title: Richtlijn 2005/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 2005 tot wijziging van Richtlijn 1999/32/EG wat het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen betreft

text:
               22.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 191/59

      RICHTLIJN 2005/33/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 6 juli 2005
   tot wijziging van Richtlijn 1999/32/EG wat het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen betreft
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,
   Gezien het voorstel van de Commissie (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (3),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Met het milieubeleid van de Gemeenschap, zoals het in de actieprogramma's voor het milieu en met name het bij Besluit nr. 1600/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad (4) aangenomen zesde Europese milieuactieprogramma is geformuleerd op basis van artikel 174 van het Verdrag, wordt gestreefd naar een luchtkwaliteitsniveau waarbij er geen sprake is van onaanvaardbare effecten op en risico's voor de gezondheid van de mens en het milieu.

               (2)

               In Richtlijn 1999/32/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende een vermindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen (5) wordt het maximaal toegestane zwavelgehalte van in de Gemeenschap gebruikte zware stookolie, gasolie en gasolie voor de zeescheepvaart vastgesteld.

               (3)

               Krachtens Richtlijn 1999/32/EG dient de Commissie na te gaan welke maatregelen genomen kunnen worden voor het verminderen van de bijdrage van de verbranding van andere scheepsbrandstoffen dan gasolie voor de zeescheepvaart tot de verzuring en zo nodig een voorstel in te dienen.

               (4)

               De emissie door de scheepvaart ten gevolge van de verbranding van scheepsbrandstoffen met een hoog zwavelgehalte draagt bij tot de luchtverontreiniging in de vorm van zwaveldioxide en zwevende deeltjes, die schadelijk is voor de gezondheid van de mens, schade toebrengt aan het milieu, publieke en particuliere onroerende goederen en cultureel erfgoed en bijdraagt tot de verzuring.

               (5)

               De mens en de natuur in kustgebieden en in de nabijheid van havens worden bijzonder getroffen door de verontreiniging veroorzaakt door schepen met brandstoffen met een hoog zwavelgehalte. Tegen deze achtergrond zijn derhalve speciale maatregelen noodzakelijk.

               (6)

               De maatregelen in deze richtlijn vormen een aanvulling op de nationale maatregelen waarmee de lidstaten aan de in Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) bepaalde drempelwaarden voor de emissie van vervuilende stoffen in de atmosfeer trachten te voldoen.

               (7)

               Verlaging van het zwavelgehalte van brandstoffen heeft bepaalde voordelen voor schepen vanwege de exploitatievoordelen en lagere onderhoudskosten en is gunstig voor een doelmatig gebruik van bepaalde emissiereductietechnologieën zoals selectieve katalytische reductie.

               (8)

               Krachtens het Verdrag moet rekening worden gehouden met de specifieke kenmerken van de ultraperifere regio's van de Gemeenschap, te weten de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden.

               (9)

               In 1997 is tijdens een diplomatieke conferentie een protocol aangenomen tot wijziging van het Internationaal Verdrag van 1973 ter voorkoming van de verontreiniging door schepen, zoals gewijzigd bij het protocol van 1978 (hierna „Marpol” genoemd). Door dat protocol wordt aan Marpol een bijlage VI toegevoegd met voorschriften inzake de preventie van luchtverontreiniging door schepen. Het protocol van 1997 en dus ook bijlage VI bij Marpol, treden op 19 mei 2005 in werking.

               (10)

               Bijlage VI bij Marpol regelt de aanwijzing van bepaalde gebieden als gebieden waar de emissie van zwaveloxiden wordt beheerst (hierna „gebieden met SOx-emissiebeheersing” genoemd). De Oostzee is reeds aangewezen als een dergelijk gebied. Besprekingen binnen de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) hebben geleid tot een beginselakkoord omtrent het aanwijzen van de Noordzee, inclusief het Kanaal, als beheersgebied voor SOx-emissie na de inwerkingtreding van bijlage VI.

               (11)

               Gezien het globale karakter van de zeescheepvaart dient al het mogelijke te worden gedaan om internationale oplossingen te vinden. Zowel de Commissie als de lidstaten dienen zich in het kader van de IMO te beijveren voor een wereldwijde verlaging van het maximaal toegestane zwavelgehalte in scheepsbrandstoffen, o.a. door na te gaan wat de voordelen zijn als nieuwe zeegebieden overeenkomstig bijlage VI bij Marpol worden aangemerkt als beheersgebieden voor SOx-emissie.

               (12)

               Om de doelstellingen van deze richtlijn te bereiken moet worden toegezien op de naleving van de verplichtingen inzake het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen. Effectieve bemonstering en afschrikkende sancties in de hele Gemeenschap zijn nodig om een geloofwaardige uitvoering van deze richtlijn te verzekeren. De lidstaten moeten handhavend optreden ten aanzien van schepen die onder hun vlag varen en schepen van alle vlaggen zolang deze zich in hun havens bevinden. Ook dienen de lidstaten nauw samen te werken om overeenkomstig het internationale zeerecht handhavend op te treden ten aanzien van andere schepen.

               (13)

               Teneinde de scheepvaartsector genoeg tijd te geven voor de technische aanpassing met het oog op de maximale waarde van 0,1 gewichtsprocent voor het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen die worden gebruikt door binnenschepen en schepen die in communautaire havens liggen, moet de datum van toepassing voor deze eis 1 januari 2010 zijn. Aangezien die datum technische problemen kan opleveren voor Griekenland is voor een aantal specifieke schepen die binnen het grondgebied van de Helleense Republiek varen een tijdelijke ontheffing op zijn plaats.

               (14)

               Deze richtlijn is te beschouwen als een eerste stap in een doorlopend proces van vermindering van de emissies op zee en biedt uitzicht op verdere emissieverlaging via lagere grenswaarden voor het zwavelgehalte van brandstoffen en emissiereductietechnieken, alsmede op de ontwikkeling van economische instrumenten als stimulans voor het realiseren van aanzienlijke emissieverminderingen.

               (15)

               Het is van essentieel belang dat de standpunten van de lidstaten in de IMO-besprekingen meer gewicht krijgen, met name om bij de herziening van bijlage VI bij Marpol te pleiten voor ambitieuzere maatregelen in verband met lagere drempelwaarden inzake het zwavelgehalte van door schepen gebruikte zware stookolie, en voor het gebruik van gelijkwaardige maatregelen voor het terugdringen van de uitstoot.

               (16)

               De algemene vergadering van de IMO heeft in resolutie A.926(22) de regeringen, met name de regeringen in regio's waar beheersgebieden voor SOx-emissie zijn aangewezen, opgeroepen ervoor te zorgen dat er laagzwavelige zware stookolie verkrijgbaar is in de gebieden die onder hun rechtsmacht vallen, en de oliesector en de scheepvaart te verzoeken de beschikbaarheid van laagzwavelige zware stookolie te verbeteren en het gebruik ervan te vergemakkelijken. De lidstaten dienen passende maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de lokale brandstofleveranciers scheepsbrandstoffen die aan de voorschriften voldoen, in voldoende mate beschikbaar stellen om in de vraag te voorzien.

               (17)

               De IMO heeft richtsnoeren vastgesteld voor de bemonstering van stookolie aan de hand waarvan zal worden bepaald of deze in overeenstemming zijn met bijlage VI bij Marpol, en zal binnenkort richtsnoeren ontwikkelen voor systemen voor de reiniging van uitlaatgassen en andere technologische methoden om de SOx-emissie in beheersgebieden voor SOx-emissie te beperken.

               (18)

               Richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties (7) omvat een nieuwe formulering van Richtlijn 88/609/EEG van de Raad (8). Richtlijn 1999/32/EG dient dienovereenkomstig te worden herzien, zoals bepaald in artikel 3, lid 4, ervan.

               (19)

               Het bij Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad (9) ingestelde Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen moet de Commissie in verband met de goedkeuring van emissiereductietechnologieën bijstaan.

               (20)

               Emissiereductietechnologieën die geen nadelige effecten hebben voor ecosystemen en met gebruikmaking van adequate goedkeurings- en controlemechanismen zijn ontwikkeld, kunnen een even grote of zelfs een grotere emissiereductie opleveren dan het gebruik van brandstof met een laag zwavelgehalte. Het is van essentieel belang dat er gunstige omstandigheden zijn om nieuwe emissiereductietechnologieën te promoten.

               (21)

               Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid zal de Commissie en de lidstaten, zo nodig, bijstaan bij de bewaking van de toepassing van deze richtlijn.

               (22)

               De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (10).

               (23)

               Richtlijn 1999/32/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 1999/32/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               In artikel 1 wordt lid 2 vervangen door:

                           „2.

                           De emissies van zwaveldioxide bij de verbranding van bepaalde uit aardolie verkregen vloeibare brandstoffen worden verminderd door grenswaarden vast te stellen voor het zwavelgehalte van die brandstoffen als voorwaarde voor het gebruik ervan op het grondgebied, de territoriale zeewateren, de exclusieve economische zones en de zones met verontreinigingsbeheersing van de lidstaten.De bij deze richtlijn vastgestelde beperking van het zwavelgehalte van bepaalde uit aardolie verkregen vloeibare brandstoffen is evenwel niet van toepassing op:
                                       a)

                                       brandstoffen die bestemd zijn voor onderzoek en testen;

                                       b)

                                       brandstoffen die vóór hun definitieve verbranding nog een processtap ondergaan;

                                       c)

                                       brandstoffen die in de raffinage-industrie worden verwerkt;

                                       d)

                                       brandstoffen die in de ultraperifere gebieden van de Gemeenschap gebruikt en in de handel gebracht worden, op voorwaarde dat de betrokken lidstaten kunnen waarborgen dat in die regio's:

                                                   —

                                                   aan de luchtkwaliteitsnormen wordt voldaan;

                                                   —

                                                   geen zware stookolie met een zwavelgehalte van meer dan 3 massaprocent wordt gebruikt;

                                       e)

                                       brandstoffen die worden gebruikt door oorlogsschepen en andere vaartuigen die in militair verband worden gebruikt. Iedere lidstaat tracht, door het nemen van passende maatregelen die de werkzaamheden of de operationele kwaliteiten van dergelijke schepen niet aantasten, evenwel te waarborgen dat dergelijke schepen, voorzover redelijk en uitvoerbaar, handelen in overeenstemming met deze richtlijn;

                                       f)

                                       het gebruik van brandstoffen in een schip specifiek om de veiligheid van een schip zeker te stellen of om mensenlevens op zee te redden;

                                       g)

                                       het gebruik van brandstoffen dat noodzakelijk is geworden ten gevolge van schade aan een schip of aan de uitrusting daarvan, mits na het ontstaan van de schade alle redelijke voorzorgen zijn getroffen om te hoge emissies te voorkomen of tot een minimum te beperken, en mits er zo spoedig mogelijk maatregelen worden genomen om de schade te herstellen. Dit is niet van toepassing wanneer de eigenaar of kapitein handelde met de bedoeling schade te veroorzaken of roekeloos handelde;

                                       h)

                                       brandstoffen die worden gebruikt aan boord van schepen die gebruikmaken van emissiereductietechnologieën overeenkomstig artikel 4 quater.”.

               2.

               Artikel 2 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           onder 1 wordt het eerste streepje vervangen door:

                                       „—

                                       een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof, met uitzondering van scheepsbrandstof, van de GN-codes 2710 19 51 tot en met 2710 19 69, of”;

                           b)

                           onder 2 worden het eerste en het tweede streepje vervangen door:
                           „gasolie:

                                       —

                                       een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof, met uitsluiting van scheepsbrandstof, van GN-code 2710 19 25 of 2710 19 29, 2710 19 45, 2710 19 49, of

                                       —

                                       een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof, met uitzondering van scheepsbrandstof, waarvan minder dan 65 volumeprocent (met inbegrip van verliezen) bij 250 oC overdestilleert, en waarvan ten minste 85 volumeprocent (met inbegrip van verliezen) bij 350 oC overdestilleert, gemeten met de ASTM-methode D86.”;

                           c)

                           punt 3 wordt vervangen door:

                                       „3.

                                          scheepsbrandstof: een uit aardolie verkregen vloeibare brandstof die bestemd is voor gebruik, of gebruikt wordt, aan boord van een schip, met inbegrip van de in ISO 8217 gedefinieerde brandstoffen”;

                           d)

                           de volgende punten worden ingevoegd:

                                       „3a.

                                          dieselolie voor de scheepvaart: een scheepsbrandstof waarvan de viscositeit of de dichtheid valt binnen de viscositeits- of dichtheidsgrenzen die zijn bepaald voor klasse DMB en DMC in tabel I van ISO 8217;

                                       3b.

                                          gasolie voor de scheepvaart: een scheepsbrandstof waarvan de viscositeit of de dichtheid valt binnen de viscositeits- of dichtheidsgrenzen die zijn bepaald voor klasse DMX en DMA in tabel I van ISO 8217;

                                       3c.

                                          Marpol: het Internationaal Verdrag ter voorkoming van de verontreiniging door schepen van 1973, zoals gewijzigd bij het protocol van 1978;

                                       3d.

                                          bijlage VI bij Marpol: de bijlage, getiteld „Voorschriften voor de preventie van luchtverontreiniging door schepen,” die krachtens het protocol van 1997 aan Marpol is toegevoegd;

                                       3e.

                                          beheersgebieden voor SOx-emissie: zeegebieden die door de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) krachtens bijlage VI bij Marpol als zodanig worden omschreven;

                                       3f.

                                          passagiersschip: een schip dat meer dan 12 passagiers vervoert, waarbij een passagier iedere persoon aan boord is met uitzondering van:

                                                   i)

                                                   de kapitein en de bemanningsleden of andere personen die, in welke hoedanigheid dan ook, in dienst of tewerkgesteld zijn aan boord van een schip ten behoeve van dat schip, en

                                                   ii)

                                                   kinderen beneden de leeftijd van één jaar;

                                       3g.

                                          geregelde dienst: een reeks tochten van passagiersschepen ten behoeve van het verkeer tussen dezelfde twee of meer havens, of een reeks reizen van en naar dezelfde haven zonder tussenliggende aanloophavens die plaatsvinden:

                                                   i)

                                                   volgens een gepubliceerde dienstregeling, of

                                                   ii)

                                                   met een zodanige regelmaat of frequentie dat zij een herkenbare regelmatige reeks vormen;

                                       3h.

                                          oorlogsschip: een schip dat behoort tot de strijdkrachten van een staat, de uiterlijke onderscheidingstekenen draagt van zulke schepen van die nationaliteit, onder het bevel staat van een commandant in staatsdienst wiens naam op de desbetreffende dienstlijst of het equivalent daarvan staat, en waarvan de bemanning aan de regels van de krijgstucht is onderworpen;

                                       3i.

                                          schip op zijn ligplaats: een schip dat veilig afgemeerd of voor anker ligt in een haven in de Gemeenschap, tijdens het laden, lossen of het fungeren als hotel voor de bemanning (hotelling), met inbegrip van de tijd waarin het schip niet is betrokken bij goederenafhandeling;

                                       3j.

                                          binnenschip: een schip dat specifiek bestemd is voor gebruik op de binnenwateren zoals omschreven in Richtlijn 82/714/EEG van de Raad van 4 oktober 1982 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen (11), met inbegrip van alle schepen die voorzien zijn van:

                                                   i)

                                                   een communautair certificaat voor binnenschepen, zoals omschreven in Richtlijn 82/714/EEG;

                                                   ii)

                                                   een certificaat dat werd afgegeven op grond van artikel 22 van de Herziene Rijnvaartakte;

                                       3k.

                                          in de handel brengen: het in een gebied onder de jurisdictie van de lidstaten leveren of ter beschikking stellen aan derden, al dan niet tegen betaling, van scheepsbrandstoffen voor verbranding aan boord. De levering of terbeschikkingstelling van scheepsbrandstoffen voor uitvoer in ladingtanks van schepen vallen hier niet onder;

                                       3l.

                                          perifere gebieden: de Franse overzeese departementen, de Azoren, Madeira en de Canarische Eilanden, genoemd in artikel 299 van het Verdrag;

                                       3m.

                                          emissiereductietechnologie: een systeem voor de reiniging van uitlaatgassen of iedere andere technologische methode die controleerbaar en handhaafbaar is.

                           e)

                           punt 6 wordt geschrapt.

               3.

               Artikel 3 wordt vervangen door:
               „Artikel 3
               Maximumzwavelgehalte van zware stookolie
               1.   De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat met ingang van 1 januari 2003 op hun grondgebied geen zware stookolie wordt gebruikt met een zwavelgehalte van meer dan 1 massaprocent.

                           2.

                                       i)

                                       Behoudens passende emissiecontroles door de bevoegde instanties is lid 1 niet van toepassing op zware stookolie die wordt gebruikt:

                                                   a)

                                                   in stookinstallaties die onder Richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookinstallaties (12) vallen en overeenkomstig de definitie van artikel 2, punt 9, van die richtlijn als nieuwe installatie worden beschouwd en voldoen aan de grenswaarden voor de zwaveldioxide-emissies door dergelijke installaties, zoals bepaald in bijlage IV bij die richtlijn en toegepast overeenkomstig artikel 4 van die richtlijn;

                                                   b)

                                                   in stookinstallaties die onder Richtlijn 2001/80/EG vallen en overeenkomstig de definitie van artikel 2, punt 10, van die richtlijn als bestaande installatie worden beschouwd, indien de zwaveldioxide-emissies van deze stookinstallaties ten hoogste 1 700 mg/Nm 3bedragen bij een rookgaszuurstofgehalte van 3 volumeprocent op droge basis, en indien de zwaveldioxide-emissies van deze stookinstallaties, met inachtneming van artikel 4, lid 3, onder a), van Richtlijn 2001/80/EG, met ingang van 1 januari 2008 niet hoger zijn dan de emissies bij inachtneming van de emissiegrenswaarden voor nieuwe installaties in deel A van bijlage IV bij die richtlijn en, in voorkomend geval, bij de toepassing van de artikelen 5, 7 en 8 van die richtlijn;

                                                   c)

                                                   in andere stookinstallaties die niet onder a) of b) vallen, indien de zwaveldioxide-emissies van deze stookinstallaties ten hoogste 1 700 mg/Nm3 bedragen bij een rookgaszuurstofgehalte van 3 volumeprocent op droge basis;

                                                   d)

                                                   voor verbranding in raffinaderijen, indien het maandgemiddelde van de zwaveldioxide-emissie, van alle installaties in de raffinaderij, ongeacht de gebruikte brandstofsoort of brandstofcombinatie, beneden een door iedere lidstaat vast te stellen grens van ten hoogste 1 700 mg/Nm3 ligt. Dit geldt niet voor stookinstallaties die onder a) vallen en, met ingang van 1 januari 2008, voor stookinstallaties die onder b) vallen.

                                       ii)

                                       De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat stookinstallaties die zware stookolie met een hoger dan het in lid 1 genoemde zwavelgehalte gebruiken, niet worden geëxploiteerd zonder een door een bevoegde instantie afgegeven vergunning waarin de emissiegrenswaarden zijn aangegeven.

                     3.   De bepalingen van lid 2 worden bezien en, zo nodig, herzien in het kader van toekomstige herzieningen van Richtlijn 2001/80/EG.”

               4.

               Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           Met ingang van 1 januari 2010:

                                       i)

                                       worden in lid 1 de woorden „met inbegrip van gasolie voor de zeescheepvaart” geschrapt,

                                       ii)

                                       wordt lid 2 geschrapt;

                           b)

                           Met ingang van 11 augustus 2005 worden de leden 3 en 4 geschrapt;

               5.

               Na artikel 4 worden de volgende artikelen ingevoegd:
               „Artikel 4 bis
               Maximumzwavelgehalte van scheepsbrandstoffen die in beheersgebieden voor SOx-emissie en door passagiersschepen op geregelde diensten naar of vanuit havens in de Gemeenschap worden gebruikt
               1.   De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat scheepsbrandstoffen niet worden gebruikt in hun territoriale zeewateren, exclusieve economische zones en zones met verontreinigingsbeheersing die binnen beheersgebieden voor SOx-emissie vallen, indien het zwavelgehalte van die brandstoffen meer is dan 1,5 massaprocent. Dit geldt voor alle schepen van alle vlaggen, met inbegrip van schepen die hun reis buiten de Gemeenschap zijn begonnen,
               2.   De toepassingsdata voor lid 1 zijn:

                           a)

                           voor het Baltische-Zeegebied bedoeld in voorschrift 14, lid 3, onder a), van bijlage VI bij Marpol, 11 augustus 2006:

                           b)

                           voor de Noordzee,

                                       —

                                       twaalf maanden na de inwerkingtreding van de aanwijzing door de IMO volgens de vastgestelde procedures, of

                                       —

                                       11 augustus 2007,

                                 naargelang welke datum eerder valt;

                           c)

                           voor elk ander zeegebied, inclusief havens, dat door de IMO vervolgens overeenkomstig voorschrift 14, lid 3, onder b) van bijlage VI bij Marpol als beheersgebied voor SOx-emissie wordt aangewezen, twaalf maanden na de inwerkingtreding van die aanwijzing.

                     3.   De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de handhaving van lid 1, ten minste ten aanzien van:

                           —

                           schepen die onder hun vlag varen, en

                           —

                           in het geval van lidstaten die grenzen aan beheersgebieden voor SOx-emissie, schepen van alle vlaggen zolang deze zich in hun havens bevinden.

                     De lidstaten kunnen ook aanvullende handhavingsmaatregelen nemen ten aanzien van andere schepen overeenkomstig het internationaal zeerecht.
               4.   De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat met ingang van de in lid 2, onder a), bedoelde datum scheepsbrandstoffen in hun territoriale zeewateren, exclusieve economische zones en zones met verontreinigingsbeheersing niet worden gebruikt door passagiersschepen op geregelde diensten naar of vanuit havens in de Gemeenschap indien het zwavelgehalte van deze brandstoffen meer is dan 1,5 massaprocent. De lidstaten zijn verantwoordelijk voor de handhaving van dit voorschrift, ten minste ten aanzien van schepen die onder hun vlag varen en schepen van alle vlaggen zolang deze zich in hun havens bevinden.
               5.   Met ingang van de in lid 2, onder a), bedoelde datum, stellen de lidstaten als voorwaarde voor schepen om een haven in de Gemeenschap binnen te lopen, dat het scheepslogboek correct is bijgehouden en dat ook de overschakelingen op andere brandstof daarin worden vermeld.
               6.   Met ingang van de in lid 2, onder a) bedoelde datum en overeenkomstig voorschrift 18 van bijlage VI bij Marpol

                           —

                           houden de lidstaten een register bij van de lokale leveranciers van scheepsbrandstoffen,

                           —

                           zorgen de lidstaten ervoor dat van elke scheepsbrandstof die op hun grondgebied wordt verkocht, de leverancier op de brandstofleveringsnota het zwavelgehalte vermeldt en een door de vertegenwoordiger van het ontvangende schip ondertekend verzegeld monster bijlevert,

                           —

                           nemen de lidstaten passende maatregelen tegen leveranciers van scheepsbrandstoffen, als blijkt dat zij brandstof hebben geleverd die niet overeenkomt met de vermelding op de brandstofleveringsnota,

                           —

                           zorgen de lidstaten ervoor dat bij ontdekking van niet-conforme scheepsbrandstof passende corrigerende maatregelen worden genomen om naleving van de voorschiften te waarborgen.

                     7.   Met ingang van de in lid 2, onder a), bedoelde datum, zorgen de lidstaten ervoor dat op hun grondgebied geen dieselolie voor de scheepvaart in de handel wordt gebracht met een zwavelgehalte van meer dan 1,5 massaprocent.
               8.   De Commissie stelt de lidstaten in kennis van de toepassingsdata vermeld in lid 2, onder b), en maakt die data bekend in het Publicatieblad van de Europese Unie.
               Artikel 4 ter
               Maximumzwavelgehalte van scheepsbrandstoffen die door binnenschepen en schepen op hun ligplaats in havens van de Gemeenschap worden gebruikt
               1.   De lidstaten nemen alle nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat met ingang van 1 januari 2010 de volgende schepen geen scheepsbrandstoffen gebruiken met een zwavelgehalte van meer dan 0,1 massaprocent:

                           a)

                           binnenschepen, en

                           b)

                           schepen op hun ligplaats in havens in de Gemeenschap, waarbij de bemanning voldoende tijd wordt gegeven om zo spoedig mogelijk na de aankomst op de ligplaats en zo laat mogelijk vóór het vertrek indien nodig om te schakelen van of op andere brandstoffen.
                           De lidstaten eisen dat alle tijdstippen waarop op een andere brandstof wordt omgeschakeld in het scheepslogboek genoteerd worden.

                     2.   Lid 1 is niet van toepassing:

                           a)

                           wanneer schepen volgens gepubliceerde dienstregelingen minder dan twee uur op hun ligplaats zullen liggen;

                           b)

                           op binnenschepen met een certificaat waaruit blijkt dat zij voldoen aan de voorschriften van het Internationaal Verdrag voor de beveiliging van mensenlevens op zee, 1974, sindsdien gewijzigd, wanneer deze schepen op zee zijn;

                           c)

                           tot 1 januari 2012 voor in de bijlage opgenomen schepen die uitsluitend op Grieks grondgebied opereren;

                           d)

                           op schepen die alle motoren uitschakelen en gebruikmaken van stroomvoorziening van het vasteland terwijl zij in een haven op hun ligplaats liggen.

                     3.   Met ingang van 1 januari 2010 zorgen de lidstaten ervoor dat op hun grondgebied geen gasolie voor de zeescheepvaart in de handel wordt gebracht waarvan het zwavelgehalte meer is dan 0,1 massaprocent.
               Artikel 4 quater
               Proefnemingen met en gebruik van nieuwe emissiereductietechnologieën
               1.   De lidstaten kunnen, eventueel in samenwerking met andere lidstaten, hun goedkeuring hechten aan proefnemingen met scheepsemissiereductietechnologieën op schepen die onder hun vlag varen, of in zeegebieden die onder hun jurisdictie vallen. Tijdens deze proefnemingen is het gebruik van scheepsbrandstoffen die voldoen aan de eisen van de artikelen 4 bis en 4 ter niet verplicht, op voorwaarde dat:

                           —

                           de Commissie en elke betrokken havenstaat ten minste zes maanden vóór het begin van de proefnemingen hiervan schriftelijk in kennis is gesteld;

                           —

                           de looptijd van de vergunningen voor de proefnemingen niet meer dan 18 maanden bedraagt;

                           —

                           alle betrokken schepen uitgerust zijn met fraudebestendige apparatuur voor de continue bewaking van de schoorsteenpijpemissies en deze gedurende de hele proefperiode gebruiken;

                           —

                           alle betrokken schepen een emissieverlaging realiseren die tenminste gelijkwaardig is met die welke zou zijn bereikt met de in deze richtlijn vermelde grenswaarden voor het zwavelgehalte van brandstoffen;

                           —

                           er adequate afvalbeheersystemen voorhanden zijn voor de afvalstoffen die in de loop van de hele proefperiode door de emissiereductietechnologie worden veroorzaakt;

                           —

                           de effecten op het mariene milieu, en met name de ecosystemen van omsloten havens, havenbekkens en riviermondingen, gedurende de hele proefperiode worden geanalyseerd; en

                           —

                           de volledige resultaten aan de Commissie worden overgelegd en binnen zes maanden na het einde van de proefnemingen algemeen bekend worden gemaakt.

                     2.   Emissiereductietechnologieën voor schepen die onder de vlag van een lidstaat varen, worden goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 3, lid 2, van Verordening (EG) nr. 2099/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 5 november 2002 betreffende de oprichting van het Comité voor maritieme veiligheid en voorkoming van verontreiniging door schepen (COSS) (13), met inachtneming van

                           —

                           de richtsnoeren die de IMO zal opstellen;

                           —

                           de resultaten van de in lid 1 bedoelde proefnemingen;

                           —

                           de gevolgen voor het milieu, inclusief realiseerbare emissiebeperkingen, en gevolgen voor het ecosysteem in omsloten havens, havenbekkens en riviermondingen;

                           —

                           de uitvoerbaarheid van de monitoring en de verificatie.

                     3.   Overeenkomstig de procedure van artikel 9, lid 2, worden er criteria opgesteld voor het gebruik van emissiereductietechnologieën door schepen van alle vlaggen in omsloten havens, havenbekkens en riviermondingen in de Gemeenschap. De Commissie deelt deze criteria mee aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO).
               4.   Bij wijze van alternatief voor het gebruik van laagzwavelige scheepsbrandstoffen die voldoen aan de eisen van de artikelen 4 bis en 4 ter, mogen de lidstaten schepen toestaan een goedgekeurde emissiereductietechnologie te gebruiken, op voorwaarde dat deze schepen

                           —

                           continu een emissieverlaging realiseren die tenminste gelijkwaardig is met die welke zou zijn bereikt met de in deze richtlijn vermelde grenswaarden voor het zwavelgehalte in brandstoffen, en

                           —

                           uitgerust zijn met apparatuur voor continue emissiecontrole, en

                           —

                           op basis van criteria die de autoriteiten van de havenstaten aan de IMO hebben meegedeeld op overtuigende wijze aantonen dat in omsloten havens, havenbekkens en riviermondingen geloosde afvalstromen geen gevolgen hebben voor ecosystemen.”

               6)

               Artikel 6 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           het volgende lid wordt ingevoegd:

                                       „1 bis.

                                       De lidstaten nemen de nodige maatregelen om te controleren dat het zwavelgehalte van scheepsbrandstoffen voldoet aan de toepasselijke bepalingen van de artikelen 4 bis en 4 ter.

                                 Elk van de volgende wijzen van monsterneming, analyse en inspectie wordt gebruikt, naargelang van de omstandigheden:

                                       —

                                       monsterneming van scheepsbrandstof voor verbranding aan boord, op het moment van levering aan schepen, volgens de richtsnoeren van de IMO, en analyse van het zwavelgehalte;

                                       —

                                       monsterneming en analyse van het zwavelgehalte van scheepsbrandstof voor verbranding aan boord in tanks, voorzover uitvoerbaar, en in verzegelde brandstofmonsters aan boord van schepen;

                                       —

                                       inspectie van het scheepslogboek en de brandstofleveringsnota.

                                 De monsterneming begint op de datum waarop de desbetreffende grenswaarde voor het maximumzwavelgehalte van de brandstof van kracht wordt. Zij wordt met een voldoende hoge frequentie in voldoende hoeveelheden uitgevoerd, en wel zodanig dat de monsters representatief zijn voor de onderzochte brandstof en voor de brandstof die door schepen in de betrokken zeegebieden, havens en binnenwateren wordt gebruikt.
                           De lidstaten nemen, indien nodig, ook de maatregelen die redelijkerwijs nodig zijn om het zwavelgehalte van de scheepsbrandstoffen, andere dan die waarop de artikelen 4 bis en 4 ter van toepassing zijn, te controleren.”;

                           b)

                           in lid 2 wordt punt a) vervangen door:

                                       „a)

                                       de methoden ISO 8754 (1992) en PrEN ISO 14596 voor zware stookolie en scheepsbrandstoffen;”;

               7.

               Artikel 7 wordt vervangen door:
               „Artikel 7
               Rapportage en herziening
               1.   Op basis van de resultaten van de overeenkomstig artikel 6 verrichte monsterneming, analyse en inspectie dienen de lidstaten uiterlijk op 30 juni van elk jaar bij de Commissie een kort verslag in over het zwavelgehalte van de binnen de werkingssfeer van deze richtlijn vallende vloeibare brandstoffen die gedurende het voorgaande kalenderjaar op hun grondgebied zijn gebruikt. Dit verslag vermeldt het totale aantal geteste monsters naar brandstoftype, alsmede de gebruikte hoeveelheden van de desbetreffende brandstoffen en het berekende gemiddelde zwavelgehalte. De lidstaten brengen ook verslag uit over het aantal uitgevoerde inspecties aan boord van schepen, en registreren het gemiddelde zwavelgehalte van de op hun grondgebied gebruikte scheepsbrandstoffen die op 11 augustus 2005 niet onder deze richtlijn vallen.
               2.   Op basis van onder meer

                           a)

                           het overeenkomstig lid 1 jaarlijks in te dienen verslag;

                           b)

                           de waargenomen ontwikkelingen op het gebied van luchtkwaliteit, verzuring, brandstofkosten en modal shift;

                           c)

                           de vorderingen die gevolge van de initiatieven van de Gemeenschap terzake via IMO-regelingen worden geboekt bij de reductie van de uitstoot van zwaveloxiden door schepen, en

                           d)

                           een nieuwe rendementsanalyse, met inbegrip van de directe en indirecte milieuvoordelen van de in artikel 4 bis, lid 4, genoemde maatregelen alsmede van eventuele verdere maatregelen ter beperking van de emissies;

                           e)

                           de uitvoering van artikel 4 quater,

                     dient de Commissie uiterlijk in 2008 een rapport in bij het Europees Parlement en de Raad.
               De Commissie kan dat rapport aanvullen met voorstellen tot wijziging van deze richtlijn, met name wat betreft:

                           —

                           een voor elke brandstofcategorie vastgestelde tweede fase van zwavelgrenswaarden, en

                           —

                           rekening houdend met de werkzaamheden in het kader van de IMO, de zeegebieden waar laagzwavelige scheepsbrandstoffen dienen te worden gebruikt.

                     De Commissie neemt met name voorstellen in overweging voor:

                           a)

                           de aanwijzing van nog andere beheersgebieden voor SOx-emissie;

                           b)

                           de verlaging van de zwavelgrenswaarden voor scheepsbrandstoffen die worden gebruikt in de beheersgebieden voor SOx- emissie, zo mogelijk tot 0,5 %;

                           c)

                           alternatieve of aanvullende maatregelen.

                     3.   Vóór 31 december 2005 brengt de Commissie verslag uit over het mogelijke gebruik van economische instrumenten, met inbegrip van mechanismen zoals gedifferentieerde bijdragen en kilometerheffingen, verhandelbare emissierechten en compensaties.
               De Commissie kan overwegen in het kader van de herziening in 2008 voorstellen inzake economische instrumenten als alternatieve of aanvullende maatregelen in te dienen, mits de voordelen voor het milieu en de gezondheid duidelijk aantoonbaar zijn.
               4.   Wijzigingen die nodig zijn om in artikel 2, punten 1, 2, 3, 3a, 3b), en 4), of in artikel 6, lid 2, technische aanpassingen aan te brengen in het licht van de vooruitgang van wetenschap en techniek, worden vastgesteld volgens de in artikel 9, lid 2, bedoelde procedure. Deze aanpassingen mogen niet leiden tot directe wijzigingen van de werkingssfeer van deze richtlijn of de grenswaarden voor het zwavelgehalte van brandstoffen van deze richtlijn.”.

               8.

               Artikel 9 wordt vervangen door:
               „Artikel 9
               Comitéprocedure
               1.   De Commissie wordt bijgestaan door een comité.
               2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van de Raad (14) van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.
               De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.
               3.   Het comité stelt zijn reglement van orde vast.”.

               9.

               De tekst in de bijlage bij deze richtlijn wordt toegevoegd.

         Artikel 2
   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 11 augustus 2006 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 6 juli 2005.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. STRAW

      (1)  PB C 45 E van 25.2.2003, blz. 277.

      (2)  PB C 208 van 3.9.2003, blz. 27.

      (3)  Advies van het Europees Parlement van 4 juni 2003 (PB C 68 E van 18.3.2004, blz. 311), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 9 december 2004 (PB C 63 E van 15.3.2005, blz. 26) en standpunt van het Europees Parlement van 13 april 2005 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad), besluit van de Raad van 23 mei 2005.

      (4)  PB L 242 van 10.9.2002, blz. 1.

      (5)  PB L 121 van 11.5.1999, blz. 13. Richtlijn gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1).

      (6)  PB L 309 van 27.11.2001, blz. 22. Richtlijn gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003 (PB L 236 van 23-9-2003, blz. 703).

      (7)  PB L 309 van 27.11.2001, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.

      (8)  PB L 336 van 7.12.1988, blz. 1.

      (9)  PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 415/2004 van de Commissie (PB L 68 van 6.3.2004, blz. 10).

      (10)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

      (11)  PB L 301 van 28.10.1982, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.”;

      (12)  PB L 309 van 27.11.2001, blz. 1. Richtlijn gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.

      (13)  PB L 324 van 29.11.2002, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 415/2004 van de Commissie (PB L 68 van 6.3.2004, blz. 10).

      (14)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.

      BIJLAGE

            „BIJLAGE
            GRIEKSE SCHEPEN

                        NAAM VAN HET SCHIP

                        JAAR VAN OPLEVERING

                        IMO-NUMMER

                        ARIADNE PALACE

                        2002

                        9221310

                        IKARUS PALACE

                        1997

                        9144811

                        KNOSSOS PALACE

                        2001

                        9204063

                        OLYMPIA PALACE

                        2001

                        9220330

                        PASIPHAE PALACE

                        1997

                        9161948

                        FESTOS PALACE

                        2001

                        9204568

                        EUROPA PALACE

                        2002

                        9220342

                        BLUE STAR I

                        2000

                        9197105

                        BLUE STAR II

                        2000

                        9207584

                        BLUE STAR ITHAKI

                        1999

                        9203916

                        BLUE STAR NAXOS

                        2002

                        9241786

                        BLUE STAR PAROS

                        2002

                        9241774

                        HELLENIC SPIRIT

                        2001

                        9216030

                        OLYMPIC CHAMPION

                        2000

                        9216028

                        LEFKA ORI

                        1991

                        9035876

                        SOPHOKLIS VENIZELOS

                        1990

                        8916607”


Avis juridique important

|

31986L0469

Richtlijn 86/469/EEG van de Raad van 16 september 1986 inzake het onderzoek van dieren en vers vlees op de aanwezigheid van residuen

Publicatieblad Nr. L 275 van 26/09/1986 blz. 0036 - 0045 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 21 blz. 0280  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 21 blz. 0280

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 16 september 1986  inzake het onderzoek van dieren en vers vlees op de aanwezigheid van residuen  (86/469/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gelet op Richtlijn 64/433/EEG van de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in vers vlees (1), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3768/85 (2), inzonderheid op artikel 4,  Gelet op Richtlijn 81/602/EEG van de Raad van 31 juli 1981 betreffende het verbod van bepaalde stoffen met hormonale werking en van stoffen met thyreostatische werking (3),  Gezien de voorstellen van de Commissie (4),  Gezien de adviezen van het Europese Parlement (5),  Gezien de adviezen van het Economisch en Sociaal Comité (6),  Overwegende dat, overeenkomstig artikel 4, lid 2, van Richtlijn 64/433/EEG met betrekking tot het onderzoek van dieren of vlees op residuen, door de Raad worden vastgesteld:  - de bepalingen betreffende de controle,  - de toleranties voor de in lid 1, onder b), tweede alinea, van genoemd artikel bedoelde stoffen, en  - de frequentie van de monsternemingen;  Overwegende dat de Raad op 16 juli 1985 bij Richtlijn 85/358/EEG ter aanvulling van Richtlijn 81/602/EEG betreffende het verbod van bepaalde stoffen met hormonale werking en van stoffen met thyreostatische werking (7) bepaalde regels heeft vastgesteld met betrekking tot de controle met het oog op het waarborgen van de uniforme toepassing van Richtlijn 81/602/EEG; dat aanvullende maatregelen nodig blijken;  Overwegende dat de gedetailleerde voorschriften betreffende de regeling voor controle van dieren en vers vlees op residuen, voor de frequentie van het nemen van monsters van dieren of vlees, voor het onderzoek op residuen en voor de vaststelling van de maximaal toelaatbare gehalten aan residuen van stoffen met een farmacologische werking en van de omzettingsprodukten daarvan alsmede van andere stoffen die terecht kunnen komen in vlees en gevaar kunnen opleveren voor de menselijke gezondheid, op verschillende wijzen zijn geregeld in de Lid-Staten; dat de gevolgen van dergelijke residuen voor de menselijke gezondheid in deze regelingen op verschillende manier zijn ingeschat; dat deze verschillen leiden tot grote belemmeringen in het intracommunautaire handelsverkeer en tot vervalsing van de concurrentievoorwaarden tussen produkten die onder de gemeenschappelijke marktordeningen vallen;  Overwegende dat met betrekking tot de controle in de Gemeenschap van landbouwdieren en vlees en van daarvan of daarmee vervaardigde vleesprodukten op de aanwezigheid van residuen derhalve een algemene oplossing dient te worden gevonden, of deze produkten nu bestemd zijn voor de nationale markt van de Lid-Staten of voor het intracommunautaire handelsverkeer;  Overwegende dat de Lid-Staten een plan dienen uit te werken, rekening houdende met hun situatie; dat deze plannen dienen te worden goedgekeurd en, indien nodig, gewijzigd of aangevuld volgens een communautaire procedure;  Overwegende dat dient te worden bepaald dat monsterneming officieel in de Lid-Staten plaatsvindt in overeenstemming met gemeenschappelijke normen voor de verschillende betrokken groepen van stoffen; dat de monsters in officieel erkende laboratoria dienen te worden onderzocht;  Overwegende dat de in het kader van artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG aangewezen nationale referentielaboratoria de op hun respectieve grondgebied toegepaste normen en analysemethoden zouden moeten cooerdineren, dat voor ieder betrokken residu of groep van residuen een communautair laboratorium zou moeten worden aangewezen dat als verbindingsschakel tussen de nationale referentielaboratoria optreedt;  Overwegende dat later nadere criteria voor de werking van de laboratoria moeten worden vastgesteld;  Overwegende dat, wanneer uit een onderzoek de aanwezigheid van residuen blijkt, gemeenschappelijke controlemaatregelen moeten worden genomen om de oorzaak van het residu te bepalen en weg te nemen, waardoor wordt gewaarborgd dat het vlees waarin residuen worden gevonden die het maximaal toelaatbaar gehalte overschrijden, van consumptie wordt uitgesloten;  Overwegende dat om de tenuitvoerlegging van de overwogen bepalingen te vergemakkelijken, er dient te worden voorzien in een procedure waarbij een nauwe samenwerking tot stand komt tussen de Lid-Staten en de Commissie in het Permanent Veterinair Comité, opgericht bij Besluit 68/361/EEG (1);  Overwegende dat in het bijzonder naar gelang van de verkregen resultaten de uitgevoerde controles voortdurend tot in de bijzonderheden dienen te worden gevolgd;  Overwegende dat dient te worden voorzien in de wijziging en zo nodig aanvulling van de technische voorschriften betreffende de controles en de frequentie van de monsterneming, om rekening te houden met nieuwe kennis en met wetenschappelijke en technische ontwikkelingen;  Overwegende dat communautaire controlemaatregelen dienen te worden vastgesteld om de uniforme toepassing van de onderhavige richtlijn in alle Lid-Staten te waarborgen;  Overwegende dat dient te worden voorzien in een procedure om de geschillen te regelen aangaande de doelmatigheid van de bij de onderhavige richtlijn voorziene controles, die tussen de Lid-Staten kunnen rijzen;  Overwegende dat het vaststellen van een geharmoniseerde regeling in de Gemeenschap leidt tot het instellen van een invoerstelsel ten opzichte van derde landen, dat gelijkwaardige waarborgen biedt; dat te dien einde Richtlijn 72/462/EEG van de Raad van 12 december 1972 inzake gezondheidsvraagstukken en veterinairrechtelijke vraagstukken bij de invoer van runderen en varkens en van vers vlees uit derde landen (2) dient te worden gewijzigd;  Overwegende dat de besluiten die nodig zijn voor het instellen van het invoerstelsel ten opzichte van derde landen zowel in het kader van Richtlijn 72/462/EEG als in het kader van de onderhavige richtlijn dienen te worden genomen;  Overwegende dat aan de Commissie de zorg voor het nemen van bepaalde toepassingsmaatregelen van de onderhavige richtlijn dient te worden toevertrouwd; dat te dien einde dient te worden voorzien in een procedure die een nauwe en doeltreffende samenwerking instelt tussen de Commissie en de Lid-Staten in het kader van het Permanent Veterinair Comité,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De Lid-Staten dragen er zorg voor dat het onderzoek van dieren, hun excreta en biologische vloeistoffen, van weefsel en van vers vlees op de aanwezigheid van residuen wordt verricht overeenkomstig de voorschriften van deze richtlijn of overeenkomstig de voorschriften die later zullen worden toegevoegd, en met name die welke overeenkomstig artikel 16 zullen worden vastgesteld.  Artikel 2  Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de in artikel 2 van Richtlijn 64/433/EEG opgenomen definities alsmede, indien nodig, die welke zijn opgenomen in Richtlijn 85/649/EEG (3). Bovendien wordt verstaan onder:  a) officieel monster: een monster dat zonder voorafgaande kennisgeving door de bevoegde autoriteit is genomen en dat voor het onderzoek op het betrokken residu een opgave behelst van de diersoort, de aard, de hoeveelheid en de wijze van monsterneming enerzijds en de aanduiding van de oorsprong van het dier en het vlees anderzijds;  b) erkend laboratorium: een laboratorium dat door de bevoegde autoriteiten van een Lid-Staat is erkend voor het onderzoek van officiële monsters op de aanwezigheid van residuen;  c) residu: residu van stoffen met farmacologische werking, van omzettingsprodukten daarvan alsmede van andere in vlees terechtgekomen stoffen, en die voor de gezondheid van de mens schadelijk kunnen zijn.  Artikel 3  De Lid-Staten belasten een centrale dienst of organisatie met de cooerdinatie van de uitvoering van de in deze richtlijn voorgeschreven controles. Deze dienst of organisatie krijgt met name de volgende taken:  - het opstellen van de in artikel 4 genoemde plannen aan de hand waarvan de bevoegde diensten de voorgeschreven controles kunnen uitoefenen,  - het cooerdineren van de werkzaamheden van de regionale diensten die belast zijn met de uitvoering van de controles op de verschillende residuen,  - het verzamelen van de resultaten van de controles en van de informatie die moet worden doorgegeven aan de Commissie.  Artikel 4  1. De Lid-Staten leggen aan de Commissie voor:  - vóór 31 mei 1987 een plan waarin de te treffen nationale maatregelen worden aangegeven om de doelstelling van deze richtlijn met betrekking tot de in bijlage I, groep A I en A II, vermelde stoffen te verwezenlijken,  - vóór 31 mei 1988 een plan waarin de maatregelen worden aangegeven voor de opsporing van residuen van stoffen uit de andere groepen.  In elk dezer plannen moet rekening worden gehouden met de bijzondere situatie in elke Lid-Staat en met name nadere informatie worden verstrekt over:  - de wetgeving op het gebied van het gebruik van stoffen, in het bijzonder de wetgeving inzake verbod of toelating, verspreiding, het op de markt brengen en toediening daarvan,  - de infrastructuur van de diensten (in het bijzonder de vermelding van de autoriteiten die bij de uitvoering van de plannen betrokken zijn, alsmede de aard en het belang van de organisaties die aan deze uitvoering deelnemen),  - de lijst van de erkende laboratoria met vermelding van hun capaciteit, voor het onderzoek van de monsters;  - het eventueel volledig of gedeeltelijk verbod op het gebruik van stoffen van bijlage I, groep A, in het bijzonder bij ontbreken van communautaire voorschriften;  - de lijst van onderzochte stoffen, de analysemethoden alsmede de normen voor de interpretatie van de uitkomsten;  - het aantal te nemen officiële monsters in samenhang met het aantal geslachte dieren voor de betrokken soorten tijdens de voorgaande jaren;  - de lijst van stoffen van bijlage I, groep B, met vermelding van het aantal monsternemingen en motivering van dat aantal;  - de nadere bijzonderheden betreffende de regels die worden gevolgd bij de officiële monsterneming, in het bijzonder voor de opgave van de in artikel 2, tweede alinea, onder a), bedoelde gegevens;  - de aard van de maatregelen waarin de bevoegde autoriteiten voorzien ten aanzien van produkten waarin de aanwezigheid van residuen is geconstateerd.  2. De Commissie onderzoekt of de overeenkomstig lid 1 door de Lid-Staten medegedeelde plannen in overeenstemming zijn met deze richtlijn.  3. De Commissie keurt de in lid 1 bedoelde plannen goed volgens de procedure van artikel 15. De Commissie kan volgens dezelfde procedure besluiten dat de betrokken Lid-Staat het door hem voorgelegde plan moet wijzigen of aanvullen. Bovengenoemde besluiten moeten voor wat betreft de plannen inzake de controle op de in bijlage I, groep A I en A II, bedoelde stoffen vóór 30 september 1987, en voor wat betreft de plannen inzake de controle op de andere residuen vóór 30 september 1988 worden genomen.  4. Op verzoek van de betrokken Lid-Staat en om rekening te houden met de ontwikkeling van de situatie in deze Lid-Staat of in een van de regio's daarvan, kan de Commissie volgens de procedure van artikel 14 besluiten een wijziging of aanvulling van een tevoren overeenkomstig lid 3 goedgekeurd plan goed te keuren.  5. De Commissie kan volgens de procedure van artikel 14 besluiten dat een Lid-Staat een tevoren overeenkomstig lid 3 goedgekeurd plan moet wijzigen of aanvullen om rekening te houden met de ontwikkelingen van de situatie in deze Lid-Staat dan wel met de in het kader van de artikelen 5, 11 en 12 verrichte vaststellingen.  Artikel 5  1. Veterinaire deskundigen van de Commissie kunnen, voor zover de uniforme toepassing van de richtlijn dit vereist, in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten controles ter plaatse uitvoeren.  De Lid-Staat op wiens grondgebied een controle wordt verricht, geeft de deskundigen alle nodige steun voor de uitvoering van hun taak. De Commissie brengt de betrokken Lid-Staat op de hoogte van de uitslag van de verrichte controles.  De betrokken Lid-Staat treft de maatregelen die eventueel noodzakelijk kunnen blijken om met de uitkomst van deze controle rekening te houden. Indien de Lid-Staat bovengenoemde maatregelen niet neemt, kan de Commissie - na bestudering, in het Permanent Veterinair Comité, van de situatie - artikel 4, lid 5, toepassen.  2. De algemene uitvoeringsbepalingen van dit artikel, met name inzake de frequentie en de wijze van uitvoering van de in lid 1, eerste alinea, bedoelde controles, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 15.  Artikel 6  De Lid-Staten zien er bij het onderzoek op residuen op toe:  - dat de in de bijlage II vastgestelde minimale frequentie van de controles in acht wordt genomen.  Evenwel:  i) mag Luxemburg 0,01 %, respectievelijk 0,02 %, van de dieren controleren, in plaats van een aselecte statistische frequentie van 300, respectievelijk 700 officiële monsters toe te passen;  ii) mag, voor de in bijlage I, groep A I en A II, bedoelde stoffen:  - Denemarken de controle in de aanloopfase uitvoeren op basis van 750 officiële monsternemingen; - het Verenigd Koninkrijk, zolang het volledige verbod op het gebruik van anabole stoffen nog niet geldt voor de voor de binnenlandse markt bestemde produktie, zich beperken tot een controle op 0,15 % van de dieren die in de erkende slachthuizen zijn geslacht en die overeenkomstig artikel 8, lid 1, en artikel 9 van Richtlijn 64/433/EEG zijn gecontroleerd, terwijl uit de rest van de populatie van runderen jaarlijks officiële monsters worden genomen met een frequentie die een zekerheid van ten minste 99,9 % geeft dat, indien er geen positieve uitslagen voorkomen, minder dan 1 % van de mestrunderen residuen bevat;  - dat de controles worden uitgevoerd overeenkomstig de controlevoorschriften die moeten worden aangegeven in het overeenkomstig artikel 4 goedgekeurde, gewijzigde of aangevulde plan.  Artikel 7  1. Aan artikel 3, lid 2, van Richtlijn 72/462/EEG wordt het volgende punt toegevoegd:  »f) de wetgeving van dit land met betrekking tot het gebruik van stoffen, in het bijzonder de wetgeving inzake verbod of toelating, verspreiding, het op de markt brengen en toediening daarvan alsmede controle daarop;".  2. Toelating of handhaving op de lijst bedoeld in artikel 3 van Richtlijn 72/462/EEG hangt af van het indienen door het betrokken derde land van een plan dat duidelijk de waarborgen omschrijft die door dit land ter zake van controle op residuen wordt geboden.  Deze waarborgen moeten op zijn minst een uitwerking hebben die gelijk is aan die welke voortvloeit uit de in de onderhavige richtlijn neergelegde waarborgen.  De Commissie keurt de betrokken plannen goed volgens de procedure van artikel 14. Volgens dezelfde procedure kunnen waarborgen worden toegelaten, die een alternatief vormen voor die welke uit de toepassing van de onderhavige richtlijnen voortvloeien.  De hiertoe te nemen besluiten moeten:  i) uiterlijk op 31 december 1987 worden genomen voor wat betreft de in bijlage I, groep A I en A II, bedoelde stoffen;  ii) uiterlijk op 31 december 1988 worden genomen voor wat betreft de in bijlage I, groep A III, B I en B II, bedoelde stoffen.  3. Bij ontstentenis van besluiten in de zin van lid 2 ten opzichte van een bepaald derde land op genoemde data, wordt de opname van dit land in de in artikel 3 van Richtlijn 72/462/EEG bedoelde lijst volgens de procedure van artikel 14 geschorst.  4. Het in acht nemen van de uitvoering van de plannen door de bevoegde autoriteiten van derde landen wordt geverifieerd tijdens de in artikel 5 van Richtlijn 72/462/EEG bedoelde controles.  Artikel 8  1. De Lid-Staten zien er bij de toepassing van deze richtlijn op toe dat de volgende regels in acht worden genomen:  a) overeenkomstig bijlage II worden officiële monsters van dieren, hun excreta en biologische vloeistoffen, alsmede van weefsels en van vers vlees genomen om in erkende laboratoria te worden onderzocht op residuen;  b) de overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG aangewezen nationale referentielaboratoria cooerdineren voor elk van de betrokken residuen of groepen van residuen, normen en analysemethoden, met inbegrip van de organisatie van periodieke vergelijkende tests met duplomonsters door erkende laboratoria, alsmede ten aanzien van de inachtneming van de vastgestelde grenswaarden.  2. Op voorstel van de Commissie wijst de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen voor elk van de residuen of groepen van residuen een uit de verschillende nationale referentielaboratoria te kiezen communautair referentielaboratorium aan dat met de cooerdinatie van de controle wordt belast en bepaalt hij, met het oog op de toepassing van deze richtlijn, de bevoegdheden en de voorwaarden voor de vervulling van de taak van deze referentielaboratoria.  3. De in lid 1 bedoelde analyse van de monsters moet worden uitgevoerd volgens methoden die door de Lid-Staten worden toegepast en aan de Commissie worden voorgelegd in het kader van hun controleplannen.  Elke positieve uitslag die in twijfel wordt getrokken, moet door een hiertoe door de bevoegde autoriteiten officieel erkend laboratorium worden bevestigd aan de hand van de overeenkomstig artikel 4, lid 1, onder b), van Richtlijn 64/433/EEG vastgestelde referentiemethoden.  Artikel 9  1. Wanneer uit een onderzoek van een officieel monster dat overeenkomstig de bijlage II is genomen, de aanwezigheid blijkt van residuen van verboden stoffen of van toegestane stoffen in een concentratie die het door de communautaire wetgeving vastgestelde maximum, dan wel, bij ontbreken daarvan, het op 16 september 1986 nationaal toegestane maximum overschrijdt, zorgen de bevoegde autoriteiten ervoor dat zij onverwijld in het bezit worden gesteld van:  a) alle nodige gegevens om het dier en het bedrijf van oorsprong te kunnen identificeren; deze gegevens worden volgens de procedure van artikel 15 vastgesteld;  b) de uitslag van het onderzoek.  Indien op grond van de resultaten van de controles in een Lid-Staat onderzoek of een actie in een of meer andere Lid-Staten of in een of meer derde landen noodzakelijk wordt geacht, stelt de betrokken Lid-Staat de overige Lid-Staten en de Commissie daarvan in kennis.  De Lid-Staten waarin een onderzoek of actie nodig blijkt, treffen passende maatregelen. 2. De bevoegde autoriteiten zien erop toe dat vervolgens:  a) op het bedrijf van oorsprong een onderzoek wordt ingesteld om de oorzaak van de aanwezigheid van residuen vast te stellen;  b) in de stadia van produktie, behandeling, opslag, vervoer, toediening, distributie of verkoop, naar gelang van het geval, een onderzoek naar de plaats of de plaatsen van herkomst van de betrokken stof wordt ingesteld.  3. De bevoegde autoriteiten zien er tevens op toe dat:  a) het beslag of de dieren op het bedrijf van oorsprong en de beslagen die op grond van de in lid 2 bedoelde onderzoeken kunnen worden beschouwd als dragers van het betrokken residu, officieel worden gemerkt en aan passende analyse worden onderworpen;  b) indien uit dat onderzoek de aanwezigheid van verboden stoffen blijkt, de dieren niet voor consumptie door mens of dier op de markt kunnen worden gebracht;  c) wanneer de voorschriften voor het gebruik van een toegestane stof niet in acht zijn genomen, en in het bijzonder wanneer uit het onderzoek blijkt dat residuen van toegestane stoffen aanwezig zijn in een concentratie die de in lid 1 bedoelde toegestane niveaus overschrijdt, slachting van de dieren voor menselijke consumptie wordt verboden, totdat vaststaat dat de hoeveelheid residu de toegestane niveaus niet meer overschrijdt. Deze periode mag in geen geval korter zijn dan de voor de betrokken stof vastgestelde wachttijd;  d) de dieren tijdens de duur van het onderzoek niet aan derden worden afgestaan, tenzij onder toezicht van de officiële dierenarts.  4. In afwijking van lid 3, onder c), mogen dieren waarvoor een slachtverbod geldt, toch voor de afloop van dit verbod worden geslacht wanneer de bevoegde autoriteit daarvan vóór de voorgenomen datum van slachting in kennis is gesteld en tevens is ingelicht over de slachtplaats. Officieel gemerkte dieren moeten, wanneer zij naar de slachtplaats worden gebracht, vergezeld gaan van een officieel veterinair certificaat dat de in lid 1, onder a), bedoelde gegevens bevat.  Van het vlees van een dier waarvan de slachting overeenkomstig de bovenstaande alinea is gemeld, moet een officieel monster op het betrokken residu worden onderzocht; het vlees wordt geconsigneerd totdat het resultaat van dat onderzoek bekend is.  Het vlees van dieren waarin de aanwezigheid van residuen is bevestigd, moet worden uitgesloten van menselijke consumptie.  5. De bevoegde autoriteiten zien er tevens op toe dat in het vleesverwerkend bedrijf of op de veehouderijen in hetzelfde gebied of plaats, die aan dat bedrijf leveren, extra controle wordt verricht voor onderzoek op de betrokken stof.  6. Om de doelmatige toepassing van de onderhavige richtlijn te verzekeren, kan een Lid-Staat op zijn grondgebied eisen dat met name op de veehouderij, in het slachthuis of op de markt een register wordt bijgehouden.  Artikel 10  De bevoegde autoriteit kan, onverminderd artikel 4, bij vermoedelijke aanwezigheid van residuen, de dieren van de betrokken soort of het betrokken verse vlees laten onderzoeken op de aanwezigheid van die residuen in de nationale produktie.  Artikel 11  1. Wanneer een Lid-Staat van mening is dat in een andere Lid-Staat de in de onderhavige richtlijn voorgeschreven controles niet of niet meer in acht genomen worden, stelt hij de bevoegde centrale autoriteit van die Lid-Staat daarvan in kennis. Deze autoriteit neemt, na een onderzoek overeenkomstig artikel 9, lid 2, alle vereiste maatregelen en deelt zo snel mogelijk aan de bevoegde centrale autoriteit van de eerste Lid-Staat de genomen besluiten en de redenen daarvan mede.  Indien deze vreest dat die maatregelen niet zijn getroffen of ontoereikend zijn, zoekt hij met de in het geding zijnde Lid-Staat naar wegen en middelen om de situatie te verhelpen, eventueel door een bezoek ter plaatse.  De Lid-Staten stellen de Commissie op de hoogte van de geschillen en de bereikte oplossingen.  Als deze Lid-Staten geen overeenstemming kunnen bereiken, maakt een van hen de zaak binnen een redelijke termijn aanhangig bij de Commissie, die een of meer deskundigen belast met het uitbrengen van een advies.  In afwachting van de conclusies van de deskundigen kan de Lid-Staat van ontvangst de produkten afkomstig van het bedrijf (de bedrijven) of de veehouderij(en), waarop het geschil betrekking heeft, controleren en in geval van een positieve uitslag soortgelijke maatregelen als bedoeld in artikel 10, lid 4, van Richtlijn 64/433/EEG nemen.  Rekening houdend met het advies van de deskundigen kunnen volgens de procedure van artikel 14 gepaste maatregelen worden genomen.  De maatregelen kunnen volgens dezelfde procedure worden herzien, rekening houdend met een nieuw advies dat door de deskundigen binnen twee weken wordt vastgesteld.  2. De algemene uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden volgens de procedure van artikel 15 vastgesteld.  Artikel 12  De Lid-Staten stellen de Commissie en de andere Lid-Staten jaarlijks in kennis van de uitvoering van de overeenkomstig artikel 4 goedgekeurde plannen. Op basis van deze gegevens kan artikel 4, lid 5, worden toegepast.  De Commissie stelt de Lid-Staten in het Permanent Veterinair Comité op gezette tijden en in ieder geval telkens wanneer zij dat om redenen van volksgezondheid noodzakelijk acht, in kennis van de ontwikkeling van de situatie in de verschillende gebieden van de Gemeenschap. Artikel 13  De bijlagen kunnen door de Raad op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen worden gewijzigd of aangevuld.  Artikel 14  1. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure, leidt de voorzitter van het bij besluit van de Raad van 15 oktober 1968 ingestelde Permanent Veterinair Comité, hierna het »Comité" genoemd, deze procedure, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van een Lid-Staat, onverwijld in bij het Comité.  2. In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig artikel 148, lid 2, van het Verdrag. De voorzitter neemt geen deel aan de stemming.  3. De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn van twee dagen. Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van vierenvijftig stemmen.  4. De Commissie stelt de maatregelen vast en legt deze onmiddellijk ten uitvoer, wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité. Wanneer zij hiermee niet in overeenstemming zijn of wanneer het Comité geen advies heeft uitgebracht, legt de Commissie onverwijld een voorstel voor aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad stelt de maatregelen vast met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad binnen vijftien dagen na indiening van het voorstel geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast en legt zij deze onmiddellijk ten uitvoer, behalve wanneer de Raad zich met gewone meerderheid van stemmen heeft uitgesproken tegen genoemde maatregelen.  Artikel 15  1. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure, leidt de voorzitter deze procedure, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van een Lid-Staat, onverwijld in bij het Comité.  2. In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig artikel 148, lid 2, van het Verdrag. De voorzitter neemt geen deel aan de stemming.  3. De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die door de voorzitter kan worden vastgesteld naar gelang van de urgentie der te behandelen kwesties. Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van vierenvijftig stemmen.  4. De Commissie stelt de maatregelen vast en legt deze onmiddellijk ten uitvoer, wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité. Wanneer zij hiermee niet in overeenstemming zijn of wanneer het Comité geen advies heeft uitgebracht, legt de Commissie onverwijld een voorstel voor aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad stelt de maatregelen vast met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad binnen drie maanden na indiening van het voorstel geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast en legt zij deze onmiddellijk ten uitvoer, behalve wanneer de Raad zich met gewone meerderheid van stemmen heeft uitgesproken tegen genoemde maatregelen.  Artikel 16  De Raad zal in eerste stadium, op voorstel van de Commissie, dat vóór 1 januari 1989 moet worden ingediend, de maatregelen vaststellen die moeten worden genomen voor het onderzoek op residuen van gevogelte en vlees van gevogelte, alsmede, in een later stadium, van produkten van de aquicultuur.  Artikel 17  Volgens de procedure van artikel 14 kunnen voor een tijdvak van ten hoogste één jaar eventueel overgangsmaatregelen worden vastgesteld.  Artikel 18  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om te voldoen aan:  a) de artikelen 3 en 4 uiterlijk op 1 april 1987;  b) de artikelen 5, 11 en 12 uiterlijk op 31 december 1987;  c) de overige bepalingen  i) uiterlijk op 31 december 1987 voor wat betreft de in bijlage I, groep A I en A II, bedoelde stoffen;  ii) uiterlijk op 31 december 1988 voor wat betreft de in bijlage I, groep A III en groep B I en B II, bedoelde stoffen.  Artikel 19  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 16 september 1986.  Voor de Raad  De Voorzitter  M. JOPLING  (1) PB nr. 121 van 29. 7. 1964, blz. 2012/64.  (2) PB nr. L 362 van 31. 12. 1985, blz. 8.  (3) PB nr. L 222 van 7. 8. 1981, blz. 32.  (4) PB nr. C 251 van 1. 10. 1981, blz. 7, en  PB nr. C 132 van 31. 5. 1985, blz. 5.  (5) PB nr. C 267 van 11. 10. 1982, blz. 59, en  PB nr. C 120 van 20. 5. 1986, blz. 176.  (6) PB nr. C 112 van 3. 5. 1982, blz. 5, en  PB nr. C 75 van 3. 4. 1986, blz. 1.  (7) PB nr. L 191 van 23. 7. 1985, blz. 46.  (1) PB nr. L 255 van 18. 10. 1968, blz. 23.  (2) PB nr. L 302 van 31. 12. 1972, blz. 28.  (3) PB nr. L 382 van 31. 12. 1985, blz. 228.  BIJLAGE I  GROEP EN RESIDUEN  A. GROEPEN DIE VOOR ALLE LID-STATEN GELIJK ZIJN  Groep I  a) Stilbenen, stilbeenderivaten, zouten en esters daarvan  b) Thyreostatica  c) Andere stoffen met oestrogene, androgene of gestagene werking, met uitzondering van die van  groep II  Groep II  Krachtens artikel 4 van Richtlijn 81/602/EEG en artikel 2 van Richtlijn 85/649/EEG toegestane stoffen  Groep III  a) Remstoffen  Antibiotica, sulfonamiden en andere antimicrobiële stoffen  b) Chlooramfenicol  B. SPECIFIEKE GROEPEN  Groep I - Andere geneesmiddelen  a) Stoffen ter bestrijding van endo- en ectoparasieten  b) Tranquillizers en beta-blokkeerders  c) Andere diergeneesmiddelen  Groep II - Andere residuen  a) In diervoeders aanwezige contaminanten  b) In het milieu aanwezige contaminanten  c) Andere stoffen  BIJLAGE II  HOOFDSTUK I  MONSTERNEMING VOOR OPSPORING VAN RESIDUEN  A. EISEN INZAKE MONSTERNEMING EN ASELECTIVITEIT  a) De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de officiële monsters volgens het passende systeem van monsterneming en met inachtneming van de onderstaande variabele criteria worden genomen.  b) Variabele criteria  Rekening dient te worden gehouden met:  i) de geldende voorschriften met betrekking tot het gebruik van de stoffen die tot de groepen residuen behoren (in het bijzonder het verbod op, dan wel de toestemming tot het gebruik);  ii) de factoren die bedrog of misbruik kunnen bevorderen;  iii) de betrokken dierpopulatie ten aanzien van:  - de totale omvang van de populatie,  - de homogeniteit van groepen in de populatie,  - de leeftijd van de dieren, vooral voor de stoffen van groep B I en B II,  - de sekse van de dieren, vooral voor de stoffen van groep A I an A II;  iv) de omgeving van de landbouwbedrijven voor wat betreft:  - regionale verschillen,  - de relatie tot industriële activiteiten, vooral voor de stoffen van groep B I en B II,  - de relatie tot akkerbouw, vooral voor de stoffen van groep B II a) en B II b);  v) de agrarische produktiesystemen, met inbegrip van:  - intensieve produktie-eenheden,  - mesterijsystemen, vooral voor de stoffen van groep A,  - houderijsystemen, in het bijzonder de voeding van en de gezondheidszorg voor de dieren;  vi) de verwachtingen ten aanzien van problemen op grond van gebeurtenissen in het verleden en andere aanwijzingen voor het bestaan van problemen;  vii) de mate waarin de consument moet worden beschermd, gezien aard en toxiciteit van de betrokken stof.  B. SYSTEEM VAN MONSTERNEMING  Voor elke groep stoffen passen de Lid-Staten overeenkomstig de bepalingen van hoofdstuk II een systeem van monsterneming en -onderzoek toe met inachtneming van het hygiënisch niveau en de variabele criteria die op hun grondgebied zijn afgestemd.  HOOFDSTUK II  NIVEAU EN FREQUENTIE VAN MONSTERNEMING  I. VOOR DE IN BIJLAGE I, GROEP A I EN II, BEDOELDE RESIDUEN  Gedurende het eerste jaar na de tenuitvoerlegging van deze richtlijn nemen de Lid-Staten ten minste de volgende frequenties in acht:  A. Groep A I  1. Voor jonge mestrunderen (jonger dan twee jaar)  a) Aanloopcontrole van ten minste 0,15 % van de runderen van deze categorie, waaronder ten minste 0,10 % geslachte dieren en de rest (ten minste 0,05 %) op de veehouderij. b) Indien bij de bovenbedoelde monsterneming over een periode van zes maanden één positieve uitslag op duizend monsters (1) officieel wordt bevestigd, meten de Lid-Staten in hoeverre er mogelijkerwijs residuen aanwezig zijn door een hogere frequentie van monsterneming toe te passen van ten minste 0,25 % van de dieren van deze categorie, waaronder ten minste 0,10 % op de veehouderij.  Deze verhoogde controle kan worden beperkt tot de categorie dieren en de stof die de positieve uitslag te zien hebben gegeven.  Verder kan deze controle betrekking hebben op de produktiegebieden waar de positieve uitslag is bevestigd.  De gebieden worden vastgesteld bij de goedkeuring van de in artikel 4 bedoelde plannen.  c) Indien bij toepassing van de onder a) bedoelde frequentie van monsterneming gedurende één jaar geen positieve uitslag officieel wordt bevestigd, kunnen de Lid-Staten de frequentie van de routinefase toepassen, dat wil zeggen 300 monsternemingen per jaar.  Deze monsternemingen moeten een zekerheid van ten minste 95 % geven dat, indien er geen positieve uitslagen voorkomen, minder dan 1 % van de mestrunderen residuen bevat.  Indien bij de bovenbedoelde monsterneming een positieve uitslag officieel wordt bevestigd, meten de Lid-Staten in hoeverre er mogelijkerwijs residuen aanwezig zijn door de frequentie van monsterneming voor de onder a) bedoelde aanloopfase toe te passen.  2. Voor afgemolken koeien  - aanloopfase: 700 monsters,  - intensieve fase: 0,25 % van de geslachte koeien,  - routinefase: 300 monsters.  3. Voor varkens, schapen, geiten en eenhoevigen  - aanloopfase: 700 monsters,  - routinefase: 300 monsters,  - intensieve fase: voor de betrokken soort de in de routinefase verrichte controles verdubbelen, met een minimum van 0,1 % van de geslachte dieren.  De in punt 1 genoemde criteria voor de overgang van de ene naar de andere controlefase zijn voor de groepen 2 en 3 van overeenkomstige toepassing.  B. Groep A II  - aanloopfase: 700 monsters,  - intensieve fase: 0,25 % van de geslachte koeien,  - routinefase: 300 monsters.  De in punt A 1 genoemde algemene criteria voor de overgang van de ene naar de andere controlefase zijn op deze groep van overeenkomstige toepassing.  De monsternemingen moeten tijdens de aanloopfase een garantie van ten minste 99,9 % geven dat, indien er geen positieve uitslagen voorkomen, minder dan 1 % van de dieren residuen bevat.  II. VOOR GROEP A III a)  1. De Lid-Staten controleren 0,10 % van de geslachte dieren. Zij mogen in dit verband:  - hun controle zo inrichten dat rekening wordt gehouden met de vergunning en met de voorwaarden voor het op de markt brengen,  - controleren op een groep (geheel) van stoffen,  - de controle beperken tot de gebieden waar soorten worden voortgebracht waarop deze stoffen betrekking kunnen hebben.  2. In geval van een positieve uitslag in het slachthuis wordt artikel 9 van de richtlijn toegepast.  III. VOOR GROEP A III b) (Chlooramfenicol)1. De Lid-Staten die het gebruik van deze stof - ook voor therapeutische behandeling - bij voor menselijke consumptie bestemde dieren verbieden, nemen ten minste 300 monsters per jaar.  2. De andere Lid-Staten controleren ten minste 0,01 % van de geslachte dieren van de betrokken soorten, tot een maximum van 300 monsters van iedere soort.  Als een positieve uitslag in het slachthuis wordt bevestigd, is artikel 9 van de richtlijn van toepassing.  Als er gedurende een periode van één jaar geen positieve gevallen zijn bevestigd, worden ten minste 300 monsters per jaar genomen.  Deze monsternemingen moeten een zekerheid van ten minste 95 % geven dat, indien er geen positieve uitslagen voorkomen, minder dan 1 % van de dieren residuen bevat.  3. In geval van elke positieve uitslag in een Lid-Staat is artikel 9 van de richtlijn van toepassing, onder verscherping van de controle tot 0,05 % van de geslachte dieren van de betrokken soort in het administratieve gebied waar de positieve uitslag is geconstateerd.  IV. VOOR DE STOFFEN VAN GROEP B  Minimumaantal jaarlijks te nemen monsters: 700.  De wijzen van uitvoering van de controle worden nader bepaald in de door de Lid-Staten overeenkomstig artikel 4 in te dienen plannen.  Bij de vaststelling van de frequentie van de controles moeten de volgende criteria in acht worden genomen:  - de controles mogen op regionale basis (de omvang van de regio moet van dien aard zijn dat het nationale resultaat niet wordt vervalst) en beperkt tot bepaalde soorten die representatief zijn voor de produktie van deze regio's, worden uitgevoerd;  - de controle van de stoffen kan geschieden door het verifiëren van een geheel van stoffen, met dien verstande dat elke stof of groep van stoffen aan een minimale controle wordt onderworpen, met de mogelijkheid van een alternerende controle.  (1) Voor Luxemburg en Griekenland: één enkele positieve uitslag per zes maanden.


title: Richtlijn (EU) 2016/1214 van de Commissie van 25 juli 2016 tot wijziging van Richtlijn 2005/62/EG wat betreft normen en specificaties betreffende kwaliteitszorgsystemen voor bloedinstellingen (Voor de EER relevante tekst)

text:
                  26.7.2016

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 199/14

            RICHTLIJN (EU) 2016/1214 VAN DE COMMISSIE
      van 25 juli 2016
      tot wijziging van Richtlijn 2005/62/EG wat betreft normen en specificaties betreffende kwaliteitszorgsystemen voor bloedinstellingen
      (Voor de EER relevante tekst)
      DE EUROPESE COMMISSIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
      Gezien Richtlijn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van kwaliteits- en veiligheidsnormen voor het inzamelen, testen, bewerken, opslaan en distribueren van bloed en bloedbestanddelen van menselijke oorsprong en tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG (1), en met name artikel 29, tweede alinea, onder h),
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Krachtens artikel 2 van Richtlijn 2005/62/EG van de Commissie (2) moeten de lidstaten ervoor zorgen dat in alle bloedinstellingen het kwaliteitszorgsysteem voldoet aan de communautaire normen en specificaties in de bijlage bij die richtlijn.

                  (2)

                  Artikel 2 van Richtlijn 2005/62/EG bepaalt ook dat de Commissie richtsnoeren voor goede praktijken moet opstellen met het oog op de interpretatie van de in dat artikel bedoelde normen en specificaties.

                  (3)

                  De Commissie en het Europees Directoraat voor de kwaliteit van medicijnen en gezondheidszorg van de Raad van Europa hebben gezamenlijk richtsnoeren voor goede praktijken („RGP”) opgesteld, die de Raad van Europa heeft bekendgemaakt (3).

                  (4)

                  De RGP zijn opgesteld en worden geactualiseerd rekening houdend met wetenschappelijke en technische expertise. De RGP weerspiegelen volledig de in artikel 47 van Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad (4) vastgestelde gedetailleerde beginselen en richtsnoeren inzake goede praktijken bij het vervaardigen van geneesmiddelen die relevant zijn voor bloedinstellingen en hun kwaliteitszorgsystemen, en worden reeds met succes toegepast in bloedinstellingen in de Unie. Zij moeten dan ook in aanmerking worden genomen bij de toepassing van de in de bijlage bij Richtlijn 2005/62/EG opgenomen normen en specificaties. Artikel 2, lid 2, van die richtlijn moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

                  (5)

                  De Commissie, die samen met deskundigen uit de lidstaten actief deelneemt aan het proces dat leidt tot wijziging van de RGP, moet de door de lidstaten aangewezen bevoegde autoriteiten in kennis stellen van alle belangrijke wijzigingen in de RGP, waarmee ook rekening moet worden gehouden.

                  (6)

                  De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij Richtlijn 2002/98/EG ingestelde comité,

            HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
      Artikel 1
      In artikel 2 van Richtlijn 2005/62/EG wordt lid 2 vervangen door:

         „2.   De lidstaten zorgen ervoor dat, met het oog op de toepassing van de in de bijlage bij deze richtlijn opgenomen normen en specificaties, richtsnoeren voor goede praktijken beschikbaar zijn voor alle bloedinstellingen en dat die in hun kwaliteitszorgsysteem worden toegepast; in die richtsnoeren voor goede praktijken wordt, wanneer dit voor de bloedinstellingen relevant is, ten volle rekening gehouden met de gedetailleerde beginselen en richtsnoeren inzake goede praktijken bij het vervaardigen van geneesmiddelen als bedoeld in artikel 47, eerste alinea, van Richtlijn 2001/83/EG. Daarbij houden de lidstaten rekening met de richtsnoeren voor goede praktijken die de Commissie en het Europees Directoraat voor de kwaliteit van medicijnen en gezondheidszorg van de Raad van Europa gezamenlijk hebben opgesteld en die de Raad van Europa heeft bekendgemaakt (*).

      Artikel 2
      1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 15 februari 2018 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
      Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
      2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
      Artikel 3
      Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
      Artikel 4
      Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

         Gedaan te Brussel, 25 juli 2016.

               Voor de Commissie

               De voorzitter

            Jean-Claude JUNCKER

         (1)  PB L 33 van 8.2.2003, blz. 30.

         (2)  Richtlijn 2005/62/EG van de Commissie van 30 september 2005 ter uitvoering van Richtlijn 2002/98/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft communautaire normen en specificaties inzake een kwaliteitszorgsysteem voor bloedinstellingen (PB L 256 van 1.10.2005, blz. 41).

         (3)  Richtsnoeren voor goede praktijken, die zijn opgenomen in de Guide to the preparation, use and quality assurance of blood components, Appendix to Recommendation No. R (95) 15 of the Committee of ministers on the preparation, use and quality assurance of blood components (Leidraad voor de bereiding, het gebruik en de kwaliteitsborging van bloedbestanddelen, aanhangsel van Aanbeveling nr. R (95) 15 van het Comité van ministers betreffende de bereiding, het gebruik en de kwaliteitsborging van bloedbestanddelen), die op 12 oktober 1995 is vastgesteld.

         (4)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311 van 28.11.2001, blz. 67).