Avis juridique important

|

31994L0019

Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels

Publicatieblad Nr. L 135 van 31/05/1994 blz. 0005 - 0014 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 4 blz. 0227  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 4 blz. 0227

RICHTLIJN 94/19/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD  van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelselsHET EUROPEES PARLEMENT EN DE  RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 57, lid 2,  eerste en derde zin, Gezien het voorstel van de Commissie (1), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2), Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3), Overwegende dat, overeenkomstig de doelstellingen van het Verdrag, een harmonische ontwikkeling van  de werkzaamheden van kredietinstellingen in de gehele Gemeenschap dient te worden bevorderd door  alle beperkingen van de vrijheid van vestiging en van het vrij verrichten van diensten weg te  nemen, en tegelijk de stabiliteit van het bankwezen en de bescherming van de spaarders te  versterken; Overwegende dat bij het afschaffen van beperkingen op de werkzaamheden van kredietinstellingen  aandacht dient te worden geschonken aan de situatie die zich kan voordoen in geval van het  niet-beschikbaar worden van de deposito's bij een kredietinstelling die bijkantoren in andere  Lid-Staten heeft; dat het noodzakelijk is dat een geharmoniseerd minimumniveau voor de bescherming  van deposito's wordt gewaarborgd, ongeacht waar deze deposito's zich in de Gemeenschap bevinden;  dat deze depositobescherming voor de voltooiing van de eengemaakte bankmarkt van even wezenlijk  belang is als de prudentiële voorschriften; Overwegende dat bij de sluiting van een insolvente kredietinstelling de deposanten bij bijkantoren  in een andere Lid-Staat dan die van het hoofdkantoor van de kredietinstelling door hetzelfde  garantiestelsel worden beschermd als de overige deposanten van de kredietinstelling; Overwegende dat voor de kredietinstellingen de kosten van deelneming aan een garantiestelsel in  generlei verhouding staan tot de kosten die het gevolg zouden zijn van het massaal opnemen van  bankdeposito's, niet alleen bij een in moeilijkheden verkerende instelling maar ook bij gezonde  instellingen, als gevolg van een verlies van het vertrouwen in de soliditeit van het bankwezen bij  de deposanten; Overwegende dat de wijze waarop de Lid-Staten gevolg hebben gegeven aan Aanbeveling 87/63/EEG van  de Commissie van 22 december 1986 betreffende de invoering van depositogarantiestelsels in de  Gemeenschap (4), niet volledig het gewenste resultaat heeft opgeleverd; dat deze situatie voor de  goede werking van de geïntegreerde markt schadelijk kan blijken; Overwegende dat Tweede Richtlijn 89/646/EEG van de Raad van 15 december 1989 tot cooerdinatie van de  wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de  werkzaamheden van kredietinstellingen, alsmede tot wijziging van Richtlijn 77/780/EEG (5), die  voorziet in een stelsel met één vergunning voor kredietinstellingen en in toezicht door de  autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst, sedert 1 januari 1993 van toepassing is; Overwegende dat bijkantoren niet langer een vergunning behoeven in een Lid-Staat van ontvangst,  omdat de ene vergunning in de gehele Gemeenschap geldt, en op de solvabiliteit van die bijkantoren  toezicht wordt gehouden door de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst; dat deze  situatie rechtvaardigt dat alle bijkantoren in de Gemeenschap van een zelfde kredietinstelling door  één enkel garantiestelsel worden gedekt; dat dit stelsel slechts het stelsel kan zijn dat voor deze  categorie instellingen bestaat in de Lid-Staat van het hoofdkantoor, gezien met name het verband  tussen het toezicht op de solvabiliteit van een bijkantoor en de deelneming ervan aan een  depositogarantiestelsel; Overwegende dat de harmonisatie beperkt moet blijven tot de voornaamste elementen van de  depositogarantiestelsels en moet waarborgen dat op zeer korte termijn een op basis van een  geharmoniseerd minimumniveau berekende uitkering uit hoofde van de garantie plaatsvindt; Overwegende dat de depositogarantiestelsels moeten worden ingeschakeld zodra deposito's  niet-beschikbaar worden; Overwegende dat het dienstig is om in eigen naam en voor eigen rekening door kredietinstellingen  verrichte deposito's van de dekking uit te sluiten; dat zulks niets afdoet aan de rechten van het  garantiestelsel om de nodige maatregelen te treffen teneinde een in moeilijkheden verkerende  kredietinstelling te redden; Overwegende dat de harmonisatie van de depositogarantiestelsels in de Gemeenschap op zich niets  afdoet aan het bestaan van stelsels die zijn gericht op de bescherming van de kredietinstellingen,  met name door hun solvabiliteit en liquiditeit te waarborgen teneinde te voorkomen dat de  deposito's die bij deze instellingen, met inbegrip van hun in andere Lid-Staten gevestigde  bijkantoren, zijn ondergebracht, niet-beschikbaar worden; dat deze alternatieve stelsels, die een  ander beschermingsoogmerk hebben, onder bepaalde voorwaarden door de bevoegde autoriteiten geacht  kunnen worden aan de doelstellingen van deze richtlijn te beantwoorden; dat het de taak van die  bevoegde autoriteiten is om na te gaan of aan deze voorwaarden wordt voldaan; Ovewegende dat in verscheidene Lid-Staten stelsels voor depositobescherming bestaan die onder de  verantwoordelijkheid van organisaties van het bedrijfsleven vallen; dat in andere Lid-Staten  stelsels bestaan die krachtens een wet zijn ingesteld en gereglementeerd en dat bepaalde stelsels,  hoewel bij overeenkomst ingesteld, toch ten dele door de wet worden beheerst; dat deze  verscheidenheid qua status slechts een probleem vormt ten aanzien van de verplichte deelneming aan  en de uitsluiting van een stelsel; dat derhalve bepalingen moeten worden vastgesteld waarbij de  bevoegdheden van de stelsels ter zake worden beperkt; Overwegende dat de handhaving in de Gemeenschap van stelsels die een boven het geharmoniseerde  minimum uitgaande dekking van de deposito's bieden, op een zelfde grondgebied tot verschillen in  schadeloosstelling en tot ongelijke mededingingsvoorwaarden tussen nationale instellingen en  bijkantoren van instellingen uit andere Lid-Staten kan leiden; dat, om deze bezwaren te  ondervangen, deelneming van bijkantoren aan het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst dient te  worden toegestaan teneinde deze bijkantoren in staat te stellen de deposanten ervan dezelfde  garanties te bieden als die welke geboden worden door het stelsel van de Lid-Staat waar zij zijn  gevestigd; dat het dienstig is dat de Commissie na een aantal jaren verslag uitbrengt over de mate  waarin bijkantoren van deze mogelijkheid gebruik hebben gemaakt, en over eventuele moeilijkheden  die zij of de garantiestelsels bij de implementatie van deze voorschriften hebben ondervonden; dat  niet is uitgesloten dat het stelsel van de Lid-Staat van herkomst zelf een dergelijke aanvullende  dekking biedt onder de voorwaarden die het stelsel heeft vastgesteld; Overwegende dat marktverstoringen kunnen worden teweeggebracht wanneer bijkantoren van  kredietinstellingen hogere dekkingsniveaus verstrekken dan kredietinstellingen waaraan in de  Lid-Staat van ontvangst vergunning is verleend; dat het bedrag en de reikwijdte van de door het  garantiestelsel geboden dekking geen mededingingsinstrument mogen worden; dat bijgevolg, althans in  een eerste fase, moet worden bepaald dat het bedrag en de reikwijdte van de dekking die door  stelsels van een Lid-Staat van herkomst worden geboden aan deposanten van bijkantoren in een andere  Lid-Staat, het maximumbedrag en de reikwijdte die door het overeenkomstige stelsel van de Lid-Staat  van ontvangst worden geboden, niet mogen overtreffen; dat na verloop van een aantal jaren een  onderzoek naar eventuele marktverstoringen dient plaats te vinden in het licht van de opgedane  ervaring en van de ontwikkelingen in de banksector; Overwegende dat alle kredietinstellingen op grond van deze richtlijn in beginsel aan een  depositogarantiestelsel moeten deelnemen; dat de Lid-Staten krachtens de richtlijnen inzake de  toelating van kredietinstellingen met hoofdkantoor in derde landen, inzonderheid Eerste Richtlijn  77/780/EEG van de Raad van 12 december 1977 tot cooerdinatie van de wettelijke en  bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden  van kredietinstellingen (1), kunnen bepalen of en op welke voorwaarden bijkantoren van dergelijke  kredietinstellingen toelating krijgen om op hun grondgebied werkzaamheden uit te oefenen; dat zulke  bijkantoren niet in aanmerking komen voor het vrij verrichten van diensten uit hoofde van artikel  59, tweede alinea, van het Verdrag, noch voor de vrijheid van vestiging in een andere Lid-Staat dan  die waar zij gevestigd zijn; dat een Lid-Staat die zulke bijkantoren toelaat, derhalve dient te  besluiten hoe de beginselen van onderhavige richtlijn op deze bijkantoren zullen worden toegepast  op een wijze die strookt met artikel 9, lid 1, van Richtlijn 77/780/EEG en met de noodzaak de  deposanten te beschermen en de integriteit van het financieel stelsel in stand te houden; dat het  van essentieel belang is dat deposanten bij zulke bijkantoren volledig op de hoogte zijn van de  garantieregelingen die te hunnen aanzien gelden; Overwegende dat, enerzijds, het bij deze richtlijn vastgestelde minimumgarantieniveau geen te groot  aandeel van de deposito's onbeschermd mag laten, zowel ter wille van de bescherming van de  consument als van de stabiliteit van het financieel stelsel; dat het, anderzijds, niet dienstig is  in de gehele Gemeenschap een beschermingsniveau op te leggen dat in sommige gevallen een ongezond  beheer bij kredietinstellingen in de hand zou kunnen werken; dat rekening dient te worden gehouden  met de kosten van financiering van de stelsels; dat het redelijk lijkt het geharmoniseerde minimale  garantieniveau op 20 000 ecu vast te stellen; dat beperkte overgangsregelingen nodig kunnen blijken  om de stelsels in staat te stellen aan dit voorschrift uitvoering te geven; Overwegende dat in sommige Lid-Staten de deposanten een hogere dekking van hun deposito's wordt  geboden dan het in deze richtlijn vastgestelde geharmoniseerde minimumniveau van de garantie; dat  het niet wenselijk lijkt te verlangen dat deze stelsels, die in sommige gevallen onlangs zijn  ingevoerd bij toepassing van Aanbeveling 87/63/EEG, op dit punt worden gewijzigd; Overwegende dat een Lid-Staat, wanneer hij van oordeel is dat bepaalde categorieën in een  limitatieve lijst vermelde deposito's of deposanten geen bijzondere bescherming behoeven, deze moet  kunnen uitsluiten van de garantie die wordt geboden door de depositogarantiestelsels; Overwegende dat niet-beschikbare deposito's in sommige Lid-Staten niet volledig worden terubetaald  teneinde deposanten ertoe aan te zetten te letten op de kwaliteit van de kredietinstellingen; dat  deze aanpak, wat betreft deposito's die beneden het geharmoniseerde minimumniveau liggen, dient te  worden beperkt; Overwegende dat het beginsel van een geharmoniseerde minimumlimiet per deposant en niet per  deposito is aangehouden; dat in dit perspectief rekening moet worden gehouden met de deposito's van  deposanten die hetzij niet als rekeninghouder worden vermeld hetzij niet de enige rekeninghouder  zijn; dat de limiet derhalve op iedere identificeerbare deposant van toepassing moet zijn; dat  zulks evenwel niet dient te gelden voor instellingen voor collectieve belegging, waarvoor  bijzondere regels inzake bescherming gelden die voor de genoemde deposito's niet bestaan; Overwegende dat de voorlichting van de deposant een wezenlijk onderdeel van diens bescherming vormt  en dat te dien aanzien derhalve eveneens een minimum aan dwingende bepalingen dient te gelden; dat  de ongereglementeerde aanwending voor reclamedoeleinden van vermeldingen van het bedrag en de  reikwijdte van het depositogarantiestelsel evenwel de stabiliteit van het bankwezen of het  vertrouwen van de deposanten zou kunnen ondermijnen; dat de Lid-Staten derhalve voorschriften  moeten vaststellen die dergelijke vermeldingen aan banden leggen; Overwegende dat in bijzondere gevallen, in bepaalde Lid-Staten, waar geen depositogarantiestelsel  bestaat voor bepaalde categorieën kredietinstellingen die slechts een zeer gering deel deposito's  aantrekken, de invoering van een dergelijk stelsel soms meer tijd in beslag kan nemen dan de voor  de omzetting van de richtlijn vastgestelde periode; dat in die gevallen een tijdelijke afwijking  van de verplichting tot deelneming aan een depositogarantiestelsel gerechtvaardigd kan zijn; dat,  mochten deze kredietinstellingen hun werkzaamheden evenwel in het buitenland gaan uitoefenen, de  Lid-Staten gerechtigd zouden zijn te verlangen dat deze kredietinstellingen deelnemen aan een op  hun grondgebied opgericht depositogarantiestelsel; Overwegende dat het niet volstrekt nodig is om in het kader van deze richtlijn de methoden ter  financiering van de garantiestelsels voor deposito's of voor kredietinstellingen zelf te  harmoniseren, aangezien de kosten voor de financiering van deze stelsels in beginsel door de  kredietinstellingen zelf moeten worden gedragen, enerzijds, en de financieringscapaciteit van deze  stelsels in verhouding moet staan tot de op hen rustende verplichtingen, anderzijds; dat een en  ander evenwel de stabiliteit van het bankwezen in de betrokken Lid-Staat niet in gevaar mag  brengen; Overwegende dat deze richtlijn niet kan leiden tot aansprakelijkheid van de Lid-Staten of van hun  bevoegde autoriteiten jegens de deposanten, voor zover zij zorg hebben gedragen voor de instelling  of de officiële erkenning van een of meer garantiestelsels voor deposito's of voor  kredietinstellingen zelf, die de schadeloosstelling of de bescherming van de deposanten onder de in  deze richtlijn vastgestelde voorwaarden garanderen; Overwegende dat de bescherming van deposito's een wezenlijk onderdeel van de voltooiing van de  interne markt vormt, alsmede een onmisbare aanvulling van het stelsel van toezicht op  kredietinstellingen, wegens de solidariteit die daarmee tussen alle kredietinstellingen op een  zelfde financiële markt wordt geschapen ingeval een van die instellingen niet aan haar  verplichtingen kan voldoen, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 In deze richtlijn wordt verstaan onder: 1. deposito: een creditsaldo dat wordt gevormd door op een rekening staande gelden of dat tijdelijk  uit normale banktransacties voortvloeit, en dat de kredietinstelling onder de toepasselijke  wettelijke en contractuele voorwaarden dient terug te betalen, alsmede schulden belichaamd in door  deze kredietinstelling uitgegeven schuldbewijzen. Aandelen van "building societies" in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland worden als deposito's  behandeld, tenzij het gaat om aandelen met een vermogenskarakter, als bedoeld in artikel 2. Obligaties die voldoen aan de voorwaarden van artikel 22, lid 4, van Richtlijn 85/611/EEG van de  Raad van 20 december 1985 tot cooerdinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen  betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe's) (1), worden niet  als deposito's beschouwd. Met het oog op de berekening van een creditsaldo passen de Lid-Staten de regels en voorschriften  betreffende verrekening en tegenvorderingen toe overeenkomstig de wettelijke en contractuele  voorwaarden die op het deposito van toepassing zijn; 2. gemeenschappelijke rekening: een rekening die op naam van twee of meer personen is geopend of  ten aanzien waarvan twee of meer personen rechten hebben, en waarover met de handtekening van een  of meer van die personen kan worden beschikt; 3. niet-beschikbaar deposito: een deposito dat verschuldigd en betaalbaar is maar door een  kredietinstelling niet onder de toepasselijke wettelijke en contractuele voorwaarden betaald is,  waarbij i) of wel de daartoe aangewezen bevoegde autoriteiten hebben vastgesteld dat, naar hun oordeel, de  kredietinstelling, om redenen die rechtstreeks verband houden met haar financiële positie,  momenteel niet in staat lijkt te zijn de deposito's terug te betalen en daartoe ook op afzienbare  termijn niet in staat lijkt te zullen zijn. De bevoegde autoriteiten doen deze vaststelling zo spoedig mogelijk en uiterlijk 21 dagen nadat zij  voor het eerst hebben geconstateerd dat een kredietinstelling heeft nagelaten een verschuldigd en  betaalbaar deposito terug te betalen, ii) of wel een rechterlijke instantie, om redenen die rechtstreeks verband houden met de financiële  positie van de kredietinstelling, een uitspraak heeft gedaan die leidt tot schorsing van de  mogelijkheid voor deposanten om vorderingen in te stellen jegens deze kredietinstelling, indien  deze uitspraak vóór de hierboven bedoelde vaststelling is gedaan; 4. kredietinstelling: een onderneming waarvan de werkzaamheden bestaan in het van het publiek in  ontvangst nemen van deposito's of van andere terugbetaalbare gelden en het verlenen van kredieten  voor eigen rekening; 5. bijkantoor: een bedrijfszetel welke een deel zonder rechtspersoonlijkheid vormt van een  kredietinstelling en welke rechtstreeks geheel of gedeeltelijk de handelingen verricht die eigen  zijn aan de werkzaamheden van een kredietinstelling; verscheidene bedrijfszetels in een zelfde  Lid-Staat van een kredietinstelling met hoofdkantoor in een andere Lid-Staat worden beschouwd als  één enkel bijkantoor. Artikel 2 Van terugbetaling door een garantiestelsel zijn uitgesloten: - onverminderd artikel 8, lid 3, in eigen naam en voor eigen rekening door andere  kredietinstellingen verrichte deposito's; - alle instrumenten die zouden vallen onder de definitie van "eigen vermogen" in artikel 2 van  Richtlijn 89/299/EEG van de Raad van 17 april 1989 betreffende het eigen vermogen van  kredietinstellingen (1); - deposito's uit hoofde van transacties in verband waarmee een strafrechtelijke veroordeling is  uitgesproken wegens het witwassen van geld als omschreven in artikel 1 van Richtlijn 91/308/EEG van  de Raad van 10 juni 1991 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het  witwassen van geld (2). Artikel 3 1. Iedere Lid-Staat ziet erop toe dat op zijn grondgebied een of meer depositogarantiestelsels  worden ingevoerd en officieel worden erkend. Uitgezonderd in de omstandigheden bedoeld in de tweede  alinea en in lid 4, mogen kredietinstellingen waaraan op grond van artikel 3 van Richtlijn  77/780/EEG in die Lid-Staat vergunning is verleend, alleen deposito's aanvaarden indien zij aan een  van die stelsels deelnemen. De Lid-Staten mogen een kredietinstelling evenwel vrijstellen van deelneming aan een  depositogarantiestelsel indien deze kredietinstelling deelneemt aan een stelsel dat de  kredietinstelling zelf beschermt, en met name haar liquiditeit en solvabiliteit waarborgt, waardoor  aan de deposanten een beschermingsniveau wordt geboden dat ten minste gelijkwaardig is aan het door  een depositogarantiestelsel geboden niveau, en dat volgens de bevoegde autoriteiten aan de volgende  voorwaarden voldoet: - het stelsel bestaat en is op het tijdstip van aanneming van deze richtlijn officieel erkend; - het stelsel heeft tot doel te voorkomen dat de deposito's bij de aan dit stelsel deelnemende  kredietinstellingen niet-beschikbaar worden, en heeft de nodige middelen daartoe ter beschikking; - het stelsel behelst geen door de Lid-Staat zelf of een van zijn lokale of regionale autoriteiten  verleende garantie aan de kredietinstellingen; - het stelsel zorgt ervoor dat de deposanten op de wijze en onder de voorwaarden van artikel 9  worden voorgelicht. De Lid-Staten die van deze mogelijkheid gebruik maken, stellen de Commissie daarvan in kennis; zij  doen met name mededeling van de kenmerken van deze beschermingsstelsels en van de daaronder  vallende kredietinstellingen, alsmede van na de toezending van de inlichtingen opgetreden  wijzigingen. De Commissie geeft de mededelingen door aan het Raadgevend Comité voor het bankwezen. 2. Indien een kredietinstelling niet voldoet aan de verplichtingen die uit hoofde van haar  deelneming aan een depositogarantiestelsel op haar rusten, worden de bevoegde autoriteiten die de  vergunning hebben verleend, daarvan in kennis gesteld en nemen deze, in samenwerking met het  garantiestelsel, alle passende maatregelen, met inbegrip van sancties, om ervoor te zorgen dat de  kredietinstelling haar verplichtingen nakomt. 3. Indien de kredietinstelling in weerwil van deze maatregelen aan haar verplichtingen blijft  verzaken, kan het garantiestelsel, voor zover uitsluiting van deelneming bij de nationale wetgeving  is toegestaan, met de uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteiten, met een  opzeggingstermijn van ten minste twaalf maanden kennis geven van zijn voornemen de  kredietinstelling van deelneming aan het stelsel uit te sluiten. Deposito's die vóór het  verstrijken van deze opzeggingstermijn zijn verricht, vallen nog volledig onder de dekking van het  stelsel. Indien de kredietinstelling na het verstrijken van de opzeggingstermijn niet aan haar  verplichtingen heeft voldaan, mag het depositogarantiestelsel, na opnieuw de uitdrukkelijke  instemming van de bevoegde autoriteiten te hebben verkregen, tot uitsluiting overgaan. 4. Indien de nationale wetgeving zulks toestaat en de bevoegde autoriteiten die de vergunning  hebben verleend, daarvoor uitdrukkelijk toestemming hebben gegeven, mag een van een  depositogarantiestelsel uitgesloten kredietinstelling deposito's blijven aanvaarden, mits zij vóór  haar uitsluiting alternatieve garantieregelingen heeft getroffen die de deposanten een bescherming  waarborgen die qua niveau en reikwijdte ten minste gelijkwaardig is aan de door het officieel  erkende depositogarantiestelsel geboden bescherming. 5. Indien een kredietinstelling waarvan de uitsluiting overeenkomstig lid 3 wordt overwogen, er  niet in slaagt alternatieve regelingen te treffen die aan de voorwaarden van lid 4 voldoen, gaan de  bevoegde autoriteiten die de vergunning hebben verleend, onverwijld tot intrekking van deze  vergunning over. Artikel 4 1. De overeenkomstig artikel 3, lid 1, in een Lid-Staat ingevoerde en officieel erkende  depositogarantiestelsels dekken de deposanten bij door kredietinstellingen in andere Lid-Staten  opgerichte bijkantoren. Noch het bedrag, noch de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de verleende dekking mag  tot en met 31 december 1999 het maximumbedrag en de reikwijdte overtreffen van de dekking die door  het overeenkomstige garantiestelsel op het grondgebied van de Lid-Staat van ontvangst wordt  geboden. Vóór die datum stelt de Commissie een verslag op over de ervaring die met de toepassing van de  tweede alinea is opgedaan, en beraadt zij zich op de noodzaak van verlenging van deze regeling. In  voorkomend geval dient de Commissie bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel voor een  richtlijn houdende verlenging in. 2. Indien het bedrag en/of de reikwijdte, met inbegrip van het percentage, van de door het (de)  depositogarantiestelsel(s) van de Lid-Staat van ontvangst geboden dekking het bedrag en/of de  reikwijdte overtreffen van de dekking die wordt verleend in de Lid-Staat waar aan de  kredietinstelling vergunning is verleend, draagt de Lid-Staat van ontvangst er zorg voor dat er op  zijn grondgebied een officieel erkend depositogarantiestelsel is waaraan door een bijkantoor  vrijwillig kan worden deelgenomen, ter aanvulling van de garantie die de deposanten ervan reeds  genieten op grond van de deelneming aan het stelsel van de Lid-Staat van herkomst. Het stelsel waaraan het bijkantoor moet deelnemen, dekt de categorie van instellingen waartoe het  behoort of die daarmee het meest overeenstemt in de Lid-Staat van ontvangst. 3. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat objectieve en algemeen toegepaste voorwaarden worden  vastgesteld voor de deelneming door bijkantoren aan een stelsel in een Lid-Staat van ontvangst  overeenkomstig lid 2. Voorwaarde voor deelneming is dat voldaan wordt aan de relevante  verplichtingen, met inbegrip van met name de betaling van bijdragen en andere lasten. Bij de  tenuitvoerlegging van dit lid volgen de Lid-Staten de in bijlage II opgenomen richtsnoeren. 4. Indien een uit hoofde van lid 2 vrijwillig deelnemend bijkantoor niet voldoet aan zijn  verplichtingen als deelnemer aan het depositogarantiestelsel, worden de bevoegde autoriteiten die  de vergunning hebben verleend, daarvan in kennis gesteld en nemen deze, in samenwerking met het  garantiestelsel, alle passende maatregelen om ervoor te zorgen dat de bovenbedoelde verplichtingen  worden nagekomen. Indien het bijkantoor in weerwil van de getroffen maatregelen aan deze verplichtingen blijft  verzaken, mag het depositogarantiestelsel, na een passende opzeggingstermijn van ten minste twaalf  maanden, met de toestemming van de bevoegde autoriteiten die de vergunning hebben verleend, het  bijkantoor van deelneming uitsluiten. Deposito's die vóór het tijdstip van uitsluiting zijn  verricht, vallen tot de datum waarop zij verschuldigd worden, onder de dekking van het  depositogarantiestelsel waaraan vrijwillig wordt deelgenomen. De deposanten worden in kennis  gesteld van de intrekking van de aanvullende dekking. 5. De Commissie brengt uiterlijk op 31 december 1999 verslag uit over de werking van de leden 2, 3  en 4 en stelt in voorkomend geval wijzigingen daarin voor. Artikel 5 Deposito's die worden gehouden op het tijdstip van de intrekking van de vergunning van een  kredietinstelling waaraan op grond van artikel 3 van Richtlijn 77/780/EEG vergunning is verleend,  blijven onder de dekking van het depositogarantiestelsel vallen. Artikel 6 1. De Lid-Staten vergewissen zich ervan dat bijkantoren die zijn opgericht door kredietinstellingen  met hoofdkantoor buiten de Gemeenschap, over een dekking beschikken die gelijkwaardig is aan de in  deze richtlijn voorgeschreven dekking. Indien dat niet het geval is, mogen de Lid-Staten, onverminderd artikel 9, lid 1, van Richtlijn  77/780/EEG, bepalen dat bijkantoren die zijn opgericht door kredietinstellingen met hoofdkantoor  buiten de Gemeenschap, aan een op hun grondgebied functionerend depositogarantiestelsel moeten  deelnemen. 2. Aan feitelijke en potentiële deposanten bij bijkantoren van kredietinstellingen met hoofdkantoor  buiten de Gemeenschap worden door de kredietinstelling alle nuttige inlichtingen verstrekt  betreffende de garantieregelingen die voor hun deposito's gelden. 3. De in lid 2 bedoelde inlichtingen worden op de bij de nationale wetgeving voorgeschreven wijze  beschikbaar gesteld in de officiële taal of talen van de Lid-Staat waar het bijkantoor is  gevestigd, en worden helder en bevattelijk geformuleerd. Artikel 7 1. De depositogarantiestelsels voorzien erin dat het totaal van de deposito's van een zelfde  deposant wordt gedekt tot een bedrag van 20 000 ecu wanneer de deposito's niet-beschikbaar zijn. Tot en met 31 december 1999 mogen de Lid-Staten waar op het tijdstip van aanneming van deze  richtlijn de deposito's niet tot een bedrag van 20 000 ecu worden gedekt, het in hun  garantiestelsels geldende maximumbedrag handhaven, zonder dat dit bedrag evenwel lager mag zijn dan  15 000 ecu. 2. De Lid-Staten mogen voorschrijven dat voor bepaalde deposanten of bepaalde deposito's geen  garantie, dan wel een lager garantiebedrag geldt. De lijst van uitsluitingen is in bijlage I  opgenomen. 3. Dit artikel belet niet dat bepalingen worden gehandhaafd of vastgesteld die een hogere of een  ruimere dekking van deposito's behelzen. Meer bepaald mogen depositogarantiestelsels voor bepaalde  categorieën deposito's volledige dekking bieden op grond van sociale overwegingen. 4. Een Lid-Staat mag de in lid 1 genoemde of de in lid 3 bedoelde garantie beperken tot een bepaald  percentage van de deposito's. Het gegarandeerde percentage moet evenwel ten minste 90 % bedragen  van het totale deposito tot dat het uit hoofde van de garantie te betalen bedrag het in lid 1  genoemde bedrag bereikt. 5. Het in lid 1 vermelde bedrag wordt regelmatig en ten minste om de vijf jaar door de Commissie  getoetst. In voorkomend geval dient zij bij het Europees Parlement en de Raad een voorstel in voor  een richtlijn tot aanpassing van het in lid 1 genoemde bedrag, rekening houdende met name met de  ontwikkeling van de sector banken en met de economische en monetaire situatie in de Gemeenschap. De  eerste toetsing geschiedt niet eerder dan vijf jaar na de datum genoemd in lid 1, tweede alinea. 6. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat deposanten hun recht op schadeloosstelling middels een  vordering tegen het depositogarantiestelsel kunnen doen gelden. Artikel 8 1. De limieten bedoeld in artikel 7, leden 1, 3 en 4, gelden voor de totale deposito's bij een  zelfde kredietinstelling, ongeacht het aantal deposito's, de valuta en de plaats waar zij zich in  de Gemeenschap bevinden. 2. Het aandeel van elke deposant in een gemeenschappelijke rekening wordt in aanmerking genomen bij  de berekening van de limieten van artikel 7, leden 1, 3 en 4. Bij ontstentenis van bijzondere bepalingen wordt de rekening gelijkelijk over de deposanten  verdeeld. De Lid-Staten mogen bepalen dat deposito's op een rekening waarop twee of meer personen als leden  van een niet over rechtspersoonlijkheid beschikkende "partnership", vereniging of andere  soortgelijke groepering aanspraak kunnen maken, voor de berekening van de limieten bedoeld in  artikel 7, leden 1, 3 en 4, mogen worden samengevoegd en als een door één deposant verricht  deposito behandeld. 3. Wanneer de deposant niet de rechthebbende is van de bedragen op de rekening, wordt de  rechthebbende door de garantie gedekt, mits de identiteit van die persoon is of kan worden  vastgesteld vóór de datum waarop de bevoegde autoriteiten tot de in artikel 1, punt 3, onder i),  bedoelde vaststelling overgaan, of de rechterlijke instantie de uitspraak als bedoeld in artikel 1,  punt 3, onder ii), doet. Is er meer dan één rechthebbende, dan wordt het aandeel van elk van hen  uit hoofde van de regeling krachtens welke de middelen worden beheerd, in aanmerking genomen bij de  berekening van de limieten van artikel 7, leden 1, 3 en 4. Deze bepaling geldt niet voor instellingen voor collectieve belegging. Artikel 9 1. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de kredietinstellingen aan feitelijke en potentiële  deposanten de nodige gegevens ter beschikking stellen om te kunnen nagaan aan welk  depositogarantiestelsel in de Gemeenschap de kredietinstelling en haar bijkantoren deelnemen, of  welke alternatieve regeling krachtens artikel 3, lid 1, tweede alinea, of lid 4, is getroffen. De  deposanten worden ingelicht over de bepalingen van het depositogarantiestelsel, of de van  toepassing zijnde alternatieve regelingen, met begrip van het bedrag van de dekking en de  reikwijdte van het garantiestelsel. Deze inlichtingen worden in een bevattelijke vorm ter  beschikking gesteld. Desgevraagd moeten tevens inlichtingen worden verstrekt over de voorwaarden voor terugbetaling en  de met het oog daarop te vervulen formaliteiten. 2. De in lid 1 bedoelde gegevens worden op de bij de nationale wetgeving voorgeschreven wijze ter  beschikking gesteld in de officiële taal of talen van de Lid-Staat waar het bijkantoor is  gevestigd. 3. De Lid-Staten stellen voorschriften vast ter beperking van de aanwending voor reclamedoeleinden  van de in lid 1 bedoelde gegevens, om te voorkomen dat die aanwending de stabiliteit van het  bankwezen of het vertrouwen van de deposanten ondermijnt. De Lid-Staten kunnen met name dergelijke  reclame beperken tot het louter vermelden van het stelsel waaraan een kredietinstelling deelneemt. Artikel 10 1. Het depositogarantiestelsel moet in staat zijn terdege getoetste aanspraken van deposanten op  uitkeringen in verband met niet-beschikbare deposito's te honoreren binnen een termijn van drie  maanden, te rekenen vanaf de datum waarop de bevoegde autoriteiten tot de in artikel 1, punt 3,  onder i), bedoelde vaststelling overgaan of de rechterlijke instantie de uitspraak als bedoeld in  artikel 2, punt 3, onder ii), doet. 2. In zeer uitzonderlijke omstandigheden kan het depositogarantiestelsel de bevoegde autoriteiten  verzoeken deze termijn voor speciale gevallen te verlengen. Deze verlenging geldt voor maximaal  drie maanden. De bevoegde autoriteiten kunnen op verzoek van het garantiestelsel ten hoogste twee  verdere verlengingen voor telkens maximaal drie maanden toestaan. 3. Het depositogarantiestelsel mag zich niet op de in lid 1 en lid 2 bedoelde termijn beroepen om  het recht op de garantie te ontzeggen aan een deposant die zijn aanspraak op uitkering uit hoofde  van de garantie niet tijdig heeft kunnen doen gelden. 4. De documenten betreffende de voorwaarden en formaliteiten die moeten worden vervuld om in  aanmerking te komen voor een uitkering uit hoofde van de garantie als bedoeld in lid 1, worden op  de in de nationale wetgeving voorgeschreven wijze gedetailleerd opgesteld in de officiële taal of  talen van de Lid-Staat waar het gegarandeerde deposito zich bevindt. 5. Wanneer aan een deposant of aan eender welke persoon die gerechtigd is tot of belang heeft bij  op een rekening gehouden bedragen, een misdrijf ten laste is gelegd dat voortvloeit uit of verband  houdt met het witwassen van geld als gedefinieerd in artikel 1 van Richtlijn 91/308/EEG, mag een  depositogarantiestelsel, niettegenstaande de in lid 1 en lid 2 bedoelde termijn, uitkeringen  opschorten in afwachting van de beslissing van de rechter. Artikel 11 Onverminderd eventuele andere rechten waarover zij krachtens de nationale wetgeving beschikken,  hebben depositogarantiestelsels die uitkeringen uit hoofde van de garantie doen, het recht om in  liquidatieprocedures gesubrogeerd te worden in de rechten van de deposanten, voor een bedrag gelijk  aan het bedrag van hun uitkering. Artikel 12 In afwijking van artikel 3 zijn de in bijlage III vermelde kredietinstellingen waaraan in Spanje of  in Griekenland vergunning is verleend, tot 31 december 1999 vrijgesteld van de verplichting aan een  depositogarantiestelsel deel te nemen. Deze kredietinstellingen stellen hun feitelijke en potentiële deposanten uitdrukkelijk in kennis  van het feit dat zij niet deelnemen aan een depositogarantiestelsel. Indien deze kredietinstellingen gedurende deze periode in een andere Lid-Staat een bijkantoor  zouden vestigen of gevestigd hebben, kan deze Lid-Staat eisen dat dit bijkantoor, onder de in  artikel 4, leden 2, 3 en 4, bepaalde voorwaarden, deelneemt aan een op zijn grondgebied opgericht  depositogarantiestelsel. Artikel 13 De Commissie doet in de lijst van kredietinstellingen waaraan vergunning is verleend, welke lijst  zij overeenkomstig artikel 3, lid 7, van Richtlijn 77/780/EEG dient op te stellen, opgaaf van de  status van elke kredietinstelling ten aanzien van deze richtlijn. Artikel 14 1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om  uiterlijk op 1 juli 1995 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld  in kennis. Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige  richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De  regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. 2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede  die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 15 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de  Europese Gemeenschappen. Artikel 16 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 30 mei 1994. Voor het Europees Parlement De Voorzitter E. KLEPSCH Voor de Raad De Voorzitter G. ROMEOS (1) PB nr. C 163 van 30. 6. 1992, blz. 6, en PB nr. C 178 van 30. 6. 1993, blz.  14. (2) PB nr. C 332 van 16. 12. 1992, blz. 13. (3) PB nr. C 115 van 26. 4. 1993, blz. 96, en besluit van het Europees Parlement van 9 maart 1994  (PB nr. C 91 van 28. 3. 1994). (4) PB nr. L 33 van 4. 2. 1987, blz. 16. (5) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 92/30/EEG (PB nr. L  110 van 28. 4. 1992, blz. 52). (1) PB nr. L 322 van 17. 12. 1977, blz. 30. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  89/646/EEG (PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 1). (1) PB nr. L 375 van 31. 12. 1985, blz. 3. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 88/220/EEG  (PB nr. L 100 van 19. 4. 1988, blz. 31). (1) PB nr. L 124 van 5. 5. 1989, blz. 16. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/16/EEG  (PB nr. L 75 van 21. 3. 1992, blz. 48). (2) PB nr. L 166 van 28. 6. 1991, blz. 77.  BIJLAGE I Lijst van de in artikel 7, lid 2, bedoelde uitsluitingen 1. Deposito's van  financiële instellingen in de zin van artikel 1, lid 6, van Richtlijn 89/646/EEG. 2. Deposito's van verzekeringsondernemingen. 3. Deposito's van de Staat en van centrale overheden. 4. Deposito's van provinciale, regionale, plaatselijke of gemeentelijke overheden. 5. Deposito's van instellingen voor collectieve belegging. 6. Deposito's van pensioenfondsen. 7. Deposito's van bestuurders, beheerders, hoofdelijk aansprakelijke vennoten van de  kredietinstelling, van personen die voor ten minste 5 % in het kapitaal van de kredietinstelling  deelnemen, van met de wettelijke controle van de jaarrekening van de kredietinstelling belaste  personen en van deposanten met soortgelijke status bij andere ondernemingen in dezelfde groep. 8. Deposito's van naaste verwanten van de in punt 7 bedoelde deposanten en deposito's van derden  die voor rekening van deze deposanten optreden. 9. Deposito's van andere ondernemingen in dezelfde groep. 10. Niet op naam luidende deposito's. 11. Deposito's waarvoor de deposant individueel van de kredietinstelling rentetarieven en  financiële voordelen heeft verkregen die hebben bijgedragen tot de verslechtering van de financiële  situatie van deze instelling. 12. Door de kredietinstelling uitgegeven schuldbewijzen en schulden die voortvloeien uit eigen  accepten en promessen. 13. Deposito's in andere valuta dan in - die van de Lid-Staten; - ecu. 14. Deposito's van ondernemingen van een zodanige omvang dat zij geen verkorte balans  overeenkomstig artikel 11 van Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de  grondslag van artikel 54, lid 3, sub g), van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde  vennootschapsvormen (1) mogen opstellen. (1) PB nr. L 222 van 14. 8. 1978, blz. 11. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  90/605/EEG (PB nr. L 317 van 16. 11. 1990, blz. 60).  BIJLAGE II Richtsnoeren Wanneer een bijkantoor met het oog op aanvullende dekking  verzoekt om deelneming aan een depositogarantiestelsel van de Lid-Staat van ontvangst, worden door  het depositogarantiestelsel van de Lid-Staat van ontvangst bilateraal met het  depositogarantiestelsel van de Lid-Staat van herkomst passende regels en procedures vastgesteld  voor uitkeringen aan deposanten bij dat bijkantoor. Bij de uitwerking van deze procedures en het  vaststellen van de voorwaarden voor deelneming van een dergelijk bijkantoor (als bedoeld in artikel  4, lid 2) worden de volgende beginselen in acht genomen: a) het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst blijft volledig gerechtigd om zijn eigen objectieve  en algemeen toegepaste regels aan deelnemende kredietinstellingen op te leggen; het mag verlangen  dat ter zake dienende informatie wordt verstrekt en heeft het recht dergelijke informatie bij de  bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst na te trekken; b) het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst honoreert aanspraken op aanvullende uitkering na een  verklaring van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat van herkomst dat deposito's  niet-beschikbaar zijn. Het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst blijft volledig gerechtigd om de  aanspraak van een deposant aan zijn eigen normen en procedures te toetsen alvorens een aanvullende  uitkering te doen; c) het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst en van de Lid-Staat van herkomst werken volledig  samen om ervoor te zorgen dat deposanten prompt en tot het juiste bedrag uitkeringen ontvangen.  Meer bepaald komen zij overeen hoe het bestaan van een tegenvordering die kan leiden tot  verrekening uit hoofde van een van beide stelsels, van invloed is op het door elk van beide  stelsels aan de deposant uit te keren bedrag; d) de stelsels van de Lid-Staat van ontvangst zijn gerechtigd om bijkantoren voor aanvullende  dekking kosten aan te rekenen, uitgaande van een passende grondslag waarbij rekening wordt gehouden  met de door het stelsel van de Lid-Staat van herkomst geboden garantie. Om het aanrekenen van  kosten te vergemakkelijken, is het stelsel van de Lid-Staat van ontvangst gerechtigd ervan uit te  gaan dat zijn aansprakelijkheid hoe dan ook beperkt is tot het extra bedrag aan garantie dat dit  stelsel biedt ten opzichte van de door het stelsel van de Lid-Staat van herkomst geboden garantie,  ongeacht of de Lid-Staat van herkomst daadwerkelijk overgaat tot enigerlei uitkering met betrekking  tot de in Lid-Staat van ontvangst gehouden deposito's.  BIJLAGE III Lijst van de in artikel 12 bedoelde kredietinstellingen a) De  gespecialiseerde categorieën Spaanse kredietinstellingen waarvan de juridische status momenteel  hervormd wordt, en die over een vergunning beschikken als: - Entitades de Financiación o Factoring - Sociedades de Arrendamiento Financiero - Sociedades de Crédito Hipotecario. b) De volgende openbare Spaanse kredietinstellingen: - Banco de Crédito Agrícola, SA - Banco Hipotecario de España, SA - Banco de Crédito Local, SA. c) De volgende Griekse cooeperatieve kredietinstellingen: - Cooeperatieve kredietinstelling van Lamia - Cooeperatieve kredietinstelling van Ioannina - Cooeperatieve kredietinstelling van Xylocastron alsmede die instellingen uit de onderstaande lijst van soortgelijke cooeperatieve  kredietinstellingen welke over een vergunning beschikken of waarvoor de vergunningsprocedure loopt  op het tijdstip van aanneming van deze richtlijn: - Cooeperatieve kredietinstelling van Chania - Cooeperatieve kredietinstelling van Iraklion - Cooeperatieve kredietinstelling van Magnissia - Cooeperatieve kredietinstelling van Larissa - Cooeperatieve kredietinstelling van Patras - Cooeperatieve kredietinstelling van Thessaloniki.


Avis juridique important

|

31968L0363

Richtlijn 68/363/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden welke onder de kleinhandel ressorteren (ex groep 612 C.I.T.I.)

Publicatieblad Nr. L 260 van 22/10/1968 blz. 0001 - 0005 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0064  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1968(II) blz. 0488  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 1 blz. 0064  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1968(II) blz. 0496  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0087  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0086  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 06 Deel 1 blz. 0086

++++ ( 1 ) PB nr . 2 van 15 . 1 . 1962 , blz . 36/62 .   ( 2 ) PB nr . 2 van 15 . 1 . 1962 , blz . 32/62 .   ( 3 ) PB nr . 187 van 9 . 11 . 1965 , blz . 2914/65 .   ( 4 ) PB nr . 199 van 20 . 11 . 1965 , blz . 3009/65 .   ( 5 ) PB nr . 117 van 23 . 7 . 1964 , blz . 1871/64 .   ( 6 ) PB nr . 117 van 23 . 7 . 1964 , blz . 1880/64 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 15 oktober 1968  betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden welke onder de kleinhandel ressorteren ( ex groep 612 C.I.T.I . )   ( 68/363/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 54 , leden 2 en 3 , en artikel 63 , leden 2 en 3 ,  Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging ( 1 ) , inzonderheid op titel IV C ,  Gelet op het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van het vrij verrichten van diensten ( 2 ) , inzonderheid op titel V C ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 3 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 4 ) ,  Overwegende dat de Algemene Programma's voorschrijven dat elke op de nationaliteit gebaseerde discriminerende behandeling bij de vestiging en het verrichten van diensten in de kleinhandel na het verstrijken van het tweede jaar van de tweede etappe van de overgangsperiode en v}}r het verstrijken van de tweede etappe moet worden opgeheven ;  Overwegende dat het wegens de tussen de Lid-Staten bestaande verschillen op het gebied van de kleinhandel , dienstig is de werkzaamheden waarop deze richtlijn toepasselijk is , zo nauwkeurig mogelijk af te bakenen ;  Overwegende dat de commerciële werkzaamheden van ambulante handelaren en colporteurs , met inbegrip van de werkzaamheden van hen die op nietoverdekte markten of op overdekte markten maar dan niet in vaste inrichtingen verkopen , ingevolge een andere richtlijn zullen worden geliberaliseerd ;  Overwegende dat de werkzaamheden inzake verhuur van goederen die niet in andere richtlijnen zijn opgenomen , binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen ;  Overwegende dat goederen niet alleen kunnen worden wederverkocht of verhuurd aan particulieren of aan huisgezinnen voor persoonlijk gebruik , maar ook bijkomend of incidenteel aan verbruikers ter voorziening in de behoeften welke verband houden met de uitoefening van hun beroep ;  Overwegende dat de wederverkoop of de verhuur van goederen die bewerkt of opgemaakt zijn , of enige andere behandeling hebben ondergaan welke bij de betrokken werkzaamheid gebruikelijk is , eveneens binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen ;  Overwegende dat door artikel 2 , lid 3 , van de richtlijn van de Raad van 7 juli 1964 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden op het gebied van de winning van delfstoffen ( klassen 11 t / m 19 C.I.T.I . ) ( 5 ) , en door artikel 2 , lid 2 , van de richtlijn van de Raad van 7 juli 1964 betreffende de verwezenlijking van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten voor anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden van de be - en verwerkende nijverheid behorende tot de klassen 23 t / m 40 C.I.T.I . ( industrie en ambacht ) ( 6 ) , het recht van de producent die zich als zodanig in een andere Lid-Staat vestigt en er zijn eigen produkten verkoopt , wordt beperkt tot de verkoop in één enkele , in het land van produktie gelegen vestiging , zolang de handel in bedoelde produkten niet krachtens andere richtlijnen is geliberaliseerd ;  Overwegende dat door de inwerkingtreding van deze richtlijn de kleinhandel in een groot aantal produkten wordt geliberaliseerd ; dat dientengevolge voor deze produkten de beperking van de verkoop tot één enkele , in het land van produktie gelegen vestiging niet meer van toepassing is ; dat derhalve de producent die zich op grond van genoemde richtlijnen van de Raad van 7 juli 1964 in een andere Lid-Staat vestigt , op grond van deze zelfde richtlijnen gerechtigd is , zijn produkten in meer dan één vestiging in deze Lid-Staat te verkopen , voor zover de handel daarin geliberaliseerd is ;  Overwegende dat deze richtlijn eveneens tot gevolg dient te hebben dat het de industriële of ambachtelijke producent mogelijk is zich in een andere Lid-Staat te vestigen , niet als producent maar ten einde er , in één of meer vestigingen , zijn eigen produkten rechtstreeks aan de eindconsument te verkopen , aangezien de kleinhandel in deze produkten krachtens deze richtlijn wordt geliberaliseerd ;  Overwegende dat in het toepassingsgebied van deze richtlijn eveneens de werkzaamheden van de verkoop in het klein op veilingen moeten worden opgenomen ;  Overwegende dat deze richtlijn niet van toepassing is op de kleinhandel in geneesmiddelen en farmaceutische produkten ; dat deze werkzaamheden overeenkomstig de Algemene Programma's op een later tijdstip zullen worden geliberaliseerd ;  Overwegende dat het , gezien de tussen de Lid-Staten bestaande verschillen in de organisatie van de verkoop in het klein van tabak en zout , wenselijk is deze werkzaamheden niet op te nemen in deze richtlijn ;  Overwegende dat deze richtlijn evenmin van toepassing is op de kleinhandel in giftige produkten en ziekteverwekkende agentia ; dat gebleken is dat zich in verband met de in de Lid-Staten geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ten aanzien van deze werkzaamheden bijzondere problemen voordoen met betrekking tot de bescherming van de volksgezondheid ;  Overwegende dat , overeenkomstig de bepalingen van het Algemeen Programma voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging , de beperkingen inzake de bevoegdheid om zich bij beroeps - en bedrijfsorganisaties aan te sluiten moeten worden opgeheven voor zover de werkzaamheden van de betrokkene de uitoefening van deze bevoegdheid medebrengen ;  Overwegende dat de positie van de werknemers in loondienst , die degene die de dienst verricht , vergezellen of voor rekening van deze laatste handelen , is geregeld bij de uit hoofde van de artikelen 48 en 49 van het Verdrag getroffen maatregelen ;  Overwegende dat afzonderlijke richtlijnen , toepasselijk op alle anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden , zijn of zullen worden vastgesteld met betrekking tot de bepalingen inzake verplaatsing en verblijk van de begunstigden , alsmede , voor zover nodig , richtlijnen voor de coordinatie van de waarborgen die de Lid-Staten eisen van vennootschappen ter bescherming van de belangen van zowel de vennoten als van derden ;  Overwegende bovendien dat in sommige Lid-Staten de kleinhandel in diverse produkten geregeld is door bepalingen omtrent de toegang tot het beroep en dat andere Lid-Staten dergelijke regelingen eventueel zullen invoeren ; dat derhalve , ten einde de toegang tot het beroep en de uitoefening daarvan voor onderdanen van de andere Lid-Staten te vergemakkelijken , bepaalde overgangsmaatregelen in een afzonderlijke richtlijn zijn opgenomen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten heffen ten behoeve van de in titel I van de Algemene Programma's voor de opheffing van de beperkingen van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten genoemde natuurlijke personen en vennootschappen , hierna begunstigden genoemd , de in titel III van die programma's bedoelde beperkingen op , ten aanzien van de toegang tot en de uitoefening van de in de artikelen 2 en 3 genoemde werkzaamheden .  Artikel 2  1 . De bepalingen van deze richtlijn zijn van toepassing op de anders dan in loondienst verrichte werkzaamheden welke onder de kleinhandel ressorteren ( ex groep 612 C.I.T.I . ) ( 1 ) , met uitzondering van de verkoop in het klein van geneesmiddelen en farmaceutische produkten , van giftige produkten en ziekteverwekkende agentia , en eveneens van tabak en van zout .  De bepalingen van deze richtlijn zijn niet van toepassing op de werkzaamheden van ambulante handelaren en colporteurs . Zij zijn evenmin van toepassing op de werkzaamheden van hen die op nietoverdekte markten verkopen of van hen die op overdekte markten , maar dan niet in vaste inrichtingen verkopen , ook indien deze werkzaamheden niet onder de nationale bepalingen inzake ambulante handelaren of colporteurs vallen .  Deze richtlijn is niet van toepassing op het onderzoeken van het gezichts - of het gehoororgaan of van andere organen of delen van het menselijk lichaam met het oog op het aanpassen , bijstellen en verkopen van apparaten voor het corrigeren van gebreken in gezichtsvermogen en gehoor , of van orthopedische apparatuur .  2 . Werkzaamheden welke in de zin van deze richtlijn onder de kleinhandel ressorteren , zijn werkzaamheden verricht door iedere natuurlijke persoon of vennootschap die er zijn ( haar ) beroep van maakt geregeld goederen op eigen naam en voor eigen rekening te kopen en rechtstreeks aan de eindconsument weder te verkopen .  De goederen kunnen weder worden verkocht in dezelfde staat of na op een in de kleinhandel gebruikelijke wijze te zijn bewerkt , behandeld of opgemaakt .  3 . Deze richtlijn geldt ook voor de werkzaamheden die betrekking hebben op de verkoop in het klein door producenten die , zonder als producent in het ontvangende land gevestigd te zijn , daar zelf hun produkten aan de eindconsument verkopen .  4 . Deze richtlijn geldt ook , onder dezelfde voorwaarden als gelden voor de in voorgaande leden bedoelde werkzaamheden die betrekking hebben op verkoop , voor het verhuren van goederen , voor zover deze werkzaamheid niet binnen de werkingssfeer van andere richtlijnen valt . De lijst van de op deze grond uitgesloten verhuurwerkzaamheden komt in de bijlage voor .  Artikel 3  De bepalingen van deze richtlijn zijn eveneens van toepassing op de werkzaamheden anders dan in loondienst van tussenpersonen die er hun beroep van maken geregeld goederen voor rekening van derden in het klein te verkopen op veilingen .   ( 1 ) " Classification internationale type , par industrie , de toutes les branches d'activité économique " ( Bureau voor de Statistiek van de Verenigde Naties , Etudes statistiques , série M , n * 4 , rév . 1 , New-York 1958 ) .  Artikel 4  Van de toepassing van de bepalingen van deze richtlijn zijn , voor wat de betrokken Lid-Staat betreft , de werkzaamheden uitgezonderd welke in deze Lid-Staat behoren tot de uitoefening van het openbaar gezag . Dit zijn :  in Frankrijk :  de verkoop op veilingen van roerende goederen en koopwaar door " officiers publics " of " officiers ministériels " ;  in Italië ;  de verkoop op veilingen van goederen door " mediatori " in de uitoefening van een openbare functie ;  in Duitsland , België , Luxemburg en Nederland :  de werkzaamheden van de deurwaarder en de notaris bij de veilingen .  Artikel 5  1 . De Lid-Staten heffen de beperkingen op welke met name :  a ) de begunstigden verhinderen zich in het ontvangende land te vestigen of daar diensten te verrichten onder dezelfde voorwaarden en met gelijke rechten als de onderdanen van dat land ;  b ) voortvloeien uit een administratieve praktijk die ten gevolge heeft dat op de begunstigden , in vergelijking tot de nationale onderdanen , een discriminerende behandeling wordt toegepast .  2 . Onder de op te heffen beperkingen vallen in het bijzonder die , welke zijn vervat in de bepalingen die voor de begunstigden op de volgende wijze een verbod of beperking inhouden van de vestiging of het verrichten van diensten :   a ) in België :  door de verplichting in het bezit te zijn van een beroepskaart ( artikel 1 van de wet van 19 februari 1965 ) :  b ) in Duitsland :   _ door het feit dat de verlening van de vergunning voor de verkoop in het klein van springstoffen voor buitenlanders in bepaalde deelstaten afhankelijk is gesteld van het aantonen van de behoefte en in andere deelstaten van de verplichting ten minste drie jaar in de Bondsrepubliek Duitsland woonachtig te zijn ;   _ door de verplichting voor natuurlijke personen de Duitse nationaliteit te bezitten voor de verkoop in het klein van wapens en bijbehorende munitie in de zin van de Waffengesetz van 18 maart 1938 ( par . 7 Nr . 2 en par . 3 Nr . 2 , Waffengesetz ) ;   _ door het verbod aan buitenlandse en nationale rechtspersonen waarvan het kapitaal voor meer dan de helft onder buitenlandse controle staat , een vergunning af te geven tot het uitoefenen van de kleinhandel in wapens en bijbehorende munitie ( par . 10 uitvoeringsverordening Waffengesetz van 19 maart 1938 ) ;  c ) in Frankrijk :   _ door de verplichting in het bezit te zijn van een legitimatiebewijs als buitenlands handelaar ( wetsbesluit van 12 november 1938 , wet van 8 oktober 1940 ) ;   _ door de uitsluiting van het recht huurovereenkomsten voor bedrijfsruimten te verlengen ( besluit van 30 september 1953 , artikel 38 ) ;   _ door de aan buitenlanders gestelde voorwaarde van wederkerigheid voor het drijven van handel in postduiven ( wet van 27 juni 1957 , besluit van 22 april 1958 ) ;   _ door de verplichting Frans onderdaan te zijn ( of , voor vennootschappen , aan te tonen dat de persoonlijk aansprakelijke vennoten ( " associés en nom " ) , de complementaire vennoten ( " commandités " ) , de commanditaire vennoten ( " commanditaires " ) en de beheerders ( " gérants " ) van personenvennootschappen , de leden van de Raad van bestuur ( " administrateurs " ) en directeuren ( " directeurs Centraux " ) van naamloze vennootschappen de Franse nationaliteit bezitten ) , ten einde een vergunning te kunnen krijgen voor het handeldrijven in zo geheten defensieve vuurwapens en bijbehorende munitie ( artikel 2 van het wetsbesluit van 18 april 1939 , artikel 1 van besluit A van 14 augustus 1939 , artikelen 9 en 6 van besluit B van 14 augustus 1939 ) ;   _ door de verplichting , voor vennootschappen die houdster zijn van speciale vergunningen voor de invoer van eindprodukten op basis van aardolie en deze produkten voor verbruik verkopen , dat de Voorzitter van de Raad van bestuur ( Président du Conseil d'administration ) , de president-directeur ( président-directeur général ) en de meerderheid van de leden van de Raad van bestuur de Franse nationaliteit bezitten , en door de verplichting voor de vergunninghoudster om voor het Franse personeel een aandeel te reserveren in de administratieve , technische en commerciële directie van haar bedrijf ( besluit nr . 65-144 van 26 februari 1965 ) ;  d ) in Italië :  door de noodzaak van een vergunning van uitzonderlijke aard , wanneer het buitenlanders betreft , voor de toegang tot en de uitoefening van het beroep van handelaar in postduiven ( legge van 13 december 1928 , nr . 3086 ) ;  e ) in Luxemburg :  door de beperkte geldigheidsduur van de aan buitenlanders verleende vergunningen ( artikel 21 van de wet van 2 juni 1962 ) .  Artikel 6  1 . De Lid-Staten zien erop toe dat de begunstigden het recht hebben zich aan te sluiten bij beroeps - en bedrijfsorganisaties onder dezelfde voorwaarden en met dezelfde rechten en verplichtingen als de eigen onderdanen .  2 . In geval van vestiging brengt het recht van aansluiting mede het recht binnen de beroeps - en bedrijfsorganisaties verkiesbaar of benoembaar te zijn in een bestuursfunctie . Deze bestuursfuncties kunnen echter aan de nationale onderdanen worden voorbehouden , wanneer de betrokken organisatie uit hoofde van een wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling deelneemt aan de uitoefening van het openbaar gezag .  3 . In het Groothertogdom Luxemburg houdt het lidmaatschap van de Kamer van Koophandel en van de Kamer van Ambachten voor de begunstigden niet het recht in , deel te nemen aan de verkiezing van de bestuursorganen .  Artikel 7  De Lid-Staten verlenen aan die onderdanen welke zich voor het verrichten van een van de in de artikelen 2 en 3 bedoelde werkzaamheden naar een andere Lid-Staat begeven , geen steun die de voorwaarden voor vestiging kan vervalsen .  Artikel 8  1 . Indien een ontvangende Lid-Staat van zijn onderdanen voor de toegang tot een van de in de artikelen 2 en 3 bedoelde werkzaamheden een bewijs van betrouwbaarheid en het bewijs dat voorheen geen faillissement heeft plaatsgehad , of slechts één van beide bewijzen eist , erkent deze Lid-Staat als voldoende bewijs voor de onderdanen der andere Lid-Staten het overleggen van een uittreksel uit het strafregister of , bij het ontbreken daarvan , een gelijkwaardig document , afgegeven door een bevoegde gerechtelijke of overheidsinstantie van het land van oorsprong of van herkomst , waaruit blijkt dat aan deze eisen is voldaan .  Indien voor het feit dat er geen faillissement heeft plaatsgehad door het land van oorsprong of van herkomst geen zodanig document wordt afgegeven , kan dit worden vervangen door een door betrokkene onder ede afgelegde verklaring ten overstaan van een gerechtelijke of overheidsinstantie , een notaris of een bevoegde beroeps - of bedrijfsorganisatie in het land van oorsprong of herkomst .  2 . Indien een Lid-Staat aan zijn onderdanen voor de toegang tot de werkzaamheden van de kleinhandel in wapens , munitie en springstoffen alsmede de kleinhandel in alcoholhoudende dranken en onverpakte melk bepaalde eisen van goed gedrag of betrouwbaarheid stelt , waarvan het bewijs niet middels het in lid 1 , eerste alinea , bedoelde document kan worden geleverd , erkent deze Lid-Staat voor de onderdanen van de andere Lid-Staten als voldoende bewijs een attest , afgegeven door een bevoegde gerechtelijke of overheidsinstantie van het land van oorsprong of herkomst , waaruit blijkt dat aan deze eisen is voldaan . Deze attesten dienen betrekking te hebben op de nauwkeurige feiten die in het ontvangende land in aanmerking genomen worden .  3 . De overeenkomstig de leden 1 en 2 afgegeven documenten mogen bij overlegging niet ouder zijn dan 3 maanden .  4 . De Lid-Staten wijzen binnen de in artikel 9 gestelde termijn de instanties en organisaties aan die voor de afgifte van bovenbedoelde documenten bevoegd zijn en stellen de overige Lid-Staten en de Commissie onverwijld daarvan in kennis .  5 . Wanneer in de ontvangende Lid-Staat de financiële draagkracht moet worden aangetoond , erkent deze Lid-Staat de door de banken van het land van oorsprong of herkomst afgegeven attesten als gelijkwaardig aan de op zijn eigen grondgebied afgegeven attesten .  Artikel 9  Binnen een termijn van zes maanden volgende op de kennisgeving van deze richtlijn treffen de Lid-Staten de nodige maatregelen voor het volgen van deze richtlijn ; zij stellen de Commissie onverwijld daarvan in kennis .  Artikel 10  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 15 oktober 1968 .  Voor de Raad  De Voorzitter  G . SEDATI  BIJLAGE  Werkzaamheden uitgesloten van het toepassingsgebied van de richtlijn   ( Artikel 2 , lid 4 , tweede zin )  ex groep   * Uitgesloten werkzaamheden  C.I.T.I .  012 * Verhuur van landbouwmachines  640 * Onroerende goederen , verhuur  713 * Verhuur van automobielen , rijtuigen en paarden  718 * Verhuur van spoorwegrijtuigen en -wagons  839 * Verhuur van machines voor handelsfirma's  841 * Plaatsbespreking voor bioscopen en verhuur van films  842 * Plaatsbespreking voor theaters en verhuur van theateruitrusting  843 * Verhuur van boten , verhuur van rijwielen ,   * verhuur van automaten  853 * Verhuur van gemeubileerde kamers  854 * Verhuur van gewassen linnengoed  859 * Verhuur van kleding


Avis juridique important

|

31978L0206

Richtlijn 78/206/EEG van de Commissie van 7 februari 1978 met betrekking tot de tariefbehandeling van in het kader van de regeling passieve veredeling onveredeld wederingevoerde goederen

Publicatieblad Nr. L 062 van 04/03/1978 blz. 0040 - 0040 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 02 Deel 6 blz. 0138  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 02 Deel 4 blz. 0250  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 02 Deel 4 blz. 0250

++++RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 7 februari 1978  met betrekking tot de tariefbehandeling van in het kader van de regeling passieve veredeling onveredeld wederingevoerde goederen   ( 78/206/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op Richtlijn 76/119/EEG van de Raad van 18 december 1975 inzake de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen met betrekking tot de regeling passieve veredeling ( 1 ) , inzonderheid op artikel 14 ,  Overwegende dat volgens de artikelen 10 en 11 van voornoemde richtlijn de gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de rechten bij invoer bereikt wordt door van het op de wederingevoerde goederen betrekking hebbende bedrag van de rechten bij invoer het bedrag van de rechten bij invoer die op de tijdelijke uitgevoerde goederen van toepassing zouden zijn indien ze in de Gemeenschap waren ingevoerd vanuit het land waar zij veredeld werden of de laatste veredelingshandeling hebben ondergaan , af te trekken ;  Overwegende dat de toepassing van deze bepalingen , indien goederen in onveredelde staat worden wederingevoerd overeenkomstig een door de bevoegde autoriteiten krachtens artikel 8 van de richtlijn verleende vergunning , niet noodzakelijk is en dat de inklaring van deze goederen vereenvoudigd kan worden door deze goederen gelijk te stellen met terugkerende goederen : dat dientengevolge dient te worden bepaald dat hun tariefbehandeling op dezelfde voorwaarden wordt vastgesteld als die welke gelden overeenkomstig de bepalingen betreffende de tariefbehandeling die van toepassing is op naar het douanegebied van de Gemeenschap terugkerende goederen ( 2 ) en haar uitvoeringsverordeningen , onverminderd de bepalingen van artikel 2 , lid 1 , sub a ) , van Verordening ( EEG ) nr . 754/76 van 25 maart 1976 ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte bepalingen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité Douaneveredelingsverkeren ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN GEGEVEN :  Artikel 1  De tariefbehandeling van onveredelde goederen die overeenkomstig een door de bevoegde autoriteiten krachtens artikel 8 van Richtlijn 76/119/EEG verleende vergunning wederingevoerd worden , wordt , op dezelfde voorwaarden als gelden voor terugkerende goederen , vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van Verordening ( EEG ) nr . 754/76 en haar uitvoeringsverordeningen .  Artikel 2  1 . De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om uiterlijk op 1 maart 1978 aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  2 . De Commissie deelt deze inlichtingen aan de andere Lid-Staten mede .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 7 februari 1978 .  Voor de Commissie  Etienne D'AVIGNON  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 24 van 30 . 1 . 1976 , blz . 58 .  ( 2 ) PB nr . L 89 van 2 . 4 . 1976 , blz . 1 .


Avis juridique important

|

31999L0095

Richtlijn 1999/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de handhaving van de bepalingen inzake de arbeidstijd van zeevarenden aan boord van schepen die havens in de Gemeenschap aandoen

Publicatieblad Nr. L 014 van 20/01/2000 blz. 0029 - 0035

RICHTLIJN 1999/95/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAADvan 13 december 1999betreffende de handhaving van de bepalingen inzake de arbeidstijd van zeevarenden aan boord van schepen die havens in de Gemeenschap aandoenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) De sociale politiek van de Gemeenschap is er onder meer op gericht de gezondheid en veiligheid van de werknemers in hun werkomgeving te verbeteren.(2) Het beleid van de Gemeenschap op het gebied van het zeevervoer is er onder meer op gericht de leef- en werkomstandigheden van zeevarenden aan boord van schepen, de veiligheid op zee en de preventie van verontreiniging veroorzaakt door ongevallen op zee te verbeteren.(3) De Conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) heeft tijdens haar vierentachtigste bijeenkomst van 8-22 oktober 1996 het Verdrag betreffende de werktijden van zeevarenden en de bemanning van schepen van 1996 (IAO-Verdrag nr. 180) en het Protocol van 1996 bij het Verdrag betreffende de minimumnormen op koopvaardijschepen van 1976 (Protocol bij IAO-Verdrag nr. 147) aangenomen.(4) De krachtens artikel 139, lid 2, van het Verdrag aangenomen Richtlijn 1999/63/EG van de Raad van 21 juni 1999 inzake de overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden, gesloten door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Federatie van de bonden voor het vervoerspersoneel in de Europese Unie (FST)(4), beoogt de uitvoering van die op 30 september 1998 tussen de sociale partners gesloten overeenkomst (hierna "overeenkomst"); deze overeenkomst neemt een aantal bepalingen van IAO-Verdrag nr. 180 over; zij is van toepassing op zeevarenden aan boord van elk zeeschip, ongeacht of het staats- dan wel particulier eigendom is, dat geregistreerd is op het grondgebied van een lidstaat en gewoonlijk gebruikt wordt in de handelsscheepvaart.(5) Doel van de onderhavige richtlijn is de toepassing van de op IAO-Verdrag nr. 180 gebaseerde bepalingen van Richtlijn 1999/63/EG ten aanzien van elk schip dat een haven van de Gemeenschap aandoet, ongeacht onder welke vlag het vaart, teneinde alle situaties die duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid en de gezondheid van de zeevarenden te kunnen vaststellen en verhelpen; Richtlijn 1999/63/EG omvat evenwel eisen die niet in IAO-Verdrag nr. 180 zijn opgenomen en die dan ook niet van toepassing zijn aan boord van schepen die niet onder de vlag van een lidstaat varen.(6) Richtlijn 1999/63/EG is van toepassing op zeevarenden aan boord van elk zeeschip dat op het grondgebied van een lidstaat is geregistreerd. De lidstaten moeten erop toezien dat de onder hun vlag varende schepen aan alle bepalingen van Richtlijn 1999/63/EG voldoen.(7) Met het oog op de veiligheid en om concurrentievervalsing tegen te gaan, moeten de lidstaten erop kunnen toezien dat alle zeeschepen die hun havens aandoen, ongeacht de staat waar ze zijn geregistreerd, aan de relevante bepalingen van Richtlijn 1999/63/EG voldoen.(8) Met name schepen die varen onder de vlag van een staat die geen partij is bij IAO-Verdrag nr. 180 of het protocol bij IAO-Verdrag nr. 147, mogen geen gunstiger behandeling krijgen dan schepen onder de vlag van een staat die partij is bij dit Verdrag en dit protocol of bij een van beide.(9) Voor de controle op de effectieve toepassing van Richtlijn 1999/63/EG moeten de lidstaten inspecties verrichten aan boord van schepen, met name na het ontvangen van een klacht van de kapitein, een bemanningslid of iedere persoon of organisatie met een legitiem belang bij de veilige exploitatie van het schip, veilige leef- en werkomstandigheden aan boord of de preventie van verontreiniging.(10) Voor de toepassing van de onderhavige richtlijn mogen de lidstaten zo nodig op eigen initiatief, havenstaatcontrole-inspecteurs aanwijzen voor inspecties aan boord van schepen die een haven in de Gemeenschap aandoen.(11) Het bewijs dat een schip niet aan de eisen van Richtlijn 1999/63/EG voldoet kan worden verkregen na controle van het organisatieschema van de werkzaamheden aan boord en van de registers met de gegevens inzake arbeids- of rusttijden van de zeevarenden, of wanneer de inspecteur reden heeft om aan te nemen dat de zeevarenden oververmoeid zijn.(12) De bevoegde autoriteit van de lidstaat waar een schip de haven is binnengelopen kan een uitvaarverbod opleggen wanneer de omstandigheden aan boord van dat schip duidelijk gevaarlijk zijn voor de gezondheid of veiligheid van de zeevarenden, totdat de geconstateerde tekortkomingen zijn verholpen of de bemanning voldoende is uitgerust.(13) Aangezien in Richtlijn 1999/63/EG de bepalingen van IAO-Verdrag nr. 180 zijn overgenomen, kan controle op de naleving door op het grondgebied van een derde staat geregistreerde schepen van de bepalingen van deze richtlijn pas plaatsvinden nadat dit Verdrag in werking is getreden,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Doel en toepassingsgebied1. Doel van deze richtlijn is te voorzien in een mechanisme voor controle op en handhaving van de naleving van Richtlijn 1999/63/EG betreffende de arbeidstijd van zeevarenden door schepen die havens van de lidstaten aandoen, teneinde de veiligheid op zee, de werkomstandigheden, de gezondheid en de veiligheid van zeevarenden aan boord van schepen te verbeteren.2. De lidstaten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat schepen die niet op hun grondgebied geregistreerd staan noch onder hun vlag varen de clausules 1 tot en met 12 van de overeenkomst in de bijlage bij Richtlijn 1999/63/EG naleven.Artikel 2DefinitiesIn het kader van deze richtlijn wordt verstaan ondera) "schip": elk zeeschip, ongeacht of het staats- dan wel particulier eigendom is, dat gewoonlijk gebruikt wordt in de handelsscheepvaart. Vissersvaartuigen vallen niet onder deze definitie;b) "bevoegde autoriteit": de autoriteiten die door de lidstaten zijn aangewezen om taken te verrichten krachtens deze richtlijn;c) "inspecteur": een werknemer of andere persoon uit de overheidssector die aan de bevoegde autoriteit van een lidstaat verantwoording verschuldigd is en die door deze bevoegde autoriteit is gemachtigd om de werkomstandigheden aan boord te inspecteren;d) "klacht": een mededeling of verslag ingediend door een bemanningslid, een beroepsorganisatie, een associatie, een vakbond of, in het algemeen, eenieder die belang heeft bij de veiligheid van het schip en met name bij de veiligheid en gezondheid van de bemanning.Artikel 3Opstelling van verslagenOnverminderd artikel 1, lid 2, stelt een lidstaat die een klacht ontvangt die hij niet kennelijk ongegrond acht of over aanwijzingen beschikt dat een schip dat vrijwillig in het kader van de normale uitoefening van zijn activiteiten dan wel om operationele redenen een van zijn havens aandoet, niet voldoet aan de in Richtlijn 1999/63/EG genoemde normen, een verslag op ten behoeve van de regering van het land waar het schip is geregistreerd, en indien een overeenkomstig artikel 4 verrichte inspectie relevante bewijzen oplevert, neemt de lidstaat de nodige maatregelen om te waarborgen dat alle omstandigheden aan boord die duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid of de gezondheid van de zeevarenden worden verholpen.De identiteit van de persoon die de klacht indient behoeft niet aan de kapitein of de eigenaar var het schip bekend te worden gemaakt.Artikel 4Inspectie en nadere inspectie1. Wanneer een inspecteur een inspectie verricht met het doel bewijzen te verzamelen dat een schip niet voldoet aan de normen van Richtlijn 1999/63/EG, onderzoekt hij of:- er aan boord van het schip een organisatieschema van de werkzaamheden voorhanden is, dat in de werktaal of -talen van het schip en in het Engels is opgesteld volgens het model van bijlage I of een ander gelijkwaardig model, en dat op een gemakkelijk toegankelijke plaats aan boord is opgehangen;- de gegevens over de arbeids- en rusttijden van de zeevarenden in de werktaal of -talen van het schip en in het Engels worden geregistreerd op formulieren volgens het model van bijlage II, of een ander gelijkwaardig model, die aan boord worden bewaard en door de bevoegde autoriteit van de staat waar het schip is geregistreerd, zijn goedgekeurd.2. Wanneer een klacht is ontvangen, of de inspecteur op grond van zijn eigen waarnemingen aan boord vermoedt dat de zeevarenden oververmoeid zijn, voert de inspecteur een nadere inspectie uit volgens lid 1 om zich ervan te vergewissen of de geregistreerde arbeids- en rusttijden in overeenstemming zijn met de in Richtlijn 1999/63/EG voor de zeevaartsector vastgelegde normen en of daaraan naar behoren de hand is gehouden, waarbij hij andere geregistreerde gegevens betreffende de scheepsactiviteiten in zijn beoordeling betrekt.Artikel 5Herstel van tekortkomingen1. Indien tijdens de inspectie of de nadere inspectie blijkt dat het schip niet voldoet aan de normen van Richtlijn 1999/63/EG, neemt de lidstaat de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat omstandigheden aan boord die duidelijk gevaar opleveren voor de veiligheid of de gezondheid van de zeevarenden, worden verbeterd. Zo kan onder meer een uitvaarverbod worden opgelegd, totdat de geconstateerde tekortkomingen zijn verholpen of de zeevarenden voldoende zijn uitgerust.2. Indien er duidelijke aanwijzingen zijn dat het wachtpersoneel van de eerste wacht of van één van de aflossingsploegen oververmoeid is, zorgt de lidstaat ervoor dat het schip niet uitvaart voordat de geconstateerde tekortkomingen zijn hersteld of de zeevarenden voldoende zijn uitgerust.Artikel 6Follow-up procedures1. Wanneer een schip krachtens artikel 5 een verbod krijgt opgelegd om de haven te verlaten, stelt de bevoegde autoriteit van de lidstaat de kapitein, de eigenaar of exploitant, de overheid van de vlaggenstaat of de staat waar het schip is geregistreerd dan wel de consul, of wanneer er geen consul is, de dichtstbijzijnde diplomatieke vertegenwoordiging van de betrokken staat, in kennis van de resultaten van de in artikel 4, bedoelde inspecties, van eventuele beslissingen van de inspecteur en van de vereiste corrigerende maatregelen.2. Bij een inspectie krachtens deze richtlijn wordt alles in het werk gesteld om te voorkomen dat een schip onrechtmatig wordt opgehouden. Is dat toch het geval, dan heeft de eigenaar of exploitant recht op vergoeding van geleden verlies of schade. In geval van vermeend onrechtmatig oponthoud rust de bewijslast op de eigenaar of exploitant van het schip.Artikel 7Recht van beroep1. De eigenaar of de exploitant van het schip of diens vertegenwoordiger in de lidstaat heeft het recht beroep in te stellen tegen een door de bevoegde instantie genomen besluit tot aanhouding. Het beroep schorst de aanhouding niet.2. De lidstaten dienen hiertoe in overeenstemming met hun nationale wetgeving passende beroepsprocedures in te stellen en te handhaven.3. De bevoegde instantie dient de kapitein van het schip als bedoeld in lid 1 naar behoren op de hoogte te stellen van zijn recht op beroep.Artikel 8Administratieve samenwerking1. De lidstaten treffen de nodige regelingen om ervoor te zorgen dat er, onder voorwaarden die verenigbaar zijn met die van artikel 14 van Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruik maken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de jurisdictie van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole)(5), samenwerking is tussen hun bevoegde instanties en de bevoegde instanties van de andere lidstaten met het oog op de effectieve toepassing van deze richtlijn, en stellen de Commissie van die regelingen in kennis.2. De informatie betreffende de ter toepassing van de artikelen 4 en 5 genomen maatregelen wordt bekendgemaakt overeenkomstig de voorwaarden van artikel 15, eerste alinea, van Richtlijn 95/21/EG.Artikel 9Niet-begunstigingsclausuleBij inspectie van een schip dat geregistreerd is op het grondgebied of onder de vlag vaart van een staat die IAO-Verdrag nr. 180 of het protocol bij IAO-Verdrag nr. 147 niet heeft geratificeerd, zorgen de lidstaten ervoor dat, zodra het Verdrag en het protocol in werking zijn getreden, de behandeling van dit schip en haar bemanning niet gunstiger is dan van een schip dat geregistreerd is op het grondgebied of onder de vlag vaart van een staat die wel partij is bij IAO-Verdrag nr. 180 en/of het protocol bij IAO-Verdrag nr. 147.Artikel 10Slotbepalingen1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 30 juni 2002 aan deze richtlijn te voldoen.2. Wanneer de lidstaten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.3. De lidstaten delen de Commissie onverwijld alle bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.Artikel 11Vaartuigen van niet-lidstatenDe bepalingen van deze richtlijn zijn pas op de datum van inwerkingtreding van IAO-Verdrag nr. 180 en het protocol bij het IAO-Verdrag nr. 147 van toepassing op schepen die niet in een lidstaat geregistreerd zijn of niet varen onder de vlag van een lidstaat.Artikel 12InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 13Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 13 december 1999.Voor het Europees ParlementDe VoorzitsterN. FONTAINEVoor de RaadDe voorzitterS. HASSI(1) PB C 43 van 17.2.1999, blz. 16.(2) PB C 138 van 18.5.1999, blz. 33.(3) Advies van het Europees Parlement van 14 april 1999 (PB C 219 van 30.7.1999, blz. 240), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 12 juli 1999 (PB C 249 van 1.9.1999, blz. 7) en besluit van het Europees Parlement van 4 november 1999 (nog niet in het Publicatieblad verschenen).(4) PB L 167 van 2.7.1999, blz. 37.(5) PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/42/EG (PB L 184 van 27.6.1998, blz. 40).BIJLAGE I>PIC FILE= "L_2000014NL.003202.EPS">>PIC FILE= "L_2000014NL.003301.EPS">BIJLAGE II>PIC FILE= "L_2000014NL.003402.EPS">>PIC FILE= "L_2000014NL.003501.EPS">


Avis juridique important

|

31990L0088

Richtlijn 90/88/EEG van de Raad van 22 februari 1990 tot wijziging van Richtlijn 87/102/EEG betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake het consumentenkrediet

Publicatieblad Nr. L 061 van 10/03/1990 blz. 0014 - 0018 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0174  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0174

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 22 februari 1990  tot wijziging van Richtlijn 87/102/EEG betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake het consumentenkrediet  (90/88/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat artikel 5 van Richtlijn 87/102/EEG (4) voorziet in de invoering van een communautaire methode of methoden voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage van het consumentenkrediet;  Overwegende dat het ter bevordering van de totstandbrenging en de werking van de interne markt, en om de consumenten een hoog beschermingsniveau te bieden, wenselijk is in de gehele Gemeenschap één methode voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage toe te passen;  Overwegende dat het, met het oog op de invoering van een dergelijke methode, wenselijk is om overeenkomstig de definitie van de totale kosten van het aan de consument verleende krediet, één wiskundige formule op te stellen voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage, en de componenten van de kredietkosten te bepalen waarmee rekening moet worden gehouden bij deze berekening door middel van de opgave van de kosten die hiervoor niet in aanmerking moeten worden genomen;  Overwegende dat de Lid-Staten die voor de datum van kennisgeving van deze richtlijn reeds een wetgeving toepasten die het toestond een andere wiskundige formule te hanteren voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage, deze wetgeving gedurende een overgangsperiode zullen kunnen blijven toepassen;  Overwegende dat voor het verstrijken van de overgangsperiode en in het licht van de opgedane ervaring de Raad op de grondslag van een voorstel van de Commissie een besluit zal nemen dat het mogelijk zal maken in de Gemeenschap een uniforme wiskundige formule toe te passen;  Overwegende dat, waar nodig, bij de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage dient te worden uitgegaan van bepaalde hypothesen;  Overwegende dat kredieten die zijn gedekt door een hypotheek op onroerend goed wegens hun specifieke aard gedeeltelijk van de toepassing van deze richtlijn uitgesloten dienen te blijven;  Overwegende dat de inlichtingen waarvan mededeling aan de consument in de schriftelijke overeenkomst verplicht is, dienen te worden uitgebreid,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 87/102/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. artikel 1, lid 2, onder d) en e), wordt als volgt gelezen:  »d) »totale kosten van het aan de consument verleende krediet": alle kosten, met inbegrip van de rente en de andere kosten, die de consument verplicht is voor het krediet te betalen;  e) »jaarlijks kostenpercentage": de totale kosten van het aan de consument verleende krediet, uitgedrukt in een percentage op jaarbasis van het verleende krediet en berekend overeenkomstig artikel 1 bis.";  2. het volgende artikel wordt ingevoegd:  »Artikel 1 bis  1. a) Het jaarlijks kostenpercentage dat de contante waarden van alle tussen de kredietgever en de consument overeengekomen of overeen te komen verbintenissen (leningen, aflossingen en kosten) op jaarbasis gelijkmaakt, wordt berekend volgens de wiskundige formule van bijlage II.  b) In bijlage III worden ter indicatie vier berekeningsvoorbeelden gegeven.  2. Voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage bepaalt men de totale kosten van het aan de consument verleende krediet, zoals omschreven in artikel 1, lid 2, onder d), met uitzondering van de volgende kosten:  i) kosten die de consument moet betalen wegens niet-naleving van een in de kredietovereenkomst opgenomen verplichting;  ii) andere kosten dan de aankoopprijs die de consument bij aankoop van goederen of diensten in elk geval moet betalen, ook indien de aankoop contant wordt betaald;  iii) kosten voor overdracht van geldmiddelen, alsmede kosten voor de instandhouding van een rekening waarop de bedragen uit hoofde van het krediet, de rente en andere lasten moeten worden gedebiteerd, behalve wanneer de consument ter zake niet over een redelijke keuzevrijheid beschikt en wanneer deze kosten abnormaal hoog zijn; deze bepaling is echter niet van toepassing op de kosten voor de invordering van deze aflossingen of betalingen, ongeacht of zij contant dan wel op een andere wijze worden geïnd;  iv) de bijdragen die verschuldigd zijn uit hoofde van aansluiting bij verenigingen of groepen en die voortvloeien uit andere overeenkomsten dan de kredietovereenkomst, hoewel die bijdragen van invloed zijn op de kredietvoorwaarden;  v) kosten voor verzekeringen of zekerheden; inbegrepen zijn echter die kosten welke tot doel hebben dat een bedrag van ten hoogste de totale kredietsom, met inbegrip van rente en overige kosten, bij overlijden, invaliditeit, ziekte of werkloosheid van de consument aan de kredietgever worden betaald, en die door de kredietgever als een verplichte voorwaarde voor de kredietverlening worden gesteld.  3. a) Ingeval de onder deze richtlijn vallende kredietverrichtingen zijn onderworpen aan de op 1 maart 1990 geldende nationale bepalingen, op grond waarvan het jaarlijkse kostenpercentage van die verrichtingen aan maxima is gebonden, en indien het op grond van die bepalingen is toegestaan om ten opzichte van die maxima geen rekening te houden met de kosten van forfaitaire aard, welke niet tot de in lid 2, onder i) tot en met v), beschreven kosten behoren, behoeven de Lid-Staten, uitsluitend met betrekking tot die verrichtingen en inzake de genoemde kosten, bij de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage daarmee geen rekening te houden, op voorwaarde dat in de in artikel 3 bedoelde gevallen en in de kredietovereenkomst wordt verlangd dat aan de consument het bedrag ervan wordt meegedeeld en hem wordt gezegd dat daarmee rekening is gehouden in de te verrichten betalingen.  b) Punt a) is niet meer van toepassing vanaf het moment waarop de uniforme wiskundige formule voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage in de Gemeenschap van kracht wordt overeenkomstig lid 5, onder c).  4. a) Het jaarlijks kostenpercentage wordt berekend op het moment waarop de kredietovereenkomst wordt gesloten, onverminderd de bepalingen van artikel 3 met betrekking tot mededelingen en reclame-aanbiedingen.  b) Voor de berekening wordt uitgegaan van de hypothese dat de kredietovereenkomst geldt voor de overeengekomen tijdsduur en dat de kredietgever en de consument hun verplichtingen nakomen binnen de overeengekomen termijnen en op de overeengekomen data.  5. a) Onverminderd lid 1, onder a), en bij wijze van overgangsmaatregel, kunnen de Lid-Staten die vóór 1 maart 1990 wettelijke bepalingen toepassen die voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage het gebruik van een andere wiskundige formule toelaten dan de in bijlage II genoemde, deze bepalingen op hun grondgebied gedurende een periode van drie jaar vanaf 1 januari 1993 blijven toepassen.  De Lid-Staten nemen passende maatregelen om ervoor te zorgen dat op hun grondgebied slechts één wiskundige formule wordt gebruikt voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage.  b) Zes maanden voor het verstrijken van de onder a) genoemde termijn dient de Commissie bij de Raad een verslag met een voorstel in dat het, in het licht van de opgedane ervaring, mogelijk maakt in de Gemeenschap een uniforme wiskundige formule voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage toe te passen.  c) Op basis van het voorstel van de Commissie neemt de Raad vóór 1 januari 1996 met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit.  6. Bij kredietovereenkomsten waarin clausules zijn opgenomen op grond waarvan de rentevoet en het bedrag of het niveau van andere kosten die deel uitmaken van het jaarlijkse kostenpercentage doch op het tijdstip van de berekening daarvan niet kunnen worden gekwantificeerd, kunnen worden gewijzigd, wordt er voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage uitgegaan van de hypothese dat de rentevoet en de overige kosten vast blijven en tot het einde van de kredietovereenkomst worden toegepast. 7. Indien nodig kan voor de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage worden uitgegaan van de volgende hypotheses:  - indien in de kredietovereenkomst geen maximum kredietbedrag is vastgelegd, is het verleende kredietbedrag gelijk aan het door de betrokken Lid-Staat vastgestelde bedrag, doch ten hoogste een bedrag dat overeenkomt met 2 000 ecu;  - indien er geen aflossingsschema is vastgesteld en dit ook niet kan worden afgeleid uit de bepalingen van de overeenkomst en de wijze waarop het toegestane krediet wordt betaald, wordt de krediettermijn geacht één jaar te zijn;  - behoudens andersluidende bepaling wordt, indien in de kredietovereenkomst verscheidene aflossingsdata worden vermeld, het krediet ter beschikking gesteld en de aflossingen verricht op de meest dichtbijgelegen datum voorzien in de kredietovereenkomst.";  3. artikel 2, lid 3, wordt vervangen door:  »3. Artikel 1 bis en de artikelen 4 tot en met 12 zijn niet van toepassing op kredietovereenkomsten of krediettoezeggingen die worden gedekt door een hypotheek op onroerend goed, voor zover deze niet reeds krachtens lid 1, onder a), van de werkingssfeer van deze richtlijn zijn uitgesloten.";  4. aan artikel 4, lid 2, wordt de volgende tekst toegevoegd:  »c) een opgave van bedrag, nummer en vervaldata of data van de betalingen die de consument moet verrichten voor de aflossing van het krediet en de betaling van rente en overige kosten, alsmede het totale bedrag van deze bepalingen, indien dat mogelijk is;  d) een opgave van de in artikel 1 bis, lid 2, genoemde kostenelementen, uitgezonderd de kosten verbonden aan het niet naleven van de contractuele verplichtingen, die niet zijn betrokken in de berekening van het jaarlijkse kostenpercentage, doch die onder bepaalde omstandigheden door de consument moeten worden betaald, alsmede een specificatie van die omstandigheden. Indien het bedrag van deze elementen nauwkeurig bekend is, dient het te worden vermeld; zo niet, dan moet indien mogelijk een berekeningsmethode of een zo realistisch mogelijke raming worden verstrekt.";  5. artikel 5 vervalt;  6. de bijlage wordt bijlage I; en aan punt 1 ervan wordt de volgende tekst toegevoegd:  »ix) de vermelding van de eventuele verplichting van de consument om een bepaald spaarbedrag op een speciale rekening te zetten.".  7. de in de bijlage bij deze richtlijn opgenomen bijlagen II en III worden toegevoegd.  Artikel 2  1. De Lid-Staten treffen de maatregelen die nodig zijn om uiterlijk op 31 december 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2. De Lid-Staten delen de Commissie alle belangrijke bepalingen van nationaal recht mede, dat zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 februari 1990.  Voor de Raad  De Voorzitter  D. J. O'MALLEY  (1) PB nr. C 155 van 14. 6. 1988, blz. 10.  (2) PB nr. C 96 van 17. 4. 1989, blz. 87, en  PB nr. C 291 van 20. 11. 1989, blz. 50.  (3) PB nr. C 337 van 31. 12. 1988, blz. 1.  (4) PB nr. L 42 van 12. 2. 1987, blz. 48.  BIJLAGE  »BIJLAGE II  DE BASISVERGELIJKING DIE DE GELIJKWAARDIGHEID VAN LENINGEN ENERZIJDS EN AFLOSSINGEN EN KOSTEN ANDERZIJDS WEERGEEFT  1.2.3.4.5.6 //  // K = m K = 1   // AK (1 + i) tK  // =  // K' = m' K' = 1   // A'K' (1 + i) tK'  Betekenis van letters en symbolen:  1.2 // K   // = het nummer van volgorde van een lening  // K'   // = het nummer van volgorde van een aflossing of een kostenbetaling   // AK   // = het bedrag van lening nummer K  // A'K'   // = het bedrag van de aflossing of kostenbetaling nummer K'   //  // = het teken dat de somma aangeeft   // m  // = het nummer van volgorde van de laatste lening   // m'  // = het nummer van volgorde van de laatste aflossing of de laatste kostenbetaling   // tK   // = het interval, uitgedrukt in jaren en fracties van jaren, tussen de datum van lening nummer 1 en die van de volgende leningen 2 tot m   // tK'  // = het interval, uitgedrukt in jaren en fracties van jaren, tussen de datum van lening nummer 1 en die van de aflossingen of de kostenbetalingen 1 tot m'   // i   // = het totale reële percentage, dat kan worden berekend (hetzij algebraïsch, hetzij via opeenvolgende benaderingen, hetzij met een computerprogramma) als de andere termen van de vergelijking uit de overeenkomst of anderszins bekend zijn.  Opmerkingen  a) De door beide partijen op diverse tijdstippen betaalde bedragen zijn niet noodzakelijk gelijk en worden niet noodzakelijk met gelijke tussenpozen betaald.  b) De aanvangsdatum is die van de eerste kredietverstrekking.  c) Het verschil tussen de data die gebruikt worden bij de berekeningsmethode, wordt uitgedrukt in jaren of fracties van jaren.  BIJLAGE III  VOORBEELDEN VAN BEREKENING  1. Eerste voorbeeld  Het geleende bedrag S = 1 000 ecu.  Dit wordt terugbetaald in één enkele aflossing van 1 200 ecu, 18 maanden ofte wel anderhalf jaar na de datum van de lening.  1.2 // De vergelijking wordt 1 000 =   // 1 200 (1+i) 1,5 1.2.3 // of   // (1+i) 1,5   // = 1,2   //   // 1+i   // = 1,129243 . . .   //   // i   // = 0,129243 . . .  Dit bedrag wordt afgerond op 12,9 % of 12,92 %, al naar gelang de Staat of het gebruik toestaat het percentage op de eerste of de tweede decimaal af te ronden.  2. Tweede voorbeeld  Het overeengekomen bedrag S = 1 000 ecu, maar de leninggever houdt daarvan 50 ecu af voor onderzoeks- en dossierkosten, zodat de lening in feite slechts op 950 ecu betrekking heeft; de terugbetaling van 1 200 ecu geschiedt evenals in het eerste voorbeeld 18 maanden na de datum van de lening.  1.2 // De vergelijking wordt 950 =   // 1 200 (1+i) 1,5 1.2.3.4.5.6 //   // of   // (1+i) 1,5   // =   // 1 200 950  // = 1,263157 . . .  1.2.3.4.5,6 //   //   // 1+i   // =  // 1,16851 . . .   //   //   // i   // =   // 0,16851 . . . afgerond op 16,9 of 16,85 %  3. Derde voorbeeld  Het geleende bedrag is 1 000 ecu, terug te betalen in twee termijnen van elk 600 ecu, respectievelijk na een en twee jaar.  1.2.3.4 // De vergelijking wordt: 1 000 =   // 600 1+i   // +   // 600 (1+i) 2;  zij kan algebraïsch worden opgelost en heeft als resultaat i = 0,1306623 afgerond op 13,1 % of 13,07 %.  4. Vierde voorbeeld  Het geleende bedrag is 1 000 ecu en de leningnemer dient de volgende bedragen te betalen:  1.2.3 // Na drie maanden   // (0,25 jaar):   // 272 ecu  // Na zes maanden   // (0,50 jaar):   // 272 ecu   // Na twaalf maanden   // (1 jaar):   // 544 ecu  // Totaal   //  // 1 088 ecu  De vergelijking wordt:  1.2.3.4.5.6 // 1 000 =   // 272 (1+i) 0,25  // +   // 272 (1+i) 0,50  // +   // 544 1+i  Uit deze vergelijking kan i worden berekend bij wege van opeenvolgende benaderingen, die in een pocketcalculator kunnen worden geprogrammeerd.  Men komt uit op:  i = 0,1321 afgerond 13,2 of 13,21 %."