Avis juridique important

|

31984L0386

Tiende Richtlijn 84/386/EEG van de Raad van 31 juli 1984 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting, tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG - Toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde op de verhuur van roerende lichamelijke zaken

Publicatieblad Nr. L 208 van 03/08/1984 blz. 0058 - 0058 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0122  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0170  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0122  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0170

*****TIENDE  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 31 juli 1984  betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting, tot wijziging van Richtlijn 77/388/EEG - Toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde op de verhuur van roerende lichamelijke zaken  (84/386/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 99 en 100,  Gelet op de zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1),  Gezien het voorstel van de Commissie (2),  Gezien het advies van het Europese Parlement (3),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (4),  Overwegende dat de verhuur van een roerende lichamelijke zaak uit hoofde van artikel 4, lid 2, van bovenvermelde richtlijn een economische activiteit vormt die aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen;  Overwegende dat de toepassing van artikel 9, lid 1, van bovenvermelde richtlijn op de verhuur van roerende lichamelijke zaken tot aanzienlijke concurrentievervalsing kan leiden wanneer de verhuurder en de huurder gevestigd zijn in verschillende Lid-Staten en de belastingtarieven in die Lid-Staten verschillen;  Overwegende dat derhalve moet worden vastgesteld dat de plaats van dienstverlening de plaats is waar de huurder de zetel van zijn bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd waarvoor de dienst is verricht, of bij gebreke daarvan, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats;  Overwegende evenwel dat, voor wat de verhuur van vervoermiddelen betreft, artikel 9, lid 1, om redenen van controletechnische aard strikt dient te worden toegepast door als plaats van deze dienstverrichtingen de plaats van de dienstverrichter aan te merken,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 77/388/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. artikel 9, lid 2, sub d), vervalt;  2. in artikel 9, lid 2, sub e), wordt het volgende streepje toegevoegd:  »- de verhuur van roerende lichamelijke zaken, met uitzondering van alle vervoermiddelen.";  3. in artikel 9, lid 3, wordt de zinsnede »alsmede de verhuur van roerende lichamelijke zaken" vervangen door »alsmede de verhuur van vervoermiddelen".  Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 1985 aan deze richtlijn te voldoen.  2. De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de bepalingen die zij voor de toepassing van deze richtlijn aannemen. De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 31 juli 1984.  Voor de Raad  De Voorzitter  J. O'KEEFFE  (1) PB nr. L 145 van 13. 6. 1977, blz. 1.  (2) PB nr. C 116 van 9. 5. 1979, blz. 4.  (3) PB nr. C 4 van 7. 1. 1980, blz. 63.  (4) PB nr. C 297 van 28. 11. 1979, blz. 16.


Avis juridique important

|

31984L0414

Richtlijn 84/414/EEG van de Commissie van 18 juli 1984 tot aanpassing aan de stand van de techniek van Richtlijn 76/764/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake glazen koortsthermometers met kwikvulling en maximuminrichting

Publicatieblad Nr. L 228 van 25/08/1984 blz. 0025 - 0030 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 16 blz. 0036  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 16 blz. 0036

*****RICHTLIJN  VAN DE COMMISSIE  van 18 juli 1984  tot aanpassing aan de stand van de techniek van Richtlijn 76/764/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake glazen koortsthermometers met kwikvulling en maximuminrichting  (84/414/EEG)  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE  GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gezien Richtlijn 71/316/EEG van de Raad van 26 juli 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende voor meetmiddelen en metrologische controlemethoden geldende algemene bepalingen (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 83/575/EEG (2), en met name op artikel 17,  Overwegende dat sedert de invoering van Richtlijn 76/764/EEG van de Raad van 27 juli 1976 (3), gewijzigd bij Richtlijn 83/128/EEG (4), nieuwe technieken op dit gebied zijn ontwikkeld en dat deze technieken extra proeven noodzakelijk hebben gemaakt ten einde de kwaliteit van het gebruikte glas te bepalen; dat in verband hiermede de bijlagen van de richtlijn op vele plaatsen dienen te worden aangepast en veranderd; dat met het oog op de duidelijkheid het raadzaam is om een gecodificeerde tekst van de bijlagen aan te nemen;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van richtlijnen tot opheffing van technische handelsbelemmeringen in de sector meetmiddelen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De bijlagen I en II van Richtlijn 76/764/EEG worden gewijzigd overeenkomstig de tekst van de bijlagen I en II van onderhavige richtlijn.  Artikel 2  De Lid-Staten voeren de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in om op 1 januari 1986 aan het in deze richtlijn bepaalde te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 18 juli 1984.  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 202 van 6. 9. 1971, blz. 1.  (2) PB nr. L 332 van 28. 11. 1983, blz. 43.  (3) PB nr. L 262 van 27. 9. 1976, blz. 139.  (4) PB nr. L 91 van 9. 4. 1983, blz. 29.  BIJLAGE  I  1.2 // 1.  // TEMPERATUUREENHEID  //   // De thermometers moeten zijn voorzien van een schaalverdeling in graden Celsius.  // 2.  // MEETBEREIK EN SCHAALVERDELING  //   // De schaalverdeling van de thermometer moet een meetbereik hebben van ten minste 35,5 °C tot 42 °C. De waarde van het schaaldeel moet gelijk zijn aan 0,1 °C.  // 3.  // TYPEN  // 3.1.  // De thermometers mogen zijn uitgevoerd als staafthermometer of als hulsthermometer.  // 3.1.1.  // Bij staafthermometers moet de schaalverdeling zich op de staaf bevinden.  // 3.1.2.  // Bij hulsthermometers moet de schaalverdeling zijn aangebracht op een schaaldrager die in de lengterichting achter het capillair is bevestigd; het capillair en de schaaldrager moeten zijn omgeven door een doorzichtige buis die lekdicht aan het reservoir is bevestigd en dienst doet als beschermhuls.  // 3.2.  // De thermometers moeten zijn voorzien van een maximuminrichting die voorkomt dat de kwikkolom vanzelf terugloopt als de thermometer afkoelt.  // 4.  // MATERIALEN  // 4.1.  // Het reservoir van de thermometers moet zijn vervaardigd van een glassoort die voldoet aan de in bijlage II gestelde eisen. Dit glas moet duidelijk zichtbaar en onuitwisbaar zijn geïdentificeerd door:  // 4.1.1.  // een door de glasfabrikant in het glas zodanig aangebracht merkteken dat het na vervaardiging van de thermometer duidelijk herkenbaar is op het reservoir, of  // 4.1.2.  // een door de fabrikant van het glas bepaald en door de fabrikant van de thermometer aangebracht teken als bedoeld in punt 11.1.2, dat duidelijk de gebruikte glassoort aanduidt. De overeenstemming van dit glas met het glas dat volgens de bepalingen van punt 11.1.1 is goedgekeurd, dient te zijn bevestigd in een door de glasfabrikant afgegeven certificaat van gelijkvormigheid.  // 4.2.  // De waterbestendigheid van de voor de maximuminrichting en het capillair gebruikte glassoorten moeten gelijkwaardig zijn aan die welke in bijlage II, punt 1, als eis wordt gesteld.  // 4.3.  // De schaaldrager van hulsthermometers moet zijn vervaardigd van opaalglas, van metaal of van een materiaal met een gelijkwaardige vormvastheid.  // 4.4.  // De huls van hulsthermometers moet zijn vervaardigd van glas.  // 5.  // CONSTRUCTIE  // 5.1.  // De thermometer mag geen gebreken hebben die de normale werking kunnen belemmeren of die tot verkeerde conclusies van de gebruikers kunnen leiden.  // 5.2.  // De uiteinden van de thermometer moeten een zodanige vorm hebben dat elke kans op ongelukken bij het gebruik wordt vermeden.  // 5.3.  // Het capillair moet zodanig zijn uitgevoerd dat het mogelijk is om de kwikkolom over zijn volle lengte onder een en dezelfde hoek, evenals de meniscus, gemakkelijk waar te nemen. Het moet een prismavorm hebben met een vergrotende werking, dan wel van zodanige aard zijn dat het even gemakkelijk kan worden afgelezen.  // 5.4.  // Het kwik moet voldoende zuiver en droog zijn. Het reservoir, het capillair en het kwik moeten vrij zijn van gassen, glassplinters en verontreinigingen, ten einde een correcte werking van de thermometer te waarborgen.  // 5.5.  // Tijdens een langzame verwarming van de thermometer moet de kwikkolom gelijkmatig, zonder aanzienlijke sprongen, stijgen. Als de thermometer is verwarmd tot ten minste 37 °C en vervolgens is afgekoeld tot een temperatuur beneden de laatste waarde van de schaalverdeling, dan moet de kwikkolom tot onder de onderste becijferde deelstreep dalen wanneer het kwik ter hoogte van de bodem van het reservoir een versnelling van 600 m/s2 ondergaat.  // 5.6.  // Bij hulsthermometers moet de schaaldrager nauwkeurig tegen het capillair zijn geplaatst en zodanig in de huls bevestigd dat hij op geen enkele wijze ten opzichte van het capillair kan verschuiven. De plaats van de schaaldrager moet zodanig zijn aangegeven dat verschuivingen van de schaaldrager ten opzichte van het capillair gemakkelijk kunnen worden waargenomen met behulp van een onuitwisbaar streepje op de huls ter hoogte van een becijferde deelstreep of door middel van een gelijkwaardige methode.  // 5.7.  // De huls van hulsthermometers mag geen vocht, kwik, glassplinters of verontreinigingen bevatten.  // 6.  // SCHAALVERDELING EN BECIJFERING  // 6.1.  // De schaalverdeling moet duidelijk en gelijkmatig zijn. De schaalverdeling en becijfering moeten duidelijk en onuitwisbaar zijn gegraveerd of gedrukt.  // 6.2.  // De lengte van een schaaldeel moet ten minste 0,5 mm bedragen bij staafthermometers en ten minste 0,6 mm bij hulsthermometers.  // 6.3.  // De deelstrepen moeten loodrecht op de aslijn van de thermometer staan en de dikte van de strepen mag niet meer bedragen dan een vijfde deel van de lengte van een schaaldeel vermeerderd met 0,05 mm bij hulsthermometers en een vierde deel van de lengte van een schaaldeel vermeerderd met 0,05 mm bij staafthermometers. De deelstrepen voor hele en halve graden moeten langer zijn dan de andere.  // 6.4.  // De deelstrepen voor de hele graden moeten zijn becijferd. Bij staafthermometers is de becijfering van de deelstreep voor 37 °C facultatief. Deze kan worden vervangen door de in punt 6.5 omschreven aanduiding.  // 6.5.  // De deelstreep voor de temperatuur van 37 °C mag worden benadrukt door middel van een kleur die afwijkt van die van de becijfering, en/of door een extra aanduiding.  // 6.6.  // De deelstrepen en de becijfering moeten zodanig zijn aangebracht dat zij tegelijk met de kwikkolom kunnen worden waargenomen.  // 7.  // OPSCHRIFTEN  // 7.1.  // De volgende opschriften moeten onuitwisbaar zijn aangebracht op de staaf bij staafthermometers, of op de schaaldrager bij hulsthermometers:  // 7.1.1.  // het symbool voor de temperatuureenheid »°C";  // 7.1.2.  // het EEG-modelgoedkeuringsteken dat, overeenkomstig punt 3.5 van bijlage I bij Richtlijn 71/316/EEG, in afwijking van de algemene regel vermeld in punt 3.1 van genoemde bijlage, mag zijn samengesteld uit achtereenvolgens:  //   // - de gestyleerde letter e,  //   // - de kenletter of de kenletters ter aanduiding van de Lid-Staat die de EEG-modelgoedkeuring heeft verleend,  //   // - de laatste twee cijfers van het jaartal van het jaar van goedkeuring,  //   // - een door de dienst die de EEG-modelgoedkeuring heeft verleend te bepalen aanduiding, die duidelijk van het jaartal is gescheiden;  // 7.1.3.  // het identificatieteken van de fabrikant of zijn firmanaam;  // 7.1.4.  // in voorkomend geval, het in punt 4.1.2 vermelde teken.  // 7.2.  // Hieraan kunnen nog andere opschriften worden toegevoegd voor zover deze niet kunnen leiden tot misverstanden bij de gebruiker of de aflezing hierdoor niet wordt bemoeilijkt. De meettijd mag niet op het instrument worden vermeld.  // 8.  // MAXIMAAL TOELAATBARE FOUTEN  //   // De maximaal toelaatbare fouten zijn +0,10 °C en -0,15 °C. Deze waarden gelden voor een gestabiliseerde aanwijzing van een thermometer. De gestabiliseerde aanwijzing is de aanwijzing van een thermometer die, nadat de thermometer een thermisch evenwicht heeft bereikt met een waterbad op een temperatuur die in het meetgebied van de thermometer valt, is afgekoeld tot een temperatuur tussen 15 °C en 30 °C.  // 9.  // INVLOED VAN DE TIJDSDUUR VAN ONDERDOMPELING  //   // Indien een thermometer met een temperatuur t1 (15 °C µ t1 µ 30 °C) plotseling wordt ondergedompeld in een goed geroerd waterbad met een constante termpertuur t2 (35,5 °C µ t2 µ 42,0 °C) en hieruit na 20 seconden weer wordt verwijderd, moet de thermometeraanwijzing nadat de thermometer is afgekoeld tot omgevingstemperatuur (15 °C tot 30 °C), aan de volgende eisen voldoen:  //   // 1. de aanwijzing moet binnen de maximaal toelaatbare fouten liggen,  //   // 2. de aanwijzing mag niet meer dan 0,005 (t2 - t1) afwijken van de gestabiliseerde aanwijzing voor de temperatuur t2.  // 10.  // PLAATS VOOR HET MERK VAN DE EERSTE EEG-IJK  // 10.1.  // Op de staaf van de staafthermometers en op de huls van de hulsthermometers dient een plaats te zijn voorzien voor het merk van eerste EEG-ijk.  // 10.2.  // Overeenkomstig punt 3.1.1 van bijlage II van Richtlijn 71/316/EEG mag het ijkmerk, in afwijking van de in punt 3 van genoemde bijlage vermelde algemene regel, zijn samengesteld uit achtereenvolgens:  //   // - de kleine letter »e",  //   // - de kenletter of de kenletters ter aanduiding van de Lid-Staat waar de eerste EEG-ijk plaatsvond,  //   // - de laatste twee cijfers van het jaartal van het jaar waarin de ijk werd verricht,  //   // - zo nodig, het kencijfer van het ijkkantoor, duidelijk gescheiden van het voorafgaande jaartal.  // 10.3.  // Indien het aanbrengen van het ijkmerk plaatsvindt door middel van de zandstraaltechniek, moeten de letters en cijfers zodanig worden onderbroken dat ze goed leesbaar blijven.  // 11.  // EEG-MODELGOEDKEURING EN EERSTE EEG-IJK  // 11.1.  // EEG-modelgoedkeuring  // 11.1.1.  // Bij de EEG-modelgoedkeuring moeten de koortsthermometers worden onderzocht ten einde vast te stellen of zij in overeenstemming zijn met de technische en metrologische bepalingen van deze bijlage. Bovendien moeten de proeven worden verricht vermeld in bijlage II.  // 11.1.2.  // Elke thermometerfabrikant die voor de vervaardiging van het reservoir gebruik maakt van een glassoort die niet door de glasfabrikant is gemerkt dient de bevoegde dienst het in punt 4.1.2 bedoelde merkteken mede te delen, alsmede de chemische samenstelling van deze glassoort welke door de glasfabrikant wordt gewaarborgd.  // 11.2.  // Eerste EEG-ijk  //   // Bij de eerste EEG-ijk wordt nagegaan of de thermometers overeenstemmen met het goedgekeurde model.  // 11.2.1.  // Ter controle van de overeenstemming van de thermometers met de bepalingen van de punten 8 en 9 van deze bijlage moet de volgende proef worden verricht:  //   // De thermometers moeten in goed geroerde waterbaden worden vergeleken met standaardthermometers.  //   // Deze controle wordt uitgevoerd bij ten minste twee temperaturen met een onderling verschil van ten minste 4 °C in het bereik tussen 35,5 °C en 42,0 °C.  //   // De tijdsduur van de onderdompeling bedraagt 20 seconden bij de ene temperatuurwaarde en 40 seconden bij de andere temperatuurwaarde, waarbij de temperatuurwaarden of de tijdsduur van de onderdompeling regelmatig worden afgewisseld.  //   // De aflezing van de thermometers - die daarbij verticaal gehouden moeten worden - vindt plaats nadat zij uit het bad zijn verwijderd en de omgevingstemperatuur weer hebben aangenomen.  //   // De onzekerheid waarmede de fout moet worden bepaald, mag niet groter zijn dan 0,03 °C.  //   // Deze proef moet niet eerder worden uitgevoerd dan 15 dagen na ontvangst van de thermometers.  // 11.2.1.  // Indien het reservoir van de thermometer is vervaardigd op basis van een glassoort die niet door de fabrikant van het glas werd geïdentificeerd dient:  //  // a) het in punt 4.1.2 bedoelde certificaat inzake de voor eerste EEG-ijk aangeboden thermometers ter beschikking van de bevoegde dienst te worden gehouden;  //   // b) periodiek op initiatief van de bevoegde dienst een analyse te worden gemaakt ter bepaling van de chemische samenstelling van het glas van het reservoir van een thermometer die voor eerste EEG-ijk wordt aangeboden, ten einde na te gaan of de glassoort in overeenstemming is met het goedgekeurde glas.  BIJLAGE  II  EISEN AAN DE VOOR FABRICAGE VAN DE RESERVOIRS GEBRUIKTE GLASSOORT  1.2 // 1.  // WATERBESTENDIGHEID  //   // Bij de analyse van het glas volgens de voorschriften van ISO-719-1981 (bepaling van de hydrolytische weerstand van glas in korrelvorm bij 98 °C) mag de afgifte van vrije basen per gram glas ten hoogste overeenkomen met 263,5 mg Na2O.  // 2.  // GEMIDDELDE NULPUNTSVERLAGING  //   // De bepaling van de nulpuntsverlaging vindt plaats met behulp van voor het doel geschikte thermometers zonder maximuminrichting die van de volgens de voorschriften van de bevoegde dienst te onderzoeken glassoort zijn vervaardigd.  // 2.1.  // De gemiddelde nulpuntsverlaging die wordt bepaald volgens onderstaande methode bedraagt maximaal 0,05 °C.  // 2.2.  // De proefthermometers moeten aan de volgende eisen voldoen:  // 2.2.1.  // Meetbereik: ten minste van -3 °C tot +3 °C.  // 2.2.2.  // Schaaldeelwaarde: 0,02 °C, 0,05 °C, of 0,1 °C.  // 2.2.3.  // De lengte van een schaaldeel dient ten minste 0,7 mm te bedragen bij hulsthermometers en ten minste 1,0 mm bij staafthermometers.  // 2.2.4.  // De expansieruimte moet zo groot zijn dat de thermometers kunnen worden verwarmd tot 400 °C zonder te worden beschadigd.  // 2.3.  // Elke proefthermometer moet als volgt worden beproefd op een goede stabilisering:  // 2.3.1.  // De thermometer wordt in een vloeistofbad of oven verwarmd van de omgevingstemperatuur tot 350 °C ± 10 °C en ten minste 5 minuten op deze temperatuur gehouden. Vervolgens wordt de temperatuur in het bad of de oven afgekoeld tot 50 °C, waarbij de temperatuur van het bad of de oven afneemt met 10 tot 15 °C/h.  // 2.3.2.  // Zodra de thermometer de temperatuur van 50 °C heeft bereikt, wordt hij uit het bad of de oven genomen en wordt de nulpuntscorrectie van de thermometer (waarde K1) bepaald.  // 2.3.3.  // Vervolgens wordt de thermometer voor de tweede maal in een bad of oven verwarmd tot 350 ± 10 °C en gedurende 24 uur op deze temperatuur gehouden. Daarna wordt de thermometer opnieuw afgekoeld tot 50 °C op de wijze aangegeven in punt 2.3.1.  // 2.3.4.  // Zodra de thermometer de temperatuur van 50 °C heeft bereikt, wordt hij uit het bad of de oven genomen en wordt opnieuw de nulpuntscorrectie (waarde K2) bepaald.  // 2.3.5.  // De absolute waarde van het verschil tussen K1 en K2 mag niet groter zijn dan 0,15 °C. Thermometers die niet aan deze eis voldoen, mogen niet worden gebruikt voor de bepaling van de nulpuntsverlaging.  // 2.4.  // Verloop der proeven  // 2.4.1.  // Er moeten ten minste drie thermometers worden gebruikt die voldoen aan de in punt 2.3 vermelde eisen met betrekking tot de stabilisering en die, na de bepaling van K2, niet boven de omgevingstemperatuut zijn verwarmd.  // 2.4.2.  // Deze thermometers moeten elk ten minste driemaal worden gecontroleerd volgens de voorschriften van punt 2.4.2.1 tot en met punt 2.4.2.3.  // 2.4.2.1.  // De thermometer wordt gedurende een week bewaard bij een temperatuur tussen 20 °C en 25 °C. Aan het einde van deze week bepaalt men de nulpuntscorrectie (waarde K3).  // 2.4.2.2.  // Vervolgens wordt de thermometer gedurende 30 minuten in een proefbad met een temperatuur van 100 °C ± 1 °C gehouden en daarna hieruit verwijderd. De thermometer moet aan de lucht afkoelen. Tijdens de afkoeling tot omgevingstemperatuur mag zijn reservoir niet met andere voorwerpen in aanraking komen.  // 2.4.2.3.  // Uiterlijk 15 minuten nadat de thermometer uit het proefbad is verwijderd, wordt de nulpuntscorrectie van de thermometer bepaald. De waarde van de correctie wordt aangegeven met K4.  // 2.4.3.  // De onder 2.4.2.1 tot en met 2.4.2.3 beschreven handelingen worden herhaald, zodat een reeks van n verschillen (K4 - K3, K6 - K5, . . . , K2n + 2 - K2n + 1) wordt verkregen, welke de waarden van de nulpuntsverlaging zijn die werden verkregen bij de eerste, de tweede, respectievelijk de nde meetreeks.  // 2.4.4.  // Voor n meetreeksen met m proefthermometers wordt de gemiddelde nulpuntsverlaging van deze thermometers als volgt uitgedrukt:  1.2.3.4.5.6 //   // 1 m ; n  // m S  i = 1  //  [  // (K4 (i) - K3 (i) ) + (K6 (i) - K5 (i) ) + . . . + (K2 n + 2 (i) - K2 n + 1 (i) )  //  ] 1.2 //  // Overeenkomstig de punten 2.4.1 en 2.4.2 moet voor m en n gelden: m3 en n3.  //   // De standaardafwijking van de gemiddelde nulpuntsverlaging zoals bepaald volgens bovenstaande voorschriften, mag niet groter zijn dan 0,01 °C.


title: Richtlijn 2004/87/EG van de Commissie van 7 september 2004 tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad inzake cosmetische producten met het oog op de aanpassing van bijlage III aan de technische vooruitgang Voor de EER relevante tekst

text:
               8.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 287/4

      RICHTLIJN 2004/87/EG VAN DE COMMISSIE

   van 7 september 2004
   tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad inzake cosmetische producten met het oog op de aanpassing van bijlage III aan de technische vooruitgang
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten (1), en met name op artikel 8, lid 2,
   Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In april 2002 heeft de Commissie in deel 2 van bijlage III bij Richtlijn 76/768/EEG 60 haarkleurmiddelen opgenomen onder de rangnummers 1 tot en met 60. Aangezien het Wetenschappelijk Comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten (WCCNVP) meer informatie nodig had over de veiligheid van deze haarkleurmiddelen om de risicobeoordeling van deze stoffen te voltooien, werd het gebruik van deze haarkleurmiddelen in cosmetische producten tot 30 september 2004 voorlopig toegestaan.

               (2)

               In december 2002 heeft het WCCNVP de basisvoorschriften voor de uitvoering van een moderne risicobeoordeling van haarkleurmiddelen vastgesteld. Na raadpleging van de lidstaten en de betrokkenen is in december 2003 besloten om in juli 2005 bijkomende informatie aan het WCCNVP over te leggen over haarkleurmiddelen die aan de nieuwe voorschriften beantwoorden. De periode waarvoor deze haarkleurmiddelen in deel 2 van bijlage III bij Richtlijn 76/768/EEG zijn opgenomen, dient bijgevolg te worden verlengd.

               (3)

               Richtlijn 76/768/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (4)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor cosmetische producten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   In deel 2 van bijlage III bij Richtlijn 76/768/EEG wordt de datum „30.9.2004” in kolom g voor de rangnummers 1 tot en met 60 vervangen door „31.12.2005”.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 oktober 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 7 september 2004.

            Voor de Commissie

         Olli REHN

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/83/EEG van de Commissie (PB L 238 van 25.9.2003, blz. 23).


title: Richtlijn 2008/66/EG van de Commissie van 30 juni 2008 tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine op te nemen als werkzame stof (Voor de EER relevante tekst)

text:
               1.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 171/9

      RICHTLIJN 2008/66/EG VAN DE COMMISSIE

   van 30 juni 2008
   tot wijziging van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine op te nemen als werkzame stof
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (1), en met name op artikel 6, lid 1,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Bij de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 (2) en (EG) nr. 1490/2002 (3) van de Commissie zijn de bepalingen voor de uitvoering van de derde fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG vastgesteld en is een lijst opgesteld van werkzame stoffen die moeten worden onderzocht met het oog op hun opneming in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG. Bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine zijn in deze lijst opgenomen.

               (2)

               Voor deze werkzame stoffen zijn de uitwerking op de menselijke gezondheid en het milieueffect overeenkomstig de Verordeningen (EG) nr. 451/2000 en (EG) nr. 1490/2002 beoordeeld voor een aantal door de kennisgevers voorgestelde toepassingen. Bovendien worden in die verordeningen de als rapporteur optredende lidstaten aangewezen die overeenkomstig artikel 10, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1490/2002 de desbetreffende evaluatieverslagen met aanbevelingen bij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) moeten indienen. Voor bifenox was België de rapporterende lidstaat en werd alle relevante informatie ingediend op 4 juli 2005. Voor diflufenican was het Verenigd Koninkrijk de rapporterende lidstaat en werd alle relevante informatie ingediend op 1 augustus 2005. Voor fenoxaprop-P was Oostenrijk de rapporterende lidstaat en werd alle relevante informatie ingediend op 2 mei 2005. Voor fenpropidin en quinoclamine was Zweden de rapporterende lidstaat en werd alle relevante informatie ingediend op 24 juni 2005 respectievelijk 15 juni 2005.

               (3)

               De evaluatieverslagen zijn door de lidstaten en de EFSA intercollegiaal getoetst en zijn op 14 november 2007 voor quinoclamine, op 29 november 2007 voor bifenox en fenoxaprop-P en op 17 december 2007 voor diflufenican en fenpropidin bij de Commissie ingediend in de vorm van de wetenschappelijke verslagen van de EFSA (4). Deze verslagen zijn door de lidstaten en de Commissie in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid onderzocht en op 14 maart 2008 afgerond in de vorm van de evaluatieverslagen van de Commissie voor bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine.

               (4)

               Uit de verschillende analysen is gebleken dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine bevatten, in het algemeen voldoen aan de in artikel 5, lid 1, onder a) en b), van Richtlijn 91/414/EEG gestelde eisen, met name voor de toepassingen die zijn onderzocht en opgenomen in de evaluatieverslagen van de Commissie. Deze werkzame stoffen moeten derhalve in bijlage I worden opgenomen om ervoor te zorgen dat gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stoffen bevatten, in alle lidstaten kunnen worden toegelaten overeenkomstig het bepaalde in die richtlijn.

               (5)

               Onverminderd deze conclusie moet nadere informatie over bepaalde specifieke punten worden ingewonnen. Artikel 6, lid 1, van Richtlijn 91/414/EEG bepaalt dat aan de opneming van een werkzame stof in bijlage I voorwaarden kunnen worden verbonden. Er dient dan ook te worden geëist dat bifenox ter bevestiging van de risicobeoordeling voor consumenten en het langetermijnrisico voor plantenetende zoogdieren en fenpropidin ter bevestiging van de risicobeoordeling voor het langetermijnrisico voor plantenetende en insectenetende vogels aan verdere tests worden onderworpen en dat deze studies door de kennisgevers worden voorgelegd.

               (6)

               Er moet worden voorzien in een redelijke termijn voordat een werkzame stof in bijlage I wordt opgenomen, zodat de lidstaten en de belanghebbende partijen zich kunnen voorbereiden op de nieuwe eisen die uit de opneming voortvloeien.

               (7)

               Onverminderd de verplichtingen zoals vastgelegd in Richtlijn 91/414/EEG ten gevolge van de opneming van een werkzame stof in bijlage I, moeten de lidstaten na de opneming zes maanden de tijd krijgen om de bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine bevatten, opnieuw te onderzoeken en ervoor te zorgen dat aan de voorwaarden van Richtlijn 91/414/EEG, met name in artikel 13 en bijlage I, is voldaan. De lidstaten moeten de bestaande toelatingen naargelang het geval wijzigen, vervangen of intrekken overeenkomstig Richtlijn 91/414/EEG. In afwijking van de bovenstaande termijn moet een langere termijn worden vastgesteld voor de indiening en beoordeling van het volledige in bijlage III vermelde dossier voor elk gewasbeschermingsmiddel en elke beoogde toepassing overeenkomstig de uniforme beginselen van Richtlijn 91/414/EEG.

               (8)

               Bij eerdere opnemingen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van werkzame stoffen die in het kader van Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie (5) zijn onderzocht, is gebleken dat de uitlegging van de verplichtingen van houders van bestaande toelatingen wat de toegang tot gegevens betreft tot problemen kan leiden. Om verdere problemen te voorkomen, moeten de verplichtingen van de lidstaten daarom worden verduidelijkt, en met name de plicht om te verifiëren of de houder van een toelating toegang tot een dossier verschaft dat aan de vereisten van bijlage II bij die richtlijn voldoet. Deze verduidelijking legt de lidstaten of de houders van toelatingen echter ten opzichte van de tot nu toe vastgestelde richtlijnen tot wijziging van bijlage I geen nieuwe verplichtingen op.

               (9)

               Richtlijn 91/414/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (10)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   De lidstaten dienen uiterlijk op 30 juni 2009 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 juli 2009.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten moeten overeenkomstig Richtlijn 91/414/EEG bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine als werkzame stof bevatten, voor 30 juni 2009 zo nodig wijzigen of intrekken.
   Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name of aan de voorwaarden van bijlage I bij die richtlijn met betrekking tot bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in deel B van de tekst betreffende die werkzame stoffen, en of de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13 van die richtlijn aan de eisen van bijlage II bij die richtlijn voldoet.
   2.   In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met deel B van de tekst van bijlage I van die richtlijn wat bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine betreft, overeenkomstig de uniforme beginselen in bijlage VI bij die richtlijn een nieuwe evaluatie uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk 31 december 2008 in bijlage I bij die richtlijn zijn opgenomen. Aan de hand van die evaluatie bepalen zij of het gewasbeschermingsmiddel voldoet aan de voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder b), c), d) en e), van die richtlijn.
   Daarna zorgen de lidstaten ervoor dat:

               a)

               als bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine de enige werkzame stof in het gewasbeschermingsmiddel is, de toelating, indien nodig, uiterlijk 31 december 2012 wordt gewijzigd of ingetrokken; of

               b)

               als het gewasbeschermingsmiddel naast bifenox, diflufenican, fenoxaprop-P, fenpropidin en quinoclamine nog andere werkzame stoffen bevat, de toelating — zo nodig — uiterlijk op 31 december 2012 of, als dat later is, op de datum die voor een dergelijke wijziging of intrekking is vastgesteld in de richtlijn waarbij die stoffen aan bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG zijn toegevoegd, wordt gewijzigd of ingetrokken.

         Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op 1 januari 2009.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 30 juni 2008.

            Voor de Commissie

         Androulla VASSILIOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2008/45/EG van de Commissie (PB L 94 van 5.4.2008, blz. 21).

      (2)  PB L 55 van 29.2.2000, blz. 25. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1044/2003 (PB L 151 van 19.6.2003, blz. 32).

      (3)  PB L 224 van 21.8.2002, blz. 23. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1095/2007 (PB L 246 van 21.9.2007, blz. 19).

      (4)  EFSA Scientific Report (2007) 119, 1-84, Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance bifenox (afgerond op 29 november 2007).
   EFSA Scientific Report (2007) 122, 1-84, Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance diflufenican (afgerond op 17 december 2007).
   EFSA Scientific Report (2007) 121, 1-76, Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance fenoxaprop-P (afgerond op 29 november 2007).
   EFSA Scientific Report (2007) 124, 1-84, Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance fenpropidin (afgerond op 17 december 2007, herziene versie van 29 januari 2008 met correcties van verkeerde berekeningen in de risicobeoordeling van de gevolgen voor het water).
   EFSA Scientific Report (2007) 117, 1-70, Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance quinoclamine (afgerond op 14 november 2007).

      (5)  PB L 366 van 15.12.1992, blz. 10. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 416/2008 (PB L 125 van 9.5.2008, blz. 25).

      BIJLAGE
      Aan het einde van de tabel in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG wordt de volgende tekst toegevoegd:

                     Nr.

                     Benaming, identificatienummers

                     IUPAC-benaming

                     Zuiverheid (1)

                     Inwerkingtreding

                     Geldigheidsduur

                     Bijzondere bepalingen

                     „186

                     Bifenox
                     CAS-nr. 42576-02-3
                     CIPAC-nr. 413

                        Methyl-5-(2,4-dichloorfenoxy)-2-nitrobenzoaat

                     ≥ 970 g/kg onzuiverheden:

                                 maximaal 3 g/kg 2,4-dichloorfenol

                                 maximaal 6 g/kg 2,4-dichlooranisool

                     1 januari 2009

                     31 december 2018

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegelaten voor gebruik als herbicide.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over bifenox dat op 14 maart 2008 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd, en met name met de aanhangsels I en II.
                     Bij de algemene evaluatie moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan:

                                 —

                                 de veiligheid van de toedieners, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de gebruiksvoorwaarden de toepassing van geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen voorschrijven;

                                 —

                                 de blootstelling van de consumenten via de voeding aan bifenoxresiduen in producten van dierlijke oorsprong of in wisselgewassen.

                           De betrokken lidstaten moeten verzoeken om overlegging van:

                                 —

                                 informatie over residuen van bifenox en zijn metaboliet hydroxybifenoxzuur in levensmiddelen van dierlijke oorsprong en over bifenoxresiduen in wisselgewassen;

                                 —

                                 informatie voor de verdere beoordeling van het langetermijnrisico voor plantenetende zoogdieren als gevolg van het gebruik van bifenox.

                           Zij zorgen ervoor dat de kennisgever dergelijke gegevens en informatie ter bevestiging van de risicobeoordeling aan de Commissie verstrekt binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

                     187

                     Diflufenican
                     CAS-nr. 83164-33-4
                     CIPAC-nr. 462

                        2′,4′-difluor-2-(α,α,α-trifluor-m-tolyloxy) nicotinanilide

                     ≥ 970 g/kg

                     1 januari 2009

                     31 december 2018

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegelaten voor gebruik als herbicide.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over diflufenican dat op 14 maart 2008 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd, en met name met de aanhangsels I en II.
                     Bij de algemene evaluatie moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan:

                                 —

                                 de bescherming van in het water levende organismen. Indien nodig moeten risicobeperkende maatregelen, zoals bufferzones, worden toegepast;

                                 —

                                 de bescherming van niet tot de doelsoorten behorende planten. Indien nodig moeten risicobeperkende maatregelen, zoals een spuitvrije bufferzone in het veld, worden toegepast.

                     188

                     Fenoxaprop-P
                     CAS-nr. 113158-40-0
                     CIPAC-nr. 484

                        (R)-2[4-[(6-chloor-2-benzoxazolyl)oxy]-fenoxy]propionzuur

                     ≥ 920 g/kg

                     1 januari 2009

                     31 december 2018

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegelaten voor gebruik als herbicide.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over fenoxaprop-P dat op 14 maart 2008 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd, en met name met de aanhangsels I en II.
                     Bij de algemene evaluatie moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan:

                                 —

                                 de veiligheid van de toedieners, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de gebruiksvoorwaarden de toepassing van geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen voorschrijven;

                                 —

                                 de bescherming van niet tot de doelsoorten behorende planten;

                                 —

                                 de aanwezigheid van de beschermstof mefenpyr-diethyl in geformuleerde producten wat betreft de blootstelling van de toedieners, werknemers en omstanders;

                                 —

                                 de persistentie van de stof en sommige afbraakproducten daarvan in koudere zones en gebieden waar anaerobe omstandigheden kunnen voorkomen.

                           De toelatingsvoorwaarden moeten, indien nodig, risicobeperkende maatregelen omvatten.

                     189

                     Fenpropidin
                     CAS-nr. 67306-00-7
                     CIPAC-nr. 520

                        (R,S)-1-[3-(4-tert-butylfenyl)-2-methylpropyl]piperidine

                     ≥ 960 g/kg (racemaat)

                     1 januari 2009

                     31 december 2018

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegestaan voor gebruik als fungicide.
                     DEEL B
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over fenpropidin dat op 14 maart 2008 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd, en met name met de aanhangsels I en II.
                     Bij de algemene evaluatie moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan:

                                 —

                                 de veiligheid van de toedieners en de werknemers, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de gebruiksvoorwaarden de toepassing van geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen voorschrijven;

                                 —

                                 de bescherming van in het water levende organismen en ervoor zorgen dat de toelatingsvoorwaarden, indien nodig, risicobeperkende maatregelen omvatten, zoals bufferzones.

                           De betrokken lidstaten moeten verzoeken om overlegging van:

                                 —

                                 informatie voor de verdere beoordeling van het langetermijnrisico voor plantenetende en insectenetende vogels als gevolg van het gebruik van fenpropidin.

                           Zij zorgen ervoor dat de kennisgever dergelijke gegevens en informatie ter bevestiging van de risicobeoordeling aan de Commissie verstrekt binnen twee jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn.

                     190

                     Quinoclamine
                     CAS-nr. 2797-51-5
                     CIPAC-nr. 648

                        2-amino-3-chloor-1,4-naftochinon

                     ≥ 965 g/kg onzuiverheid:
                     dichlon (2,3-dichloor-1,4-naftochinon) maximaal 15 g/kg

                     1 januari 2009

                     31 december 2018

                     DEEL A
                     Mag alleen worden toegelaten voor gebruik als herbicide.
                     DEEL B
                     Bij het beoordelen van aanvragen voor toelating van gewasbeschermingsmiddelen die quinoclamine bevatten voor andere toepassingen dan voor siergewassen of kwekerijgewassen, moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan de criteria in artikel 4, lid 1, onder b), en ervoor zorgen dat de vereiste informatie en gegevens worden verstrekt voordat de toelating wordt verleend.
                     Voor de toepassing van de uniforme beginselen in bijlage VI moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over quinoclamine dat op 14 maart 2008 door het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid is goedgekeurd, en met name met de aanhangsels I en II.
                     Bij de algemene evaluatie moeten de lidstaten bijzondere aandacht besteden aan:

                                 —

                                 de veiligheid van de toedieners, de werknemers en de omstanders, waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de gebruiksvoorwaarden de toepassing van geschikte persoonlijke beschermingsmiddelen voorschrijven;

                                 —

                                 de bescherming van in het water levende organismen;

                                 —

                                 de bescherming van vogels en kleine zoogdieren.

                           De gebruiksvoorwaarden moeten, indien nodig, passende risicobeperkende maatregelen omvatten.

         (1)  Het evaluatieverslag bevat nadere gegevens over de identiteit en de specificatie van de werkzame stof.”


title: Richtlijn 2008/100/EG van de Commissie van 28 oktober 2008 tot wijziging van Richtlijn 90/496/EEG van de Raad inzake de voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen wat betreft de aanbevolen dagelijkse hoeveelheden, de omrekeningsfactoren en de definities (Voor de EER relevante tekst)

text:
               29.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 285/9

      RICHTLIJN 2008/100/EG VAN DE COMMISSIE

   van 28 oktober 2008
   tot wijziging van Richtlijn 90/496/EEG van de Raad inzake de voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen wat betreft de aanbevolen dagelijkse hoeveelheden, de omrekeningsfactoren en de definities
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 90/496/EEG van de Raad van 24 september 1990 inzake de voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen (1), en met name op artikel 1, lid 4, onder a) en j), en artikel 5, lid 2,
   Na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Volgens Richtlijn 90/496/EEG moet het begrip voedingsvezel worden omschreven.

               (2)

               De voorwaarden voor het gebruik van voedingsclaims als „bron van vezels” en „vezelrijk” staan in de bijlage bij Verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (2).

               (3)

               Voor de duidelijkheid en de samenhang met andere communautaire wetgeving waarin het begrip „voedingsvezel” wordt gebruikt, moet dit begrip worden gedefinieerd.

               (4)

               Bij de definitie van voedingsvezel moet rekening worden gehouden met relevante werkzaamheden van de Codex Alimentarius en de verklaring over voedingsvezels van het wetenschappelijke panel voor dieetproducten, voeding en allergieën van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid van 6 juli 2007.

               (5)

               Voedingsvezels worden van oudsher in de vorm van plantaardig materiaal geconsumeerd en kunnen verscheidene gunstige fysiologische effecten hebben; zo kunnen zij de darmpassage versnellen en de ontlasting volume geven, door de dikkedarmflora worden gefermenteerd, het totale cholesterolgehalte en het LDL-cholesterolgehalte in het bloed, de postprandiale bloedglucosespiegel of de bloedinsulinespiegel verlagen. Recent wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat andere onverteerbare koolhydraatpolymeren die niet van nature in levensmiddelen voorkomen soortgelijke gunstige fysiologische effecten kunnen hebben. Koolhydraatpolymeren met één of meer gunstige fysiologische effecten moeten daarom ook onder de definitie van voedingsvezel vallen.

               (6)

               De koolhydraatpolymeren van plantaardige oorsprong die aan de definitie van voedingsvezel voldoen, kunnen in de plant voorkomen in nauwe associatie met lignine of andere niet-koolhydraatbestanddelen zoals fenolverbindingen, wassen, saponinen, fytaten, cutine of fytosterolen. Wanneer deze stoffen in nauwe associatie met koolhydraatpolymeren van plantaardige oorsprong voorkomen en samen met die koolhydraatpolymeren worden geëxtraheerd, mogen zij voor de analyse van het vezelgehalte als voedingsvezels worden aangemerkt. Wanneer deze stoffen echter van de koolhydraatpolymeren worden gescheiden en aan een levensmiddel worden toegevoegd, mogen zij niet als voedingsvezels worden beschouwd.

               (7)

               De lijst van omrekeningsfactoren voor de energetische waarde moet in verband met nieuwe wetenschappelijke en technische ontwikkelingen worden gewijzigd.

               (8)

               Volgens het FAO-verslag van een technische workshop „Food energy — methods of analysis and conversion factors” is 70 % van de vezels in gebruikelijke levensmiddelen fermenteerbaar. Op grond daarvan kan de gemiddelde energetische waarde van voedingsvezels op 8 kJ/g (2 kcal/g) worden gesteld.

               (9)

               Erytritol kan in tal van levensmiddelen worden gebruikt en dient onder andere als vervanger voor nutriënten zoals suiker om een lagere energetische waarde te verkrijgen.

               (10)

               Erytritol is een polyol en volgens de geldende voorschriften van artikel 5, lid 1, van Richtlijn 90/496/EEG moet de energetische waarde ervan berekend worden met behulp van de omrekeningsfactor voor polyolen, namelijk 10 kJ/g (2,4 kcal/g). Bij gebruik van deze omrekeningsfactor zou het voor de consument echter niet volledig duidelijk zijn dat de energetische waarde van het product in kwestie verlaagd is doordat bij de vervaardiging erytritol is gebruikt. Het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding heeft in zijn advies over erytritol van 5 maart 2003 opgemerkt dat erytritol minder dan 0,9 kJ/g (0,2 kcal/g) energie levert. Daarom moet een geschikte omrekeningsfactor voor de energetische waarde van erytritol worden vastgesteld.

               (11)

               De bijlage bij Richtlijn 90/496/EEG bevat de vitaminen en mineralen die in de voedingswaarde-etikettering mogen worden vermeld, met de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (RDA), en een omschrijving van het begrip significante hoeveelheid. Deze RDA-lijst is bedoeld om getalswaarden voor de voedingswaarde-etikettering te geven en te kunnen bepalen wat een significante hoeveelheid is.

               (12)

               Het begrip significante hoeveelheid zoals omschreven in de bijlage bij Richtlijn 90/496/EEG vormt ook een referentie voor andere communautaire wetgeving, met name artikel 8, lid 3, van Richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (3), de bijlage bij Verordening (EG) nr. 1924/2006 en artikel 6, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1925/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de toevoeging van vitaminen en mineralen en bepaalde andere stoffen aan levensmiddelen (4).

               (13)

               De in de bijlage bij Richtlijn 90/496/EEG vermelde RDA’s zijn gebaseerd op de aanbeveling van de deskundigenbijeenkomst van de FAO en de WHO in Helsinki in 1988.

               (14)

               Met het oog op de samenhang met andere communautaire wetgeving moet de huidige lijst van vitaminen en mineralen en hun RDA’s in het licht van de wetenschappelijke ontwikkelingen sinds 1988 worden bijgewerkt.

               (15)

               Het advies van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding van 5 maart 2003 over de herziening van de referentiewaarden voor voedingswaarde-etikettering bevat referentiewaarden voor etikettering voor volwassenen. Dat advies omvat de in bijlage I bij Richtlijn 2002/46/EG en bijlage I bij Verordening (EG) nr. 1925/2006 opgenomen vitaminen en mineralen.

               (16)

               De bijlage bij Richtlijn 90/496/EEG moet dan ook dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (17)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 90/496/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               Aan artikel 1, lid 4, onder j), wordt de volgende zin toegevoegd:
               „De omschrijving van de stof en zo nodig de analysemethoden worden in bijlage II opgenomen;”.

               2.

               Aan artikel 5, lid 1, worden onderstaande streepjes toegevoegd:

                           „—

                           voedingsvezels 2 kcal/g — 8 kJ/g,

                           —

                           erytritol 0 kcal/g — 0 kJ/g.”.

               3.

               De bijlage wordt vervangen door de tekst van bijlage I bij deze richtlijn.

               4.

               De tekst in bijlage II bij deze richtlijn wordt toegevoegd.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 oktober 2009 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen zodanig toe dat het handelsverkeer in producten die niet in overeenstemming zijn met Richtlijn 90/496/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, met ingang van 31 oktober 2012 wordt verboden.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 28 oktober 2008.

            Voor de Commissie

         Androulla VASSILIOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 276 van 6.10.1990, blz. 40.

      (2)  PB L 12 van 18.1.2007, blz. 3.

      (3)  PB L 183 van 12.7.2002, blz. 51.

      (4)  PB L 404 van 30.12.2006, blz. 26.

      BIJLAGE I
      De bijlage bij Richtlijn 90/496/EEG komt als volgt te luiden:

            „BIJLAGE I
            Vitaminen en mineralen die kunnen worden vermeld en hun aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (RDA)

                        Vitamine A (μg)

                        800

                        Vitamine D (μg)

                        5

                        Vitamine E (mg)

                        12

                        Vitamine K (μg)

                        75

                        Vitamine C (mg)

                        80

                        Thiamine (mg)

                        1,1

                        Riboflavine (mg)

                        1,4

                        Niacine (mg)

                        16

                        Vitamine B6 (mg)

                        1,4

                        Foliumzuur (μg)

                        200

                        Vitamine B12 (μg)

                        2,5

                        Biotine (μg)

                        50

                        Pantotheenzuur (mg)

                        6

                        Kalium (mg)

                        2 000

                        Chloride (mg)

                        800

                        Calcium (mg)

                        800

                        Fosfor (mg)

                        700

                        Magnesium (mg)

                        375

                        IJzer (mg)

                        14

                        Zink (mg)

                        10

                        Koper (mg)

                        1

                        Mangaan (mg)

                        2

                        Fluoride (mg)

                        3,5

                        Seleen (μg)

                        55

                        Chroom (μg)

                        40

                        Molybdeen (μg)

                        50

                        Jood (μg)

                        150

                  In de regel moet voor het bepalen van wat een significante hoeveelheid is, per 100 g of 100 ml, dan wel per verpakking indien deze slechts één portie bevat, van 15 % van de in deze bijlage aangegeven aanbevolen dosis worden uitgegaan.”.

      BIJLAGE II
      De volgende bijlage II wordt aan Richtlijn 90/496/EEG toegevoegd:

            „BIJLAGE II
            Omschrijving van het begrip voedingsvezel en analysemethoden, bedoeld in artikel 1, lid 4, onder j)
            Omschrijving van het begrip voedingsvezel
            Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder „voedingsvezels” verstaan koolhydraatpolymeren bestaande uit drie of meer monomere eenheden, die in de menselijke dunne darm niet verteerd en niet opgenomen worden en tot de volgende categorieën behoren:

                        —

                        eetbare koolhydraatpolymeren die van nature voorkomen in levensmiddelen zoals die worden geconsumeerd;

                        —

                        eetbare koolhydraatpolymeren die langs fysische, enzymatische of chemische weg uit grondstoffen voor levensmiddelen zijn verkregen en een gunstig fysiologisch effect hebben dat door algemeen aanvaarde wetenschappelijke gegevens wordt gestaafd;

                        —

                        eetbare synthetische koolhydraatpolymeren met een gunstig fysiologisch effect dat door algemeen aanvaarde wetenschappelijke gegevens wordt gestaafd.”.