Avis juridique important

|

31997L0004

Richtlijn 97/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 1997 houdende wijziging van Richtlijn 79/112/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame

Publicatieblad Nr. L 043 van 14/02/1997 blz. 0021 - 0023

RICHTLIJN 97/4/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 27 januari 1997 houdende wijziging van Richtlijn 79/112/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclameHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,Gelet op Richtlijn 79/112/EEG van de Raad van 18 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lidstaten inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame (1), inzonderheid op artikel 6, lid 2, onder c), en lid 3, artikel 7,Gezien het voorstel van de Commissie (2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (4) en gezien de op 16 oktober 1996 door het bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst,Overwegende dat, in het kader van de interne markt, het gebruik van de naam die in de Lidstaat van vervaardiging gebruikelijk is eveneens dient te worden toegestaan voor producten die bestemd zijn om in een andere Lidstaat te worden verkocht;Overwegende dat met het tweeledige doel de verbruikers beter te informeren en eerlijke handelstransacties te waarborgen, de etiketteringsvoorschriften verder moeten worden verbeterd wat betreft de vermelding van de precieze aard en de eigenschappen van de producten;Overwegende dat overeenkomstig de regels van het Verdrag de bepalingen inzake verkoopbenamingen onderworpen blijven aan de in artikel 2 vermelde algemene regels inzake de etikettering en meer in het bijzonder aan het beginsel dat deze niet van dien aard mogen zijn dat zij de verbruiker misleiden omtrent de kenmerken van het levensmiddel;Overwegende dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verschillende arresten heeft gewezen waarin het zich voorstander verklaart van een gedetailleerde etikettering en met name van de verplichting een passend etiket aan te brengen waarop de eigenschappen van het verkochte product zijn vermeld; dat dit middel, dat de verbruiker in staat stelt met kennis van zaken zijn keuze te bepalen, het meest geschikt is omdat het het vrije handelsverkeer het minst belemmert;Overwegende dat het de taak van de Gemeenschap is deze jurisprudentie in wettelijke maatregelen om te zetten,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Richtlijn 79/112/EEG wordt als volgt gewijzigd:1. na de zesde overweging wordt de volgende tekst toegevoegd:"Overwegende dat dit vereiste impliceert dat de Lidstaten met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, bepaalde eisen inzake taalgebruik kunnen stellen;";2. aan artikel 3, lid 1, wordt het volgende punt toegevoegd:"2 bis. de hoeveelheid van bepaalde ingrediënten of categorieën ingrediënten overeenkomstig artikel 7;";3. artikel 5, lid 1, wordt vervangen door:"1. De verkoopbenaming van een levensmiddel is de benaming van dat levensmiddel vermeld in de hierop toepasselijke communautaire bepalingen.a) Bij ontbreken van communautaire bepalingen is de verkoopbenaming de benaming vermeld in de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn in de Lidstaat waar het levensmiddel aan de eindverbruiker of aan instellingen wordt verkocht.Bij ontbreken van dergelijke bepalingen is de verkoopbenaming de benaming die gebruikelijk is in de Lidstaat waar het levensmiddel aan de eindverbruiker of aan instellingen wordt verkocht, dan wel een omschrijving van het levensmiddel en, zo nodig, van de wijze waarop dit kan worden gebruikt, die zo duidelijk is gesteld dat de koper daaruit de ware aard van het product kan opmaken en het kan onderscheiden van producten waarmee het zou kunnen worden verward.b) Het gebruik in de Lidstaat van verkoop van de verkoopbenaming waaronder het product in de Lidstaat van vervaardiging op wettige wijze wordt vervaardigd en verkocht, is eveneens toegestaan.Indien evenwel de toepassing van de overige bepalingen van deze richtlijn, met name de bepalingen van artikel 3, de verbruiker in de Lidstaat van verkoop niet in staat stelt de ware aard van het product te kennen en het te onderscheiden van levensmiddelen waarmee het zou kunnen worden verward, dient de verkoopbenaming vergezeld te gaan van beschrijvende vermeldingen die dicht bij de verkoopbenaming staan.c) In uitzonderlijke gevallen mag de verkoopbenaming van de Lidstaat van vervaardiging niet in de Lidstaat van verkoop worden gebruikt, als het daarmee aangeduide levensmiddel qua samenstelling of vervaardigingswijze zo sterk afwijkt van het onder die naam bekende levensmiddel dat het onder b) bepaalde niet voldoende is om een correcte voorlichting van de verbruiker in de Lidstaat van verkoop te waarborgen.";4. artikel 6, lid 2, onder c), wordt vervangen door:"c) Producten die uit één ingrediënt bestaan:- wanneer de verkoopbenaming en de naam van het ingrediënt identiek zijn, of- wanneer aan de hand van de verkoopbenaming de aard van het ingrediënt duidelijk kan worden vastgesteld.";5. artikel 6, lid 5, onder b), eerste streepje, (Richtlijn 79/112/EEG) wordt vervangen door:"- mogen ingrediënten die behoren tot een van de categorieën van bijlage I en die bestanddelen zijn van een ander levensmiddel, enkel met de naam van deze categorie worden vermeld.De lijst van categorieën in bijlage I kan volgens de procedure van artikel 17 worden gewijzigd.De in bijlage I opgenomen benaming "zetmeel" moet echter altijd worden aangevuld met een aanduiding van de specifieke plantaardige oorsprong, als dat ingrediënt gluten kan bevatten.";6. artikel 6, lid 5, onder b), tweede streepje, (Richtlijn 79/112/EEG) wordt vervangen door:"- moeten ingrediënten die behoren tot een van de categorieën van bijlage II, worden aangeduid met de naam van die categorie, gevolgd door hun specifieke naam of EEG-nummer; als een ingrediënt tot meer dan een categorie behoort, wordt de categorie vermeld die past bij de voornaamste functie in het betrokken levensmiddel.Wijzigingen in deze bijlage op grond van vooruitgang in de wetenschappelijke en technische kennis worden volgens de procedure van artikel 17 vastgesteld.De in bijlage II opgenomen benaming "gemodificeerd zetmeel" moet echter altijd worden aangevuld met een aanduiding van de specifieke plantaardige oorsprong, als dat ingrediënt gluten kan bevatten.";7. artikel 7 wordt vervangen door:"Artikel 71. De hoeveelheid van een ingrediënt of categorie ingrediënten die bij de vervaardiging of bereiding van een levensmiddel is gebruikt, wordt vermeld overeenkomstig dit artikel.2. Deze vermelding is verplicht:a) wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten voorkomt in de verkoopbenaming of door de verbruiker gewoonlijk met de verkoopbenaming geassocieerd wordt, ofb) wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten opvallend in woord of beeld of als grafische voorstelling is aangegeven op de etikettering, ofc) wanneer het desbetreffende ingrediënt of de desbetreffende categorie ingrediënten van wezenlijk belang is om een levensmiddel te karakteriseren en het te onderscheiden van de producten waarmee het vanwege zijn benaming of aanblik zou kunnen worden verward, ofd) in de volgens de procedure van artikel 17 bepaalde gevallen.3. Lid 2 is niet van toepassing:a) op een ingrediënt of categorie ingrediënten:- waarvan het netto-uitlekgewicht is aangegeven overeenkomstig artikel 8, lid 4, of- waarvan de hoeveelheid reeds krachtens de communautaire voorschriften op het etiket moet worden vermeld,- dat/die in kleine doses ter verhoging van het aroma wordt toegevoegd,- dat/die weliswaar voorkomt in de verkoopbenaming, maar niet van dien aard is dat het/zij de keuze van de verbruiker in het land van verkoop bepaalt omdat de variërende hoeveelheid niet van wezenlijk belang is om het levensmiddel te karakteriseren of het niet van soortgelijke levensmiddelen onderscheidt. In twijfelgevallen wordt volgens de procedure van artikel 17 beslist of aan de in dit streepje vermelde voorwaarden is voldaan;b) wanneer specifieke communautaire voorschriften de hoeveelheid van het ingrediënt of van de categorie ingrediënten nauwkeurig bepalen, zonder voor te schrijven dat deze op het etiket vermeld moeten worden;c) in de gevallen bedoeld in artikel 6, lid 5, onder a), vierde en vijfde streepje;d) in de volgens de procedure van artikel 17 bepaalde gevallen.4. De te vermelden hoeveelheid, uitgedrukt in procenten, stemt overeen met de hoeveelheid van het ingrediënt of de ingrediënten op het ogenblik waarop zij werden gebruikt. Voor bepaalde levensmiddelen kunnen communautaire voorschriften evenwel voorzien in afwijkingen van dit principe. Deze voorschriften worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 17.5. De in lid 1 bedoelde vermelding moet voorkomen in de verkoopbenaming van het levensmiddel of in de onmiddellijke nabijheid daarvan, dan wel in de lijst van de ingrediënten in samenhang met het betrokken ingrediënt of de betrokken categorie ingrediënten.6. Dit artikel is van toepassing onverminderd de communautaire voorschriften inzake voedingswaarde-etikettering van levensmiddelen.";8. het volgende artikel wordt ingevoegd:"Artikel 13 bis1. De Lidstaten dragen er zorg voor op hun grondgebied de handel te verbieden in levensmiddelen waarop de in artikel 3 en in artikel 4, lid 2, bedoelde vermeldingen niet zijn aangebracht in een voor de verbruiker gemakkelijk te begrijpen taal, behalve indien de voorlichting van de verbruiker daadwerkelijk voor één of meer etiketteringsvermeldingen gewaarborgd is door andere, volgens de procedure van artikel 17 vastgestelde maatregelen.2. De Lidstaat waar het product wordt verkocht, kan, met inachtneming van de bepalingen van het Verdrag, eisen dat op zijn grondgebied voor deze vermeldingen op de etikettering ten minste gebruik gemaakt wordt van één of meer talen die hij uit de officiële talen van de Gemeenschap kiest.3. De bepalingen van de leden 1 en 2 vormen geen beletsel voor het aanbrengen van vermeldingen in meer dan één taal.";9. artikel 14, tweede alinea, wordt geschrapt.Artikel 2 Indien nodig wijzigen de Lidstaten hun wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zodanig dat:- de handel in producten die aan deze richtlijn voldoen uiterlijk op 14 augustus 1998 wordt toegestaan,- de handel in producten die niet aan deze richtlijn voldoen uiterlijk op 14 februari 2000 wordt verboden. De handel in producten die niet aan deze richtlijn voldoen, maar die vóór genoemde datum zijn geëtiketteerd, is evenwel toegestaan tot de voorraden zijn uitverkocht.Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de Lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lidstaten.Artikel 3 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4 Deze richtlijn is gericht tot de Lidstaten.Gedaan te Brussel, 27 januari 1997.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterJ. M. GIL-ROBLESVoor de RaadDe VoorzitterG. ZALM(1) PB nr. L 33 van 8. 2. 1979, blz. 1. Laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/102/EG van de Commissie (PB nr. L 291 van 25. 11. 1993, blz. 14).(2) PB nr. C 122 van 14. 5. 1992, blz. 12, en PB nr. C 118 van 29. 4. 1994, blz. 6.(3) PB nr. C 332 van 16. 12. 1992, blz. 3.(4) Advies van het Europees Parlement van 27 oktober 1993 (PB nr. C 315 van 22. 11. 1993, blz. 102), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 15 juni 1995 (PB nr. C 182 van 15. 7. 1995, blz. 1), besluit van het Europees Parlement van 25 oktober 1995 (PB nr. C 308 van 20. 11. 1995, blz. 30), besluit van het Europees Parlement van 10 december 1996 en besluit van de Raad van 10 januari 1997.VERKLARING VAN DE COMMISSIE De Commissie stemt in met de wijziging van artikel 6, lid 5, onder b), eerste en tweede streepje, van Richtlijn 79/112/EEG. De Commissie verplicht zich ertoe zo spoedig mogelijk volgens de procedure van artikel 17 een voorstel voor een richtlijn tot wijziging van de bijlagen I en II van Richtlijn 79/112/EEG voor te leggen aan het Permanent Comité voor levensmiddelen, teneinde de bijlagen aan te passen aan de nieuwe tekst van artikel 6.


title: Richtlijn (EU) 2016/856 van de Raad van 25 mei 2016 tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, wat betreft de geldigheidsduur van de minimumhoogte van het normale tarief

text:
               31.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 142/12

         RICHTLIJN (EU) 2016/856 VAN DE RAAD
   van 25 mei 2016
   tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, wat betreft de geldigheidsduur van de minimumhoogte van het normale tarief
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 113,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In artikel 97 van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad (3) is bepaald dat het normale tarief van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) vanaf 1 januari 2011 tot en met 31 december 2015 niet lager mag zijn dan 15 %.

               (2)

               Het thans in de lidstaten geldende normale btw-tarief heeft, in samenhang met het mechanisme van de overgangsregeling, gezorgd voor een aanvaardbare werking van de btw-regeling. Met de nieuwe regels inzake de plaats van een dienst, waarbij de klemtoon is verschoven naar belastingheffing op de plaats van verbruik, zijn de mogelijkheden om door verplaatsing voordeel te halen uit verschillen tussen de btw-tarieven verder beperkt en zijn potentiële verstoringen van de concurrentie verminderd.

               (3)

               Om te voorkomen dat buitensporige verschillen in de normale btw-tarieven die in de lidstaten worden toegepast tot structurele onevenwichtigheden in de Unie en concurrentieverstoringen in sommige bedrijfssectoren leiden, is het vaste praktijk op het gebied van de indirecte belastingen om minimumtarieven vast te stellen. Wat de btw betreft, is dit nog steeds raadzaam.

               (4)

               In het licht van de aan de gang zijnde discussie over hoe het definitieve btw-stelsel voor de handel binnen de Unie eruit moet gaan zien, zou het voorbarig zijn een definitief normaal btw-tarief vast te stellen of een wijziging van het btw-minimumtarief te overwegen.

               (5)

               Het is daarom passend het huidige normale minimumtarief te handhaven op 15 % voor een periode die lang genoeg is om rechtszekerheid te bieden, terwijl in de tussentijd verdere reflectie kan worden verricht.

               (6)

               Het handhaven van het huidige normale minimumtarief betekent geenszins dat de btw-wetgeving voor 31 december 2017 niet meer kan worden herzien om rekening te houden met de invoering van een definitief btw-stelsel voor de handel binnen de Unie.

               (7)

               Teneinde de ononderbroken toepassing van het bij Richtlijn 2006/112/EG van de Raad bepaalde normale minimumtarief te verzekeren, is het passend dat de onderhavige richtlijn vanaf 1 januari 2016 wordt toegepast.

               (8)

               Richtlijn 2006/112/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Artikel 97 van Richtlijn 2006/112/EG wordt vervangen door:

      „Artikel 97
      Vanaf 1 januari 2016 tot en met 31 december 2017 mag het normale tarief niet lager zĳn dan 15 %.”.

   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 augustus 2016 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 25 mei 2016.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J.R.V.A. DIJSSELBLOEM

      (1)  Advies van 12 april 2016 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van 17 februari 2016 (PB C 133 van 14.4.2016, blz. 23).

      (3)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1).


Avis juridique important

|

31985L0002

Richtlijn 85/2/EEG van de Raad van 18 december 1984 tot verlenging van Richtlijn 81/363/EEG betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw

Publicatieblad Nr. L 002 van 03/01/1985 blz. 0013 - 0013 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 08 Deel 2 blz. 0144  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 08 Deel 2 blz. 0144

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 18 december 1984  tot verlenging van Richtlijn 81/363/EEG betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw  (85/2/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 92, lid 3, sub d), en artikel 113,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat Richtlijn 81/363/EEG van de Raad van 28 april 1981 betreffende de steunverlening aan de scheepsbouw (4), gewijzigd bij Richtlijn 82/880/EEG (5), op 31 december 1984 verstrijkt;  Overwegende dat het bij Richtlijn 81/363/EEG ingestelde kader voor de rechtstreekse en indirecte steun aan de scheepsbouw heeft bijgedragen tot de vermindering van de mededingingsdistorsies tussen de Lid-Staten en dat de Gemeenschap bovendien op grond van deze richtlijn een gemeenschappelijk standpunt heeft kunnen innemen bij haar besprekingen met derde landen waar scheepsbouw plaatsvindt;  Overwegende echter eveneens dat de maatregelen tot herstructurering van de scheepswerven, die sinds 1979 door de Lid-Staten zijn getroffen in overeenstemming met de doelstellingen van de resolutie van de Raad van 19 september 1978 betreffende de sanering van de scheepsbouw (6) en van de Richtlijnen 78/338/EEG (7) en 81/363/EEG inzake de steun aan deze bedrijfstak, wegens de aanzienlijke achterstand die bij hun verwezenlijking is opgelopen en de onverwachte intensivering van de moeilijkheden die deze sector ondervindt, tot nog toe ontoereikend zijn geweest om de verwezenlijking van de nagestreefde doelstellingen uit hoofde van het bij deze richtlijnen ingestelde kader voor de steun mogelijk te maken, namelijk het herstel van het mededingingsvermogen van de scheepsbouw in de Gemeenschap en de afschaffing van de steun aan deze bedrijfstak;  Overwegende dat het dienstig is dat de scheepsbouw in de Gemeenschap over een termijn van twee extra jaren beschikt om haar herstructurering te voltooien ten einde zich aan te passen aan de marktvoorwaarden en haar produktiviteit te vergroten door het wegwerken van de kosten in verband met de handhaving van de huidige overcapaciteiten en door de rationalisatie van de werven en dat dientengevolge met ingang van 1 januari 1987 een nieuwe richtlijn van de Raad inzake de steunverlening aan de scheepsbouw zal dienen te worden toegepast;  Overwegende dat derhalve het kader voor de steun aan de scheepsbouw, ingesteld bij Richtlijn 81/363/EEG, ter bevordering van de sanering en herstructurering van de betrokken sector, tot en met 31 december 1986 dient te worden gehandhaafd,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In artikel 11 van Richtlijn 81/363/EEG wordt de datum »31 december 1984" vervangen door »31 december 1986".  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 18 december 1984.  Voor de Raad  De Voorzitter  J. BRUTON  (1) PB nr. C 86 van 28. 3. 1984, blz. 5.  (2) PB nr. C 172 van 2. 7. 1984, blz. 187.  (3) PB nr. C 307 van 19. 11. 1984, blz. 19.  (4) PB nr. L 137 van 23. 5. 1981, blz. 39.  (5) PB nr. L 371 van 30. 12. 1982, blz. 46.  (6) PB nr. C 229 van 27. 9. 1978, blz. 1.  (7) PB nr. L 98 van 11. 4. 1978, blz. 19.


Avis juridique important

|

31978L0611

Richtlijn 78/611/EEG van de Raad van 29 juni 1978 betreffende de aanpassing van de wetgevingen der Lid- Staten inzake het loodgehalte van benzine

Publicatieblad Nr. L 197 van 22/07/1978 blz. 0019 - 0021 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0169

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 29 juni 1978  betreffende de aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het loodgehalte van benzine   ( 78/611/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de bescherming en verbetering van de volksgezondheid en van het milieu momenteel een van de voornaamste zorgen van alle geïndustrialiseerde landen is en dat de verontreiniging door de produkten die zich in de uitlaatgassen van motorvoertuigen bevinden een verontrustend peil heeft bereikt vanwege de voortdurende stijging van de dichtheid van het autoverkeer ; dat , nadat bij Richtlijn 70/220/EEG ( 3 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 77/102/EEG ( 4 ) , maatregelen zijn genomen ter beperking van de luchtverontreiniging door koolmonoxyde , onverbrande koolwaterstoffen en stikstofoxyden afkomstig van motorvoertuigen , nu een actie dient te worden gevoerd om de emissies van looddeeltjes door deze voertuigen te beperken ; dat dit lood afkomstig is van loodhoudende additieven die aan de benzine worden toegevoegd als antiklopmiddel ;  Overwegende bovendien dat de nationale wettelijke bepalingen betreffende de samenstelling van de benzine , met name de bepalingen betreffende de beperking van het loodgehalte van benzine voor motorvoertuigen van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen ; dat deze dispariteiten rechtstreeks van invloed zijn op de werking van de gemeenschappelijke markt ;  Overwegende dat het wegens de belangrijke invloed van lood op de volksgezondheid en het milieu noodzakelijk is het loodgehalte van benzine op communautair niveau te verminderen ;  Overwegende dat de gevolgen van een verlaging van het loodgehalte van benzine tot een maximum gelegen tussen 0,40 g/l en 0,15 g/l op financieel , economisch , industrieel en kwalitatief gebied hebben aangetoond dat een dergelijke verlaging binnen een betrekkelijk korte tijd tot stand kan worden gebracht ;  Overwegende dat het lood slechts één van de elementen is die in de samenstelling van de benzine voorkomen en dat een verlaging van het loodgehalte niet mag leiden tot een verergering van de luchtverontreiniging door andere verontreinigende stoffen met name ten gevolge van de wijziging van deze samenstelling ;  Overwegende dat op communautair niveau nader moet worden ingegaan op de diverse aspecten van de maatregelen die kunnen leiden tot een verlaging van het loodgehalte in de lucht ; dat de Lid-Staten daartoe aan de Commissie gepaste informatie moeten verstrekken ;  Overwegende dat de verlaging van het loodgehalte van benzine voor Ierland specifieke problemen van technische en economische aard doet rijzen ; dat een in de tijd beperkte afwijking ten gunste van dat land geen ernstige negatieve gevolgen zal hebben voor de handel in benzine aangezien de Ierse raffinage-installaties vooralsnog slechts volstaan voor een gedeelte van de eigen behoeften en dat de benzine die dat land naar een andere Lid-Staat zal uitvoeren , zal moeten voldoen aan de in die Staat vigerende bepalingen van de richtlijn ; dat derhalve dient te worden voorzien in een afwijking voor de verlaging van het loodgehalte van benzine in Ierland ;  Overwegende dat een plotselinge wijziging van de bevoorrading met ruwe aardolie of met aardolieprodukten in welbepaalde omstandigheden een Lid-Staat ertoe zou kunnen brengen om een verhoging van het loodgehalte van benzine toe te staan ; dat daarom voor een dergelijk geval in een gepaste procedure dient te worden voorzien ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder  " benzine " , elke brandstof bestemd voor het gebruik in inwendige verbrandingsmotoren met elektrische ontsteking , die dienen voor de aandrijving van voertuigen .  Artikel 2  1 . Vanaf 1 januari 1981 wordt het maximaal toegestane gehalte aan loodverbindingen , uitgedrukt in lood , van benzine die binnen de Gemeenschap in de handel wordt gebracht , vastgesteld op 0,40 g/l .  2 . Onverminderd lid 1 mag een Lid-Staat voorschrijven dat het maximaal toegestane loodgehalte van benzine die op zijn binnenlandse markt in de handel wordt gebracht , lager is dan 0,40 g/l . Hij mag evenwel geen maximumgehalte vaststellen dat lager is dan 0,15 g/l .  Artikel 3  De Lid-Staten nemen alle dienstige maatregelen om ervoor te zorgen dat de vermindering van het loodgehalte er niet toe leidt dat de hoeveelheden andere verontreinigende stoffen aanmerkelijk kunnen toenemen of dat de kwaliteit van de benzine verslechtert .  Artikel 4  Het loodgehalte van benzine wordt bepaald overeenkomstig de in de bijlage vermelde methoden .  Artikel 5  Indien een Lid-Staat door middel van een onderzoek , verricht overeenkomstig de in artikel 4 bedoelde methoden , vaststelt dat een benzinesoort niet voldoet aan de voorschriften van de artikelen 2 en 3 , neemt hij de nodige maatregelen ter verzekering van de naleving van deze voorschriften .  Artikel 6  De Lid-Staten verstrekken aan de Commissie op haar verzoek inlichtingen over :  a ) het effect van de toepassing van deze richtlijn , met name van artikel 3 ;  b ) de ontwikkeling van de systemen voor beperking van emissies van lood en van eventuele verontreinigende vervangingsprodukten in uitlaatgassen ;  c ) de ontwikkeling ten aanzien van de concentraties van lood en van eventuele verontreinigende vervangingsprodukten in de atmosfeer in hun steden en de invloed daarvan op de volksgezondheid ;  d ) het effect op het energiebeleid van de verschillende mogelijke oplossingen ter vermindering van de verontreiniging door loodemissies in uitlaatgassen .  De Commissie brengt over de aldus verkregen inlichtingen verslag uit aan de Raad en het Europese Parlement en dient op grond van de verzamelde gegevens de nodige voorstellen in voor het in aanmerking nemen van deze gegevens bij de verdere uitwerking van het communautaire beleid inzake het loodgehalte in benzine .  Artikel 7  1 . In afwijking van artikel 2 , lid 1 , kan de Regering van Ierland bepalen dat gedurende een periode van vijf jaar die ingaat op 1 januari 1981 , in Ierland benzine in de handel kan worden gebracht , zelfs indien het loodgehalte meer dan 0,40 g/l bedraagt , zonder dat daarbij echter het huidige gehalte van 0,64 g/l wordt overschreden .  2 . Voor het einde van de in lid 1 genoemde periode neemt de Raad , op voorstel van de Commissie , met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit over de duur van een tweede afwijkingsperiode van ten hoogste vijf jaar .  Artikel 8  Indien ten gevolge van een plotselinge verandering in de voorziening met ruwe aardolie of aardolieprodukten , in een Lid-Staat moeilijkheden ontstaan om de in artikel 2 , lid 1 , bedoelde grenswaarde van het loodgehalte van benzine toe te passen , mag deze Lid-Staat , na kennisgeving aan de Commissie , op zijn grondgebied , gedurende vier maanden , een hogere grenswaarde toestaan . Dit tijdvak kan , op voorstel van de Commissie , door de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen worden verlengd .  Artikel 9  1 . De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om binnen een termijn van achttien maanden , te rekenen vanaf de kennisgeving van deze richtlijn , aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  2 . De Lid-Staten delen aan de Commissie de tekst van alle bepalingen van intern recht mede , die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen .  Artikel 10  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 29 juni 1978 .  Voor de Raad  De Voorzitter  S . AUKEN  ( 1 ) PB nr . C 280 van 8 . 12 . 1975 , blz . 9 .  ( 2 ) PB nr . C 116 van 30 . 9 . 1974 , blz . 18 .  ( 3 ) PB nr . L 76 van 6 . 4 . 1970 , blz . 1 .  ( 4 ) PB nr . L 32 van 3 . 2 . 1977 , blz . 32 .  BIJLAGE  Referentiemethoden  Voor het meten van het loodgehalte van benzine is de referentiemethode de methode die is gedefinieerd in internationale norm ISO 3830 ( eerste uitgave van 15 februari 1977 ) " Aardolieprodukten - Benzine  - Bepaling van het loodgehalte - Jodiummonochloride-methode " .  De resultaten van de verschillende metingen worden geïnterpreteerd volgens de methode beschreven in norm BS 4306 , uitgave 1968 , gepubliceerd door de British Standards Institution .  Voor de aangegeven methoden gelden als authentieke tekst de versies die respectievelijk door de ISO en de BSI zijn gepubliceerd of de door de Commissie daarmee in overeenstemming verklaarde versies in andere talen .


Avis juridique important

|

31982L0436

Richtlijn 82/436/EEG van de Raad van 24 juni 1982 tot wijziging van de Richtlijnen 72/159/EEG, 72/160/EEG en 72/161/EEG op het gebied van de landbouwstructuurf

Publicatieblad Nr. L 193 van 03/07/1982 blz. 0037 - 0037

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 24 juni 1982  tot wijziging van de Richtlijnen 72/159/EEG, 72/160/EEG en 72/161/EEG op het gebied van de landbouwstructuur  (82/436/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (1),  Overwegende dat in artikel 16 van Richtlijn 72/159/EEG van de Raad van 17 april 1972 betreffende de modernisering van landbouwbedrijven (2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 81/528/EEG (3), in artikel 7 van Richtlijn 72/160/EEG van de Raad van 17 april 1972 ter bevordering van de bedrijfsbeëindiging in de landbouw en van de aanwending van cultuurgrond tot verbetering van de structuur (4) en in artikel 9 van Richtlijn 72/161/EEG van de Raad van 17 april 1972 betreffende de sociaal-economische voorlichting en de scholing van de personen die in de landbouw werkzaam zijn (5), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 81/529/EEG (6), is bepaald dat de beoogde tijdsduur voor de verwezenlijking van de in die richtlijnen bedoelde gemeenschappelijke acties tien jaar bedraagt;  Overwegende dat het met deze gemeenschappelijke acties nagestreefde doel, bepaald overeenkomstig artikel 6, lid 2, sub a), van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (7), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3509/80 (8), nog niet geheel is bereikt; dat het derhalve dienstig is, overeenkomstig artikel 6, lid 2, sub e), van Verordening (EEG) nr. 729/70, de beoogde tijdsduur voor de verwezenlijking van deze gemeenschappelijke acties tot en met 31 december 1983 te verlengen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  1. Artikel 16, lid 1, van Richtlijn 72/159/EEG wordt als volgt gelezen:  »1. De beoogde tijdsduur voor de verwezenlijking van de gemeenschappelijke actie loopt tot en met 31 december 1983.".  2. Artikel 7, lid 1, eerste alinea, van Richtlijn 72/160/EEG wordt als volgt gelezen:  »De beoogde tijdsduur voor de verwezenlijking van de gemeenschappelijke actie loopt tot en met 31 december 1983.".  3. Artikel 9, lid 1, van Richtlijn 72/161/EEG wordt als volgt gelezen:  »1. De beoogde tijdsduur voor de tenuitvoerlegging van de gemeenschappelijke actie loopt tot en met 31 december 1983.".  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 24 juni 1982.  Voor de Raad  De Voorzitter  F. AERTS  (1) Advies uitgebracht op 16 juni 1982 (nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad).  (2) PB nr. L 96 van 23. 4. 1972, blz. 1.  (3) PB nr. L 197 van 20. 7. 1981, blz. 41.  (4) PB nr. L 96 van 23. 4. 1972, blz. 9.  (5) PB nr. L 96 van 23. 4. 1972, blz. 15.  (6) PB nr. L 197 van 20. 7. 1981, blz. 44.  (7) PB nr. L 94 van 28. 4. 1970, blz. 13.  (8) PB nr. L 367 van 31. 12. 1980, blz. 87.


Avis juridique important

|

31980L0214

Richtlijn 80/214/EEG van de Raad van 22 januari 1980 tot wijziging van Richtlijn 77/99/EEG inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vleesprodukten

Publicatieblad Nr. L 047 van 21/02/1980 blz. 0003 - 0003 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 27 blz. 0239  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 17 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 17 blz. 0115

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  VAN 22 JANUARI 1980  TOT WIJZIGING VAN RICHTLIJN 77/99/EEG INZAKE GEZONDHEIDSVRAAGSTUKKEN OP HET GEBIED VAN HET INTRACOMMUNAUTAIRE HANDELSVERKEER IN VLEESPRODUKTEN   ( 80/214/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  GELET OP HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP , INZONDERHEID OP DE ARTIKELEN 43 EN 100 ,  GEZIEN HET VOORSTEL VAN DE COMMISSIE ,  GEZIEN HET ADVIES VAN HET EUROPESE PARLEMENT ( 1 ) ,  OVERWEGENDE DAT IN RICHTLIJN 77/99/EEG ( 2 ) IS BEPAALD DAT BIJ DE BEREIDING VAN VLEESPRODUKTEN SLECHTS TOT HET INTRACOMMUNAUTAIRE HANDELSVERKEER TOEGELATEN VERS VLEES GEBRUIKT MAG WORDEN ;  OVERWEGENDE DAT BEPAALDE BEHANDELINGEN , ZOALS EEN WARMTEBEHANDELING DIE DE DIERZIEKTEKIEMEN VERNIETIGT WELKE EVENTUEEL VOORKOMEN IN BEPAALDE SOORTEN VLEES DAT VOOR HET OVERIGE AAN DE EISEN INZAKE VOLKSGEZONDHEID VOLDOET , HET MOGELIJK MAKEN BIJ DE BEREIDING VAN DE ALDUS BEHANDELDE PRODUKTEN VERS VLEES TE GEBRUIKEN DAT OP VETERINAIRRECHTELIJKE GRONDEN VAN HET INTRACOMMUNAUTAIRE HANDELSVERKEER UITGESLOTEN IS ; DAT RICHTLIJN 77/99/EEG DERHALVE MOET WORDEN GEWIJZIGD ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  ARTIKEL 1  RICHTLIJN 77/99/EEG WORDT ALS VOLGT GEWIJZIGD :  1 . AAN ARTIKEL 2 , LID 1 , SUB B ) , WORDT HET VOLGENDE STREEPJE TOEGEVOEGD :   " - ARTIKEL 1 VAN RICHTLIJN 72/461/EEG . " ;  2 . ARTIKEL 2 , LID 1 , SUB C ) , WORDT ALS VOLGT GELEZEN :   " C ) VERS VLEES : VERS VLEES ALS BEDOELD IN ARTIKEL 1 VAN DE RICHTLIJNEN 64/433/EEG , 71/118/EEG EN 72/461/EEG EN IN ARTIKEL 2 VAN RICHTLIJN 72/462/EEG . " ;  3 . IN ARTIKEL 3 , LID 1 , PUNT 3 , SUB A ) , WORDT HET VOLGENDE PUNT INGEVOEGD :   " I BIS ) OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 5 BIS VAN RICHTLIJN 72/461/EEG , UIT DE LID-STAAT WAAR DE BEREIDING HEEFT PLAATSGEVONDEN . " .  ARTIKEL 2  DE LID-STATEN STELLEN DE NODIGE WETTELIJKE EN BESTUURSRECHTELIJKE BEPALINGEN IN WERKING OM UITERLIJK OP 31 DECEMBER 1980 AAN DEZE RICHTLIJN TE VOLDOEN .  ARTIKEL 3  DEZE RICHTLIJN IS GERICHT TOT DE LID-STATEN .  GEDAAN TE BRUSSEL , 22 JANUARI 1980 .  VOOR DE RAAD  DE VOORZITTER  G . MARCORA  ( 1 ) PB NR . C 289 VAN 19 . 11 . 1979 , BLZ . 42 .  ( 2 ) PB NR . L 26 VAN 31 . 1 . 1977 , BLZ . 85 .


Avis juridique important

|

31995L0051

Richtlijn 95/51/EG van de Commissie van 18 oktober 1995 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie inzake de opheffing van de beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het verrichten van reeds geliberaliseerde telecommunicatiediensten

Publicatieblad Nr. L 256 van 26/10/1995 blz. 0049 - 0054

RICHTLIJN  95/51/EG VAN DE COMMISSIE van 18 oktober 1995 tot wijziging van Richtlijn 90/388/EEG van de  Commissie inzake de opheffing van de beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het  verrichten van reeds geliberaliseerde telecommunicatiedienstenDE COMMISSIE VAN DE  EUROPESE GEMEENSCHAPPEN, Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 90, lid   3, Overwegende hetgeen volgt: (1)  Door Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990 betreffende de mededinging op de  markten voor telecommunicatiediensten  (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/46/EG  (2), zijn  bepaalde telecommunicatiediensten voor mededinging opengesteld en is de Lid-Staten verzocht de  noodzakelijke maatregelen te nemen om te waarborgen dat elke marktdeelnemer het recht had  dergelijke diensten te verrichten. Met betrekking tot de spraaktelefoondienst ten behoeve van het publiek stond de Richtlijn de  Lid-Staten toe, uitsluitende en bijzondere rechten te handhaven; de Raad erkent in zijn resolutie  van 22 juli 1993  (3) dat deze uitzondering op 1 januari 1998 kan worden afgeschaft met een  overgangsperiode voor sommige Lid-Staten. Tijdens het door de Commissie in 1992 na haar mededeling van 21 oktober 1992 georganiseerde brede  overleg over de situatie in de telecommunicatiesector werd de doeltreffendheid van de maatregelen  tot liberalisering van de telecommunicatiesector - met name van de datacommunicatie, de diensten  met een hoge toegevoegde waarde en de levering van data- en spraaktelefoondiensten aan grote  ondernemingen en gesloten gebruikersgroepen - door vele leveranciers en gebruikers van diensten in  twijfel getrokken. (2)  De wettelijke beperkingen die het gebruik van een alternatieve infrastructuur voor het  verrichten van geliberaliseerde diensten verbieden, zijn de belangrijkste oorzaak van deze  aanhoudende probleemsituatie, en in het bijzonder de beperkingen op het gebruik van  kabeltelevisienetten. Potentiële dienstverrichters zijn thans noodgedwongen afhankelijk van de  transmissiecapaciteit - "huurlijnen" - die ter beschikking worden gesteld door de  telecommunicatieorganisaties, die vaak ook concurrenten zijn op het gebied van de geliberaliseerde  diensten. Ter opheffing van dit probleem heeft het Europees Parlement in zijn Resolutie van 20  april 1993  (4) de Commissie opgeroepen, zo spoedig mogelijk de nodige maatregelen te nemen om het  bestaande infrastructuurpotentieel van de kabelnetten volledig voor telecommunicatiediensten te  benutten en onverwijld de bestaande beperkingen in de Lid-Staten ten aanzien van het gebruik van de  kabelnetwerken voor niet-gereserveerde diensten op te heffen. (3)  Naar aanleiding van de resolutie heeft de Commissie twee studies voltooid betreffende het  gebruik van kabeltelevisienetten en alternatieve infrastructuren voor het verrichten van de  telecommunicatiediensten die krachtens het Gemeenschapsrecht reeds voor mededinging zijn  opengesteld: "The effects of Liberalisation of Satellite Infrastructure on the Corporate and Closed  User Group Market", Analysis, 1994 en "L'impact de l'autorisation de la fourniture de services de  télécommunictions liberalisés par les câblo-opérateurs", Idate, 1994. De belangrijkste conclusies  van deze studies beklemtonen de potentiële rol die onder meer kabeltelevisienetten kunnen spelen  bij de tegemoetkoming aan de bezorgheid over de langzamer verlopende innovatie en de uitgestelde  verspreiding van geliberaliseerde diensten in de Europese Gemeenschap. De openstelling van  dergelijke netten zou ertoe bijdragen om de problemen van de hoge prijzen en het gebrek aan  geschikte capaciteit, die grotendeels het gevolg zijn van de thans in de meeste Lid-Staten  bestaande exclusiviteit bij het aanbieden van infrastructuur, te overwinnen. De door erkende  aanbieders van kabeltelevisie geëxploiteerde netten bieden immers de mogelijkheden naast  TV-uitzendingen een toenemend aantal diensten te leveren indien bijkomende investeringen worden  gedaan. Het voorbeeld van de markt van de Verenigde Staten bewijst dat nieuwe diensten worden  ontwikkeld die beeld en telecommunicatie combineren, waneer bepaalde wettelijke belemmeringen  worden opgeheven. (4)  Sommige Lid-Staten hebben daarom vroeger bestaande beperkingen op het verrichten van bepaalde  data- en/of niet-gereserveerde telefoondiensten via kabeltelevisienetten opgeheven. Eén Lid-Staat  staat spraaktelefonie toe. Andere Lid-Staten hebben evenwel strenge beperkingen gehandhaafd ten  aanzien van het verrichten van andere diensten dan de verspreiding van televisieprogramma's via  deze netten. (5)  De thans door de Lid-Staten toegepaste beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten  voor het verrichten van andere diensten dan de verspreiding van televisieprogramma's, hebben ten  doel te voorkomen dat de openbare spraaktelefoondiensten worden aangeboden via andere netten dan  het openbare geschakelde telefoonnet, teneinde aldus de belangrijkste bron van inkomsten van de  telecommunicatieorganisaties te beschermen. Aan de meeste telecommunicatieorganisaties in de Gemeenschap zijn uitsluitende rechten verleend  voor het aanbieden van spraaktelefoondiensten, teneinde hun de nodige financiële mogelijkheden te  waarborgen voor de aanleg en de exploitatie van een universeel net, dit wil zeggen een net dat het  gehele grondgebied bestrijkt en waarop elke dienstverlener of gebruiker op zijn verzoek binnen een  redelijke termijn een aansluiting kan krijgen. (6)  Aangezien deze beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voortvloeien uit  staatsmaatregelen en op elk van de nationale markten waar zij bestaan ten doel hebben de  telecommunicatieorganisaties die eigendom zij van de Lid-Staten en waaraan zij bijzondere of  uitsluitende rechten hebben verleend, te bevoordelen, moeten deze beperkingen worden beoordeeld in  het licht van artikel 90, lid 1, van het EG-Verdrag. Dit artikel verbiedt de Lid-Staten met  betrekking tot dergelijke ondernemingen maatregelen te nemen of te handhaven, welke in strijd zijn  met de regels van het Verdrag, met name met de mededingingsregels. Dit impliceert een verbod op het  handhaven van maatregelen ten aanzien van telecommunicatieorganisaties, die leiden tot een  beperking van het vrij verrichten van diensten binnen de Gemeenschap of tot misbruik van een  machtspositie ten nadele van de gebruikers van een bepaalde dienst. (7)  Het verlenen van uitsluitende rechten aan de telecommunicatieorganisaties met het oog op de  terbeschikkingstelling van transmissiecapaciteit voor het verrichten van telecommunicatiediensten  ten behoeve van het publiek en de daaruit voortvloeiende wettelijke beperkingen op het gebruik van  kabeltelevisienetten voor andere doeleinden dan de verspreiding in de Gemeenschap van radio- en  televisieprogramma's, met name voor nieuwe diensten zoals interactieve televisie en video op  verzoek, alsmede voor multimediadiensten, welke op een andere wijze niet kunnen worden verricht,  beperkt noodzakelijkerwijs de vrijheid, dergelijke diensten te leveren aan, of te betrekken van  andere Lid-Staten. Dergelijke wettelijke beperkingen zijn niet te rechtvaardigen om redenen van  openbare orde of op grond van wezenlijke vereisten, daar aan deze laatste, en in het bijzonder aan  het wezenlijke vereiste van interoperabiliteit tussen de netten in geval van koppeling van  kabeltelevisienetten en het telecommunicatienet, tegemoet kan worden gekomen door minder beperkende  maatregelen zoals objectieve, niet-discriminerende en doorzichtige aanmeldings- of  vergunningsvoorwaarden. (8)  De maatregelen waarbij aan de telecommunicatieorganisaties uitsluitende rechten worden  verleend inzake de beschikbaarstelling van transmissiecapaciteit, en de daaruit voortvloeiende  wettelijke beperkingen op het gebruik van kabeltelevisieinfrastructuur voor het verrichten van  andere telecommunicatiediensten die reeds aan mededinging onderworpen zijn, vormen derhalve een  inbreuk op artikel 90 juncto artikel 59 van het Verdrag. Het feit dat de beperkingen zonder  onderscheid van toepassing zijn op alle ondernemingen buiten de betrokken  telecommunicatieorganisaties is niet voldoende om de voorkeursbehandeling van de laatstgenoemde  buiten de werkingssfeer van artikel 59 van het Verdrag te doen vallen. Het is immers niet  noodzakelijk, dat alle ondernemingen van een Lid-Staat worden bevoordeeld ten opzichte van  buitenlandse ondernemingen. Het is voldoende dat de voorkeursbehandeling bepaalde nationale  ondernemingen ten goede komt. (9)  Artikel 86 van het Verdrag verbiedt als onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt elk  gedrag door één of meer ondernemingen met een machtspositie dat neerkomt op misbruik van die  machtspositie op de gemeenschappelijke markt of een wezenlijk deel daarvan. (10)  Op elke relevante nationale markt hebben de telecommunicatieorganisaties een machtspositie op  het gebied van de beschikbaarstelling van de transmissiecapaciteit voor telecommunicatiediensten,  daar zij als enigen beschikken over een openbaar telecommunicatienet dat het gehele grondgebied van  de betrokken staten bestrijkt. Een ander aspect van die machtspositie betreft de specifieke kenmerken van de markt, met name de  zeer kapitaalintensieve aard ervan. Wegens de omvang van de investeringen die vereist zijn om een  nieuw, gelijkwaardig net te ontwikken, is men in zeer hoge mate afhankelijk van het gebruik van de  bestaande netten. Dit vergroot de structurele machtspositie van de betrokken  telecommunicatieorganisaties en vormt een potentiële belemmering van de toegang tot de markt. Ten  derde trekken de telecommunicatieorganisaties dank zij hun marktaandeel tevens profijt van  gedetailleerde informatie over de telecommunicatiestromen, waarover nieuwkomers op de markt niet  kunnen beschikken. Het gaat hierbij onder meer om gegevens betreffende het gebruikspatroon van de  abonnees, die noodzakelijk zijn om zich te kunnen aanpassen aan de behoeften van specifieke groepen  van gebruikers, en om informatie over de prijselasticiteit van de vraag in elk marktsegment en in  elke regio van het betrokken land. Ten slotte vormt het feit dat de betrokken  telecommunicatieorganisaties uitsluitende rechten met betrekking tot het aanbieden van  spraaktelefonie genieten ook een versterking van hun machtspositie op de aangrenzende maar  onderscheiden markt voor telecommunicatiecapaciteit. (11)  De loutere totstandbrenging van een machtspositie op een bepaalde markt door de verlening van  een uitsluitend recht is op zichzelf niet onverenigbaar met artikel 86. Een Lid-Staat mag evenwel  geen wettelijk monopolie handhaven wanneer de betrokken onderneming ertoe wordt gedwongen of  aangezet, om misbruik te maken van haar machtspositie op een manier die de handel tussen Lid-Staten  ongunstig kan beïnvloeden. (12)  Het verbod op het gebruik van andere infrastructuur en met name van kabeltelevisienetten voor  het verrichten van telecommunicatiediensten heeft de telecommunicatieorganisaties ertoe  aangemoedigd in vergelijking met andere landen hoge prijzen te vragen, en dit terwijl de innovatie  op het gebied van Europese bedrijfsnetten en het verlenen van concurrerende diensten, alsmede de  concrete uitwerking van de in het rapport "Europe and the global information society" voorgestelde  toepassingen in beslissende mate afhankelijk zijn van de beschikbaarheid van infrastruktruur, met  name huurlijnen, tegen afnemende kosten. De tarieven voor dergelijke hoge-capaciteitsinfrastructuur  liggen in de Gemeenschap gemiddeld tienmaal hoger dan die welke in Noord-Amerika voor een gelijke  capaciteit over een gelijke afstand gelden. Bij gebreke van een gegronde reden, bij voorbeeld  hogere kosten, moeten deze tarieven worden beschouwd als een misbruik in de zin van artikel 86,  onder a). Deze hoge prijzen in de Gemeenschap zijn een rechtstreeks gevolg van de beperkingen die door de  Lid-Staten zijn opgelegd inzake het gebruik van andere infrastructuur dan die van de  telecommunicatieorganisaties, met name die van de kabeltelevisie-exploitanten, bij het verrichten  van telecommunicatiediensten. Dergelijke hoge prijzen zijn niet uitsluitend te verklaren door de  kosten, gezien de aanzienlijke tariefverschillen tussen Lid-Staten waar een vergelijkbare  kostenstructuur mag worden verwacht. (13)  Daarenboven beperken de overheidsmaatregelen die de kabeltelevisie-exploitanten beletten, om  in concurrentie met de telecommunicatieorganisaties transmissiecapaciteit aan te bieden voor het  verrichten van geliberaliseerde diensten, het totale aanbod van capaciteit op de markt en nemen zij  voor de telecommunicatieorganisaties elke stimulans weg om de capaciteit van hun netten snel te  vergroten, de gemiddelde kosten te verlagen en lagere tarieven toe te passen. De dientengevolge  hoge tarieven van de telecommunicatieorganisaties voor de door deze organisaties aangeboden  basisinfrastructuur en de beperkte beschikbaarheid van basisinfrastructuur waarover door derden  geliberaliseerde diensten kunnen worden aangeboden, hebben een veralgemeende ontwikkeling van  snelle bedrijfsnetten, de raadpleging op afstand van databanken door zowel bedrijven als  particuliere gebruikers en de ontwikkeling van innoverende diensten zoals telebankieren,  afstandsonderwijs, computerondersteunde verkoop enz. vertraagd (zie de Mededeling van de Commissie  aan het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 1994 "Groenboek inzake de liberalisering van  telecommunicatie-infrastructuur en kabeltelevisienetwerken: Deel een"). De netten van de  telecommunicatieorganisaties kunnen thans niet aan de gehele potentiële vraag naar  transmissiecapaciteit op de markt voor de verrichting van de betrokken telecommunicatiediensten  voldoen, zoals gebruikers en leveranciers van deze beklemtonen (zie Mededeling aan het Europees  Parlement en de Raad betreffende het overleg over het overzicht van de situatie in de sector  telecommunicatiediensten, van 28 april 1993, blz. 5, punt 2. Uit deze resultaten van het onderzoek  blijkt derhalve dat de verplichting om huurlijnen op verzoek ter beschikking te stellen op zichzelf  niet voldoende was om beperkingen op de toegang tot de markten voor telecommunicatiediensten en op  de keuzevrijheid van de gebruiker te voorkomen). De huidige beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het verrichten van dergelijke  diensten doen derhalve een situatie ontstaan waarin de uitoefening door de  telecommunicatieorganisaties van hun uitsluitende recht om transmissiecapaciteit voor openbare  telecommunicatiediensten te leveren, op zichzelf reeds leidt tot een vertraging in de zin van  artikel 86, onder b), van het Verdrag, van de ontwikkeling van met name nieuwe toepassingen, zoals  betaling per uitzending, interactieve televisie en video op verzoek, alsmede van multimediadiensten  die audiovisuele en telecommunicatiediensten combineren, in de Gemeenschap. Al deze diensten kunnen  vaak niet op afdoende wijze worden verricht over de netten van de telecommunicatieorganisaties. Wegens de beperkingen op het aantal diensten dat zij mogen aanbieden, stellen de exploitanten van  kabeltelevisie investeringen in hun netten overigens vaak uit, in het bijzonder investeringen in de  invoering van optische vezel, die rendabel zouden kunnen zijn indien zij over een groter aantal  diensten konden worden afgeschreven. De beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor  het verrichten van andere diensten dan het doorgeven van omroepprogramma's leiden derhalve ook tot  een vertraging in de ontwikkeling van nieuwe telecommunicatiemiddelen en multimediadiensten en  remmen aldus de technische vooruitgang in deze sector af. (14)  Tenslotte kan, zoals door het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen in zijn arrest  van 19 maart 1991, zaak C-202/88, Frankrijk tegen Commissie  (1), werd gesteld, een stelsel van  onvervalste mededinging, zoals geregeld in het Verdrag, slechts worden gegarandeerd indien wordt  gezorgd voor gelijke kansen voor de onderscheiden marktdeelnemers. Wanneer aan één onderneming die  telecommunicatiediensten aanbiedt, met uitsluiting van alle andere de taak wordt opgedragen het  noodzakelijke basismateriaal, dit wil zeggen de transmissiecapaciteit, te leveren aan alle  ondernemingen die telecommunicatiediensten aanbieden, komt dit er echter op neer dat deze  onderneming de bevoegdheid wordt toegekend naar eigen goeddunken te bepalen welke diensten door  haar concurrenten kunnen worden aangeboden, alsmede tegen welke kosten en in welke perioden, en dat  zij een greep op hun cliënten en op het door hun concurrenten in het leven geroepen verkeer  behoudt, zodat zij een duidelijk voordeel ten opzichte van haar concurrenten heeft. (15)  De uitsluitende rechten die aan de telecommunicatieorganisaties zijn toegekend voor het  aanbieden van transmissiecapaciteit voor telecommunicatiediensten aan het publiek en de daaruit  voortvloeiende beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het verrichten van  geliberaliseerde diensten, zijn derhalve onverenigbaar met artikel 90, lid 1, juncto artikel 86 van  het Verdrag. Artikel 90, lid 2, van het Verdrag voorziet in een uitzondering op artikel 86 in  gevallen waarin de toepassing daarvan de vervulling, in feite of in rechte, van de aan de  telecommunicatieorganisaties toevertrouwde bijzondere taken zou verhinderen. Op grond van deze  bepaling heeft de Commissie een onderzoek ingesteld naar de gevolgen van de liberalisering van het  gebruik van de kabelnetten voor het verrichten van telecommunicatie- en multimediadiensten. Ingevolge Richtlijn 90/338/EEG kunnen de Lid-Staten tot een bepaalde datum het aanbieden van  spraaktelefoondiensten blijven reserveren voor hun nationale telecommunicatieorganisatie om  voldoende inkomsten te garanderen voor het aanleggen van een universeel telefoonnet.  Spraaktelefonie wordt in artikel 1 van Richtlijn 90/388/EEG gedefinieerd als de commerciële  exploitatie ten behoeve van het publiek van direct transport en schakeling van spraak in real-time  van en naar aansluitpunten van het geschakelde openbaar net, waarvan iedere gebruiker van op een  dergelijk aansluitpunt aangesloten apparatuur gebruik kan maken om met een ander aansluitpunt te  communiceren. Wanneer kabeltelevisienetten worden omgevormd tot geschakelde netten die  spraaktelefonie aanbieden aan elke abonnee, dienen dergelijke netten eveneens als openbare  geschakelde netten te worden beschouwd, en hun aansluitpunten als aansluitpunten van dergelijke  netten. Spraakdiensten die worden aangeboden via een dergelijk net zouden dan als spraaktelefonie  te beschouwen zijn, waarvan het aanbieden via kabeltelevisienetten krachtens artikel 2 van  Richtlijn 90/388/EEG door de Lid-Staten nog steeds kan worden verboden. Een dergelijk tijdelijk verbod op het verrichten van spraaktelefoondiensten via het  kabeltelevisienet kan wellicht om dezelfde reden gerechtvaardigd zijn als bij  telecommunicatienetten. Wanneer geschakelde spraakdiensten en/of transparante transmissiecapaciteit  daarentegen via kabeltelevisienetten worden aangeboden aan besloten gebruikersgroepen, zijn deze  netten niet te beschouwen als openbare geschakelde netten en mogen de Lid-Staten geen beperkingen  opleggen ten aanzien van het aanbieden van de betrokken diensten, zelfs niet wanneer daarbij  gebruik wordt gemaakt van één aansluitpunt van het openbare geschakelde net. Behalve het geval van de spraaktelefoondienst is geen enkele andere beperking op het aanbieden van  geliberaliseerde diensten op grond van artikel 90, lid 2, gerechtvaardigd, met name gezien de zeer  kleine bijdrage aan de omzet van de telecommunicatieorganisaties, die wordt geleverd door de  diensten die thans via hun eigen netten worden aangeboden maar waarvoor de kabeltelevisienetten een  alternatief zouden kunnen zijn. Er zij aan herinnerd, dat de maatregelen tot liberalisering van de  spraaktelefonie rekening moeten houden met de noodzaak, een universele dienst - welke inhoud in de  toekomst aan dit concept ook wordt gegeven - te financieren (zie punt V.2 in de mededeling van de  Commissie aan de Raad en het Europees Parlement van 3 mei 1995). (16)  De afschaffing van de huidige beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het  aanbieden van diensten staat niet in de weg aan de mogelijkheid, dezelfde vergunnings- of  aanmeldingsprocedures voor te schrijven als voor het verrichten van dezelfde diensten over het  openbare telecommunicatienet. (17)  Voor de verspreiding van voor het publiek bestemde audiovisuele programma's over deze netten  blijven specifieke regels gelden, die door de Lid-Staten in overeenstemming met het  Gemeenschapsrecht zijn vastgesteld. De bepalingen van deze richtlijn zijn daarop derhalve niet van  toepassing. (18)  Wanneer Lid-Staten het recht om kabeltelevisienetten en telecommunicatienetten aan te leggen  aan dezelfde onderneming toekennen, brengen zij de betrokken ondernemingen in een positie waarin  deze niet worden aangezet om de gebruikers te winnen voor het net dat het best geschikt is voor het  aanbieden van de betrokken dienst, zolang zij nog vrije capaciteit hebben op het andere net. In dat  geval heeft de onderneming er daarentegen belang bij, om het gebruik van de kabelinfrastructuur  voor het verstrekken van niet-gereserveerde diensten overdreven duur te maken, teneinde het verkeer  op hun telecommunicatienetten te doen toenemen. De invoering van eerlijke mededinging zal vaak  specifieke maatregelen vereisen, waarbij rekening wordt gehouden met de concrete omstandigheden op  de betrokken markten. Gezien de uiteenlopende omstandigheden in de diverse Lid-Staten zijn de  nationale autoriteiten het best in staat te bepalen welke maatregelen het meest geschikt zijn en in  het bijzonder of een scheiding van beide activiteiten noodzakelijk is. In de vroege stadia van een  liberaliseringsproces zijn een nauwlettend toezicht op kruissubsidiëring en een doorzichtige  boekhouding van wezenlijk belang. Om op eventuele misbruiken toezicht te kunnen houden, moeten de  Lid-Staten derhalve op zijn minst een duidelijke scheiding van de boekhouding van de beide soorten  activiteiten opleggen, maar in feite verdient een volledige structurele scheiding de voorkeur. (19)  Om toezicht op eventuele misbruiken in de vorm van kruissubsidiëring tussen de omroeptaken  van de kabeltelevisie-exploitanten, die in een bepaald gebied op basis van uitsluitende rechten  worden verricht, en hun activiteiten als aanbieder van capaciteit voor telecommunicatiediensten  mogelijk te maken, dienen de Lid-Staten de nodige doorzichtigheid te garanderen met betrekking tot  het eventuele gebruik van middelen van de ene activiteit om een machtspositie op de andere markt te  versterken. Gezien de complexiteit van de boekhouding van netexploitanten is het uiterst moeilijk  kruissubsidies tussen de gereserveerde activiteiten en de onder marktomstandigheden geleverde  diensten op te sporen. Het is derhalve noodzakelijk dat deze kabeltelevisie-exploitanten  afzonderlijke boekhoudingen voeren, waarin met name afzonderlijk de kosten en ontvangsten worden  geboekt, die voortkomen uit het verrichten van de diensten die op basis van uitsluitende rechten  worden verstrekt en die welke onder marktomstandigheden worden aangeboden, zodra zij met hun  telecommunicatieactiviteiten in het vergunningsgebied een aanzienlijke omzet behalen. Voorlopig kan  een omzet van meer dan 50 miljoen ecu in het algemeen als een aanzienlijke omzet worden beschouwd.  Wanneer dit voorschrift aan de betrokken onderneming een buitensporige last zou opleggen, kunnen de  Lid-Staten voor beperkte perioden uitstel toestaan, mits de Commissie vooraf in kennis wordt  gesteld van de motivering van dat uitstel. De betrokken exploitanten moeten een geschikt kostenberekeningssysteem toepassen, dat door  accountants kan worden gecontroleerd en dat een overlegging van de geboekte bedragen mogelijk  maakt. Bij de hierboven bedoelde scheiding van de boekhoudingen dienen op zijn minst de beginselen te  worden toegepast die zijn neergelegd in artikel 10, lid 2, van Richtlijn 92/44/EEG van de Raad van  5 juni 1992 betreffende de toepassing van Open Network Provision (ONP) op huurlijnen  (1),  laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 94/439/EG van de Commissie  (2). Voor hybride diensten, die  zowel elementen van gereserveerde als van concurrerende diensten omvatten, zou een onderscheid  moeten worden gemaakt tussen de kosten van elk van die elementen. (20)  Indien door de betrokken Lid-Staat geen concurrerend systeem voor het aanbieden van de  betrokken diensten aan huis is toegestaan, zal de Commissie intussen opnieuw nagaan of een  gescheiden boekhouding toereikend is om misbruiken te voorkomen, en bepalen of een dergelijke  gemeenschappelijke bepaling niet leidt tot een beperking van het potentiële aanbod van  transmissiecapaciteit ten nadele van de aanbieders van diensten in het betrokken gebied, dan wel of  bijkomende maatregelen noodzakelijk zijn. (21)  De Lid-Staten moeten ervan afzien nieuwe maatregelen in te voeren die ten doel of ten gevolge  hebben dat het met deze richtlijn beoogde resultaat in gevaar wordt gebracht, HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD: Artikel 1 Richtlijn 90/388/EEG wordt als volgt gewijzigd: 1.  Artikel 1, lid 1, wordt als volgt gewijzigd: a)  het vijfde streepje komt te luiden: "-  "telecommunicatiediensten": diensten die geheel of gedeeltelijk bestaan in de overdracht en/of  routering van signalen over een telecommunicatienet;"; b)  na het laatste streepje wordt de volgende tekst toegevoegd: "-  "kabeltelevisienetten": elke infrastructuur met kabels waarvoor door een Lid-Staat een  vergunning is afgegeven voor het doorgeven of verspreiden van radio- en televisieprogramma's aan  het publiek. Deze richtlijn laat de specifieke regels onverlet die door de Lid-Staten in overeenstemming met het  Gemeenschapsrecht zijn vastgesteld met betrekking tot de verspreiding van voor het publiek bestemde  audiovisuele programma's en de inhoud van die programma's.". 2.  Na artikel 4, tweede alinea, wordt de volgende alinea toegevoegd: "De Lid-Staten -  trekken alle beperkingen op het aanbieden van transmissiecapaciteit via kabeltelevisienetten in  en staan het gebruik van kabelnetten toe voor het verstrekken van telecommunicatiediensten, met  uitzondering van spraaktelefoondiensten; -  dragen er zorg voor dat de onderlinge verbinding tussen kabeltelevisienetten en het openbare  telecommunicatienet voor dat doel is toegestaan, inzonderheid de verbinding met huurlijnen, en dat  de beperkingen inzake de rechtstreekse onderlinge verbinding van kabeltelevisienetten door  kabeltelevisie-exploitanten worden opgeheven.". Artikel 2 Bij de opheffing van de beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten nemen de  Lid-Staten de nodige maatregelen ter waarborging van boekhoudkundige doorzichtigheid en ter  voorkoming van discriminerend gedrag wanneer een exploitant die een uitsluitend recht heeft om  openbare telecommunicatienetinfrastructuur aan te bieden, tevens kabeltelevisienetinfrastructuur  aanbiedt; zij leggen met name een gescheiden boekhouding op voor de verrichtingen via elk net en  voor de activiteit van de exploitant als leverancier van telecommunicatiediensten. Indien een exploitant een uitsluitend recht heeft om in een bepaald gebied openbare  kabeltelevisienetinfrastructuur aan te bieden, dragen de Lid-Staten er tevens zorg voor dat deze  exploitant een afzonderlijke boekhouding voert betreffende zijn activiteit als aanbieder van  netcapaciteit voor telecommunicatiediensten, zodra hij een omzet behaalt op de markt voor  telecommunicatiediensten, met uitzondering van de verspreiding van radio- en  televisieomroepdiensten in het betrokken geografische gebied van meer dan 50 miljoen ecu. Indien  dat voorschrift aan de betrokken onderneming een buitensporige last zou opleggen, kunnen de  Lid-Staten voor beperkte perioden uitstel toestaan, mits de Commissie vooraf in kennis wordt  gesteld van de motivering van dat uitstel. Wanneer een zelfde exploitant beide netten of beide diensten als bedoeld in de eerste alinea  aanbiedt, maakt de Commissie voor 1 januari 1998 een algemene beoordeling van de consequenties van  een dergelijke vorm van gezamenlijk aanbod in het licht van de doelstellingen van deze richtlijn. Artikel 3 De Lid-Staten verschaffen de Commissie uiterlijk negen maanden na de inwerkingtreding  van deze richtlijn de nodige informatie om de Commissie in staat te stellen na te gaan of de  artikelen 1 en 2 zijn nageleefd. Artikel 4 Deze richtlijn treedt in werking op 1 januari 1996. Artikel 5 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 18 oktober 1995. Voor de Commissie Karel VAN MIERT Lid van de Commissie (1)  Jurisprudentie 1991, blz. I-1271, rechtsoverweging 51.  (1)  PB nr. L 165 van 19. 6. 1992, blz. 27.  (2)  PB nr. L 181 van 15. 7. 1994, blz. 40.


title: Richtlijn (EU) 2016/1855 van de Commissie van 19 oktober 2016 tot wijziging van Richtlijn 2009/32/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het gebruik van extractiemiddelen bij de productie van levensmiddelen en bestanddelen daarvan (Voor de EER relevante tekst)

text:
                  20.10.2016

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 284/19

            RICHTLIJN (EU) 2016/1855 VAN DE COMMISSIE
      van 19 oktober 2016
      tot wijziging van Richtlijn 2009/32/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het gebruik van extractiemiddelen bij de productie van levensmiddelen en bestanddelen daarvan
      (Voor de EER relevante tekst)
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Richtlijn 2009/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het gebruik van extractiemiddelen bij de productie van levensmiddelen en bestanddelen daarvan (1), en met name artikel 4, eerste alinea, onder a),
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Richtlijn 2009/32/EG is van toepassing op extractiemiddelen die worden gebruikt of bestemd zijn om te worden gebruikt bij de productie van levensmiddelen of bestanddelen daarvan. Die richtlijn is niet van toepassing op extractiemiddelen die worden gebruikt voor de productie van levensmiddelenadditieven, vitaminen en andere voedingsadditieven, behalve indien deze levensmiddelenadditieven, vitaminen of voedingsadditieven zijn opgenomen in bijlage I bij die richtlijn.

                  (2)

                  Op 19 augustus 2014 heeft Akzo Nobel Industrial Chemicals BV een aanvraag ingediend tot wijziging van het maximumresidugehalte (MRL) voor dimethylether (DME) als extractiemiddel in ontvette dierlijke eiwitproducten, met name collageen en collageenderivaten, van 0,009 mg/kg in 3 mg/kg, en tot gebruik van een nieuwe toepassing voor de extractie van eiwitproducten om gelatine met een MRL van 0,009 mg/kg te verkrijgen. Die aanvraag is vervolgens ter kennis van de lidstaten gebracht.

                  (3)

                  De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft de veiligheid van DME als extractiemiddel voor de bereiding van ontvette dierlijke eiwitproducten — collageen en gelatine — opnieuw beoordeeld en zij heeft op 14 juli 2015 een advies uitgebracht (2). De EFSA heeft geconcludeerd dat het gebruik van DME als extractiemiddel onder de beoogde gebruiksvoorwaarden en met de voorgestelde MRL's van 3 mg/kg in collageen en collageenderivaten en 0,009 mg/kg in gelatine geen veiligheidsrisico oplevert.

                  (4)

                  Daarom moet het gebruik van dimethylether als extractiemiddel voor de verwijdering van vet uit dierlijke eiwitgrondstoffen worden toegestaan, met een MRL van 3 mg/kg in collageen en collageenderivaten en 0,009 mg/kg in gelatine.

                  (5)

                  Richtlijn 2009/32/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

                  (6)

                  De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor planten, dieren, levensmiddelen en diervoeders,

            HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
      Artikel 1
      Bijlage I bij Richtlijn 2009/32/EG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
      Artikel 2
      1.   De lidstaten doen uiterlijk twee jaar na de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
      Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
      2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
      Artikel 3
      Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
      Artikel 4
      Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

         Gedaan te Brussel, 19 oktober 2016.

               Voor de Commissie

               De voorzitter

            Jean-Claude JUNCKER

         (1)  PB L 141 van 6.6.2009, blz. 3.

         (2)  EFSA-panel voor materialen die met levensmiddelen in aanraking komen, enzymen, aroma's en technische hulpstoffen (CEF-panel), 2015, Scientific Opinion on the safety of use of dimethyl ether as an extraction solvent under the intended conditions of use and the proposed maximum residual limits, EFSA Journal 2015;13(7):4174, 13 blz.

         BIJLAGE
         In deel II van bijlage I bij Richtlijn 2009/32/EG wordt de rij voor dimethylether vervangen door:

                        „Dimethylether

                        Bereiding van ontvette dierlijke eiwitproducten, met inbegrip van gelatine (*)

                        0,009 mg/kg in ontvette dierlijke eiwitproducten, met inbegrip van gelatine

                        Bereiding van collageen (**) en collageenderivaten, met uitzondering van gelatine

                        3 mg/kg in collageen en collageenderivaten, met uitzondering van gelatine

         (*)
            „Gelatine”: natuurlijk, oplosbaar eiwit, gelerend of niet-gelerend, verkregen door gedeeltelijke hydrolyse van collageen uit beenderen, huiden, ligamenten en pezen van dieren, overeenkomstig de desbetreffende voorschriften van Verordening (EG) nr. 853/2004.
         (**)
            „Collageen”: product op basis van eiwitten dat afkomstig is van dierlijke beenderen, huiden en pezen en geproduceerd is overeenkomstig de desbetreffende voorschriften van Verordening (EG) nr. 853/2004.”.


Avis juridique important

|

31981L0421

Richtlijn 81/421/EEG van de Raad van 10 juni 1981 houdende afwijking, ten behoeve van de Italiaanse Republiek, van Richtlijn 73/403/EEG inzake de synchronisatie van algemene volkstellingen

Publicatieblad Nr. L 165 van 23/06/1981 blz. 0011

 RICHTLIJN VAN DE RAAD    van 10 juni 1981    houdende afwijking , ten behoeve van de Italiaanse   Republiek , van Richtlijn 73/403/EEG inzake de synchronisatie   van algemene volkstellingen    ( 81/421/EEG )    DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,    Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese   Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 213 ,    Gezien het voorstel van de Commissie ,    Overwegende dat in Richtlijn 73/403/EEG van de Raad van   22 november 1973 inzake de synchronisatie van algemene   volkstellingen ( 1 ) wordt bepaald dat de Lid-Staten in het   tijdvak van 1 maart tot en met 31 mei 1981 een algemene   volkstelling zullen houden ;    Overwegende dat er in de Italiaanse Republiek ernstige   administratieve moeilijkheden zijn gerezen die ten tijde van   de vaststelling van de richtlijn niet konden worden voorzien   en die een goede uitvoering van de telling in genoemd tijdvak   belemmeren ;    Overwegende dat is overwogen genoemde telling in de   Italiaanse Republiek in het tijdvak van 1 september tot en   met 31 december 1981 te houden ,    HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :    Artikel 1    In afwijking van artikel 1 van Richtlijn 73/403/EEG zal de   Italiaanse Republiek de algemene volkstelling houden in het   tijdvak van 1 september tot en met 31 december 1981 .    Artikel 2    Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .    Gedaan te Luxemburg , 10 juni 1981 .    Voor de Raad    De Voorzitter    W. ALBEDA    ( 1 ) PB nr. L 347 van 17 . 12 . 1973 , blz. 50 .


Avis juridique important

|

31977L0629

Eerste Richtlijn 77/629/EEG van de Commissie van 28 september 1977 houdende wijziging van de bijlage van Richtlijn 68/193/EEG van de Raad betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken

Publicatieblad Nr. L 257 van 08/10/1977 blz. 0027 - 0028 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 9 blz. 0075  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 19 blz. 0125  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 9 blz. 0075  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 13 blz. 0063  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 13 blz. 0063

++++EERSTE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 28 september 1977  houdende wijziging van de bijlage van Richtlijn 68/193/EEG van de Raad betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken   ( 77/629/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op Richtlijn 68/193/EEG van de Raad van 9 april 1968 betreffende het in de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 74/648/EEG van de Raad ( 2 ) , inzonderheid op artikel 17 bis ,  Overwegende dat uit hoofde van de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis de bijlagen van vorengenoemde richtlijn wegens de hierna uiteengezette redenen dienen te worden gewijzigd ;  Overwegende dat het dienstig is de ten aanzien van de cultuur van vegetatief teeltmateriaal voor wijnstokken in de richtlijn gestelde eisen te verbeteren , ten einde gevolgtrekkingen te kunnen maken uit de aanwezigheid van schadelijke organismen , met name wanneer het virusziekten of de vektoren hiervan betreft ;  Overwegende dat de Duitse versie van de richtlijn verbeterd dient te worden ;  Overwegende dat rekening moet worden gehouden met de nieuwe technieken welke voor de sortering van entrijs gebruikt worden ;  Overwegende dat het dienstig is , ten einde zo spoedig mogelijk over een gezonde wijnstokcultuur te kunnen beschikken , als eerste stap vrijwillige aanvullende aanduidingen op het officiëel voorgeschreven etiket toe te laten met betrekking tot de afstamming van het basismateriaal dat aan officiëel erkende proeven inzake virusziekten onderworpen werd ;  Overwegende dat de in onderhavige richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor teeltmateriaal voor land - , tuin - en bosbouw ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN GEGEVEN :  Artikel 1  Bijlage I van Richtlijn 68/193/EEG van de Raad wordt als volgt gewijzigd :  1 . In deel I , punt 3 , worden de woorden " schadelijke organismen , met name met virussen , " vervangen door de woorden " schadelijke organismen of de vektoren ervan , in het bijzonder nematoden die virusziekten overbrengen , " .  2 . In de Duitse versie van deel I , punt 5 , wordt het woord " Kurzknotigkeit " door het woord  " Reisigkrankheit " vervangen .  3 . In deel I wordt punt 6 als volgt gelezen :   " 6 . Het percentage mislukkingen bij de moedergewassen te wijten aan schadelijke organismen mag niet groter zijn dan   - 5 % bij de moedergewassen bestemd voor de produktie van gecertificeerd teeltmateriaal en   - 10 % bij de moedergewassen bestemd voor de produktie van standaardteeltmateriaal .  Indien de mislukkingen te wijten zijn aan andere dan planteziektekundige redenen en indien het aandeel van de mislukkingen groter is dan voornoemde percentages , dienen deze redenen in het dossier te worden vermeld . " .  Artikel 2  In bijlage II , deel III , wordt punt 1 sub B als volgt gelezen :   " B . Lengte  a ) Delen van de wijnstok onder de grond bestemd voor veredeling : minimumlengte 1,05 m vanaf de basis van de onderste knoop met inachtneming van het bovenste stengellid ;  b ) Blindhout : minimumlengte 55 cm vanaf de basis van de onderste knoop met inachtneming van het bovenste stengellid ; voor vitis vinifera 30 cm ;  c ) Entrijs   - wanneer er vijf bruikbare ogen zijn , minimumlengte 50 cm vanaf de basis van de onderste knoop met inachtneming van het bovenste stengellid ;   - wanneer er één bruikbaar oog is , minimumlengte 6,5 cm ; het oculeren moet ten minste   - 1,5 cm boven   - 5 cm onder  het oog plaatsvinden . " .  Artikel 3  In bijlage III wordt punt 3 als volgt gelezen :  Soort * Aantal *   " 3 . Entrijs * *   - wanneer er vijf bruikbare ogen zijn * 100 of 200 *   - wanneer er één bruikbaar oog is * 500 of een veeivoud hiervan " *  Artikel 4  Bijlage IV wordt als volgt gewijzigd :  1 . Na deel A wordt volgend deel ingelast :   " B . Aanvullende aanduidingen toegelaten voor teeltmateriaal van de categorieën  " basisteeltmateriaal " en " gecertificeerd teeltmateriaal " :   " Het basisteeltmateriaal/teeltmateriaal van een vroeger vegetatief stadium dan het basismateriaal werd onderzocht door ... ( aangewezen dienst ) en werd vrij van ... ( virusziekte ) bevonden volgens ... ( onderzoekmethode ) . "  Deze aanduidingen mogen op al het materiaal van de categorieën " basisteeltmateriaal " of  " gecertificeerd teeltmateriaal " betrekking hebben ten aanzien van krulziekte en besmettelijke degeneratie en , ter aanvulling , op entwijnstokken voor vlekziekte . De tests moeten officieel erkend en gedurende een periode van ten minste drie jaar door een officieel erkende en gecontroleerde dienst verricht zijn .  De volgende onderzoekmethoden mogen worden toegepast :   - voor alle virusziekten de indicatormethoden met wijnstokplanten ;   - voor besmettelijke degeneratie , behalve voornoemde methoden , de indicatormethoden met kruidachtige planten , alsmede de sereologische methode . " .  2 . Het vroeger deel B wordt deel C .  Artikel 5  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om deze richtlijn ten uitvoer te leggen op 1 juli 1978 .  Artikel 6  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 28 september 1977 .  Voor de Commissie  De Vice-Voorzitter  Finn GUNDELACH  ( 1 ) PB nr . L 93 van 17 . 4 . 1968 , blz . 15 .  ( 2 ) PB nr . L 352 van 28 . 12 . 1974 , blz . 43 .


Avis juridique important

|

31979L0110

Richtlijn 79/110/EEG van de Raad van 24 januari 1979 houdende machtiging van de Italiaanse Republiek om de kennisgeving en de tenuitvoerlegging van de nationale programma's voor de versnelde uitroeiing van brucellose en tuberculose bij runderen uit te stellen

Publicatieblad Nr. L 029 van 03/02/1979 blz. 0024 - 0025

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 24 januari 1979  houdende machtiging van de Italiaanse Republiek om de kennisgeving en de tenuitvoerlegging van de nationale programma's voor de versnelde uitroeling van brucellose en tuberculose bij runderen uit te stellen   ( 79/110/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 43 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ) ,  Overwegende dat in de artikelen 2 en 3 van Richtlijn 77/391/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende een gemeenschappelijke actie met het oog op de uitroeiing van brucellose , tuberculose en leukose bij runderen ( 4 ) , is bepaald dat de Lid-Staten waar brucellose en tuberculose onder het rundvee voorkomt een nationaal programma moeten opstellen om de uitroeiing van deze ziekten te bespoedigen ; dat krachtens artikel 9 , lid 1 , van genoemde richtlijn , deze programma's voordat met de uitvoering ervan wordt begonnen , doch uiterlijk op 31 maart 1978 door de Lid-Staten aan de Commissie moeten worden medegedeeld ;  Overwegende dat de Italiaanse Republiek de Commissie echter officieel heeft medegedeeld dat zich bij het opstellen van de nationale uitroeiingsprogramma's aanzienlijke moeilijkheden voordoen waardoor vertraging is ontstaan ;  Overwegende dat het dienstig is en in overeenstemming met de doelstellingen van genoemde richtlijn de termijn voor de opstelling van de nationale uitroeiingsprogramma's door de Italiaanse Republiek en de kennisgeving ervan aan de Commissie op zodanige wijze vast te stellen dat een doeltreffende uitvoering gewaarborgd blijft ;  Overwegende dat , overeenkomstig artikel 29 , leden 2 en 3 , van Richtlijn 78/52/EEG ( 5 ) , de in artikel 6 , lid 1 , van Richtlijn 77/391/EEG bedoelde termijn van drie jaar voor de tenuitvoerlegging van de nationale programma's voor de uitroeiing van brucellose en tuberculose uiterlijk ingaat op 31 december 1978 en beperkt blijft tot slachtingen die voor 1 januari 1982 hebben plaatsgevonden ;  Overwegende dat , indien de termijn voor de kennisgeving van de door de Italiaanse Republiek opgestelde uitroeiingsprogramma's wordt verlengd , in verband met de doeltreffendheid van de desbetreffende actie ook de uiterste datum voor de tenuitvoerlegging van de programma's alsmede de datum tot waarop voor de slachtingen communautaire steun wordt verleend , met maximaal één jaar moeten worden verschoven ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  In afwijking van artikel 9 , lid 1 , van Richtlijn 77/391/EEG deelt de Italiaanse Republiek de Commissie de in de artikelen 2 en 3 van genoemde richtlijn bedoelde programma's mede voordat met de uitvoering ervan wordt begonnen , en wel uiterlijk op 31 maart 1979 .  Artikel 2  1 . In afwijking van artikel 29 , lid 2 , van Richtlijn 78/52/EEG worden door de Italiaanse Republiek de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen voor de tenuitvoerlegging van de nationale programma's voor versnelde uitroeiing , die zijn goedgekeurd overeenkomstig artikel 9 , lid 2 , van Richtlijn 77/391/EEG , in werking gesteld op de door de Commissie in haar goedkeuringsbesluit vastgestelde datum , doch uiterlijk op 31 december 1979 .  2 . In afwijking van artikel 29 , lid 3 , van Richtlijn 78/52/EEG gaat de in artikel 6 , lid 1 , van Richtlijn 77/391/EEG bedoelde termijn van drie jaar voor de Italiaanse Republiek in op het tijdstip dat door de Commissie wordt vastgesteld ingevolge lid 1 , met dien verstande dat de financiering door de Gemeenschap beperkt blijft tot slachtingen die voor 1 januari 1983 hebben plaatsgevonden .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Italiaanse Republiek .  Gedaan te Brussel , 24 januari 1979 .  Voor de Raad  De Voorzitter  J . FRANCOIS-PONCET  ( 1 ) PB nr . C 289 van 2 . 12 . 1978 , blz . 6 .  ( 2 ) Advies uitgebracht op 19 januari 1979 ( nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad ) .  ( 3 ) Advies uitgebracht op 19 december 1978 ( nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad ) .  ( 4 ) PB nr . L 145 van 13 . 6 . 1977 , blz . 44 .  ( 5 ) PB nr . L 15 van 19 . 1 . 1978 , blz . 34 .


Avis juridique important

|

32001L0032

Richtlĳn 2001/32/EG van de Commissie van 8 mei 2001 tot erkenning van beschermde gebieden in de Gemeenschap waar bĳzondere plantenziekterisico's bestaan, en tot intrekking van Richtlĳn 92/76/EEG

Publicatieblad Nr. L 127 van 09/05/2001 blz. 0038 - 0041

Richtlijn 2001/32/EG van de Commissievan 8 mei 2001tot erkenning van beschermde gebieden in de Gemeenschap waar bijzondere plantenziekterisico's bestaan, en tot intrekking van Richtlijn 92/76/EEGDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 2000/29/EG van de Raad van 8 mei 2000 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige producten schadelijke organismen(1), en met name op artikel 2, lid 1, onder h), eerste alinea,Gezien de door Denemarken, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Ierland, Italië, Oostenrijk, Portugal, Finland, Zweden en het Verenigd Koninkrijk ingediende verzoeken,Overwegende hetgeen volgt:(1) Op grond van Richtlijn 2000/29/EG kunnen "beschermde gebieden" worden aangewezen waar bijzondere plantenziekterisico's bestaan, en aan deze gebieden kan bijzondere bescherming worden geboden onder met de interne markt verenigbare voorwaarden. Dergelijke gebieden zijn aangewezen bij Richtlijn 92/76/EEG van de Commissie van 6 oktober 1992 tot erkenning van beschermde gebieden in de Gemeenschap waar bijzonder plantenziekterisico's bestaan(2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/23/EG(3).(2) Sindsdien hebben zich echter belangrijke ontwikkelingen voorgedaan in de fytosanitaire status van sommige oorspronkelijk voor de betrokken schadelijke organismen als beschermde gebied erkende gebieden.(3) Uit door Denemarken verstrekte gegevens blijkt dat het niet langer dienstig is het voor Denemarken ten aanzien van Bemisia tabaci Genn. (Europese populaties) en Tomato Spotted Wilt Virus erkende "beschermde gebied" te handhaven.(4) Sommige bepalingen betreffende de beschermende maatregelen in Portugal tegen Gonipterus scutellatus Gyll. en in het Verenigd Koninkrijk en in Ierland tegen Pissodes spp. (Europese populaties) moeten worden gewijzigd, om rekening te houden met de huidige verspreiding van deze organismen in de respectieve landen.(5) Uit door het Verenigd Koninkrijk en Zweden verstrekte gegevens blijkt dat als gevolg van de reorganisatie van het plaatselijke bestuur de huidige omschrijving van de betrokken beschermde gebieden ten aanzien van Dendroctonus micans Kugelan en Leptinotarsa decemlineata Say moet worden gewijzigd.(6) Bij Richtlijn 92/76/EEG waren Oostenrijk, Ierland en de regio's Puglia, Emilia-Romagna, Lombardije en Veneto in Italië voorlopig als beschermd gebied ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. erkend voor een periode die verstrijkt op 31 maart 2001.(7) Uit door Ierland verstrekte gegevens blijkt dat de voorlopige erkenning van de beschermde gebieden in Ierland ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. nogmaals voor een beperkte periode moet worden velengd.(8) Uit door Oostenrijk en Italië verstrekte gegevens blijkt dat sommige gebieden in Oostenrijk en Italië niet langer als erkende gebieden ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. hoeven te worden erkend, terwijl andere gebieden ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. wel voor een nieuwe beperkte periode als beschermd gebied moeten worden erkend.(9) Uit door Frankrijk verstrekte gegevens blijkt dat sommige gebieden in Frankrijk niet langer als beschermd gebied ten aanzien van Erwinia amylovora (Burr.) Winsl. et al. mogen worden erkend.(10) Uit door het Verenigd Koninkrijk verstrekte gegevens blijkt dat de voorlopige erkenning van het in het Verenigd Koninkrijk ten aanzien van Beet Necrotic Yellow Vein Virus beschermde gebied nogmaals voor een beperkte periode moet worden verlengd.(11) Het is derhalve noodzakelijk de huidige aanduiding van de beschermde gebieden te wijzigen. Duidelijkheidshalve moet een nieuwe lijst van dergelijke gebieden worden vastgesteld. Daarom moet Richtlijn 92/76/EEG worden ingetrokken. Gezien de voortdurende fytosanitaire problemen moet deze richtlijn zo spoedig mogelijk in werking treden en worden omgezet.(12) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Plantenziektekundig Comité,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1De in de bijlage opgenomen gebieden van de Gemeenschap worden hierbij erkend als "beschermd gebied" zoals bedoeld in artikel 2, lid 1, onder h), eerste alinea, van Richtlijn 2000/29/EG voor het (de) naast hun naam in de bijlage vermelde schadelijke organisme(n).Ten aanzien van het in letter b), punt 2, vermelde organisme worden de erkende gebieden voor Ierland, Italië (in Emilia-Romagna: de provincies Forlí-Cesena, Parma, Piacenza en Rimini; in Lombardia; in Trentino-Alto Adige: de autonome provincie Bolzano; Veneto) en voor Oostenrijk (Burgenland, Karinthië, Neder-Oostenrijk, Oost-Tirol, Stiermarken, Wenen) erkend tot en met 31 maart 2002.Het gebied dat in het Verenigd Koninkrijk is erkend ten aanzien van het in letter d), punt 1, vermelde organisme, wordt erkend tot en met 31 maart 2002.Artikel 2Tot verlenging van de erkenning na de in artikel 1 genoemde data of tot wijziging van de lijst van de in artikel 1 bedoelde beschermde gebieden kan worden besloten volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 2000/29/EG, op grond van voor dat doel geschikt en overeenkomstig door de Gemeenschap vastgestelde voorwaarden en onder toezicht van deskundigen van de Commissie verricht onderzoek.Artikel 31. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 21 mei 2001 aan deze richtlijn te voldoen. Zij moeten deze bepalingen toepassen met ingang van 22 mei 2001. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie onmiddellijk alle bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallend gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.Artikel 4Richtlijn 92/76/EEG wordt hierbij ingetrokken per 22 mei 2001.Artikel 5Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Zij is van toepassing met ingang van 22 mei 2001.Artikel 6Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 8 mei 2001.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 169 van 10.7.2000, blz. 1.(2) PB L 305 van 21.10.1992, blz. 12.(3) PB L 103 van 28.4.2000, blz. 72.BIJLAGEGEBIEDEN IN DE GEMEENSCHAP DIE ALS "BESCHERMD GEBIED" WORDEN ERKEND VOOR HET (DE) NAAST HUN NAAM VERMELDE SCHADELIJKE ORGANISME(N)>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31988L0181

Richtlijn 88/181/EEG van de Raad van 22 maart 1988 tot wijziging van Richtlijn 84/538/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het toelaatbare geluidsvermogensniveau van gazonmaaimachines

Publicatieblad Nr. L 081 van 26/03/1988 blz. 0071 - 0074 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 8 blz. 0070  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 8 blz. 0070

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 22 maart 1988  tot wijziging van Richtlijn 84/538/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake het toelaatbare geluidsvermogensniveau van gazonmaaimachines  (88/181/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat in de Lid-Staten de voorschriften voor het toelaatbare geluidsniveau op de bedieningsplaatsen, alsmede voor de methode voor de meting van het uitgestraalde luchtgeluid, van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen, hetgeen, wanneer zij op gazonmaaimachines worden toegepast, voor de handel in deze gazonmaaimachines een belemmering vormt; dat deze voorschriften derhalve onderling dienen te worden geharmoniseerd;  Overwegende dat in Richtlijn 79/113/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake het bepalen van het geluid dat door bouwterreinmachines en bouwterreinmaterieel wordt uitgestraald (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 85/405/EEG (5), met name de methode is vastgesteld die moet worden gebruikt om het door een gazonmaaimachine uitgestraalde luchtgeluid op de bedieningsplaats te bepalen;  Overwegende dat tijdens de zitting van de Raad van 18 en 19 december 1978, de Ministers van Milieuzaken hebben verklaard dat de technische bepalingen bestemd voor de meting van het uitgestraalde luchtgeluid op de bedieningsplaats in de bijlagen van de bijzondere richtlijnen voor elke betrokken machine dienen te worden opgenomen;  Overwegende dat het wenselijk is alle technische voorschriften ter bepaling van het uitgestraalde geluid van gazonmaaimachines in één richtlijn te bundelen;  Overwegende dat, ten einde met deze onderscheiden eisen rekening te houden, Richtlijn 84/538/EEG (6) wijziging behoeft,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 84/538/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. artikel 1, lid 1, wordt vervangen door:  »1. Deze richtlijn betreft de beperking van het geluidsvermogensniveau van het door gazonmaaimachines naar de omgeving uitgestraalde luchtgeluid en van het geluidsdrukniveau van het luchtgeluid op de bedieningsplaats bij gazonmaaimachines met een maaibreedte van meer dan 120 cm, door de vaststelling van grenswaarden en meetmethoden voor deze niveaus.";  2. artikel 2 wordt vervangen door:  »Artikel 2  De Lid-Staten nemen alle nuttige maatregelen om ervoor zorg te dragen dat de in artikel 1 bedoelde gazonmaaimachines alleen in de handel mogen worden gebracht, indien:  - hun geluidsvermogensniveau, bij meting onder de in bijlage I vermelde omstandigheden, niet hoger is dan het geluidsvermogensniveau dat in onderstaande tabel naar gelang van de maaibreedte van de gazonmaaimachine is aangegeven:  1,2.3 //  //  // Maaibreedte van de gazonmaaimachine (L)  // Toelaatbaar geluidsvermogensniveau in dB(A)/pW  //  //  // 1.2.3 //  // L µ 50 cm   // 96   // 50 cm <   // L µ 120 cm   // 100   //   // L > 120 cm   // 105   //    //  //  - het A-gewogen geluidsdrukniveau in dB van het luchtgeluid van gazonmaaimachines met een maaibreedte van meer dan 120 cm, gemeten op de bedieningsplaats onder de in bijlage I bis beschreven omstandigheden, niet hoger is dan 90 dB(A).";  3. artikel 4 wordt vervangen door:  »Artikel 4  Op gazonmaaimachines moeten, voordat ze ten verkoop worden aangeboden, op duidelijke en duurzame wijze, hetzij direct op de gazonmaaimachine, hetzij op een blijvend aangebracht plaatje (bij voorbeeld een geklonken of zelfklevend plaatje), de merktekens worden aangebracht voor de identificatie van de fabrikant, de aanduiding van het type en de opgave van het maximale geluidsvermogensniveau in dB(A) ten opzichte van 1 pW, alsmede, voor gazonmaaimachines met een maaibreedte van meer dan 120 cm, van het geluidsdrukniveau in dB(A) ten opzichte van 20 mPa op de bedieningsplaats, die door de fabrikant worden gewaarborgd.  De tweede vermelding is niet vereist voor met een elektromotor uitgeruste gazonmaaimachines, met een maaibreedte van minder dan 30 cm, die wegens hun constructie weinig geluidshinder veroorzaken.  In bijlage III staan modellen van deze vermeldingen.";  4. er wordt een bijlage I bis ingevoegd, waarvan de tekst in bijlage I bij deze richtlijn is opgenomen;  5. bijlage III wordt aangevuld met de tekst van bijlage II van deze richtlijn;  6. voor gazonmaaimachines waarvan het geluidsdrukniveau moet worden gemeten, wordt bijlage II na het punt »gewaarborgd geluidsvermogensniveau . . . . . . dB(A)" aangevuld met de volgende tekst: »gewaarborgd geluidsdrukniveau . . . . . . dB(A)".  Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juli 1991 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 maart 1988.  Voor de Raad  De Voorzitter  M. BANGEMANN  (1) PB nr. C 20 van 27. 1. 1987, blz. 2.  (2) PB nr. C 281 van 19. 10. 1987, blz. 176, en besluit van 9 maart 1988 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).  (3) PB nr. C 180 van 8. 7. 1987, blz. 11.  (4) PB nr. L 33 van 8. 2. 1979, blz. 15.  (5) PB nr. L 233 van 30. 8. 1985, blz. 9.  (6) PB nr. L 300 van 19. 11. 1984, blz. 171.  BIJLAGE I  »BIJLAGE I BIS  Methode voor de meting van het door gazonmaaimachines uitgestraalde luchtgeluid op de bedieningsplaats  Deze methode is van toepassing op gazonmaaimachines met een maaibreedte van meer dan 120 cm en een zitplaats voor de bedienende persoon, welke integraal deel uitmaakt van de gazonmaaimachine.  Deze technische methodes voldoen aan de voorschriften in bijlage II bij Richtlijn 79/113/EEG, gewijzigd bij Richtlijn 81/1051/EEG (1); de bepalingen van die bijlage zijn, met inachtneming van de volgende wijzigingen en toevoegingen, van toepassing op gazonmaaimachines:  6. BEDIENINGSPERSONEEL  Op de bedieningsplaats dient een bedieningspersoon aanwezig te zijn.  6.2.1. Bedieningspersoon in staande houding  Hiermee wordt geen rekening gehouden.  7.1. Algemeen  De plaatsing van de microfoon geschiedt zoals beschreven onder punt 7.3.  9.1. Algemeen  De plaatsings- en bedrijfsomstandigheden van de gazonmaaimachine zijn zoals beschreven onder punt 6.2 van bijlage I.  9.2. Werking van een met verstelbare voorzieningen uitgeruste gazonmaaimachine  Hiermee wordt geen rekening gehouden.  10.2.2. Met gebruikmaking van de A-gewogen geluidsdrukniveaus LpA  Indien bij de meting gebruik wordt gemaakt van een geluidsmeter, bedraagt T vijf seconden. Er worden vijf metingen verricht.".  (1) PB nr. L 376 van 30. 12. 1981, blz. 49.  BIJLAGE II  MODEL VOOR DE VERMELDING WAARMEE HET GELUIDSDRUKNIVEAU OP DE BEDIENINGSPLAATS WORDT AANGEGEVEN