Avis juridique important

|

31998L0078

Richtlijn 98/78/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 1998 betreffende het aanvullend toezicht op verzekeringsondernemingen in een verzekeringsgroep

Publicatieblad Nr. L 330 van 05/12/1998 blz. 0001 - 0012

RICHTLIJN 98/78/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 27 oktober 1998 betreffende het aanvullend toezicht op verzekeringsondernemingen in een verzekeringsgroep HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3),(1) Overwegende dat bij Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (4), en bij Eerste Richtlijn 79/267/EEG van de Raad van 5 maart 1979 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe levensverzekeringsbedrijf (5) van verzekeringsondernemingen, wordt vereist dat zij over een solvabiliteitsmarge beschikken;(2) Overwegende dat krachtens Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (6) en krachtens Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de Richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (7) voor de toegang tot en de uitoefening van het verzekeringsbedrijf één enkele vergunning is vereist, die wordt afgegeven door de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor heeft (lidstaat van herkomst); dat deze vergunning de onderneming het recht geeft overal in de Gemeenschap haar werkzaamheden uit te oefenen, hetzij op grond van het recht van vestiging, hetzij in het kader van het vrij verrichten van diensten; dat de verantwoordelijkheid inzake het toezicht op de financiële soliditeit van de verzekeringsondernemingen, met inbegrip van de solvabiliteit ervan, bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van herkomst van de verzekeringsonderneming berust;(3) Overwegende dat maatregelen voor het aanvullende toezicht op verzekeringsondernemingen in een verzekeringsgroep de met het toezicht op de verzekeringsonderneming belaste autoriteiten in staat dienen te stellen om tot een beter gefundeerd oordeel over de financiële positie van deze verzekeringsonderneming te komen; dat bij het aanvullende toezicht bepaalde ondernemingen in aanmerking genomen dienen te worden die thans niet aan toezicht krachtens de communautaire richtlijnen onderworpen zijn; dat deze richtlijn geenszins impliceert dat de lidstaten op elk van die ondernemingen afzonderlijk toezicht dienen uit te oefenen;(4) Overwegende dat, aangezien verzekeringsondernemingen op de gemeenschappelijke markt voor verzekeringen rechtstreeks met elkaar concurreren, de normen op het gebied van kapitaalvereisten gelijkwaardig moeten zijn; dat te dien einde de criteria ter bepaling van het aanvullende toezicht niet alleen aan het oordeel van de lidstaten mag worden overgelaten; dat het belang van de Gemeenschap het meest gediend zal zijn met de vaststelling van gemeenschappelijke basisnormen, aangezien daarmee verstoring van de mededingingsvoorwaarden wordt vermeden; dat het noodzakelijk is bepaalde verschillen tussen de wetgevingen van de lidstaten inzake het prudentiële toezicht op verzekeringsondernemingen in een verzekeringsgroep te elimineren;(5) Overwegende dat met de gekozen benadering wordt beoogd een wezenlijke, noodzakelijke en toereikende harmonisatie tot stand te brengen om op het onderhavige terrein tot een wederzijdse erkenning van de stelsels van prudentieel toezicht te komen; dat deze richtlijn met name tot doel heeft de belangen van de verzekerden te beschermen;(6) Overwegende dat in een aantal bepalingen van de onderhavige richtlijn minimumnormen zijn vastgelegd; dat de lidstaat van herkomst aan verzekeringsondernemingen waaraan door zijn eigen bevoegde autoriteiten vergunning is verleend, strengere regels kan opleggen;(7) Overwegende dat deze richtlijn iedere verzekeringsonderneming die een deelnemende onderneming is in minstens één verzekeringsonderneming, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land aan aanvullend toezicht onderwerpt, evenals, zij het volgens andere regels, iedere verzekeringsonderneming waarvan de moederonderneming een verzekeringsholding, een herverzekeringsonderneming, een verzekeringsonderneming van een derde land dan wel een gemengde verzekeringsholding is; dat de uitoefening van het toezicht op de afzonderlijke verzekeringsondernemingen door de bevoegde autoriteiten een wezenlijk beginsel van het verzekeringstoezicht blijft;(8) Overwegende dat het noodzakelijk is om voor verzekeringsondernemingen die deel uitmaken van een verzekeringsgroep een aangepaste solvabiliteitspositie te berekenen; dat door de bevoegde autoriteiten in de Gemeenschap verschillende methoden worden toegepast om rekening te houden met de gevolgen die voor de financiële positie van een verzekeringsonderneming voortvloeien uit het feit dat deze deel uitmaakt van een verzekeringsgroep; dat deze richtlijn drie methoden voor die berekening vaststelt; dat het beginsel wordt aanvaard dat deze methoden vanuit het oogpunt van het prudentiële toezicht gelijkwaardig zijn;(9) Overwegende dat de solvabiliteit van een dochteronderneming van een verzekeringsholding, een herverzekeringsonderneming of een verzekeringsonderneming van een derde land beïnvloed kan worden door de financiële middelen van de groep waarvan die verzekeringsonderneming deel uitmaakt en door de wijze waarop die financiën binnen de groep verdeeld zijn; dat de bevoegde autoriteiten moeten beschikken over mogelijkheden tot het uitoefenen van aanvullend toezicht en tot het nemen van passende maatregelen op het niveau van de verzekeringsonderneming wanneer de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming in gevaar is of zou kunnen komen;(10) Overwegende dat de bevoegde autoriteiten toegang moeten hebben tot alle relevante informatie om het aanvullende toezicht te kunnen uitoefenen; dat tussen de voor het toezicht op de verzekeringsondernemingen verantwoordelijke autoriteiten en tussen de voor het toezicht op de andere financiële sectoren verantwoordelijke autoriteiten samenwerking tot stand dient te worden gebracht;(11) Overwegende dat intragroeptransacties de financiële positie van een verzekeringsonderneming kunnen beïnvloeden; dat de bevoegde autoriteiten algemeen toezicht moeten kunnen uitoefenen op bepaalde vormen van die intragroeptransacties en passende maatregelen op het niveau van de verzekeringsonderneming moeten nemen wanneer de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming ondermijnd wordt of dreigt te worden,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder:a) verzekeringsonderneming: een onderneming waaraan overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG of artikel 6 van Richtlijn 79/267/EEG vergunning is verleend;b) verzekeringsonderneming van een derde land: een onderneming die, indien zij haar hoofdkantoor in de Gemeenschap had, een vergunning zou dienen te verkrijgen overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG of artikel 6 van Richtlijn 79/267/EEG;c) herverzekeringsonderneming: een onderneming die geen verzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land is en waarvan de hoofdactiviteit bestaat in het accepteren van door een verzekeringsonderneming, een verzekeringsonderneming van een derde land of door andere herverzekeringsondernemingen overgedragen risico's;d) moederonderneming: een moederonderneming in de zin van artikel 1 van Richtlijn 83/349/EEG van de Raad (8), alsmede iedere onderneming die, naar de mening van de bevoegde autoriteiten, feitelijk een overheersende invloed op een andere onderneming uitoefent;e) dochteronderneming: een dochteronderneming in de zin van artikel 1 van Richtlijn 83/349/EEG, alsmede iedere onderneming waarop naar de mening van de bevoegde autoriteiten, een moederonderneming feitelijk een overheersende invloed uitoefent. Alle dochterondernemingen van een dochteronderneming zullen eveneens geacht worden dochterondernemingen te zijn van de moederonderneming die aan het hoofd van deze ondernemingen staat;f) deelneming: een deelneming in de zin van artikel 17, eerste zin, van Richtlijn 78/660/EEG van de Raad (9) of de rechtstreekse of middellijke eigendom van 20 % of meer van de stemrechten of van het kapitaal van een onderneming;g) deelnemende onderneming: een onderneming die een moederonderneming is of een andere onderneming die een deelneming bezit;h) verbonden onderneming: een dochteronderneming of iedere andere onderneming waarin een deelneming bestaat;i) verzekeringsholding: een moederonderneming waarvan de hoofdactiviteit bestaat in het verkrijgen en houden van deelnemingen in dochterondernemingen die uitsluitend of hoofdzakelijk verzekeringsondernemingen, herverzekeringsondernemingen of verzekeringsondernemingen van derde landen zijn, en waarvan ten minste één dochteronderneming een verzekeringsonderneming is;j) gemengde verzekeringsholding: een moederonderneming, die geen verzekeringsonderneming, verzekeringsonderneming van een derde land, herverzekeringsonderneming of verzekeringsholding is, en waarvan ten minste één dochteronderneming een verzekeringsonderneming is;k) bevoegde autoriteiten: de nationale autoriteiten die krachtens wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen toezicht uitoefenen op de verzekeringsondernemingen.Artikel 2 Toepassing van aanvullend toezicht op verzekeringsondernemingen 1. In aanvulling op het bepaalde in Richtlijn 73/239/EEG en Richtlijn 79/267/EEG, inzake het toezicht op verzekeringsondernemingen, stellen de lidstaten een aanvullend toezicht in op iedere verzekeringsonderneming die een deelnemende onderneming is in minstens één verzekeringsonderneming, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land, op de wijze zoals bepaald in de artikelen 5, 6, 8 en 9.2. Iedere verzekeringsonderneming waarvan de moederonderneming een verzekeringsholding, een herverzekeringsonderneming of een verzekeringsonderneming van een derde land is, is onderworpen aan aanvullend toezicht op de wijze zoals bepaald in artikel 5, lid 2, en de artikelen 6, 8 en 10.3. Iedere verzekeringsonderneming waarvan de moederonderneming een gemengde verzekeringsholding is, is onderworpen aan aanvullend toezicht op de wijze zoals bepaald in artikel 5, lid 2, en de artikelen 6 en 8.Artikel 3 Bereik van het aanvullende toezicht 1. Het uitoefenen van het aanvullende toezicht overeenkomstig artikel 2 betekent geenszins dat de bevoegde autoriteiten een toezichtsfunctie moeten uitoefenen ten aanzien van de verzekeringsonderneming van een derde land, de verzekeringsholding, de gemengde verzekeringsholding of de herverzekeringsonderneming als zodanig.2. Bij het aanvullende toezicht wordt rekening gehouden met:- verbonden ondernemingen van de verzekeringsonderneming,- deelnemende ondernemingen in de verzekeringsonderneming,- verbonden ondernemingen van een deelnemende onderneming in de verzekeringsonderneming,bedoeld in de artikelen 5, 6, 8, 9 en 10.3. Onverminderd het bepaalde in bijlage I, punt 2.5, en bijlage II, punt 4, kunnen de lidstaten besluiten om bij het in artikel 2 bedoelde aanvullende toezicht geen rekening te houden met ondernemingen met hoofdkantoor in een derde land waar juridische belemmeringen bestaan voor het doorgeven van de nodige informatie.Bovendien kunnen de met de uitoefening van het aanvullende toezicht belaste bevoegde autoriteiten per geval besluiten om in de volgende gevallen een onderneming buiten het in artikel 2 bedoelde aanvullende toezicht te houden:- wanneer de bij het toezicht te betrekken onderneming in het licht van de doelstellingen van het aanvullende toezicht op verzekeringsondernemingen slechts van te verwaarlozen betekenis is;- wanneer het in aanmerking nemen van de financiële positie van de onderneming in het licht van de doelstelling van het aanvullende toezicht op verzekeringsondernemingen misplaatst of misleidend zou zijn.Artikel 4 Tot uitoefening van het aanvullende toezicht bevoegde autoriteiten 1. Het aanvullende toezicht wordt uitgeoefend door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de verzekeringsonderneming overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 73/239/EEG of artikel 6 van Richtlijn 79/267/EEG vergunning is verleend.2. Indien verzekeringsondernemingen waaraan in twee of meer lidstaten vergunning is verleend, als moederonderneming dezelfde verzekeringsholding, herverzekeringsonderneming, verzekeringsonderneming van een derde land of gemengde verzekeringsholding hebben, kunnen de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten trachten overeenstemming te bereiken over de vraag wie van hen het aanvullende toezicht zal uitoefenen.3. Indien er in een lidstaat meer dan één bevoegde autoriteit is voor het prudentiële toezicht op verzekeringsondernemingen en herverzekeringsondernemingen, neemt die lidstaat de nodige maatregelen om de onderlinge coördinatie tussen die autoriteiten te organiseren.Artikel 5 Beschikbaarheid en kwaliteit van informatie 1. De lidstaten bepalen dat de bevoegde autoriteiten eisen dat iedere verzekeringsonderneming die aan het aanvullende toezicht onderworpen is, over adequate interne controleprocedures beschikt om de gegevens en informatie te kunnen verschaffen die relevant zijn voor de uitoefening van dat aanvullende toezicht.2. De lidstaten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat er binnen hun rechtsgebied geen juridische belemmeringen bestaan die de onder het aanvullende toezicht vallende ondernemingen, met hen verbonden ondernemingen of deelnemende ondernemingen verhinderen om onderling de informatie uit te wisselen die voor de uitoefening van dat aanvullende toezicht relevant is.Artikel 6 Toegang tot informatie 1. De lidstaten bepalen dat hun bevoegde autoriteiten die het aanvullende toezicht uitoefenen, toegang hebben tot alle informatie die relevant is voor de uitoefening van het toezicht op een verzekeringsonderneming die aan dat aanvullende toezicht onderworpen is. De bevoegde autoriteiten mogen de mededeling van de vereiste informatie alleen rechtstreeks van de in artikel 3, lid 2, bedoelde betrokken ondernemingen verlangen wanneer die informatie wel aan de verzekeringsonderneming is gevraagd, maar niet is verkregen.2. De lidstaten bepalen dat hun bevoegde autoriteiten op hun grondgebied de in lid 1 bedoelde informatie zelf, dan wel via personen die zij daartoe aanwijzen, ter plaatse kunnen verifiëren bij- de aan het aanvullende toezicht onderworpen verzekeringsonderneming,- de dochterondernemingen van deze verzekeringsonderneming,- de moederondernemingen van deze verzekeringsonderneming,- de dochterondernemingen van een moederonderneming van deze verzekeringsonderneming.3. Indien de bevoegde autoriteiten van een lidstaat bij de toepassing van dit artikel in bepaalde gevallen belangrijke informatie wensen te verifiëren betreffende een in een andere lidstaat gelegen onderneming die een verbonden verzekeringsonderneming, een dochteronderneming, een moederonderneming of een dochteronderneming van een moederonderneming van de aan het aanvullende toezicht onderworpen verzekeringsonderneming is, verzoeken zij de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat om deze verificatie uit te voeren. De autoriteiten die een dergelijk verzoek ontvangen, moeten hieraan binnen het kader van hun bevoegdheden gevolg geven door de verificatie zelf te verrichten, door de verzoekende autoriteiten toestemming te verlenen om de verificatie te verrichten, dan wel door toe te staan dat de verificatie door een accountant of een deskundige wordt verricht.Artikel 7 Samenwerking tussen bevoegde autoriteiten 1. Indien verzekeringsondernemingen die in verschillende lidstaten zijn gevestigd, rechtstreeks of middellijk verbonden zijn of een gemeenschappelijke deelnemende onderneming hebben, verstrekken de bevoegde autoriteiten van iedere lidstaat elkaar op verzoek alle dienstige informatie die uitoefening van het toezicht in het kader van deze richtlijn mogelijk maakt of kan vergemakkelijken en doen zij eigener beweging mededeling van alle informatie die hun essentieel lijkt voor de andere bevoegde autoriteiten.2. Indien een verzekeringsonderneming en hetzij een kredietinstelling in de zin van Richtlijn 77/780/EEG van de Raad (10), hetzij een beleggingsonderneming in de zin van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (11), hetzij beide, rechtstreeks of middellijk verbonden zijn dan wel een gemeenschappelijke deelnemende onderneming hebben, werken de bevoegde autoriteiten nauw samen met de autoriteiten die van overheidswege belast zijn met het toezicht op die andere ondernemingen. Onverminderd hun respectieve bevoegdheden verstrekken deze autoriteiten elkaar alle informatie die de vervulling van hun taak kan vergemakkelijken, in het bijzonder in het kader van deze richtlijn.3. De op grond van deze richtlijn ontvangen informatie, en met name de in deze richtlijn bedoelde uitwisseling van informatie tussen bevoegde autoriteiten, valt onder het beroepsgeheim als omschreven in artikel 16 van Richtlijn 92/49/EEG en artikel 15 van Richtlijn 92/96/EEG.Artikel 8 Transacties binnen een groep 1. De lidstaten bepalen dat de bevoegde autoriteiten algemeen toezicht uitoefenen op transacties tussen:a) een verzekeringsonderneming eni) een met de verzekeringsonderneming verbonden onderneming,ii) een in de verzekeringsonderneming deelnemende onderneming,iii) een met een in de verzekeringsonderneming deelnemende onderneming verbonden onderneming;b) een verzekeringsonderneming en een natuurlijke persoon die een deelneming bezit in:i) de verzekeringsonderneming of een met de verzekeringsonderneming verbonden onderneming,ii) een in de verzekeringsonderneming deelnemende onderneming,iii) een met een in de verzekeringsonderneming deelnemende onderneming verbonden onderneming.Deze transacties hebben met name betrekking op:- leningen;- garanties en posten buiten de balans;- vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge;- beleggingen;- herverzekeringstransacties;- overeenkomsten met betrekking tot kostentoedeling.2. Met dat doel voor ogen verlangen de lidstaten dat de verzekeringsonderneming ten minste eenmaal per jaar de significante transacties als bedoeld in lid 1 aan de bevoegde autoriteiten rapporteert.Blijkt hieruit dat de solvabiliteit van de verzekeringsonderneming wordt of dreigt te worden ondermijnd, dan neemt de bevoegde autoriteit passende maatregelen op het niveau van de verzekeringsonderneming.Artikel 9 De vereiste van aangepaste solvabiliteit 1. In het in artikel 2, lid 1, bedoelde geval verlangen de lidstaten dat er een aangepaste solvabiliteit wordt berekend overeenkomstig bijlage I.2. Alle verbonden ondernemingen, alle deelnemende ondernemingen en alle met een deelnemende onderneming verbonden ondernemingen worden in de in lid 1 bedoelde berekening betrokken volgens de in bijlage I bedoelde methode.3. Indien uit de in lid 1 bedoelde berekening blijkt dat de aangepaste solvabiliteit negatief is, nemen de bevoegde autoriteiten passende maatregelen op het niveau van de betrokken verzekeringsonderneming.Artikel 10 Herverzekeringsondernemingen, verzekeringsholdings en verzekeringsondernemingen van een derde land 1. In het in artikel 2, lid 2, bedoelde geval verlangen de lidstaten dat de methode van aanvullend toezicht wordt uitgeoefend overeenkomstig bijlage II.2. In het in artikel 2, lid 2, bedoelde geval worden alle met de verzekeringsholding, de herverzekeringsonderneming of de verzekeringsonderneming van een derde land verbonden ondernemingen bij de berekening betrokken op de wijze als bedoeld in bijlage II.3. Indien de bevoegde autoriteiten op grond van die berekening van mening zijn dat de solvabiliteit van een dochteronderneming van de verzekeringsholding, de herverzekeringsonderneming of de verzekeringsonderneming van een derde land in gevaar is of zou kunnen komen, nemen de bevoegde autoriteiten passende maatregelen op het niveau van die verzekeringsonderneming.Artikel 11 Tenuitvoerlegging 1. De lidstaten stellen uiterlijk op 5 juni 2000 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.2. De lidstaten zorgen ervoor dat de in lid 1 bedoelde bepalingen voor het eerst worden toegepast bij het toezicht op de jaarrekening voor het boekjaar dat op 1 januari 2001 begint of gedurende dat kalenderjaar.3. Wanneer de lidstaten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.4. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.5. Uiterlijk op 1 januari 2006 legt de Commissie aan het Comité voor het verzekeringswezen een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn en, zo nodig, over de noodzaak van verdere harmonisatie.Artikel 12 Inwerkingtreding Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 13 Adressaten Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 27 oktober 1998.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterJ. M. GIL-ROBLESVoor de RaadDe VoorzitterE. HOSTASCH(1) PB C 341 van 19.12.1995, blz. 16 enPB C 108 van 7.4.1998, blz. 48.(2) PB C 174 van 17.6.1996, blz. 16.(3) Advies van het Europees Parlement van 23 oktober 1997 (PB C 339 van 10.11.1997, blz. 130), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 30 maart 1998 (PB C 204 van 30.6.1998, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 16 september 1998 (PB C 313 van 12.10.1998). Besluit van de Raad van 13 oktober 1998.(4) PB L 228 van 16.8.1973, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG (PB L 168 van 18.7.1995, blz. 7).(5) PB L 63 van 13.3.1979, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG.(6) PB L 228 van 11.8.1992, blz 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG.(7) PB L 360 van 9.12.1992, blz 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 95/26/EG.(8) Zevende Richtlijn 83/349/EEG van de Raad van 13 juni 1983 op de grondslag van artikel 54, lid 3, onder g), van het Verdrag betreffende de geconsolideerde jaarrekening (PB L 193 van 18.7.1983, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1994.(9) Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, onder g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PB L 222 van 14.8.1978, blz. 11). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1994.(10) Eerste Richtlijn 77/780/EEG van de Raad van 12 december 1977 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (PB L 322 van 17.12.1977, blz. 30). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/13/EG (PB L 66 van 16.3.1996, blz. 15).(11) Richtlijn 93/22/EEG van de Raad van 10 mei 1993 betreffende het verrichten van diensten op het gebied van beleggingen in effecten (PB L 141 van 11.6.1993, blz. 27). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/9/EG (PB L 84 van 26.3.1997, blz. 22).BIJLAGE I BEREKENING VAN DE AANGEPASTE SOLVABILITEIT VAN VERZEKERINGSONDERNEMINGEN 1. KEUZE VAN DE BEREKENINGSMETHODE EN ALGEMENE BEGINSELEN A. De lidstaten bepalen dat de berekening van de aangepaste solvabiliteit van de in artikel 2, lid 1, bedoelde verzekeringsondernemingen wordt uitgevoerd volgens een van de in punt 3 beschreven methoden. Een lidstaat kan evenwel bepalen dat de bevoegde autoriteiten van de in punt 3 bedoelde methoden een andere dan de door de lidstaat gekozen methode toestaan of opleggen.B. ProportionaliteitBij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming wordt het proportionele deel van een in met haar verbonden verzekeringsondernemingen deelnemende verzekeringsonderneming in aanmerking genomen.Onder proportioneel deel wordt verstaan ofwel, bij toepassing van methode 1 of methode 2, het gedeelte van het geplaatste kapitaal dat rechtstreeks of middellijk het eigendom is van de deelnemende onderneming, ofwel, bij toepassing van methode 3, de percentages die worden gebruikt voor de opstelling van de geconsolideerde jaarrekening.Ongeacht welke methode wordt toegepast, wordt echter, indien de verbonden onderneming een dochteronderneming is en een solvabiliteitstekort vertoont, het totale solvabiliteitstekort van de dochteronderneming in aanmerking genomen.Ingeval de bevoegde autoriteiten van mening zijn dat de aansprakelijkheid van de moederonderneming die een gedeelte van het kapitaal in eigendom heeft, strikt en ondubbelzinnig tot dat gedeelte van het kapitaal beperkt is, kunnen deze bevoegde autoriteiten toestaan dat het solvabiliteitstekort van de dochteronderneming evenwel op proportionele grondslag in aanmerking wordt genomen.C. Uitsluiting van het meermalen gebruiken van vermogensbestanddelen voor de solvabiliteitsmargeC.1. Algemene behandeling van de vermogensbestanddelen voor de solvabiliteitsmargeOngeacht welke methode wordt toegepast bij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming, moet worden uitgesloten dat de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge, meerdere malen worden gebruikt voor de verschillende verzekeringsondernemingen die bij die berekening betrokken zijn.Daartoe worden, voorzover de in punt 3 beschreven methoden daarin nog niet voorzien, van de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming uitgesloten:- de waarde van activa van die verzekeringsonderneming die de financiering vertegenwoordigen van vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van een van de met haar verbonden verzekeringsondernemingen;- de waarde van activa van een verbonden verzekeringsonderneming van die verzekeringsonderneming die de financiering vertegenwoordigen van vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van die verzekeringsonderneming;- de waarde van activa van een met die verzekeringsonderneming verbonden verzekeringsonderneming die de financiering vertegenwoordigen van vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van andere met die verzekeringsonderneming verbonden verzekeringsondernemingen.C.2. Behandeling van bepaalde vermogensbestanddelenOnverminderd het bepaalde in punt C.1, mogen:- winstreserves en toekomstige winsten die gegenereerd worden in een met de verzekeringsonderneming waarvoor de aangepaste solvabiliteit wordt berekend, verbonden levensverzekeringsonderneming, en- het geplaatste maar niet-gestorte aandelenkapitaal van een met de verzekeringsonderneming waarvoor de aangepaste solvabiliteit wordt berekend, verbonden verzekeringsonderneming,alleen in de berekening worden betrokken voorzover zij in aanmerking mogen worden genomen voor de dekking van het solvabiliteitsmargevereiste van die verbonden onderneming. Geplaatst maar niet-gestort aandelenkapitaal dat een potentiële verplichting van de zijde van de deelnemende onderneming vormt, wordt echter geheel van de berekening uitgesloten.Geplaatst maar niet-gestort aandelenkapitaal van de deelnemende verzekeringsonderneming dat een potentiële verplichting van de zijde van een verbonden verzekeringsonderneming vormt, wordt eveneens van de berekening uitgesloten.Geplaatst maar niet-gestort aandelenkapitaal van een verbonden verzekeringsonderneming dat een potentiële verplichting van de zijde van een andere met dezelfde deelnemende verzekeringsonderneming verbonden onderneming vormt, wordt van de berekening uitgesloten.C.3. OverdraagbaarheidIndien de bevoegde autoriteiten van mening zijn dat bepaalde andere dan de in punt C.2 bedoelde vermogensbestanddelen die voor de solvabiliteitsmarge van een verbonden verzekeringsonderneming in aanmerking mogen worden genomen, niet effectief beschikbaar kunnen komen voor de dekking van het solvabiliteitsmargevereiste van de deelnemende verzekeringsonderneming waarvoor de aangepaste solvabiliteit wordt berekend, mogen deze vermogensbestanddelen slechts in de berekening worden opgenomen voorzover zij in aanmerking mogen worden genomen voor de dekking van het solvabiliteitsmargevereiste van de verbonden onderneming.C.4. De som van de in de punten C.2 en C.3 bedoelde vermogensbestanddelen mag het solvabiliteitsmargevereiste van de verbonden verzekeringsonderneming niet overschrijden.D. Uitsluiting van het creëren van vermogensbestanddelen binnen een groepBij de berekening van de aangepaste solvabiliteit worden buiten beschouwing gelaten de voor de solvabiliteitsmarge in aanmerking te nemen vermogensbestanddelen die afkomstig zijn van de wederzijdse financiering tussen de verzekeringsonderneming en:- een daarmee verbonden onderneming,- een daarin deelnemende onderneming,- een andere verbonden onderneming van een van haar deelnemende ondernemingen.Voorts worden buiten beschouwing gelaten de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van een met de verzekeringsonderneming waarvoor de aangepaste solvabiliteit wordt berekend, verbonden verzekeringsonderneming, wanneer die elementen afkomstig zijn van de wederzijdse financiering met een andere met die verzekeringsonderneming verbonden onderneming.Er is met name sprake van wederzijdse financiering wanneer een verzekeringsonderneming of een van de met haar verbonden ondernemingen houdster is van aandelen in of leningen verstrekt aan een andere onderneming die, rechtstreeks of middellijk, houdster is van een vermogensbestanddeel dat in aanmerking mag worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de eerste onderneming.E. De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat de aangepaste solvabiliteit met dezelfde frequentie wordt berekend als die welke geldt voor de berekening van de solvabiliteitsmarge voor verzekeringsondernemingen ingevolge de Richtlijnen 73/239/EEG en 79/267/EEG. De activa en passiva worden gewaardeerd overeenkomstig de Richtlijnen 73/239/EEG, 79/267/EEG en 91/674/EEG van de Raad (1).2. TOEPASSING VAN DE BEREKENINGSMETHODEN 2.1. Verbonden verzekeringsondernemingenDe aangepaste solvabiliteit wordt berekend volgens de algemene beginselen en de methoden die in deze bijlage zijn vastgesteld.Wanneer de verzekeringsonderneming meer dan één met haar verbonden verzekeringsonderneming heeft, wordt in alle methoden de aangepaste solvabiliteit berekend door elk van deze verbonden verzekeringsondernemingen te integreren.Zijn er opeenvolgende deelnemingen (een verzekeringsonderneming is, bijvoorbeeld, deelnemende onderneming in een andere verzekeringsonderneming die op haar beurt deelnemende onderneming is in een verzekeringsonderneming), dan wordt de aangepaste solvabiliteit berekend voor iedere deelnemende verzekeringsonderneming die ten minste één verbonden verzekeringsonderneming heeft.De lidstaten kunnen ervan afzien de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming te berekenen:- wanneer het gaat om een met een andere, in dezelfde lidstaat toegelaten verzekeringsonderneming verbonden onderneming en wanneer deze verbonden onderneming in aanmerking wordt genomen bij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van de deelnemende verzekeringsonderneming, of- wanneer het gaat om een met een verzekeringsholding of een herverzekeringsonderneming verbonden onderneming met hoofdkantoor in dezelfde lidstaat als de verzekeringsonderneming, en indien deze verzekeringsholding of herverzekeringsonderneming en deze verbonden verzekeringsonderneming in aanmerking worden genomen bij de uitgevoerde berekening.De lidstaten kunnen ook ervan afzien de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming te berekenen wanneer het gaat om een met een andere verzekeringsonderneming, een herverzekeringsonderneming of een verzekeringsholding verbonden verzekeringsonderneming met hoofdkantoor in een andere lidstaat, indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten overeengekomen zijn de uitoefening van het aanvullende toezicht aan de bevoegde autoriteit van die andere lidstaat toe te vertrouwen.In alle gevallen mag de afwijking slechts worden toegestaan indien de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de bij de berekening betrokken verzekeringsondernemingen, ten genoegen van de bevoegde autoriteiten, adequaat over voornoemde ondernemingen verdeeld zijn.De lidstaten kunnen bepalen dat, wanneer een verbonden verzekeringsonderneming haar hoofdkantoor heeft in een andere lidstaat dan de verzekeringsonderneming waarvoor de aangepaste solvabiliteit wordt berekend, bij de berekening met betrekking tot de verbonden verzekeringsonderneming rekening wordt gehouden met de solvabiliteitspositie zoals die door de bevoegde autoriteiten van die andere lidstaat wordt beoordeeld.2.2. Verbonden herverzekeringsondernemingenBij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een in een herverzekeringsonderneming deelnemende verzekeringsonderneming wordt deze verbonden herverzekeringsonderneming, louter voor de berekening, op soortgelijke wijze behandeld als een verbonden verzekeringsonderneming, waarbij de algemene beginselen en de methoden van deze bijlage worden toegepast.Daartoe wordt een theoretisch solvabiliteitsvereiste berekend voor iedere verbonden herverzekeringsonderneming, volgens dezelfde regels als die van artikel 16, leden 2 tot en met 5, van Richtlijn 73/239/EEG of in artikel 19 van Richtlijn 79/267/EEG. Mochten die regels echter zeer moeilijk toepasbaar zijn, dan kunnen de bevoegde autoriteiten toestaan dat het theoretische solvabiliteitsvereiste voor levensverzekering wordt berekend op grond van het eerste resultaat als bedoeld in artikel 16, lid 3, van Richtlijn 73/239/EEG. Dezelfde bestanddelen als bedoeld in artikel 16, lid 1, van Richtlijn 73/239/EEG of in artikel 18 van Richtlijn 79/267/EEG mogen in aanmerking worden genomen voor de theoretische solvabiliteitsmarge. De activa en passiva worden gewaardeerd overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijnen en van Richtlijn 91/674/EEG.2.3. VerzekeringstussenholdingBij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming met een deelneming in een verzekeringsonderneming of in een herverzekeringsonderneming of in een verzekeringsonderneming van een derde land, middels een verzekeringsholding, wordt rekening gehouden met de positie van de verzekeringstussenholding. Louter voor deze berekening, die wordt uitgevoerd overeenkomstig de algemene beginselen en de methoden die in deze bijlage omschreven zijn, wordt deze verzekeringsholding behandeld als betrof het een verzekeringsonderneming die onderworpen was aan een solvabiliteitsvereiste gelijk aan nul en aan dezelfde voorwaarden als die van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 73/239/EEG of in artikel 18 van Richtlijn 79/267/EEG wat betreft de vermogensbestanddelen voor de solvabiliteitsmarge.2.4. Verbonden verzekerings- of herverzekeringsondernemingen met hoofdkantoor in derde landenA. Verbonden verzekeringsondernemingen van een derde landBij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een deelnemende verzekeringsonderneming in een verzekeringsonderneming van een derde land, wordt deze laatste, louter voor de berekening, op soortgelijke wijze behandeld als een verbonden verzekeringsonderneming, waarbij de algemene beginselen en methoden van deze bijlage worden toegepast.Wanneer het derde land waar deze verbonden onderneming haar hoofdkantoor heeft, haar onderwerpt aan een vergunning en aan ten minste een soortgelijk solvabiliteitsvereiste als dat van Richtlijn 73/239/EEG of Richtlijn 79/267/EEG, gelet op de vermogensbestanddelen ter dekking van dat vereiste, kunnen de lidstaten evenwel bepalen dat bij de berekening met betrekking tot deze laatste onderneming rekening wordt gehouden met het solvabiliteitsvereiste en met de voor het nakomen van dat vereiste in aanmerking komende vermogensbestanddelen, als voorgeschreven door het betrokken derde land.B. Verbonden herverzekeringsondernemingen van een derde landNiettegenstaande punt 2.2 kunnen de lidstaten bij de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een deelnemende verzekeringsonderneming in een herverzekeringsonderneming met hoofdkantoor in een derde land en onder voorbehoud van dezelfde voorwaarden als die van punt A, tweede alinea, bepalen dat bij de berekening met betrekking tot deze laatste onderneming rekening wordt gehouden met het vereiste inzake het eigen vermogen en met de voor het nakomen van dit vereiste in aanmerking komende vermogensbestanddelen, als voorgeschreven door het betrokken derde land. Wanneer dergelijke bepalingen alleen gelden voor de verzekeringsondernemingen van dit derde land, kunnen het theoretische vereiste inzake het eigen vermogen van de verbonden herverzekeringsonderneming en de voor het nakomen van dit theoretische vereiste in aanmerking te nemen vermogensbestanddelen worden berekend alsof het ging om een verbonden verzekeringsonderneming van dit derde land.2.5. Niet beschikbaar zijn van noodzakelijke informatieWanneer de bevoegde autoriteiten om enigerlei reden niet beschikken over de informatie die nodig is voor de berekening van de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming met betrekking tot een verbonden onderneming met hoofdkantoor in een lidstaat of in een derde land, wordt de boekwaarde van deze onderneming in de deelnemende verzekeringsonderneming in mindering gebracht op de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de aangepaste solvabiliteitsmarge. In dat geval worden aan deze deelneming verbonden stille meerwaarden niet als vermogensbestanddeel dat in aanmerking mag worden genomen voor de aangepaste solvabiliteitsmarge, aanvaard.3. BEREKENINGSWIJZEN Methode 1: Aftrek en aggregatieDe aangepaste solvabiliteit van de deelnemende verzekeringsonderneming is het verschil tussen:i) de som van:a) de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de deelnemende verzekeringsonderneming, enb) het proportionele deel van de deelnemende verzekeringsonderneming in de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de verbonden verzekeringsonderneming,enii) de som van:a) de boekwaarde van de verbonden verzekeringsonderneming in de deelnemende verzekeringsonderneming,b) het solvabiliteitsvereiste van de deelnemende verzekeringsonderneming, enc) het proportionele deel van het solvabiliteitsvereiste van de verbonden verzekeringsonderneming.Wanneer de deelneming in de verbonden verzekeringsonderneming geheel of ten dele bestaat in de vorm van middellijke eigendom, dan wordt in punt ii) a) de waarde van die middellijke eigendom meegenomen, met inachtneming van de desbetreffende successieve interesten, en worden in de punten i) b) en ii) c) meegenomen de overeenkomstige proportionele delen van, respectievelijk, de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de verbonden verzekeringsonderneming en het solvabiliteitsvereiste van de verbonden verzekeringsonderneming.Methode 2: Aftrek van een vereisteDe aangepaste solvabiliteit van de deelnemende verzekeringsonderneming is het verschil tussen:- de som van de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge van de deelnemende verzekeringsonderneming,en- de som vana) het solvabiliteitsvereiste van de deelnemende verzekeringsonderneming, enb) het proportionele deel van het solvabiliteitsvereiste van de verbonden verzekeringsonderneming.Voor de waardering van de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge, worden deelnemingen in de zin van deze richtlijn gewaardeerd volgens de vermogensmutatiemethode, overeenkomstig de optie bedoeld in artikel 59, lid 2, onder b), van Richtlijn 78/660/EEG.Methode 3: Methode op basis van consolidatie van jaarrekeningenDe aangepaste solvabiliteit van de deelnemende verzekeringsonderneming wordt berekend aan de hand van de geconsolideerde jaarrekeningen. De aangepaste solvabiliteit van de deelnemende verzekeringsonderneming is het verschil tussen de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge berekend op basis van de geconsolideerde gegevens ena) hetzij de som van het solvabiliteitsvereiste van de deelnemende verzekeringsonderneming en het proportionele deel van de solvabiliteitsvereisten van de verbonden verzekeringsondernemingen dat overeenstemt met de percentages die voor de opstelling van de geconsolideerde jaarrekeningen in aanmerking genomen zijn,b) hetzij het solvabiliteitsvereiste dat op basis van de geconsolideerde gegevens berekend is.De Richtlijnen 73/239/EEG, 79/267/EEG en 91/674/EEG zijn van toepassing voor de berekening van de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de solvabiliteitsmarge en van het solvabiliteitsvereiste op basis van de geconsolideerde gegevens.(1) Richtlijn 91/674/EEG van de Raad van 19 december 1991 betreffende de jaarrekening en de geconsolideerde jaarrekening van verzekeringsondernemingen (PB L 374 van 31.12.1991, blz. 7).BIJLAGE II AANVULLEND TOEZICHT VOOR VERZEKERINGSONDERNEMINGEN DIE DOCHTERONDERNEMINGEN ZIJN VAN EEN VERZEKERINGSHOLDING, EEN HERVERZEKERINGSONDERNEMING OF EEN VERZEKERINGSONDERNEMING VAN EEN DERDE LAND 1. In het geval van meerdere in artikel 2, lid 2, bedoelde verzekeringsondernemingen die dochterondernemingen zijn van een verzekeringsholding, een herverzekeringsonderneming of een verzekeringsonderneming van een derde land en die in verschillende lidstaten gevestigd zijn, zorgen de bevoegde autoriteiten ervoor dat de in deze bijlage beschreven methode coherent wordt toegepast.De bevoegde autoriteiten oefenen het aanvullende toezicht uit met dezelfde frequentie als die welke geldt voor de berekening van de solvabiliteitsmarge voor verzekeringsondernemingen overeenkomstig de Richtlijnen 73/239/EEG en 79/267/EEG.2. De lidstaten kunnen ervan afzien de aangepaste solvabiliteit van een verzekeringsonderneming overeenkomstig deze bijlage te berekenen:- indien deze verzekeringsonderneming een met een andere verzekeringsonderneming verbonden onderneming is en indien zij in aanmerking wordt genomen bij de overeenkomstig deze bijlage voor die andere onderneming uitgevoerde berekening;- indien deze verzekeringsonderneming en een of meer andere, in dezelfde lidstaat toegelaten verzekeringsondernemingen als moederonderneming dezelfde verzekeringsholding, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land hebben en indien de eerstgenoemde verzekeringsonderneming in aanmerking wordt genomen bij de overeenkomstig deze bijlage voor een van die andere ondernemingen uitgevoerde berekening;- indien deze verzekeringsonderneming en een of meer andere, in andere lidstaten toegelaten verzekeringsondernemingen als moederonderneming dezelfde verzekeringsholding, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land hebben en er overeenkomstig artikel 4, lid 2, een overeenkomst is gesloten waarbij de uitoefening van het aanvullende toezicht als bedoeld in deze bijlage is toegewezen aan de toezichthoudende autoriteiten van een andere lidstaat.In het geval van opeenvolgende deelnemingen (bijvoorbeeld een verzekeringsholding of een herverzekeringsonderneming die zelf eigendom is van een verzekeringsholding, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land) hoeven de lidstaten de berekeningen van deze bijlage slechts toe te passen ten aanzien van de uiteindelijke moeder van de verzekeringsonderneming die als verzekeringsholding, herverzekeringsonderneming of verzekeringsonderneming van een derde land is aan te merken.3. De bevoegde autoriteiten zorgen ervoor dat ten aanzien van de verzekeringsholding, de herverzekeringsonderneming of de verzekeringsonderneming van een derde land soortgelijke berekeningen worden uitgevoerd als die welke in bijlage I zijn omschreven.Dit betekent dat de in bijlage I beschreven algemene beginselen en methoden worden toegepast ten aanzien van de verzekeringsholding, de herverzekeringsonderneming of de verzekeringsonderneming van een derde land.Louter voor deze berekening wordt deze moederonderneming behandeld als betrof het een verzekeringsonderneming die onderworpen was aan:- een solvabiliteitsvereiste gelijk aan nul wanneer het een verzekeringsholding betreft;- een theoretisch solvabiliteitsvereiste als bedoeld in punt 2.2 van bijlage I, wanneer het een herverzekeringsonderneming betreft, of als bedoeld in punt 2.4.B van bijlage I, wanneer het gaat om een herverzekeringsonderneming met hoofdkantoor in een derde land,- een solvabiliteitsvereiste bepaald volgens de beginselen van punt 2.4.A van bijlage I, wanneer het een verzekeringsonderneming van een derde land betreft,en gelden voor deze moederonderneming dezelfde voorwaarden als die van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 73/239/EEG of artikel 18 van Richtlijn 79/267/EEG wat betreft de vermogensbestanddelen die in aanmerking worden genomen voor de solvabiliteitsmarge.4. Niet-beschikbaarheid van noodzakelijke informatieWanneer de bevoegde autoriteiten om enigerlei reden niet beschikken over voor de berekening overeenkomstig deze bijlage noodzakelijke informatie betreffende een verbonden onderneming met hoofdkantoor in een lidstaat of in een derde land, wordt de boekwaarde van deze onderneming in de deelnemende onderneming in mindering gebracht op de vermogensbestanddelen die in aanmerking mogen worden genomen voor de berekening overeenkomstig deze bijlage. In dat geval worden aan deze deelneming verbonden stille meerwaarden niet als vermogensbestanddeel dat in aanmerking mag worden genomen voor deze berekening, aanvaard.


Avis juridique important

|

31973L0046

Vierde Richtlijn 73/46/EEG van de Commissie van 5 december 1972 houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders

Publicatieblad Nr. L 083 van 30/03/1973 blz. 0021 - 0034 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 5 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 9 blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 5 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 6 blz. 0230  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 6 blz. 0230

++++VIERDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 5 december 1972  houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders   ( 73/46/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings - en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders ( 1 ) , gewijzigd door de richtlijn nr . 72/275/EEG van 20 juli 1972 ( 2 ) , inzonderheid op artikel 2 ,  Overwegende dat bovenbedoelde richtlijn bepaalt dat de officiële controle van veevoeders , welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van veevoeders gestelde eisen is voldaan , geschiedt volgens communautaire bemonsterings - en analysemethoden ;  Overwegende dat bij E.E.G . Richtlijnen nr . 71/250 , nr . 71/393 en nr . 72/199 van de Commissie van 15 juni 1971 ( 3 ) , 18 november 1971 ( 4 ) en 27 april 1972 ( 5 ) reeds een zeker aantal gemeenschappelijke analysemethoden is vastgelegd ; dat gezien de vorderingen welke de werkzaamheden sindsdien hebben gemaakt het dienstig is een vierde reeks methoden vast te stellen ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor veevoeders ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle van veevoeders ten aanzien van het gehalte aan vocht in dierlijke en plantaardige vetten en oliën , en ten aanzien van het gehalte aan magnesium en ruwe celstof in veevoeders , geschieden volgens de in de bijlage I bij deze richtlijn omschreven methoden .  De algemene bepalingen welke vermeld staan in het deel 1 van de bijlage ( inleiding ) van de Eerste Richtlijn nr . 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 , zijn toepasselijk op de methoden beschreven in de bijlage I van deze richtlijn .  Artikel 2  De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle van veevoeders ten aanzien van hun gehalte aan retinol ( vitamine A ) , thiamine ( aneurine , vitamine B 1 ) en aan ascorbine - en dehydroascorbinezuren  ( vitamine C ) geschieden volgens de in bijlage II bij deze richtlijn omschreven methoden .  De algemene bepalingen van Deel I ( inleiding ) van de bijlage van de Eerste Richtlijn nr . 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 zijn , met uitzondering van het deel betreffende de voorbereiding van het analysemonster , op de methoden beschreven in bijlage II , van deze richtlijn toepasselijk .  Artikel 3  De Lid-Staten doen uiterlijk op 1 januari 1974 de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden ten einde hun wetgeving in overeenstemming te brengen met deze richtlijn . Zij stellen de Commissie onverwijld hiervan in kennis .  Artikel 4  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 5 december 1972 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  S . L . MANSHOLT  ( 1 ) PB nr . L 170 van 3 . 8 . 1970 , blz . 2 .  ( 2 ) PB nr . L 171 van 29 . 7 . 1972 , blz . 39 .  ( 3 ) PB nr . L 155 van 12 . 7 . 1971 , blz . 13 .  ( 4 ) PB nr . L 279 van 20 . 12 . 1971 , blz . 7 .  ( 5 ) PB nr . L 123 van 29 . 5 . 1972 , blz . 6 .  BIJLAGE I  1 . BEPALING VAN VOCHT IN DIERLIJKE EN PLANTAARDIGE VETTEN EN OLIEN  1 . Doel en toepasbaarheid  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan vocht , water en andere vluchtige stoffen in dierlijke en plantaardige vetten en oliën .  2 . Principe  Het monster wordt bij 103 * C gedroogd , totdat geen gewichtsverlies meer optreedt . Het gewichtsverlies wordt door weging bepaald .  3 . Apparatuur  3.1 . Schaal met vlakke bodem , van corrosiebestendig materiaal , doorsnede 8 à 9 cm , hoogte ca . 3 cm .  3.2 . Kwikthermometer met een versterkt reservoir en een expansieruimte , gecalibreerd van ongeveer 80 * C tot tenminste 110 * C , lengte ca . 10 cm .  3.3 . Zandbad of een electrische verwarmingsplaat .  3.4 . Exsiccator met een effectief droogmiddel .  3.5 . Analytische balans .  4 . Uitvoering  Breng ongeveer 20 g van het gehomogeniseerde monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , in de droge schaal  ( 3.1 ) , getarreerd met de thermometer ( 3.2 ) . Verhit op het zandbad of op de verwarmingsplaat ( 3.3 ) onder voortdurend roeren met de thermometer zodanig , dat na ongeveer 7 min . een temperatuur van 90 * C bereikt wordt .  Verminder de toevoer van warmte overeenkomstig de frekwentie waarmee gasbellen van de bodem van de schaal opstijgen . De temperatuur mag niet hoger komen dan 105 * C . Roer onder voortdurend schrapen over de bodem van de schaal tot de belvorming ophoudt .  Herhaal , om zeker te zijn dat al het vocht uitgedreven wordt , meerdere keren de verwarming tot 103 * C min of meer 2 * C en laat tussen twee opeenvolgende verhittingen afkoelen tot 93 * C . Laat vervolgens in de exsiccator afkoelen tot kamertemperatuur en weeg . Herhaal deze procedure totdat het gewichtsverlies tussen twee opeenvolgende wegingen niet meer bedraagt dan 2 mg .  N.B . Een gewichtsvermeerdering van het monster na herhaalde verwarming duidt op oxidatie van het vet . In dit geval maakt men bij de berekening gebruik van het resultaat van de weging die vlak voor de gewichtsvermeerdering gedaan werd .  5 . Berekening van de resultaten  Bereken het gehalte aan vocht in percenten van het monster uit de formule :   ( M1 - M2 ) * 100/M0  waarin :  M0 = gewicht van het monster ( in g )  M1 = gewicht van de schaal met inhoud voor verhitting ( in g )  M2 = gewicht van de schaal met inhoud na verhitting ( in g )  Resultaten beneden 0,05 % moeten aangegeven worden met " minder dan 0,05 % " .  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan 0,05 % absoluut .  2 . BEPALING VAN MAGNESIUM  door atoomabsorptiespektrofotometrie  1 . Doel en toepasbaarheid  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan magnesium in veevoeders . Het is bijzonder geschikt voor de bepaling van magnesiumgehalten van minder dan 5 % .  2 . Principe  Het monster wordt verast en de as behandeld met zoutzuur . Indien het monster geen organische bestanddelen bevat , wordt het direct met zoutzuur behandeld . De oplossing wordt verdund en het magnesiumgehalte wordt bepaald door atoomabsorptiespektrofotometrie bij 285,2 nm , aan de hand van ijkoplossingen .  3 . Reagentie  3.1 . Zoutzuur p.a . , d = 1,16  3.2 . Zoutzuur p.a . , d = 1,19  3.3 . Magnesium of -draad of magnesiumsulfaat  ( Mg SO4 * 7H2O ) , p.a . onder vacuum gedroogd bij kamertemperatuur  3.4 . Strontiumzoutoplossing ( chloride of nitraat ) met 25 g strontium per 1 ( = 76,08 g SrCl2.6H2O p.a./1 of 60,38 g Sr ( NO3)2 p.a./1 . ) .  3.5 . Magnesiumstandaardoplossing : weeg af 1 g magnesium ( 3.3 ) tot op 1 mg nauwkeurig , nadat tevoren zorgvuldig het oxidelaagje is verwijderd , of een overeenkomstige hoeveelheid magnesiumsulfaat  ( 3.3 ) en breng dit in een maatkolf van 1 000 ml . Voeg toe 80 ml zoutzuur ( 3.1 ) , los het magnesium op en vul aan met water tot 1 000 ml . 1 ml van de verkregen oplossing bevat 1,000 mg magnesium .  4 . Apparatuur  4.1 . Verassingsschalen van platina , kwarts of porselein  4.2 . Elektrische moffeloven met thermostaat  4.3 . Atoomabsorptiespektrofotometer  5 . Uitvoering  5.1 . Bereiding van de analyseoplossing  5.1.1 . Veevoeders die uitsluitend uit minerale bestanddelen bestaan  Breng 5 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , in een maatkolf van 500 ml met 250 à 300 ml water . Voeg dan toe 40 ml zoutzuur ( 3.1 ) , breng aan de kook en laat gedurende ongeveer 30 min . zachtjes koken . Koel af , vul aan met water tot 500 ml , meng en filtreer over een droog vouwfilter in een droog bekerglas . Werp het eerste deel ( ongeveer 30 ml ) van het filtraat weg .  Bij aanwezigheid van kiezelzuur wordt 5 g van het monster met een voldoende hoeveelheid zoutzuur ( 3.2 )  ( 15 - 30 ml ) op een waterbad tot droog ingedampt . Handel verder als beschreven onder 5.1.2 .  5.1.2 . Veevoeders die voornamelijk uit minerale bestanddelen bestaan  Breng 5 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , in een verassingsschaal en veras in de moffeloven bij 550 * C , totdat as zonder kooldeeltjes wordt verkregen . Voor de scheiding van kiezelzuur wordt aan de as een voldoende hoeveelheid zoutzuur  ( 3.2 ) ( 15 - 30 ml ) toegevoegd en op het waterbad tot droog ingedampt . Droog vervolgens gedurende een uur in een droogstoof bij 105 * C . Het residu wordt in 10 ml zoutzuur ( 3.1 ) opgenomen en met warm water in een maatkolf van 500 ml overgespoeld . Kook gedurende korte tijd , na afkoelen wordt met water aangevuld , geschud en door een droog vouwfilter in een droog bekerglas gefiltreerd . De eerste 30 ml van het filtraat wordt verwijderd .  5.1.3 . Veevoeders die voornamelijk uit organische bestanddelen bestaan  Breng 5 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , in een verassingsschaal en veras in de moffeloven bij 550 * C , totdat as zonder kooldeeltjes wordt verkregen . Voeg toe 5 ml zoutzuur ( 3.2 ) , damp droog op een waterbad en laat vervolgens gedurende 1 h drogen bij 105 * C in een droogstoof om het kiezelzuur onoplosbaar te maken . Neem het residu hierna op in 5 ml zoutzuur ( 3.1 ) en breng met behulp van heet water over in een maatkolf van 250 ml . Kook even op en vul na afkoelen aan tot 250 ml met water . Meng en filtreer over een droog vouwfilter in een droog bekerglas . Werp het eerste deel ( ongeveer 30 ml ) van het filtraat weg .  5.2 . Meting van de atoomabsorptie  Bereid door verdunnen met water uit de magnesiumstandaardoplossing ( 3.5 ) tenminste 5 ijkoplossingen met toenemende concentraties . De concentraties van deze oplossingen zijn afhankelijk van het optimale meetbereik van de atoomabsorptiespektrofotometer . Voeg aan iedere ijkoplossing 10 ml strontiumzoutoplossing ( 3.4 ) toe en vul daarna met water aan tot 100 ml .  Verdun met water een aliquot deel van het onder 5.1.1 , 5.1.2 of 5.1.3 verkregen filtraat , zodat een magnesiumconcentratie bereikt wordt , die binnen het concentratiegebied van de ijkoplossingen ligt . De zoutzuur concentratie van deze oplossing mag niet hoger zijn dan 0,4 N . Voeg 10 ml van het strontiumzoutoplossing ( 3.4 ) toe en vul daarna met water aan tot 100 ml .  Meet de atoomabsorptie van de ijkoplossingen en van de analyseoplossing bij een golflengte van 285,2 nm .  6 . Berekening van de resultaten  Bereken het gehalte aan magnesium met behulp van de ijkoplossingen . Druk het resultaat uit in percenten van het monster .  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan 5 % relatief .  3 . BEPALING VAN RUWE CELSTOF  1 . Doel en toepasbaarheid  Het voorschrift beschrijft de methode voor de bepaling van het gehalte aan in zuur en loog onoplosbare , vetvrije organische bestanddelen in veevoeders , conventioneel aangeduid als ruwe celstof .  2 . Principe  Het eventueel ontvette monster wordt achtereenvolgens behandeld met een kokende oplossing van zwavelzuur en een kookende oplossing van kaliumhydroxide van vastgestelde sterktes . Het residu wordt over asbest gefiltreerd , uitgewassen , gedroogd , gewogen en bij 900 * C verast . Het gewichtsverlies als gevolg van de verassing komt overeen met de hoeveelheid ruwe celstof in het afgewogen analysemateriaal .  3 . Reagentia  3.1 . Zwavelzuur 0,26 N .  3.2 . Asbest , als volgt behandeld :  Meng het asbest voor Gooch-kroezen met ongeveer zijn 5-voudig gewicht aan verdund zoutzuur  ( 1 volume-deel zoutzuur , d = 1,19 + 3 volumedelen water ) . Kook het mengsel gedurende ongeveer 45 min . , laat afkoelen en filtreer over een Buechnertrechter . Was het residu met water , totdat het laatste waswater neutraal reageert en was na met aceton ( 3.6 ) . Droog het asbest in de droogstoof en gloei het vervolgens gedurende 2 h bij 900 * C . Bewaar het asbest na afkoelen in een goed gesloten fles . Het aldus behandelde asbest kan meerdere keren gebruikt worden . Het moet voldoen aan de eisen die onder 5.1 bij de blancoproef genoemd worden .  3.3 . Antischuimemulsie ( bv . siliconen )  3.4 . Kaliumhydroxideoplossing 0,23 N  3.5 . Zoutzuur 0,5 N  3.6 . Aceton , zuiver  3.7 . Diethylether , zuiver  4 . Apparatuur  4.1 . Bekerglazen van tenminste 600 ml , met een merkstreep bij 200 ml .  4.2 . Porseleinen schijven , doorsnede ca . 80 mm , dikte ca . 4 mm , voorzien van ongeveer 32 gaten met een doorsnede van ca . 4 mm .  4.3 . Afzuigkolven van ongeveer 2 l , met een merkstreep bij 800 ml en voorzien van een doorboorde rubberen stop en een glazen trechter met een doorsnede van 120 mm .  4.4 . Filterplaatjes , doorsnede ca . 40 mm , dikte ca . 4 mm , met een conische rand , passend in de trechter ( 4.3 ) , voorzien van ongeveer 16 gaten met een doorsnede van ca . 4 mm en overtrokken met een metalen gaas met een maaswijdte van ca . 1 mm . Filterplaatjes en gaas dienen bestendig te zijn tegen de inwerking van zuur en loog .  4.5 . Verassingsschalen van platina of kwarts .  4.6 . Elektrische moffeloven met thermostaat .  4.7 . Exsiccator .  4.8 . Asbestfilter : Suspendeer 2,0 g behandeld asbest ( 3.2 ) om 100 ml water en zuig af over een filterplaat , die bedekt is met een metalen gaas en die zich in de trechter van een afzuigkolf ( 4.3 ) bevindt . Filtreer het filtraat nogmaals over hetzelfde filter . Werp het laatste filtraat weg .  5 . Uitvoering  Weeg af 3 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig en breng het samen met 2 g behandeld asbest ( 3.2 ) in een bekerglas ( 4.1 ) . Voeg toe 200 ml zwavelzuur ( 3.1 ) en enkele druppels antischuimemulsie ( 3.3 ) . Breng het geheel snel aan de kook en laat het gedurende precies 30 min . koken . Dek om het volume constant te houden , het bekerglas af met een koelsysteem bv . met een rondbodemkolf van 500 ml , waardoor koelwater geleid wordt . Onderbreek het koken door toevoegen van ca . 50 ml koud water en zuig onmiddellijk af over een asbestfilter , dat tevoren bereid is , zoals beschreven onder 4.8 .  Was het residu 5 maal met telkens ongeveer 100 ml heet water , zodat het eindvolume van het filtraat ongeveer 800 ml bedraagt . Breng vervolgens het residu kwantitatief terug in het bekerglas ( 4.1 ) , waarin tevoren een porseleinen schijf ( 4.2 ) is gebracht om koolvertraging te voorkomen . Voeg toe 200 ml kaliumhydroxideoplossing ( 3.4 ) , breng snel aan de kook en laat gedurende precies 30 min . koken . Voeg onmiddellijk hierna toe ca . 50 ml koud water en zuig af over een nieuw asbestfilter dat tevoren bereid is zoals beschreven onder 4.8 . Was het residu eerst met heet water , totdat het laatste waswater neutraal reageert ( controleer met lakmoespapier ) en vervolgens 3 maal met aceton  ( 3.6 ) ( totaal ongeveer 100 ml aceton ) .  Breng het residu kwantitatief over in een verassingsschaal ( 4.5 ) , spreid het indien nodig uit en droog bij 130 * C tot constant gewicht .  Laat afkoelen in de exsiccator en weeg snel . Gloei daarna de schaal met de inhoud in de moffeloven ( 4.6 ) gedurende 30 min . bij 900 * C . Laat afkoelen in de exsiccator en weeg snel .  Verricht op gelijke wijze een blancobepaling met het behandelde asbest ( 3.2 ) , doch zonder analysemateriaal . Het gewichtsverlies na het gloeien mag bij gebruik van 6 g asbest niet groter zijn dan 10 mg .  6 . Berekening van de resultaten  Bereken het gehalte aan ruwe celstof in percenten van het monster uit de formule :   ( a - b ) * 100/3  waarin :  a = gloeiverlies bij de proef  b = gloeiverlies bij de blancoproef  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  0,3 % absoluut bij gehalten aan ruwe celstof van minder dan 10 %  3 % relatief bij gehalten aan ruwe celstof van 10 % of meer .  7 . Opmerkingen  7.1 . Veevoeders met een vetgehalte van meer dan 10 % moeten voor de analyse met behulp van diethylether ontvet worden . Breng hiertoe 3 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , op een asbestfilter  ( 4.8 ) . Voeg 3 maal ongeveer 50 ml diethylether ( 3.7 ) toe en zuig de ether telkens voorzichtig af . Breng het ontvette monster en het asbest kwantitatief over in een bekerglas ( 4.1 ) en voer de analyse uit zoals beschreven onder 5 .  7.2 . Veevoeders , die niet direct extraheerbare vetten bevatten moeten ontvet worden zoals beschreven onder 7.1 en na het wassen van het residu van de zure hydrolyse opnieuw ontvet worden . Was hiertoe het residu van de zure hydrolyse 3 maal met aceton ( 3.6 ) ( totaal 100 ml ) en vervolgens 3 maal met 50 ml diethylether ( 3.7 ) . Breng het residu kwantitatief over in een bekerglas ( 4.1 ) en voer de analyse verder uit zoals beschreven onder 5 2e alinea  ( behandeling met kaliumhydroxideoplossing ) .  7.3 . Veevoeders met een hoog gehalte aan calcium  ( meer dan 2 % Ca ) worden als volgt behandeld . Breng 3 g van het monster , tot op 1 mg nauwkeurig gewogen , in een bekerglas ( 4.1 ) met 100 ml koud 0,5 N zoutzuur ( 3.5 ) en laat gedurende 5 min . staan . Filtreer meteen en was uit met koud water . Maak hierbij gebruik van het asbest , dat oorspronkelijk bestemd was als filtreerhulpmiddel bij de behandeling met zwavelzuur . Wanneer zich moeilijkheden voordoen bij het filtreren , verdun dan de suspensie met aceton . Handel verder als beschreven onder 5 .  BIJLAGE II  1 . BEPALING VAN RETINOL ( VITAMINE A )  1 . Doel en toepassingsgebied  Met behulp van deze methode is het mogelijk retinol  ( vitamine A ) te bepalen in veevoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens voor de bepaling ligt bij 10 000 IE/kg bij pigmentrijke veevoeders en 4 000 IE/kg bij alle andere veevoeders ( 1 ) . Al naar gelang van het veronderstelde gehalte aan retinol worden de produkten verdeeld in twee groepen .  Groep A : gehalten van minder dan 200 000 IE/kg ,  Groep B : gehalten gelijk aan of hoger dan 200 000 IE/kg .  2 . Principe  Het monster wordt in een oplossing van kaliumhydroxyde onder toevoeging van ethanol , in aanwezigheid van een antioxydant of onder stikstofatmosfeer warm gehydroliseerd . Het mengsel wordt geëxtraheerd met 1,2-dichloorethaan , het extract wordt tot droog ingedampt en opgenomen in petroleumether . De aldus verkregen oplossing wordt gechromatografeerd aan een kolom van aluminiumoxide ( voor de produkten van groep B is de chromatografie slechts in bepaalde gevallen vereist ) . Het retinol wordt in produkten die vallen onder groep A ( na ontwikkelen van een gekleurd complex volgens de Carr-Price reactie ) fotometrisch bepaald bij 610 nm , in producten van groep B spectrofotometrisch bij 325 nm .  3 . Reagentia  a ) voor de analyse van de produkten van groepen A en B  3.1 . Ethanol 96 % ( v/v )  3.2 . natriumascorbaatoplossing 10 % ( g/v ) p.a . , of  3.3 . gezuiverde stikstof  3.4 . kaliumhydroxide-oplossing 50 % ( g/v ) p.a .  3.5 . kaliumhydroxide-oplossing 1 N  3.6 . kaliumhydroxide-oplossing 0,5 N  3.7 . 1,2-dichloorethaan p.a .  3.8 . petroleumether , kookpunt 30 - 35 * C . Zuiver indien nodig de petroleumether op de volgende wijze : schud 1 000 ml petroleumether zoveel maal met porties van 20 ml geconcentreerd zwavelzuur tot het zuur kleurloos blijft . Verwijder het zuur en was achtereenvolgens de petroleumether eenmaal met 500 ml water , tweemaal met 250 ml natriumhydroxide-oplossing 10 % en driemaal met 500 ml water . Verwijder de waterlaag , droog de petroleumether gedurende een uur op actieve kool en watervrij natriumsulfaat , filtreer en destilleer ;  3.9 . aluminiumoxide , gestandaardiseerd volgens Brockmann : verhit gedurende 8 uur op 750 * C , koel af in een exsiccator en bewaar in een bruine fles met ingeslepen stop . voor het gebruik bij de chromatografie wordt als volgt bevochtigd : meng in een fles van bruin glas 10 g aluminiumoxide met 0,7 ml water , sluit de fles hermetisch , verwarm gedurende 5 min . onder krachtig schudden in een kokend waterbad , koel daarna af onder schudden . De activiteit van het bereide aluminiumoxide wordt gecontroleerd door analyse volgens 5.3 en 5.4 aan de hand van een bekende hoeveelheid retinolstandaard  ( 3.17 ) ;  3.10 . basisch aluminiumoxide , activiteitsgraad I ;  3.11 . diethylether , zuiver . Verwijder peroxiden en sporen water door chromatografie aan een kolom van basisch aluminiumoxide ( 3.10 ) ( 25 g aluminiumoxide voor circa 250 ml diethylether ) ;  3.12 . oplossingen van diethylether ( 3.11 ) 4 , 8 , 12 , 16 en 20 % ( v/v ) in petroleumether  ( 3.8 ) ;  3.13 . natriumsulfide-oplossing 0,5 M in glycerine 70 % ( v/v ) bereid op basis van natriumsulfide p.a .  b ) alleen voor de analyse van de produkten van groep A  3.14 . benzeen p.a . , kristalliseerbaar ;  3.15 . chloroform p.a . Verwijder ethanol , fosgeen en sporen water door chromatograferen aan een kolom van basisch aluminiumoxide ( 3.10 ) ( 50 g aluminiumoxide voor circa 200 ml chloroform ; het verdient aanbeveling de eerste 50 ml eluaat nogmaals over dezelfde kolom te reinigen ) ;  3.16 . reagens volgens Carr-Price : schud ongeveer 25 g antimoniumtrichloride p.a . ( te bewaren in exsiccator ) met 100 ml chloroform ( 3.15 ) totdat de oplossing verzadigd is . Een geringe neerslag van antimoniumtrichloride is niet hinderlijk . Voeg toe 2 ml azijnzuuranhydride p.a . Bewaar in een bruine fles met ingeslepen stop in de ijskast . Het reagens is gedurende meerdere weken houdbaar ;  3.17 . Retinol-standaard , spectrofotometrisch bepaald .  c ) alleen voor de analyse van de produkten van groep B  3.18 . Isopropanol , voor chromatografie .  4 . Apparatuur  4.1 . Waterbad  4.2 . Vacuumrotatieverdamper met ronde kolven van verschillende inhoud  4.3 . Chromatografiebuizen van glas ( lengte 300 mm , binnendoorsnede circa 13 mm )  4.4 . Spectrofotometer met cuvetten van 10 mm optische weglengte ( van kwarts van de metingen in het UV bereik )  4.5 . UV-lamp , 365 mm .  5 . Uitvoering  N.B . Alle werkzaamheden dienen te worden verricht in diffus daglicht , eventueel in apparatuur van bruin glas .  5.1 . Af te wegen hoeveelheid monster  Weeg , afhankelijk van het te verwachten gehalte aan vitamine A , van het fijngemaakte monster een hoeveelheid af als volgt :  0,1 tot 1,0 g voor concentraten ( gehalten boven 20 000 IE/g ) ;  3,0 tot 5,0 g voor voormengsels ( gehalten tussen 400 en 20 000 IE/g ) ;  10 tot 20 g voor minerale mengsels ;  30 g voor de producten van groep A .  Breng de afgewogen hoeveelheid direct over in een kolf met ingeslepen stop .  5.2 . Hydrolyse en extractie ( 2 )  Voeg achtereenvolgens toe 40 ml ethanol ( 3.1 ) , 2 ml natriumascorbaat-oplossing ( 3.2 ) ( 2 ) en 10 ml kaliumhydroxide-oplossing ( 3.4 ) en 2 ml natriumsulfide-oplossing ( 3.13 ) . Verwarm gedurende 30 min . bij 70 - 80 * C onder terugvloeikoeling en koel vervolgens in stromend water . Voeg toe 50 ml ethanol  ( 3.1 ) en pipetteer hierbij 100 ml 1,2-dichloorethaan  ( 3.7 ) . Schud krachtig en decanteer de bovenstaande vloeistof in een scheitrechter . Voeg toe 150 ml kaliumhydroxide-oplossing ( 3.5 ) , schud gedurende 10 sec . Laat na scheiding der lagen de dichloorethaanfase ( onderlaag ) in een scheitrechter af , voeg 40 ml kaliumhydroxide-oplossing ( 3.6 ) toe , schud gedurende 10 sec . en wacht tot de vloeistoffasen zich gescheiden hebben . Laat de dichloorethaanfase in een scheitrechter af en was 6 tot 8 maal met steeds 40 ml water tot alkali-vrij  ( tegen fenolftaleïen ) . Zonder de dichloorethaanfase af en verwijder er de laatste sporen water uit met strookjes filtreerpapier . Damp een aliquot deel van de dichloorethaan-oplossing onder vacuum op een waterbad van 40 * C in tot droog . Neem het residu snel op in 5 ml petroleumether ( 3.8 ) .  Voor de produkten van groep A , chromatografeer als aangegeven onder 5.3.1 .  Voor de produkten van groep B , breng de oplossing over in een maatkolf van 50 ml , vul aan met petroleumether ( 3.8 ) homogeniseer en meet de extinctie volgens 5.4.2 .  5.3 . Chromatografie  5.3.1 . Produkten van groep A  Vul een chromatografiebuis ( 4.3 ) tot een hoogte van 200 mm met aluminiumoxide ( 3.9 ) dat vooraf is doordrenkt met petroleumether ( 3.8 ) . Breng de volgens 5.2 verkregen oplossing in de buis en voeg onmiddellijk 20 ml petroleumether ( 3.8 ) toe . Elueer achtereenvolgens met porties van 10 ml van de oplossingen 4 , 8 , 12 , 16 en 20 % diethylether ( 3.12 ) in petroleumether . Regel de druppelsnelheid tot 2 à 3 druppels per sec . door zwak vacuum of overdruk toe te passen .  Bij de chromatografie wordt de caroteenfractie ( 4 ) het eerst geëlueerd . De retinolfractie wordt in het algemeen geëlueerd door de 20 % diethylether-oplossing in petroleumether ( 3.12 ) . De elutie wordt in UV-licht gecontroleerd ( korte belichting van de kolom met behulp van een kwiklamp ) . De fluorescerende band van de retinol is duidelijk gescheiden van de daaropvolgende geelgekleurde xantofylbanden . Vang de fractie van het eluaat die de retinol bevat op in een erlenmeyer .  5.3.2 . Produkten van de groep B  De chromatografie moet alleen worden uitgevoerd in het geval dat de resultaten van de metingen van de extinctie volgens 5.4.2 niet beantwoorden aan het gestelde onder 5.4.2 .  Indien het nodig blijkt te chromatograferen wordt een aliquot deel van de onder 5.2 verkregen petroleumetheroplossing , dat ca . 500 IE retinol bevat op de chromatografiekolom gebracht . Het chromatograferen gebeurt vervolgens als beschreven onder 5.3.1 .  5.4 . Meting van de extinctie  5.4.1 . Produkten van groep A  Damp het onder 5.3.1 verkregen retinol-eluaat in tot droog onder vacuum . Neem het residu op in 2 ml benzeen ( 3.14 ) . Pipetteer van deze oplossing 0,3 ml en voeg 3 ml van het reagens volgens Carr-Price  ( 3.16 ) toe . De kleur slaat om naar blauw . Meet de extinctie van de vloeistof precies 30 sec . na het begin van de reactie met behulp van de spectrofotometer bij 610 nm . Het gehalte aan retinol wordt berekend aan de hand van een ijkkurve die wordt opgesteld door benzeenoplossingen met toenemende concentraties van de retinol-standaard te behandelen met het reagens volgens Carr-Price ( 2 tot 16 IE retinol-standaard ( 3.17 ) per 0,3 ml benzeen  ( 3.14 ) + 3 ml reagens volgens Carr-Price ( 3.16 ) ) . De ijkkurve moet regelmatig en met korte tussenpozen worden gecontroleerd met behulp van de standaard en van een vers bereide oplossing van het reagens volgens Carr-Price .  5.4.2 . Produkten van groep B  Pipetteer een aliquot deel van de oplossing in petroleumether , verkregen volgens 5.2 dat ongeveer 200 IE retinol bevat . Damp in tot droog onder vacuum en neem het residu op in 25 ml isopropanol ( 3.18 ) . Meet met behulp van de spectrofotometer de extinctie bij 325 , 310 en 334 nm . Het gehalte aan retinol van de oplossing wordt berekend als volgt :  E325 * 18,30 = IE retinol/ml  De verhouding van de extincties  E310 : E325 en E334 : E325  moet echter bij benadering 6 : 7 = 0,857 zijn .  Indien een van deze verhoudingen aanmerkelijk afwijkt van deze waarde ( < 0,830 of > 0,880 ) dan moet de meting van de extincties worden voorafgegaan door een chromatografie volgens de onder 5.3.2 aangegeven werkwijze . Indien uit de meting van de extincties na chromatograferen blijkt dat de bovengenoemde verhoudingen nog steeds aanmerkelijk afwijken van de waarde 0,857 ( < 0,830 of > 0,880 ) dan moet de bepaling worden uitgevoerd volgens de werkwijze die is aangegeven voor de produkten van groep A .  6 . Berekening van de resultaten  Het gehalte aan retinol van het monster wordt berekend op grond van de hoeveelheid afgewogen materiaal en an de verdunningen die in de loop van de analyse zijn uitgevoerd . Het resultaat wordt uitgedrukt in IE retinol per kg .  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud aan hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :   - 20 % relatief voor gehalten aan retinol beneden 75 000 IE/kg ,   - 15 000 IE absoluut voor gehalten tussen 75 000 en 150 000 IE/kg ,   - 10 % relatief voor gehalten tussen 150 000 en 250 000 IE/kg ,   - 25 000 IE absoluut voor gehalten tussen 250 000 en 500 000 IE/kg ,   - 5 % relatief voor gehalten boven 500 000 IE/kg .  2 . BEPALING VAN THIAMINE ( ANEURINE , VITAMINE B1 )  1 . Doel en toepassingsgebied  Met behulp van deze methode is het mogelijk thiamine  ( aneurine , vitamine B1 ) te bepalen in veevoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens van de bepaling ligt bij 5 dpm .  2 . Principe  Het monster wordt behandeld met warm verdund zwavelzuur en vervolgens langs enzymatische weg gehydroliseerd . De verkregen oplossing wordt in alkalisch milieu geoxideerd . Het gevormde thiochroom wordt met isobutanol geextraheerd en fluorimetrisch bepaald .  3 . Reagentia  3.1 . Thiamine-standaardoplossing 100 mg/ml : Los op 112,3 zuiver thiaminehydrochloride die van tevoren onder vacuum tot constant gewicht gedroogd is , in 1 000 ml zwavelzuur oplossing 0,2 N ( 3.2 ) . Deze oplossing kan , mits koel en onder uitsluiting van licht , gedurende een maand bewaard worden .  3.2 . Zwavelzuuroplossing 0,2 N  3.3 . Natriummetabisulfiet , Na2S2O5 , zuiver  3.4 . Kaliumhexacyanoferraat ( III ) oplossing 20 % ( g/v ) p.a .  3.5 . Kaliumhydroxyde-oplossing 25 % ( g/v ) p.a .  3.6 . Oxidatie-mengsel : meng 2 ml kaliumhexacyanoferraat  ( III ) oplossing ( 3.4 ) met 48 ml kaliumhydroxide-oplossing ( 3.5 ) . Dit mengsel is niet langer dan 4 uur bruikbaar .  3.7 . Isobutanol p.a .  3.8 . Natriumacetaatoplossing 2,5 N  3.9 . Multi-enzymepreparaat dat protease , fosfatase en amylase bevat ( bijvoorbeeld Clarase )  3.10 . Ethanol 96 % ( v/v ) .  4 . Apparatuur  4.1 . Waterbad  4.2 . Centrifuge ( 3 500 omw/min ) met buizen van 30 tot 50 ml met ingeslepen stoppen .  4.3 . Fluorimeter .  5 . Uitvoering  5.1 . Enzymatische hydrolise  Breng in twee maatkolven A en B van 250 ml gelijke hoeveelheden van het fijn gemaakte monster , die ongeveer 100 mg thiamine bevatten . Voeg toe in beide kolven 125 ml zwavelzuur ( 3.2 ) . Pipetteer alleen in kolf A , 1 ml van de standaardoplossing ( interne standaard ) .  Schud de kolven krachtig . Verwarm gedurende 15 min . in een kokend waterbad , schud nu en dan . Laat tot ca 45 * C afkoelen . Voeg dan toe in elke kolf 20 ml natriumacetaatoplossing ( 3.8 ) en 0,5 g multi-enzymepreparaat ( 3.9 ) . Laat 20 min . bij kamertemperatuur staan . Voeg toe 20 ml natriumacetaatoplossing ( 3.8 ) , vul aan met water , homogeniseer en filtreer . Vang de filtraten A en B op nadat de eerste 15 ml verwijderd zijn . Bereid hierna de volgende oplossingen .  5.1.1 . Blanco-oplossing T  Pipetteer 5 ml van filtraat A in een centrifugebuis  ( 4.2 ) . Voeg toe ongeveer 10 mg natriumbisulfiet  ( 3.3 ) . Plaats daarna het buisje gedurende 15 min . in een kokend waterbad . Koel daarna af tot kamertemperatuur .  5.1.2 . Oplossingen A ( interne standaard ) en B  ( monster )  Pipetteer 5 ml van filtraat A in een centrifugebuis  ( 4.2 ) en 5 ml van filtraat B in een andere centrifugebuis ( 4.2 ) .  5.2 . Oxidatie  Voeg toe aan ieder van de oplossingen T , A en B 5 ml van het oxidatiemengsel ( 3.6 ) en na één min 10 ml isobutanol ( 3.7 ) . Sluit de buizen af en schud krachtig gedurende 5 sec Laat gedurende een min . staan en centrifugeer om de lagen te scheiden . Pipetteer vervolgens uit iedere centrifugebuis 5 ml van de bovenstaande isobutanolfase in een kolfje van 25 ml , vul aan met ethanol ( 3.10 ) en homogeniseer ( extrakten , T , A en B ) .  5.3 . Meting van de intensiteit van de fluorescentie  Voer de metingen uit bij de golflengte waarbij de fluorimeter de grootste uitslag geeft voor thiochroom . Bestraal bij ongeveer 365 nm . Meet nadat het instrument met behulp van het extract TC op nul ingesteld is , de intensiteit van de fluorescentie van de extracten A en B .  6 . Berekening van de resultaten  Het gehalte aan thiamine van het monster in mg/kg wordt berekend met behulp van de volgende formule :  d * b / ( a - b ) c  waarin :  a = intensiteit van de fluorescentie van het extract A ( interne standaard )  b = intensiteit van de fluorescentie van het extract B ( monster )  c = afgewogen hoeveelheid van het monster in g  d = hoeveelheid thiamine in mg toegevoegd aan het monster ( interne standaard )  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  10 % relatief voor gehalten van minder dan 500 dpm en5 % relatief voor gehalten van 500 dpm en hoger .  3 . BEPALING VAN ASCORBINEZUUR EN DESHYDROASCORBINEZUUR  ( VITAMINE C )  1 . Doel en toepasbaarheid  Met behulp van deze methode is het mogelijk het totaal aan ascorbinezuur en dehydroascorbinezuur ( vitamine C ) te bepalen in veevoeders , concentraten en voormengsels . De ondergrens van de bepaling ligt bij 5 dpm . Al naar gelang van het vermoedelijke gehalte aan vitamine C worden de produkten onderverdeeld in twee groepen :  Groep A : gehalten van lager dan 10 g/kg ,  Groep B : gehalten gelijk aan of hoger dan 10 g/kg .  2 . Principe  Het monster wordt gesuspendeerd in een verdunde metafosforzuuroplossing en geëxtraheerd met chloroform . De waterfase wordt behandeld met 2,6-dichloorfenolindofenoloplossing om ascorbinezuur om te zetten in dehydroascorbinezuur , daarna wordt 2,4-dinitrofenylhydrazine-oplossing toegevoegd . Het hydrazon dat hierbij ontstaat wordt geëxtraheerd met een mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton . De oplossing wordt gechromatografeerd op een silicagelkolom , het eluaat wordt drooggedampt en het residu opgelost in verdund zwavelzuur . De extinctie van de oplossing wordt fotometrisch bepaald bij 509 nm .  Bij produkten van de groep A wordt het eluaat van de kolomchromatografie - ten einde het hydrazon te isoleren - aan een dunnelaagchromatografie onderworpen .  3 . Reagentia  3.1 . L-Ascorbinezuur-standaardoplossing 0,05 % :  Los 50 mg L-Ascorbinezuur p.a . op in ca 20 ml metafosforzuuroplossing ( 3.2 ) , vul aan tot 100 ml . Bereid deze oplossing onmiddellijk voor gebruik .  3.2 . Metafosforzuuroplossing 10 % ( g/v ) :  Maak 200 g metafosforzuur fijn in een mortier , los op in water en vul aan tot 2 000 ml .  Bewaar deze oplossing bij een temperatuur van 4 * C . Zij is een week bruikbaar .  3.3 . Chloroform p.a .  3.4 . 2,6-Dichloorfenolindofenoloplossing 0,5 %  ( g/v ) . Ga uit van het p.a . reagens en bereid direct voor het gebruik .  3.5 . Filtreerhulpmiddel ( S . en S nr . 121 of gelijkwaardig )  3.6 . 2,4-Dinitrofenylhydrazine-oplossing 2 %  ( g/v ) : los op 2 g 2,4-dinitrofenylhydrazine in 100 ml zwavelzuuroplossing ( vul 25 ml zwavelzuur p.a .  ( d : 1,84 ) met water aan tot 100 ml ) . Deze oplossing is , mits koel bewaard , een week bruikbaar .  3.7 . Stikstof of  3.8 . Kooldioxide  3.9 . Mengsel van ethylacetaat p.a./ijsazijn/aceton p.a . : 96:2:2 ( v/v/v )  3.10 . Mengsel van dichloormethaan p.a./ijsazijn : 97:3 ( v/v )  3.11 . Silicagel , deeltjesgrootte : 0,05 tot 0,2 mm  3.12 . Silicagel H , volgens Stahl , voor dunnelaagchromatografie  3.13 . Verdund zwavelzuur : Breng 105 ml in een maatkolf van 200 ml , vul aan met zwavelzuur p.a .  ( d : 1,84 )  3.14 . Loopvloeistof voor de dunnelaagchromatografie :  Meng 75 ml diethylether p.a . met 25 ml ethylacetaat p.a . 4,0 ml ijsazijn 96 % p.a . ( g/v ) . Bereid dit loopmiddel opnieuw na twee of driemalig gebruik .  4 . Apparatuur  4.1 . Waterbad , met ultrathermostaat , ingesteld op 20 * C .  4.2 . Centrifuge ( 3 500 omw/min ) , met buizen van 40 à 50 ml die voorzien zijn van ingeslepen stoppen .  4.3 . Vacuum rotatieverdamper , met bijbehorende kolven van 250 ml .  4.4 . Glazen chromatografiebuizen ( lengte : 100 mm , binnendiameter : 20 mm ) , voorzien van plaat van gesinterd glas ( bijv . Allihn-buizen ) .  4.5 . Spectrofotometer of filterfotometer met kuvetten van 10 mm optimale weglengte .  4.6 . Apparatuur voor dunnelaagchromatografie , waaronder silicagelplaten met laagdikte van het silicagel H ( 3.12 ) van 0,5 à 0,6 mm ( fabriekmatig gemaakte platen zijn geschikt ) . De platen worden 2,5 à 3 uur bij 120 à 130 * C in de droogstof gedroogd en na afkoelen ten minste 24 uur voor het gebruik in een exsiccator bewaard .  4.7 . Droogstoof , ingesteld op 120 à 130 * C .  5 . Uitvoering  5.1 . Extractie  Breng in twee maatkolven A en B van 250 ml met ingeslepen stoppen gelijke hoeveelheden van het fijngemaakte monster die circa 200 mg vitamine C bevatten . Voeg toe aan kolf A 0,4 ml van de standaardoplossing  ( 3.1 ) en meng door licht te schudden ( interne standaard ) . Voeg toe aan beide kolven 30 ml chloroform ( 3.3 ) en 25 ml van de metafosforzuuroplossing  ( 3.2 ) van 4 * C . Schud een korte tijd en laat de kolven gedurende 10 à 15 min . staan . Voeg aan beide kolven 25 ml water toe en schud , na afsluiten , vervolgens gedurende 10 sec . Laat vervolgens 10 à 15 min . staan in het waterbad ( 4.1 ) . Centrifugeer ten einde de waterige fase van de chloroformfase te scheiden . De waterige extracten A ( interne standaard ) en B worden beiden als volgt behandeld .  5.2 . Oxidatie  Pipetteer 40 ml van de volgens 5.1 verkregen bovenstaande , enigszins troebele oplossing in een reageerbuis met ingeslepen stop . Voeg toe 0,5 à 1 ml van de 2,6-dichloorfenolindofenoloplossing ( 3.4 ) en meng . De vloeistof is dan rood gekleurd en moet ten minste 15 min roodgekleurd blijven . Voeg daarna toe ca . 300 mg filtreerhulpmiddel ( 3.5 ) , schud en filtreer over een droog vouwfilter . Het filtraat hoeft niet helder te zijn .  5.3 . Reactie met 2.4-dinitrofenylhydrazine en extractie van het hydrazon  Pipetteer 10 ml van het volgens 5.2 verkregen filtraat in een centrifugebuis ( 4.2 ) , voeg toe 2 ml 2,4-dinitrofenylhydrazine-oplossing ( 3.6 ) en meng . Spoel de buis even met stikstof ( 3.7 ) of koolzuur ( 3.8 ) , sluit de buis af en plaats hem gedurende 15 uur in het waterbad ( 4.1 ) .  Voeg daarna toe 3 ml water , 20 ml van het mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton ( 3.9 ) en ca . 800 mg van het filtreerhulpmiddel ( 3.5 ) . Sluit de buis af , schud krachtig gedurende 30 sec . en centrifugeer . Pipetteer 15 ml van de heldere bovenstaande fase in een indampkolf en damp in een rotatieverdamper ( 4.3 ) onder verminderde druk tot een olieachtig residu in . Neem dit op onder verwarming bij 50 * C in 2 ml van het mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton ( 3.9 ) .  Laat afkoelen en voeg toe 10 ml van het mengsel van dichloormethaan en ijsazijn ( 3.10 ) en homogeniseer .  5.4 . Kolomchromatografie  Vul een chromatografiebuis ( 4.4 ) tot een hoogte van 30 mm met het mengsel van dichloormethaan en ijsazijn ( 3.10 ) . Suspendeer door krachtig schudden 5 g silicagel in 30 ml van het mengsel van dichloormethaan en ijsazijn ( 3.10 ) . Giet de suspensie in de buis , laat bezinken en verdicht het silicagel door toepassing van een geringe stikstof ( 3.7 ) - overdruk .  Breng de volgens 5.3 verkregen oplossing op de kolom , spoel de kolf na met een kleine hoeveelheid van het mengsel van dichloormethaan en ijsazijn ( 3.10 ) , breng over op de kolom en vul de buis met hetzelfde mengsel  ( 3.10 ) en was zolang ( 3 à 4 maal met ca . 5 ml ) tot het eluaat kleurloos is . Verwijder de geelgekleurde fractie .  Elueer de roodachtig gekleurde band bovenaan de kolom met het mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton ( 3.9 ) , van het eluaat op en damp dit vervolgens tot droog in .  5.4.1 . Voor de produkten van groep A ( vitamine C-gehalten van minder dan 10 g/kg )  Los het residu op in 2,0 ml van het mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton ( 3.9 ) en voer onmiddellijk de dunnelaagchromatografie uit als beschreven onder 5.5 .  5.4.2 . Voor produkten van groep B ( vitamine C-gehalten gelijk aan of hoger dan 10 g/kg )  Neem het olie-achtige residu op in 4,0 ml verdund zwavelzuur ( 3.13 ) en schud krachtig ten einde het residu volledig op te lossen . De meting van de extinctie vindt plaats zoals aangegeven onder 5.6 .  5.5 . Dunnelaagchromatografie  Voor het onderstaande in tweevond uit . Breng 0,5 ml van de oplossing verkregen volgens 5.4.1 , streepvormig op de plaat voor dunnelaagchromatografie ( 4.6 ) aan . Chromatografeer vervolgens met behulp van de loopvloeistof ( 3.14 ) in een kamer , die van tevoren tot verzadiging gebracht is , gedurende ten minste 20 min totdat een goede scheiding van het rosegekleurde hydrazon bereikt is . Laat de plaat aan de lucht droog worden . Baken de rosa band af , krab hem met een spatel af en breng het poeder kwantitatief in een chromatografiebuis ( 4.4 ) over .  Elueer achtereenvolgens eenmaal met 2 ml en tweemaal met 1,5 ml van het mengsel van ethylacetaat , ijsazijn en aceton ( 3.9 ) . Vang het eluaat op in een kleine kolf ( de laatste fractie moet kleurloos zijn ) . Damp in tot droog , neem het olieachtige residu op in 4,0 ml verdund zwavelzuur ( 3.13 ) , schud krachtig ten einde het residu geheel op te lossen en meet vervolgens de extinctie .  5.6 . Meting van de extinctie  Bepaal de extinctie fotometrisch bij 509 nm 20 à 30 min . na het in oplossing brengen van het residu in zwavelzuur . Voer de meting uit tegen verdund zwavelzuur ( 3.13 ) .  5.7 . Blanco  Als blanco bepaling wordt de gehele analyse uitgevoerd zonder monster .  6 . Berekening van de resultaten  Bereken het gehalte aan vitamine C in het monster , uitgedrukt in g/kg , aan de hand van de volgende formule :   ( c - a ) * 2 / ( b - c ) * 10 d  waarin :  a = extinctie van de blanco  b = extinctie van de interne standaardoplossing  c = extinctie van de monsteroplossing  d = gewicht van het afgewogen monster in grammen .  Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van een bepaling in tweevoud in hetzelfde monster mag niet meer bedragen dan :  10 % relatief bij gehalten van minder dan 10 g/kg  5 % relatief bij gehalten van 10 g/kg of hoger .  ( 1 ) 1 IE = 0,3 mg retinol .  ( 2 ) Verdubbel voor kunstmelkpoeder of andere produkten die neiging vertonen tot klontvorming of zwelling , de hoeveelheden reagentia onder 5.2 , eerste en tweede alinea .  ( 3 ) De toevoering van natriumascorbaat kan achterwege blijven wanneer de hydrolyse plaats vindt onder stikstofatmosfeer .  ( 4 ) Het caroteengehalte kan worden bepaald door meting van de extinctie bij 450 nm ; E 1 % /1 cm = 2 600 .