title: Richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (herschikking)

text:
               28.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 159/1

         RICHTLIJN 2014/60/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 15 mei 2014
   betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (herschikking)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 93/7/EEG van de Raad (2) is ingrijpend gewijzigd bij Richtlijnen 96/100/EG (3) en 2001/38/EG (4) van het Europees Parlement en de Raad. Aangezien nieuwe wijzigingen nodig zijn, dient ter wille van de duidelijkheid tot herschikking van die richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               De interne markt omvat een ruimte zonder binnengrenzen waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Overeenkomstig artikel 36 VWEU vormen de toepasselijke bepalingen inzake het vrije verkeer van goederen geen beletsel voor verboden of beperkingen van invoer, uitvoer of doorvoer welke gerechtvaardigd zijn uit hoofde van bescherming van het nationaal artistiek historisch en archeologisch bezit.

               (3)

               Krachtens artikel 36 VWEU en binnen de grenzen van dat artikel blijven de lidstaten gerechtigd om hun nationaal bezit nader te omschrijven en de maatregelen te nemen die nodig zijn om dat bezit te beschermen. Niettemin speelt de Unie een waardevolle rol door samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen ter bescherming van het cultureel erfgoed van Europees belang, waartoe het nationaal bezit van de lidstaten behoort.

               (4)

               Bij Richtlijn 93/7/EEG is een teruggaveregeling tot stand gebracht die de lidstaten de mogelijkheid biedt om terugkeer op hun grondgebied te verkrijgen van cultuurgoederen die als nationaal bezit in de zin van artikel 36 VWEU zijn aangemerkt, die vallen binnen de in de bijlage bij die richtlijn bedoelde gemeenschappelijke categorieën van cultuurgoederen en die in strijd met de nationale maatregelen of met Verordening (EG) nr. 116/2009 van de Raad (5) buiten hun grondgebied zijn gebracht. Die richtlijn had ook betrekking op cultuurgoederen die als nationaal bezit waren aangemerkt en die een integrerend deel vormden van openbare collecties of inventarissen van kerkelijke instellingen welke niet onder die gemeenschappelijke categorieën vielen.

               (5)

               Richtlijn 93/7/EEG heeft gezorgd voor administratieve samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van hun nationaal bezit, die nauw verband houdt met hun samenwerking met Interpol en andere bevoegde instanties op het gebied van gestolen kunstwerken, in het bijzonder de registratie van verloren, gestolen of illegaal uitgevoerde cultuurgoederen die deel uitmaken van hun nationaal bezit en van hun openbare collecties.

               (6)

               De procedure waarin bij Richtlijn 93/7/EEG werd voorzien, vormde een eerste stap naar de totstandbrenging van samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied in het kader van de interne markt met als doel de nadere wederzijdse erkenning van toepasselijke nationale regelgevingen.

               (7)

               Verordening (EG) nr. 116/2009 heeft, samen met Richtlijn 93/7/EEG, een Uniestelsel tot bescherming van de cultuurgoederen van de lidstaten geïntroduceerd.

               (8)

               Doel van Richtlijn 93/7/EEG was te zorgen voor de daadwerkelijke teruggave aan een lidstaat van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht, ongeacht de eigendomsrechten die op dergelijke goederen van toepassing zijn. Bij de toepassing van die richtlijn zijn evenwel de tekortkomingen van de regeling inzake de teruggave van die cultuurgoederen aan het licht gekomen. In de verslagen over de toepassing van die richtlijn wordt gemeld dat de richtlijn zelden wordt toegepast, vooral vanwege het beperkte toepassingsgebied ervan ingevolge de voorwaarden die in de bijlage bij de richtlijn bepaald zijn, het korte tijdsbestek waarbinnen een vordering tot teruggave kan worden ingesteld en de kosten die aan een vordering tot teruggave verbonden zijn.

               (9)

               Het toepassingsgebied van deze richtlijn moet worden uitgebreid tot alle cultuurgoederen die uit hoofde van nationale wetgeving of van nationale administratieve procedures door een lidstaat zijn aangemerkt of omschreven als nationaal artistiek, historisch of archeologisch bezit in de zin van artikel 36 VWEU. Deze richtlijn moet aldus betrekking hebben op voorwerpen van historisch, paleontologisch, etnografisch of numismatisch belang of van wetenschappelijke waarde, ongeacht of zij tot een openbare of andersoortige collectie behoren dan wel op zichzelf staan en ongeacht of zij afkomstig zijn van reguliere dan wel clandestiene archeologische opgravingen, op voorwaarde dat de goederen zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit. Voorts hoeven cultuurgoederen die zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit niet langer tot categorieën te behoren, noch aan drempels wat betreft hun ouderdom en/of financiële waarde te voldoen om in aanmerking te komen voor teruggave uit hoofde van deze richtlijn.

               (10)

               De diversiteit van de nationale regelingen voor de bescherming van nationaal bezit wordt in artikel 36 VWEU onderkend. Teneinde wederzijds vertrouwen, bereidheid tot samenwerking en wederzijds begrip onder de lidstaten te bevorderen, moet de werkingssfeer van het begrip „nationaal bezit” in het kader van artikel 36 VWEU worden bepaald. De lidstaten moeten ook de teruggave aan een lidstaat vergemakkelijken van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht, ongeacht de datum van toetreding van die lidstaat, en ervoor zorgen dat de teruggave van die goederen geen onredelijke kosten met zich meebrengt. Het moet mogelijk zijn voor lidstaten om andere cultuurgoederen dan die welke zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit, terug te geven, mits zij de toepasselijke bepalingen van het VWEU in acht nemen, evenals cultuurgoederen die voor 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht.

               (11)

               Ter bevordering van een meer doeltreffende en uniforme toepassing van deze richtlijn moet de administratieve samenwerking tussen de lidstaten worden versterkt. Daarom moet ervoor worden gezorgd dat de centrale autoriteiten onderling efficiënt samenwerken en informatie uitwisselen met betrekking tot cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, door gebruik te maken van het informatiesysteem interne markt („IMI”) waarin wordt voorzien bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad (6). Teneinde een betere uitvoering van deze richtlijn te bewerkstelligen moet er in de invoering van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden IMI-module worden voorzien. Het is eveneens wenselijk dat andere bevoegde autoriteiten van de lidstaten in voorkomend geval van hetzelfde systeem gebruikmaken.

               (12)

               Om de bescherming van persoonsgegevens te waarborgen moet bij de administratieve samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen bevoegde autoriteiten worden voldaan aan de voorschriften van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (7) en, voor zover van het IMI gebruik wordt gemaakt, van Verordening (EU) nr. 1024/2012. De definities van Richtlijn 95/46/EG en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (8) moeten ook voor de toepassing van deze richtlijn gelden.

               (13)

               De termijn waarbinnen moet worden nagegaan of het in een andere lidstaat ontdekte cultuurgoed inderdaad een cultuurgoed is in de zin van Richtlijn 93/7/EEG, is in de praktijk te kort gebleken. Die termijn moet derhalve tot zes maanden worden verlengd. Een langere termijn moet de lidstaten de mogelijkheid bieden de maatregelen te nemen die nodig zijn om het cultuurgoed in stand te houden en indien gepast te voorkomen dat het aan de teruggaveprocedure wordt onttrokken.

               (14)

               Het is tevens noodzakelijk de verjaringstermijn van een vordering tot teruggave te verlengen tot drie jaar nadat de plaats waar het cultuurgoed zich bevindt dat op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat is gebracht en de identiteit van de bezitter of de houder van dat goed ter kennis van die lidstaat zijn gekomen. De verlenging van die termijnen moet de teruggave van nationaal bezit vergemakkelijken en het op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat brengen ervan ontmoedigen. Omwille van de duidelijkheid moet worden bepaald dat de verjaringstermijn ingaat op de datum waarop de centrale autoriteit van de lidstaat buiten wiens grondgebied het cultuurgoed op onrechtmatige wijze is gebracht, op de hoogte is gesteld.

               (15)

               In Richtlijn 93/7/EEG is bepaald dat een vordering tot teruggave verjaart dertig jaar na de datum waarop het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de lidstaat is gebracht. In het geval van goederen die deel uitmaken van openbare collecties of goederen die behoren tot inventarissen van kerkelijke instellingen in de lidstaten waar ze zijn onderworpen aan speciale beschermende regelingen krachtens nationaal recht, verjaart de vordering tot teruggave in bepaalde omstandigheden echter pas later. Aangezien lidstaten ook speciale beschermingsregelingen krachtens nationaal recht kunnen hebben getroffen met andere religieuze instellingen dan kerkelijke instellingen, moet deze richtlijn ook gelden voor die andere religieuze instellingen.

               (16)

               De Raad heeft in zijn conclusies van 13 en 14 december 2011 inzake de preventie en de bestrijding van criminaliteit jegens cultuurgoederen gesteld dat maatregelen moeten worden genomen die de doeltreffendheid van de preventie en de bestrijding van criminaliteit jegens cultuurgoederen verhogen. De Raad heeft de Commissie aanbevolen de lidstaten te ondersteunen bij de doeltreffende bescherming van cultuurgoederen teneinde de illegale handel van cultuurgoederen te voorkomen en te bestrijden en, waar passend, aanvullende maatregelen te stimuleren. Daarnaast heeft de Raad de lidstaten aanbevolen de bekrachtiging te overwegen van de Unesco-Overeenkomst van Parijs van 17 november 1970 inzake de middelen om de onrechtmatige invoer, uitvoer of eigendomsoverdracht van culturele goederen te verbieden en te verhinderen, alsook van het Unidroit-verdrag van Rome van 24 juni 1995 inzake gestolen of onrechtmatig uitgevoerde cultuurgoederen.

               (17)

               Het is wenselijk ervoor te zorgen dat eenieder die bij deze markt betrokken is met betrekking tot transacties omtrent cultuurgoederen de nodige zorgvuldigheid betracht. De consequenties van de verwerving van een cultuurgoed van onrechtmatige herkomst zullen pas echt afschrikkend zijn als de uitkering van een vergoeding wordt gekoppeld aan de verplichting voor de bezitter om aan te tonen dat hij de nodige zorgvuldigheid heeft betracht. Daarom moet, teneinde de door de Unie nagestreefde preventie en bestrijding van de onrechtmatige handel in cultuurgoederen te verwezenlijken, in deze richtlijn worden bepaald dat de bezitter, om een vergoeding te krijgen, moet bewijzen dat hij bij de verwerving van het goed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.

               (18)

               Het zou ook nuttig zijn dat eenieder, en in het bijzonder eenieder die betrokken is bij de markt, gemakkelijk toegang heeft tot openbare informatie over cultuurgoederen die door de lidstaten zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit. De lidstaten moeten trachten die openbare informatie toegankelijker te maken.

               (19)

               Om een uniforme interpretatie van het begrip „de nodige zorgvuldigheid” door de lidstaten te vergemakkelijken, moet in deze richtlijn een niet-limitatieve lijst van criteria worden opgesteld die in aanmerking moeten worden genomen om te bepalen of de bezitter bij de verwerving van het cultuurgoed de nodige zorgvuldigheid heeft uitgeoefend.

               (20)

               Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk om de teruggave mogelijk te maken van als nationaal bezit aangemerkte of omschreven cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, niet voldoende kan worden bereikt door de lidstaten maar, vanwege de omvang en gevolgen daarvan, beter op Unieniveau kan worden bereikt, kan de Unie maatregelen vaststellen overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

               (21)

               Daar de taken van het bij Verordening (EG) nr. 116/2009 ingestelde comité gezien de schrapping van de bijlage bij Richtlijn 93/7/EEG overbodig zijn geworden, moeten de verwijzingen naar dit comité dienovereenkomstig worden geschrapt. Ter behoud van het platform voor de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken inzake de toepassing van deze richtlijn tussen de lidstaten, dient de Commissie een deskundigengroep op te richten die bestaat uit met de uitvoering van deze richtlijn belaste deskundigen van de centrale autoriteiten van de lidstaten en die onder meer moet worden betrokken bij de invoering van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden IMI-module.

               (22)

               Aangezien de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 een lijst bevat van via IMI uitgevoerde bepalingen over administratieve samenwerking in handelingen van de Unie, moet die bijlage worden gewijzigd om deze richtlijn erin op te nemen.

               (23)

               De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijnen substantieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijnen.

               (24)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, bepaalde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Deze verordening is van toepassing op de teruggave van cultuurgoederen die door een lidstaat zijn aangemerkt of omschreven als behorend tot zijn nationaal bezit als bedoeld in artikel 2, punt 1, en die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht.
   Artikel 2
   Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:
   1.   „cultuurgoed”: een goed dat door een lidstaat, voordat of nadat het op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat is gebracht, uit hoofde van de nationale wetgeving of van nationale administratieve procedures is aangemerkt of omschreven als behorend tot het „nationaal artistiek, historisch of archeologisch bezit” in de zin van artikel 36 VWEU;
   2.   „op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat gebracht”:

               a)

               buiten het grondgebied van een lidstaat gebracht, in strijd met de regels van die lidstaat betreffende de bescherming van het nationaal bezit, of in strijd met Verordening (EG) nr. 116/2009; of

               b)

               niet teruggegeven na het verstrijken van een periode van rechtmatige tijdelijke verplaatsing of iedere schending van een andere voorwaarde die aan die tijdelijke verplaatsing verbonden was;

         3.   „verzoekende lidstaat”: de lidstaat van waaruit een cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat is gebracht;
   4.   „aangezochte lidstaat”: de lidstaat op het grondgebied waarvan zich een op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een andere lidstaat gebracht cultuurgoed bevindt;
   5.   „teruggave”: de daadwerkelijke terugkeer van het cultuurgoed op het grondgebied van de verzoekende lidstaat;
   6.   „bezitter”: degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor zichzelf;
   7.   „houder”: degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor derden;
   8.   „openbare collecties”: collecties die overeenkomstig de wetgeving van een lidstaat als openbaar worden omschreven en die het eigendom zijn van die lidstaat, van een lokale of regionale overheid in die lidstaat of van een instelling die gevestigd is op het grondgebied van die lidstaat, op voorwaarde dat die instelling het eigendom is van of in grote mate wordt gefinancierd door die lidstaat of een lokale of regionale overheid.
   Artikel 3
   Cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, worden teruggegeven overeenkomstig de bij deze richtlijn vastgestelde procedure en voorwaarden.
   Artikel 4
   Elke lidstaat wijst een of meer centrale autoriteiten aan die de in deze richtlijn omschreven bevoegdheden uitoefenen.
   De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle aanwijzingen van centrale autoriteiten op grond van dit artikel.
   De Commissie maakt de lijst van die centrale autoriteiten alsmede elke wijziging daarin bekend in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   De centrale autoriteiten van de lidstaten werken samen en bevorderen overleg tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, die in het bijzonder:

               1.

               op verzoek van de verzoekende lidstaat een nader bepaald cultuurgoed dat op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van deze lidstaat is gebracht, opsporen en de identiteit van de bezitter en/of de houder ervan vaststellen. Dit verzoek moet vergezeld gaan van alle nodige informatie om de opsporing te vergemakkelijken, in het bijzonder over de plaats waar het goed zich daadwerkelijk of vermoedelijk bevindt;

               2.

               bij ontdekking op hun grondgebied van cultuurgoederen waarvan op redelijke gronden kan worden aangenomen dat die goederen op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een andere lidstaat zijn gebracht, de betrokken lidstaten hiervan in kennis stellen;

               3.

               de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat gedurende een termijn van zes maanden na de in punt 2 bedoelde kennisgeving, de gelegenheid geven te na te gaan of het betrokken goed een cultuurgoed is. Doen zij dit niet binnen de gestelde termijn, dan zijn de punten 4 en 5 niet langer van toepassing;

               4.

               in samenwerking met de betrokken lidstaat de nodige maatregelen treffen voor het materiële behoud van het cultuurgoed;

               5.

               door de nodige voorlopige maatregelen voorkomen dat het cultuurgoed aan de teruggaveprocedure wordt onttrokken;

               6.

               met betrekking tot de teruggave als tussenpersoon fungeren tussen de bezitter en/of de houder en de verzoekende lidstaat. Te dien einde kunnen de bevoegde autoriteiten van de aangezochte lidstaat, onverminderd artikel 6, eerst de weg effenen voor een arbitrageprocedure overeenkomstig de nationale wetgeving van de aangezochte lidstaat, op voorwaarde dat de verzoekende lidstaat en de bezitter of houder uitdrukkelijk met de arbitrageprocedure akkoord gaan.

         Teneinde onderling samen te werken en overleg te plegen, maken de centrale autoriteiten van de lidstaten gebruik van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden module van het bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 ingestelde informatiesysteem interne markt („IMI”). Zij kunnen ook van het IMI gebruikmaken om in een specifieke zaak de desbetreffende informatie over gestolen of op onrechtmatige wijze buiten hun grondgebied gebrachte cultuurgoederen te verspreiden. De lidstaten besluiten of ook andere bevoegde autoriteiten voor de toepassing van deze richtlijn van het IMI gebruikmaken.
   Artikel 6
   De verzoekende lidstaat kan bij de bevoegde rechtbank van de aangezochte lidstaat tegen de bezitter, of, bij ontstentenis van de bezitter, tegen de houder, een vordering instellen tot teruggave van een op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat gebracht cultuurgoed.
   Voor de ontvankelijkheid van de vordering moet het stuk dat het geding inleidt, vergezeld gaan van:

               a)

               een document waarin het goed waarop de vordering tot teruggave betrekking heeft, wordt beschreven en waarin wordt verklaard dat dit goed een cultuurgoed is;

               b)

               een verklaring van de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat dat het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat is gebracht.

         Artikel 7
   De bevoegde centrale autoriteit van de verzoekende lidstaat stelt de bevoegde centrale autoriteit van de aangezochte lidstaat onverwijld ervan in kennis dat een vordering tot teruggave van het goed in kwestie is ingesteld.
   De bevoegde centrale autoriteit van de aangezochte lidstaat licht de centrale autoriteiten van de andere lidstaten onverwijld in.
   De uitwisseling van informatie via het IMI gebeurt overeenkomstig de toepasselijke wettelijke bepalingen betreffende de bescherming van persoonsgegevens en van de persoonlijke levenssfeer, onverminderd de mogelijkheid voor de bevoegde centrale autoriteiten om behalve van het IMI ook van andere communicatiemiddelen gebruik te maken.
   Artikel 8
   1.   De lidstaten bepalen in hun wetgeving dat een vordering tot teruggave op grond van deze richtlijn verjaart drie jaar na de datum waarop de plaats waar het cultuurgoed zich bevindt en de identiteit van de bezitter of de houder van dat goed ter kennis van de bevoegde centrale autoriteit van de verzoekende lidstaat zijn gekomen.
   De vordering tot teruggave verjaart in elk geval dertig jaar na de datum waarop het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat is gebracht.
   In het geval van goederen die deel uitmaken van openbare collecties, als omschreven in artikel 2, punt 8, en goederen die behoren tot inventarissen van kerkelijke of andere religieuze instellingen in de lidstaten waar ze zijn onderworpen aan speciale beschermende regelingen krachtens nationaal recht, verjaart de vordering tot teruggave evenwel na 75 jaar, behalve in de lidstaten waar geen verjaring van de vordering geldt of indien bij bilaterale overeenkomsten tussen lidstaten een termijn van meer dan 75 jaar is vastgesteld.
   2.   De vordering tot teruggave is niet ontvankelijk indien het buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat brengen van het cultuurgoed op het tijdstip waarop de vordering wordt ingesteld, niet meer onrechtmatig is.
   Artikel 9
   Onder voorbehoud van het bepaalde in de artikelen 8 en 14 gelast de bevoegde rechtbank de teruggave van het betrokken cultuurgoed indien wordt bewezen dat dit goed een cultuurgoed in de zin van artikel 2, punt 1, is en dat het op onrechtmatige wijze buiten het nationale grondgebied is gebracht.
   Artikel 10
   Wanneer teruggave wordt gelast, kent de bevoegde rechtbank van de aangezochte lidstaat de bezitter een al naargelang van de omstandigheden van het gegeven geval vast te stellen billijke vergoeding toe, op voorwaarde dat de bezitter bewijst dat hij bij de verwerving van het goed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.
   Om vast te stellen of de bezitter de nodige zorgvuldigheid heeft betracht, wordt rekening gehouden met alle omstandigheden van de verwerving, in het bijzonder de documentatie over de herkomst van het goed, de uit hoofde van het recht van de verzoekende lidstaat vereiste vergunningen om het goed buiten het grondgebied van die lidstaat te brengen, de aard van de partijen, de betaalde prijs, en de vraag of de bezitter toegankelijke registers betreffende gestolen cultuurgoederen heeft geraadpleegd, gebruik heeft gemaakt van relevante informatie die hij redelijkerwijs had kunnen verkrijgen, dan wel andere stappen heeft gezet die een redelijk persoon in dezelfde omstandigheden zou hebben gezet.
   In geval van schenking of erfopvolging mag de rechtspositie van de verkrijger niet gunstiger zijn dan die van degene van wie hij het goed uit dien hoofde heeft verkregen.
   De verzoekende lidstaat is gehouden deze vergoeding bij de teruggave uit te keren.
   Artikel 11
   De kosten die voortvloeien uit de uitvoering van een beslissing waarbij de teruggave van het cultuurgoed wordt gelast, komen ten laste van de verzoekende lidstaat. Dit geldt ook voor de kosten betreffende de in artikel 5, punt 4, bedoelde maatregelen.
   Artikel 12
   De betaling van de in artikel 10 bedoelde billijke vergoeding en van de in artikel 11 bedoelde kosten doet niet af aan het recht van de verzoekende lidstaat om van de personen die verantwoordelijk zijn voor het op onrechtmatige wijze buiten zijn grondgebied brengen van het cultuurgoed, terugbetaling van die bedragen te vorderen.
   Artikel 13
   De eigendom van het cultuurgoed na de teruggave ervan wordt door het nationale recht van de verzoekende lidstaat geregeld.
   Artikel 14
   Deze richtlijn is alleen van toepassing op cultuurgoederen die op of na 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht.
   Artikel 15
   1.   Elke lidstaat kan de bij deze richtlijn ingestelde regelingen toepassen met het oog op de teruggave van andere cultuurgoederen dan cultuurgoederen als omschreven in artikel 2, punt 1).
   2.   Elke lidstaat kan de bij deze richtlijn ingestelde regelingen toepassen op de verzoeken tot teruggave van cultuurgoederen die vóór 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van andere lidstaten zijn gebracht.
   Artikel 16
   Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de burgerlijke of strafrechtelijke vorderingen die de verzoekende lidstaat en/of de eigenaar van wie het cultuurgoed werd ontvreemd, op grond van het nationale recht van de lidstaten kunnen instellen.
   Artikel 17
   1.   Uiterlijk op 18 december 2015 en vervolgens elke vijf jaar brengen de lidstaten aan de Commissie verslag uit over de toepassing van deze richtlijn.
   2.   Elke vijf jaar dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité een beoordelingsverslag in over de toepassing en de doeltreffendheid van deze richtlijn toekomen. Dit verslag gaat zo nodig vergezeld van passende voorstellen.
   Artikel 18
   Aan de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 wordt het volgende punt toegevoegd:

                  „8.

                  Richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (9): Artikelen 5 en 7.

   Artikel 19
   1.   Uiterlijk op 18 december 2015 doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om te voldoen aan artikel 2, punt 1, artikel 5, eerste alinea, punt 3, artikel 5, tweede alinea, artikel 7, derde alinea, artikel 8, lid 1, artikel 10, eerste en tweede alinea, en artikel 17, lid 1, van deze richtlijn.
   Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn, gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 20
   Richtlijn 93/7/EEG, als gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde richtlijnen, wordt met ingang van 19 december 2015 ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 21
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 2, punten 2) tot en met 8), artikelen 3 en 4, artikel 5, eerste alinea, punten 1), 2) en 4) tot en met 6), artikel 6, artikel 7, eerste en tweede alinea, artikel 8, lid 2, artikel 9, artikel 10, derde en vierde alinea en de artikelen 11 tot en met 16 zijn van toepassing met ingang van 19 december 2015.
   Artikel 22
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 15 mei 2014.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         D. KOURKOULAS

      (1)  Standpunt van het Europees Parlement van 16 april 2014 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 8 mei 2014.

      (2)  Richtlijn 93/7/EEG van de Raad van 15 maart 1993 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (PB L 74 van 27.3.1993, blz. 74).

      (3)  Richtlijn 96/100/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 februari 1997 tot wijziging van de bijlage bij Richtlijn 93/7/EEG betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (PB L 60 van 1.3.1997, blz. 59).

      (4)  Richtlijn 2001/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001 tot wijziging van Richtlijn 93/7/EEG betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht (PB L 187 van 10.7.2001, blz. 43).

      (5)  Verordening (EG) nr. 116/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de uitvoer van cultuurgoederen (PB L 39 van 10.2.2009, blz. 1).

      (6)  Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt en tot intrekking van Beschikking 2008/49/EG van de Commissie („de IMI-verordening”) (PB L 316 van 14.11.2012, blz. 1).

      (7)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23.11.1995, blz. 74).

      (8)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van 12.1.2001, blz. 1).

      BIJLAGE I
      DEEL A

         Ingetrokken richtlijn met overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen ervan

      (als bedoeld in artikel 20)

                  Richtlijn 93/7/EEG van de Raad

                  (PB L 74 van 27.03.1993, blz. 74)

                  Richtlijn 96/100/EG van het Europees Parlement en de Raad

                  (PB L 60 van 1.3.1997, blz. 59)

                  Richtlijn 2001/38/EG van het Europees Parlement en de Raad

                  (PB L 187 van 10.7.2001, blz. 43)

            DEEL B

         Termijnen voor omzetting in nationaal recht

      (als bedoeld in artikel 20)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  93/7/EEG

                  15.12.1993 (15.3.1994 voor België, Duitsland en Nederland)

                  96/100/EG

                  1.9.1997

                  2001/38/EG

                  31.12.2001

      BIJLAGE II
      Concordantietabel

                  Richtlijn 93/7/EEG

                  Onderhavige richtlijn

                  —

                  Artikel 1, punt 1)

                  Artikel 1, punt 1), eerste streepje

                  Artikel 2, punt 1)

                  Artikel 1, punt 1), tweede streepje, aanhef

                  —

                  Artikel 1, punt 1), tweede streepje, eerste onderstreepje, eerste zin

                  —

                  Artikel 1, punt 1), tweede streepje, eerste onderstreepje, tweede zin

                  Artikel 2, punt 8)

                  Artikel 1, punt 1), tweede streepje, tweede onderstreepje

                  —

                  Artikel 1, punt 2), eerste streepje

                  Artikel 2, punt 2), onder a)

                  Artikel 1, punt 2), tweede streepje

                  Artikel 2, punt 2), onder b)

                  Artikel 1, punten 3) tot en met 7)

                  Artikel 2, punten 3) tot en met 7)

                  Artikel 2

                  Artikel 3

                  Artikel 3

                  Artikel 4

                  Artikel 4, aanhef

                  Artikel 5, eerste alinea, aanhef

                  Artikel 4, punten 1) en 2)

                  Artikel 5, eerste alinea, punten 1) en 2)

                  Artikel 4, punt 3)

                  Artikel 5, eerste alinea, punt 3)

                  Artikel 4, punten 4) tot en met 6)

                  Artikel 5, eerste alinea, punten 4) tot en met 6)

                  —

                  Artikel 5, tweede alinea

                  Artikel 5, eerste alinea

                  Artikel 6, eerste alinea

                  Artikel 5, tweede alinea, eerste streepje

                  Artikel 6, tweede alinea, onder a)

                  Artikel 5, tweede alinea, tweede streepje

                  Artikel 6, tweede alinea, onder b)

                  Artikel 6, eerste alinea

                  Artikel 7, eerste alinea

                  Artikel 6, tweede alinea

                  Artikel 7, tweede alinea

                  —

                  Artikel 7, derde alinea

                  Artikel 7, leden 1 en 2

                  Artikel 8, leden 1 en 2

                  Artikel 8

                  Artikel 9

                  Artikel 9, eerste alinea

                  Artikel 10, eerste alinea

                  Artikel 9, tweede alinea

                  —

                  —

                  Artikel 10, tweede alinea

                  Artikel 9, derde en vierde alinea

                  Artikel 10, derde en vierde alinea

                  Artikelen 10 tot en met 15

                  Artikelen 11 tot en met 16

                  Artikel 16, leden 1 en 2

                  Artikel 17, leden 1 en 2

                  Artikel 16, lid 3

                  —

                  Artikel 16, lid 4

                  —

                  Artikel 17

                  —

                  —

                  Artikel 18

                  Artikel 18

                  Artikel 19

                  —

                  Artikel 20

                  —

                  Artikel 21

                  Artikel 19

                  Artikel 22

                  Bĳlage

                  —

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II


Avis juridique important

|

31986L0297

Richtlijn 86/297/EEG van de Raad van 26 mei 1986 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake aftakassen en de beveiliging daarvan bij land- en bosbouwtrekkers op wielen

Publicatieblad Nr. L 186 van 08/07/1986 blz. 0019 - 0025 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 15 blz. 0180  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 15 blz. 0180

RICHTLIJN VAN DE RAADvan 26 mei 1986betreffende de onderlinge  aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake aftakassen en de beveiliging daarvan bij  land- en bosbouwtrekkers op wielen(86/297/EEG)DE RAAD VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  inzonderheid op artikel 100,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het  Europese Parlement (2),Gezien het advies van het Economisch en SociaalComité (3),Overwegende dat  de technische voorschriften waaraan land- en bosbouwtrekkers volgens de nationale wetgevingen  moeten voldoen, onder meer betrekking hebben op de aftakas en de beveiliging daarvan;Overwegende  dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat daaruit de noodzaak voortvloeit  dat dezelfde voorschriften door alle Lid-Staten worden aanvaard, hetzij in aanvulling op, hetzij in  plaats van hun huidige voorschriften, zodat met name voor elk type trekker de  EEG-goedkeuringsprocedure kan worden ingevoerd welke is opgenomen in Richtlijn 74/150/EEG van de  Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten  betreffende de goedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen (4), laatstelijk gewijzigd  bij de Akte van Toetreding van Spanje en Portugal;Overwegende dat de Resolutie van de Raad van 29  juni 1978 betreffende een programma van de Europese Gemeenschappen inzake de veiligheid en de  gezondheid op het werk (5), voorziet in de toepassing van beginselen ter voorkoming van ongevallen  bij het ontwerpen en de constructie van arbeidsmiddelen, met inbegrip van die in de landbouwsector;  dat de voorschriften inzake aftakassen en de beveiliging daarvan veiligheidsfactoren  vormen;Overwegende dat de onderlinge aanpassing van de nationale wetgevingen inzake land- en  bosbouwtrekkers een erkenning door de Lid-Staten inhoudt van de door elke Lid-Staat afzonderlijk op  basis van de gemeenschappelijke voorschriften verrichte controles,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN  VASTGESTELD:Artikel 11.  Onder land- of bosbouwtrekker wordt verstaan elk  motorvoertuig op wielen of rupsbanden met ten minste tweeassen, voornamelijk bestemd voor  tractiedoeleinden en in het bijzonder ontworpen voor het trekken, duwen, dragen of in beweging  brengen van bepaalde werktuigen, machines of aanhangwagens die voor gebruik in de land- of bosbouw  zijn bestemd. De trekker kan zijn ingericht voor het vervoer van een lading en van meerijders.2.   Deze richtlijn geldt slechts voor de in lid 1 omschreven trekkers, gemonteerd op luchtbanden, met  ten minste twee assen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid die ligt tussen 6 en  30 km per uur.Artikel 2De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een  trekker niet weigeren, noch de verkoop, de registratie, het in het verkeer brengen of het gebruik  van een trekker verbieden om redenen in verband met de aftakas of de beveiliging daarvan indien  deze in overeenstemming zijn met de voorschriften van bijlage I.Artikel 3Deze richtlijn doet geen  afbreuk aan de mogelijkheid voor de Lid-Staten om, met inachtneming van het Verdrag, voorschriften  uit te vaardigen die zij nodig achten ter bescherming van de werknemers bij het gebruik van de  trekkers, voor zover dit niet betekent dat aan de aftakassen en de beveiliging daarvan, in  vergelijking met de bepalingen van deze richtlijn, wijzigingen worden aangebracht.Artikel 4De  wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van bijlage I en het model in de bijlage bij  het EEG-goedkeu-ringsformulier van bijlage II aan te passen aan de technische vooruitgang, worden  vastgesteld overeenkomstig de procedure vermeld in artikel 13 van Richtlijn 74/150/EEG.Artikel  51.  De Lid-Staten voeren binnen 18 maanden na de kennisgeving van de richtlijn de nodige  wettelijke en be-stuursrechtelijke bepalingen in om aan deze richtlijn te voldoen en stellen de  Commissie hiervan onmiddellijk in kennis. De voorschriften van punt 5.2 van bijlage I zijn evenwel  pas vanaf 1 oktober 1995 van toepassing. 2.  De Lid-Staten zien erop toe dat de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht die  zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen, ter kennis van de Commissie wordt  gebracht.Artikel 6Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 26 mei 1986. Voor de RaadDe VoorzitterG. BRAKS (1) PB nr. C 164 van 23. 6. 1983, blz. 5. (2) PB nr. C 307 van 14. 11. 1983, blz. 104. (3) PB nr. C 341 van 19. 12. 1983, blz. 2. (4) PB nr. L 84 van 28. 3. 1974, blz. 10. (5) PB nr. C 165 van 11. 7. 1978, blz. 3.  BIJLAGE IDEFINITIE EN TOEPASSINGSGEBIED, EEG-GOEDKEURINGSAANVRAAG, EEG-GOEDKEURING,  AFTAKASTYPEN EN CONSTRUCTIE- EN PLAATSINGSVOORSCHRIFTEN VOOR AFTAKASSEN EN VOOR DE AFSCHERMKAPPEN  HIERVOOR1.DEFINITIE EN TOEPASSINGSGEBIED1.1.Onder "aftakas'' wordt verstaan het uitstekende  gedeelte van de overbrengingsas van de trekker die dient om de beweging op een machine over te  brengen.1.2.De bepalingen van onderhavige richtlijn zijn uitsluitend van toepassing op aftakassen  aan de achterzijde van de trekker. Punt 5.2 is evenwel slechts van toepassing op trekkers met een  vaste of regelbare minimum-spoorbreedte van één van de aangedreven assen van ten minste 1 150  mm.2.AANVRAAG OM EEG-GOEDKEURING2.1.De goedkeuringsaanvraag voor een trekkertype voor wat betreft  de aftakas en de afschermkap hiervoor, dient te worden ingediend door de fabrikant van de trekker  of door diens gevolmach-tigde.2.2.De aanvraag moet vergezeld gaan van voldoende gedetailleerde  tekeningen op passende schaal, in drievoud, van de delen van de trekker waarop de voorschriften van  onderhavige richtlijn betrekking hebben.2.3.Eén voor het goed te keuren type representatieve  trekker of één of meer onderdelen van de trekker die (dat) als essentieel worden (wordt) beschouwd  voor de uitvoering van de in onderhavige richtlijn voorgeschreven controles, dienen (dient) ter  beschikking te worden gesteld van de met de goedkeuringsproeven belaste technische  dienst.3.EEG-GOEDKEURING3.1.Voor iedere toegestane of geweigerde goedkeuring wordt bij het  EEG-goedkeuringsformulier een formulier gevoegd overeenkomend met het model weergegeven in bijlage  II.4.AFTAKASTYPEN4.1.De aftakassen moeten de kenmerken van een van de in tabel 1 beschreven typen  hebben:>RUIMTE VOOR DE TABEL>4.2.De rotatiesnelheid van de aftakas moet kunnen worden gehandhaafd  met behulp van passende middelen.4.3.Indien meer dan één verhouding tussen het motortoerental en de  rotatiesnelheid van de aftakas mogelijk is, moet elke verandering van de verhouding waarneembaar  zijn. Bovendien moet de constructie zodanig zijn dat concrete maatregelen zijn genomen ter  voorkoming van een ongewilde wijziging van de verhouding, in het bijzonder om naar een hogere  rotatiesnelheid over te gaan. Deze beveiliging moet bij elke inschakeling functioneren.4.4.De  ingestelde nominale rotatiesnelheid van de aftakas moet steeds duidelijk zijn. 5.VOORSCHRIFTEN VOOR CONSTRUCTIE EN PLAATSING5.1.Draairichting van de aftakas aan de achterzijdeDe  draairichting is die van de wijzers van de klok, kijkend in de rijrichting.5.2.Vrije zone om de  aftakasDe vrije zone om de aftakas dient in overeenstemming te zijn met de schema's van figuur 1 en  de afmetingen in tabel 2. >BEGIN VAN DE GRAFIEK>Doorsnede A AA<?aeIC><?aeIL19,4><?aeFN2,2>a<?aeFA3,6>b<?aeFN34,8>Verticale  doorsnede<?aaA><?aeIL3,>Figuur 1<?aa6A><?aeIL3,>Vrije zone om de aftakas<?aeBT"EIND VAN DE GRAFIEK>> RUIMTE VOOR DE TABEL>5.3.Aftakasbeveiligingen5.3.1.Beveiliging5.3.1.1.De aftakas moet worden  afgeschermd door een kap die op de trekker is bevestigd en die tenminste de bovenzijde en de twee  zijkanten van de aftakas bedekt, zoals aangegeven in figuur 2 of door een ander systeem dat een  gelijkwaardige bescherming bewerkstelligt, bij voorbeeld indien de aftakas zich in een inspringend  gedeelte van de trekker bevindt of de vorm heeft van een toegevoegd onderdeel (haaksteunen,  koppelplaat, enz.).5.3.1.2.De afmetingen van de afscherming zijn vastgesteld afhankelijk van het  aftakastype, overeenkomstig tabel 3.5.3.1.3.Voorts dient bij de trekker een extra niet-meedraaiende  beveiliging die de aftakas volledig afdekt, te worden meegeleverd voor de afscherming van de  aftakas wanneer deze niet wordt gebruikt.5.3.2.Kenmerken van de afschermkap5.3.2.1.De afschermkap  moet zodanig zijn ontworpen dat het gebruik of het onderhoud van de trekker hierdoor niet wordt  belemmerd (of hierdoor wordt vergemakkelijkt).Het onderhoud moet mogelijk zijn zonder de  beveiliging te verwijderen. 5.3.2.2.De gebruikte materialen moeten weerbestendig zijn, mogen hun mechanische eigenschappen bij  koude niet verliezen, en moeten voldoende sterk zijn.5.3.2.3.De afschermkap mag geen scherpe punten  of kanten vertonen; behalve de opening die nodig is voor de bevestiging van het kettinkje van de  beveiliging van de aftaktussenas, mag de afschermkap geen openingen bevatten met een doorsnede of  grootste zijde van meer dan 8 mm. De afschermkap moet een gewicht van 120 daN kunnen dragen,  behalve wanneer zij zodanig is ontworpen dat zij niet als opstap kan worden gebruikt.>BEGIN VAN DE  GRAFIEK>Willekeurige vormenmin. 75 mmOpening <?Ì>oe 16 mmWillekeurige hoek16,5 mm<?aeFN20,> <?aeIL3,>Figuur 2<?aa6A><?aeIL3,>Afschermkap voor aftakassen typen 1, 2 en 3>EIND VAN DE GRAFIEK>> RUIMTE VOOR DE TABEL> BIJLAGE IIMODELNaam van de keuringsinstantieBIJLAGE BIJ HET EEG-GOEDKEURINGSFORMULIER  VOOR EEN TREKKERTYPE VOOR WAT BETREFT DE AFTAKAS EN DE BEVEILIGING DAARVAN(Artikel 4, lid 2, en  artikel 10 van Richtlijn 74/150/EEG van de Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing  van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende de goedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers op  wielen)EEG-goedkeuringsnummer: 1Fabrieks- of handelsmerk van de trekker:  2Trekkertype:  3Naam en  adres van de fabrikant:  4Naam en adres van de eventuele gevolmachtigde van de fabrikant:  5Korte  omschrijving van het type aftakas en van de beveiliging:  6Trekker ter keuring aangeboden op:  7Met  de keuringsproeven belaste technische dienst:  8Datum van het door deze dienst afgeleverde rapport:   9Nummer van het door deze dienst afgeleverde rapport: 10Goedkeuring in verband met de aftakas en  de beveiliging daarvan is verleend/geweigerd (;)11Bij dit formulier zijn, met vermelding van  bovenstaand goedkeuringsnummer, de volgende tekeningen gevoegd:Een reeks tekeningen, alsmede  tekeningen van de onderdelen van de trekker die van belang zijn in verband met de doelstellingen  van Richtlijn 86/297/EEG van de Raad van 26 mei 1986 betreffende de onderlingeaanpassing van de  wetgevingen der Lid-Staten inzake aftakassen en de beveiliging daarvan bij land- en bosbouwtrekkers  op wielen.Deze tekeningen worden, op verzoek, verstrekt aan de bevoegde autoriteiten van de overige  Lid-Staten.12Opmerkingen: 13Plaats: 14Datum: 15Handtekening: (;) Doorhalen wat niet van toepassing  is.


Avis juridique important

|

31966L0601

Richtlijn 66/601/EEG van de Raad van 25 oktober 1966 houdende wijziging van de Richtlijn van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees

Publicatieblad Nr. 192 van 27/10/1966 blz. 3302 - 3304 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 1 blz. 0178  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1965-1966 blz. 0213  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 1 blz. 0178  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1965-1966 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 2 blz. 0054

++++ ( 1 ) PB no . 130 van 19 . 7 . 1966 , blz . 2466/66 .   ( 2 ) PB no . 121 van 29 . 7 . 1964 , blz . 2012/64 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 25 oktober 1966  houdende wijziging van de richtlijn van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees   ( 66/601/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 43 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ,  Overwegende dat de richtlijn van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees ( 2 ) op 30 juni 1965 van kracht geworden is ;  Overwegende dat deze richtlijn de eerste stap vormt op weg naar een harmonisatie die gericht is op de opheffing van de belemmeringen van het handelsverkeer die het gevolg zijn van verschillen tussen de bepalingen van de Lid-Staten op veterinair gebied , in het bijzonder wat de hygiënische voorschriften inzake vlees betreft ;  Overwegende dat bij het transponeren van de richtlijn in de wettelijke voorschriften van elke Lid-Staat is gebleken dat het wenselijk is haar bepalingen aan te passen ten einde rekening te houden met de nieuwe technische en wetenschappelijke gegevens en de opgedane ervaring ;  Overwegende dat daarom zo spoedig mogelijk bepaalde wijzigingen in de oorspronkelijke tekst dienen te worden aangebracht , echter zonder afbreuk te doen aan de essentiële voorschriften en de grondbeginselen van de door genoemde richtlijn ingevoerde regeling ;  Overwegende dat het , gezien de opgedane ervaring , dienstig is bepaalde in genoemde richtlijn vervatte definities te verduidelijken ;  Overwegende dat moet worden voorgeschreven , dat bij de in het land van bestemming verrichte keuring de redenen moeten worden opgegeven die hebben geleid tot een verbod tot het in het verkeer brengen van het vlees , met name om de bevoegdheden af te kunnen bakenen van de veterinaire deskundige , belast met het opstellen van een advies voor de afzender ;  Overwegende dat het dienstig is uitdrukkelijk te verklaren dat voor de handel in niet voor menselijke consumptie bestemd vers vlees de nationale bepalingen van kracht blijven totdat een eventuele communautaire regeling is ingevoerd ;  Overwegende dat de hygiënische voorschriften ten aanzien van de slachthuizen moeten blijven bestaan , zonder evenwel de verplichting te handhaven dat in slachthuizen , waar bepaalde diersoorten niet worden geslacht , afzonderlijke afdelingen daarvoor aanwezig moeten zijn ;  Overwegende dat de ervaring heeft geleerd dat de voorschriften voor het stempelen van kleine stukken vlees en slachtafvallen dienen te worden gewijzigd en dat voor het stempelen van vlees het gebruik van andere paarse kleurstoffen dan methylblauw dient te worden toegelaten ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De richtlijn van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees wordt gewijzigd zoals aangegeven in de volgende artikelen .  Artikel 2  1 . Artikel 2 , sub a ) , wordt als volgt geredigeerd :   " a ) Geslacht dier : het gehele lichaam van een geslacht dier na verbloeding , verwijdering van de ingewanden en afsnijding van de uiteinden der ledematen ter hoogte van het carpaal - en het tarsaalgewricht , alsmede van de kop , de staart en de uiers ; voor runderen , schapen , geiten en éénhoevigen , bovendien na verwijdering van de huid . "  2 . In artikel 2 , sub b ) , wordt aan het slot de zinsnede " ook indien het op natuurlijke wijze aan het geslachte dier bevestigd is " ingelast .  Artikel 3  In artikel 3 , lid 1 , sub c ) , worden de woorden " hierbij gezond is bevonden " vervangen door de zinsnede " op grond van deze keuring geschikt is bevonden om te worden geslacht voor het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees " .  Artikel 4  In artikel 4 , lid 4 , worden de woorden " of een uitsnijderij " ingelast na het woord " slachthuis " .  Artikel 5  Artikel 5 , lid 1 , wordt als volgt geredigeerd :   " 1 . Onverminderd de bevoegdheid die voortvloeit uit het bepaalde in artikel 4 , lid 3 , tweede alinea , tweede zin , kan een Lid-Staat het in de handel brengen van vers vlees op zijn grondgebied verbieden , indien bij de keuring in het land van bestemming is vastgesteld dat :  a ) het niet voor menselijke consumptie geschikt is , of  b ) het bepaalde in artikel 3 niet in acht is genomen . "  Artikel 6  1 . In artikel 6 , lid 1 , sub A , a ) , no . 1 , worden in de Duitse tekst de woorden " und Schweinen " geschrapt .  2 . In artikel 6 , lid 1 , sub A , wordt de volgende alinea d ) ingelast :   " d ) vers vlees dat niet bestemd is voor menselijke consumptie " .  3 . Aan het slot van artikel 6 , lid 1 , sub A , wordt de volgende bepaling toegevoegd :   " De verzending van vers vlees als bedoeld sub a ) , b ) en c ) , mag slechts geschieden overeenkomstig het bepaalde in artikel 3 " .  Artikel 7  Bijlage I , hoofdstuk I , no . 1 , wordt als volgt gewijzigd :  a ) De tekst sub b ) wordt vervangen door de volgende :   " b ) Slachtruimten die voldoende groot zijn om het slachten op bevredigende wijze te doen verlopen ; ingeval men in een slachtruimte zowel varkens als andere diersoorten slacht , moeten deze slachtruimten zijn voorzien van een afzonderlijke afdeling voor het slachten van varkens " ;  b ) De tekst sub e ) wordt als volgt geredigeerd :   " e ) ruimten voor het afzonderlijk opslaan van enerzijds talg en anderzijds van huiden , horens en hoeven , indien deze afvalprodukten niet tijdens de dag van het slachten zelf uit het slachthuis worden verwijderd . "  c ) De tekst sub p ) wordt als volgt geredigeerd :   " p ) een inrichting die uitsluitend drinkwater onder druk en in voldoende hoeveelheden levert ; bij wijze van uitzondering kan evenwel worden toegestaan dat water dat niet drinkbaar is wordt gebruikt voor het produceren van stoom , mits de daartoe aangebrachte leidingen het onmogelijk maken dat dit water voor andere doeleinden wordt gebruikt . "  Artikel 8  Bijlage I , hoofdstuk V , no . 18 , wordt als volgt geredigeerd :   " 18 . De geslachte eenhoevige dieren , varkens van meer dan 4 weken , en runderen van meer dan 3 maanden , dienen voor de keuring na het slachten door splijting van de wervelkolom in de lengte in tweeën te worden verdeeld . Bij deze varkens en de eenhoevige dieren dient eveneens de kop in de lengte in tweeën te worden verdeeld . Zo nodig kan de officiële dierenarts voor elk geslacht dier splijting in de lengte verlangen . "  Artikel 9  1 . In bijlage I , hoofdstuk VII , no . 29 , eerste streepje , worden de woorden " ter hoogte van de lendenen " geschrapt .  2 . Bijlage I , hoofdstuk VII , no . 30 , wordt als volgt geredigeerd :   " 30 . De levers worden overeenkomstig het bepaalde onder no . 28 gemerkt met een brandstempel .  De kop , de tong , het hart en de longen worden overeenkomstig het bepaalde onder no . 28 gemerkt met een inkt - of brandstempel .  Bij runderen van minder dan drie maanden en bij varkens , schapen en geiten is het stempel op de tong en op het hart echter niet verplicht . "  3 . Bijlage I , hoofdstuk VII , no . 31 , wordt als volgt geredigeerd :   " 31 . De in uitsnijderijen verkregen delen van volgens de voorschriften gemerkte geslachte dieren , met uitzondering van talg , bladreuzel , staart , oren en voeten , moeten , voor zover zij niet zijn gemerkt , overeenkomstig het bepaalde onder no . 28 worden gemerkt met een inkt - of een brandstempel , dat in plaats van het toelatingsnummer van het slachthuis dat van de uitsnijderij vermeldt .  Stukken spek , waarvan het zwoerd is verwijderd , moeten worden gegroepeerd in partijen van 5 stukken , onder officiële controle met lood worden verzegeld en worden voorzien van een etiket dat in overeenstemming met no . 32 is . "  4 . Bijlage I , hoofdstuk VII , no . 32 , eerste alinea , wordt als volgt geredigeerd :   " 32 . Bij het verzenden van verpakte delen of van verpakte slachtafvallen dient overeenkomstig het bepaalde onder no . 28 of no . 31 een stempel te worden aangebracht op een duidelijk zichtbaar etiket dat zodanig op of aan de verpakking is bevestigd dat het noodzakelijkerwijze wordt vernietigd bij de opening van de verpakking . "  De laatste zin van no . 32 wordt geschrapt .  5 . Bijlage I , hoofdstuk VII , no . 33 , wordt als volgt geredigeerd :   " 33 . Als stempelinkt voor het kenmerken van vlees mogen uitsluitend worden gebruikt methylblauw of andere paarse kleurstoffen die in het kader van een communautaire regeling zijn toegelaten . "  Artikel 10  Bijlage I , hoofdstuk VIII , no . 34 , wordt als volgt geredigeerd :   " 34 . Het originele exemplaar van het gezondheidscertificaat dat het vlees moet begeleiden gedurende de verzending naar het land van bestemming wordt op het tijdstip van de verzending door een officiële dierenarts afgegeven . Het gezondheidscertificaat moet , wat vorm en inhoud betreft , overeenkomen met het als bijlage II bijgevoegde model ; het dient tenminste te zijn opgesteld in de taal van het land van bestemming en moet de gegevens bevatten die zijn vermeld in het als bijlage II bijgevoegde model . "  Artikel 11  IV , sub a ) , van bijlage II wordt als volgt geredigeerd :   " a ) _ dat het hierboven omschreven vlees ( 2 ) ,   _ dat het aan de verpakking van het hierboven omschreven vlees bevestigde etiket ( 2 )  een merk draagt ( dragen ) dat aantoont dat het vlees uitsluitend afkomstig is van dieren die in een erkend slachthuis zijn geslacht " .  Artikel 12  Binnen een termijn van acht maanden volgende op de kennisgeving van deze richtlijn treffen de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen voor het volgen van deze richtlijn ; zij stellen de Commissie onmiddellijk in kennis van deze maatregelen .  Artikel 13  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 25 oktober 1966 .  Voor de Raad  De Voorzitter  B . W . BIESHEUVEL


title: Richtlijn 2011/81/EU van de Commissie van 20 september 2011 tot wijziging van Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad teneinde deltamethrin als werkzame stof in bijlage I bij die richtlijn op te nemen  Voor de EER relevante tekst

text:
               21.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 243/16

         RICHTLIJN 2011/81/EU VAN DE COMMISSIE
   van 20 september 2011
   tot wijziging van Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad teneinde deltamethrin als werkzame stof in bijlage I bij die richtlijn op te nemen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt brengen van biociden (1), en met name artikel 16, lid 2, tweede alinea,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij Verordening (EG) nr. 1451/2007 van de Commissie van 4 december 2007 betreffende de tweede fase van het in artikel 16, lid 2, van Richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van biociden bedoelde tienjarige werkprogramma (2) is een lijst vastgesteld van werkzame stoffen die met het oog op een mogelijke opneming daarvan in bijlage I, IA of IB van Richtlijn 98/8/EG dienen te worden beoordeeld. Deltamethrin is in die lijst opgenomen.

               (2)

               Krachtens Verordening (EG) nr. 1451/2007 is deltamethrin overeenkomstig artikel 11, lid 2, van Richtlijn 98/8/EG beoordeeld voor gebruik in productsoort 18 (insecticiden, acariciden en producten voor de bestrijding van andere geleedpotigen), zoals gedefinieerd in bijlage V bij die richtlijn.

               (3)

               Zweden is als rapporterende lidstaat aangewezen en heeft overeenkomstig artikel 14, leden 4 en 6, van Verordening (EG) nr. 1451/2007 op 27 juni 2008 het verslag van de bevoegde instantie samen met een aanbeveling bij de Commissie ingediend.

               (4)

               Het verslag van de bevoegde instantie is door de lidstaten en de Commissie getoetst. Overeenkomstig artikel 15, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1451/2007 zijn de conclusies van de toetsing binnen het Permanent Comité voor biociden op 6 mei 2011 in een beoordelingsverslag opgenomen.

               (5)

               Uit de beoordelingen blijkt dat van als insecticiden, acariciden en producten voor de bestrijding van andere geleedpotigen gebruikte biociden die deltamethrin bevatten, kan worden verwacht dat zij aan de eisen van artikel 5 van Richtlijn 98/8/EG voldoen. Bijgevolg moet deltamethrin in bijlage I bij die richtlijn worden opgenomen.

               (6)

               Niet alle mogelijke toepassingen zijn op het niveau van de Unie beoordeeld. Daarom is het passend dat de lidstaten de toepassingen of blootstellingsscenario’s en de risico’s voor bevolkingsgroepen en milieucompartimenten beoordelen die bij de risicobeoordeling op het niveau van de Unie niet op een representatieve wijze aan bod zijn gekomen, en dat zij er bij de verlening van toelatingen voor producten zorg voor dragen dat passende maatregelen worden genomen of specifieke voorwaarden worden opgelegd om de gesignaleerde risico’s tot een aanvaardbaar niveau te beperken.

               (7)

               Gezien de vastgestelde risico’s voor het aquatische ecosysteem wanneer producten worden gebruikt voor het creëren van afschermende barrières binnenshuis, met emissies van een zekere omvang naar afvalwaterzuiveringsinstallaties als gevolg, is het passend te bepalen dat producten niet worden toegelaten voor toepassingen die in dergelijke emissies resulteren, tenzij gegevens worden overgelegd die aantonen dat het product aan de eisen van zowel artikel 5 als bijlage VI van Richtlijn 98/8/EG zal voldoen, indien nodig door toepassing van passende risicobeperkende maatregelen.

               (8)

               De bepalingen van deze richtlijn dienen in alle lidstaten tegelijkertijd te worden toegepast teneinde op de markt van de Unie een gelijke behandeling van biociden die als werkzame stof deltamethrin bevatten, te waarborgen en tevens het goede functioneren van de markt voor biociden in het algemeen te vergemakkelijken.

               (9)

               Er dient een redelijke periode te verstrijken voordat een werkzame stof in bijlage I bij Richtlijn 98/8/EG wordt opgenomen, teneinde de lidstaten en de betrokken partijen de gelegenheid te geven om zich voor te bereiden om aan de nieuwe eisen die dit met zich meebrengt, te voldoen en ervoor te zorgen dat aanvragers die dossiers hebben samengesteld, volledig kunnen profiteren van de periode van tien jaar voor gegevensbescherming die overeenkomstig artikel 12, lid 1, onder c), ii), van Richtlijn 98/8/EG op de datum van opneming ingaat.

               (10)

               Na de opneming moeten de lidstaten over een redelijke termijn beschikken voor de tenuitvoerlegging van artikel 16, lid 3, van Richtlijn 98/8/EG.

               (11)

               Richtlijn 98/8/EG moet dus dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (12)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor biociden,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 98/8/EG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 30 september 2012 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 oktober 2013.
   Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 20 september 2011.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 123 van 24.4.1998, blz. 1.

      (2)  PB L 325 van 11.12.2007, blz. 3.

      BIJLAGE
      Aan bijlage I bij Richtlijn 98/8/EG wordt de volgende vermelding toegevoegd:

                     Nr.

                     Triviale naam

                     IUPAC-naam
                     Identificatienummers

                     Minimale zuiverheid van de werkzame stof in het biocide zoals het op de markt wordt gebracht

                     Datum van opneming

                     Termijn voor de naleving van artikel 16, lid 3 (behalve voor producten die meer dan één werkzame stof bevatten; in dat geval is de termijn voor de naleving van artikel 16, lid 3, de termijn die wordt vastgesteld in het laatste besluit voor de opneming van de werkzame stoffen daarvan)

                     Datum waarop de opneming verstrijkt

                     Productsoort

                     Specifieke bepalingen (1)

                     „49

                     Deltamethrin

                     (S)-α-cyaan-3-fenoxybenzyl-(1R,3R)-3-(2,2-dibroomvinyl)-2,2-dimethylcyclopropaancarboxylaat
                     CAS-nr.: 52918-63-5
                     EC-nr.: 258-256-6

                     985 g/kg

                     1 oktober 2013

                     30 september 2015

                     30 september 2023

                     18

                     Wanneer de lidstaten een aanvraag tot toelating van een product beoordelen overeenkomstig artikel 5 en bijlage VI, beoordelen zij, voor zover dit voor het product in kwestie relevant is, de toepassingen of blootstellingsscenario’s en de risico’s voor bevolkingsgroepen en milieucompartimenten die bij de risicobeoordeling op het niveau van de Unie niet op een representatieve wijze aan bod zijn gekomen.
                     Producten worden niet toegelaten voor toepassingen binnenshuis die in emissies naar afvalwaterzuiveringsinstallaties resulteren waarvan de omvang bij de risicobeoordeling op het niveau van de Unie als onaanvaardbaar risico is aangemerkt, tenzij gegevens worden overgelegd die aantonen dat het product aan de eisen van artikel 5 en bijlage VI zal voldoen, indien nodig door toepassing van passende risicobeperkende maatregelen.”

         (1)  Met het oog op de toepassing van de gemeenschappelijke beginselen van bijlage VI zijn de inhoud en de conclusies van de beoordelingsverslagen beschikbaar op de website van de Commissie: http://ec.europa.eu/comm/environment/biocides/index.htm


Avis juridique important

|

31977L0092

Richtlijn 77/92/EEG van de Raad van 13 december 1976 houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar (ex groep 630 CITI) en houdende met name overgangsmaatregelen voor deze werkzaamheden

Publicatieblad Nr. L 026 van 31/01/1977 blz. 0014 - 0019 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0191  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0243  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0191  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0219  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0219

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 13 december 1976  houdende maatregelen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar ( ex groep 630 CITI ) en houdende met name overgangsmaatregelen voor deze werkzaamheden   ( 77/92/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 49 , 57 , 66 en 235 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat krachtens het Verdrag ieder verschil in behandeling op grond van nationaliteit inzake vestiging en het verrichten van diensten sedert het einde van de overgangsperiode is verboden ; dat het aldus verwezenlijkt beginsel van behandeling als onderdaan met name ook van toepassing is op de bevoegdheid zich aan te sluiten bij beroeps - en bedrijfsorganisaties , voor zover de beroepswerkzaamheden van de betrokkene de uitoefening van deze bevoegdheid medebrengen ;  Overwegende dat niet in alle Lid-Staten voorwaarden worden gesteld voor de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar ; dat er enerzijds vrijheid van toegang en uitoefening bestaat , terwijl anderzijds strenge voorschriften gelden waarbij het bezit van een diploma verplicht wordt gesteld voor toelating tot het beroep ;  Overwegende dat het , gezien de tussen de Lid-Staten ten aanzien van de afbakening van de werkzaamheden van verzekeringsagent en assurantiemakelaar bestaande verschillen , van belang is zo nauwkeurig mogelijk de werkzaamheden te bepalen waarop deze richtlijn van toepassing is ;  Overwegende voorts dat artikel 57 van het Verdrag voorschrijft dat , ten einde de toegang tot werkzaamheden anders dan in loondienst en de uitoefening daarvan te vergemakkelijken , richtlijnen worden vastgesteld inzake de onderlinge erkenning van diploma's , certificaten en andere titels , alsmede tot coordinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten ;  Overwegende niettemin dat het ook , bij gebreke van een onderlinge erkenning van de diploma's of een onmiddellijke coordinatie wenselijk lijkt , de daadwerkelijke uitoefening van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor de betrokken werkzaamheden te bevorderen , met name door het nemen van overgangsmaatregelen als bedoeld in de algemene programma's ( 3 ) , ten einde te voorkomen dat de onderdanen van Lid-Staten waar inzake de toegang tot de betrokken werkzaamheden geen enkele voorwaarde wordt gesteld , extra worden gehinderd ;  Overwegende dat de overgangsmaatregelen , ten einde eventuele bezwaren te ondervangen , erop gericht moeten zijn dat in de ontvangende Lid-Staten waar de toegang tot de betrokken werkzaamheden is geregeld , de daadwerkelijke uitoefening van de werkzaamheid in de Lid-Staat van herkomst gedurende een redelijke periode in het nabije verleden , indien geen voorafgaande opleiding is vereist , aanvaard wordt als genoegzaam bewijs dat de betrokkene vakkennis bezit , gelijkwaardig aan die welke van de eigen onderdanen wordt verlangd ;  Overwegende dat het , gezien de situatie in Nederland , waar de tussenpersonen zijn ingedeeld in verschillende categorieën al naar gelang hun vakkennis , wenselijk is een overeenkomstige regeling te treffen voor de onderdanen van de overige Lid-Staten die toegang willen verkrijgen tot een van de betrokken categorieën : dat het meest passende en objectieve criterium hiervoor is het aantal employés , waarover de begunstigde de leiding heeft of heeft gehad ;  Overwegende eveneens dat , wanneer de werkzaamheid van verzekeringsagent wordt uitgeoefend krachtens een permanente volmacht van een of meer verzekeringsondernemingen , waarbij de begunstigde bevoegd is , in haar/hun naam , de betrokken onderneming(en ) met betrekking tot alle of tot een gedeelte van de handelingen die tot de normale uitoefening van haar/hun werkzaamheid behoren , te binden , de betrokkene in de ontvangende Lid-Staat toegang tot der werkzaamheid van assurantiemakelaar dient te kunnen hebben ;  Overwegende dat deze richtlijn zijn reden van bestaan verliest , zodra de coordinatie van de voorwaarden voor de toegang tot en de uitoefening van de betrokken werkzaamheden , alsmede de onderlinge erkenning van diploma's , certificaten en andere titels hun beslag hebben gekregen ;  Overwegende dat , voor zover de Lid-Staten voor de toegang tot en de uitoefening van de in de richtlijn genoemde werkzaamheden ook van in loondienst werkzame personen het bezit van vakkennis en -bekwaamheid eisen , deze richtlijn ook op deze categorie personen van toepassing moet zijn , ten einde een belemmering van het vrije verkeer van werknemers op te heffen en aldus de in het kader van Verordening ( EEG ) nr . 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap ( 4 ) , gewijzigd bij Verordening ( EEG ) nr . 312/76 ( 5 ) , getroffen maatregelen aan te vullen ;  Overwegende dat om dezelfde redenen de bepalingen inzake het bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs dat er geen failissement heeft plaatsgehad , ook op in loondienst werkzame personen dienen te worden toegepast ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  1 . De Lid-Staten nemen de in deze richtlijn omschreven maatregelen met betrekking tot de vestiging van de in titel I van de algemene programma's genoemde natuurlijke personen en vennootschappen op hun grondgebied , alsmede met betrekking tot het verrichten van diensten door deze personen en vennootschappen , hierna begunstigden genoemd , op het gebied van de in artikel 2 genoemde anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden .  2 . Deze richtlijn is eveneens van toepassing op de onderdanen van Lid-Staten die overeenkomstig Verordening  ( EEG ) nr . 1612/68 de in artikel 2 genoemde werkzaamheden in loondienst willen uitoefenen .  Artikel 2  1 . Deze richtlijn is van toepassing op de volgende werkzaamheden die vallen onder groep ex 630 CITI van bijlage III van het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging :  a ) de beroepswerkzaamheden van de personen die met het oog op de dekking van te verzekeren of te herverzekeren risico's verzekeringnemers en verzekeringsondernemingen of herverzekeringsondernemingen met elkaar in contact brengen zonder in de keuze van deze laatsten gebonden te zijn , het sluiten van de verzekeringsovereenkomsten voorbereiden en eventueel behulpzaam zijn bij het beheer en de uitvoering daarvan , met name in geval van schade ;  b ) de beroepswerkzaamheden van de personen die uit hoofde van een of meer overeenkomsten of volmachten belast zijn met het aanbieden , het voorstellen en het uitwerken of het sluiten van verzekeringsovereenkomsten , of met de medewerking bij het beheer en de uitvoering daarvan , met name in geval van schade , op naam en voor rekening van , of alleen voor rekening van , een of meer verzekeringsondernemingen ;  c ) de werkzaamheden van andere dan sub a ) en b ) bedoelde personen die echter handelen voor rekening van de aldaar bedoelde personen , en die met name de inleidende werkzaamheden uitvoeren , verzekeringscontracten aanbieden of premies innen zonder dat deze werkzaamheden het aangaan van verplichtingen jegens of van het publiek kan omvatten .  2 . Deze richtlijn betreft met name de onder de volgende , in de Lid-Staten gebruikelijke benamingen , uitgeoefende werkzaamheden :  a ) wat betreft de werkzaamheden bedoeld in lid 1 , sub a ) :   - in België :   - Verzekeringsmakelaar  Courtier d'assurance   - Herverzekeringsmakelaar  Courtier de réassurance   - in Denemarken :   - Juridiske og fysiske personer , som driver selvstaendig virksomhed som formidler ved afsaetning af forsikringskontrakter   - in Duitsland :   - Versicherungsmakler   - Rueckversicherungsmakler   - in Frankrijk :   - Courtier d'assurance   - Courtier d'assurance maritime   - Courtier de réassurance   - in Ierland :   - Insurance broker   - Reinsurance broker   - in Italië :   - Mediatore di assicurazioni   - Mediatore di riassicurazioni   - in Nederland :   - Makelaar   - Assurantiebezorger   - Erkend assurantieagent   - Verzekeringsagent   - in het Verenigd Koninkrijk :   - Insurance broker ;  b ) wat betreft de werkzaamheden bedoeld in lid 1 , sub b ) :   - in België :   - Verzekeringsagent  Agent d'assurance   - in Denemarken :   - Forsikringsagent   - in Duitsland :   - Versicherungsvertreter   - in Frankrijk :   - Agent général d'assurance   - in Ierland :   - Agent   - in Italie :   - Agente di assicurazioni   - in Luxemburg :   - Agent principal d'assurance   - Agent d'assurance   - in Nederland :   - Gevolmachtigd agent   - Verzekeringsagent   - in het Verenigd Koninkrijk :   - Agent ;  c ) wat betreft de werkzaamheden bedoeld in lid 1 , sub c ) :   - in België :   - Sub-agent   - Sous-agent   - in Denemarken :   - Underagent   - in Duitsland :   - Gelegenheitsvermittler   - Inkassant   - in Frankrijk :   - Mandataire   - Intermédiaire   - Sous-agent   - in Ierland :   - Sub-agent   - in Italië :   - Subagente   - in Luxemburg :   - Sous-agent   - in Nederland :   - Sub-agent   - in het Verenigd Koninkrijk :   - Sub-agent .  Artikel 3  De Lid-Staten waar de toegang tot en de uitoefening van een der in artikel 2 bedoelde werkzaamheden afhankelijk wordt gesteld van het voldoen aan bepaalde eisen van beroepsbekwaamheid , dragen er zorg voor dat de begunstigde die een desbetreffend verzoek doet , voor zijn vestiging of voordat hij een tijdelijke werkzaamheid begint uit te oefenen , op de hoogte wordt gebracht van de wettelijke regeling die geldt voor het beroep dat hij wil uitoefenen .  Artikel 4  Indien een Lid-Staat voor de toegang tot of de uitoefening van één der in artikel 2 , lid 1 , sub a ) en b ) , bedoelde werkzaamheden voorwaarden inzake het bezit van algemene , handels - of vakkennis en -bekwaamheid stelt , aanvaardt deze Lid-Staat als voldoende bewijs van die kennis en die bekwaamheid de daadwerkelijke uitoefening van één der betrokken werkzaamheden in een andere Lid-Staat :  a ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende vier achtereenvolgende jaren ;  b ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende twee achtereenvolgende jaren , indien de begunstigde bewijst dat hij gedurende ten minste drie jaren werkzaam is geweest voor een of meer verzekeringsagenten of assurantiemakelaars of een of meer verzekeringsondernemingen ;  c ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende een jaar , indien de begunstigde bewijst dat hij voor de betrokken werkzaamheid een voorafgaande opleiding heeft gevolgd , die wordt gestaafd door een van overheidswege erkend getuigschrift of die als volwaardig wordt erkend door een bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie .  Artikel 5  1 . Indien een Lid-Staat voor de toegang tot of de uitoefening van één der in artikel 2 , lid 1 , sub a ) , bedoelde werkzaamheden strengere eisen stelt dan voor de werkzaamheid , bedoeld in artikel 2 , lid 1 , sub b ) , kan hij voor de toegang tot of de uitoefening van de eerstgenoemde werkzaamheid verlangen dat de werkzaamheid in een andere Lid-Staat werd uitgeoefend in de in artikel 2 , lid 1 , sub a ) , genoemde beroepsgroep :  a ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende vier achtereenvolgende jaren ;  b ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende twee achtereenvolgende jaren , indien de begunstigde bewijst dat hij gedurende ten minste drie jaren werkzaam is geweest voor een of meer verzekeringsagenten of assurantiemakelaars of een of meer verzekeringsondernemingen ;  c ) hetzij als zelfstandige of als bedrijfsleider gedurende één jaar , indien de begunstigde bewijst dat hij voor de betrokken werkzaamheid een voorafgaande opleiding heeft gevolgd die wordt gestaafd door een van overheidswege erkend getuigschrift of die als volwaardig wordt erkend door een bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie .  Als gelijkwaardig aan de in artikel 2 , lid 1 , sub a ) , bedoelde werkzaamheid wordt beschouwd een door de begunstigde overeenkomstig artikel 2 , lid 1 , sub b ) , uitgeoefende werkzaamheid , wanneer zij wordt uitgeoefend krachtens een permanente volmacht van één of meer verzekeringsondernemingen , waarbij de betrokkene bevoegd is , in haar/hun naam , de onderneming(en ) met betrekking tot alle of tot een gedeelte van de handelingen die tot de normale uitoefening van haar hun werkzaamheid behoren , te binden .  2 . In Nederland zijn de toegang tot of de uitoefening van de in artikel 2 , lid 1 , sub a ) , bedoelde werkzaamheid bovendien onderworpen aan de voorwaarde dat deze werkzaamheid is uitgeoefend :   - in een onderneming waar de begunstigde de leiding heeft gehad over ten minste tien employés , indien hij toegang wil verkrijgen tot de werkzaamheid van makelaar ;   - in een onderneming waarin de begunstigde de leiding heeft gehad over ten minste vijf employés , indien hij toegang wil verkrijgen tot de werkzaamheid van assurantiebezorger ;   - in een onderneming waar de begunstigde de leiding heeft gehad over ten minste twee employés , indien hij toegang wil verkrijgen tot de werkzaamheid van erkend assurantieagent .  Artikel 6  1 . Indien een Lid-Staat voor de toegang tot of de uitoefening van de in artikel 2 lid 1 , sub c ) , bedoelde werkzaamheden voorwaarden inzake het bezit van algemene , handels - of vakkennis en -bekwaamheid stelt , aanvaardt deze Lid-Staat als voldoende bewijs van die kennis en die bekwaamheid de daadwerkelijke uitoefening van de betrokken werkzaamheid in een andere Lid-Staat :  a ) hetzij gedurende twee achtereenvolgende jaren als zelfstandige dan wel in dienst van één of meer verzekeringsagenten of assurantiemakelaars of één of meer verzekeringsondernemingen ;  b ) hetzij gedurende één jaar onder de sub a ) genoemde voorwaarden , indien de begunstigde bewijst dat hij voor de betrokken werkzaamheden een voorafgaande opleiding heeft gevolgd , die wordt gestaafd door een van overheidswege erkend getuigschrift of die als volwaardig wordt erkend door een bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie .  2 . De daadwerkelijke uitoefening gedurende ten minste één jaar van een der in artikel 2 , lid 1 , sub a ) en b ) , bedoelde werkzaamheden en de voor een van deze werkzaamheden gevolgde opleiding , worden als gelijkwaardig beschouwd aan de in lid 1 gestelde voorwaarden .  Artikel 7  In de gevallen bedoeld in de artikelen 4 , 5 en 6 mogen op de datum van de indiening van het verzoek als bedoeld in artikel 9 , lid 1 , niet meer dan tien jaar zijn verstreken sedert de beëindiging van deze werkzaamheden . Indien echter in een Lid-Staat voor de eigen onderdanen een kortere termijn wordt gesteld , moet deze eveneens voor de begunstigden gelden .  Artikel 8  1 . De werkzaamheid van bedrijfsleider in de zin van artikel 4 en artikel 5 , lid 1 , wordt geacht te worden uitgeoefend door een ieder die werkzaam is geweest :  a ) hetzij als leider van het bedrijf of als leider van een filiaal ;  b ) hetzij als plaatsvervanger van de leider van het bedrijf , hetzij als procuratiehouder , indien de laatstgenoemde functie , wat de verantwoordelijkheid betreft , overeenkomt met die van de vertegenwoordigde leider van het bedrijf .  2 . De werkzaamheid van bedrijfsleider in de zin van artikel 4 wordt eveneens geacht te worden uitgeoefend door ieder die bij een verzekeringsonderneming belast is geweest met het geven van leiding aan of het houden van toezicht op het werk van de verzekeringsagenten .  3 . De in artikel 4 , sub b ) , en artikel 5 , lid 1 , sub b ) , bedoelde functies moeten verantwoordelijkheid inhouden op het gebied van de acquisitie , het bebeer en de uitvoering van verzekeringsovereenkomsten .  Artikel 9  1 . Het bewijs dat aan de in de artikelen 4 , 5 , 6 en 7 gestelde voorwaarden is voldaan , wordt geleverd door een door de bevoegde instantie of organisatie van de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst afgegeven verklaring , welke de belanghebbende moet toevoegen aan zijn verzoek om in de ontvangende Lid-Staat een van de betrokken werkzaamheden te mogen uitoefenen .  2 . De Lid-Staten wijzen binnen de in artikel 13 gestelde termijn de voor de afgifte van de in lid 1 bedoelde verklaring bevoegde instanties en organisaties aan en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  3 . Binnen de in artikel 13 gestelde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staten en de Commissie tevens mede , bij welke instanties en organisaties het verzoek om in de ontvangende Lid-Staat de in artikel 2 bedoelde werkzaamheden te mogen uitoefenen en de documenten ter ondersteuning daarvan moeten worden ingediend .  Artikel 10  1 . Indien een ontvangende Lid-Staat van zijn onderdanen voor de toegang tot een van de in artikel 2 bedoelde werkzaaniheden een bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs dat er voorheen geen faillissement heeft plaatsgehad of slechts één van deze twee bewijzen eist , erkent deze Lid-Staat als voldoende bewijs voor de onderdanen van de andere Lid-Staten het overleggen van een uittreksel uit het strafregister of , bij ontbreken daarvan , een door een bevoegde rechterlijke of overheidsinstantie van de Lid-Staat van oorsprong of herkomst afgegeven gelijkwaardig document , waaruit blijkt dat aan deze eisen is voldaan .  2 . Wanneer het in lid 1 bedoelde document niet door de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst wordt afgegeven , kan dit worden vervangen door een verklaring onder ede - of , in de Lid-Staten waar niet in een eed is voorzien , door een plechtige verklaring  - welke door de betrokkene wordt afgelegd ten overstaan van een bevoegde rechterlijke of overheidsinstantie of , in voorkomend geval , van een notaris van de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst , welke een attest afgeven dat deze eed of deze plechtige verklaring bewijskracht geeft . De verklaring betreffende het feit dat er geen faillissement heeft plaatsgehad , mag ook worden afgelegd ten overstaan van een bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie van die zelfde Staat .  3 . De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen bij overlegging niet ouder zijn dan drie maanden .  4 . De Lid-Staten wijzen binnen de in artikel 13 gestelde termijn de voor de afgifte van de in de leden 1 en 2 van het onderhavige artikel bedoelde documenten bevoegde instanties en organisaties aan en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Binnen de in artikel 13 gestelde termijn deelt iedere Lid-Staat de overige Lid-Staat en de Commissie tevens mede bij welke instanties en organisaties de in het onderhavige artikel bedoelde documenten tot staving van het verzoek om in de ontvangende Lid-Staat de in artikel 2 bedoelde werkzaamheden te mogen uitoefenen , moeten worden ingediend .  5 . Indien in de ontvangende Lid-Staat de financiële draagkracht moet worden bewezen , erkent deze Staat de door de banken van de Lid-Staat van oorsprong of van herkomst afgegeven verklaringen als gelijkwaardig aan de op zijn eigen grondgebied afgegeven bewijsstukken .  Artikel 11  Indien een ontvangende Lid-Staat verlangt dat zijn onderdanen voor de toegang tot of de uitoefening van één der in artikel 2 bedoelde werkzaamheden een eed of belofte afleggen , en indien de formule van deze eed of belofte niet door de onderdanen van de overige Lid-Staten kan worden gebruikt , ziet deze Lid-Staat erop toe , dat aan de belanghebbenden een passende en gelijkwaardige formule kan worden voorgelegd .  Artikel 12  Deze richtlijn blijft van toepassing totdat de voorschriften betreffende de coordinatie van de nationale regelingen voor de toegang tot en de uitoefening van de betrokken werkzaamheden in werking treden .  Artikel 13  Binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn doen de Lid-Staten de nodige maatregelen in werking treden om aan het bepaalde in deze richtlijn te voldoen ; zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 14  De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van alle belangrijke bepalingen van intern recht die zij op het door deze richtlijn bestreken gebied vaststellen .  Artikel 15  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 13 december 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . van der STOEL  ( 1 ) PB nr . C 78 van 2 . 8 . 1971 , blz . 13 .  ( 2 ) PB nr . C 113 van 9 . 11 . 1971 , blz . 6 .  ( 3 ) PB nr . 2 van 15 . 1 . 1962 , blz . 32/62 en 36/62 .  ( 4 ) PB nr . L 257 van 19 . 10 . 1968 , blz . 2 .  ( 5 ) PB nr . L 39 van 14 . 2 . 1976 , blz . 2 .


title: Richtlijn 2012/39/EU van de Commissie van 26 november 2012 tot wijziging van Richtlijn 2006/17/EG wat betreft bepaalde technische voorschriften voor het testen van menselijke weefsels en cellen  Voor de EER relevante tekst

text:
               27.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 327/24

         RICHTLIJN 2012/39/EU VAN DE COMMISSIE
   van 26 november 2012
   tot wijziging van Richtlijn 2006/17/EG wat betreft bepaalde technische voorschriften voor het testen van menselijke weefsels en cellen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het doneren, verkrijgen, testen, bewerken, bewaren en distribueren van menselijke weefsels en cellen (1), en met name artikel 28, onder e),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2006/17/EG van de Commissie van 8 februari 2006 ter uitvoering van Richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft bepaalde technische voorschriften voor het doneren, verkrijgen en testen van menselijke weefsels en cellen (2) schrijft voor dat tests op HTLV I-antilichamen moeten worden uitgevoerd bij donors die wonen in of komen uit een gebied met een hoge incidentie van die infectie of met seksuele partners of ouders uit een dergelijk gebied. Deze tests zijn vereist voor zowel geslachtsceldonors overeenkomstig bijlage III bij Richtlijn 2006/17/EG als andere donors overeenkomstig bijlage II bij die richtlijn.

               (2)

               Uit door het Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) verstrekte recente wetenschappelijke informatie en uit de praktijkervaring in het veld is gebleken dat het in de huidige stand van de wetenschappelijke kennis zeer moeilijk is om te bepalen wat een gebied met hoge HTLV I-incidentie is. Dit testvoorschrift wordt bijgevolg niet op uniforme wijze toegepast.

               (3)

               De „incidentie” meet het optreden van nieuwe gevallen van een ziekte of een aandoening, terwijl „prevalentie” het aandeel van de bevolking is dat op een specifiek tijdstip door een bepaalde ziekte is getroffen. In de praktijk zijn gegevens voor prevalentie meer beschikbaar dan gegevens over incidentie. Bovendien is de prevalentie een meer relevante maatstaf dan de incidentie voor het beoordelen van het effect van een chronische ziekte binnen een gemeenschap en om de verdere behoeften vast te stellen. Het is daarom dienstig dat de verwijzingen naar hoge incidentie worden vervangen door verwijzingen naar hoge prevalentie om te zorgen voor een meer consistente uitvoering van de HTLV I-testvoorschriften in de lidstaten.

               (4)

               Punt 4.2 van bijlage III bij Richtlijn 2006/17/EG bepaalt dat bloedmonsters op het tijdstip van de donatie worden afgenomen voor zowel partnerdonatie (niet voor direct gebruik) als niet-partnerdonatie van geslachtscellen.

               (5)

               Wat partnerdonatie van geslachtscellen betreft, heeft recent wetenschappelijk onderzoek aangetoond dat het voorschrijven van tests op vaste tijdstippen met tussenpozen van maximaal 24 maanden het veiligheidsniveau van de betrokken cellen niet vermindert zolang overeenkomstig artikel 16 van Richtlijn 2004/23/EG adequate veiligheids- en kwaliteitssystemen aanwezig zijn in weefselinstellingen die gebruikmaken van geassisteerde voortplantingstechnieken. Tijdens deze tussenpozen kan gebruik worden gemaakt van de resultaten van de vorige op dezelfde donor uitgevoerde test.

               (6)

               Terwijl de uitvoering van tests op het tijdstip van de donatie de veiligheid van de tussen partners gedoneerde geslachtscellen niet verbetert, blijkt uit de praktijkervaring in het veld dat de naleving van deze eis duur en omslachtig is voor zowel patiënten als de gezondheidszorgstelsels. Om op te treden op een wijze die meer evenredig is aan de nagestreefde veiligheidsdoelstelling, is het daarom dienstig dat de lidstaten in staat worden gesteld te vereisen dat de uitvoering van tests plaatsvindt met vaste tussenpozen die zij kunnen vaststellen op maximaal 24 maanden in plaats van op het tijdstip van elke donatie.

               (7)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 29 van Richtlijn 2004/23/EG opgerichte comité,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De bijlagen II en III bij Richtlijn 2006/17/EG worden gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 17 juni 2014 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 26 november 2012.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 102 van 7.4.2004, blz. 48.

      (2)  PB L 38 van 9.2.2006, blz. 40.

      BIJLAGE
      De bijlagen II en III bij Richtlijn 2006/17/EG worden als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In bijlage II wordt punt 1.2 vervangen door:

                              „1.2.

                              Er moeten tests op HTLV I-antilichamen worden uitgevoerd bij donors die wonen in of komen uit een gebied met een hoge prevalentie van die infectie of met seksuele partners of ouders uit een dergelijk gebied.”.

                  2)

                  Bijlage III wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              punt 2.4 wordt vervangen door:

                                          „2.4.

                                          Er moeten tests op HTLV I-antilichamen worden uitgevoerd bij donors die wonen in of komen uit een gebied met een hoge prevalentie van die infectie of met seksuele partners of ouders uit een dergelijk gebied.”;

                              b)

                              punt 3.3 wordt vervangen door:

                                          „3.3.

                                          Er moeten tests op HTLV I-antilichamen worden uitgevoerd bij donors die wonen in of komen uit een gebied met een hoge prevalentie van die infectie of met seksuele partners of ouders uit een dergelijk gebied.”;

                              c)

                              punt 4.2 wordt vervangen door:

                                          „4.2.

                                          Voor andere donaties dan door partners moeten bloedmonsters op het tijdstip van elke donatie worden afgenomen.
                                          Voor donatie door partners (niet voor direct gebruik) moeten bloedmonsters worden afgenomen binnen drie maanden vóór de eerste donatie. Voor volgende partnerdonaties door dezelfde donor moeten bloedmonsters overeenkomstig de nationale wetgeving, maar uiterlijk 24 maanden na de vorige bemonstering worden afgenomen.”.