedure van artikel 19 specifieke bepalingen worden vastgesteld voor natuurreservaten waarin paardachtigen in vrijheid leven.  6. De in dit artikel bedoelde maatregelen worden door de officiële dierenarts pas ingetrokken wanneer de bevoegde autoriteit bevestigt dat het vermoeden van paardepest niet langer bestaat.  Artikel 5  Dieren mogen alleen overeenkomstig deze richtlijn tegen paardepest worden ingeënt.  Artikel 6  1. Wanneer de aanwezigheid van paardepest officieel is bevestigd, neemt de officiële dierenarts de volgende maatregelen:  a) hij laat de aangetaste of klinische verschijnselen van paardepest vertonende paardachtigen van het besmette bedrijf onverwijld afmaken;  b) hij laat de kadavers van deze paardachtigen destrueren, verwijderen, verbranden of begraven in overeenstemming met Richtlijn 90/667/EEG;  c) hij breidt de in artikel 4 bedoelde maatregelen uit tot de in een straal van 20 km (binnen het beschermingsgebied) rond het/de besmette bedrijf/bedrijven gelegen bedrijven;  d) hij laat alle paardachtigen in het onder c) bedoelde gebied systematisch inenten met een door de bevoegde autoriteit toegestaan vaccin, en laat ze volgens een overeenkomstig de procedure van artikel 19 erkende methode identificeren met een duidelijk  en blijvend merkteken. Op grond van epidemiologische, meteorologische, geografische of klimatologische omstandigheden kan de bevoegde autoriteit evenwel van de verplichting de dieren in te enten, afwijken. Zij stelt de Commissie hiervan in kennis;  e) hij laat een epidemiologisch onderzoek verrichten overeenkomstig artikel 7.  2. De bevoegde autoriteit kan de in lid 1 bedoelde maatregelen uitbreiden tot buiten het in lid 1, onder c), bedoelde gebied, wanneer op grond van de geografische, ecologische of meteorologische situatie of op grond van het verkeer van of naar het  bedrijf waar de ziekte is bevestigd, kan worden vermoed dat de paardepest zich nog kan uitbreiden. Zij stelt de Commissie hiervan in kennis.  3. Indien het in lid 1 bedoelde gebied op het grondgebied van verschillende Lid-Staten ligt, werken de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten samen voor de afbakening van dit gebied. Zo nodig wordt het gebied afgebakend volgens de procedure  van artikel 19.  Artikel 7  1. Het epidemiologisch onderzoek heeft betrekking op:  - de duur van de periode waarin paardepest op het bedrijf aanwezig kan zijn geweest;  - de mogelijke oorsprong van de paardepest op het bedrijf en het identificeren van de andere bedrijven waar zich paardachtigen bevinden die uit dezelfde bron besmet of aangestoken kunnen zijn;  - de aanwezigheid en het verspreidingsgebied van de vectoren van de ziekte;  - het verkeer van paardachtigen van en naar de betrokken bedrijven of het eventueel afvoeren van kadavers van paardachtigen van genoemde bedrijven.  2. Met het oog op een volledige cooerdinatie van alle maatregelen die nodig zijn om de paardepest zo snel mogelijk uit te roeien en op het uitvoeren van het epidemiologisch onderzoek, wordt een crisiscentrum opgericht.  De algemene voorschriften met betrekking tot de nationale crisiscentra en het communautaire crisiscentrum worden door de Raad vastgesteld op voorstel van de Commissie.  Artikel 8  1. De Lid-Staten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit, ter aanvulling van de in artikel 6 bedoelde maatregelen, een beschermingsgebied en een toezichtsgebied afbakent. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de factoren van geografische,  administratieve, ecologische en epidemiologische aard die met de paardepest verband houden, alsmede met de controlestructuur.  2. a) Het beschermingsgebied bestaat uit het gedeelte van het grondgebied van de Gemeenschap dat is gelegen binnen een straal van ten minste 100 km rond enig besmet bedrijf.  b) Het toezichtsgebied bestaat uit het gedeelte van het grondgebied van de Gemeenschap dat een strook van ten minste 50 km rond het beschermingsgebied vormt, en waar in de afgelopen twaalf maanden niet systematisch is ingeënt.  c) Indien de onder a) en b) bedoelde gebieden op het grondgebied van verschillende Lid-Staten zijn gelegen, bakenen de bevoegde autoriteiten van de betrokken Lid-Staten deze gebieden af in onderling overleg. Zo nodig worden het beschermingsgebied en het  toezichtsgebied evenwel afgebakend volgens de procedure van artikel 19.  3. Op een naar behoren met redenen omkleed verzoek van een Lid-Staat kan volgens de procedure van artikel 19 een besluit worden genomen tot wijziging van de afbakening van de in lid 2 omschreven gebieden op grond van:  - de geografische situatie en de ecologische factoren,  - de meteorologische omstandigheden,  - de aanwezigheid en de mate van verspreiding van de vector,  - de resultaten van de overeenkomstig artikel 7 verrichte epidemiologische onderzoeken,  - de resultaten van de laboratoriumonderzoeken,  - de tenuitvoerlegging van de bestrijdingsmaatregelen, met name van de insectenverdelging.  Artikel 9  1. De Lid-Staten zien erop toe dat in het beschermingsgebied de volgende maatregelen worden getroffen:  a) alle bedrijven waar paardachtigen worden gehouden moeten worden geïdentificeerd;  b) de officiële dierenarts:  - bezoekt op gezette tijden alle bedrijven waar paardachtigen worden gehouden,  - verricht een klinisch onderzoek van deze paardachtigen en neemt, in voorkomend geval, monsters voor laboratoriumonderzoek; deze bezoeken en de gegevens en resultaten ervan worden in een register opgetekend;  c) paardachtigen mogen alleen uit de bedrijven waar ze zich bevinden worden afgevoerd om, met het oog op noodslachting, onder officieel toezicht rechtstreeks te worden vervoerd naar een in het gebied gelegen slachthuis, of, indien er in dat gebied geen  slachthuis is, naar een door de bevoegde autoriteit aangewezen slachthuis in het toezichtsgebied.  2. Ter aanvulling van de in lid 1 bedoelde maatregelen kan volgens de procedure van artikel 19 worden besloten in het in lid 1 bedoelde gebied alle paardachtigen systematisch in te enten tegen paardepest en ze te identificeren.  Artikel 10  De Lid-Staten zien erop toe dat 1. de in artikel 9, lid 1, bedoelde maatregelen van toepassing zijn in het toezichtsgebied. Indien er in het toezichtsgebied evenwel geen slachthuis is, mogen de paardachtigen in het beschermingsgebied worden geslacht in een door de bevoegde autoriteit  aangewezen slachthuis;  2. in het toezichtsgebied inentingen tegen paardepest worden verboden.  Artikel 11  Over de duur van de toepassing en de handhaving van de in de artikelen 6, 8, 9 en 10 bedoelde maatregelen wordt beslist volgens de procedure van artikel 19. Ingeval de inenting is verricht overeenkomstig artikel 6, lid 1, en artikel 9, lid 2, mag deze  duur in geen geval minder dan twaalf maanden bedragen.  In afwijking van artikel 9, lid 1, onder c), en artikel 10, lid 1, evenwel a) mogen paardachtigen in het beschermingsgebied en in het toezichtsgebied onder officieel toezicht en onder de voorwaarden van artikel 5, lid 3, van Richtlijn 90/426/EEG worden vervoerd naar het onder d) van die bepaling bedoelde quarantainestation;  b) is voor het verkeer van paardachtigen binnen gebieden met een zelfde status een toelating van de bevoegde autoriteit vereist, waarvoor de volgende voorwaarden gelden:  i) de paardachtigen moeten - aan een voorafgaande officiële controle worden onderworpen,  - geïdentificeerd worden, en - van een officieel document vergezeld gaan;  ii) de Lid-Staten zien er in ieder geval op toe dat de sedert minder dan 60 dagen ingeënte paardachtigen het bedrijf waar de inenting is uitgevoerd niet mogen verlaten;  iii) de Lid-Staten stellen de Commissie via het Permanent Veterinair Comité in kennis van de maatregelen die zij ter zake treffen.  Artikel 12  Wanneer de paardepestepizooetie in een bepaald gebied een uitzonderlijk ernstig karakter heeft, worden alle door de betrokken Lid-Staten te nemen extra maatregelen vastgesteld volgens de procedure van artikel 19.  Artikel 13  De Lid-Staten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit alle nodige maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat alle in het beschermings- en het toezichtsgebied gevestigde personen volledig worden geïnformeerd over de ingestelde beperkingen, en dat zij al  het nodige doen om de betrokken maatregelen op passende wijze ten uitvoer te leggen.  Artikel 14  1. In elke Lid-Staat wordt een nationaal laboratorium aangewezen dat wordt belast met de in deze richtlijn bedoelde laboratoriumonderzoeken. Deze nationale laboratoria alsmede hun opdracht zijn vermeld in bijlage I.  2. De in bijlage I vermelde nationale laboratoria werken samen met het in artikel 15 bedoelde communautaire referentielaboratorium.  Artikel 15  Het communautaire referentielaboratorium voor paardepest staat vermeld in bijlage II. Onverminderd de bepalingen van Beschikking 90/424/EEG, met name van artikel 28, zijn de bevoegdheden en verplichtingen van dit laboratorium aangegeven in bijlage III.   Artikel 16  Deskundigen van de Commissie kunnen in samenwerking met de bevoegde autoriteiten controles ter plaatse uitvoeren voor zover de eenvormige toepassing van de onderhavige richtlijn dit vereist. Daartoe kunnen zij met een controle op een representatief  percentage bedrijven nagaan of de bevoegde autoriteiten controle uitoefenen op de naleving van deze richtlijn. De Commissie brengt de Lid-Staten op de hoogte van de uitslag van de verrichte controles.  De Lid-Staat op het grondgebied waarvan een controle wordt verricht, geeft de deskundigen alle steun voor de uitvoering van hun taak.  De algemene uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 19.  Artikel 17  1. Elke Lid-Staat stelt een rampenplan op waarin wordt aangegeven op welke wijze hij de bij deze richtlijn vastgestelde maatregelen uitvoert.  In dit plan moet ervoor worden gezorgd dat kan worden beschikt over de installaties, de apparatuur, het personeel en de andere structurele voorzieningen, nodig voor een snelle en doeltreffende uitroeiing van de ziekte.  2. De criteria voor het opstellen van de in lid 1 bedoelde plannen staan in bijlage IV.  De overeenkomstig deze criteria opgestelde plannen worden uiterlijk drie maanden na de datum waarop deze richtlijn van toepassing wordt aan de Commissie overgelegd.  De Commissie onderzoekt de plannen om na te gaan of zij toereikend zijn om het gewenste doel te bereiken en stelt de betrokken Lid-Staat eventueel voor de nodige wijzigingen aan te brengen, met name om te garanderen dat de plannen verenigbaar zijn met  die van de andere Lid-Staten.  De Commissie keurt de - eventueel gewijzigde - plannen goed volgens de procedure van artikel 19.  De plannen kunnen nadien volgens dezelfde procedure worden gewijzigd of aangevuld in het licht van de verdere ontwikkeling van de situatie.  Artikel 18  De bijlagen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 19.  Artikel 19  1. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel bepaalde procedure, leidt de voorzitter van het bij Besluit 68/361/EEG (7) ingestelde Permanent Veterinair Comité, hierna  "Comité" genoemd, deze procedure onverwijld bij het Comité in, op  eigen initiatief of op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat.  2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het  Comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden de  stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  3. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité.  b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met  gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad na verloop van drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, behalve in de gevallen waarin de Raad zich met gewone meerderheid van  stemmen tegen genoemde maatregelen heeft uitgesproken.  Artikel 20  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt daarin naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.  Artikel 21  Vóór 1 oktober 1993 dient de Commissie, op basis van de opgedane ervaring, bij de Raad een verslag in over de toepassing van deze richtlijn, eventueel vergezeld van passende voorstellen.  Artikel 22  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 29 april 1992.  Voor de Raad De Voorzitter Arlindo MARQUES CUNHA (1) PB nr. C 312 van 3. 12. 1991, blz. 12.(2) Advies uitgebracht op 10 april 1992 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).(3) Advies uitgebracht op 29 april 1992 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).(4) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990,  blz. 42. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 92/130/EEG van de Commissie (PB nr. L 47 van 22. 2. 1992, blz. 26).(5) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 19. Beschikking laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3763/91 (PB nr. L 356 van  24. 12. 1991, blz. 1).(6) PB nr. L 363 van 27. 12. 1990, blz. 51.(7) PB nr. L 255 van 18. 10. 1968, blz. 23.   BIJLAGE I   A. LIJST VAN DE NATIONALE LABORATORIA VOOR ONDERZOEK INZAKE PAARDEPEST    België Nationaal Instituut voor Diergeneeskundig Onderzoek (NIDO) Groeselenbergstraat 99 - 1180 Brussel Denemarken Statens Veterinaere Institut for Virusforskning Lindholm 4771 Kalvehave - Danmark Duitsland Bundesforschungsanstalt fuer Viruskrankheiten der Tiere Paul-Ehrlich-Strasse, 7400 Tuebingen Frankrijk Laboratoire Central de Recherches Vétérinaires 22, rue Pierre Curie, BP 67 - 94703 Maisons Alfort Cedex Griekenland Institut de fièvre aphteuse et des maladies exotiques du Centre des Instituts Vétérinaires d'Athènes Rue Neapoleos 25, KA 15 310 Aghia Paraskevi - Athènes Ierland Central Veterinary Research Laboratory, Department of Agriculture and Food Abbotstown, Castleknock, Dublin, Ireland Italië Istituto Zooprofilattico Sperimentale dell'Abruzzo e del Molise Via Campo Boario, Teramo Luxemburg Laboratoire de Médecine Vétérinaire de l'État 54, Avenue Gaston Diederich, L-Luxembourg Nederland Centraal Diergeneeskundig Instituut Lelystad, Nederland Portugal Laboratório Nacional de Investigaçao Veterinária Estrada de Benfica no. 102, Lisboa Spanje Laboratorio de sanidad y producción animal Ministerio de Agricultura, Pesca y Alimentación 28110 Algete, Madrid - España Verenigd Koninkrijk Institute of Animal Health Ash Road - Pirbright, Woking, Surrey - GU 24 ONF  B. OPDRACHT VAN DE NATIONALE LABORATORIA VOOR ONDERZOEK INZAKE PAARDEPEST  De nationale laboratoria voor onderzoek inzake paardepest zijn verantwoordelijk voor de cooerdinatie van de door ieder diagnoselaboratorium van de Lid-Staat vastgestelde normen en  diagnosetechnieken alsmede voor het gebruik van de reagentia en het testen van de vaccins. Hiertoe:  a) kunnen zij diagnosereagentia leveren aan diagnoselaboratoria die hierom verzoeken;  b) controleren zij de kwaliteit van alle in de betrokken Lid-Staat gebruikte diagnosereagentia;  c) organiseren zij op gezette tijden vergelijkende tests;  d) bewaren zij isolaten van het paardepestvirus van in de betrokken Lid-Staat bevestigde gevallen;  e) zien zij erop toe de positieve resultaten die in de regionale diagnoselaboratoria zijn verkregen te bevestigen.   BIJLAGE II     COMMUNAUTAIR REFERENTIELABORATORIUM    Laboratorio de sanidad y producción animal Ministerio de Agricultura, Pesca y Alimentación 28110 Algete, Madrid - España.   BIJLAGE III   OPDRACHT VAN HET COMMUNAUTAIRE REFERENTIELABORATORIUM VOOR PAARDEPEST  Het communautaire referentielaboratorium heeft de volgende opdracht:  1. cooerdinatie, in overleg met de Commissie, van de in de Lid-Staten toegepaste methoden voor de diagnose van paardepest, en met name:  a) nauwkeurige omschrijving, opslag en levering van virusstammen van paardepest voor gebruik bij serologisch onderzoek en voor de bereiding van antiserum;  b) levering van referentiesera en andere referentiereagentia aan de nationale referentielaboratoria met het oog op de standaardisering van de in de Lid-Staten gebruikte tests en reagentia;  c) aanleg en instandhouding van een verzameling stammen en isolaten van het paardepestvirus;  d) periodieke organisatie van communautaire vergelijkende tests van de diagnoseprocedures;  e) verzameling en vergelijking van gegevens en informatie inzake de gebruikte diagnosetechnieken en de resultaten van de in de Gemeenschap verrichte tests;  f) karakterisering van isolaten van het paardepestvirus via de meest geavanceerde methoden om een beter inzicht in de epizooetiologie van paardepest te krijgen;  g) het volgen van de ontwikkelingen, over de gehele wereld, op het gebied van toezicht op, epizooetiologie en voorkoming van paardepest;  2. actieve steun bij het identificeren van de uitbraken van paardepest in de Lid-Staten door het onderzoeken van de virusisolaten die het laboratorium worden toegezonden voor bevestiging van de diagnose, karakterisering en epidemiologische studies;  3. bevordering van de opleiding en de na- en bijscholing van deskundigen op het gebied van laboratoriumdiagnose met het oog op de harmonisatie van de diagnosetechnieken in de hele Gemeenschap;  4. onderlinge uitwisseling van informatie met het door het Internationaal Bureau voor besmettelijke veeziekten (IOE) aangewezen wereldlaboratorium voor onderzoek inzake paardepest, met name met betrekking tot de ontwikkeling van de situatie in de wereld  ter zake van de paardepest.   BIJLAGE IV   MINIMUMCRITERIA VOOR DE RAMPENPLANNEN  De rampenplannen moeten ten minste:  1. voorzien in de oprichting op nationaal niveau van een crisiscentrum dat alle noodmaatregelen in de betrokken Lid-Staat dient te cooerdineren;  2. een lijst bevatten van lokale noodcentra die over de nodige voorzieningen beschikken om de controlemaatregelen op lokaal niveau te cooerdineren;  3. nauwkeurige informatie bevatten over het bij de noodmaatregelen betrokken personeel, hun vakbekwaamheid en hun bevoegdheden;  4. ervoor zorgen dat elk lokaal noodcentrum snel contact kan opnemen met de personen en/of organisaties die rechtstreeks of indirect bij een besmetting zijn betrokken;  5. ervoor zorgen dat het nodige materieel en materiaal beschikbaar is om de noodmaatregelen naar behoren te kunnen uitvoeren;  6. nauwkeurige instructies bevatten over de maatregelen, inclusief de maatregelen betreffende de wijze van vernietiging van karkassen, die moeten worden genomen wanneer infectie of besmetting wordt vermoed en bevestigd;  7. voorzien in scholingsprogramma's om de praktische vaardigheden en de kennis van de administratieve voorschriften op peil te houden en te verbeteren;  8. ervoor zorgen dat de diagnostische laboratoria over de nodige voorzieningen beschikken voor post mortem-onderzoek en over de nodige capaciteit voor het verrichten van serologisch, histologisch en ander onderzoek, en dat zij toegang hebben tot recente  technieken om snel een diagnose te stellen (hiertoe moeten de nodige regelingen worden getroffen voor het snelle vervoer van monsters);  9. de nodige gegevens bevatten inzake de hoeveelheid vaccin tegen paardepest die naar verwachting nodig is indien tot noodvaccinatie wordt besloten;  10. voorzien in de nodige uitvoeringsbepalingen.