Avis juridique important

|

31976L0117

Richtlijn 76/117/EEG van de Raad van 18 december 1975 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende elektrisch materieel, bestemd voor gebruik in "explosieve omgeving"

Publicatieblad Nr. L 024 van 30/01/1976 blz. 0045 - 0048 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0217  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0188  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0217  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0228  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0228

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 18 december 1975  inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende elektrisch materieel , bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving "   ( 76/117/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de nationale wetgeving inzake de veiligheid van elektrisch materieel , bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving " , van Lid-Staat tot Lid-Staat verschilt , hetgeen tot handelsbelemmeringen aanleiding geeft ;  Overwegende dat deze verschillen kunnen worden opgeheven door te eisen dat elektrisch materieel bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving " in overeenstemming is met geharmoniseerde technische normen ;  Overwegende dat evenwel tevens rekening moet worden gehouden met het feit dat het kan gebeuren dat bepaald materieel een veiligheidsniveau biedt dat gelijk is aan het door de geharmoniseerde normen gewaarborgde veiligheidsniveau zonder dat deze worden nageleefd ;  Overwegende dat moet worden bepaald dat een erkende instantie nagaat of dit materieel overeenstemt met de geharmoniseerde normen of een veiligheidsniveau biedt dat ten minste gelijk is aan het door de geharmoniseerde normen gewaarborgde veiligheidsniveau ; dat dit onderzoek niet alleen betrekking moet hebben op de documenten waarin het materieel is beschreven , maar ook op de constructie en de montage van dit materieel ;  Overwegende dat de positieve uitslag van dit onderzoek moet worden bevestigd door certificaten en merktekens die in alle Lid-Staten worden erkend ;  Overwegende dat om rekening te houden met de technische vooruitgang een snelle aanpassing noodzakelijk is van de technische voorschriften die zijn omschreven in de richtlijnen inzake elektrisch materieel bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving " ; dat , om de tenuitvoerlegging van de daarvoor noodzakelijke maatregelen te vergemakkelijken , moet worden voorzien in een procedure waarbij tussen de Lid-Staten en de Commissie een nauwe samenwerking tot stand wordt gebracht in een Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang van de richtlijnen tot opheffing van de technische belemmeringen voor het intracommunautaire handelsverkeer op het gebied van elektrisch materieel bestemd voor gebruik in  " explosieve omgeving " ;  Overwegende dat het risico bestaat dat elektrisch materieel bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving " , hoewel voorzien van een certificaat en een merkteken waardoor het tot het vrije verkeer mag worden toegelaten , gevaar oplevert voor de veiligheid ; dat dus een procedure moet worden vastgesteld om dit te verhelpen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn heeft betrekking op elektrisch materieel , bestemd voor gebruik in " explosieve omgeving " , met uitzondering van materieel dat is bestemd om te worden geïnstalleerd in ondergrondse werken van mijnen met mijngasgevaar alsmede van elektrisch materieel voor medische doeleinden .  Artikel 2  Onder elektrisch materieel worden in de zin van deze richtlijn verstaan , alle samenstellende delen van elektrische installaties of alle andere inrichtingen die de opwekking en het gebruik van elektriciteit medebrengen .  Artikel 3  Een " explosieve omgeving " bestaat in ruimten waarin zich gevaarlijke hoeveelheden ontvlambare stoffen in de vorm van gas , damp , nevel of stof kunnen bevinden , die in combinatie met lucht explosieve mengsels kunnen vormen .  Artikel 4  1 . De Lid-Staten kunnen niet om veiligheidsredenen met betrekking tot de constructie voor gebruik in explosieve omgeving , een verbod uitvaardigen tegen de verkoop of het vrije verkeer , of het gebruik volgens de bestemming ervan , van het in de artikelen 1 en 2 bedoelde elektrisch materieel :   - indien de overeenstemming hiervan met de geharmoniseerde normen is aangetoond door de afgifte van het in artikel 8 bedoelde certificaat van overeenstemming en het aanbrengen van het in artikel 10 bedoelde merkteken ;   - dat afwijkt van geharmoniseerde normen en waarvan , op grond van een speciaal onderzoek van de constructie , kan worden vastgesteld dat het een veiligheid biedt die ten minste gelijkwaardig is aan die van bovengenoemde normen , hetgeen moet zijn aangetoond door de afgifte van een controlecertificaat , zoals bedoeld in artikel 9 , en het aanbrengen van het in artikel 10 bedoelde merkteken .  2 . Met gebruik volgens bestemming in de zin van dit artikel wordt bedoeld het gebruik van het materieel in ruimten waar gassen , dampen , nevel of stof in combinatie met lucht explosieve mengsels kunnen vormen , waarin de geharmoniseerde constructienormen voorzien en zoals het in de certificaten van overeenstemming of controlecertificaten is vermeld .  Voor wat de installatievoorwaarden betreft , mogen de nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen niet leiden tot discriminaties in het gebruik van het in andere Lid-Staten vervaardigde elektrische materieel dat onder deze richtlijn valt .  3 . Voor zover de installatievoorwaarden niet onderworpen zijn aan andere communautaire bepalingen , blijven zij onderworpen aan de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van het land van bestemming .  4 . Met geharmoniseerde normen worden in deze richtlijn de normen bedoeld waarnaar later in bijzondere richtlijnen van de Raad zal worden verwezen .  5 . De in lid 4 bedoelde bijzondere richtlijnen kunnen voor bepaald materieel met een vereenvoudigde beveiligingsconstructie dat uitsluitend bestemd is voor gebruik in ruimten waar het gevaar beperkt is , bepalen dat de overeenstemming met de desbetreffende geharmoniseerde normen , wordt aangetoond in een eenvoudiger procedure die kan gaan tot een door de fabrikant af te geven verklaring van overeenstemming .  Artikel 5  1 . De wijzigingen die nodig zijn om de bepalingen van de bijzondere richtlijnen die uitdrukkelijk zullen worden aangeduid in elk van deze richtlijnen , aan te passen aan de technische vooruitgang , worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 7 .  2 . In het kader van deze procedure kan tevens elke kwestie worden behandeld die verband houdt met de in artikel 4 , lid 1 , tweede streepje , bedoelde en overeenkomstig artikel 9 afgegeven controlecertificaten .  Artikel 6  1 . Er wordt een Comité opgericht voor de aanpassing aan de technische vooruitgang van de richtlijnen die ten doel hebben de technische handelsbelemmeringen weg te nemen in de sector elektrisch materieel , bestemd voor gebruik in explosieve omgeving , hierna  " Comité " genoemd , dat is samengesteld uit Vertegenwoordigers van de Lid-Staten en onder voorzitterschap staat van een Vertegenwoordiger van de Commissie .  2 . Het Comité stelt zijn Reglement van Orde vast .  Artikel 7  1 . In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure , wordt deze bij het Comité ingeleid door de Voorzitter , hetzij op diens initiatief , hetzij op verzoek van de Vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  2 . De Vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen . Het Comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de Voorzitter kan bepalen naar gelang van de urgentie der betrokken aangelegenheid . Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van eenenveertig stemmen , waarbij de stemmen van de Lid-Staten worden gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De Voorzitter neemt niet deel aan de stemming .  3 . a ) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast , wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité .  b ) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of bij gebreke van een advies , doet de Commissie onverwijld een voorstel aan de Raad betreffende de vast te stellen maatregelen . De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen .  c ) Indien de Raad na een termijn van drie maanden , te rekenen vanaf de indiening van het voorstel , geen besluit heeft genomen , worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld .  Artikel 8  1 . Het in artikel 4 , lid 1 , eerste streepje , bedoelde certificaat van overeenstemming wordt afgegeven door een van de in artikel 14 bedoelde erkende instanties . Het dient tot bewijs dat het type van het materieel in overeenstemming is met de geharmoniseerde normen .  Een afschrift van de voornaamste gegevens van het certificaat van overeenstemming wordt binnen een maand na afgifte van het certificaat aan de Lid-Staten toegezonden .  De erkende instantie die het onderzoek van het materieel verricht , stelt een verslag op dat ter beschikking van de Lid-Staten wordt gehouden .  2 . De erkende instantie die het certificaat van overeenstemming heeft afgegeven kan dit certificaat intrekken indien zij constateert dat dit niet had mogen worden afgegeven of dat niet binnen een redelijke vastgestelde termijn aan door de erkende instantie gestelde voorwaarden is voldaan . Bovendien kan zij dit certificaat intrekken wanneer de fabrikant elektrisch materieel op de markt brengt dat niet met het erkende prototype in overeenstemming is .  Artikel 9  1 . Het in artikel 4 , lid 1 , tweede streepje , vermelde controlecertificaat wordt afgegeven door een van de in artikel 14 bedoelde erkende instanties . Het dient tot bewijs dat het type van het materieel een veiligheid biedt die ten minste gelijkwaardig is aan die van de geharmoniseerde normen .  2 . Alvorens dit controlecertificaat af te geven , zendt de erkende instantie die het onderzoek verricht , de documenten waarin het materieel wordt beschreven , de verslagen van het onderzoek en de ontwerpcontrolecertificaten naar de andere Lid-Staten en/of naar hun erkende keuringsinstanties , die binnen vier maanden , te rekenen vanaf deze informatie , opmerkingen kunnen maken , een aanvullend onderzoek kunnen aanvragen en eventueel het Comité overeenkomstig artikel 7 kunnen inschakelen . Deze correspondentie is vertrouwelijk .  3 . Indien voor het verstrijken van de vastgestelde termijn geen enkele Lid-Staat om inschakeling van het Comité heeft verzocht , geeft de erkende instantie , na rekening te hebben gehouden met de overeenkomstig de procedure van lid 2 gemaakte opmerkingen , het controlecertificaat af indien het resultaat van het eventuele aanvullende onderzoek bevredigend is .  4 . Indien het Comité wordt ingeschakeld volgens de procedure van artikel 7 en indien het advies van het Comité gunstig is , geeft de erkende instantie het certificaat af .  5 . Een afschrift van de voornaamste gegevens van het controlecertificaat wordt binnen een maand na afgifte van dat certificaat aan de Lid-Staten toegezonden .  6 . De erkende instantie die het controlecertificaat heeft afgegeven kan dit certificaat intrekken indien zij constateert dat dit certificaat niet had mogen worden afgegeven of dat niet binnen een redelijke vastgestelde termijn aan door de erkende instantie gestelde voorwaarden is voldaan . Bovendien kan zij dit certificaat intrekken wanneer de fabrikant elektrisch materieel op de markt brengt dat niet met het erkende prototype in overeenstemming is .  Artikel 10  1 . Het door de fabrikant op het materieel aangebrachte merkteken dient tot bewijs dat het materieel overeenstemt met het type dat het certificaat van overeenstemming of het controlecertificaat heeft gekregen , dat het de individuele proefnemingen heeft ondergaan waarin eventueel door de geharmoniseerde normen is voorzien en voldoet aan de in artikel 8 , lid 2 , en artikel 9 , lid 6 , bedoelde voorwaarden .  De Lid-Staten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat het bovengenoemde merkteken slechts dan door de fabrikant wordt aangebracht , indien hij in het bezit is van het certificaat van overeenstemming of van het controlecertificaat .  2 . Wanneer het certificaat van overeenstemming of het controlecertificaat zulks vereist , moet het materieel vergezeld gaan van een gebruiksaanwijzing waarin de bijzondere gebruiksvoorwaarden worden aangegeven .  Artikel 11  De Lid-Staten nemen alle maatregelen om voldoende toezicht te waarborgen op de vervaardiging van het materieel waarvoor de bepalingen van deze richtlijn gelden .  Artikel 12  1 . Indien een Lid-Staat op grond van een uitvoerige motivering constateert dat materieel , hoewel het voldoet aan de voorschriften van de desbetreffende richtlijnen , gevaar oplevert voor de veiligheid , kan deze Staat het op de markt brengen van dit materieel op zijn grondgebied voorlopig verbieden of aan bijzondere voorwaarden onderwerpen . Hij stelt hiervan onmiddellijk de overige Lid-Staten en de Commissie in kennis onder aanvoering van de motieven van zijn besluit .  2 . Binnen een termijn van zes weken pleegt de Commissie overleg met de betrokken Lid-Staten ; zij brengt vervolgens onverwijld advies uit en treft de passende maatregelen .  3 . Indien de Commissie van oordeel is dat er in deze richtlijn technische aanpassingen moeten worden aangebracht , worden deze aanpassingen door de Commissie of door de Raad vastgesteld volgens de procedure van artikel 7 ; in dat geval kan de Lid-Staat die de vrijwaringsmaatregelen heeft getroffen , deze handhaven totdat genoemde aanpassingen van kracht worden .  Artikel 13  De voorbeelden van de door de Lid-Staten gebruikte merktekens en certificaten worden ter informatie in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt .  Artikel 14  Elke Lid-Staat deelt aan de andere Lid-Staten en aan de Commissie de lijst mee van de erkende instanties voor het onderzoek van het materieel en/of de afgifte van certificaten van overeenstemming en controlecertificaten , alsmede de lijst van de geadresseerden van de in artikel 8 , lid 1 en in artikel 9 , leden 2 en 5 bedoelde correspondentie . Hij deelt eveneens elke wijziging van deze lijsten mee .  Deze mededeling begint uiterlijk drie maanden na kennisgeving van deze richtlijn .  Artikel 15  De Lid-Staten nemen alle voorbereidende maatregelen welke nodig zijn om de bepalingen van deze richtlijn in werking te doen treden binnen een termijn van 18 maanden volgende op de kennisgeving van de eerste bijzondere richtlijn .  Artikel 16  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 18 december 1975 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . TOROS  ( 1 ) PB nr . C 87 van 2 . 9 . 1971 , blz . 4 .  ( 2 ) PB nr . C 41 van 29 . 4 . 1971 , blz . 6 .


Avis juridique important

|

31976L0211

Richtlijn 76/211/EEG van de Raad van 20 januari 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het voorverpakken naar gewicht of volume van bepaalde produkten in voorverpakkingen

Publicatieblad Nr. L 046 van 21/02/1976 blz. 0001 - 0011 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 2 blz. 0031  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0195  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 2 blz. 0031  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 4 blz. 0244

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 20 januari 1976  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het voorverpakken naar gewicht of volume van bepaalde produkten in voorverpakkingen   ( 76/211/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat in de meeste Lid-Staten de voorwaarden waaraan in tevoren gereedgemaakte en gesloten verpakkingen ten verkoop aangeboden produkten moeten voldoen , zijn geregeld in een aantal dwingende voorschriften die van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen en derhalve een belemmering vormen voor de handel in deze voorverpakkingen ; dat deze bepalingen bijgevolg onderling dienen te worden aangepast ;  Overwegende dat ten behoeve van een juiste voorlichting van de consumenten dient te worden aangegeven op welke wijze de aanduidingen betreffende de nominale hoeveelheid of het nominale volume van het produkt dat zich in de voorverpakking bevindt , op deze verpakking moeten worden aangebracht ;  Overwegende dat het tevens noodzakelijk is de op de inhoud der voorverpakkingen maximaal toelaatbare fouten aan te geven en dat ter vergemakkelijking van de controle of de voorverpakkingen in overeenstemming zijn met genoemde bepalingen , voor deze controle een referentiemethode dient te worden vastgesteld ;  Overwegende dat in artikel 16 van Richtlijn nr . 71/316/EEG van de Raad van 26 juli 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende voor meetmiddelen en metrologische controlemethoden geldende algemene bepalingen ( 3 ) , laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding ( 4 ) , wordt bepaald dat bijzondere richlijnen de harmonisatie ten doel kunnen hebben van de voorschriften volgens welke sommige produkten worden verhandeld , met name wat het meten en het merken van vooraf voor de verkoop gereedgemaakte hoeveelheden betreft ;  Overwegende dat voor sommige Lid-Staten een spoedige wijziging van het in hun nationale wetgeving vastgelegde beginsel met betrekking tot het vullen en het organiseren van de nieuwe controlemethoden , alsook het veranderen van het meeteenhedenstelsel moeilijkheden opleveren ; dat derhalve voor deze Lid-Staten in een overgangsperiode dient te worden voorzien , die evenwel geen bijkomende belemmering voor de intracommunautaire handel in de bedoelde produkten mag vormen en die de tenuitvoerlegging van de bepalingen van de richtlijn in de overige Lid-Staten niet in gevaar mag brengen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn is van toepassing op voorverpakkingen die produkten bevatten , met uitzondering van die welke zijn bedoeld in Richtlijn nr . 75/106/EEG van de Raad van 19 december 1974 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het voorverpakken naar volume van bepaalde vloeistoffen in voorverpakkingen met bepaalde inhoud ( 5 ) , met het oog op de verkoop in constante uniforme nominale hoeveelheden ,   - gelijk aan tevoren door het vulbedrijf gekozen waarden ,   - uitgedrukt in gewichts - of volume-eenheden ,   - van ten minste 5 g of 5 ml en ten hoogste 10 kg of 10 l .  Artikel 2  1 . Onder voorverpakking in de zin van deze richtlijn wordt verstaan het geheel van het produkt en de individuele verpakking waarin het is voorverpakt .  2 . Een produkt is voorverpakt indien het in afwezigheid van de koper in een verpakking , van welke aard dan ook , is verpakt op een zodanige wijze dat de hoeveelheid van het produkt dat in de verpakking aanwezig is , een vooraf gekozen waarde heeft en niet kan worden gewijzigd zonder een opening of aantoonbare verandering in de verpakking aan te brengen .  Artikel 3  1 . De voorverpakkingen die van het in punt 3.3 van bijlage I bedoelde E.E.G-teken mogen worden voorzien , zijn die welke voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn en van bijlage I .  2 . Zij zijn onderworpen aan de metrologische controles onder de in bijlage I , punt 5 , en in bijlage II genoemde voorwaarden .  Artikel 4  1 . Op alle voorverpakkingen als bedoeld in artikel 3 , dient het gewicht of het volume - nominaal gewicht of nominaal volume genoemd - van het produkt te zijn vermeld dat zij overeenkomstig bijlage I moeten bevatten .  2 . Op voorverpakkingen met vloeibare produkten moet het nominale volume en op voorverpakkingen met andere produkten het nominale gewicht zijn vermeld , behalve indien het handelsgebruik of de nationale voorschriften in alle Lid-Staten hiermee gelijkelijk in strijd zijn of indien er communautaire voorschriften bestaan die hiermee in strijd zijn .  3 . Indien voor een categorie produkten of een model voorverpakkingen het handelsgebruik of de nationale voorschriften niet in alle Lid-Staten dezelfde zijn , moeten deze voorverpakkingen ten minste voorzien zijn van de metrologische vermeldingen die in overeenstemming zijn met het handelsgebruik of de nationale voorschriften in het land van bestemming .  4 . Tot aan het einde van de overgangsperiode waarin het gebruik van de meeteenheden van het imperiale stelsel vermeld in bijlage II van Richtlijn nr . 71/354/EEG van de Raad van 18 oktober 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten op het gebied van de meeteenheden ( 6 ) , gewijzigd bij de Akte van Toetreding , in de Gemeenschap is toegestaan , moet de aanduiding van het nominale gewicht en/of het nominale volume , die overeenkomstig punt 3.1 van bijlage I van deze richtlijn in SI-eenheden worden uitgedrukt , op verzoek van het Verenigd Koninkrijk of van Ierland op hun nationale grondgebied vergezeld gaan van de aanduiding van het resultaat van de omrekening in meeteenheden van het imperiale stelsel ( Verenigd Koninkrijk ) , verkregen met behulp van onderstaande omrekeningscoëfficiënten :  1 g = 0,0353 ounces ( avoirdupois ) ,  1 kg = 2,205 pounds ,  1 ml = 0,0352 fluid ounces ,  1 l = 1,760 pints of 0,220 gallons .  Artikel 5  De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van voorverpakkingen die voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn en de daarin beschreven controles met goed gevolg hebben doorstaan niet weigeren , verbieden of beperken op grond van redenen die verband houden met de opschriften die daarop krachtens deze richtlijn dienen voor te komen , met de bepaling van hun volume of hun gewicht of met de methodes volgens welke zij zijn gemeten of gecontroleerd .  Artikel 6  De wijzigingen die nodig zijn om de in de bijlagen I en II van deze richtlijn vermelde voorschriften aan de technische vooruitgang aan te passen , worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van de artikelen 18 en 19 van Richtlijn nr . 71/316/EEG .  Artikel 7  1 . Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn voeren de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in om aan het bepaalde in deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis .  2 . In afwijking van lid 1 mogen België , Ierland , Nederland en het Verenigd Koninkrijk de tenuitvoerlegging van deze richtlijn en van haar bijlagen uiterlijk tot en met 31 december 1979 uitstellen .  3 . Gedurende de periode waarin de richtlijn in een Lid-Staat niet van toepassing is , maakt deze Lid-Staat de controlemaatregelen , die betrekking hebben op de hoeveelheid die aanwezig is in de in deze richtlijn bedoelde en uit andere Lid-Staten afkomstige voorverpakkingen , niet strenger dan deze zijn op de datum waarop de richtlijn wordt aangenomen .  4 . Gedurende deze zelfde periode aanvaarden de Lid-Staten die de richtlijn ten uitvoer hebben gelegd , de voorverpakkingen die afkomstig zijn uit de Lid-Staten voor welke de in lid 2 bedoelde afwijking geldt , en die met de bepalingen van bijlage I , punt 1 , overeenstemmen , ook al dragen zij niet het in punt 3.3 van bijlage I bedoelde E.E.G.-teken , een en ander op dezelfde voet en onder dezelfde voorwaarden als de voorverpakkingen die met alle bepalingen van de richtlijn in overeenstemming zijn .  5 . De in punt 5 van bijlage I bedoelde controle wordt uitgeoefend door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van bestemming wanneer het voorverpakkingen betreft die buiten de Gemeenschap zijn vervaardigd en op het grondgebied van de Gemeenschap worden ingevoerd in een Lid-Staat die de richtlijn nog niet volgens de voorschriften van dit artikel ten uitvoer heeft gelegd .  6 . De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de tekst van alle belangrijke nationale wettelijke bepalingen , die zij aanvaarden op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is , ter kennis van de Commissie wordt gebracht .  Artikel 8  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 20 januari 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  G . THORN  ( 1 ) PB nr . C 48 van 25 . 4 . 1974 , blz . 21 .  ( 2 ) PB nr . C 109 van 19 . 9 . 1974 , blz . 16 .  ( 3 ) PB nr . L 202 van 6 . 9 . 1971 , blz . 1 .  ( 4 ) PB nr . L 73 van 27 . 3 . 1972 , blz . 14 .  ( 5 ) PB nr . L 42 van 15 . 2 . 1975 , blz . 1 .  ( 6 ) PB nr . L 243 van 29 . 10 . 1971 , blz . 29 .  BIJLAGE I  1 . DOELSTELLINGEN  De in deze richtlijn bedoelde voorverpakkingen dienen zodanig te zijn vervaardigd dat de voltooide voorverpakkingen aan de volgende voorwaarden voldoen :  1.1 . de werkelijke inhoud van de voorverpakkingen mag gemiddeld niet kleiner zijn dan de nominale hoeveelheid ;  1.2 . het aantal voorverpakkingen met een fout in minus welke groter is dan de maximaal toelaatbare fout als bepaald in punt 2.4 , dient naar verhouding zo gering te zijn dat de partijen voorverpakkingen aan de in bijlage II omschreven controles kunnen voldoen ;  1.3 . het in punt 3.3 bedoelde E.E.G.-teken mag op geen enkele voorverpakking met een fout in minus welke groter is dan tweemaal de maximaal toelaatbare fout als aangegeven in de tabel van punt 2.4 worden aangebracht .  2 . DEFINITIES EN BASISVOORSCHRIFTEN  2.1 . De nominale hoeveelheid ( nominaal gewicht of nominaal volume ) van de inhoud van een voorverpakking is het op deze voorverpakking aangegeven gewicht of volume ; dit is de hoeveelheid van het produkt die de voorverpakking geacht wordt te bevatten .  2.2 . De werkelijke inhoud van een voorverpakking is de hoeveelheid ( gewicht of volume ) van het produkt die deze werkelijk bevat . Bij alle controleverrichtingen betreffende de produkten waarvan de hoeveelheid in volume-eenheden wordt uitgedrukt , is de in aanmerking genomen waarde van de werkelijke inhoud de waarde van deze inhoud bij een temperatuur van 20 * C , ongeacht bij welke temperatuur het vullen of de controle plaatsvindt . Deze regel is evenwel niet van toepassing op diepgevroren en bevroren produkten , waarvan de hoeveelheid in volume-eenheden wordt uitgedrukt .  2.3 . De fout in minus van een voorverpakking is het verschil in negatieve zin tussen de werkelijke inhoud van deze voorverpakking en de nominale hoeveelheid .  2.4 . De maximaal toelaatbare fout in minus op de inhoud van een voorverpakking wordt vastgesteld overeenkomstig onderstaande tabel , waarin de produkten volgens de in de punten 2.5 en 2.6 nader aangegeven voorwaarden in twee klassen , " A " en  " B " , worden verdeeld naar hun fysieke eigenschappen en/of de wijze waarop zij zijn verpakt en de waarden van de nominale hoeveelheden .  Nominale hoeveelheid Q n in g of ml * Maximaal toelaatbare fouten in minus *   * Klasse " A " * Klasse " B " *   * in % van Q n * g of ml * in % van Q n * g of ml *  van 5 tot 25 * - * - * 9 * - *  van 25 tot 50 * 4,5 * - * 9 * - *  van 50 tot 100 * - * 2,25 * - * 4,5 *  van 100 tot 200 * 2,25 * - * 4,5 * - *  van 200 tot 300 * - * 4,5 * - * 9 *  van 300 tot 500 * 1,5 * - * 3 * - *  van 500 tot 1 000 * - * 7,5 * - * 15 *  van 1 000 t/m 10 000 * 0,75 * - * 1,5 * - *  Bij toepassing van de tabel dienen de waarden , berekend in gewichts - of volume-eenheden op basis van de in % aangegeven maximaal toelaatbare fouten naar boven te worden afgerond op een tiende gram of milliliter .  2.5 . Als produkten van klasse A worden beschouwd :  a ) produkten die in het stadium van de verkoop vast of nauwelijks vloeibaar zijn , maar bij het verpakken voldoende vloeibaar kunnen worden gemaakt , geen zichtbare vaste of gasvormige elementen bevatten en waarvan het verpakken in één bewerking geschiedt ,  b ) poedervormige produkten ,  c ) produkten samengesteld uit stukken , brokken of korrels waarvan het gewicht per eenheid ten hoogste een derde bedraagt van de maximaal toelaatbare fout die overeenkomt met het nominale gewicht van de inhoud van de voorverpakking in de kolom betreffende klasse A van de tabel in punt 2.4 ,  d ) gemakkelijk uit te strijken pasteuze produkten ,  mits deze produkten zodra zij gewogen of verpakt zijn niet meer worden bewerkt of slechts een bewerking ondergaan waardoor hun werkelijke hoeveelheid niet wordt gewijzigd .  2.6 . Alle produkten die niet vallen onder de sub 2.5 beschreven klasse , vallen onder de klasse B . Als produkten van klasse B worden ook beschouwd :  a ) vloeibare produkten ,  b ) produkten in voorverpakkingen waarvan het nominale gewicht of het nominale volume minder dan 25 gram respectievelijk 25 ml bedraagt ,  c ) produkten waarvan de stromingseigenschappen  ( b.v . vloeibaarheid , viscositeit ) of stortgewicht bij uitstroming niet door passende technische middelen voldoende constant kunnen worden gehouden .  3 . OPSCHRIFTEN EN MERKTEKENS  Op elke voorverpakking die overeenkomstig deze richtlijn is vervaardigd en die zich bevindt in de staat waarin deze verpakkingen gewoonlijk ten verkoop worden aangeboden , moeten de volgende opschriften onuitwisbaar , goed leesbaar en zichtbaar zijn aangebracht :  3.1 . de nominale hoeveelheid ( nominaal gewicht of nominaal volume ) uitgedrukt in kilogram of gram , liter , centiliter of milliliter , aangegeven in cijfers met een hoogte van ten minste 6 mm , voor zover de nominale hoeveelheid meer bedraagt dan 1 000 g of 100 cl , met een hoogte van ten minste 4 mm voor een nominale hoeveelheid van 1 000 tot 200 g of 100 tot 20 cl , en met een hoogte van ten minste 3 mm voor een nominale hoeveelheid van minder dan of gelijk aan 200 g of 20 cl , gevolgd door het symbool of eventueel de naam van de gebruikte meeteenheid , overeenkomstig de voorschriften van Richtlijn nr . 71/354/EEG .  De vermeldingen in " imperial units " ( V.K . ) moeten worden aangebracht in tekens waarvan de afmetingen ten hoogste gelijk zijn aan die van de overeenkomstige vermelding in SI-eenheden .  3.2 . een merkteken of opschrift aan de hand waarvan de bevoegde dienst de in de Gemeenschap gevestigde vulbedrijven , bedrijven die de vulling laten uitvoeren of importeurs kan identificeren .  3.3 . de kleine letter " e " met een hoogte van ten minste 3 mm , aangebracht in hetzelfde gezichtsveld als de aanduiding van het nominale gewicht of volume , als waarborg , onder verantwoordelijkheid van het vulbedrijf of van de importeur , dat de voorverpakking aan de voorschriften van deze richtlijn voldoet .  Deze letter moet de vorm hebben die voorkomt op de tekening , gevoegd bij punt 3 van bijlage II van Richtlijn nr . 71/316/EEG .  Artikel 12 van die richtlijn is van overeenkomstige toepassing .  4 . VERANTWOORDELIJKHEID VAN HET VULBEDRIJF OF VAN DE IMPORTEUR  Het vulbedrijf of de importeur is er verantwoordelijk voor dat de voorverpakkingen voldoen aan de voorschriften van deze richtlijn .  De hoeveelheid van een produkt die zich in een voorverpakking bevindt ( of vulhoeveelheid ) , werkelijke inhoud genaamd , moet worden gemeten of gecontroleerd ( in gewicht of volume ) onder verantwoordelijkheid van het vulbedrijf en/of van de importeur . De meting of controle geschiedt met behulp van een voor het gebruiksdoel geschikt wettig meetmiddel .  De controle kan door middel van steekproeven geschieden .  Indien de werkelijke inhoud niet gemeten wordt , dient de controle door het vulbedrijf dusdanig te geschieden dat de waarde van deze inhoud werkelijk gegarandeerd is .  Aan deze voorwaarde is voldaan indien het vulbedrijf bedrijfscontroles uitoefent op een door de bevoegde diensten van de Lid-Staat erkende wijze en de documenten waarin de resultaten van deze controles zijn vermeld , ter beschikking van deze diensten houdt , om aan te tonen dat de controles , alsmede de correcties en aanpassingen waarvan zij de noodzaak hebben aangetoond , regelmatig en op juiste wijze zijn verricht .  In geval van invoer uit derde landen kan de importeur in plaats van de meting te verrichten of de controle uit te oefenen , het bewijs leveren dat hij zich omringd heeft met alle garanties die hem in staat stellen zijn verantwoordelijkheid te dragen .  Voor produkten waarvan de hoeveelheid in volume-eenheden wordt uitgedrukt , is een van de manieren om bij de vervaardiging van de voorverpakking aan de verplichting tot het meten of controleren te voldoen , het gebruik van een tapmaatfles als in de desbetreffende richtlijn omschreven , die volgens de voorschriften van die richtlijn en van de onderhavige richtlijn is gevuld .  5 . DOOR DE BEVOEGDE DIENSTEN BIJ HET VULBEDRIJF OF DE IMPORTEUR TE VERRICHTEN CONTROLES  De bevoegde diensten van de Lid-Staten controleren door middel van steekproeven bij het vulbedrijf dan wel , indien zulks in de praktijk onmogelijk is , bij de in de Gemeenschap gevestigde importeur of bij diens in de Gemeenschap gevestigde gemachtigde , of de voorverpakkingen in overeenstemming zijn met de voorschriften van deze richtlijn .  Deze statistische controle door middel van steekproeven geschiedt overeenkomstig de regels die op het gebied van de kwaliteitscontrole gelden . De controle dient een doeltreffendheid te hebben die vergelijkbaar is met die van de in bijlage II beschreven referentiemethode .  6 . ANDERE CONTROLES DOOR DE BEVOEGDE DIENSTEN  Deze richtlijn vormt geen beletsel voor de controles die in alle stadia van de handel door de bevoegde diensten in de Lid-Staten kunnen worden uitgeoefend , met name om na te gaan of de voorverpakkingen in overeenstemming zijn met de voorschriften van de richtlijn .  Artikel 15 , lid 2 , van Richtlijn nr . 71/316/EEG is van overeenkomstige toepassing .  BIJLAGE II  Deze bijlage bepaalt de regels voor de referentiemethode voor de statistische controle van partijen voorverpakkingen overeenkomstig de voorschriften van artikel 3 van de richtlijn en van bijlage I , punt 5 .  Deze controle is gebaseerd op ISO-norm 2859 , betreffende attributieve keuringsmethoden , met gebruikmaking van een aanvaardbaar kwaliteitsniveau van 2,5 % . Het bemonsteringsniveau komt , voor wat de niet-destructieve proeven betreft , overeen met niveau II van deze norm en , voor wat de destructieve proeven betreft , met niveau S 3 .  1 . VOORSCHRIFTEN BETREFFENDE DE METING VAN DE WERKELIJKE INHOUD VAN VOORVERPAKKINGEN  De werkelijke inhoud van voorverpakkingen kan rechtstreeks worden gemeten met behulp van meetmiddelen voor gewichtsmeting of inhoudsmeting of , indien het een vloeistof betreft , indirect door weging van het voorverpakte produkt en bepaling van de soortelijke massa ervan .  Ongeacht de toegepaste methode mag de meetfout bij de bepaling van de werkelijke inhoud van een voorverpakking ten hoogste gelijk zijn aan een vijfde van de maximaal toelaatbare fout , geldend voor de nominale hoeveelheid van de inhoud van de voorverpakking .  Elke Lid-Staat kan eigen voorschriften uitvaardigen met betrekking tot de werkwijze voor deze meting .  2 . VOORSCHRIFTEN BETREFFENDE DE CONTROLE VAN PARTIJEN VOORVERPAKKINGEN  De controle van voorverpakkingen geschiedt door middel van steekproeven en bestaat uit twee gedeelten :   - de werkelijke inhoud van elke voorverpakking van de steekproef wordt gecontroleerd ,   - voorts wordt de gemiddelde werkelijke inhoud van de voorverpakkingen van de steekproef gecontroleerd .  Een partij voorverpakkingen wordt aanvaardbaar geacht indien de resultaten van beide controles te zamen aan de goedkeurcriteria voldoen .  Voor elk van deze controles heeft men de keuze uit twee steekproefschema's :   - één voor niet-destructieve controle , dat wil zeggen een controle waarbij de verpakking niet wordt geopend ,   - het andere voor destructieve controle , dat wil zeggen een controle waarbij de verpakking wordt geopend of vernield .  Laatstgenoemde controle wordt om economische en praktische redenen tot het strikt noodzakelijke minimum beperkt en is mindel doeltreffend dan eerstgenoemde controle .  Destructieve controle mag derhalve alleen worden toegepast wanneer niet-destructieve controle praktisch niet uitvoerbaar blijkt . In het algemeen is zij niet van toepassing op partijen van minder dan honderd stuks .  2.1 . Partij voorverpakkingen  2.1.1 . De partij omvat alle voorverpakkingen van hetzelfde model en van dezelfde fabricage die aan controle worden onderworpen .  2.1.2 . Indien de controle van de voorverpakkingen aan het einde van de vulketen plaatsvindt , is de grootte van de partij gelijk aan de maximale uurproduktie van de vulinstallatie , zonder beperking van het aantal .  In de overige gevallen wordt de grootte van de partij beperkt tot 10 000 stuks .  2.1.3 . Partijen van minder dan 100 voorverpakkingen worden in voorkomend geval voor 100 % op niet-destructieve wijze gecontroleerd .  2.1.4 . Voorafgaand aan de in de punten 2.2 en 2.3 bedoelde controles dient men een voldoende aantal voorverpakkingen willekeurig uit de partij te lichten ten einde de controle te kunnen verrichten waarvoor de grootste steekproef is vereist .  Voor de andere controle zal het benodigde monster willekeurig uit de eerste steekproef worden getrokken en worden gemerkt .  Dit merken dient voor de aanvang van de metingen te zijn verricht .  2.2 . Controle van de minimaal toelaatbare inhoud van een voorverpakking  2.2.1 . De minimaal toelaatbare inhoud wordt verkregen door van de nominale hoeveelheid van de voorverpakking de daarmee overeenkomende maximaal toelaatbare fout af te trekken .  2.2.2 . Voorverpakkingen van een partij met een werkelijke inhoud die kleiner is dan de minimaal toelaatbare inhoud , worden ondeugdelijk genoemd .  2.2.3 . Voor de controle door middel van steekproeven kiezen de Lid-Staten uit een der onderstaande steekproefschema's ( enkelvoudig of dubbel ) .  2.2.3.1 . Enkelvoudig steckproefschema  Het aantal gecontroleerde voorverpakkingen moet gelijk zijn aan de steekproefgrootte die in het schema is vermeld :   - indien het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen uit de steekproef kleiner is dan of gelijk aan het goedkeurcriterium , wordt de partij voorverpakkingen voor deze controle als aanvaardbaar beschouwd ;   - indien het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen uit de steekproef groter is dan of gelijk aan het afkeurcriterium , wordt de partij voorverpakkingen afgekeurd .  2.2.3.1.1 . Schema voor niet-destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproefgrootte * Aantal ondeugdelijke voorverpakkingen *   * * Goedkeurcriterium * Afkeurcriterium *  100 t/m 150 * 20 * 1 * 2 *  151 t/m 280 * 32 * 2 * 3 *  281 t/m 500 * 50 * 3 * 4 *  501 t/m 1 200 * 80 * 5 * 6 *  1 201 t/m 3 200 * 125 * 7 * 8 *  3 201 en meer * 200 * 10 * 11 *  2.2.3.1.2 . Schema voor destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproefgrootte * Aantal ondeugdelijke voorverpakkingen *   * * Goedkeurcriterium * Afkeurcriterium *  ongeacht de grootte ( * 100 ) * 20 * 1 * 2 *  2.2.3.2 . Dubbel steekproefschema  Het eerste aantal gecontroleerde voorverpakkingen moet gelijk zijn aan de grootte van de eerste in het schema vermelde steekproef :   - indien het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen uit de eerste steekproef kleiner is dan of gelijk aan het eerste goedkeurcriterium , wordt de partij voor deze controle als aanvaardbaar beschouwd ;   - indien het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen uit de eerste steekproef groter is dan of gelijk aan het eerste afkeurcriterium , wordt de partij afgekeurd ;   - indien het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen uit de eerste steekproef ligt tussen het eerste goedkeurcriterium en het eerste afkeurcriterium , moet ter controle een tweede steekproef worden genomen waarvan de grootte in het schema is aangegeven .  Het aantal ondeugdelijke voorverpakkingen van de eerste en dat van de tweede steekproef moeten bij elkaar worden opgeteld :   - indien het samengetelde aantal ondeugdelijke voorverpakkingen kleiner is dan of gelijk aan het tweede goedkeurcriterium , wordt de partij voor deze controle als aanvaardbaar beschouwd ;   - indien het samengetelde aantal ondeugdelijke voorverpakkingen groter is dan of gelijk aan het tweede afkeurcriterium , wordt de partij afgekeurd .  2.2.3.2.1 . Schema voor niet-destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproef * Aantal ondeugdelijke voorverpakkingen *   * Volgorde * Steekproefgrootte * Steekproefgrootte na optelling * Goedkeurcriterium * Afkeurcriterium *  100 t/m 150 * 1e * 13 * 13 * 0 * 2 *   * 2e * 13 * 26 * 1 * 2 *  151 t/m 280 * 1e * 20 * 20 * 0 * 3 *   * 2e * 20 * 40 * 3 * 4 *  281 t/m 500 * 1e * 32 * 32 * 1 * 4 *   * 2e * 32 * 64 * 4 * 5 *  501 t/m 1 200 * 1e * 50 * 50 * 2 * 5 *   * 2e * 50 * 100 * 6 * 7 *  1 201 t/m 3 200 * 1e * 80 * 80 * 3 * 7 *   * 2e * 80 * 160 * 8 * 9 *  3 201 en meer * 1e * 125 * 125 * 5 * 9 *   * 2e * 125 * 250 * 12 * 13 *  2.2.3.2.2 . Schema voor destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproef * Aantal ondeugdelijke voorverpakkingen *   * Volgorde * Steekproefgrootte * Steekproefgrootte na optelling * Goedkeurcriterium * Afkeurcriterium *  ongeacht de grootte ( * 100 ) * 1e * 13 * 13 * 0 * 2 *   * 2e  13 * 26 * 1 * 2 *  2.3 . Controle van de gemiddelde werkelijke inhoud van de afzonderlijke eenheden van een partij voorverpakkingen  2.3.1 . Een partij voorverpakkingen wordt voor deze controle als aanvaardbaar beschouwd indien het gemiddelde x = S x i/n van de werkelijke inhouden x i van n voorverpakkingen van een steekproef meer bedraagt dan :  Q n - s / * n * t ( 1 - a )  In deze formule is :  Q n : de nominale hoeveelheid van de voorverpakking ,  n : het aantal voorverpakkingen waaruit de steekproef voor deze controle bestaat ,  s : de schatting van de standaardafwijking van de werkelijke inhouden van de partij ,  t ( 1 - a ) : de stochastische variabele van de Studentverdeling , functie van het aantal vrijheidsgraden v = n - 1 en van de betrouwbaarheidsgrens  ( 1 - a ) = 0,995 .  2.3.2 . Is x i het resultaat van de meting van de werkelijke inhoud van de i-de eenheid van een steekproef met n eenheden , dan verkrijgt men :  2.3.2.1 . het steekproefgemiddelde door berekening van :  x = ( S ( i = n , i = 1 ) x i/n  2.3.2.2 . de schatting van de standaardafwijking s door berekening van :   - de som van de kwadraten der meetresultaten :  S ( i = n , i = 1 ) ( x i )2   - het kwadraat van de som der meetresultaten :   ( S ( i = n , i = 1 ) x i )2  vervolgens : 1/n ( S ( i = n , i = 1 ) x i )2   - de gecorrigeerde som : SC = ( S ( i = n , i = 1 ) )  ( x i )2 - 1/n ( S ( i = n , i = 1 ) x i )2   - de schatting van de variantie : v = SC/n - 1  de schatting van de standaardafwijking is : s = * v  2.3.3 . Goed - of afkeurcriteria voor de partij voorverpakkingen voor deze controle :  2.3.3.1 . Criteria voor niet-destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproefgrootte * Criteria *   * * Goedkeuring * Afkeuring *  100 t/m 500 * 30 * x * Q n - 0,503s * x < Q n - 0,503s *   > 500 * 50 * x * Q n - 0,379s * x < Q n - 0,379s *  2.3.3.2 . Criteria voor destructieve controle  Grootte van de partij * Steekproefgrootte * Criteria *   *  Goedkeuring * Afkeuring *  ongeacht de grootte ( * 100 ) * 20 * x * Q n - 0,640s * x < Q n - 0,640s


Avis juridique important

|

32000L0036

Richtlijn 2000/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 juni 2000 inzake cacao- en chocoladeproducten voor menselijke consumptie

Publicatieblad Nr. L 197 van 03/08/2000 blz. 0019 - 0025

Richtlijn 2000/36/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 23 juni 2000inzake cacao- en chocoladeproducten voor menselijke consumptieHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) Bepaalde verticale richtlijnen op het gebied van levensmiddelen dienen te worden vereenvoudigd teneinde uitsluitend rekening te houden met de essentiële eisen waaraan de onder deze richtlijnen vallende producten moeten voldoen met het oog op het vrije verkeer van deze producten op de interne markt overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Edinburgh van 11 en 12 december 1992, bevestigd door die van de Europese Raad van Brussel van 10 en 11 december 1993.(2) Ter motivering van Richtlijn 73/241/EEG van de Raad van 24 juli 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften van de lidstaten inzake voor menselijke voeding bestemde cacao- en chocoladeproducten(4) werd aangevoerd dat verschillen tussen de nationale wetgevingen inzake diverse soorten cacao- en chocoladeproducten het vrije verkeer van deze producten kunnen belemmeren, en dat die verschillen derhalve een rechtstreekse weerslag kunnen hebben op de totstandkoming en de werking van de gemeenschappelijke markt.(3) Met Richtlijn 73/241/EEG werd bijgevolg beoogd omschrijvingen en gemeenschappelijke voorschriften vast te stellen met betrekking tot de samenstelling, de bereidingsspecificaties, de verpakking en de etikettering van cacao- en chocoladeproducten, teneinde het vrije verkeer daarvan binnen de Gemeenschap te waarborgen.(4) Die omschrijvingen en voorschriften moeten worden gewijzigd om rekening te houden met de technologische vooruitgang en de veranderende smaak van de consument, en moeten worden afgestemd op de algemene Gemeenschapswetgeving inzake levensmiddelen, met name de wetgeving inzake etikettering, zoetstoffen en andere toegestane additieven, aroma's, extractiemiddelen en analysemethoden.(5) In een aantal lidstaten is de toevoeging aan chocoladeproducten van andere plantaardige vetten dan cacaoboter tot een maximum van 5 % toegestaan.(6) De toevoeging aan chocoladeproducten van bepaalde andere plantaardige vetten dan cacaoboter tot een maximum van 5 % dient in alle lidstaten te worden toegestaan. Die plantaardige vetten moeten cacaoboterequivalenten zijn en derhalve gedefinieerd zijn overeenkomstig technische en wetenschappelijke criteria.(7) Om de eenheid van de interne markt te garanderen, moet elk chocoladeproduct dat binnen de werkingssfeer van deze richtlijn valt, binnen de Gemeenschap kunnen worden verhandeld onder de verkoopbenaming waarin overeenkomstig bijlage I bij deze richtlijn is voorzien.(8) Krachtens de algemene voorschriften inzake de etikettering van levensmiddelen, die bij Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame(5) zijn vastgesteld, is met name de vermelding van de ingrediënten overeenkomstig artikel 6 daarvan verplicht. Bij deze richtlijn wordt Richtlijn 79/112/EEG toepasselijk gemaakt op cacao- en chocoladeproducten teneinde de consument juiste informatie te verschaffen.(9) De consument moet met betrekking tot chocoladeproducten waaraan andere plantaardige vetten dan cacaoboter zijn toegevoegd, verzekerd zijn van juiste, neutrale en objectieve informatie in aanvulling op de lijst van ingrediënten.(10) Anderzijds, belet Richtlijn 79/112/EEG niet dat in de etikettering van chocoladeproducten wordt vermeld dat er geen andere plantaardige vetten dan cacaoboter zijn toegevoegd, mits de informatie juist, neutraal en objectief is en de consument er niet door wordt misleid.(11) Bepaalde krachtens deze richtlijn gereserveerde verkoopbenamingen worden gebruikt in samengestelde verkoopbenamingen waarmee in sommige lidstaten traditioneel bepaalde producten worden aangeduid die niet met de in deze richtlijn omschreven producten kunnen worden verward. Die benamingen moeten bijgevolg gehandhaafd blijvend. Het gebruik daarvan moet evenwel stroken met het bepaalde in Richtlijn 79/112/EEG, inzonderheid met artikel 5 daarvan.(12) Op grond van de ontwikkeling van de interne markt sedert de vaststelling van Richtlijn 73/241/EEG kan "huishoudchocolade" worden gelijkgesteld met "chocolade".(13) De afwijking waarin Richtlijn 73/241/EEG voorziet en die het Verenigd Koninkrijk en Ierland machtigt op hun grondgebied het gebruik van de benaming "milk chocolate" ter aanduiding van "milk chocolate with high milk content" (huishoudmelkchocolade) toe te staan, moet worden gehandhaafd. De Engelse benaming "milk chocolate with high milk content" moet evenwel worden vervangen door de benaming "family milk chocolate".(14) Volgens het evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken, overeenkomstig artikel 5, derde alinea, van het Verdrag.(15) Cacao, cacaoboter en een aantal andere bij de fabricage van chocolade gebruikte plantaardige vetten worden overwegend in ontwikkelingslanden vervaardigd. Het is in het belang van de bevolking van die landen om overeenkomsten van een zo lang mogelijke duur te sluiten. De Commissie moet dan ook nagaan welke steun de Gemeenschap hier met betrekking tot cacaoboter en andere plantaardige vetten kan verlenen (bijvoorbeeld door eerlijke handel te bevorderen).(16) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(6).(17) Teneinde het ontstaan van nieuwe belemmeringen voor het vrije verkeer te voorkomen, mogen de lidstaten voor de bedoelde producten geen nationale bepalingen vaststellen die niet in deze richtlijn zijn vervat,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Deze richtlijn is van toepassing op de in bijlage I omschreven cacao- en chocoladeproducten voor menselijke consumptie.Artikel 21. De andere plantaardige vetten dan cacaoboter die in bijlage II worden omschreven en opgesomd, mogen aan de in deel A, punten 3, 4, 5, 6, 8 en 9 van bijlage I omschreven chocoladeproducten worden toegevoegd. Deze toegevoegde hoeveelheid mag na aftrek van het totale gewicht van de andere voor menselijke consumptie geschikte stoffen die daarin eventueel overeenkomstig deel B van bijlage I zijn verwerkt, niet meer bedragen dan 5 % van het eindproduct en het minimumgehalte aan cacaoboter of het totaalgehalte aan droge cacaobestanddelen mag daarbij niet worden verminderd.2. Chocoladeproducten die overeenkomstig lid 1 andere plantaardige vetten dan cacaoboter bevatten, mogen in alle lidstaten in de handel worden gebracht, op voorwaarde dat de in artikel 3 omschreven etikettering van die producten wordt aangevuld met de volgende, opvallende en duidelijk leesbare vermelding: "bevat naast cacaoboter ook andere plantaardige vetten". Deze vermelding staat in hetzelfde gezichtsveld als de lijst van ingrediënten, waarvan zij duidelijk gescheiden is, in een minstens even groot lettertype en vetgedrukt, en in de nabijheid van de verkoopbenaming; los daarvan kan de verkoopbenaming ook op een andere plaats staan.3. Bijlage II wordt gewijzigd volgens de procedure van artikel 95 van het Verdrag.4. Uiterlijk 3 februari 2006 dient de Commissie, overeenkomstig artikel 95 van het Verdrag en rekening houdend met de resultaten van een adequate studie naar de gevolgen van deze richtlijn voor de economie van de landen die cacao en andere plantaardige vetten dan cacaoboter produceren, zo nodig een voorstel in tot wijziging van de lijst in bijlage II.Artikel 3Richtlijn 79/112/EEG is op de in bijlage I omschreven producten van toepassing onder de hieronder genoemde voorwaarden.1. De in bijlage I genoemde verkoopbenamingen mogen uitsluitend worden gebruikt voor de daar genoemde producten en moeten in de handel ter aanduiding van die producten worden gebruikt.Deze verkoopbenamingen mogen evenwel, overeenkomstig de bepalingen of gebruiken die van toepassing zijn in de lidstaat waar het product aan de eindverbruiker wordt verkocht, ook aanvullend worden gebruikt ter aanduiding van andere producten die niet met de in bijlage I omschreven producten kunnen worden verward.2. Wanneer de in deel A, punten 3, 4, 5, 6, 7 en 10 van bijlage I omschreven producten als assortiment worden verkocht, mogen de verkoopbenamingen worden vervangen door de benaming "chocoladeassortiment" of "assortiment gevulde chocolade" of een soortgelijke benaming. In dat geval mag voor alle producten in het assortiment een gezamenlijke lijst van ingrediënten worden vermeld.3. In de etikettering van de in deel A, punt 2, onder c) en d), en de punten 3, 4, 5, 8 en 9 van bijlage I omschreven cacao- en chocoladeproducten moet het totale gehalte aan droge cacaobestanddelen worden aangegeven met de vermelding: "ten minste ...% cacaobestanddelen".4. In de etikettering moet voor de producten bedoeld in bijlage I, deel A, punt 2, onder b), en punt 2, onder d), tweede deel van de zin, het gehalte aan cacaoboter worden vermeld.5. De in bijlage I genoemde verkoopbenamingen "chocolade", "melkchocolade" en "chocoladecouverture" mogen worden aangevuld met vermeldingen of aanduidingen betreffende kwaliteitscriteria, mits de producten:- in het geval van chocolade, in totaal ten minste 43 % droge cacaobestanddelen bevatten, inclusief ten minste 26 % cacaoboter;- in het geval van melkchocolade, in totaal ten minste 30 % droge cacaobestanddelen bevatten, alsmede ten minste 18 % droge melkbestanddelen, verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet, inclusief ten minste 4,5 % melkvet;- in het geval van chocoladecouverture, ten minste 16 % vetvrije droge cacaobestanddelen bevatten.Artikel 4Voor de in bijlage I omschreven producten stellen de lidstaten geen nationale bepalingen vast die niet in deze richtlijn zijn vervat.Artikel 51. De voor de uitvoering van dit besluit vereiste maatregelen die betrekking hebben op de volgende aangelegenheden, worden volgens de regelgevingsprocedure als bedoeld in artikel 6, lid 2, vastgesteld:- afstemming van deze richtlijn op de algemene communautaire bepalingen welke van toepassing zijn op levensmiddelen;- aanpassing van de bepalingen in bijlage I, deel B, punt 2, en delen C en D, aan de technologische vooruitgang.2. Uiterlijk 3 augustus 2003, onverlet artikel 2, lid 3, bespreken het Europees Parlement en de Raad op voorstel van de Commissie opnieuw lid 1, tweede streepje, van dit artikel, met het oog op een mogelijke uitbreiding van de procedure van aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang.Artikel 61. De Commissie wordt bijgestaan door het bij Besluit 69/414/EEG(7) opgerichte Permanent Comité voor levensmiddelen (hierna "het comité").2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 7Richtlijn 73/241/EEG wordt met ingang van 3 augustus 2003 ingetrokken.Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn.Artikel 81. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 3 augustus 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.2. Deze bepalingen worden zodanig toegepast dat:- het in de handel brengen van de in bijlage I omschreven producten, indien zij aan de in deze richtlijn vervatte omschrijvingen en voorschriften voldoen, met ingang van 3 augustus 2003 wordt toegestaan;- het in de handel brengen van producten die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, met ingang van 3 augustus 2003 wordt verboden.Producten die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, maar die vóór 3 augustus 2003 overeenkomstig Richtlijn 73/241/EEG zijn geëtiketteerd, mogen evenwel in de handel worden gebracht totdat de voorraden zijn opgebruikt.3. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 9Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 10Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 23 juni 2000.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterJ. Sócrates(1) PB C 231 van 9.8.1996, blz. 1, enPB C 118 van 17.4.1998, blz. 10.(2) PB C 56 van 24.2.1997, blz. 20.(3) Advies van het Europees Parlement van 23 oktober 1997 (PB C 339 van 10.11.1997, blz. 128), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 28 oktober 1999 (PB C 10 van 13.1.2000, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 15 maart 2000 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). Besluit van de Raad van 25 mei 2000.(4) PB L 228 van 16.8.1973, blz. 23. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/344/EEG (PB L 142 van 25.5.1989, blz. 19).(5) PB L 33 van 8.2.1979, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/4/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 43 van 14.2.1997, blz. 21).(6) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(7) PB L 291 van 19.11.1969, blz. 9.BIJLAGE IVERKOOPBENAMING, OMSCHRIJVING EN KENMERKEN VAN DE PRODUCTENA. VERKOOPBENAMING EN OMSCHRIJVING1. Cacaoboter:het vet verkregen uit cacaobonen of delen van cacaobonen, met de volgende eigenschappen:>RUIMTE VOOR DE TABEL>2. a) Cacaopoeder, cacao:het product dat wordt verkregen door gereinigde, gedopte en geroosterde cacaobonen tot poeder te verwerken en dat ten minste 20 % cacaoboter, uitgedrukt als gewichtsprocent van de droge stof, en ten hoogste 9 % water bevat;b) Mager cacaopoeder, magere cacao, sterk ontvet cacaopoeder, sterk ontvette cacao:cacaopoeder dat minder dan 20 % cacaoboter, uitgedrukt als gewichtsprocent van de droge stof, bevat;c) Chocoladepoeder, gesuikerd cacaopoeder, gesuikerde cacao:het product dat een mengsel is van cacaopoeder en suikers en dat ten minste 32 % cacaopoeder bevat;d) Huishoudchocoladepoeder, gesuikerde huishoudcacao, gesuikerd huishoudcacaopoeder:het product dat een mengsel is van cacaopoeder en suikers en dat ten minste 25 % cacaopoeder bevat; deze benamingen worden aangevuld met de vermelding "mager" of "sterk ontvet" indien het product overeenkomstig punt b) mager of sterk ontvet is.3. Chocolade:a) het product dat wordt verkregen uit cacaoproducten en suikers en dat, behoudens het bepaalde in punt b), in totaal ten minste 35 % droge cacaobestanddelen bevat, inclusief ten minste 18 % cacaoboter en ten minste 14 % vetvrije droge cacaobestanddelen;b) wanneer deze benaming evenwel wordt gebruikt in combinatie met de woorden:- "-hagelslag" of "-vlokken", dient het product dat in de vorm van korrels of vlokken wordt aangeboden, in totaal ten minste 32 % droge cacaobestanddelen te bevatten, inclusief ten minste 12 % cacaoboter en ten minste 14 % vetvrije droge cacaobestanddelen;- "-couverture", dient het product in totaal ten minste 35 % droge cacaobestanddelen te bevatten, inclusief ten minste 31 % cacaoboter en ten minste 2,5 % vetvrije droge cacaobestanddelen;- "gianduja-" (of afleidingen van het woord "gianduja"), dient het product te zijn verkregen enerzijds uit chocolade met een totaalgehalte van ten minste 32 % aan droge cacaobestanddelen, inclusief ten minste 8 % vetvrije droge cacaobestanddelen, en anderzijds uit fijngemaakte hazelnoten in een zodanige verhouding dat 100 gram product ten minste 20 gram en ten hoogste 40 gram hazelnoten bevat. De volgende ingrediënten mogen worden toegevoegd:a) melk en/of droge melkbestanddelen verkregen door indamping van melk, in een zodanige verhouding dat het eindproduct ten hoogste 5 % aan droge melkbestanddelen bevat;b) amandelen, hazelnoten en andere noten, geheel of in stukken, in een zodanige verhouding dat het gewicht daarvan, gevoegd bij dat van de fijngemaakte hazelnoten, niet meer dan 60 % van het totale gewicht van het product uitmaakt.4. Melkchocolade:a) het product dat wordt verkregen uit cacaoproducten, suikers en melk of melkproducten en dat, behoudens het bepaalde in punt b):- in totaal ten minste 25 % droge cacaobestanddelen bevat;- ten minste 14 % droge melkbestanddelen bevat, verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet;- ten minste 2,5 % vetvrije droge cacaobestanddelen bevat;- ten minste 3,5 % melkvet bevat;- in totaal (aan cacaoboter en melkvet) ten minste 25 % vetten bevat;b) wanneer deze benaming evenwel wordt gebruikt in combinatie met de woorden:- "-hagelslag" of "-vlokken", dient het product dat in de vorm van korrels of vlokken wordt aangeboden, in totaal ten minste 20 % droge cacaobestanddelen te bevatten, alsmede ten minste 12 % droge melkbestanddelen, verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet, en in totaal (aan cacaoboter en melkvet) ten minste 12 % vetten;- "-couverture", dient het product in totaal (aan cacaoboter en melkvet) ten minste 31 % vetten te bevatten;- "gianduja-" (of afleidingen van het woord "gianduja"), dient het product te zijn verkregen uit melkchocolade met een gehalte van ten minste 10 % aan droge melkbestanddelen die zijn verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet, en moet het voorts per 100 gram product ten minste 15 gram en ten hoogste 40 gram fijngemaakte hazelnoten bevatten. Bovendien mogen amandelen, hazelnoten en andere noten, geheel of in stukken, worden toegevoegd, en wel in een zodanige verhouding dat het gewicht daarvan, gevoegd bij dat van de fijngemaakte hazelnoten, niet meer dan 60 % van het totale gewicht van het product uitmaakt;c) wanneer in deze benaming het woord "melk" wordt vervangen door de woorden:- "met room" of "room-", moet het product ten minste 5,5 % melkvet bevatten,- "van magere melk", mag het product ten hoogste 1 % melkvet bevatten;d) het Verenigd Koninkrijk en Ierland mogen op hun grondgebied het gebruik van de benaming "milk chocolate" ter aanduiding van het in punt 5 bedoelde product toestaan, mits deze benaming in beide gevallen vergezeld gaat van de aanduiding van het gehalte aan droge melkbestanddelen dat voor beide producten wordt aangegeven met de vermelding "milk solids: ... % minimum".5. Huishoudmelkchocolade:het product dat wordt verkregen uit cacaoproducten, suikers en melk of melkproducten en dat- in totaal ten minste 20 % droge cacaobestanddelen bevat;- ten minste 20 % droge melkbestanddelen bevat, verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet;- ten minste 2,5 % vetvrije droge cacaobestanddelen bevat;- ten minste 5 % melkvet bevat;- in totaal (aan cacaoboter en melkvet) ten minste 25 % vetten bevat.6. Witte chocolade:het product dat wordt verkregen uit cacaoboter, melk of melkproducten en suikers en dat ten minste 20 % cacaoboter bevat, alsmede ten minste 14 % droge melkbestanddelen, verkregen door gehele of gedeeltelijke dehydratatie van volle, halfvolle of magere melk, room, geheel of gedeeltelijk gedehydrateerde room, boter of melkvet, inclusief ten minste 3,5 % melkvet.7. Gevulde chocolade, chocolade met... vulling:het gevulde product waarvan het buitenste gedeelte uit één van de in punt 3, 4, 5 of 6 omschreven producten bestaat. De benaming is niet van toepassing op producten waarvan het binnenste gedeelte uit banketbakkersproducten, gebak, biscuit of consumptie-ijs bestaat.Het buitenste chocoladegedeelte dient ten minste 25 % van het totale gewicht uit te maken van de producten die deze benaming dragen.8. Chocolate a la taza:het product dat wordt verkregen uit cacaoproducten, suikers en tarwe-, rijst- of maïsmeel of -zetmeel en dat in totaal ten minste 35 % droge cacaobestanddelen, inclusief ten minste 18 % cacaoboter en ten minste 14 % vetvrije droge cacaobestanddelen, alsmede ten hoogste 8 % meel of zetmeel bevat.9. Chocolate familiar a la taza:het product dat wordt verkregen uit cacaoproducten, suikers en tarwe-, rijst- of maïsmeel of -zetmeel en dat in totaal ten minste 30 % droge cacaobestanddelen, inclusief ten minste 18 % cacaoboter en ten minste 12 % vetvrije droge cacaobestanddelen, alsmede ten hoogste 18 % meel of zetmeel bevat.10. Chocoladebonbon/praline:het product in de vorm van een bonbon, dat bestaat uit:- hetzij gevulde chocolade,- hetzij een enkel chocolaatje of een combinatie dan wel mengsel van aan de omschrijvingen in punt 3, 4, 5 of 6 beantwoordende chocolades en andere voor menselijke consumptie geschikte stoffen, mits de chocolade ten minste 25 % van het totale gewicht van het product uitmaakt.B. TOEGESTANE FACULTATIEVE INGREDIËNTENToevoeging van voor menselijke consumptie geschikte stoffen1. Onverminderd artikel 2 en deel B, punt 2, mogen aan de in deel A, punten 3, 4, 5, 6, 8 en 9, omschreven chocoladeproducten ook andere voor menselijke consumptie geschikte stoffen worden toegevoegd.Hierbij geldt evenwel dat:- de toevoeging van dierlijke vetten en bereidingen daarvan die niet uitsluitend afkomstig zijn van melk, verboden is;- de toevoeging van meel en zetmeel in korrel- of poedervorm slechts toegestaan is wanneer de toevoeging in overeenstemming is met de in deel A, punten 8 en 9, vervatte omschrijvingen.Ten opzichte van het totale gewicht van het eindproduct mag de hoeveelheid toegevoegde, voor menselijke consumptie geschikte stoffen niet meer dan 40 % bedragen.2. Aan de in deel A, punten 2, 3, 4, 5, 6, 8 en 9, omschreven producten mogen alleen aroma's worden toegevoegd waarmee de smaak van chocolade of melkvet niet wordt nagebootst.C. BEREKENING VAN DE GEHALTENDe minimumgehalten van de producten in deel A, punten 3, 4, 5, 6, 8 en 9, worden berekend na aftrek van het gewicht van de in deel B bedoelde ingrediënten. Voor de producten in deel A, punten 7 en 10, worden de minimumgehalten berekend na aftrek van het gewicht van de in deel B bedoelde ingrediënten, alsook van het gewicht van de vulling.Het chocoladegehalte van de in deel A, punten 7 en 10, omschreven producten wordt berekend ten opzichte van het totale gewicht van het eindproduct, inclusief de vulling.D. SUIKERSIn deze richtlijn worden onder "suikers" niet alleen de suikers verstaan die gereglementeerd zijn bij Richtlijn 73/437/EEG van de Raad van 11 december 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake bepaalde voor menselijke consumptie bestemde suikers(1).(1) PB L 356 van 27.12.1973, blz. 71. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1985.BIJLAGE IIPLANTAARDIGE VETTEN BEDOELD IN ARTIKEL 2, LID 1De in artikel 2, lid 1, bedoelde plantaardige vetten zijn, afzonderlijk of in mengsels, cacaoboter-equivalenten en voldoen aan de volgende criteria:a) het zijn niet-laurinezuurhoudende plantaardige vetten, die rijk zijn aan symmetrisch enkelvoudig onverzadigde triglyceriden van het type POP, POSt en StOSt(1);b) zij zijn in elke verhouding mengbaar met cacaoboter en zijn verenigbaar met de fysische eigenschappen van cacaoboter (smeltpunt en kristallisatietemperatuur, smeltsnelheid, noodzaak van tempereren);c) zij worden alleen verkregen door raffinage en/of fractionering; enzymatische verandering van de triglyceridestructuur is uitgesloten.Overeenkomstig deze criteria kunnen de volgende plantaardige vetten, gewonnen uit de daarbij vermelde planten, worden gebruikt:>RUIMTE VOOR DE TABEL>Bij wijze van uitzondering mogen de lidstaten voorts het gebruik van kokosolie toestaan voor de volgende doeleinden: in chocolade die wordt gebruikt voor de vervaardiging van consumptie-ijs en soortgelijke bevroren producten.(1) P (palmitinezuur), O (oliezuur), St (stearinezuur).


Avis juridique important

|

32000L0034

Richtlijn 2000/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 2000 tot wijziging van Richtlijn 93/104/EG van de Raad betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd om de van deze richtlijn uitgesloten sectoren en activiteiten te bestrijken

Publicatieblad Nr. L 195 van 01/08/2000 blz. 0041 - 0045

Richtlijn 2000/34/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 22 juni 2000tot wijziging van Richtlijn 93/104/EG van de Raad betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd om de van deze richtlijn uitgesloten sectoren en activiteiten te bestrijkenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 137, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3) en gezien de gemeenschappelijke tekst die op 3 april 2000 door het bemiddelingscomité is goedgekeurd,Overwegende hetgeen volgt:(1) In artikel 137 van het Verdrag wordt bepaald dat de Gemeenschap het optreden van de lidstaten ter verbetering van met name het arbeidsmilieu ondersteunt en aanvult, teneinde de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beschermen. In op basis van dit artikel aangenomen richtlijnen moet worden vermeden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen daardoor kunnen worden gehinderd.(2) In Richtlijn 93/104/EEG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd(4) worden minimumvoorschriften vastgesteld inzake veiligheid en gezondheid op het gebied van de organisatie van de arbeidstijd met betrekking tot dagelijkse rusttijd, pauzes, wekelijkse rusttijd, maximale wekelijkse arbeidstijd en de jaarlijkse vakantie en aspecten van nacht- en ploegenarbeid en het werkrooster. Deze richtlijn dient te worden gewijzigd, en wel om de onderstaande redenen.(3) Het weg-, lucht-, zee- en spoorwegvervoer, de binnenvaart, de zeevisserij, andere activiteiten op zee, alsmede de activiteiten van artsen in opleiding zijn uitgesloten van de werkingssfeer van Richtlijn 93/104/EG.(4) De Commissie heeft in haar voorstel van 20 september 1990 geen sectoren of activiteiten van Richtlijn 93/104/EG uitgesloten en het Europees Parlement heeft in zijn advies van 20 februari 1991 evenmin dergelijke uitsluitingen aanvaard.(5) De gezondheid en de veiligheid van werknemers op de werkplek dient te worden beschermd, niet omdat zij in een specifieke sector werken of een specifieke activiteit uitvoeren, maar omdat zij werknemers zijn.(6) In de sectorale wetgeving voor mobiele werknemers is een aanvullende en parallelle aanpak nodig voor de bepalingen betreffende de veiligheid van het vervoer en de gezondheid en veiligheid van de werknemers.(7) Er moet rekening worden gehouden met de specifieke aard van de werkzaamheden op zee en van de werkzaamheden van artsen in opleiding.(8) De bescherming van de gezondheid en veiligheid van mobiele werknemers in de uitgesloten sectoren en activiteiten moet ook worden gegarandeerd.(9) De bestaande bepalingen betreffende jaarlijkse vakantie en medische keuring voor nachtarbeid en arbeid in ploegendienst moeten worden uitgebreid tot mobiele werknemers in de uitgesloten sectoren en activiteiten.(10) De bestaande bepalingen betreffende arbeidstijd en rusttijden moeten worden aangepast voor mobiele werknemers in de uitgesloten sectoren en activiteiten.(11) Voor alle werknemers moeten passende rusttijden gelden. Het begrip "rusttijd" moet worden uitgedrukt in tijdseenheden, dat wil zeggen in dagen, uren en/of delen daarvan.(12) Een Europese overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden is in werking gesteld door middel van een richtlijn die de Raad(5) op voorstel van de Commissie heeft aangenomen, overeenkomstig artikel 139, lid 2, van het Verdrag. Bijgevolg zijn de bepalingen van de onderhavige richtlijn niet op zeevarenden van toepassing.(13) Het is aan de lidstaten om overeenkomstig artikel 7 van Richtlijn 93/104/EG vast te stellen onder welke voorwaarden deelvissers in dienstverband recht hebben op jaarlijkse vakantie en op welke wijze de toekenning en de vergoeding daarvan worden geregeld.(14) Meer specifieke voorschriften die in andere communautaire besluiten zijn vastgesteld voor bijvoorbeeld rusttijden, arbeidstijd, jaarlijkse vakantie en nachtarbeid van bepaalde categorieën van werknemers, moeten prevaleren boven de bepalingen van Richtlijn 93/104/EG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn.(15) In het licht van de jurisprudentie van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen moet de bepaling betreffende de zondagsrust worden geschrapt.(16) Het Hof van Justitie heeft in zaak C-84/94 (Verenigd Koninkrijk/Raad)(6) verklaard, dat Richtlijn 93/104/EG spoort met de in artikel 5 van het Verdrag vastgelegde beginselen van subsidiariteit en proportionaliteit. Er is geen grond om aan te nemen dat dit arrest niet kan worden toegepast ten aanzien van vergelijkbare voorschriften betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in uitgesloten sectoren en activiteiten,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 93/104/EG wordt als volgt gewijzigd:1. artikel 1, lid 3, wordt vervangen door:"3. Onverminderd de artikelen 14 en 17 is deze richtlijn van toepassing op alle particuliere of openbare sectoren in de zin van artikel 2 van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad.Onverminderd artikel 2, punt 8, is deze richtlijn niet van toepassing op zeevarenden als omschreven in Richtlijn 1999/63/EG van de Raad van 21 juni 1999 inzake de overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden gesloten door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Federatie van de bonden voor het vervoerspersoneel in de Europese Unie (FST)(7).";2. aan artikel 2 wordt het volgende toegevoegd:"7. 'Mobiele werknemer': een werknemer die als lid van het rijdend, varend of vliegend personeel in dienst is van een bedrijf dat diensten verricht voor het vervoer van passagiers of goederen over de weg, in de lucht of in de binnenvaart.8. 'Offshorewerkzaamheden': werkzaamheden die hoofdzakelijk op of vanaf offshore-installaties (waaronder boortorens) worden verricht en die rechtstreeks of onrechtstreeks verband houden met de exploratie, winning of exploitatie van minerale hulpbronnen, met inbegrip van koolwaterstoffen, alsmede duikwerkzaamheden uitgevoerd vanaf een offshore-installatie of een vaartuig in verband met dergelijke werkzaamheden.9. 'Passende rusttijd': regelmatige, in tijdseenheden uitgedrukte rustperioden die voldoende lang en ononderbroken zijn om ervoor te zorgen dat de werknemers als gevolg van vermoeidheid wegens lange werktijden of andere onregelmatige werkroosters geen letsel toebrengen aan zichzelf, hun collega's of anderen en hun gezondheid op korte of op lange termijn niet schaden.";3. in artikel 5 wordt de volgende alinea geschrapt:"De in de eerste alinea bedoelde minimumrusttijd omvat in beginsel de zondag.";4. artikel 14 wordt vervangen door:"Artikel 14Meer specifieke GemeenschapsvoorschriftenDe bepalingen van deze richtlijn gelden niet wanneer andere communautaire besluiten meer specifieke voorschriften inzake de organisatie van de arbeidstijd voor bepaalde beroepen of beroepswerkzaamheden bevatten.";5. artikel 17, lid 2, punt 2.1, wordt vervangen door:"2.1. van de artikelen 3, 4, 5, 8 en 16:a) voor werkzaamheden waarbij de arbeidsplaats en de woonplaats van de werknemer ver van elkaar verwijderd zijn - waaronder offshorewerkzaamheden - of waarbij de verschillende arbeidsplaatsen van de werknemer ver van elkaar verwijderd zijn;b) voor bewakings-, surveillance- en wachtdiensten die verband houden met de noodzakelijke bescherming van goederen en personen, met name wanneer het gaat om bewakers, conciërges of bewakingsfirma's;c) voor werkzaamheden waarbij de continuïteit van de dienst of de productie moet worden gewaarborgd, met name in geval van:i) diensten in verband met opvang, behandeling en/of verzorging in ziekenhuizen of soortgelijke instellingen, waaronder de activiteiten van artsen in opleiding, tehuizen en gevangenissen;ii) haven- en luchthavenpersoneel;iii) pers, radio, televisie, filmproductie, post en telecommunicatie, diensten van ambulances, brandweer en civiele bescherming;iv) gas-, water- en elektriciteitsproductie en -voorziening, huisvuilophaaldiensten of verbrandingsinstallaties;v) bedrijven waar het arbeidsproces om technische redenen niet kan worden onderbroken;vi) onderzoek- en ontwikkelingswerkzaamheden;vii) landbouw;viii) werknemers die werkzaam zijn in het geregeld stedelijk personenvervoer;d) in geval van te verwachten toename van het werk, met namei) in de landbouw;ii) in het toerisme;iii) bij de posterijen;e) voor het spoorwegpersoneel:i) met onregelmatige werkzaamheden;ii) dat zijn arbeidstijd aan boord van treinen doorbrengt; ofiii) met werkzaamheden die samenhangen met de dienstregeling en die de continuïteit en stiptheid van het spoorwegverkeer verzekeren;";6. het volgende punt wordt aan het einde van artikel 17, lid 2, ingevoegd:"2.4. van de artikelen 6 en 16, punt 2, in het geval van artsen in opleiding:a) in het kader van artikel 6, voor een overgangsperiode van vijf jaar, gerekend vanaf 1 augustus 2004i) kunnen de lidstaten, zo nodig, twee jaar meer tijd nemen om te werken aan oplossingen voor de moeilijkheden die zij ondervinden om inzake hun verantwoordelijkheden voor de organisatie en verstrekking van gezondheidsdiensten en medische zorg aan de arbeidstijdbepalingen te voldoen. De betrokken lidstaat stelt de Commissie, onder opgave van redenen, hiervan op de hoogte ten minste zes maanden voor het verstrijken van de overgangsperiode, zodat de Commissie, na passende raadpleging, binnen drie maanden na ontvangst van deze informatie haar advies kan meedelen. Legt de lidstaat het advies van de Commissie naast zich neer, dan moet hij dit besluit motiveren. De kennisgeving en de motivering door de lidstaat worden tezamen met het advies van de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt en doorgeleid aan het Europees Parlement.ii) kunnen de lidstaten, zo nodig, hierenboven nog één jaar extra tijd nemen om te werken aan oplossingen voor de bijzondere moeilijkheden die zij inzake bovengenoemde verantwoordelijkheden ondervinden. Zij volgen in dat geval de procedure van punt i).In het kader van de overgangsperiode:iii) zorgen de lidstaten ervoor dat de wekelijkse arbeidstijd in geen geval meer bedraagt dan gemiddeld 58 uur gedurende de eerste drie jaar van de overgangsperiode, gemiddeld 56 uur voor de volgende twee jaar en gemiddeld 52 uur voor de resterende periode.iv) raadpleegt de werkgever de vertegenwoordigers van de werknemers tijdig om zo mogelijk steeds een overeenkomst te bereiken over de regeling voor de overgangsperiode. Binnen de onder punt iii) vastgestelde grenzen kan deze overeenkomst betrekking hebben op:- de gemiddelde wekelijkse arbeidstijd tijdens de overgangsperiode en- de maatregelen om de wekelijkse arbeidstijd tegen het einde van de overgangsperiode terug te brengen tot een gemiddelde van 48 uur.b) in het kader van artikel 16, punt 2, op voorwaarde dat de referentieperiode tijdens het eerste gedeelte van de onder a), iii), bepaalde overgangsperiode niet meer dan twaalf maanden en daarna niet meer dan zes maanden bedraagt.";7. de volgende artikelen worden ingevoegd:"Artikel 17 bisMobiele werknemers en offshorewerkzaamheden1. De artikelen 3, 4, 5 en 8 zijn niet van toepassing op mobiele werknemers.2. De lidstaten nemen echter de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat dergelijke mobiele werknemers, behalve in de omstandigheden bedoeld in artikel 17, punt 2.2, recht hebben op een passende rusttijd.3. Met inachtneming van de algemene beginselen inzake de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, en mits er sprake is van raadpleging van de betrokken sociale partners en van inspanningen om alle relevante vormen van sociale dialoog - met inbegrip van overleg indien de partners zulks wensen, kunnen de lidstaten, om objectieve of technische redenen of om redenen in verband met de werkorganisatie, de in artikel 16, punt 2, bedoelde referentieperiode tot twaalf maanden verlengen voor werknemers die hoofdzakelijk offshorewerkzaamheden verrichten.4. Uiterlijk op 1 augustus 2005 onderwerpt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten en de sociale partners op Europees niveau, de uitvoering van de bepalingen betreffende de offshorewerknemers vanuit het oogpunt van gezondheid en veiligheid aan een nieuw onderzoek, met het doel zo nodig adequate wijzigingen voor te stellen.Artikel 17 terWerknemers aan boord van zeevissersvaartuigen1. De artikelen 3, 4, 5, 6 en 8 zijn niet van toepassing op werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren.2. De lidstaten nemen echter de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat alle werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren, recht hebben op een passende rusttijd en om het aantal arbeidsuren te beperken tot gemiddeld 48 per week, berekend over een referentieperiode van maximaal twaalf maanden.3. Binnen de in de leden 2, 4 en 5 vastgestelde grenzen nemen de lidstaten de nodige maatregelen om, gezien de noodzaak om de veiligheid en de gezondheid van die werknemers te beschermen, ervoor te zorgena) dat de arbeidsuren worden beperkt tot een maximumaantal uren dat binnen een bepaalde periode niet mag worden overschreden, ofb) dat een minimumaantal rusturen binnen een bepaalde periode wordt gewaarborgd.Het maximumaantal arbeidsuren en het minimumaantal rusturen worden nader bepaald door middel van wetten, regelingen, bestuursrechtelijke bepalingen of in collectieve arbeidsovereenkomsten of overeenkomsten tussen de sociale partners.4. De grenzen voor het aantal arbeidsuren of rusturen worden als volgt bepaald:a) het maximumaantal arbeidsuren mag niet meer bedragen dan:i) 14 uur in elke periode van 24 uur enii) 72 uur in elke periode van zeven dagen;ofb) het minimumaantal rusturen mag niet minder bedragen dan:i) 10 uur in elke periode van 24 uur enii) 77 uur in elke periode van zeven dagen.5. De rusttijd mag in niet meer dan twee rustperioden - waarvan er één minstens zes uur moet bedragen - worden opgedeeld en de tijdruimte tussen twee opeenvolgende rustperioden mag niet langer zijn dan 14 uur.6. Met inachtneming van de algemene beginselen van de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers, en om objectieve of technische redenen of om werkorganisatorische redenen, kunnen de lidstaten uitzonderingen toestaan - waaronder de vaststelling van referentieperioden - op de in de leden 2, 4 en 5 vastgestelde grenzen. Dergelijke uitzonderingen voldoen zoveel mogelijk aan de gestelde normen, maar er kan rekening worden gehouden met meer frequente of langere vakanties, of met de toekenning van compensatieverlof aan de werknemers. Deze uitzonderingen kunnen worden vastgelegd ini) wetten, regelingen of bestuursrechtelijke bepalingen, mits er sprake is van raadpleging, waar mogelijk, van de vertegenwoordigers van de betrokken werkgevers en werknemers en er inspanningen worden gedaan om alle relevante vormen van sociale dialoog aan te moedigen ofii) collectieve overeenkomsten of overeenkomsten tussen de sociale partners.7. De kapitein van een zeevissersvaartuig heeft het recht om van een werknemer aan boord te verlangen alle uren te werken die noodzakelijk zijn voor de onmiddellijke veiligheid van het vaartuig, de personen aan boord of de lading, of om bijstand te verlenen aan andere vaartuigen of personen die op zee in nood verkeren.8. Lidstaten kunnen bepalen dat werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die krachtens de nationale wetgeving of praktijk tijdens een bepaalde periode van het kalenderjaar welke een maand overschrijdt niet mogen varen, hun jaarlijkse vakantie uit hoofde van artikel 7 tijdens deze periode moeten nemen.".Artikel 21. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 augustus 2003 aan deze richtlijn te voldoen of vergewissen zich ervan dat uiterlijk op die datum de sociale partners via overeenkomsten de nodige maatregelen hebben genomen; de lidstaten moeten alle noodzakelijke maatregelen treffen om te allen tijde de door deze richtlijn opgelegde resultaten te kunnen waarborgen. Met betrekking tot artsen in opleiding is de datum 1 augustus 2004. Zij stellen de Commissie onverwijld daarvan in kennis.2. Wanneer de lidstaten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden door de lidstaten vastgesteld.3. Onverminderd het recht van de lidstaten om, in het licht van de ontwikkeling van de situatie, andere wettelijke, bestuursrechtelijke en contractuele bepalingen aan te nemen op het gebied van de arbeidstijd, mits de hand wordt gehouden aan de minimumeisen van deze richtlijn, vormt de uitvoering van deze richtlijn geen rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de werknemers.4. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de bepalingen van intern recht die op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds zijn vastgesteld of die zij op dat gebied vaststellen.Artikel 3Uiterlijk op 1 augustus 2009 onderwerpt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten en de sociale partners op Europees niveau, de wijze van toepassing van de bepalingen betreffende werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen aan een nieuw onderzoek en beziet zij met name of deze bepalingen, in het bijzonder wat gezondheid en veiligheid betreft, passend zijn teneinde in voorkomend geval de nodige wijzigingen voor te stellen.Artikel 4Uiterlijk op 1 augustus 2005 maakt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten, de werkgevers en de werknemers op Europees niveau, een balans op van de uitvoering van de bepalingen wat de werknemers in het geregeld stedelijk personenvervoer betreft, teneinde zo nodig adequate wijzigingen voor te stellen om een samenhangende en passende aanpak in deze sector te verzekeren.Artikel 5Deze richtlijn treedt in werking op de datum van bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 6Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 22 juni 2000.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterJ. Sócrates(1) PB C 43 van 17.2.1999, blz. 1.(2) PB C 138 van 18.5.1999, blz. 33.(3) Advies van het Europees Parlement van 14 april 1999 (PB C 219 van 30.7.1999, blz. 231), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 12 juli 1999 (PB C 249 van 1.9.1999, blz. 17) en besluit van het Europees Parlement van 16 november 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). Besluit van het Europees Parlement van 17 mei 2000 en besluit van de Raad van 18 mei 2000.(4) PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18.(5) Richtlijn 1999/63/EG van de Raad van 21 juni 1999 inzake de overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden, gesloten door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Federatie van de bonden voor het vervoerspersoneel in de Europese Unie (FST) (PB L 167 van 2.7.1999, blz. 33).(6) Jurisprudentie 1996, blz. I-5755.(7) PB L 167 van 2.7.1999, blz. 33.Verklaring van de Commissie betreffende de zondagsrustDe Commissie verklaart dat zij in haar komende rapport over de tenuitvoerlegging van de arbeidstijdenrichtlijn (93/104/EG) verslag zal uitbrengen over de situatie in de lidstaten met betrekking tot de wetgeving inzake de zondagsrust.Verklaring van de Commissie betreffende de tenuitvoerlegging van artikel 1, lid 6De Commissie verklaart dat zij van plan is om, alvorens advies uit te brengen, de sociale partners op Europees niveau en de vertegenwoordigers van de lidstaten te raadplegen met het doel haar advies drie maanden na ontvangst van de kennisgeving van de lidstaat uit te brengen.


Avis juridique important

|

32002L0067

Richtlĳn 2002/67/EG van de Commissie van 18 juli 2002 betreffende de etikettering van levensmiddelen die kinine en levensmiddelen die cafeïne bevatten (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 191 van 19/07/2002 blz. 0020 - 0021

Richtlijn 2002/67/EG van de Commissievan 18 juli 2002betreffende de etikettering van levensmiddelen die kinine en levensmiddelen die cafeïne bevatten(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede de daarvoor gemaakte reclame(1), gewijzigd bij Richtlijn 2001/101/EG van de Commissie(2), en met name op artikel 4, leden 2 en 3,Overwegende hetgeen volgt:(1) Kinine en cafeïne worden gebruikt bij de vervaardiging of bereiding van bepaalde levensmiddelen als aroma of, in het geval van cafeïne, als ingrediënt. Het is onwaarschijnlijk dat een niet buitensporige consumptie van deze stoffen gezondheidsrisico's oplevert voor de meeste consumenten.(2) Volgens de bevindingen van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding bestaat er uit toxicologisch oogpunt geen bezwaar tegen het verdere gebruik van kinine tot een bepaalde maximale dosis in "bitter drinks". Voor sommige personen moet echter het gebruik van kinine op medische gronden of vanwege overgevoeligheid voor de stof wellicht ontraden worden.(3) Wat betreft cafeïne, heeft het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding in zijn advies van 21 januari 1999 inzake cafeïne en andere stoffen die gebruikt worden als ingrediënt van "energy drinks" vastgesteld dat voor volwassenen, met uitzondering van zwangere vrouwen, het aandeel van "energy drinks" in het totale verbruik van cafeïne geen aanleiding tot verontrusting geeft, indien "energy drinks" andere bronnen van cafeïne vervangen. Bij kinderen kan evenwel een toename van de dagelijkse inname van cafeïne tot een bepaalde hoeveelheid leiden tot tijdelijke gedragsveranderingen, zoals toegenomen opgewondenheid, prikkelbaarheid, nervositeit of angstgevoelens. Voorts is voornoemd comité van oordeel dat een verminderd cafeïnegebruik voor zwangere vrouwen aanbeveling verdient.(4) Op grond van deze bevindingen dient op het etiket duidelijke informatie te worden aangebracht ten behoeve van de consument over de eventuele aanwezigheid van kinine of cafeïne in een levensmiddel en, in het geval van cafeïne, een waarschuwing en de vermelding van het gehalte vanaf een bepaalde dosis voor dranken waarin cafeïne van nature niet aanwezig is.(5) Richtlijn 2000/13/EG bevat geen verplichting om aroma's met hun specifieke naam in de lijst van ingrediënten te vermelden. Als aroma gebruikte kinine of cafeïne kunnen als gevolg daarvan niet met hun naam in de lijst van ingrediënten vermeld worden. Bovendien bestaat er, ook al wordt cafeïne als zodanig vermeld in de lijst van ingrediënten, geen verplichting om aan te geven of het gehalte hoog is.(6) Sommige lidstaten hebben nationale wetgeving ingevoerd, op grond waarvan de vermelding van de aanwezigheid van kinine en/of cafeïne op de etiketten van levensmiddelen die deze stoffen bevatten en - in bepaalde gevallen - van het gehalte aan cafeïne, vergezeld van een waarschuwing, verplicht is. Deze uiteenlopende nationale wetgevingen en de toepassing ervan hebben technische problemen ten gevolge voor de handel in de betrokken levensmiddelen binnen de Gemeenschap.(7) Met het oog op de verstrekking van informatie aan alle consumenten in de Gemeenschap en met het oog op de bevordering van het vrije verkeer van de goederen in kwestie dienen daarom geharmoniseerde bepalingen vastgelegd te worden voor levensmiddelen die kinine en levensmiddelen die cafeïne bevatten. Deze bepalingen dienen voorschriften te bevatten voor de op de etikettering verplichte informatie, naast de reeds in artikel 3 van Richtlijn 2000/13/EG genoemde gegevens.(8) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Kinine en/of cafeïne die worden gebruikt als aroma bij de vervaardiging of bereiding van een levensmiddel moeten in afwijking van artikel 6, lid 6, tweede alinea, derde streepje, van Richtlijn 2000/13/EG altijd onmiddellijk na de term "aroma" met hun specifieke naam worden vermeld in de in artikel 3, lid 1, punt 2, van Richtlijn 2000/13/EG bedoelde lijst van ingrediënten.Artikel 21. Indien een drank die bestemd is om te worden geconsumeerd in ongewijzigde staat of na reconstitutie van het geconcentreerde of gehydrateerde product meer dan 150 mg/l aan cafeïne bevat, ongeacht de herkomst ervan, dient de volgende vermelding te worden aangebracht op het etiket in hetzelfde gezichtsveld als de verkoopbenaming van de drank: "hoog cafeïnegehalte".Na deze vermelding volgt tussen haakjes en overeenkomstig de in artikel 13, lid 2, van Richtlijn 2000/13/EG vastgestelde voorwaarden het in mg/100 ml uitgedrukte cafeïnegehalte.2. Lid 1 is niet van toepassing op dranken op basis van koffie, thee of met koffie- of thee-extract, waarvan de verkoopbenaming de term "koffie" of "thee" bevat.Artikel 31. De lidstaten staan de handel in aan deze richtlijn beantwoordende producten vanaf 1 juli 2003 toe.2. De lidstaten verbieden de handel in niet aan deze richtlijn beantwoordende producten vanaf 1 juli 2004.Niet aan deze richtlijn beantwoordende producten die voor 1 juli 2004 zijn geëtiketteerd, zijn evenwel toegestaan zolang de voorraad strekt.Artikel 4De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 30 juni 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 5Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 6Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 18 juli 2002.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 109 van 6.5.2000, blz. 29.(2) PB L 310 van 28.11.2001, blz. 19.


Avis juridique important

|

31986L0489

Richtlijn 86/489/EEG van de Commissie van 24 september 1986 houdende wijziging van Richtlijn 77/794/EEG tot vaststelling van de praktische maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde

Publicatieblad Nr. L 283 van 04/10/1986 blz. 0023 - 0024 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 2 Deel 4 blz. 0132  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 2 Deel 4 blz. 0132

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 24 september 1986  houdende wijziging van Richtlijn 77/794/EEG tot vaststelling van de praktische maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van Richtlijn 76/308/EEG betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde  (86/489/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, evenals van schuldvorderingen uit hoofde van de belasting over de toegevoegde waarde (1), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Spanje en Portugal, inzonderheid op artikel 22, lid 1,  Overwegende dat in Richtlijn 77/794/EEG van de Commissie (2), gewijzigd bij Richtlijn 85/479/EEG (3), de praktische maatregelen zijn vastgesteld die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van Richtlijn 76/308/EEG; dat in artikel 20, lid 2, het bedrag waaronder geen enkel verzoek om bijstand mag worden ingediend, is vastgesteld op 750 Ecu, behalve indien het verzoek betrekking heeft op de invordering van een schuldvordering die opeisbaar is geworden wegens een onregelmatigheid begaan tijdens of ter gelegenheid van een, in het kader van de bij Verordening (EEG) nr. 3/84 van de Raad (4), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Spanje en Portugal, ingestelde regeling voor intracommunautair verkeer van goederen, verricht vervoer, waarbij dit bedrag dan tot 200 Ecu wordt teruggebracht;  Overwegende dat, gezien de sedert 1977 vastgestelde stijging van de administratieve kosten, het wenselijk is de drempel voor het indienen van een verzoek om bijstand op 1 500 Ecu te brengen, behalve in het bijzondere geval waarin het bedrag moet worden gehandhaafd op 200 Ecu ten einde de correcte toepassing van de bepalingen van Verordening (EEG) nr. 3/84 te garanderen;  Overwegende dat de in deze richtlijn vastgestelde maatregelen overeenstemmen met het advies van het Comité voor invordering,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Artikel 20, lid 2, eerste zin, van Richtlijn 77/794/EEG wordt als volgt gewijzigd:  »2. Met ingang van 1 januari 1987 mag geen enkel verzoek om bijstand worden ingediend indien het bedrag van de schuldvordering(en) waarop het betrekking heeft, lager is dan 1 500 Ecu.".  Artikel 2  De Lid-Staten treffen de maatregelen die nodig zijn om uiterlijk op 1 januari 1987 aan deze richtlijn te voldoen.  Artikel 3  De Lid-Staten delen de Commissie alle maatregelen mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied treffen. De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan in kennis.  Artikel 4  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 24 september 1986.  Voor de Commissie  COCKFIELD  Vice-Voorzitter  (1) PB nr. L 73 van 19. 3. 1976, blz. 18.  (2) PB nr. L 333 van 24. 12. 1977, blz. 11.  (3) PB nr. L 285 van 25. 10. 1985, blz. 65.  (4) PB nr. L 2 van 4. 1. 1984, blz. 1.