Avis juridique important

|

31973L0082

Richtlijn 73/82/EEG van de Raad van 26 maart 1973 houdende toepassing van artikel 18 van de Richtlijn van 4 maart 1969 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de regeling ,,actieve veredeling' '

Publicatieblad Nr. L 106 van 20/04/1973 blz. 0007 - 0008 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 02 Deel 1 blz. 0200

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 26 maart 1973  houdende toepassing van artikel 18 van de richtlijn van 4 maart 1969 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de regeling " actieve veredeling "   ( 73/82/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad van 4 maart 1969 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de regeling " actieve veredeling " ( 1 ) , inzonderheid op artikel 18 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Overwegende dat de onder de regeling " actieve veredeling " verrichte handelingen ertoe kunnen leiden dat fabricageresten en -afvallen in het douanegebied van de Gemeenschap in het vrije verkeer worden gebracht , indien aan de voorwaarden van de artikelen 14 en 15 van bovengenoemde richtlijn voor het in het vrije verkeer brengen is voldaan ;  Overwegende dat , wanneer aldus resten en afvallen in het vrije verkeer worden gebracht , de toepassing van de artikelen 16 en 17 van bovengenoemde richtlijn het economisch belang kan schaden van de handelingen waarvoor gebruikmaking van de regeling  " actieve veredeling " werd toegestaan , hetgeen het bereiken van de doelstelling van de regeling , te weten het scheppen van zo gunstig mogelijke voorwaarden voor de uitvoer van veredelingsprodukten , kan verhinderen ;  Overwegende dat sommige Lid-Staten momenteel ingevolge artikel 35 van bovengenoemde richtlijn , de resten en afvallen belasten , door daarop de douanerechten , heffingen van gelijke werking en landbouwheffingen toe te passen , welke voor deze resten gelden , terwijl andere Lid-Staten de heffingsregels van de artikelen 16 en 17 van bovengenoemde richtlijn moeten toepassen ;  Overwegende dat het derhalve gewenst is op gemeenschapsniveau uniforme heffingsregels vast te stellen voor het in het vrije verkeer brengen van fabricageresten en -afvallen ;  Overwegende dat heffing overeenkomstig de bijzondere voorwaarden van artikel 18 van bovengenoemde richtlijn bovendien een vereenvoudiging mogelijk maakt van de administratieve werkwijzen voor de vaststelling en de berekening van het bedrag aan douanerechten , heffingen van gelijke werking en landbouwheffingen die op deze resten en afvallen van toepassing zijn ;  Overwegende dat het derhalve gewenst is dit vraagstuk te regelen zonder dat de voorgestelde oplossing voor het ogenblik vooruitloopt op de toepassing van andere op nationaal vlak bestaande bepalingen welke volgens artikel 35 van bovengenoemde richtlijn van toepassing blijven ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  1 . Indien resten en afvallen , afkomstig van onder de regeling " actieve veredeling " verrichte handelingen , in het vrije verkeer worden gebracht volgens de voorwaarden van de artikelen 14 en 15 van de richtlijn van de Raad van 4 maart 1969 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de regeling " actieve veredeling " , worden deze belast door daarop de douanerechten , heffingen van gelijke werking en landbouwheffingen toe te passen die voor deze resten en afvallen gelden op de dag waarop zij in het vrije verkeer worden gebracht .  2 . De in lid 1 bedoelde heffing heeft ten hoogste plaats voor dat deel van de resten en afvallen dat naar evenredigheid overeenkomt met het geëxporteerde deel van de andere veredelingsprodukten . De houder van de vergunning tot actieve veredeling kan echter verzoeken deze resten en afvallen te belasten overeenkomstig de artikelen 16 en 17 van de in lid 1 vermelde richtlijn .  Artikel 2  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om deze richtlijn uiterlijk per 1 juli 1973 ten uitvoer te leggen .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 26 maart 1973  Voor de Raad  De Voorzitter  A . LAVENS  ( 1 ) PB nr . L 58/1 van 8 . 3 . 1969 , blz . 1 .


Avis juridique important

|

31993L0117

Twaalfde richtlijn 93/117/EG van de Commissie van 17 december 1993 tot vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders

Publicatieblad Nr. L 329 van 30/12/1993 blz. 0054 - 0062 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 54 blz. 0186  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 54 blz. 0186

TWAALFDE RICHTLIJN 93/117/EG VAN DE COMMISSIE van 17 december 1993 tot vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoedersDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 70/373/EEG van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3768/85 (2), en  met name op artikel 2,  Overwegende dat in Richtlijn 70/373/EEG is bepaald dat de officiële controle van diervoeders die tot doel heeft na te gaan of aan de op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van diervoeders  gestelde eisen is voldaan, volgens communautaire bemonsterings- en analysemethoden wordt verricht;  Overwegende dat, om te controleren of de voorwaarden inzake het gebruik van robenidine en van methylbenzoquaat in diervoeders worden nageleefd, op communautair niveau voor deze additieven een analysemethode moet worden vastgesteld;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor diervoeders,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor dat de analyses voor de officiële controle van diervoeders ten aanzien van het gehalte aan robenidine en methylbenzoquaat volgens de in de bijlage omschreven methoden worden uitgevoerd.   Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 november 1994 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.   Artikel 3  Deze richtlijn treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Gedaan te Brussel, 17 december 1993.  Voor de Commissie René STEICHEN Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 170 van 3. 8. 1970, blz. 2.  (2) PB nr. L 362 van 31. 12. 1985, blz. 8.     BIJLAGE   1. BEPALING VAN ROBENIDINE  1,3-Bis[(4-chloorbenzylideen)amino]guanidine-hydrochloride 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode dient voor de bepaling van robenidine in diervoeders. De onderste bepalingsgrens is 5 mg/kg.  2. Principe  Het monster wordt met zure methanol geëxtraheerd. Het extract wordt gedroogd en een gedeelte ervan wordt gezuiverd over een aluminiumoxyde-kolom. Robenidine wordt met methanol van de kolom geëlueerd, geconcentreerd en tot een geschikt volume aangevuld  met mobiele fase. Het gehalte aan robenidine wordt bepaald met reversed phase hoge-druk-vloeistofchromatografie (HPLC) met UV-detectie.  3. Reagentia 3.1. Methanol 3.2. Zure methanol  Breng 4,0 ml zoutzuur (P20, 1,18 g/ml) over in een maatkolf van 500 ml, vul aan tot de maatstreep met methanol (3.1) en meng. Deze oplossing dient voor gebruik vers te worden bereid.  3.3. Acetonitril, HPLC-kwaliteit 3.4. Moleculaire zeef  Korrels van type 3A, 8-12 mesh (korrels van 1,6-2,5 mm, kristallijn aluminosilicaat, poriediameter 0,3 nm) 3.5. Aluminiumoxyde: zuur, activiteitsklasse I voor kolomchromatografie  Breng 100 g aluminiumoxyde over in een geschikte kolf en voeg 2,0 ml water toe. Sluit de kolf af met een stop en schud de kolf ongeveer 20 minuten. In een goed afgesloten kolf bewaren.  3.6. Kaliumdiwaterstoffosfaat-oplossing, c = 0,025 mol/l  Los 3,40 g kaliumdiwaterstoffosfaat op in water (HPLC-kwaliteit) in een maatkolf van 1000 ml, vul aan tot de streep met water en meng.  3.7. Dinatriumwaterstoffosfaat-oplossing, c = 0,025 mol/l  Los 3,55 g watervrij dinatriumwaterstoffosfaat (of 4,45 g dihydraat of 8,95 g dodecahydraat ervan) op in water (HPLC-kwaliteit) in een maatkolf van 1000 ml, vul aan tot de streep met water en meng.  3.8. Mobiele fase HPLC  Meng de volgende reagentia met elkaar:   650 ml acetonitril (3.3)  250 ml water (HPLC-kwaliteit)  50 ml kaliumdiwaterstoffosfaat-oplossing (3.6)  50 ml dinatriumwaterstoffosfaat-oplossing (3.7)  Filtreer de oplossing door een filter van 0,22 mm (4.6) en ontgas de oplossing (bij voorbeeld door een ultrasoon-behandeling van 10 minuten) 3.9. Standaardstof  Zuiver robenidine: 1.3-bis[(4-chloorbenzylideen)amino]guanidinehydrochloride, E 758 3.9.1. Standaard-voorraadoplossing robenidine, 300 mg/ml  Weeg 30 mg robenidine-standaardstof (3.9) op 0,1 mg nauwkeurig af, los dit in een maatkolf van 100 ml op in zure methanol (3.2), vul aan tot de maatstreep en meng. Wikkel de kolf in aluminiumfolie en bewaar deze in het donker.  3.9.2. Standaard-tussenoplossing robenidine, 12 mg/ml  Breng 10,0 ml van de standaard-voorraadoplossing (3.9.1) over in een maatkolf van 250 ml, vul aan tot de maatstreep met de mobiele fase (3.8) en meng. Wikkel de kolf in aluminiumfolie en bewaar deze in het donker.  3.9.3. IJkoplossingen  Breng in een reeks maatkolven van 50 ml respectievelijk 5,0, 10,0, 15,0, 20,0 en 25,0 ml standaard-tussenoplossing (3.9.2). Vul aan tot de maatstreep met mobiele fase (3.8) en meng. Deze oplossingen komen overeen met respectievelijk 1,2, 2,4, 3,6, 4,8  en 6,0 mg/ml robenidine. Deze oplossingen moeten voor gebruik vers worden bereid.  4. Apparatuur 4.1. Glazen kolom  Gemaakt van bruin glas, voorzien van een stop en een reservoir van ongeveer 150 ml inhoud; inwendige diameter 10-15 mm, lengte 250 mm.  4.2. Laboratorium-schudapparaat (polsbeweging) 4.3. Rotatievacuuemverdamper 4.4. HPLC-apparatuur met UV-detector met variabele golflengte of diode array detector; bereik 250-400 nm 4.4.1. Vloeistofchromatografiekolom, 300 mm × 4 mm, C-18, vulling van 10 mm of een soortgelijke kolom 4.5. Glasvezelfilters (Whatman GF/A of soortgelijk materiaal) 4.6. Membraanfilters, 0,22 mm 4.7. Membraanfilters, 0,45 mm 5. Werkwijze  NB: Robenidine is lichtgevoelig. Bij alle bewerkingen dient bruin glaswerk te worden gebruikt.  5.1. Algemeen 5.1.1. Een blanco diervoeder dient geanalyseerd te worden, om te controleren dat noch robenidine, noch storende stoffen aanwezig zijn.  5.1.2. De recovery dient bepaald te worden door middel van analyse van het blanco diervoeder (5.1.1) waaraan een vergelijkbare hoeveelheid robenidine is toegevoegd als aanwezig in het monster. Voor een gehalte van 60 mg/kg wordt 3,0 ml  standaard-voorraadoplossing (3.9.1) in een erlenmeyer van 250 ml gebracht. De oplossing wordt met een stroom stikstof tot ongeveer 0,5 ml ingedampt. Er wordt 15 g blanco diervoeder toegevoegd, gemengd en 10 minuten gewacht, alvorens de extractiestap  (5.2) uit te voeren.   Opmerking: Voor het doel van deze methode dient het blanco diervoerder van vergelijkbare soort te zijn als het monster en dient hierin bij analyse geen robenidine detecteerbaar te zijn.  5.2. Extractie  Weeg ongeveer 15 g van het voorbereide monster op 0,01 g nauwkeurig af. Breng het over in een erlenmeyer van 250 ml en voeg 100,0 ml zure methanol (3.2) toe; sluit de kolf af en schud 1 uur met het schudapparaat (4.2). Filtreer de oplossing door een  glasvezelfilter (4.5) en vang het gehele filtraat op in een erlenmeyer van 150 ml. Voeg 7,5 g moleculaire zeef (3.4) toe, sluit de kolf af met een stop en schud 5 minuten. Filtreer onmiddellijk door een glasvezelfilter. Bewaar deze oplossing voor de  zuiveringsstap (5.3).  5.3. Zuivering 5.3.1. Bereiding van de aluminiumoxyde-kolom  Breng een propje glaswol onderin een glazen kolom (4.1) en druk dit met een glazen staaf aan. Weeg 11,0 g bereid aluminiumoxyde (3.5) af en breng dit over in de kolom. Het aluminiumoxyde moet zo weinig mogelijk aan de atmosfeer worden blootgesteld.  Klop zachtjes onderaan op de gevulde kolom zodat het aluminiumoxyde zich zet.  5.3.2. Zuivering monsterextract  Breng met een pipet 5,0 ml van het volgens 5.2 bereide monsterextract op de kolom. Houd de punt van de pipet dicht tegen de kolomwand en laat de oplossing door het aluminiumoxyde absorberen. Elueer het robenidine met 100 ml methanol (3.1) met een  elutiesnelheid van 2-3 ml/min en vang het eluaat op in een rondbodemkolf van 250 ml. Damp de methanoloplossing droog aan de rotatievacuuemverdamper (4.3) bij verminderde druk bij 40 °C. Los het residu weer op in 3-4 ml mobiele fase (3.8) en breng de  oplossing kwantitatief over in een maatkolf van 10 ml. Spoel de rondbodemkolf na met enkele porties van 1-2 ml mobiele fase en breng deze spoelvloeistof in de maatkolf over. Vul aan tot de maatstreep met dezelfde vloeistof en meng. Filtreer een gedeelte  door een membraanfilter van 0,45 mm (4.7). Gebruik deze oplossing voor de HPLC-bepaling (5.4).  5.4. HPLC-bepaling 5.4.1. Parameters  De volgende condities worden als leidraad aangegeven, andere parameters mogen gebruikt worden onder voorwaarde dat vergelijkbare resultaten worden verkregen.   Vloeistofchromatografiekolom (4.4.1)  Mobiele fase HPLC (3.8)  Elutiesnelheid: 1,5 tot 2 ml/min  Detectiegolflengte: 317 nm  Injectievolume: 20 tot 50 ml.   Controleer de stabiliteit van het chromatografisch systeem door enige malen de ijkoplossing (3.9.3) met 3,6 mg/ml te injecteren totdat constante piekhoogten (-oppervlakten) en retentietijden worden verkrgen.  5.4.2. IJklijn  Injecteer elke ijkoplossing (3.9.3) enkele malen en meet voor elke concentratie de piekhoogten (-oppervlakten). Maak een ijklijn met de gemiddelde piekhoogten of -oppervlakten als ordinaat en de bijbehorende concentraties in mg/ml als abscis.  5.4.3. Monsteroplossing  Injecteer het monsterextract (5.3.2) enige malen waarbij hetzelfde volume als voor de ijkoplossingen wordt gebruikt; bepaal de gemiddelde robenidine piekhoogte (oppervlakte) van de robenidine pieken.  6. Berekening van de resultaten  Bepaal uit de gemiddelde hoogte (oppervlakte) van de robenidine pieken van de monsteroplossing op basis van de ijklijn (5.4.2) de concentratie van de monsteroplossing in mg/ml.   Het gehalte aan robenidine w (mg/kg) in het monster wordt verkregen met behulp van de volgende formule:    waarin:   c = concentratie robenidine van de monsteroplossing in mg/ml  m = massa van de analyseportie in g.  7. Validatie van de resultaten 7.1. Identiteit  De identiteit van de geanalyseerde stof kan worden bevestigd door co-chromatografie of met een diode array detector, waarbij de spectra van het monsterextract en de ijkoplossing (3.9.3) met 6,0 mg/ml worden vergeleken.  7.1.1. Co-chromatografie  Voeg aan een deel van het monsterextract een geschikte hoeveelheid van een ijkoplossing (3.9.3) toe. De toegevoegde hoeveelheid robenidine moet ongeveer gelijk zijn aan de geschatte hoeveelheid robenidine in het monsterextract.   Alleen de hoogte van de robenidinepiek mag naar verhouding toenemen, waarbij rekening wordt gehouden met zowel de toegevoegde hoeveelheid als met de verdunning van het extract. De piekbreedte op de helft van de maximale hoogte moet binnen ± 10 % van de  oorspronkelijke breedte liggen.  7.1.2. Diode array detectie  De resultaten worden op grond van de volgende criteria beoordeeld:   a) De golflengten van de absorptiemaxima van de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek, moeten overeenkomen binnen een marge die wordt bepaald door het oplossend vermogen van het detectiesysteem. Voor  diode array detectie is deze marge meestal ± 2 nm.   b) Tussen 250 en 400 nm mogen de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is  voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de twee spectra op geen enkel punt meer dan 15 % van de absorptie van de standaard bedraagt.   c) Tussen 250 en 400 nm mogen de spectra in de buigpunten en op de top van de chromatografische piek van het monsterextract voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is  voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de spectra op geen enkel punt meer dan 15 % van de absorptie van het spectrum van de top bedraagt.   Indien aan een van deze criteria niet is voldaan, is de aanwezigheid van de te analyseren stof niet bevestigd.  7.2. Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van twee parallelle, op hetzelfde monster verrichte bepalingen mag bij robenidinegehalten van meer dan 15 mg/kg niet meer dan 10 % van het hoogste resultaat bedragen.  7.3. Recovery  Voor het blanco-monster met toevoeging dient het terugvindingspercentage ten minste 85 % te bedragen.  8. Resultaten van een ringonderzoek  Door de EEG werd een ringonderzoek georganiseerd, waarin vier monsters kippevoeder en konijnevoeder, als voedermeel of in pelletvorm, door twaalf laboratoria werden onderzocht. Op elk monster werden duplo-analyses uitgevoerd. De resultaten zijn  hieronder vermeld.   "" ID="1">Gemiddeld mg/kg> ID="2">27,00> ID="3">27,99> ID="4">43,6 > ID="5">40,1 "> ID="1">Sr (mg/kg)> ID="2">1,46> ID="3">1,26> ID="4">1,44> ID="5">1,66"> ID="1">CVr (%)> ID="2">5,4> ID="3">4,5> ID="4">3,3> ID="5">4,1"> ID="1">Sr (mg/kg)>  ID="2">4,36> ID="3">3,36> ID="4">4,61> ID="5">3,91"> ID="1">CVR (%)> ID="2">16,1 > ID="3">12,0 > ID="4">10,6 > ID="5">9,7"> ID="1">Recovery (%)> ID="2">90,0 > ID="3">93,3 > ID="4">87,2 > ID="5">80,2 ""   Sr = standaardafwijking van de herhaalbaarheid.  CVr = variatie-coëfficiënt van de herhaalbaarheid SR = standaardafwijking van de reproduceerbaarheid CVR = variatie-coëfficiënt van de reproduceerbaarheid > 2. BEPALING VAN METHYLBENZOQUAAT 7-Benzyloxy-6-butyl-3-methoxycarbonyl-4-chinolon 1. Doel en toepassingsgebied  Deze methode dient voor de bepaling van methylbenzoquaat in diervoeders. De onderste bepalingsgrens is 1 mg/kg.  2. Principe  Methylbenzoquaat wordt uit het monster geëxtraheerd met een oplossing van methaansulfonzuur in methanol. Het extract wordt gezuiverd met dichloormethaan, door middel van ionenwisselingschromatografie en daarna nogmaals met dichloormethaan. Het gehalte  aan methylbenzoquaat wordt bepaald met reversed phase hoge-druk-vloeistofchromatografie (HPLC) met UV-detectie.  3. Reagentia 3.1. Dichloormethaan 3.2. Methanol, HPLC-kwaliteit 3.3. Mobiele fase HPLC  Mengsel van methanol (3.2) en water (HPLC-kwaliteit) 75 + 25 (V + V).   Filtreer de oplossing door een filter van 0,22 mm (4.5) en ontgas de oplossing (bij voorbeeld door een ultrasoon-behandeling van 10 minuten).  3.4. Methaansulfonzuur-oplossing, s = 2 %  Verdun 20,0 ml methaansulfonzuur met methanol (3.2) tot 1 000 ml.  3.5. Zoutzuur, s = 10 %  Verdun 100 ml zoutzuur (P20 cd. 1,18 g/ml) met water tot 1 000 ml.  3.6. Kationenwisselingshars Amberlite CG-120 (Na), 100-200 mesh  De hars wordt voor gebruik voorbehandeld: suspendeer 100 g hars in 500 ml zoutzuur (3.5) en breng het mengsel op een kookplaat onder voortdurend roeren aan de kook. Laat het mengsel afkoelen en decanteer het zuur. Filtreer de rest onder vacuuem door een  filtreerpapier. Was de hars twee maal met telkens 500 ml water en vervolgens met 250 ml methanol (3.2). Spoel de hars met nog eens 250 ml methanol (3.2) en droog de filterkoek door overleiden van lucht. Bewaar de gedroogde hars in een afgesloten fles.  3.7. Standaardstof: zuiver methylbenzoquaat (7-benzyloxy-6-butyl-3-methoxycarbonyl-4-chinolon) 3.7.1. Standaard-voorraadoplossing methylbenzoquaat, 500 mg/ml  Weeg 50 mg standaardstof (3.7) op 0,1 mg nauwkeurig af, los dit in een maatkolf van 100 ml op in methaansulfonzuur-oplossing (3.4), vul aan tot de maatstreep en meng.  3.7.2. Standaard-tussenoplossing methylbenzoquaat, 50 mg/ml  Breng 5,0 ml van de standaard-voorraadoplossing methylbenzoquaat (3.7.1) over in een maatkolf van 50 ml, vul aan met methanol (3.2) tot de maatstreep en meng.  3.7.3. IJkoplossingen  Breng in een reeks maatkolven van 25 ml respectievelijk 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 en 5,0 ml tussen-standaardoplossing methylbenzoquaat (3.7.2). Vul aan tot de maatstreep met mobiele fase (3.3) en meng. Deze oplossingen hebben concentraties van respectievelijk  2,0, 4,0, 6,0, 8,0 en 10,0 mg/ml methylbenzoquaat. Deze oplossingen moeten voor gebruik vers worden bereid.  4. Apparatuur 4.1. Laboratorium-schudapparaat 4.2. Rotatievacuuemverdamper 4.3. Glazen kolom (250 mm × 15 mm), voorzien van een stop en een reservoir van ongeveer 200 ml inhoud 4.4. HPLC-apparatuur met UV-detector met variable golflengte of diode array detector 4.4.1. Vloeistofchromatografiekolom, 300 mm × 4 mm, C-18, vulling van 10 mm of een soortgelijke kolom 4.5. Membraanfilters, 0,22 mm 4.6. Membraanfilters, 0,45 mm 5. Werkwijze 5.1. Algemeen 5.1.1. Een blanco diervoeder dient te worden geanalyseerd om te controleren dat er noch methylbenzoquaat, noch storende stoffen aanwezig zijn.  5.1.2. De recovery dient bepaald te worden door analyse van het blanco diervoeder waaraan een vergelijkbare hoeveelheid methylbenzoquaat is toegevoegd als aanwezig in het monster. Voor een gehalte van 15 mg/kg wordt aan 20 g blanco diervoeder 600 ml  standaard-voorraadoplossing (3.7.1) toegevoegd, gemengd en 10 minuten gewacht alvorens de extractiestap (5.2) uit te voeren.   Opmerking: Voor het doel van deze methode dient het blanco diervoeder van vergelijkbare soort te zijn als het monster en dient hierin bij analyse geen methylbenzoquaat detecteerbaar te zijn.  5.2. Extractie  Weeg ongeveer 20 g van het voorbereide monster op 0,01 g nauwkeurig af en breng het over in een erlenmeyer van 250 ml. Voeg 100,0 ml methaansulfonzuuroplossing (3.4) toe en schud 30 minuten (4.1). Filtreer de oplossing door een filtreerpapier en bewaar  het filtraat voor de vloeistof-vloeistofverdelingsstap (5.3).  5.3. Vloeistof-vloeistofverdeling  Breng 25,0 ml van het bij (5.2) verkregen filtraat over in een scheitrechter van 500 ml die 100 ml zoutzuur (3.5) bevat. Voeg 100 ml dichloormethaan (3.1) in de scheitrechter toe en schud 1 minuut. Laat de fasen zich scheiden en laat de onderste laag  (dichloormethaan) in een rondbodemkolf van 500 ml lopen. Herhaal de extractie van de waterfase met nog twee porties dichloormethaan van 40 ml en voeg de extracten bij het eerste extract in de rondbodemkolf. Damp het dichloormethaanextract droog bij 40  °C aan de rotatievacuuemverdamper (4.2) onder verminderde druk. Los het residu op in 20-25 ml methanol (3.2), sluit de kolf af met een stop en bewaar het gehele extract voor ionenwisselingschromatografie (5.4).  5.4. Ionenwisselingschromatografie 5.4.1. Bereiding van de kationen-wisselingskolom  Breng een propje glaswol onderin een glazen kolom (4.3). Maak een suspensie van 5,0 g van de behandelde kationen-wisselingshars (3.6) met 50 ml zoutzuur (3.5), giet de suspensie in de glazen kolom en laat de hars bezinken. Laat de overmaat zuur tot net  boven het oppervlak van de hars weglopen en spoel de kolom met water tot het afgetapte water met lakmoes neutraal reageert. Breng 50 ml methanol (3.2) op de kolom en laat deze doorlopen tot het oppervlak van de hars.  5.4.2. Kolomchromatografie  Breng het bij 5.3 verkregen extract met een pipet voorzichtig op de kolom. Spoel de rondbodemkolf met twee porties van 5-10 ml methanol (3.2) en breng de spoelvloeistof ook telkens op de kolom. Laat het extract tot het oppervlak van de hars doorlopen  en spoel de kolom met 50 ml methanol (3.2), zodanig dat de elutiesnelheid niet meer dan 5 ml/min bedraagt. Verwerp de doorgelopen vloeistof. Elueer het methylbenzoquaat met 150 ml methaansulfonzuuroplossing (3.4) van de kolom en vang het eluaat op in  een erlenmeyer van 250 ml.  5.5. Vloeistof-vloeistofverdeling  Breng het bij 5.4.2 verkregen eluaat over in een scheitrechter van 1 liter. Spoel de erlenmeyer met 5-10 ml methanol (3.2) en voeg de spoelvloeistof toe aan de inhoud van de scheitrechter. Voeg 300 ml zoutzuur (3.5) en 130 ml dichloormethaan (3.1) toe.  Schud 1 minuut en laat de fasen scheiden. Laat de onderste laag (dichloormethaan) in een rondbodemkolf van 500 ml lopen. Herhaal de extractie van de waterfase met nog twee porties van 70 ml dichloormethaan en voeg deze extracten bij het eerste extract  in de rondbodemkolf.   Damp het dichloormethaan-extract droog bij 40 °C aan de rotatievacuuemverdamper onder verminderde druk. Los het residu in de kolf op in ongeveer 5 ml methanol (3.2) en breng deze oplossing kwantitatief over in een maatkolf van 10 ml. Spoel de  rondbodemkolf na met nog twee porties van 1-2 ml methanol en breng deze in de maatkolf over. Vul aan tot de maatstreep met methanol en meng. Een gedeelte wordt door een membraanfilter (4.6) gefiltreerd. Gebruik deze gefiltreerde oplossing voor de  HPLC-bepaling (5.6).  5.6. HPLC-bepaling 5.6.1. Parameters  De volgende condities worden als leidraad aangegeven, andere parameters mogen gebruikt worden onder voorwaarde dat vergelijkbare resultaten worden verkregen.   Vloeistofchromatografiekolom (4.4.1)  Mobiele fase HPLC: mengsel van methanol en water (3.3)  Elutiesnelheid: 1 tot 1,5 ml/min  Detectiegolflengte: 265 nm  Injectievolume: 20 tot 50 ml.   Controleer de stabiliteit van het chromatografisch systeem door enige malen de ijkoplossing (3.7.3) met 4,0 mg/ml te injecteren totdat constante piekhoogten (-oppervlakten) en retentietijden worden verkregen.  5.6.2. IJklijn  Injecteer elke ijkoplossing (3.7.3) enkele malen en meet voor elke concentratie de piekhoogten (-oppervlakten). Maak een ijklijn met de gemiddelde piekhoogten of -oppervlakten als ordinaat en de bijbehorende concentraties in mg/ml als abscis.  5.6.3. Monsteroplossing  Injecteer het monsterextract (5.5) enige malen waarbij hetzelfde volume als voor de ijkoplossingen wordt gebruikt; bepaal de gemiddelde methylbenzoquaatpiekhoogte (oppervlakte) van de methylbenzoquaatpieken.  6. Berekening van de resultaten  Bepaal uit de gemiddelde hoogte (oppervlakte) van de methylbenzoquaatpieken van de monsteroplossing op basis van de ijklijn (5.6.2) de concentratie van de monsteroplossing in mg/ml.   Het gehalte aan methylbenzoquaat w (mg/kg) van het monster wordt verkregen met behulp van de volgende formule:    waarin:   c = concentratie methylbenzoquaat van de monsteroplossing in mg/ml  m = massa van de analyseportie in g.  7. Validatie van de resultaten 7.1. Identiteit  De identiteit van de geanalyseerde stof kan worden bevestigd door co-chromatografie of met een diode array detector, waarbij de spectra van het monsterextract en de ijkoplossing (3.7.3) met 10 mg/ml worden vergeleken.  7.1.1. Co-chromatografie  Voeg aan een deel van het monsterextract een geschikte hoeveelheid van de standaard-tussenoplossing (3.7.2) toe. De toegevoegde hoeveelheid methylbenzoquaat moet ongeveer gelijk zijn aan de geschatte hoeveelheid methylbenzoquaat in het monsterextract.  Alleen de hoogte van de methylbenzoquaatpiek mag naar verhouding toenemen, waarbij rekening wordt gehouden met zowel de toegevoegde hoeveelheid als met de verdunning van het extract. De piekbreedte op de helft van de maximale hoogte moet binnen ± 10 %  van de oorspronkelijke breedte liggen.  7.1.2. Diode array detectie  De resultaten worden op grond van de volgende criteria beoordeeld:   a) De golflengten van de absorptiemaxima van de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek, moeten overeenkomen binnen een marge die wordt bepaald door het oplossend vermogen van het detectiesysteem. Voor  diode array detectie is deze marge meestal ± 2 nm.   b) Tussen 220 en 350 nm mogen de spectra van het monster en de standaard, opgenomen op de top van de chromatografische piek, voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is  voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de twee spectra op geen enkel punt meer dan 15 % van de absorptie van de standaard bedraagt.   c) Tussen 220 en 350 nm mogen de spectra in de buigpunten en op de top van de chromatografische piek van het monsterextract voor het gedeelte van de spectra met een relatieve absorptie van 10-100 % niet van elkaar verschillen. Aan dit criterium is  voldaan wanneer dezelfde maxima aanwezig zijn en de afwijking tussen de spectra op geen enkel punt meer dan 15% van de absorptie van het spectrum van de top bedraagt.   Indien aan een van deze criteria niet is voldaan, is de aanwezigheid van de te analyseren stof niet bevestigd.  7.2. Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van twee parallelle, op hetzelfde monster verrichte bepalingen mag bij methylbenzoquaatgehalten tussen 4 en 20 mg/kg niet meer dan 10 % van het hoogste resultaat bedragen.  7.3. Recovery  Voor het blanco-monster met toevoeging dient het terugvindingspercentage ten minste 90 % te bedragen.  8. Resultaten van een ringonderzoek  Vijf monsters werden door tien laboratoria onderzocht. Op elk monster werden duplo-analyses uitgevoerd.  Resultaten "" ID="1">Gemiddeld (mg/kg)> ID="2">n.d.> ID="3">4,50> ID="4">4,50> ID="5">8,90> ID="6">8,70"> ID="1">Sr (mg/kg)> ID="2">-> ID="3">0,30> ID="4">0,20> ID="5">0,60> ID="6">0,50"> ID="1">CVr (%)> ID="2">-> ID="3">6,70> ID="4">4,40> ID="5">6,70>  ID="6">5,70"> ID="1">SR (mg/kg)> ID="2">-> ID="3">0,40> ID="4">0,50> ID="5">0,90> ID="6">1,00"> ID="1">CVR (%)> ID="2">-> ID="3">8,90> ID="4">11,10> ID="5">10,10> ID="6">11,50"> ID="1">Recovery (%)> ID="2">-> ID="3">92,00> ID="4">93,00> ID="5">92,00>  ID="6">89,00""    n.d. niet gedetecteerd Sr = standaardafwijking van de herhaalbaarheid CVr = variatie-coëfficiënt van de herhaalbaarheid SR = standaardafwijking van de reproduceerbaarheid CVR = variatie-coëfficiënt van de reproduceerbaarheid >


title: Richtlijn van de Commissie 2005/12/EG van 18 februari 2005 tot wijziging van de bijlagen I en II van Richtlijn 2003/25/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepenVoor de EER relevante tekst

text:
               19.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 48/19

      RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE 2005/12/EG
   van 18 februari 2005
   tot wijziging van de bijlagen I en II van Richtlijn 2003/25/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gezien Richtlijn 2003/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 april 2003 betreffende specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepen (1) en met name op artikel 10,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2003/25/EG is van toepassing op alle ro-ro-passagiersschepen, ongeacht de vlag die zij voeren, die een geregelde dienst van of naar een haven in een lidstaat onderhouden voor internationale reizen.

               (2)

               Artikel 6 van Richtlijn 2003/25/EG bepaalt dat ro-ro-passagiersschepen moeten voldoen aan specifieke stabiliteitsvereisten die nader worden uiteengezet in bijlage I van genoemde richtlijn en dat de lidstaten bij de toepassing van deze vereisten gebruik maken van de richtsnoeren in bijlage II.

               (3)

               Artikel 10 van Richtlijn 2003/25/EG bepaalt dat, teneinde rekening te houden met de ontwikkelingen op internationaal niveau, met name bij de Internationale Maritieme Organisatie (IMO), de bijlagen bij de richtlijn kunnen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 11, lid 2.

               (4)

               Bij IMO-resolutie MSC 141(76) van 5 december 2002 is een gewijzigde modelbeproevingsmethode ingevoerd met bijbehorende richtsnoeren in het kader van de SOLAS (Safety of Life at Sea) Conferentie van 1995. Resolutie 14 heeft betrekking op regionale overeenkomsten inzake specifieke stabiliteitsvereisten voor ro-ro-passagiersschepen.

               (5)

               De gewijzigde modelbeproevingsmethode moet in de plaats komen van de voordien toegepaste modelbeproevingsmethode van Richtlijn 2003/25/EG. Een schip dat de proef volgens de voordien toegepaste modelbeproevingsmethode heeft doorstaan, behoeft niet opnieuw te worden beproefd.

               (6)

               Richtlijn 2003/25/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd.

               (7)

               De in deze richtlijn voorziene maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen, dat is opgericht bij Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad (2),

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 2003/25/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               Bijlage I wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           punt 2.3 wordt als volgt:

                                       „2.3.

                                       De waterdichtheid van dwars- of langsschotten die in aanmerking komen om op doelmatige wijze het aangenomen verzameld zeewater in de betreffende afdeling van het beschadigde ro-ro-dek in te sluiten moet in overeenstemming zijn met de capaciteit van het afvoersysteem, en moet de hydrostatische druk overeenkomstig de lekberekening, weerstaan. Zulke schotten moeten tenminste 4 m hoog zijn, tenzij de waterhoogte minder dan 0,5 meter bedraagt. In die gevallen kan de hoogte van het schot als volgt berekend worden:

                                                   Bh = 8hw
                                                   waarbij:

                                                               Bh de schothoogte is,

                                                               en hw de waterhoogte.

                                             In het geval van een schip met hangende autodekken mag de minimumhoogte van het schot evenwel niet minder zijn dan de hoogte tot de onderkant van het hangende dek in neergelaten toestand;”;

                           b)

                           het Aanhangsel „Methode voor modelproeven” wordt vervangen door de tekst van bijlage I bij deze richtlijn.

               2.

               In Bijlage II wordt deel II „modelproeven” vervangen door de tekst van bijlage II bij deze richtlijn.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen uiterlijk 12 maanden na de datum van inwerkingtreding hiervan. Zij stellen de Commissie onverwijld in kennis van de tekst van die bepalingen en van een correlatietabel tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de voornaamste bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 18 februari 2005.

            Voor de Commissie

         Jacques BARROT

            Vice-voorzitter

      (1)  PB L 123 van 17.5.2003, blz. 22.

      (2)  PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 415/2004 (PB L 68 van 6.3.2004, blz. 10).

      BIJLAGE I

            „Aanhangsel
            Modelbeproevingsmethode
            1.   Doelstellingen
            Deze gewijzigde modelbeproevingsmethode is een herziening van de methode in het Aanhangsel bij de bijlage bij resolutie 14 van de SOLAS-Conferentie van 1995. Sinds de inwerkingtreding van de overeenkomst van Stockholm zijn een aantal modelproeven uitgevoerd overeenkomstig de vroeger geldende beproevingsmethode. Gedurende die proeven zijn de beproevingsmethoden op een aantal punten verfijnd. Deze verfijningen zijn verwerkt in de nieuwe modelbeproevingsmethode en samen met de bijgaande richtsnoeren vormt zij een degelijker methode voor het beoordelen van het overlevingsvermogen van een beschadigd ro-ro-passagiersschip in een zeegang. Bij de proeven als bedoeld in punt 1.4 van de stabiliteitsvereisten in Bijlage I, moet het schip een zeegang als omschreven in onderstaand punt 4 kunnen weerstaan in het ongunstigste schadegeval.
            2.   Definities

                        LBP

                        is de lengte tussen loodlijnen

                        HS

                        is de significante golfhoogte

                        B

                        is de spantbreedte van het schip

                        TP

                        is de piekperiode

                        TZ

                        is de nuldoorgangsperiode.

                  3.   Scheepsmodel
            3.1.   Het model moet zowel de uiterlijke vorm als de inwendige indeling van het werkelijke schip weergeven, met name alle beschadigde ruimten die van invloed zijn op het vervuld raken en overkrijgen van water. Intacte diepgang, trim, helling en beperking van de operationele KG overeenkomende met het (de) ongunstigste schadegeval(len) moeten worden toegepast. Voorts moet(en) de te beschouwen testcase(es) het (de) ongunstigste schadegeval(en) weergeven, zoals omschreven voor de toepassing van SOLAS-voorschrift II-1/8.2.3.2 (SOLAS 90) met betrekking tot het totale gebied onder de positieve GZ-curve, en de middenlijn van het gat moet zich binnen het volgende gebied bevinden:
            3.1.1.   ± 35 % LBP vanaf midscheeps;
            3.1.2.   een aanvullende proef is vereist voor de ergste schade binnen ± 10 % LBP vanaf het midden van het schip, indien het in .1 bedoelde schadegeval zich buiten het gebied ± 10 % LBP van het midden van het schip bevindt.
            3.2.   Het model moet aan het volgende voldoen:
            3.2.1.   de lengte tussen de loodlijnen (LBP) moet minstens 3 m bedragen of overeenkomen met die van een schaalmodel van 1:40, welke lengte het grootst is, en de verticale afmeting moet tenminste 3 maal de standaardhoogte van de bovenbouw boven het schottendek (vrijboord) bedragen;
            3.2.2.   de wanddikte van ondergelopen ruimten mag niet meer dan 4 mm bedragen;
            3.2.3.   zowel in onbeschadigde als beschadigde toestand moet het model de juiste waterverplaatsing hebben en diepgangsmerken (TA, TM, TF, bakboord en stuurboord) met een maximale toegestane afwijking voor ieder diepgangsmerk van + 2 mm. De diepgangsmerken op voor- en achterschip moeten zich zo dicht mogelijk bij PF en AP bevinden als praktisch uitvoerbaar is;
            3.2.4.   alle beschadigde afdelingen en de ro-ro-ruimten moeten op schaal worden gebracht met de juiste oppervlakte en volume permeabiliteit (reële waarden en verdelingen), zodat de massa van het binnenstromend water en de massaverdeling correct worden voorgesteld;
            3.2.5.   de bewegingskarakteristieken van het werkelijke schip moeten nauwkeurig op schaal worden gebracht, met speciale aandacht voor de intacte GM-tolerantie en de traagheidsstralen bij het slingeren en stampen. Beide stralen moeten worden gemeten in de lucht en voor wat de slingerbeweging betreft tussen de 0,35B tot 0,4B t en wat de stampbeweging betreft tussen 0,2LOA tot 0,25LOA liggen;
            3.2.6.   de belangrijkste constructie-eigenschappen, zoals waterdichte schotten, luchtuitlaten, enz., boven en onder het schottendek, die kunnen resulteren in het asymmetrisch vollopen moeten nauwkeurig op schaal worden gebracht, voorzover het praktisch uitvoerbaar is om de werkelijke situatie weer te geven; de ventilatie- en overvloeivoorzieningen moeten geconstrueerd zijn met een minimumdwarsdoorsnede van 500 mm2;
            3.2.7.   De vorm van het gat moet als volgt zijn:

                        1)

                        trapeziumvormig profiel, waarvan de verticale zijden een helling van 15° hebben, en de breedte bij de ontwerpwaterlijn overeenkomstig SOLAS-voorschrift II-1/8.4.1 is;

                        2)

                        profiel in de vorm van een gelijkbenige driehoek in het horizontale vlak met een hoogte die gelijk is aan B/5 overeenkomstig voorschrift II-1/B/8.4.2 van het SOLAS-verdrag. Indien er binnen B/5 schachten zijn aangebracht, moet de lengte van de beschadiging ter plaatse van de schachten minstens 25 mm bedragen;

                        3)

                        onverminderd de bepalingen van bovenstaande punten 3.2.7.1 en 3.2.7.2 moeten alle afdelingen die bij de berekening van het (de) ongunstigste schadegeval(len) als bedoeld in punt 3.1 als geacht worden beschadigd te zijn bij de modelproeven vollopen;

                  3.3.   Het model in volgelopen evenwichtstoestand moet hellen met een extra hoek overeenkomende met die welke wordt teweeggebracht door het hellende moment Mh = max (Mpass; Mlaunch)-Mwind, maar in geen geval mag de uiteindelijke slagzij naar de schade toe minder dan 1° bedragen. Mpass, Mlaunch en Mwind zijn als omschreven in voorschrift II-1/8.2.3.4 van het SOLAS-verdrag. Voor bestaande schepen mag een hoek van 1° worden genomen.
            4.   Werkwijze
            4.1.   Het model wordt onderworpen aan een langkammige onregelmatige zeegang, zoals omschreven door het JONSWAP spectrum met een significante golfhoogte HS, een piekverhogingsfactor γ = 3,3 en een piekperiode . HS is de significante golfhoogte voor het vaargebied, die niet wordt overschreden met een waarschijnlijkheid van meer dan 10 % per jaar, maar die beperkt is tot een maximum van 4 m.
            Voorts geldt het volgende:
            4.1.1.   de breedte van het bassin moet voldoende zijn om contact of andere interacties met de kanten van het bassin te vermijden; aanbevolen wordt dat deze ten minste LBP + 2 m bedraagt;
            4.1.2.   de diepte van het bassin moet voldoende zijn voor een passende golfvorming maar moet ten minste 1 m bedragen;
            4.1.3.   voor de toepassing van een representatieve golftrein moeten voorafgaande aan de proef op drie verschillende plaatsen binnen het drijfgebied metingen worden verricht;
            4.1.4.   de zich het dichtst bij de golfopwekker bevindende golfmeter moet worden aangebracht op de plaats waar het model bij het begin van de proef geplaatst wordt;
            4.1.5.   de variatie in HS en TP mag voor de drie plaatsen niet meer dan 5 % te bedragen; en
            4.1.6.   tijdens de proeven moet voor goedkeuring een tolerantie van + 2,5 % in HS, ± 2,5 % in TP en ± 5 % in TZ worden toegestaan met betrekking tot de meter die zich het dichtst bij de golfopwekker bevindt.
            4.2.   Het model moet vrij kunnen drijven en dwarszees (koers 90 °) worden geplaatst met het gat naar de aankomende golven, zonder dat het model permanent aan een meersysteem is bevestigd. Om een dwarszeekoers van ongeveer 90° aan te houden tijdens de modelproef moet aan de volgende eisen worden voldaan:
            4.2.1.   stuurlijnen voor kleinere koerscorrecties moeten op de middellijn van achter- en voorsteven worden vastgemaakt, op symmetrische wijze en op een hoogte tussen de plaats van KG en de beschadigde waterlijn; en
            4.2.2.   de snelheid van de brug moet gelijk zijn aan de werkelijke drijfsnelheid van het model en wordt indien nodig aangepast.
            4.3.   Er moeten minstens 10 proeven worden uitgevoerd. De duur van iedere proef moet zodanig zijn dat er een stationaire toestand wordt bereikt, maar mag niet minder dan 30 minuten in reële tijd bedragen. Voor elke proef moet een verschillende golftrein worden toegepast.
            5.   Overlevingscriteria
            Het model wordt geacht te overleven indien een stationaire toestand wordt bereikt bij de opeenvolgende reeksen van proeven zoals voorgeschreven in punt 4.3. Het model wordt geacht te zijn gekapseisd indien zich rolhoeken van meer dan 30° ten opzichte van de verticale as of een constante (gemiddelde) negatieve stabiliteit van meer dan 20° gedurende een periode van meer dan 3 minuten reële tijd voordoen, ook indien een stationaire toestand wordt bereikt.
            6.   Documentatie met betrekking tot de proef
            6.1.   Het modelbeproevingsprogramma moet van tevoren door de overheid worden goedgekeurd.
            6.2.   Van de proef moet een verslag en een video-opname of een andere visuele registratie worden gemaakt, waarin alle relevante informatie over het model en de proefresultaten die door de administratie moeten worden goedgekeurd, is vastgelegd. Deze omvatten tenminste de theoretische en gemeten golfspectra en statistieken (HS, TP, TZ) van de golfhoogte op de drie verschillende plaatsen in het bassin voor een representatieve weergave, en voor de proeven met het model, de tijdreeks van de belangrijkste statistieken van de gemeten golfhoogte dichtbij de golfopwekker en registraties van de bewegingen van het model (rollen, rijzen en stampen) en van de drijfsnelheid.”

      BIJLAGE II

         „DEEL II
         MODELPROEF
         Doel van deze richtsnoeren is te zorgen voor uniformiteit in de methoden die bij de constructie en verificatie van het model worden toegepast alsook bij het uitvoeren en analyseren van de modelproeven.
         De inhoud van punten 1 en 2 van het Aanhangsel bij Bijlage I behoeft geen nadere uitleg.
         Punt 3 — Scheepsmodel
         3.1.   Van welk materiaal het model is gemaakt is op zich niet belangrijk, mits het model zowel in onbeschadigde als in beschadigde toestand voldoende stijf is om te waarborgen dat de hydrostatische eigenschappen dezelfde zijn als die van het echte schip en ook dat de vervorming van de romp in golven te verwaarlozen is.
         Het is eveneens belangrijk dat de beschadigde afdelingen zo nauwkeurig mogelijk gemodelleerd zijn om ervoor te zorgen dat de correcte hoeveelheid ingestroomd water wordt weergegeven.
         Aangezien het binnendringen van water (ook kleine hoeveelheden) in de onbeschadigde delen van het model van invloed is op het gedrag ervan, moeten maatregelen worden genomen om dat te voorkomen.
         Bij modelproeven met betrekking tot de ongunstigste schadegevallen overeenkomstig het SOLAS-verdrag in de buurt van voor- of achtersteven is waargenomen dat geleidelijk vollopen niet mogelijk was of omdat het water op het dek zich steeds bij het gat verzamelde en er daar uitstroomde. Aangezien deze modellen zeetoestanden met zeer hoge golven konden overleven, terwijl ze bij minder hoge golven en in minder ernstige schadegevallen volgens SOLAS verder weg van de uiteinden van het schip kapseisden, is de grens van ± 35 % ingevoerd om dit te voorkomen.
         Uitgebreid onderzoek ten behoeve van de ontwikkeling van geschikte criteria voor nieuwe vaartuigen heeft duidelijk aangetoond dat, naast belangrijke parameters voor het overlevingsvermogen van passagiersschepen als GM en vrijboord, het oppervlak onder de reststabiliteitskromme eveneens een belangrijke factor vormt. Bij het kiezen van de ongunstigste beschadiging volgens SOLAS om aan het vereiste van punt 3.1 te voldoen moet als ongunstigste beschadiging die worden genomen welke het kleinste gebied onder de reststabiliteitskromme oplevert.
         3.2.   Bijzonderheden van het model
         3.2.1.   Aangezien schaaleffecten een belangrijke rol spelen in het gedrag van het model tijdens de proeven, is het belangrijk dat ervoor wordt gezorgd dat deze effecten zo veel mogelijk tot een minimum worden beperkt. Het model moet zo groot mogelijk zijn, omdat details van beschadigde afdelingen gemakkelijker worden geconstrueerd in grotere modellen en de schaaleffecten worden beperkt. Derhalve is vereist dat de lengte van het model ten minste met een schaal van 1:40 overeenkomt of 3 m bedraagt, waarbij de grootste lengte gekozen wordt.
         Bij de proeven is geconstateerd dat de verticale afmeting van het model van invloed kan zijn op de resultaten bij dynamische beproeving. Het is dan ook nodig dat voor het model van het schip tot ten minste driemaal de standaardhoogte van de bovenbouw boven het schottendek (vrijboord) wordt gebruikt, zodat de grote golven van de golftrein niet over het model breken.
         3.2.2.   Het model moet ter plaatse van de aangenomen beschadigingen zo dun mogelijk zijn om ervoor te zorgen dat de hoeveelheid ingestroomd water en het zwaartepunt de werkelijkheid zo getrouw mogelijk nabootsen. De dikte van de scheepswand mag niet meer dan 4 mm bedragen. Ingezien wordt dat het onmogelijk kan zijn de modelromp en de elementen van primaire en secundaire indeling ter plaatse van de beschadiging in voldoende detail te bouwen en dat het wegens deze constructiebeperkingen onmogelijk kan zijn de aangenomen permeabiliteit van de ruimte nauwkeurig te berekenen.
         3.2.3.   Het is belangrijk dat niet alleen de diepgang in onbeschadigde toestand wordt gecontroleerd, maar ook de diepgang van het beschadigde model nauwkeurig wordt gemeten om deze te correleren met die welke is afgeleid uit de lekstabiliteitsberekening. Om praktische redenen wordt een tolerantie van + 2 mm voor iedere diepgang toegestaan.
         3.2.4.   Na meting van de diepgang in beschadigde toestand kunnen aanpassingen in de permeabiliteit van de beschadigde afdeling noodzakelijk blijken door het invoeren van onbeschadigde volumes of het toevoegen van gewichten. Het is echter eveneens belangrijk dat het zwaartepunt van het vloedwater nauwkeurig wordt weergegeven. In dit geval moet bij eventuele aanpassingen het zekere voor het onzekere worden genomen.
         Indien het model moet worden voorzien van afsluitingen op het dek en de afsluitingen minder hoog zijn dan de hieronder aangegeven schothoogte, moet het model worden uitgerust met videowaarneming (CCTV) zodat eventueel „overspatten” en eventuele verzameling van water op het onbeschadigde gebied van het dek kan worden gecontroleerd. In dit geval moet een video-opname worden gemaakt die deel uitmaakt van het beproevingsverslag.
         De hoogte van dwars- en langschotten die in aanmerking komen om op doelmatige wijzen het aangenomen verzamelde zeewater in de betreffende afdeling van het beschadigde ro-ro-dek in te sluiten moet ten minste 4 m bedragen, tenzij de waterhoogte minder dan 0,5 m. bedraagt. In deze gevallen mag de hoogte van het schot op onderstaande wijze worden berekend:

                     Bh = 8hw

                     waarbij Bh de hoogte van het schot is en

                        hw de hoogte van het water.

               De minimumhoogte van het schot moet ten minste 2,2 m. bedragen. In het geval van een schip met hangende autodekken mag de minimumhoogte van het schot evenwel niet minder zijn dan de hoogte tot de onderkant van het hangende autodek in neergelaten toestand.
         3.2.5.   Om ervoor te zorgen dat de bewegingskarakteristieken van het model die van het reële schip weergeven, is het belangrijk dat men het model in onbeschadigde toestand zowel doet hellen als slingeren, zodat de GM in onbeschadigde toestand en de massaverdeling worden gecontroleerd. De massaverdeling dient in de lucht te worden gemeten. De dwarsscheepse traagheidsstraal van het reële schip mag niet meer bedragen dan 0,35B tot 0,4B en de langscheepse traagheidsstraal niet meer dan 0,2L tot 0,25L.

            Noot: Hoewel het doen hellen en slingeren van het model in beschadigde toestand kan worden aanvaard als controle van de reststabiliteitskromme, mogen dergelijke proeven niet worden aanvaard ter vervanging van de proeven in onbeschadigde toestand.
         3.2.6.   Aangenomen wordt dat de ventilatoren van de beschadigde afdeling van het reële schip het vervuld raken en de bewegingen van het vloedwater niet belemmeren. Bij het op schaal brengen van de ventilatievoorzieningen van het reële schip kunnen echter ongewenste schaaleffecten optreden. Ter voorkoming van schaaleffecten wordt aanbevolen de ventilatievoorzieningen op een grotere schaal te bouwen dan die van het model, waarbij ervoor wordt gezorgd dat dit niet van invloed is op de stroming van het water op het autodek.
         3.2.7.   Geschikt voor bestudering wordt geacht een bres waarvan de vorm representatief is voor een dwarsdoorsnede van het aanvarende schip in de voorsteven. De hoek van 15° is gebaseerd op een studie van de dwarsdoorsnede op een afstand van B/5 van de boeg met betrekking tot een representatieve selectie van vaartuigen van verschillend type en verschillende grootte.
         Het gelijkbenigedriehoeksprofiel van de prismatische bresvorm is dat ter hoogte van de lastlijn.
         In gevallen waarin schachten in de zijde met een breedte van minder dan B/5 zijn aangebracht en ter voorkoming van mogelijke schaaleffecten, mag bovendien de lengte van de beschadiging ter plaatse van de schachten in de zijde niet minder dan 25 mm bedragen.
         3.3.   De oorspronkelijke modelbeproevingsmethode van resolutie 14 van de SOLAS-conferentie van 1995 hield geen rekening met het effect van kapseizen dat werd teweeggebracht door het maximummoment als gevolg van het samendrommen van passagiers, het te water laten van reddingboten, de wind en draaien, hoewel dit effect deel uitmaakte van SOLAS. Onderzoek heeft echter uitgewezen dat het verstandig zou zijn met deze effecten rekening te houden en een minimum van 1° slagzij naar de schadekant aan te houden om praktische redenen. Opgemerkt zij dat slagzij als gevolg van draaien als niet relevant werd beschouwd.
         3.4.   In gevallen waarin er een marge in GM is in de reële beladingstoestand ten opzichte van de GM-beperkende krommme (afgeleid van SOLAS 90), kan de administratie aanvaarden dat deze marge bij de modelproef wordt benut. In dergelijke gevallen moet de GM-beperkende kromme worden aangepast. Deze aanpassing kan als volgt worden gedaan:

         d = dS-0,6 (dS-dLS)
         waarbij: dS is de indelingsdiepgang; en dLS de diepgang bij leeg schip.
         De aangepaste curve is een rechte lijn tussen de bij de modelproef gebruikte met de indelingsdiepgang overeenkomende gebruikte GM en het snijpunt tussen de oorspronkelijke curve van de SOLAS 90-norm en de diepgang d.
         Punt 4 — Werkwijze
         4.1.   Golfspectra
         Het Jonswap-spectrum moet worden gebruikt, omdat dit qua strijklengte en duur beperkte zeetoestanden beschrijft, die overeenkomen met de meeste zeetoestanden in de wereld. In dit verband is het niet alleen belangrijk dat de piekperiode van de golftrein wordt gecontroleerd, maar ook dat de nuldoorgangsperiode correct is.
         Voor iedere proefreeks moet het golfspectrum worden geregistreerd en gedocumenteerd. Metingen voor deze registratie moeten worden verricht bij de meter die zich het dichtst bij de golfopwekker bevindt.
         Voorts moet het model van apparatuur zijn voorzien, waarmee de bewegingen (rollen, rijzen en stampen) en de stand ervan (slagzij, inzinking en trim) gedurende de gehele proef worden gecontroleerd en geregistreerd.
         Het is in de praktijk niet uitvoerbaar gebleken voor significante golfhoogten, piekperioden en nuldoorgangsperioden van de modelgolfspectra absolute grenzen vast te stellen. Daarom is een aanvaardbare marge ingevoerd.
         4.2.   Om te voorkomen dat het meersysteem de dynamica van het schip stoort, moet de rijdende brug (waaraan het meersysteem is bevestigd) het model volgen met de reële drijfsnelheid. Bij een zeetoestand met onregelmatige golven zal de drijfsnelheid niet gelijkmatig zijn; een constante snelheid van de rijdende brug zal resulteren in drijf- oscillaties met grote amplitude en lage frequentie, hetgeen van invloed kan zijn op het gedrag van het model.
         4.3.   Met het oog op de statistische betrouwbaarheid moet een voldoende aantal proeven met verschillende golftreinen worden uitgevoerd; de bedoeling is met hoge mate van betrouwbaarheid te bepalen dat een onveilig schip in de gekozen omstandigheden zal kenteren. Voor een redelijke mate van betrouwbaarheid worden minstens 10 proevenreeksen noodzakelijk geacht.
         Punt 5 — Overlevingscriteria
         De inhoud van dit punt wordt duidelijk geacht.
         Punt 6 — Goedkeuring van de proef
         De volgende documenten moeten deel uitmaken van het verslag voor de administratie:

                     a)

                     lekstabiliteitsberekeningen voor ongunstigste SOLAS- en midscheepse beschadiging (voorzover deze verschillend zijn);

                     b)

                     tekening van de algemene inrichting van het model, met bijzonderheden inzake bouw en instrumentatie;

                     c)

                     hellingproef en metingen van de traagheidsstralen;

                     d)

                     nominale en gemeten golfspectra (op drie verschillende plaatsen voor een representatieve voorstelling en voor de proeven met het model vanaf de zich het dichtst bij de golfopwekker bevindende golfmeter);

                     e)

                     representatieve registratie van de bewegingen, positie en drift van het model;

                     f)

                     relevante video-opnames.

               Noot:
         De administratie moet getuige zijn van alle proeven.”