Avis juridique important

|

31994L0036

Richtlijn 94/36/EG van het Europees Parlement en van de Raad van 30 juni 1994 inzake kleurstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt

Publicatieblad Nr. L 237 van 10/09/1994 blz. 0013 - 0029 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 27 blz. 0015  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 27 blz. 0015

RICHTLIJN 94/36/EG VAN  HET EUROPEES PARLEMENT EN VAN DE RAADvan 30 juni 1994inzake kleurstoffen die in levensmiddelen  mogen worden gebruiktHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A, Gelet op Richtlijn 89/107/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing  van de wetgevingen der Lid-Staten inzake levensmiddelenadditieven die in voor menselijke voeding  bestemde waren mogen worden gebruikt (1), inzonderheid op artikel 3, lid 2, Gezien het voorstel van de Commissie (2), Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3), Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (4), Overwegende dat de verschillen tussen de nationale wettelijke voorschriften betreffende de  voorwaarden van het gebruik van kleurstoffen in levensmiddelen het vrije verkeer van levensmiddelen  belemmeren; dat deze verschillen voorwaarden voor oneerlijke mededinging kunnen scheppen; Overwegende dat regelgeving op het gebied van levensmiddelenadditieven en de gebruiksvoorwaarden er  in de eerste plaats op moet zijn gericht de consument te beschermen en voor te lichten; Overwegende dat een levensmiddelenadditief slechts dan mag worden gebruikt, indien is bewezen dat  het technisch gezien nodig is en dat het gebruik ervan de gezondheid niet schaadt; Overwegende dat kleurstoffen worden gebruikt om een levensmiddel, waarvan de kleur door verwerking,  opslag, verpakking en distributie is aangetast, en waarvan de visuele aanvaardbaarheid daardoor kan  zijn verminderd, de oorspronkelijke verschijningsvorm terug te geven; Overwegende dat kleurstoffen worden gebruikt om levensmiddelen voor het oog aantrekkelijker te  maken en om smaken die normaal met een bepaald levensmiddel worden geassocieerd, te helpen  herkennen, alsmede om aan levensmiddelen die anders kleurloos zouden zijn, kleur te geven; Overwegende dat binnen het toepassingsgebied ook bepaalde kleurstoffen moeten vallen die bestemd  zijn voor het aanbrengen van het keurmerk op vlees onder de verantwoordelijkheid van de officiële  dienenarts op grond van de eisen van Richtlijn 91/497/EEG van de Raad (5), met name hoofdstuk XI  van bijlage I daarvan; Overwegende dat alleen de bij deze richtlijn toegestane kleurstoffen mogen worden gebruikt voor de  versiering van eieren of voor het stempelen van eieren overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 1274/91  van de Commissie (6); Overwegende dat kleurstoffen worden gebruikt om reeds in het levensmiddel aanwezige kleuren te  versterken; Overwegende dat algemeen wordt erkend dat onverwerkte levensmiddelen en bepaalde andere  basislevensmiddelen vrij van levensmiddelenadditieven dienen te zijn; Overwegende dat, gezien de meest recente wetenschappelijke en toxicologische gegevens over deze  additieven, een aantal daarvan slechts voor bepaalde levensmiddelen en onder bepaalde  gebruiksvoorwaarden dient te worden toegestaan; Overwegende dat het noodzakelijk is voor het gebruik van additieven in levensmiddelen voor  zuigelingen en kleuters strenge regels vast te stellen; Overwegende dat voor die stoffen die tot dusver niet onder communautaire voorschriften vallen, het  Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding is geraadpleegd; Overwegende dat het wenselijk is dat, wanneer moet worden besloten of een bepaald levensmiddel tot  een bepaalde categorie levensmiddelen behoort, de procedure voor overleg met het Permanent Comité  voor levensmiddelen wordt gevolgd; Overwegende dat deze richtlijn de richtlijn van de Raad van 23 oktober 1962 betreffende de  aanpassing van de wettelijke voorschriften van de Lid-Staten inzake kleurstoffen die kunnen worden  gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren (7) gedeeltelijk vervangt; Overwegende dat wijzigingen in bestaande zuiverheidseisen voor kleurstoffen alsmede nieuwe  specificaties voor stoffen waarvoor geen zuiverheidseisen bestaan, zullen worden voorgesteld  overeenkomstig de procedure van artikel 11 van Richtlijn 89/107/EEG; Overwegende dat, om de consumenten te beschermen, de Gemeenschap het onderzoek moet bevorderen naar  de mogelijke (onder andere cumulatieve en synergetische) gevolgen voor de menselijke gezondheid van  het gebruik van kleurstoffen in levensmiddelen, met speciale aandacht voor die stoffen waarvan de  onschadelijkheid omstreden is, HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 11. Deze richtlijn is een bijzondere richtlijn die deel uitmaakt van  de algemene richtlijn in de zin van artikel 3 van Richtlijn 89/107/EEG. 2. In deze richtlijn wordt verstaan onder kleurstoffen: stoffen die aan een levensmiddel kleur  geven of daaraan kleur teruggeven en die natuurlijke bestanddelen van levensmiddelen en andere  natuurlijke bronnen die normaal niet als voedsel worden genuttigd, noch als kenmerkende  voedselingrediënten worden gebruikt, bevatten. Preparaten die uit levensmiddelen en ander natuurlijk uitgangsmateriaal verkregen zijn via een  fysische en/of chemische behandeling die resulteert in een selectieve extractie van de kleurstof  met betrekking tot de aromatische of voedingsbestanddelen, zijn kleurstoffen in de zin van deze  richtlijn. 3. De volgende stoffen worden echter niet als "kleurstof" in de zin van deze richtlijn beschouwd: - levensmiddelen, gedroogd of in geconcentreerde vorm, en smaakstoffen die wegens de aromatische,  smaakgevende of voedingseigenschappen en, in bijkomende orde, wegens de kleurende eigenschappen  ervan, zoals bij paprika, kurkuma en saffraan, voor de vervaardiging van samengestelde  levensmiddelen worden gebruikt; - kleurstoffen die voor het kleuren van de niet voor consumptie bestemde oppervlaktelaag van  levensmiddelen, zoals niet-eetbare kaaskorsten en niet-eetbare worstvellen, worden gebruikt. Artikel 21. Slechts de in bijlage I genoemde stoffen mogen als kleurstoffen in levensmiddelen  worden gebruikt. 2. Kleurstoffen mogen slechts in de in de bijlagen III, IV en V vermelde levensmiddelen worden  gebruikt onder de in die bijlagen genoemde voorwaarden; kleurstoffen mogen ook in die  levensmiddelen worden gebruikt wanneer zij overeenkomstig Richtlijn 89/398/EEG (1) bestemd zijn  voor bijzondere voeding. 3. Kleurstoffen mogen slechts in de in bijlage II vermelde levensmiddelen worden gebruikt wanneer  daarin uitdrukkelijk in bijlage III, IV of V is voorzien. 4. Kleurstoffen die slechts voor een bepaald gebruik mogen dienen, zijn in bijlage IV vermeld. 5. Kleurstoffen die algemeen in levensmiddelen mogen worden gebruikt, en de gebruiksvoorwaarden  daarvan zijn in bijlage V vermeld. 6. De in de bijlagen vermelde maximumconcentraties- gelden voor gebruiksklare, volgens de  gebruiksaanwijzing bereide levensmiddelen; - betreffen de hoeveelheden werkzame bestanddelen in het kleurpreparaat. 7. De uitdrukking "quantum satis" in de bijlagen bij deze richtlijn betekent dat geen  maximumconcentratie is vastgesteld. Kleurstoffen moeten echter overeenkomstig de goede praktijken  bij het vervaardigen worden gebruikt in een concentratie die niet hoger is dan noodzakelijk is om  het beoogde doel te bereiken, en mits de consument niet wordt misleid. 8. Voor het aanbrengen van het keurmerk overeenkomstig Richtlijn 91/497/EEG of van een ander op  vleesprodukten vereist merkteken mogen alleen E 155 bruin HT, E 133 briljantblauw FCF of E 129  allurarood AC of een geschikt mengsel van E 133 briljantblauw FCF en E 129 allurarood AC worden  gebruikt. 9. Alleen de in bijlage I genoemde kleurstoffen mogen worden gebruikt voor het ter versiering  kleuren van eierschalen of voor het stempelen van eierschalen overeenkomstig Verordening (EEG) nr.  1274/91. 10. Alleen de in bijlage I genoemde kleurstoffen, met uitzondering van E 123, E 127, E 128, E 154,  E 160b, E 161g, E 173 en E 180, mogen rechtstreeks aan consumenten worden verkocht. 11. In deze richtlijn wordt onder "onverwerkt" verstaan dat de levensmiddelen geen behandeling  hebben ondergaan welke een ingrijpende wijziging veroorzaakt in de oorspronkelijke staat ervan. Zij  mogen echter bij voorbeeld gesneden, verdeeld, uitgebeend, gehakt, geschild, gewassen, gemalen,  schoongemaakt, diepgevroren, ingevroren, gekoeld ontkorst of gedopt, verpakt of niet verpakt zijn. Artikel 3Onverminderd andere communautaire bepalingen is de aanwezigheid van een kleurstof in  een levensmiddel toegestaan: - in een niet in bijlage II vermeld samengesteld levensmiddel, voor zover de kleurstof in een van  de ingrediënten waaruit het samengestelde levensmiddel bestaat, is toegestaan; of- indien het  levensmiddel uitsluitend voor gebruik bij de bereiding van een samengesteld levensmiddel is  bestemd, met dien verstande dat het samengestelde levensmiddel aan de bepalingen van deze richtlijn  moet beantwoorden. Artikel 4Overeenkomstig de in artikel 5 omschreven procedure kan worden vastgesteld of een  bepaald levensmiddel tot een in de bijlagen genoemde levensmiddelencategorie behoort en of een stof  een kleurstof is in de zin van artikel 1. Artikel 51. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure,  wordt de Commissie bijgestaan door het bij Besluit 69/414/EEG (1) ingestelde Permanent Comité voor  levensmiddelen, hierna "Comité" genoemd. 2. De voorzitter leidt de procedure in bij het Comité, hetzij op eigen initiatief, hetzij op  verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat. 3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen  maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan  vaststellen naar gelang van de urgentie van de zaak. Het Comité spreekt zich uit met de meerderheid  van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de  besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité  worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd  artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel. 4. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het  advies van het Comité. b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of  indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in  betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen. Indien de Raad drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad geen besluit heeft  genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld. Artikel 6De Lid-Staten voeren binnen drie jaar na de vaststelling van deze richtlijn regelingen  in om het innemen en het gebruik van kleurstoffen te volgen; zij brengen van hun bevindingen  verslag uit aan de Commissie. De Commissie brengt binnen vijf jaar na de vaststelling van deze richtlijn bij het Europees  Parlement verslag uit over de veranderingen op de markt voor kleurstoffen en over het innemen en  het gebruik. In overeenstemming met de algemene criteria van bijlage II, punt 4, van Richtlijn 89/107/EEG  herziet de Commissie binnen een termijn van vijf jaar vanaf de vaststelling van onderhavige  richtlijn de in onderhavige richtlijn vermelde gebruiksvoorwaarden en stelt zij in voorkomend geval  wijzigingen voor. Artikel 7De artikelen 1 tot en met 7, artikel 8, lid 1, tweede streepje, en lid 2, en de  artikelen 9 tot en met 15 van de richtlijn van de Raad van 23 oktober 1962 inzake kleurstoffen die  kunnen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren, vervallen. Verwijzingen naar de vervallen bepalingen gelden als verwijzingen naar de overeenkomstige  bepalingen van de onderhavige richtlijn. Artikel 8De Commissie start op het moment van inwerkingtreding van deze richtlijn en in  samenwerking met het Europees Parlement, de nationale ministeries, de levensmiddelenindustrie, de  detailhandel en de consumentenorganisaties een voorlichtingscampagne om de consument in kennis te  stellen van de procedures op het gebied van beoordeling en autorisatie van toegestane kleurstoffen  en van de betekenis van het stelsel van de E-nummers. Artikel 91. De Lid-Staten doen uiterlijk op 31 december 1995 de nodige wettelijke en  bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen, teneinde: - uiterlijk op 31 december 1995 het in de handel brengen en het gebruik van de aan deze richtlijn  beantwoordende produkten toe te staan; - uiterlijk op 30 juni 1996 het in de handel brengen en het gebruik van de niet aan deze richtlijn  beantwoordende produkten te verbieden; produkten die op de markt zijn gebracht of zijn  geëtiketteerd vóór die datum en die niet voldoen aan deze richtlijn, mogen echter op de markt  worden gebracht totdat de voorraden zijn uitgeput. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. 2. Wanneer de Lid-Staten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de  onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die  bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten. Artikel 10Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad  van de Europese Gemeenschappen. Artikel 11Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 30 juni 1994. Voor het Europees ParlementDe VoorzitterE. KLEPSCHVoor de RaadDe VoorzitterA. BALTAS (1) PB nr. L 40 van 11. 2. 1989, blz. 27. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 94/34/EG  (zie bladzijde 1 van dit Publikatieblad). (2) PB nr. C 12 van 18. 1. 1992, blz. 7. (3) PB nr. C 313 van 30. 11. 1992, blz. 1. (4) Advies van het Europees Parlement van 10 maart 1993 (PB nr. C 115 van 26. 4. 1993, blz. 105),  bevestigd op 2 december 1993 (PB nr. C 342 van 20. 12. 1993), gemeenschappelijk standpunt van de  Raad van 9 maart 1994 (nog niet verschenen in het PB) en besluit van het Europees Parlement van 9  maart 1994 (PB nr. C 91 van 28. 3. 1994, blz. 79). (5) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 69. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 92/5/EEG (PB nr. L 57  van 2. 3. 1992, blz. 1). (6) Verordening (EEG) nr. 1274/91 van de Commissie van 15 mei 1991 houdende bepalingen ter  toepassing van Verordening (EEG) nr. 1907/90 van de Raad betreffende bepaalde handelsnormen voor  eieren (PB nr. L 121 van 16. 5. 1991, blz. 11). Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening  (EG) nr. 1259/94 (PB nr. L 137 van 1. 6. 1994, blz. 54). (7) PB nr. 115 van 11. 11. 1962, blz. 2645/62. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn  85/7/EEG (PB nr. L 2 van 3. 1. 1985, blz. 22). (1) PB nr. L 186 van 30. 6. 1989, blz. 27. (1) PB nr. L 291 van 19. 11. 1969, blz. 9.  BIJLAGE I >RUIMTE VOOR DE TABEL> BIJLAGE II LEVENSMIDDELEN DIE GEEN KLEURSTOFFEN MOGEN BEVATTEN, BEHALVE WANNEER DAARIN  UITDRUKKELIJK IN BIJLAGE III, IV OF V WORDT VOORZIEN (De in bijlage II gebruikte aanduidingen  laten het "carry over"-beginsel onverlet in gevallen waarin aan produkten ingrediënten zijn  toegevoegd die op zichzelf wettelijk toegestane kleurstoffen bevatten.)1. Onverwerkte  levensmiddelen2. Al het water in flessen of pakken3. Melk, halfvolle en magere melk,  gepasteuriseerd of gesteriliseerd (met inbegrip van UHT-sterilisatie) (niet-gearomatiseerd)4.  Chocolademelk5. Gefermenteerde melk (niet-gearomatiseerd)6. Geconserveerde melk als omschreven in  Richtlijn 76/118/EEG7. Karnemelk (niet-gearomatiseerd)8. Room en roompoeder  (niet-gearomatiseerd)9. Oliën en vetten van dierlijke of plantaardige oorsprong10. Eieren en  eiprodukten als omschreven in Richtlijn 89/437/EEG, artikel 2, punt 111. Meel, andere gemalen  produkten en zetmeel12. Brood en soortgelijke produkten13. Deegwaren en gnocchi14. Suiker, met  inbegrip van alle mono- en disacchariden15. Tomatenpuree en tomaten in blik en in glas16. Sauzen  op basis van tomaten17. Vruchtesap en vruchtennectar als omschreven in Richtlijn 75/726/EEG, en  groentesap18. Vruchten en groenten (met inbegrip van aardappelen) en paddestoelen - in blik, in  glas of gedroogd; verwerkt fruit, verwerkte groenten (met inbegrip van aardappelen) en verwerkte  paddestoelen19. Extra jam, extra gelei en kastanjepuree, als omschreven in Richtlijn 79/693/EEG;  crème de pruneaux20. Vis, schaal-, schelp- en weekdieren, vlees, pluimvee en wild, alsmede  bereidingen daarvan, bereide maaltijden die deze ingrediënten bevatten niet begrepen21.  Cacaoprodukten en chocoladebestanddelen in chocoladeprodukten als vermeld in Richtlijn  73/241/EEG22. Gebrande koffie, thee en chicorei; extract van thee en chicorei; thee-, planten-,  vruchten- en graanbereidingen voor infusies, evenals mengsels en instantmengsels van deze  produkten23. Zout, zoutsurrogaat, kruiden en kruidenmengsels24. Wijn en andere produkten als  omschreven in Verordening (EEG) nr. 822/8725. Korn, Kornbrand, gedistilleerde drank en vruchten,  vruchten-eau-de-vie, ouzo, grappa, tsikoudia uit Kreta, tsipouro uit Macedonië, tsipouro uit  Thessalië, tsipouro uit Tyrnavos, eau de vie de marc marque nationale luxembourgeoise, eau de vie  de seigle marque nationale luxembourgeoise, London gin als omschreven in Verordening (EEG) nr.  1576/8926. Sambuca, maraschino en mistra als omschreven in Verordening (EEG) nr. 1180/9127.  Sangría, clarea en zurra als genoemd in Verordening (EEG) nr. 1601/9128. Wijnazijn29.  Levensmiddelen voor zuigelingen en peuters, als omschreven in Richtlijn 89/398/EEG, met inbegrip  van levensmiddelen voor zuigelingen en peuters die niet in goede gezondheid verkeren30. Honing31.  Mout en moutprodukten32. Gerijpte en ongerijpte kaas (niet-gearomatiseerd)33. Boter van schape-  en geitemelk BIJLAGE III >RUIMTE VOOR DE TABEL> BIJLAGE IV >RUIMTE VOOR DE TABEL> BIJLAGE V KLEURSTOFFEN DIE ZIJN TOEGELATEN IN NIET IN DE BIJLAGEN II EN III VERMELDE  LEVENSMIDDELEN Deel 1 De volgende kleurstoffen mogen in de in deel 2 genoemde  levensmiddelen en in alle andere niet in de bijlagen II en III genoemde levensmiddelen ad quantum  satis worden gebruikt. E 101 i) Riboflavine ii) Riboflavine-5′-fosfaatE 140 Chlorofylen en chlorofylinenE 141  Kopercomplexen van chlorofylen en chlorofylinenE 150a KaramelE 150b Alkali-sulfietkaramelE 150c  AmmoniakkaramelE 150d Sulfiet-ammoniakkaramelE 153 Carbo medicinalis vegetabilisE 160a  CaroteenE 160c Paprika-extract, capsanthine, capsorubineE 162 Bieterood, betanineE 163  AnthocyaninenE 170 CalciumcarbonaatE 171 TitaandioxideE 172 IJzeroxiden en -hydroxiden Deel 2 De volgende kleurstoffen mogen tot de in de tabel aangegeven maximumconcentratie  afzonderlijk of in combinatie in de volgende levensmiddelen worden gebruikt. In alcoholvrije  gearomatiseerde dranken, consumptie-ijs, desserts, bakkerswaren en zoetwaren mogen echter  kleurstoffen worden gebruikt tot de in de passende tabel aangegeven maximum-concentratie, maar met  voor elk van de kleurstoffen E 110, E 122, E 124 en E 155 een maximum van 50 mg/kg of 50 mg/l. E 100 CurcumineE 102 TartrazineE 104 Chinoline geelE 110 Zonnegeel FCF, oranjegeel SE 120  Cochenille, karmijnzuur, karmijnE 122 Azorubine, karmozijnE 124 Ponceau 4R, cochenille rood AE  129 Allurarood ACE 131 Patentblauw VE 132 Indigotine, indigokarmijnE 133 Briljantblauw FCFE 142  Groen SE 151 Briljantzwart BN, zwart PNE 155 Bruin HTE 160d LycopeenE 160e  Beta-apo-8′-carotenal (C 30)E 160f Ethylester van beta-apo-8′-caroteenzuur (C 30)E  161b Luteïne>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31989L0108

Richtlijn 89/108/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake voor menselijke voeding bestemde diepvriesprodukten

Publicatieblad Nr. L 040 van 11/02/1989 blz. 0034 - 0037 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0049  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 9 blz. 0049

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake voor menselijke voeding bestemde diepvriesprodukten ( 89/108/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie,  ln samenwerking met het Europese Parlement ( 1 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ),  Overwegende dat de fabricage van en de handel in voor menselijke voeding bestemde diepvriesprodukten, hierna  "diepvriesprodukten'' genoemd, in de Gemeenschap steeds meer in betekenis toenemen;  Overwegende dat de verschillen in de nationale wetgevingen op het gebied van diepvriesprodukten een belemmering vormen voor het vrije verkeer; dat hierdoor ongelijke concurrentievoorwaarden kunnen ontstaan waardoor de totstandkoming en de werking van de  gemeenschappelijke markt rechtstreeks wordt beïnvloed;  Overwegende dat deze wetgevingen derhalve onderling dienen te worden aangepast;  Overwegende dat aan de communautaire voorschriften met het oog hierop een zo ruim mogelijke werkingssfeer dient te worden verleend die alle voor menselijke voeding bestemde diepvriesprodukten omvat, niet alleen die welke bestemd zijn om als zodanig aan  de eindverbruiker en aan restaurants, ziekenhuizen, kantines en soortgelijke inrichtingen te worden geleverd, maar ook die welke later moeten worden verwerkt of bereid;  Overwegende dat deze voorschriften evenwel niet van toepassing mogen zijn op produkten die in de handel niet als diepvriesprodukten worden aangeboden;  Overwegende dat het in ieder geval dienstig is de algemene beginselen vast te stellen waaraan elk diepvriesprodukt moet voldoen;  Overwegende dat nadien, ter aanvulling van de algemene beginselen "voor bepaalde categorieën diepvriesprodukten zo nodig bijzondere bepalingen kunnen worden vastgesteld, overeenkomstig de voor ieder van die categorieën geldende procedure;   Overwegende dat het diepvriezen tot doel heeft door een snel bevriezingsproces de intrinsieke kenmerken van levensmiddelen te behouden en dat overal in het produkt een temperatur van - 18 oC of lager moet worden bereikt;  Overwegende dat bij een temperatuur van - 18 oC de microbiologische activiteit die de kwaliteit van levensmiddelen kan aantasten, wordt onderbroken, waaruit voortvloeit dat tijdens de opslag en de distributie van diepvriesprodukten,alvorens deze aan de  eindverbruiker worden verkocht, met een zekere technisch onvermiddelijke tolerantie ten minste die temperatuur moet worden gehandhaafd;  Overwegende dat om technische redenen bepaalde temperatuurstijgingen onvermijdelijk zijn en derhalve kunnen worden toegestaan, mits deze geen afbreuk doen aan de kwaliteit van de produkten, waarvoor gezorgd kan worden door naleving van behoorlijke  bewarings - en distributiepraktijken, in het bijzonder rekening houdend met het tempo van vernieuwing van de voorraden;  Overwegende dat de prestaties van bepaalde technische installaties die thans voor de plaatselijke distributie van diepvriesprodukten worden gebruikt, niet van dien aard zijn dat er in alle gevallen zorg voor kan worden gedragen dat aan de bij deze  richtlijn opgelegde limiettemperaturen volledig wordt voldaan; dat derhalve in een overgangsregeling dient te worden voorzien die een normale afschrijving van het bestaande materieel toelaat;  Overwegende dat deze richtlijn, zowel wat betreft de voor de diepvriesbewerking gebruikte uitrusting als wat betreft de temperaturen die in de installaties en het materieel voor opslag, behandeling, vervoer en distributie moeten worden gehandhaafd,  beperkt kan blijven tot het aangeven van de te bereiken doelstellingen;  Overwegende dat het de taak van de Lid-Staten is om zich er door middel van officiële controles van te vergewissen dat het gebruikte materieel dusdanig is dat het aan deze doelstellingen beantwoordt;  Overwegende dat een dergelijke controle elk systeem van officiële certificaten voor het handelsverkeer overbodig maakt;  Overwegende dat in de mogelijkheid dient te worden voorzien om koelvloeistoffen te gebruiken; dat hierbij echter contact met de diepvriesprodukten optreedt en dat deze vloeistoffen derhalve voldoende inert moeten zijn om aan de levensmiddelen geen  bestanddelen af te staan in een hoeveelheid die een gevaar voor de gezondheid van de mens kan inhouden, tot een onaanvaardbare wijziging in de samenstelling van de levensmiddelen kan leiden of de organoleptische eigenschappen ervan kan aantasten;  Overwegende dat het, om dit doel te bereiken, geboden, is een lijst van deze stoffen op te stellen en daarvan tevens de zuiverheidscriteria en de voorwaarden voor het gebruik vast te stellen;  Overwegende dat voor de eindverbruiker en voor restaurants, ziekenhuizen, kantines en andere soortgelijke inrichtingen bestemde diepvriesprodukten voor wat betreft hun etikettering onderworpen zijn aan de bepalingen van Richtlijn 79/112/EEG van de Raad  van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen bestemd voor de eindverbruiker, alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame ( 3 ), laatstelijk gewijzigd bij  Richtlijn 86/197/EEG ( 4 ) dat de onderhavige richtlijn derhalve kan worden beperkt tot de voor diepvriesprodukten specifieke vermeldingen;  Overwegende dat het ter vereenvoudiging van de handel dienstig is tevens de etiketteringsregels vast te stellen voor diepvriesprodukten die niet bestemd zijn om in de oorspronkelijke staat aan de eindverbruiker of aan restaurants, ziekenhuizen, kantines  en andere soortgelijke inrichtingen te worden geleverd;  Overwegende dat het ter vereenvoudiging en versnelling van de procedure dienstig is de vaststelling van uitvoerende maatregelen van technische aard aan de Commissie op te dragen;  Overwegende dat voor alle gevallen waarin de Raad de Commissie bevoegdheden geeft voor de uitvoering van voorschriften die op het gebied van levensmiddelen zijn vastgesteld, in een procedure dient te worden voorzien waarbij in het kader van het bij  Besluit 69/414/EEG ( 5 ) opgerichte Permanent Comité voor levensmiddelen een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand wordt gebracht .  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :    Artikel 1 l . Deze richtlijn heeft betrekking op voor menselijke voeding bestemde diepvriesprodukten, hierna "diepvriesprodukten'' te noemen .  2 . In deze richtlijn wordt onder diepvriesprodukten verstaan levensmiddelen :  - die een speciaal bevriezingsproces, "diepvriezen'' genaamd, hebben ondergaan, waardoor zo snel als nodig is en afhankelijk van de aard van het produkt de maximale kristallisatiezone wordt overschreden, met het gevolg dat na thermische stabilisatie de  temperatuur overal in het produkt zonder onderbreking gehandhaafd blijft op - 18 oC of lager, en - die in de handel worden gebracht op een wijze waaruit blijkt dat zij dit kenmerk bezitten .   Consumptie-ijs wordt niet als diepvriesprodukt in de zin van deze richtlijn beschouwd .  3 . Deze richtlijn is van toepassing, onverminderd de communautaire voorschriften met betrekking tot :  a ) een gemeenschappelijke ordening van de markten op het gebied van de landbouw en de visserij;  b ) de veterinaire hygiëne .  Artikel 2 Uitsluitend de in artikel 1, lid 2, omschreven produkten mogen de in de artikelen 8 en 9 vastgestelde benamingen dragen .  Artikel 3 1 . De grondstoffen die voor de fabricage van diepvriesprodukten worden gebruikt, moeten van een gezonde handelskwaliteit zijn en voldoende vers .  2 . De bereiding van de te behandelen produkten en het diepvriezen moeten zonder uitstel geschieden met behulp van een passende technische uitrusting, zodat chemische, biochemische en microbiologische veranderingen zoveel mogelijk worden beperkt .  Artikel 4 Met uitsluiting van enig ander koelmiddel mogen in rechtstreekse aanraking met diepvriesprodukten de volgende koelmiddelen worden gebruikt :  - lucht,  - stikstof,  - koolzuur .  In afwijking van de eerste alinea mogen de Lid-Staten tot en met 31 december 1 992 de nationale voorschriften handhaven waarbij het gebruik van dichloordifluormethaan ( R 12 ) als koelmiddel wordt toegestaan .  De zuiverheidscriteria waaraan deze koelmiddelen moeten voldoen worden in voorkomend geval vastgesteld voelgens de procedure van artikel 12 Artikel 5 l . De temperatuur van diepvriesprodukten moet stabiel blijven en overal in het produkt op - 18 oC of lager worden gehandhaafd, met eventueel korte opwaartse schommelingen van niet meer dan 3 oC tijdens het vervoer .  2 . Toleranties met betrekking tot de temperatuur van het produkt bij behoorlijke bewarings - en distributiepraktijken zijn tijdens de plaatselijke distributie en in winkelmeubelen voor de verkoop aan de eindverbruiker onder de volgende voorwaarden  toegestaan :  a ) deze toleranties mogen niet meer dan 3 oC bedragen;  b ) zij mogen evenwel tot 6 oC gaan in winkelmeubelen voor de verkoop aan de eindverbruiker, indien en voor zover de Lid -Staten daartoe besluiten . In dat geval kiezen de Lid-Staten de temperatuur naar gelang van de vernieuwing van de voorraden of de  produkten in de kleinhandel . Zij brengen de Commissie op de hoogte van de genomen maatregelen en de redenen die deze rechtvaardigen .  De Commissie onderwerpt de in dit punt genoemde tolerantie aan een hernieuwd onderzoek in het licht van de ontwikkeling van de techniek en dient zo nodig vóór 1 januari 1993 voorstellen bij de Raad in .  3 . Gedurende een termijn van acht jaar vanaf de kennisgeving van deze richtlijn mogen de Lid-Staten voor de plaatselijke distributie toleranties tot 6 oC toestaan .  Artikel 6 1 . De Lid-Staten :  a ) zien erop toe dat de voor het diepvriezen, de opslag, het vervoer, de plaatselijke distributie en de winkelmeubelen gebruikte installaties van dien aard zijn dat aan de voorschriften van deze richtlijn kan worden voldaan, en b ) oefenen steekproefsgewijs officiële controle uit op de temperaturen van de diepvriesprodukten 2 . De Lid-Staten zien af van de eis dat, met het oog op of bij het in de handel brengen van diepvriesproduktert, de inachtneming van het bepaalde in lid 1 door een officieel certificaat wordt bevestigd Artikel 7 Diepvriesprodukten die ervoor bestemd zijn om aan de eindverbruiker te worden geleverd, moeten door de fabrikant of verpakker worden verpakt inpassende voorverpakkingen die de produkten beschermen tegen besmetting van buitenaf met bacteriën of  enige andere besmetting, alsook tegen uitdroging .  Artikel 8 1 . Richtlijn 79/112/EEG is, behoudens onderstaande voorschriften, van toepassing op de in deze richtlijn bedoelde produkten die bestemd zijn om als zodanig aan de eindverbruiker en aan restaurants, ziekenhuizen, kantines en andere soortgelijke  inrichtingen te worden geleverd :  a ) de verkoopbenaming wordt aangevuld met de volgende vermeldingen :  in het Spaans "ultracongelado'' of "congelado rapidamente'',  in het Deens "dybfrossen'',  in het Duits "tiefgefroren'' of "Tiefkuehlkost'' of "tiefgekuehlt'' of "gefrostet'',  in het Grieks "baqeíaw katácyjhw'' of  "taxeíaw katácyjhw'' of "yperkatecygména'';  in het Engels "quick-frozen'',  in het Frans "surgelé'',  in het Italiaans "surgelato'',  in het Nederlands "diepvries'',  in het Portugees "ultracongelado'';  b ) behalve de datum van minimale houdbaarheid moet ook worden vermeld gedurende welke periode de diepvriesprodukten bij de eindverbruiker thuis bewaard kumen worden en op welke temperatuur en/of in welke installatie de produkten moeten worden bewaard;  c ) de etikettering van elk diepvriesprodukt moet een vermelding ter identificatie van de partij omvatten;  d ) op het etiket van elk diepvriesprodukt moet duidelijk de vermelding "na ontdooiing niet opnieuw invriezen'' voorkomen.  Artikel 9 1 . De etikettering van de in artikel 1, lid 2, omschreven produkten die niet bestemd zijn om aan de eindverbruiker of aan restaurants, ziekenhuizen, kantines en andere soortgelijke inrichtingen te worden geleverd, omvat slechts de volgende  verplichte vermeldingen :  a ) de verkoopbenaming, aangevuld overeenkomstig artikel 8, lid 1, onder a );  b ) de nettohoeveelheid, uitgedruktin massa-eenheden;  c ) een vermelding aan de hand waarvan de partij kan worden geïdentificeerd;  d ) de naam of de handelsnaam en het adres van de fabrikant,de verpakker of een binnen de Gemeenschap gevestigde verkoper .  2 . De in lid 1 genoemde vermeldingen komen voor op de verpakking of het omhulsel waarin het produkt wordt aangeboden, of op een hierop aangebracht etiket .  3 . Dit artikel laat de meer nauwkeurige of meer uitgebreide communautaire bepalingen betreffende maten en gewichten onverlet .  Artikel 10 De Lid-Staten mogen het in de handel brengen van de in artikel 1, lid 2, omschreven produkten die voldoen aan deze richtlijn en aan de voor de toepassing daarvan getroffen maatregelen, niet verbieden of beperken op grond van hun fabricagekenmerken, verpakking of etikettering Artikel 11 De voorschriften die betrekking hebben op de monsterneming, de controle van de temPeraturen van diepvriesprodukten en de controle van de temperaturen in de middelen van vervoer en opslag worden vóór het verstrijken van een termijn van 24  maanden na de kennisgeving van deze richtlijn vastgesteld volgens de procedure van artikel 12 .  Artikel 12 1 . In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure,leidt de voorzitter van het Permanent Comité voor levensmiddelen, hierna te noemen  "het Comité'', deze procedure in bij het Comité, hetzij op eigen  initiatief, hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  2 . De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp van de te nemen maatregelen voor . Het Comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan bepalen naar gelang van de urgentie van het vraagstuk . Het  spreekt zich uit met de gekwalificeerde meerderheid bedoeld in artikel 148, lid 2, van het Verdrag . De voorzitter neemt niet deel aan de stemming .  3 . a ) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité .  b ) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of bij gebreke van een advies, doet de Commissie onverwijld een voorstel aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen . De Raad besluit met gekwalificeerde  meerderheid .  c ) Indien na verloop van een termijn van drie maanden, te rekenen vanaf de datum van indiening van het voorstel bij de Raad, deze geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast .  Artike 13 1 . De Lid-Staten treffen de maatregelen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis . In deze maatregelen moet :  - de handel in produkten die aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, uiterlijk 18 maanden na kennisgeving van deze richtlijn ( 6 ) worden toegestaan;  - de handel in produkten die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, uiterlijk 24 maanden na kennisgeving van deze richtlijn worden verboden .  2 . Voor wat betreft winkelmeubelen voor de verkoop aan de eindverbruiker mogen de Lid-Staten gedurende een periode van acht jaar vanaf de kennisgeving van deze richtlijn de voorschriften handhaven die op het ogenblik van toepassing van deze richtlijn  gelden .  In dat geval stellen de Lid-Staten de Commissie daarvan in kennis met opgave van redenen .  Artikel 14 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .   Gedaan te Brussel, 21 december 1988 .  Voor de Raad De Voorzitter V. PAPANDREOU   ( 1 ) PB nr . C 175 van 15 . 7 . 1985, blz . 296 en PB nr . C 12 van 16 . 1 . 1989 . ( 2 ) PB nr . C 104 van 25 . 4 . 1985, blz . 17(3 ) PB nr . L 33 van 8 . 2 . 1979, blz . 1 . ( 4 ) PB nr . L 144 van 29 . 5 . 1986, blz . 38 . ( 5 ) PB nr . L 291 van 19 . 11 . 1969, blz . 9.(6 ) van deze richtlijn is de Lid-Staten kennis gegeven op 10 januari 1989 .


Avis juridique important

|

31980L1268

Richtlijn 80/1268/EEG van de Raad van 16 december 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het brandstofverbruik van motorvoertuigen

Publicatieblad Nr. L 375 van 31/12/1980 blz. 0036 - 0045 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0050  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0107  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0050  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0124  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0124

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 16 december 1980  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het brandstofverbruik van motorvoertuigen  (80/1268/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de technische voorschriften waaraan motorvoertuigen krachtens bepaalde nationale wetgevingen moeten voldoen, onder andere betrekking hebben op de methode voor het meten van het brandstofverbruik welke dient te worden toegepast om het brandstofverbruik van een voertuigtype aan te kunnen geven;  Overwegende dat deze voorschriften van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat daardoor technische handelsbelemmeringen ontstaan voor de opheffing waarvan alle Lid-Staten dezelfde voorschriften moeten aannemen, hetzij ter aanvulling, hetzij in plaats van hun huidige regeling, ten einde met name voor ieder type voertuig de EEG-goedkeuringsprocedure van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 80/1267/EEG (5), te kunnen invoeren;  Overwegende dat het in de eerste plaats nodig is in de communautaire voorschriften een methode vast te stellen voor het meten van het brandstofverbruik van motorvoertuigen;  Overwegende dat een communautaire methode voor het meten van het brandstofverbruik ook en vooral noodzakelijk is met het oog op een objectieve en nauwkeurige voorlichting van kopers en gebruikers;  Overwegende dat de voorschriften van deze richtlijn slechts betrekking hebben op motorvoertuigen van de categorie M1 volgens de internationale indeling van motorvoertuigen welke voorkomt in Richtlijn 70/156/EEG ; dat voor de andere categorieën van motorvoertuigen een methode voor het meten van het brandstofverbruik zal worden vastgesteld zodra bepaalde technische moeilijkheden zullen kunnen worden opgelost,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 Onder voertuig wordt in deze richtlijn verstaan ieder voor deelneming aan het wegverkeer bestemd motorvoertuig, met of zonder carosserie, op ten minste vier wielen en met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van meer dan 25 km/h, met uitzondering van voertuigen die zich over rails bewegen alsmede landbouwtrekkers en -machines.   Artikel 2 De Lid-Staten mogen de EEG-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een voertuig niet weigeren noch de verkoop, de registratie, het in het verkeer brengen of het gebruik van een voertuig weigeren of verbieden om redenen die verband houden met het brandstofverbruik, indien de verbruikswaarden zijn vastgesteld overeenkomstig de bijlagen I en II en zijn vermeld in een document dat bij de aankoop aan de automobilist wordt verstrekt volgens de eventuele nadere regels die door elke Staat worden vastgesteld.   Artikel 3 De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen aan te passen aan de vooruitgang van de techniek worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG.  (1)PB nr. C 104 van 28.4.1980, blz. 1. (2)PB nr. C 265 van 13.10.1980, blz. 76. (3)PB nr. C 182 van 21.7.1980, blz. 3. (4)PB nr. L 42 van 23.2.1970, blz. 1. (5)Zie bladzijde 34 van dit Publikatieblad.    Artikel 4 1. De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om binnen achttien maanden na kennisgeving van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.   Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 16 december 1980.  Voor de Raad  De Voorzitter  Colette FLESCH     BIJLAGE I BEPALING VAN HET BRANDSTOFVERBRUIK     1. EEG-GOEDKEURING      1.1. Aanvraag om EEG-goedkeuring        1.1.1. De aanvraag om EEG-goedkeuring van een voertuigtype voor wat betreft het brandstofverbruik, moet worden ingediend door de fabrikant van het voertuig of door diens gevolmachtigde.               1.1.2. De aanvraag moet vergezeld gaan van de hieronder vermelde documenten en van de volgende inlichtingen, in drievoud:          1.1.2.1. Naar behoren ingevuld inlichtingenformulier,                   1.1.2.2. Voor het opstellen van het in bijlage II bedoelde document vereiste gegevens,                                  1.1.3. Een voertuig dat representatief is voor het te keuren voertuigtype moet ter beschikking worden gesteld van de met de keuringsproeven belaste technische dienst, indien deze de proeven zelf uitvoert.                         1.2. Documentatie  Indien een aanvraag in de zin van punt 1.1 wordt aanvaard, stelt de bevoegde autoriteit het document op waarvan het model in bijlage II is opgenomen. Bij het opstellen van dit document mag de bevoegde autoriteit van de Lid-Staat die de goedkeuring verleent, gebruik maken van het overeenkomstig deze richtlijn door een erkend of aangewezen laboratorium opgesteld verslag.                 2. TOEPASSINGSGEBIED  Deze methode is van toepassing op motorvoertuigen van de categorie M1 met verbrandingsmotoren.       3. ALGEMENE SPECIFICATIES      3.1. Het brandstofverbruik wordt bepaald aan de hand van de volgende proeven:        3.1.1. Een cyclus van gesimuleerde stadsritten, zoals beschreven in bijlage III van Richtlijn 70/220/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de luchtverontreiniging door gassen afkomstig van motoren met elektrische ontsteking in motorvoertuigen (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 78/665/EEG (2) (zie punt 5);               3.1.2. Een proef bij een constante snelheid van 90 km/h (zie punt 6);               3.1.3. Een proef bij een constante snelheid van 120 km/h (zie punt 6). Deze proef is niet van toepassing op voertuigen met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van minder dan 130 km/h.                          3.2. De resultaten van de proeven worden weergegeven in liters per 100 km en op de dichtstbijzijnde deciliter afgerond.           3.3. De afstanden worden gemeten met een nauwkeurigheid van 5 pro mille en de tijden met een nauwkeurigheid van 0,2 s.  (1)PB nr. L 76 van 6.4.1970, blz. 1. (2)PB nr. L 223 van 14.8.1978, blz. 48.            3.4. Bij de proef te gebruiken brandstof  De te gebruiken brandstof moet, al naar gelang van het geval, overeenstemmen met de referentiebrandstof voorgeschreven in bijlage VI van Richtlijn 70/220/EEG of in bijlage V bij Richtlijn 72/306/EEG van de Raad van 2 augustus 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de verontreiniging door dieselmotoren, bestemd voor het aandrijven van voertuigen (1).                 4. BEPROEVINGSOMSTANDIGHEDEN      4.1. Algemene toestand van het voertuig        4.1.1. Het voertuig moet gereinigd zijn, de vensters en luchtinlaatopeningen gesloten, en slechts de uitrusting die noodzakelijk is voor het afleggen van de desbetreffende proef moet in werking zijn. Indien de wagen voorzien is van een met de hand te bedienen inrichting aan de carburator met het oog op de verwarming van de lucht, moet deze in de "zomer"-stand worden gezet. In het algemeen moeten de hulpinrichtingen van het voertuig die voor normaal gebruik noodzakelijk zijn, zijn ingeschakeld.               4.1.2. Indien de ventilator thermostatisch is geregeld, moet deze werken zoals bij het normale bedrijf van het voertuig. Het interieurverwarmingssysteem moet, evenals het airconditioningsysteem, zijn uitgeschakeld, maar de aanjager hiervan moet normaal functioneren.               4.1.3. Indien de motor is voorzien van een compressor, moet deze tijdens de proef normaal kunnen functioneren.               4.1.4. Het voertuig moet zijn ingereden en vóór de proef ten minste 3 000 km hebben afgelegd.                         4.2. Smeermiddelen  Alle smeermiddelen moeten van het type zijn dat door de fabrikant van het voertuig wordt aanbevolen ; zij moeten in het testrapport worden vermeld.           4.3. Banden  De banden moeten van het door de fabrikant voorgeschreven standaardtype zijn en moeten op een spanning zijn gebracht die voor de proefbelasting en -snelheden wordt aanbevolen (eventueel aangepast voor werking op de proefbank onder beproevingsomstandigheden). Deze spanningen moeten in het testrapport worden vermeld.           4.4. Meting van het brandstofverbruik        4.4.1. De brandstof wordt naar de motor toegevoerd via een inrichting waarmede de verbruikte brandstof binnen een grens van ± 2 % nauwkeurig kan worden gemeten ; deze inrichting mag de normale toevoer niet beïnvloeden. Indien meting volgens het volume plaatsvindt, moet de temperatuur van de brandstof worden gemeten aan het punt waar het volume wordt gemeten.               4.4.2. Voor een snelle omschakeling van de normale brandstoftoevoerleiding naar het meetsysteem moet gebruik worden gemaakt van een kleppensysteem. De overschakeling mag niet langer dan 0,2 s duren.                          4.5. Referentie-omstandigheden  Druk : Ho = 1 000 mbar  Temperatuur : To = 293 K (20 ºC)        4.5.1. Dichtheid van de lucht          4.5.1.1. De overeenkomstig punt 4.5.1.2 berekende dichtheid van de lucht mag op het ogenblik van de proef niet meer dan 7,5 % afwijken van de dichtheid van de lucht onder de referentieomstandigheden.  (1)PB nr. L 190 van 20.8.1972, blz. 1.                    4.5.1.2. De dichtheid van de lucht wordt berekend volgens onderstaande formule: >PIC FILE= "T0013807">   dT = dichtheid van de lucht onder beproevingsomstandigheden  do = dichtheid van de lucht onder de referentieomstandigheden  HT = beproevingsdruk  TT = absolute temperatuur tijdens de test (K).                                                   5. METING VAN HET BRANDSTOFVERBRUIK TIJDENS EEN CYCLUS VAN GESIMULEERDE STADSRITTEN      5.1. De beproevingscyclus is beschreven in bijlage III van Richtlijn 70/220/EEG.         5.1.1. In het geval van voertuigen met dieselmotor wordt de afstelling van de rem bepaald als voor het overeenstemmende type met benzinemotor of door middel van een andere, als gelijkwaardig erkende methode.               5.1.2. Referentiemassa van het voertuig  Het voertuig moet de referentiemassa hebben zoals gedefinieerd in punt 1.2 van bijlage I van Richtlijn 70/220/EEG.                         5.2. De dynamometerbank wordt afgesteld op basis van de gelijkwaardige traagheden vermeld in punt 4.2 van bijlage III van Richtlijn 70/220/EEG.           5.3. Meting van het verbruik        5.3.1. Het verbruik wordt bepaald aan de hand van de tijdens twee opeenvolgende cycli verbruikte brandstof.               5.3.2. Voordat tot meting wordt overgegaan moet de motor worden opgewarmd door na een koude start vijf volledige beproevingscycli uit te voeren. De meting kan ook worden gedaan onmiddellijk na uitvoering van de proeven van het type I en II als omschreven in Richtlijn 70/220/EEG. De temperatuur moet binnen de grenzen van het normale werkingsbereik van de motor blijven, eventueel met gebruikmaking van een hulpkoelaggregaat.               5.3.3. De duur van het stationair bedrijf tussen opeenvolgende cyclusparen mag ter vergemakkelijking van de brandstofmeting met ten hoogste 60 s worden verlengd.                         5.4. Berekening van het verbruik        5.4.1. Indien het brandstofverbruik gravimetrisch wordt bepaald, wordt het brandstofverbruik uitgedrukt in liters per 100 km door omzetting van de grootheid M (verbruikte brandstof uitgedrukt in kg) aan de hand van de volgende formule: >PIC FILE= "T0013808">   Sg = specifieke massa van de brandstof onder referentie-omstandigheden (kg/dm3)  D = de tijdens de proef afgelegde afstand in km.               5.4.2. Indien het brandstofverbruik volumetrisch wordt gemeten, moet het verbruik worden uitgedrukt in liters per 100 km aan de hand van onderstaande formule: >PIC FILE= "T0013809">   To = referentietemperatuur uitgedrukt in ºC  TT = brandstoftemperatuur gemeten aan het meetpunt van het volume en uitgedrukt in ºC.                         5.5. Weergave van de resultaten        5.5.1. Het standaardverbruik tijdens stadsritten is het rekenkundig gemiddelde van drie opeenvolgende metingen uitgevoerd in overeenstemming met de hierboven omschreven procedure.               5.5.2. Indien de uiterste waarden van de metingen meer dan 5 % afwijken van de gemiddelde waarde, worden de proeven overeenkomstig deze methode voortgezet ten einde een meetnauwkeurigheid te verkrijgen die ten minste gelijk is aan 5 %.               5.5.3. De nauwkeurigheid van de meting wordt als volgt berekend: >PIC FILE= "T0013810">   k wordt ontleend aan onderstaande tabel: >PIC FILE= "T0013812">                5.5.4. Indien na 10 metingen geen nauwkeurigheid van ten minste 5 % is bereikt, wordt het verbruik bepaald aan de hand van een ander voertuig van hetzelfde type.                               6. METING VAN HET BRANDSTOFVERBRUIK BIJ CONSTANTE SNELHEID       6.1. Deze proeven kunnen hetzij op een dynamometerbank hetzij op de weg worden uitgevoerd.         6.1.1. Massa van het voertuig          6.1.1.1. De massa van het voertuig moet gelijk zijn aan de massa van het bedrijfsklare voertuig, zoals in punt 6.1.1.2 omschreven, vermeerderd met 180 kg, of vermeerderd met de helft van de volle lading indien deze meer dan 180 kg bedraagt met inbegrip van meetuitrusting en inzittenden. De gewichtsverdeling van het voertuig moet zodanig zijn dat het middelpunt van de zwaartekracht van de lading zich bevindt in het midden van de rechte die de R-punten van de voorste (buitenste) zitplaatsen verbindt.                   6.1.1.2. In de zin van deze richtlijn wordt onder de massa van het voertuig in rijklare toestand verstaan de totale massa van het onbeladen voertuig met alle tanks (behalve de brandstoftank) volledig gevuld ; de brandstoftank moet tot 90 % van de door de fabrikant opgegeven inhoud zijn gevuld, terwijl tevens een gereedschapset en een reservewiel aanwezig moeten zijn.                                           6.2. Versnellingsbak  Indien het voertuig met een handgeschakelde versnellingsbak is uitgerust, moet de hoogste overbrengingsverhouding worden gebruikt die door de fabrikant bij de verschillende beproevingssnelheden wordt aanbevolen.           6.3. Beproevingsmethode        6.3.1. Proef op de weg          6.3.1.1. Weersomstandigheden            6.3.1.1.1. De relatieve vochtigheid mag niet meer dan 95 % bedragen, de weg moet droog zijn  maar het wegdek mag sporen van vochtigheid vertonen op voorwaarde dat er op geen enkel gedeelte een vaststelbare waterfilm aanwezig is.                       6.3.1.1.2. De gemiddelde windsnelheid mag niet meer bedragen dan 3 m/s en windstoten moeten een snelheid hebben van minder dan 8 m/s.                                          6.3.1.2. Voordat metingen plaatsvinden, moet het voertuig op de gekozen proefbaan worden gereden met een snelheid die de beproevingssnelheid benadert en wel over een zodanige afstand dat de bedrijfstemperatuur wordt bereikt ; deze afstand mag in geen geval minder dan 10 km bedragen.                   6.3.1.3. Proefbaan  Op de proefbaan moet met constante snelheid kunnen worden gereden. Het parcours moet ten minste 2 km lang zijn. Het moet een gesloten circuit zijn en het wegdek moet in goede staat zijn. Er mag een rechte proefbaan worden gebruikt op voorwaarde dat het parcours van 2 km in beide richtingen wordt gereden. De helling tussen twee willekeurige punten mag niet meer dan 2 % bedragen.                   6.3.1.4. Bij elke proefrit moet de snelheid tot op ± 2 km/h nauwkeurig worden gehandhaafd. De gemiddelde snelheid mag bij elke proefrit niet meer dan 2 km/h verschillen van de referentiesnelheid.                   6.3.1.5. Voor de vaststelling van het verbruik bij de verschillende referentiesnelheden (zie onderstaande grafiek) worden 4 proefritten gemaakt : twee bij een gemiddeld lagere snelheid dan de referentiesnelheid en twee bij een gemiddeld hogere snelheid dan de referentiesnelheid.                   6.3.1.6. Bij elke proefrit wordt het brandstofverbruik berekend aan de hand van de formule van punt 5.4.                   6.3.1.7. Het verschil tussen de twee laagste berekende waarden mag niet groter zijn dan 5 % van het gemiddelde van deze waarden en deze voorwaarde geldt eveneens voor de twee hoogste berekende waarden. De waarde van het brandstofverbruik bij de van toepassing zijnde referentiesnelheid wordt berekend door lineaire interpolatie, zoals weergegeven in onderstaand diagram.            6.3.1.7.1. Indien ten aanzien van beide paren berekende waarden niet wordt voldaan aan de voorwaarde van punt 6.3.1.7, dan moeten de vier proefritten worden herhaald. Indien de vereiste consistentie na tien pogingen niet is bereikt moet een nieuw voertuig worden gekozen om aan alle bij deze methode voorgeschreven proeven te worden onderworpen.  Voorbeeld : Berekening voor een gemiddelde snelheid van 90 km/h. >PIC FILE= "T0013813">   De vier kruisjes komen overeen met de berekende waarden van elke proefrit. Co is de waarde berekend voor het verbruik bij de referentiesnelheid Vo over de beproevingsafstand.                                                        6.3.2. Proef op de dynamometerbank          6.3.2.1. Afstelling van de bank  De bank wordt ingesteld zoals beschreven in punt 4.1 van bijlage III bij de Richtlijn 70/220/EEG met de volgende wijzigingen:            - de bank moet worden ingesteld op de van toepassing zijnde beproevingssnelheid:                       - de toestand van het voertuig tijdens de proefritten moet voldoen aan het bepaalde in de punten 4.1 tot en met 4.3 en de weersomstandigheden tijdens de proefritten met het oog op de vaststelling van de juiste onderdruk aan de inlaat, moeten overeenkomen met het gestelde in punt 6.3.1.1.                         Voor een voertuig met dieselmotor wordt de bank ingesteld overeenkomstig de voorschriften van punt 5.1.1.                   6.3.2.2. Koeling  Er mag gebruik worden gemaakt van extra koelinrichtingen ten einde de bedrijfsomstandigheden en temperaturen van smeermiddelen en koelvloeistof binnen de grenzen te houden die bij de overeenkomstige snelheid op de weg worden bereikt.                   6.3.2.3. Vóór de aanvang van de metingen moet het voertuig op de rollenbank met een snelheid welke de beproevingssnelheid benadert een afstand afleggen die voldoende is om de bedrijfstemperatuur te bereiken, maar deze afstand mag in geen geval minder dan 10 km bedragen.                   6.3.2.4. De beproevingsafstand mag niet minder dan 2 km bedragen, gemeten door middel van een toerenteller op de bank.                                           6.4. Het type van de proefbank moet in het beproevingsrapport worden vermeld.           6.5. Weergave van de resultaten  Ongeacht de gebruikte meetmethode, moeten de resultaten worden vermeld in liter/100 km overeenkomstig de referentieomstandigheden vermeld in punt 4.5.                    BIJLAGE II >PIC FILE= "T0013814""PIC FILE= "T0013815">


Avis juridique important

|

31985L0374

Richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de aansprakelijkheid voor produkten met gebreken

Publicatieblad Nr. L 210 van 07/08/1985 blz. 0029 - 0033 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0239  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 19 blz. 0008  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0239  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 19 blz. 0008

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 25 juli 1985  betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de aansprakelijkheid voor produkten met gebreken  (85/374/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de aansprakelijkheid van de producent voor schade die door een gebrek van diens produkten is veroorzaakt, onderling moeten worden aangepast; dat namelijk onderlinge verschillen op dat gebied de mededinging kunnen vervalsen, het vrij verkeer van goederen binnen de gemeenschappelijke markt kunnen aantasten en tot verschillen kunnen leiden in het niveau van de bescherming van de consument tegen schade die door een produkt met gebreken wordt toegebracht aan diens gezondheid en goederen;  Overwegende dat alleen wanneer de producent ook buiten schuld aansprakelijk wordt gesteld, een passende oplossing kan worden gevonden voor het aan onze tijd van voortschrijdende techniek eigen probleem, waarbij het gaat om een rechtvaardige toewijzing van de met de moderne technische produktie samenhangende risico's;  Overwegende dat de aansprakelijkheid alleen van toepassing kan zijn op roerende goederen die industrieel zijn vervaardigd; dat derhalve landbouwprodukten en produkten van de jacht niet onder deze aansprakelijkheid dienen te vallen, behalve wanneer ze een industriële be- of verwerking hebben ondergaan die tot een gebrek in die produkten kan leiden; dat de in deze richtlijn bedoelde aansprakelijkheid ook dient te gelden voor roerende goederen die bij de bouw van onroerende goederen worden gebruikt of daarvan een bestanddeel vormen;  Overwegende dat de bescherming van de consument vereist dat alle deelnemers aan het produktieproces aansprakelijk zijn, indien het eindprodukt, een onderdeel of de door hen geleverde grondstof gebreken vertoont; dat om dezelfde reden aansprakelijk moeten zijn diegenen die produkten in de Gemeenschap invoeren, die zich als producent presenteren door op het produkt hun naam, hun merk of een ander onderscheidingsteken aan te brengen of die een produkt leveren waarvan niet kan worden vastgesteld wie de producent is;  Overwegende dat, wanneer verscheidene personen aansprakelijk zijn voor dezelfde schade, de bescherming van de consument vereist dat de gelaedeerde zich op ongeacht wie van hen voor de volle omvang van de schade kan verhalen;  Overwegende dat bij de beantwoording van de vraag of een produkt een gebrek vertoont, ter bescherming van de fysieke integriteit en de goederen van de consument, niet de ongeschiktheid van het produkt voor het gebruik maatstaf moet zijn, doch het gebrek aan veiligheid die het grote publiek gerechtigd is te verwachten; bij de beoordeling van deze veiligheid wordt elk in de gegeven omstandigheden onredelijk misbruik van het produkt uitgesloten;  Overwegende dat een rechtvaardige verdeling van de risico's tussen de gelaedeerde en de producent impliceert dat laatstgenoemde zich moet kunnen bevrijden van de aansprakelijkheid als hij het bestaan van hem ontlastende feiten bewijst;  Overwegende dat de bescherming van de consument vereist dat de aansprakelijkheid van de producent niet wordt aangetast door toedoen van anderen die ertoe hebben bijgedragen dat de schade werd veroorzaakt; dat evenwel de medeschuld van de gelaedeerde in aanmerking kan worden genomen om die aansprakelijkheid te verminderen of op te heffen;  Overwegende dat de bescherming van de consument vereist dat schade veroorzaakt door dood of lichamelijk letsel en materiële schade worden vergoed; dat deze laatste schadevergoeding evenwel beperkt moet blijven tot zaken voor ge- of verbruik in de privésfeer en dat daarop een franchise van een vast bedrag moet worden toegepast; zulks om te voorkomen dat er al te veel geschillen ontstaan; dat deze richtlijn het uitkeren van smartegeld en vergoeding van andere vormen van onstoffelijke schade, waarin het ter zake van toepassing zijnde recht in voorkomend geval voorziet, onverlet laat;  Overwegende dat een uniforme verjaringstermijn voor de vordering tot vergoeding van de veroorzaakte schade in het belang van zowel de gelaedeerde als de producent is;  Overwegende dat de produkten in de loop der tijd aan slijtage onderhevig zijn, dat er strengere veiligheidsnormen worden ontwikkeld en dat de wetenschappelijke en technische kennis vooruitgaat; dat het derhalve onbillijk zou zijn de producent aansprakelijk te stellen voor gebreken van zijn produkt zonder tijdsbeperking; dat zijn aansprakelijkheid derhalve na een redelijke termijn moet ophouden, met dien verstande evenwel dat een aanhangige rechtsvordering onverlet blijft;  Overwegende dat, met het oog op een doeltreffende bescherming van de consument, van de aansprakelijkheid van de producent jegens de gelaedeerde niet moet kunnen worden afgeweken bij overeenkomst;  Overwegende dat de gelaedeerde volgens de rechtsstelsels van de Lid-Staten een recht op schadevergoeding kan hebben uit hoofde van een contractuele aansprakelijkheid of uit hoofde van een andere buitencontractuele aansprakelijkheid dan die waarin deze richtlijn voorziet; dat wanneer dergelijke bepalingen ook een doeltreffende bescherming van de consument tot doel hebben, ze door deze richtlijn onverlet moeten worden gelaten; dat, wanneer een doeltreffende bescherming van de consument in de sector farmaceutische produkten in een Lid-Staat ook reeds wordt gewaarborgd door een speciale aansprakelijkheidsregeling, maatregelen uit hoofde van die regeling eveneens mogelijk moeten blijven;  Overwegende dat het, aangezien de aansprakelijkheid voor nucleaire schade in alle Lid-Staten door bijzondere voorschriften reeds voldoende is geregeld, mogelijk is dergelijke schade uit te sluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn;  Overwegende dat de uitsluiting van landbouwgrondstoffen en produkten van de jacht van de werkingssfeer van deze richtlijn, gelet op de eisen ter zake van de bescherming van de consument, in bepaalde Lid-Staten kan worden ervaren als een ongerechtvaardigde beperking van die bescherming; dat een Lid-Staat de aansprakelijkheid derhalve moet kunnen uitbreiden tot die produkten;  Overwegende dat het om soortgelijke redenen in bepaalde Lid-Staten als een ongerechtvaardigde beperking van de bescherming van de consument kan worden ervaren, wanneer een producent de mogelijkheid krijgt zich van de aansprakelijkheid te bevrijden als hij bewijst dat het op grond van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis op het tijdstip waarop hij het produkt in het verkeer bracht, onmogelijk was het bestaan van het gebrek te ontdekken; dat een Lid-Staat derhalve in zijn wetgeving de bepaling moet kunnen handhaven dat een dergelijke bewijsvoering voor dat doel ontoelaatbaar is, dan wel daartoe een nieuwe wetsbepaling moet kunnen uitvaardigen; dat evenwel in geval van nieuwe wetgeving gebruikmaking van die afwijking afhankelijk moet worden gesteld van een communautaire standstill-procedure ten einde zo mogelijk het beschermingsniveau in de Gemeenschap op uniforme wijze te verhogen;  Overwegende dat het, gelet op de juridische tradities in de meeste Lid-Staten, niet dienstig is de aansprakelijkheid buiten schuld van de producent aan een financieel maximum te binden; dat het evenwel, aangezien er uiteenlopende tradities bestaan, mogelijk lijkt toe te laten dat een Lid-Staat van het beginsel van de onbeperkte aansprakelijkheid kan afwijken door een grens te stellen aan de volledige aansprakelijkheid van de producent voor dood of lichamelijk letsel veroorzaakt door identieke artikelen met hetzelfde gebrek, op voorwaarde dat deze beperking op een zo hoog niveau komt te liggen dat een adequate bescherming van de consument en een correcte werking van de gemeenschappelijke markt worden gewaarborgd;  Overwegende dat de uit deze richtlijn voortvloeiende harmonisatie in het huidige stadium niet volledig kan zijn, doch wel de weg opent naar verdere harmonisatie; dat de Raad derhalve op gezette tijden verslagen van de Commissie over de toepassing van deze richtlijn voorgelegd moet krijgen met, in voorkomend geval, passende voorstellen;  Overwegende dat het met het oog daarop buitengewoon belangrijk is de bepalingen van deze richtlijn betreffende de afwijkingsmogelijkheden van de Lid-Staten opnieuw te bezien, en wel na het verstrijken van een periode die lang genoeg is om praktische ervaring op te doen met de gevolgen van die afwijkingen voor de bescherming van de consument en voor de werking van de gemeenschappelijke markt,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De producent is aansprakelijk voor de schade, veroorzaakt door een gebrek in zijn produkt.  Artikel 2  Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder »produkt" verstaan elk roerend goed, met uitzondering van landbouwgrondstoffen en produkten van de jacht, ook indien het een bestanddeel vormt van een ander roerend of onroerend goed. Onder »landbouwgrondstoffen" worden verstaan produkten van de bodem, van de veefokkerij en van de visserij, met uitzondering van produkten die een eerste be- of verwerking hebben ondergaan. Onder »produkt" wordt ook elektriciteit verstaan.  Artikel 3  1. Onder »producent" wordt verstaan de fabrikant van een eindprodukt, de producent van een grondstof of de fabrikant van een onderdeel, alsmede een ieder die zich als producent presenteert door zijn naam, zijn merk of een ander onderscheidingsteken op het produkt aan te brengen. 2. Onverminderd de aansprakelijkheid van de producent, wordt een ieder die een produkt in de Gemeenschap invoert om dit te verkopen, te verhuren, te leasen of anderszins te verstrekken, in het kader van zijn commerciële activiteiten, beschouwd als producent in de zin van deze richtlijn; zijn aansprakelijkheid is dezelfde als die van de producent.  3. Indien niet kan worden vastgesteld wie de producent van het produkt is, wordt elke leverancier als producent ervan beschouwd, tenzij hij de gelaedeerde binnen een redelijke termijn de identiteit meedeelt van de producent of van degene die hem het produkt heeft geleverd. Dit geldt ook voor geïmporteerde produkten, als daarop de identiteit van de in lid 2 bedoelde importeur niet is vermeld, zelfs al is de naam van de producent wel aangegeven.  Artikel 4  De gelaedeerde moet de schade, het gebrek en het oorzakelijk verband tussen het gebrek en de schade bewijzen.  Artikel 5  Indien uit hoofde van deze richtlijn verscheidene personen aansprakelijk zijn voor dezelfde schade, is elk hunner hoofdelijk aansprakelijk, onverminderd de bepalingen van het nationale recht inzake regres.  Artikel 6  1. Een produkt is gebrekkig wanneer het niet de veiligheid biedt die men gerechtigd is te verwachten, alle omstandigheden in aanmerking genomen, met name:  a) de presentatie van het produkt;  b) het redelijkerwijs te verwachten gebruik van het produkt;  c) het tijdstip waarop het produkt in het verkeer is gebracht.  2. Een produkt mag niet als gebrekkig worden beschouwd uitsluitend omdat er nadien een beter produkt in het verkeer is gebracht.  Artikel 7  De producent is uit hoofde van deze richtlijn aansprakelijk, tenzij hij bewijst:  a) dat hij het produkt niet in het verkeer heeft gebracht;  b) dat het, gelet op de omstandigheden, aannemelijk is dat het gebrek dat de schade heeft veroorzaakt, niet bestond op het tijdstip waarop hij het produkt in het verkeer heeft gebracht, dan wel dat dit gebrek later is ontstaan;  c) dat het produkt noch voor de verkoop of voor enige andere vorm van verspreiding met een economisch doel van de producent is vervaardigd, noch is vervaardigd of verspreid in het kader van de uitoefening van zijn beroep;  d) dat het gebrek een gevolg is van het feit dat het produkt in overeenstemming is met dwingende overheidsvoorschriften;  e) dat het op grond van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis op het tijdstip waarop hij het produkt in het verkeer bracht, onmogelijk was het bestaan van het gebrek te ontdekken;  f) dat, wat de fabrikant van een onderdeel betreft, het gebrek is te wijten aan het ontwerp van het produkt waarvan het onderdeel een bestanddeel vormt, dan wel aan de instructies die door de fabrikant van het produkt zijn verstrekt.  Artikel 8  1. Onverminderd de bepalingen van nationaal recht inzake regres, wordt de aansprakelijkheid van de producent niet verminderd wanneer de schade wordt veroorzaakt zowel door een gebrek in het produkt als door toedoen van een derde.  2. De aansprakelijkheid van de producent kan worden verminderd of opgeheven rekening houdende met alle omstandigheden, wanneer de schade wordt veroorzaakt zowel door een gebrek in het produkt als door schuld van de gelaedeerde of een persoon voor wie de gelaedeerde verantwoordelijk is.  Artikel 9  Onder »schade" in de zin van artikel 1 wordt verstaan:  a) de schade veroorzaakt door dood of door lichamelijk letsel;  b) beschadiging of vernietiging van een andere zaak dan het gebrekkige produkt, met toepassing van een franchise ten belope van 500 Ecu, indien deze zaak  i) gewoonlijk gewoonlijk is voor ge- of verbruik in de privésfeer en  ii) door de gelaedeerde hoofdzakelijk is gebruikt voor ge- of verbruik in de privésfeer.  Dit artikel laat de nationale bepalingen inzake onstoffelijke schade onverlet.  Artikel 10  1. De Lid-Staten bepalen in hun wetgeving dat de vordering tot schadevergoeding uit hoofde van deze richtlijn na drie jaar verjaart. Deze termijn begint te lopen op de dag waarop de eiser kennis kreeg dan wel had moeten krijgen van de schade, het gebrek en de identiteit van de producent.  2. De bepalingen van de Lid-Staten inzake schorsing en stuiting van de verjaring blijven onverlet door deze richtlijn. Artikel 11  De Lid-Staten bepalen in hun wetgeving dat de rechten die de gelaedeerde aan deze richtlijn ontleent, komen te vervallen na een termijn van tien jaar, te rekenen vanaf de dag waarop de producent het produkt dat de schade heeft veroorzaakt in het verkeer heeft gebracht, tenzij de gelaedeerde gedurende die periode een gerechtelijke procedure tegen hem heeft ingesteld.  Artikel 12  De aansprakelijkheid van de producent uit hoofde van deze richtlijn kan ten aanzien van de gelaedeerde niet worden uitgesloten of beperkt bij overeenkomst.  Artikel 13  Deze richtlijn laat de rechten die de gelaedeerde ontleent aan het recht inzake contractuele of buitencontractuele aansprakelijkheid of aan een op het ogenblik van de kennisgeving van deze richtlijn bestaande speciale aansprakelijkheidsregeling onverlet.  Artikel 14  Deze richtlijn is niet van toepassing op schade ten gevolge van nucleaire ongevallen waarop door de Lid-Staten van de Gemeenschap bekrachtigde internationale verdragen van toepassing zijn.  Artikel 15  1. Elke Lid-Staat kan:  a) in afwijking van artikel 2, in zijn wetgeving bepalen dat onder »produkt" in de zin van artikel 1 van deze richtlijn ook landbouwgrondstoffen en produkten van de jacht moeten worden verstaan;  b) in afwijking van artikel 7, sub e), in zijn wetgeving de bepaling handhaven of, met inachtneming van de in lid 2 beschreven procedure, bepalen dat de producent ook aansprakelijk is als hij bewijst dat het op grond van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis op het tijdstip waarop hij het produkt in het verkeer bracht, onmogelijk was het bestaan van het gebrek te ontdekken.  2. De Lid-Staat die de in lid 1, sub b), bedoelde maatregel wil invoeren deelt de Commissie de tekst van de voorgenomen maatregel mee; de Commissie stelt de andere Lid-Staten ervan in kennis.  De betrokken Lid-Staat stelt de voorgenomen maatregel uit gedurende een termijn van negen maanden te rekenen vanaf de kennisgeving van de Commissie, mits de Commissie niet inmiddels met betrekking tot de bewuste aangelegenheid aan de Raad een voorstel tot wijziging van deze richtlijn heeft voorgelegd. Indien de Commissie echter niet binnen een termijn van drie maanden te rekenen vanaf de ontvangst van bedoelde kennisgeving, aan de betrokken Lid-Staat haar voornemen kenbaar maakt om een dergelijk voorstel bij de Raad in te dienen, kan de voorgenomen maatregel door de Lid-Staat onmiddellijk worden getroffen.  Indien de Commissie binnen de bovengenoemde termijn van negen maanden een dergelijk voorstel tot wijziging van deze richtlijn bij de Raad indient, stelt de betrokken Lid-Staat de voorgenomen maatregel uit gedurende een nieuwe termijn van achttien maanden te rekenen vanaf de indiening van dat voorstel.  3. Tien jaar na de datum van kennisgeving van deze richtlijn legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over de gevolgen van de toepassing door de rechtbanken van artikel 7, sub e), en van lid 1, sub b), van dit artikel voor de bescherming van de consument en de werking van de gemeenschappelijke markt. In het licht van dat verslag besluit de Raad overeenkomstig artikel 100 van het Verdrag op voorstel van de Commissie of artikel 7, sub e), moet vervallen.  Artikel 16  1. Elke Lid-Staat kan bepalen dat de volledige aansprakelijkheid van de producent voor schade ten gevolge van dood of lichamelijk letsel, veroorzaakt door identieke artikelen die hetzelfde gebrek vertonen, wordt beperkt tot een bedrag van ten minste 70 miljoen Ecu.  2. Tien jaar na de datum van kennisgeving van deze richtlijn legt de Commissie aan de Raad een verslag voor over de gevolgen voor de bescherming van de consument en de werking van de gemeenschappelijke markt van de toepassing van de financiële beperking van de aansprakelijkheid door de Lid-Staten die van de in lid 1 geboden mogelijkheid gebruik hebben gemaakt. In het licht van dat verslag neemt de Raad op voorstel van de Commissie overeenkomstig artikel 100 van het Verdrag een beslissing over het vervallen van lid 1.  Artikel 17  Deze richtlijn is niet van toepassing op produkten die in het verkeer zijn gebracht vóór de datum waarop de in artikel 19 bedoelde bepalingen in werking treden.  Artikel 18  1. De Ecu in de zin van deze richtlijn is die welke in Verordening (EEG) nr. 3180/78 (1), gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 2626/84 (2), is vastgesteld. De tegenwaarde in de nationale munt is aanvankelijk die welke geldt op de dag van aanneming van deze richtlijn.  2. De Raad gaat om de vijf jaar op voorstel van de Commissie over tot onderzoek naar, en in voorkomend geval, tot herziening van de in deze richtlijn genoemde bedragen, rekening houdend met de economische en monetaire ontwikkeling in de Gemeenschap.  Artikel 19  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk drie jaar te rekenen vanaf de datum van kennisgeving ervan aan deze richtlijn te voldoen (1). Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2. De in artikel 15, lid 2, beschreven procedure wordt van kracht op de datum van kennisgeving van deze richtlijn.  Artikel 20  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mee, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 21  De Commissie doet de Raad om de vijf jaar een verslag toekomen over de toepassing van deze richtlijn en legt hem in voorkomend geval passende voorstellen voor.  Artikel 22  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 25 juli 1985.  Voor de Raad  De Voorzitter  J. POOS  (1) PB nr. C 241 van 14. 10. 1976, blz. 9, en PB nr. C 271 van 26. 10. 1979, blz. 3.  (2) PB nr. C 127 van 21. 5. 1979, blz. 61.  (3) PB nr. C 114 van 7. 5. 1979, blz. 15.  (1) PB nr. L 379 van 30. 12. 1978, blz. 1.  (2) PB nr. L 247 van 16. 9. 1984, blz. 1.  (1) Van deze richtlijn is aan de Lid-Staten kennis gegeven op 30 juli 1985.