Avis juridique important

|

32003L0010

Richtlĳn 2003/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 februari 2003 betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (lawaai) (zeventiende bĳzondere richtlĳn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlĳn 89/391/EEG)

Publicatieblad Nr. L 042 van 15/02/2003 blz. 0038 - 0044

Richtlijn 2003/10/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 6 februari 2003betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (lawaai)(zeventiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 137, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie(1), ingediend na raadpleging van het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats,Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Na raadpleging van het Comité van de Regio's,Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3) en gezien de gemeenschappelijke tekst die op 8 november 2002 door het bemiddelingscomité is goedgekeurd,Overwegende hetgeen volgt:(1) Krachtens het Verdrag kan de Raad door middel van richtlijnen minimumvoorschriften vaststellen ter ondersteuning van verbeteringen van met name het arbeidsmilieu, teneinde een betere bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers te waarborgen. Deze richtlijnen vermijden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat zij de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen zouden kunnen hinderen.(2) Aangezien deze richtlijn niet belet dat een lidstaat striktere beschermingsmaatregelen handhaaft of invoert, dient de uitvoering van deze richtlijn niet te worden ingeroepen ter rechtvaardiging van enige achteruitgang met betrekking tot de situatie die reeds in elke lidstaat bestaat.(3) In Richtlijn 86/188/EEG van de Raad van 12 mei 1986 betreffende de bescherming van werknemers tegen de risico's van blootstelling aan lawaai op het werk(4) wordt bepaald dat de Raad op voorstel van de Commissie de richtlijn aan een hernieuwd onderzoek onderwerpt teneinde de betrokken risico's te verminderen, met name met inachtneming van de vooruitgang van de wetenschappelijke kennis en de technologie.(4) De mededeling van de Commissie over haar programma inzake de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op de arbeidsplaats(5) voorziet in de aanneming van maatregelen ter bevordering van de veiligheid op het werk, met name teneinde de werkingssfeer van Richtlijn 86/188/EEG uit te breiden, alsmede in de herziening van de drempelwaarden. De Raad heeft daarvan in zijn resolutie van 21 december 1987 betreffende de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op de arbeidsplaats(6) nota genomen.(5) De mededeling van de Commissie over haar actieprogramma tot uitvoering van het Gemeenschapshandvest van sociale grondrechten van de werkenden voorziet in de invoering van minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia. In september 1990 heeft het Europees Parlement een resolutie over dat actieprogramma(7), aangenomen, waarin de Commissie in het bijzonder wordt verzocht voor met lawaai, trillingen en andere fysische agentia op de arbeidsplaats verbonden risico's een specifieke richtlijn op te stellen.(6) Als eerste stap hebben het Europees Parlement en de Raad op 25 juni 2002 Richtlijn 2002/44/EG betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (trillingen) (zestiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)(8) aangenomen.(7) Als tweede stap wordt het wenselijk geacht maatregelen in te voeren ter bescherming van werknemers tegen de met lawaai verband houdende risico's vanwege de gevolgen daarvan voor de gezondheid en de veiligheid van werknemers, met name schade aan het gehoor. Met deze maatregelen wordt niet alleen beoogd de veiligheid en de gezondheid van elke werknemer afzonderlijk te waarborgen, maar ook om voor alle werknemers van de Gemeenschap een als minimum te beschouwen basisbescherming te bieden, waarmee eventuele concurrentievervalsing wordt vermeden.(8) Gezien de huidige wetenschappelijke kennis met betrekking tot de gezondheids- en veiligheidseffecten van blootstelling aan lawaai, is het niet mogelijk precieze, alle gezondheids- en veiligheidsrisico's bestrijkende blootstellingsniveaus vast te stellen, met name de niet-auditieve effecten van lawaai.(9) Een systeem ter bescherming tegen lawaai moet beperkt blijven tot een omschrijving, zonder overbodige details, van de te bereiken doelstellingen, de in acht te nemen beginselen en de te gebruiken basisgrootheden, teneinde de lidstaten in staat te stellen de minimumvoorschriften op equivalente wijze toe te passen.(10) De blootstelling aan lawaai kan doeltreffender worden verminderd door reeds bij het ontwerpen van werkplekken en arbeidsplaatsen voor preventie te zorgen en arbeidsmiddelen, -procédés en -methoden zodanig te kiezen dat risico's bij voorrang aan de bron worden bestreden. Maatregelen met betrekking tot arbeidsmiddelen en -methoden leveren derhalve een bijdrage aan de bescherming van de daarvan gebruikmakende werknemers. Overeenkomstig de algemene preventiebeginselen in artikel 6, lid 2, van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de gezondheid en veiligheid van de werknemers op het werk(9), hebben maatregelen voor collectieve bescherming voorrang boven individuele beschermingsmethoden.(11) De regels betreffende geluidshinder aan boord van schepen van Resolutie A 468 (12) van de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) voorzien in richtsnoeren om lawaai aan boord van schepen aan de bron te verminderen. De lidstaten kunnen voorzien in een overgangsperiode met betrekking tot werknemers aan boord van zeeschepen.(12) Teneinde de blootstelling van werknemers aan lawaai naar behoren te beoordelen, is het nuttig een objectieve meetmethode toe te passen, en aldus wordt verwezen naar de algemeen erkende ISO-norm 1999:1990. De beoordeelde of objectief gemeten waarden moeten beslissend zijn voor het op gang brengen van de maatregelen die zijn vastgesteld op lager en hoger actieniveau. Grenswaarden voor blootstelling zijn noodzakelijk om te voorkomen dat werknemers onherstelbare beschadiging van het gehoor oplopen; het lawaai dat het oor bereikt moet onder de grenswaarden voor blootstelling blijven.(13) De bijzondere kenmerken van de muziek- en entertainmentsector vereisen praktische richtsnoeren die een efficiënte toepassing van de bepalingen van deze richtlijn mogelijk maken. De lidstaten moeten gebruik kunnen maken van een overgangsperiode voor de ontwikkeling van een gedragscode met praktische richtsnoeren die de werknemers en werkgevers in deze sectoren kan helpen om de in deze richtlijn vastgelegde niveaus van bescherming te bereiken.(14) Het is van belang dat werkgevers zich aanpassen aan de technische vooruitgang en de wetenschappelijke kennis inzake risico's in verband met blootstelling aan lawaai teneinde de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van werknemers te verbeteren.(15) Aangezien onderhavige richtlijn een bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG, is deze richtlijn van toepassing op de blootstelling van werknemers aan lawaai, onverminderd meer stringente en/of meer specifieke bepalingen in de onderhavige richtlijn.(16) Deze richtlijn vormt een concrete bijdrage tot de verwezenlijking van de sociale dimensie van de interne markt.(17) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EEG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(10),HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:AFDELING IALGEMENE BEPALINGENArtikel 1Doel en toepassingsgebied1. Bij deze richtlijn, die de zeventiende bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG, worden minimumvoorschriften vastgesteld voor de bescherming van werknemers tegen de risico's voor hun gezondheid en veiligheid die zich voordoen of kunnen voordoen door blootstelling aan lawaai, met name het risico van gehoorbeschadiging.2. De voorschriften van deze richtlijn gelden voor activiteiten waarbij werknemers vanwege hun werk worden of kunnen worden blootgesteld aan risico's verbonden aan lawaai.3. De bepalingen van Richtlijn 89/391/EEG zijn onverkort van toepassing op het gehele gebied bedoeld in lid 1, onverminderd strengere en/of specifiekere bepalingen van deze richtlijn.Artikel 2DefinitiesVoor de toepassing van deze richtlijn zijn de als risico-indicatoren gebruikte fysische grootheden:a) piekgeluidsdruk (ppiek): maximumwaarde van de "C"-frequentiegewogen momentane lawaaidruk;b) dagelijkse blootstelling aan lawaai (LEX,8h) (dB(A) re. 20 μPa): tijdgewogen gemiddelde van de niveaus van blootstelling aan lawaai op een nominale werkdag van acht uur, zoals gedefinieerd in de internationale norm ISO 1999:1990, punt 3.6. Dit omvat alle op het werk aanwezige geluiden, met inbegrip van impulsgeluiden;c) wekelijkse blootstelling aan lawaai (LEX,8h): tijdgewogen gemiddelde van de dagelijkse niveaus van blootstelling aan lawaai in een nominale week van vijf werkdagen van acht uur, zoals gedefinieerd in de internationale norm ISO 1999:1990, punt 3.6 (noot 2).Artikel 3Grenswaarden en actiewaarden voor blootstelling1. Voor de toepassing van deze richtlijn worden de grenswaarden en actiewaarden voor de dagelijkse niveaus van blootstelling aan lawaai en voor de piekgeluidsdruk vastgesteld op:a) grenswaarden voor blootstelling: respectievelijk LEX,8h = 87 dB(A) en Ppiek = 200 Pa(11);b) bovenste actiewaarden voor blootstelling: respectievelijk LEX,8h = 85 dB(A) en Ppiek = 140 Pa(12);c) onderste actiewaarden voor blootstelling: respectievelijk LEX,8h = 80 dB(A) en Ppiek = 112 Pa(13).2. Bij de toepassing van de grenswaarden voor blootstelling wordt ter bepaling van de daadwerkelijke blootstelling van de werknemer rekening gehouden met de dempende werking van door de werknemer gedragen individuele gehoorbeschermers. Bij de toepassing van de actiewaarden voor blootstelling wordt geen rekening gehouden met het effect van gehoorbeschermers.3. In naar behoren gemotiveerde omstandigheden kunnen de lidstaten voor activiteiten waarbij de dagelijkse blootstelling aan lawaai per werkdag aanmerkelijk verschilt, voor de toepassing van de grenswaarden en actiewaarden voor blootstelling ter beoordeling van de lawaainiveaus waaraan de werknemers zijn blootgesteld, het dagelijkse niveau van blootstelling aan lawaai vervangen door het wekelijkse niveau van blootstelling aan lawaai, op voorwaarde dat:a) het wekelijkse niveau van blootstelling aan lawaai, zoals dit blijkt uit een adequate controle, niet meer bedraagt dan de grenswaarde voor blootstelling van 87 dB(A) enb) er adequate maatregelen worden genomen om het aan deze activiteiten verbonden risico tot een minimum te beperken.AFDELING IIVERPLICHTING VAN DE WERKGEVERSArtikel 4Bepaling en beoordeling van de risico's1. Bij de uitvoering van de verplichtingen uit hoofde van artikel 6, lid 3, en artikel 9, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG beoordeelt de werkgever de lawaainiveaus waaraan de werknemers zijn blootgesteld en, indien nodig, meet hij deze niveaus.2. De gebruikte methoden en apparaten zijn afgestemd op de heersende omstandigheden, in het bijzonder in het licht van de kenmerken van het te meten lawaai, de duur van de blootstelling, omgevingsfactoren en de kenmerken van de meetapparatuur.Met deze methoden en apparaten moet het mogelijk zijn de in artikel 2 gedefinieerde parameters vast te stellen en te besluiten of in een bepaald geval de in artikel 3 vastgestelde waarden zijn overschreden.3. De gebruikte methoden mogen onder meer bestaan uit steekproeven die representatief moeten zijn voor de persoonlijke blootstelling van een werknemer.4. De in lid 1 bedoelde beoordeling en meting worden op deskundige wijze gepland en met passende tussenpozen uitgevoerd door bevoegde diensten, met inachtneming van, met name, het bepaalde in artikel 7 van Richtlijn 89/391/EEG inzake de vereiste deskundigen (diensten of personen). De gegevens die door middel van de beoordeling en/of meting van het niveau van blootstelling aan lawaai zijn verkregen, worden in een passende vorm bewaard, om latere raadpleging mogelijk te maken.5. Bij de toepassing van dit artikel wordt voor de beoordeling van de meetresultaten rekening gehouden met de volgens de bij het meten gangbare praktijk vastgestelde meetonzekerheden.6. Overeenkomstig artikel 6, lid 3, van Richtlijn 89/391/EEG besteedt de werkgever bij de risicobeoordeling met name aandacht aan:a) het niveau, de aard en de duur van de blootstelling, met inbegrip van eventuele blootstelling aan impulsgeluid;b) de in artikel 3 van onderhavige richtlijn vastgelegde grenswaarden en actiewaarden voor de blootstelling;c) de mogelijke gevolgen voor de gezondheid en veiligheid van werknemers die tot bijzonder gevoelige risicogroepen behoren;d) voorzover dit technisch uitvoerbaar is, de mogelijke gevolgen voor de veiligheid en de gezondheid van werknemers van de wisselwerking tussen lawaai en werkgerelateerde ototoxische stoffen en tussen lawaai en trillingen;e) de mogelijke indirecte gevolgen voor de veiligheid en de gezondheid van werknemers van de wisselwerking tussen lawaai en waarschuwingssignalen of andere geluiden waarop dient te worden gelet teneinde het risico op ongelukken te verkleinen;f) de informatie over de lawaaiemissie die door de fabrikanten van de arbeidsmiddelen overeenkomstig de desbetreffende communautaire richtlijnen is verstrekt;g) het bestaan van alternatieve arbeidsmiddelen die ontworpen zijn om de lawaai-emissie te verminderen;h) de voortzetting van de blootstelling aan lawaai buiten normale werktijd onder verantwoordelijkheid van de werkgever;i) uit gezondheidstoezicht verkregen relevante informatie, met inbegrip van gepubliceerde informatie, voorzover dat mogelijk is;j) de beschikbaarheid van gehoorbeschermers met voldoende dempende werking.7. De werkgever dient in het bezit te zijn van een risicobeoordeling, overeenkomstig artikel 9, lid 1, onder a), van Richtlijn 89/391/EEG, en moet vermelden welke maatregelen zijn getroffen overeenkomstig de artikelen 5, 6, 7 en 8 van de onderhavige richtlijn. De risicoanalyse moet adequaat worden gedocumenteerd, overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk. De risicoanalyse moet regelmatig worden bijgewerkt, met name indien ingrijpende veranderingen hebben plaatsgevonden waardoor zij verouderd kan zijn, of wanneer uit de resultaten van het gezondheidstoezicht blijkt dat bijwerking nodig is.Artikel 5Maatregelen ter voorkoming of vermindering van de blootstelling1. De risico's van blootstelling aan lawaai worden weggenomen aan de bron of tot een minimum beperkt, waarbij rekening wordt gehouden met de technische vooruitgang en de beschikbaarheid van maatregelen om het risico aan de bron te beheersen.De beperking van deze risico's geschiedt met inachtneming van de in artikel 6, lid 2, van Richtlijn 89/391/EEG vermelde algemene preventieprincipes, waarbij vooral rekening wordt gehouden met:a) alternatieve werkmethoden die leiden tot minder blootstelling aan lawaai;b) de keuze van de juiste arbeidsmiddelen, rekening houdend met het te verrichten werk, die zo weinig mogelijk lawaai maken, met inbegrip van de mogelijkheid om de werknemers te laten beschikken over arbeidsmiddelen die voldoen aan communautaire bepalingen en die een beperking van de blootstelling aan lawaai tot doel of als gevolg hebben;c) het ontwerp en de indeling van de werkplek en de arbeidsplaats;d) een adequate voorlichting en opleiding om de werknemers te leren hoe arbeidsmiddelen juist te gebruiken teneinde de blootstelling aan lawaai tot een minimum te beperken;e) technische maatregelen ter beperking van lawaai:i) beperking van het luchtgeluid, bijvoorbeeld door afscherming, omkasting of afdekking met geluidsabsorberend materiaal;ii) beperking van het constructiegeluid, bijvoorbeeld door demping of isolatie;f) passende onderhoudsprogramma's voor de arbeidsmiddelen, de werkplek en de systemen op de werkplek;g) de organisatie van de werkzaamheden, met het oog op een beperking van het lawaai:i) beperking van de duur en intensiteit van de blootstelling;ii) passende werkschema's met voldoende rustpauzes.2. Wanneer de bovenste actiewaarden voor blootstelling worden overschreden, gaat de werkgever op basis van de in artikel 4 bedoelde risicobeoordeling over tot de opstelling en uitvoering van een programma van technische en/of organisatorische maatregelen om de blootstelling aan lawaai tot een minimum te beperken, met inachtneming van met name de in lid 1 genoemde maatregelen.3. Op basis van de in artikel 4 bedoelde risicobeoordeling, worden werkplekken waar werknemers kunnen worden blootgesteld aan lawaai dat de bovenste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt, duidelijk aangegeven door middel van passende signaleringen. Deze zones worden ook afgebakend en de toegang ertoe wordt beperkt indien dit technisch uitvoerbaar is en het risico van blootstelling zulks rechtvaardigt.4. Wanneer de werknemer, vanwege de aard van het werk, gebruik kan maken van rustlokalen waarvoor de werkgever verantwoordelijk is, wordt het lawaai in deze ruimten teruggebracht tot een niveau dat verenigbaar is met de functie van de ruimten en de omstandigheden waarin zij worden gebruikt.5. Overeenkomstig artikel 15 van Richtlijn 89/391/EEG stemt de werkgever de in dit artikel bedoelde maatregelen af op de behoeften van werknemers die behoren tot bijzonder gevoelige risicogroepen.Artikel 6Persoonlijke bescherming1. Indien de risico's die voortvloeien uit blootstelling aan lawaai niet op andere wijze kunnen worden voorkomen, worden passende, naar behoren aangemeten individuele gehoorbeschermers beschikbaar gesteld aan de werknemers, die daarvan op grond van de bepalingen van Richtlijn 89/656/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor het gebruik op het werk van persoonlijke beschermingsmiddelen door de werknemers (derde bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)(14) en artikel 13, lid 2, van Richtlijn 89/391/EEG en in de hieronder omschreven omstandigheden gebruikmaken:a) Wanneer de blootstelling aan lawaai de onderste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt, stelt de werkgever individuele gehoorbeschermers ter beschikking van de werknemers.b) Wanneer de blootstelling aan lawaai de bovenste actiewaarden voor blootstelling evenaart of overschrijdt, worden individuele gehoorbeschermers gebruikt.c) De individuele gehoorbeschermers worden zodanig geselecteerd dat het risico op gehoorbeschadiging wordt uitgeband of tot een minimum wordt beperkt.2. De werkgever doet zijn uiterste best om het dragen van gehoorbeschermers te verzekeren en is verantwoordelijk voor de doeltreffendheid van de in toepassing van dit artikel genomen maatregelen.Artikel 7Beperking van de blootstelling1. In geen geval mag de blootstelling van de werknemer zoals bepaald volgens artikel 3, lid 2, de grenswaarden overschrijden.2. Indien, ondanks de maatregelen die ter uitvoering van deze richtlijn zijn getroffen, toch blootstellingen worden geconstateerd die de desbetreffende grenswaarden overschrijden, worden door de werkgever:a) onmiddellijk maatregelen genomen om de blootstelling terug te brengen tot een niveau beneden de grenswaarden voor blootstelling,b) de redenen van de overmatige blootstelling vastgesteld enc) de beschermings- en preventiemaatregelen aangepast om te voorkomen dat zulks opnieuw gebeurt.Artikel 8Voorlichting en opleiding van de werknemersOnverminderd de artikelen 10 en 12 van Richtlijn 89/391/EEG, zorgt de werkgever ervoor dat werknemers die op het werk worden blootgesteld aan lawaai dat gelijk aan of hoger is dan de onderste actiewaarden voor blootstelling en/of hun vertegenwoordigers, voorlichting en training ontvangen inzake de risico's die voortvloeien uit blootstelling aan lawaai, in het bijzonder betreffende:a) de aard van dergelijke risico's;b) maatregelen die uit hoofde van deze richtlijn zijn genomen om de risico's in verband met lawaai weg te nemen of tot een minimum te beperken, met inbegrip van de omstandigheden waaronder de maatregelen van toepassing zijn;c) de in artikel 3 vastgelegde grenswaarden en actiewaarden voor blootstelling;d) de resultaten van de overeenkomstig artikel 4 verrichte beoordeling en meting van het lawaai en een uitleg van de betekenis en de mogelijke risico's ervan;e) het juiste gebruik van de gehoorbeschermers;f) waarom en hoe signalen van gehoorbeschadiging op te sporen en te melden zijn;g) de omstandigheden waarin werknemers recht hebben op gezondheidstoezicht en het doel van dit gezondheidstoezicht overeenkomstig artikel 10 van onderhavige richtlijn;h) veilige werkmethoden om de blootstelling aan lawaai tot een minimum te beperken.Artikel 9Raadpleging en deelneming van de werknemersRaadpleging en deelneming van werknemers en/of hun vertegenwoordigers in aangelegenheden die onder deze richtlijn vallen, vinden plaats overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 89/391/EEG, met name:- de in artikel 4 bedoelde beoordeling van gevaren en vaststelling van genomen maatregelen,- de in artikel 5 bedoelde maatregelen ter voorkoming of vermindering van de risico's van blootstelling,- de in artikel 6, lid 1, onder c), bedoelde selectie van individuele gehoorbeschermers.AFDELING IIIDIVERSE BEPALINGENArtikel 10Gezondheidstoezicht1. Onverminderd artikel 14 van Richtlijn 89/391/EEG voeren de lidstaten maatregelen in om te zorgen voor passend gezondheidstoezicht op werknemers wanneer uit de resultaten van de beoordeling en meting overeenkomstig artikel 4, lid 1, van onderhavige richtlijn blijkt dat er een risico voor hun gezondheid bestaat. Deze maatregelen, alsmede de vereisten die zijn gespecificeerd voor de gezondheidsdossiers en de beschikbaarheid ervan, worden overeenkomstig de nationale wetgeving en/of praktijk ingevoerd.2. Een werknemer die wordt blootgesteld aan lawaai dat de bovenste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt, heeft recht op controle van het gehoor door een arts of enige andere voldoende gekwalificeerde persoon die handelt onder verantwoordelijkheid van een arts, in overeenstemming met het nationale recht en/of de nationale praktijk. Preventief audiometrisch onderzoek moet ook ter beschikking staan van werknemers die worden blootgesteld aan lawaai dat de onderste actiewaarden voor blootstelling overschrijdt, wanneer de in artikel 4, lid 1, genoemde beoordeling en meting aangeven dat er een gezondheidsricico is.Deze onderzoeken zijn gericht op vroegtijdige diagnose van een eventuele achteruitgang van het gehoor ten gevolge van lawaai en op behoud van het gehoor.3. De lidstaten stellen maatregelen vast opdat van iedere werknemer die overeenkomstig de leden 1 en 2 onder toezicht staat, individuele gezondheidsdossiers worden aangelegd en bijgehouden. De gezondheidsdossiers bevatten een samenvatting van de uitslagen van het gezondheidstoezicht. Zij worden in een zodanige vorm bewaard dat ze later, met inachtneming van het medisch geheim, kunnen worden geraadpleegd.De bevoegde autoriteit ontvangt desgevraagd een exemplaar van de relevante dossiers. Elke werknemer heeft op zijn verzoek toegang tot de gezondheidsdossiers die op hem persoonlijk betrekking hebben.4. Wanneer in het kader van de controle van het gehoor bij een werknemer een aantoonbare gehoorbeschadiging is vastgesteld, beoordeelt een arts, of een specialist indien de arts dat noodzakelijk acht, of de beschadiging vermoedelijk het gevolg is van blootstelling aan lawaai op het werk. Indien dit het geval is:a) wordt de werknemer door de arts of een andere voldoende gekwalificeerde persoon op de hoogte gesteld van de uitslag die op hem of haar persoonlijk betrekking heeft;b) treft de werkgever de volgende maatregelen:i) hij herziet de risicobeoordeling die overeenkomstig artikel 4 is uitgevoerd;ii) hij herziet de maatregelen die overeenkomstig de artikelen 5 en 6 zijn genomen om de risico's weg te nemen of te verkleinen;iii) hij houdt rekening met het advies van de deskundige op het gebied van de arbeidsgezondheidszorg of enige andere voldoende gekwalificeerde persoon, dan wel de bevoegde autoriteit, bij het treffen van de nodige maatregelen om het risico overeenkomstig de artikelen 5 en 6 weg te nemen of te verkleinen, met inbegrip van de toewijzing van ander werk waarbij geen blootstellingsrisico meer bestaat, eniv) hij zorgt voor stelselmatig gezondheidstoezicht en treft maatregelen om de gezondheidstoestand van elke andere werknemer die op soortgelijke wijze is blootgesteld opnieuw te laten onderzoeken.Artikel 11Afwijkingen1. Wanneer in uitzonderlijke omstandigheden het volledige en correcte gebruik van individuele gehoorbeschermers wegens de aard van het werk tot grotere risico's voor de gezondheid of de veiligheid zou kunnen leiden dan het niet gebruiken van deze beschermers, mogen de lidstaten afwijkingen toestaan van de bepalingen van artikel 6, lid 1, onder a) en b), en artikel 7.2. De in de lid 1 bedoelde afwijkingen worden door de lidstaten toegestaan na raadpleging van de sociale partners en, indien nodig, van de bevoegde geneeskundige autoriteiten, overeenkomstig het nationale recht en/of de nationale praktijk. Aan deze afwijkingen moeten voorwaarden verbonden worden om, rekening houdend met de bijzondere omstandigheden, te waarborgen dat de eruit voortvloeiende risico's tot een minimum beperkt worden en dat de betrokken werknemers onder verscherpt medisch toezicht staan. De afwijkingen worden om de vier jaar opnieuw bezien en worden ingetrokken zodra de omstandigheden waardoor zij gerechtvaardigd werden, ophouden te bestaan.3. De lidstaten doen de Commissie om de vier jaar een lijst van de in de lid 1 bedoelde afwijkingen toekomen onder vermelding van de exacte omstandigheden en redenen die hen ertoe hebben gebracht deze afwijkingen toe te staan.Artikel 12Technische wijzigingenOvereenkomstig de regelgevingsprocedure van artikel 13, lid 2, worden zuiver technische wijzigingen vastgesteld in verband met:a) de vaststelling van richtlijnen op het gebied van de technische harmonisatie en normalisatie met betrekking tot het ontwerp, de bouw, de vervaardiging of de constructie van arbeidsmiddelen en/of werkplekken,b) de technische vooruitgang, wijzigingen in de meest toepasselijke geharmoniseerde Europese normen of specificaties en nieuwe inzichten op het gebied van lawaai.Artikel 13Comité1. De Commissie wordt bijgestaan door het in artikel 17 van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 14GedragscodeIn het kader van de toepassing van deze richtlijn stellen de lidstaten, in overleg met de sociale partners en in overeenstemming met het nationale recht en de nationale praktijk, een gedragscode met praktische richtsnoeren op om de werknemers en werkgevers in de muziek- en entertainmentsector te helpen met het naleven van hun juridische verplichtingen zoals vastgelegd in deze richtlijn.Artikel 15IntrekkingRichtlijn 86/188/EEG wordt met ingang van de in artikel 17, lid 1, eerste alinea, bedoelde datum ingetrokken.AFDELING IVSLOTBEPALINGENArtikel 16VerslagenDe lidstaten brengen om de vijf jaar aan de Commissie verslag uit over de praktische toepassing van deze richtlijn, met vermelding van de standpunten van de sociale partners. Dit verslag bevat een beschrijving van de beste praktijken ter voorkoming van lawaai dat schadelijke gevolgen heeft voor de gezondheid en andere vormen van arbeidsorganisatie, alsook de maatregelen die de lidstaten hebben genomen om de kennis van deze beste praktijken bekend te maken.Op basis van deze verslagen voert de Commissie een algehele evaluatie uit van de uitvoering van deze richtlijn, mede gelet op onderzoek en wetenschappelijke gegevens en onder meer rekening houdend met de gevolgen van deze richtlijn voor de muziek- en entertainmentsector. De Commissie stelt het Europees Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats daarvan in kennis, alsook van voorstellen voor eventueel noodzakelijke wijzigingen.Artikel 17Omzetting1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 15 februari 2006 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. Teneinde met bijzondere omstandigheden rekening te houden, kunnen de lidstaten indien nodig beschikken over een aanvullende periode van vijf jaar vanaf 15 februari 2006, dat wil zeggen in totaal acht jaar, om de bepalingen van artikel 7 met betrekking tot personeel aan boord van zeegaande vaartuigen uit te voeren.Voor het opstellen van een gedragscode met praktische richtsnoeren voor de uitvoering van de bepalingen van deze richtlijn kunnen de lidstaten gebruikmaken van een overgangsperiode van ten hoogste twee jaar vanaf 15 februari 2006, dat wil zeggen een totaal van vijf jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn, om met betrekking tot de muziek- en entertainmentsector aan deze richtlijn te voldoen, op voorwaarde dat tijdens deze periode de beschermingsniveaus die in de afzonderlijke lidstaten reeds zijn bereikt met betrekking tot het personeel in deze sectoren, gehandhaafd blijven.3. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds hebben vastgesteld of vaststellen.Artikel 18InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.Artikel 19AdressatenDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 6 februari 2003.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterG. Efthymiou(1) PB C 77 van 18.3.1993, blz. 12, en PB C 230 van 19.8.1994, blz. 3.(2) PB C 249 van 13.9.1993, blz. 28.(3) Advies van het Europees Parlement van 20 april 1994 (PB C 128 van 9.5.1994, blz. 146), bevestigd op 16 september 1999 (PB C 54 van 25.2.2000, blz. 75), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 29 oktober 2001 (PB C 45 E van 19.2.2002, blz. 41) en besluit van het Europees Parlement van 13 maart 2002 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).(4) PB L 137 van 24.5.1986, blz. 28. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 98/24/EG (PB L 131 van 5.5.1998, blz. 11).(5) PB C 28 van 3.2.1988, blz. 3.(6) PB C 28 van 3.2.1988, blz. 1.(7) PB C 260 van 15.10.1990, blz. 167.(8) PB L 177 van 6.7.2002, blz. 13.(9) PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.(10) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(11) 140 dB(C) in verhouding tot 20 μPa.(12) 137 dB(C) in verhouding tot 20 μPa.(13) 135 dB(C) in verhouding tot 20 μPa.(14) PB L 393 van 30.12.1989, blz. 18.


Avis juridique important

|

31980L0217

Richtlijn 80/217/EEG van de Raad van 22 januari 1980 tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van klassieke varkenspest

Publicatieblad Nr. L 047 van 21/02/1980 blz. 0011 - 0023 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 27 blz. 0247  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 17 blz. 0123  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 17 blz. 0123  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 11 blz. 0213  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 11 blz. 0213

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 22 januari 1980  tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van klassieke varkenspest  (80/217/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 43 en 100,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (1),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),  Overwegende dat één van de taken der Gemeenschap op veterinair gebied erin bestaat de gezondheidstoestand van de veestapel te verbeteren om tot een hogere rentabiliteit van de veehouderij te komen;  Overwegende voorts dat, met betrekking tot het handelsverkeer, dergelijke maatregelen zullen bijdragen tot het opheffen van de als gevolg van verschillen in de situatie op gezondheidsgebied nog bestaande belemmeringen van het handelsverkeer in levende dieren en vers vlees tussen de Lid-Staten;  Overwegende dat klassieke varkenspest zich bij het uitbreken meteen tot een epidemie kan ontwikkelen, die een zodanige sterfte en zulke verwikkelingen veroorzaakt, dat de rentabiliteit van de gehele varkenshouderij sterk in het gedrang kan komen;  Overwegende dat zodra de aanwezigheid van de ziekte wordt vermoed, maatregelen moeten worden getroffen om de ziekte, zodra de bevestiging van het vermoeden is verkregen, onmiddellijk doeltreffend te kunnen bestrijden;  Overwegende dat verbreiding van de ziekte bij het uitbreken ervan, van meet af aan moet worden voorkomen door een scherp toezicht op de verplaatsingen van de dieren en op het gebruik van mogelijk besmette stoffen, en door inenting;  Overwegende dat de methoden voor het diagnostiseren van de ziekte in al haar vormen onder de auspiciën van de verantwoordelijke laboratoria en de bereiding van de entstof moeten worden geharmoniseerd;  Overwegende dat de maatregelen ter gemeenschappelijke bestrijding van de klassieke varkenspest de grondslag vormen voor de handhaving van een gelijk niveau van gezondheidszorg en dat daartoe een procedure moet worden vastgesteld, waardoor een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie tot stand wordt gebracht,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 Bij deze richtlijn worden gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van de klassieke varkenspest vastgesteld.   Artikel 2 In deze richtlijn wordt verstaan onder:    a) bedrijf : op het grondgebied van een Lid-Staat gelegen landbouw- of ander bedrijf waarin varkens worden gehouden of gefokt;       b) fokvarken : varken, bestemd voor de fokkerij of daartoe gebruikt ter vermeerdering van de soort;       c) mestvarken : varken dat wordt gemest en dat, na te zijn afgemest, bestemd is om met het oog op de vleesproduktie te worden geslacht;       d) slachtvarken : varken dat slachtrijp is en zonder onnodig uitstel in een slachthuis zal worden geslacht;       e) van varkenspest verdacht varken : ieder varken dat klinische symptomen of na het slachten pathologisch anatomische afwijkingen of reacties op de overeenkomstig artikel 11 uitgevoerde laboratoriumproeven vertoont die wijzen op de mogelijke aanwezigheid van varkenspest;       f) door varkenspest aangetast varken : ieder varken:      - waarop klinische symptomen of na het slachten pathologisch anatomische afwijkingen van varkenspest officieel werden vastgesteld of  (1)PB nr. C 127 van 21.5.1979, blz. 90. (2)PB nr. C 227 van 10.9.1979, blz. 19.            - waarop de aanwezigheid van deze ziekte officieel werd vastgesteld na een overeenkomstig artikel 11 verrichte laboratoriumproef;                  g) officiële dierenarts : de door de bevoegde centrale instantie van de Lid-Staat aangewezen dierenarts;       h) keukenafvallen : afvallen uit keukens, restauraties of vleesverwerkende bedrijven.          Artikel 3 De Lid-Staten zien erop toe dat, wanneer wordt vermoed of geconstateerd dat er varkenspest heerst, dit verplicht onmiddellijk aan de bevoegde autoriteit wordt gemeld.   Artikel 4 1. De Lid-Staten zien erop toe dat de officiële dierenarts, wanneer er zich in een bedrijf een of meer van varkenspest verdachte varkens bevinden, er onverwijld voor zorgt dat een officieel onderzoek wordt ingesteld om na te gaan of deze ziekte al dan niet aanwezig is.  Zodra de bevoegde autoriteit van de verdenking in kennis gesteld is, laat zij het bedrijf onder officieel toezicht plaatsen en geeft zij met name opdracht:    - alle varkens van alle categorieën varkens op het bedrijf te tellen en voor iedere categorie het aantal varkens aan te geven dat reeds gestorven is of mogelijk besmet is ; bij de telling moeten ook de biggen in aanmerking worden genomen die in de periode van verdenking geboren en gestorven zijn ; de gegevens van deze telling moeten op verzoek worden overgelegd en kunnen bij elke inspectie worden gecontroleerd;       - alle varkens op het bedrijf op stal te houden of onder te brengen op andere plaatsen waar zij geïsoleerd kunnen worden;       - te verbieden dat varkens in of uit het bedrijf worden gebracht.   De bevoegde autoriteit kan zo nodig    i) het verbod om dieren uit het bedrijf te brengen, uitbreiden tot andere diersoorten;       ii) ingeval de aanwezigheid van de ziekte niet binnen een termijn van vijftien dagen is bevestigd, toestaan dat de dieren die onmiddellijk onder officieel toezicht zullen worden geslacht, uit het bedrijf worden gebracht voor zover het van deze dieren afkomstige vlees niet als vers vlees tot het intracommunautaire handelsverkeer wordt toegelaten;      - te verbieden dat vlees van varkens buiten het bedrijf wordt gebracht, tenzij de bevoegde autoriteit daartoe vergunning heeft verleend;           - te verbieden dat kadavers van varkens buiten het bedrijf worden gebracht, tenzij de bevoegde autoriteit daartoe vergunning heeft verleend;           - te verbieden dat diervoeders, gereedschap, andere voorwerpen en afvallen welke de besmettelijke veeziekte kunnen overbrengen buiten het bedrijf worden gebracht, tenzij de bevoegde autoriteit daartoe vergunning heeft verleend;           - het verkeer van personen komende van of gaande naar het bedrijf afhankelijk te stellen van een vergunning van de bevoegde autoriteit;           - de toegang tot of het verlaten van het bedrijf van voertuigen afhankelijk te stellen van een vergunning van de bevoegde autoriteit;           - geëigende ontsmettingsmiddelen te gebruiken bij de in- en uitgangen van de varkensstallen en van het bedrijf;           - een epidemiologisch onderzoek uit te voeren overeenkomstig de artikelen 7 en 8.              2. De in lid 1 genoemde maatregelen worden eerst opgeheven wanneer officieel is vastgesteld dat het vermoeden van varkenspest niet langer bestaat.   Artikel 5 1. De Lid-Staten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit, wanneer de aanwezigheid van varkenspest officieel wordt bevestigd, ter aanvulling van de in artikel 4, lid 1, genoemde maatregelen, beveelt:    - alle varkens op het bedrijf onverwijld onder officieel toezicht af te maken, op zodanige wijze dat alle gevaar voor verspreiding van het varkenspestvirus zowel tijdens het vervoer als tijdens het afmaken voorkomen wordt;       - voornoemde varkens na het afmaken onder officieel toezicht te vernietigen, op zodanige wijze dat alle gevaar voor verspreiding van het varkenspestvirus voorkomen wordt;       - het vlees van varkens die in het tijdvak tussen de vermoedelijke insleep van de ziekte in het bedrijf en de toepassing van de officiële maatregelen geslacht werden, zo veel mogelijk onder officieel toezicht op te sporen en te vernietigen, op zodanige wijze dat alle gevaar voor verspreiding van het varkenspestvirus voorkomen wordt;       - de kadavers van op het bedrijf gestorven varkens onder officieel toezicht op zodanige wijze te vernietigen dat alle gevaar voor verspreiding van het varkenspestvirus voorkomen wordt;        - alle stoffen of afvallen die mogelijk besmet zijn, zoals diervoeders, aan een behandeling te onderwerpen die de vernietiging van het eventueel aanwezige pestvirus waarborgt ; deze behandeling moet volgens de aanwijzingen van de officiële dierenarts worden uitgevoerd;       - na de opruiming van de varkens, de varkensstallen en de voertuigen waarmee de varkens vervoerd zijn, en alle materieel dat mogelijk besmet is, te reinigen en te ontsmetten overeenkomstig artikel 10;       - ten vroegste vijftien dagen na beëindiging van de overeenkomstig artikel 10 uitgevoerde reinigingsen ontsmettingswerkzaamheden opnieuw varkens in het bedrijf toe te laten;       - een epidemiologisch onderzoek overeenkomstig de artikelen 7 en 8 uit te voeren.         2. De Lid-Staten mogen, in afwijking van lid 1, eerste en tweede streepje, toestaan dat niet-besmette en niet van besmetting verdachte varkens, afkomstig van het betrokken bedrijf, onder permanent veterinair toezicht rechtstreeks naar gespecialiseerde inrichtingen worden vervoerd, op voorwaarde dat:    - deze dieren onverwijld worden geslacht;       - het vlees afkomstig van deze dieren een warmtebehandeling ondergaat waardoor het varkenspestvirus wordt vernietigd en dat alle voorzorgsmaatregelen worden getroffen om herbesmetting van de aldus verkregen produkten te voorkomen, met dien verstande dat deze produkten niet tot het intracommunautaire handelsverkeer mogen worden toegelaten.          Artikel 6 1. Indien een bedrijf meer dan één afzonderlijke varkensproduktie-eenheid heeft, kan de bevoegde autoriteit, met het oog op het afmesten van de varkens voor de gezonde varkensproduktie-eenheden van een besmet bedrijf, van artikel 5, eerste en tweede streepje, afwijken, voor zover de officiële dierenarts heeft bevestigd dat de structuur en de omvang van deze produktie-eenheden, alsmede de aldaar uitgevoerde verrichtingen van zodanige aard zijn dat deze produktie-eenheden, op het vlak van huisvesting, verzorging en voederen, volledig apart staan zodat het virus zich niet van de ene produktie-eenheid naar de andere kan verspreiden.  2. Indien gebruik wordt gemaakt van lid 1, stellen de Lid-Staten de uitvoeringsbepalingen daarvan vast afhankelijk van de geboden waarborgen op sanitair gebied.  De Lid-Staten die gebruik maken van lid 1, stellen de Commissie daarvan in kennis.  3. Volgens de procedure van artikel 16 kan worden besloten dat deze maatregelen dienen te worden gewijzigd met het oog op de coördinatie ervan met de door de Lid-Staten vastgestelde maatregelen.   Artikel 7 Het epidemiologisch onderzoek heeft betrekking op:    - de duur van de periode waarin varkenspest op het bedrijf aanwezig kan zijn geweest alvorens de ziekte werd gemeld;       - de mogelijke oorsprong van de varkenspest op het bedrijf en het opsporen van de andere bedrijven waarop zich varkens bevinden die uit dezelfde bron besmet kunnen zijn;       - het verkeer van personen, voertuigen, varkens, kadavers, vlees of stoffen die het virus van en naar het bedrijf gebracht kunnen hebben.          Artikel 8 1.    a) Bedrijven van waaruit naar de bevindingen of naar de op bevestigde berichten gegronde mening van de officiële dierenarts varkenspest kan zijn ingesleept in het in artikel 4 bedoelde bedrijf als gevolg van het verkeer van personen, varkens, voertuigen of enig ander middel en bedrijven waarin naar zijn bevindingen of naar zijn op bevestigde berichten gegronde mening de ziekte op dezelfde wijze kan zijn ingesleept vanuit het in artikel 4 bedoelde bedrijf, worden overeenkomstig het bepaalde sub c) onder officieel toezicht gesteld ; dit toezicht wordt pas opgeheven, wanneer het vermoeden van varkenspest op het in artikel 4 bedoelde bedrijf officieel weerlegd is.       b) De bedrijven van waaruit naar de bevindingen of naar de op bevestigde berichten gegronde mening van de officiële dierenarts varkenspest kan zijn ingesleept in het in artikel 5 bedoelde bedrijf als gevolg van het verkeer van personen, varkens, voertuigen of enig ander middel, worden overeenkomstig het bepaalde sub c) onder officieel toezicht gesteld.  Voor bedrijven waarin naar de bevindingen of naar de op bevestigde berichten gegronde mening van de officiële dierenarts varkenspest kan zijn ingesleept vanuit het in artikel 5 bedoelde bedrijf als gevolg van het verkeer van personen, varkens, voertuigen of enig ander middel, gelden de voorschriften van artikel 4.        c) Het officiële toezicht heeft ten doel onmiddellijk iedere aanwijzing van varkenspest te ontdekken, de varkens te tellen en de verplaatsingen van deze dieren na te gaan alsook eventueel over te gaan tot de toepassing van alle of van een gedeelte van de in artikel 4, lid 1, bedoelde maatregelen.        2. Wanneer voor een bedrijf het bepaalde in lid 1, sub a) en sub b), eerste alinea, geldt, kan de bevoegde autoriteit vergunning verlenen om andere varkens dan die welke aanleiding hebben gegeven tot de toepassing van deze maatregelen, onder officieel toezicht rechtstreeks van het bedrijf naar een slachthuis te vervoeren om er onmiddellijk te worden geslacht.  Voor de bovengenoemde vergunning wordt gegeven, moet de officiële dierenarts een onderzoek van de varkensstapel verricht hebben waaruit blijkt dat in het bedrijf geen van varkenspest verdachte varkens aanwezig zijn.  3. Wanneer de bevoegde autoriteit van oordeel is dat de omstandigheden zulks toelaten, kan zij de maatregelen als bedoeld in lid 1, sub a) en sub b), eerste alinea, beperken tot een gedeelte van het bedrijf en tot de varkens die in dat gedeelte aanwezig waren, voor zover de partijen varkens er geheel afzonderlijk gehuisvest, verzorgd en gevoederd werden.   Artikel 9 1. De Lid-Staten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit, zodra officieel de diagnose van varkenspest gesteld is, om het besmette bedrijf een beschermingsgebied met een straal van minstens 2 km afbakent.  2.    a) In het beschermingsgebied gelden de volgende maatregelen:      - verplaatsing van varkens over openbare of particuliere wegen is verboden behoudens in het geval van doorvoer door het gebied;           - de varkens mogen slechts buiten het bedrijf worden gebracht waarop ze zich bevinden, wanneer zij onder officieel toezicht rechtstreeks naar een slachthuis worden gebracht om er onmiddellijk te worden geslacht. Voor deze verplaatsing wordt door de bevoegde autoriteit slechts vergunning gegeven, nadat uit een onderzoek van alle varkens van het bedrijf door de officiële dierenarts gebleken is dat er geen van varkenspest verdachte varkens aanwezig zijn;           - ambulante dekdienst is verboden;           - markten, tentoonstellingen of andere gelegenheden waarbij varkens worden bijeengebracht, met inbegrip van het ophalen en de verkoop van varkens door handelaars, zijn verboden.                  b) De maatregelen in het beschermingsgebied blijven minstens vijftien dagen van kracht na de opruiming van alle varkens van het bedrijf of van de in artikel 6, lid 1, bedoelde produktie-eenheid waarin zich door varkenspest aangetaste dieren bevonden en nadat de reinigings- en ontsmettingswerkzaamheden overeenkomstig artikel 10 er werden uitgevoerd.        3. Wanneer de in lid 2, sub a), genoemde verbodsmaatregelen wegens nieuwe ziektegevallen langer dan de voorgeschreven vijftien dagen worden gehandhaafd en daaruit problemen voor de huisvesting van de varkens voortvloeien, om redenen in verband met de dierenbescherming, kan de bevoegde autoriteit op een met redenen omkleed verzoek van de eigenaar vergunning geven de mestvarkens buiten een in het beschermingsgebied gelegen bedrijf te brengen, op voorwaarde dat:    a) de officiële dierenarts vastgesteld heeft dat de aangevoerde redenen juist zijn;       b) de varkens onderzocht zijn, gezond verklaard zijn en zonder in aanraking te komen met andere dieren rechtstreeks naar het bedrijf van bestemming worden vervoerd met transportmiddelen die vóór en na hun gebruik gereinigd en ontsmet zijn;       c) het bedrijf van bestemming ook in het beschermingsgebied of op minder dan 20 km daarvandaan ligt en over geschikte stalmogelijkheden beschikt;       d) het bedrijf van bestemming bij de aankomst der varkens terstond onder officieel toezicht wordt gesteld om onmiddellijk iedere aanwijzing van varkenspest te ontdekken, de dieren te tellen en hun verplaatsingen na te gaan.         De bevoegde autoriteit kan tevens, onder de sub a) en sub b) bedoelde voorwaarden, toestaan dat binnen het beschermingsgebied fokvarkens van het ene bedrijf naar het andere worden overgebracht.  De sub d) bedoelde maatregelen van officieel toezicht blijven even lang van kracht als de maatregelen die overeenkomstig lid 2, sub b), gelden voor het beschermingsgebied waarin het bedrijf gelegen is waaruit de varkens werden verzonden.   Artikel 10 De Lid-Staten zien erop toe dat     - de aan te wenden ontsmettingsmiddelen en hun concentraties officieel door de bevoegde autoriteit worden goedgekeurd,        - de reinigings- en ontsmettingswerkzaamheden volgens de aanwijzingen van de officiële dierenarts onder officieel toezicht worden verricht.         Artikel 11 1. De Lid-Staten zien erop toe dat   -  voor het nemen van monsters en voor de laboratoriumonderzoeken om de aanwezigheid van klassieke varkenspest op te sporen, te werk wordt gegaan overeenkomstig bijlage I. Die bijlage kan worden aangevuld of gewijzigd volgens de procedure van artikel 16;   -  het op elkaar afstemmen van de in iedere Lid-Staat toegepaste diagnosenormen en -technieken geschiedt door een nationaal laboratorium overeenkomstig bijlage II;   -  een door de Gemeenschap aangewezen laboratorium zorgt voor de contacten tussen de in het tweede streepje bedoelde nationale laboratoria.  2. De Raad wijst op voorstel van de Commissie het in lid 1, derde streepje, bedoelde laboratorium aan en beslist vóór de datum van tenuitvoerlegging van deze richtlijn over de bevoegdheden ervan en over de wijze waarop het zal functioneren.   Artikel 12 1. Onverminderd de ter zake geldende communautaire voorschriften stellen de Lid-Staten de Commissie en de overige Lid-Staten op de in bijlage III vermelde wijze in kennis van de epizoötiologie en het verloop van de ziekte.  2. Bijlage III kan volgens de procedure van artikel 16 worden aangevuld of gewijzigd.   Artikel 13 De Lid-Staten zien erop toe dat     - varkens wanneer zij buiten het bedrijf worden gebracht waarin zij zich bevinden, worden geïdentificeerd zodat snel het bedrijf van herkomst of oorsprong van de dieren kan worden vastgesteld, alsmede de plaatsen waar zij zich intussen hebben bevonden, met dien verstande dat de bevoegde autoriteit - voor sommige categorieën dieren en onder bepaalde voorwaarden in verband met de gezondheidssituatie - kan toestaan dat andere middelen worden aangewend om snel het bedrijf van herkomst of oorsprong vast te stellen alsmede de plaatsen waar de dieren zich intussen hebben bevonden. De wijze waarop de dieren worden geidentificeerd of het bedrijf van oorsprong wordt vastgesteld, wordt door de bevoegde autoriteit vastgesteld;       - iedere persoon die varkens vervoert of verhandelt, de bevoegde autoriteit gegevens over de verplaatsingen van de door hem vervoerde of verhandelde varkens kan verstrekken en de juistheid van deze gegevens kan bewijzen. Deze verplichting geldt ook voor de varkenshouder ten aanzien van de varkens die zijn bedrijf binnenkomen of verlaten.         Artikel 14 De Lid-Staten zien erop toe dat:    a) algemeen gesproken      - injectie met hyperimmuunserum en serovaccinatie worden verboden,           - de voorschriften met betrekking tot het varkenspestvaccin die volgens de procedure van artikel 16 zijn vastgesteld, worden nageleefd,           - varkenspestvaccins die in een Lid-Staat uit derde landen worden ingevoerd, aan dezelfde eisen voldoen als de in de Lid-Staten bereide vaccins en door de bevoegde centrale overheid van de invoerende Lid-Staat toegelaten en gecontroleerd worden;                  b) wanneer in een bedrijf of in een produktie-eenheid varkenspest wordt vastgesteld,      i) de maatregelen ter bestrijding van de ziekte kunnen worden aangevuld door het inenten van de varkens in de andere met besmetting bedreigde produktie-eenheden of met besmetting bedreigde bedrijven binnen een door de bevoegde autoriteit afgebakend gebied.  De voortplantingsrijpe en bij deze gelegenheid ingeënte zeugen kunnen, onverminderd de nationale bepalingen, wanneer deze preventieve inenting van de varkens tegen varkenspest op een gedeelte of op het gehele grondgebied voorschrijven, en wanneer de overeenkomstig de eerste alinea uitgevoerde inenting bij alle categorieën varkens plaatsvindt, slechts buiten het inentingsgebied worden gebracht om voor slachting naar het slachthuis te worden gevoerd;           ii) de ingeënte varkens volgens de aanwijzingen van de bevoegde autoriteit van een blijvend merkteken worden voorzien.                      Artikel 15 De Lid-Staten zien erop toe dat:    1. het gebruik van keukenafvallen, afkomstig van internationale vervoermiddelen, als schepen, voertuigen en vliegtuigen, voor het voederen van varkens wordt verboden. Dergelijke keukenafvallen moeten onder officieel toezicht worden verzameld en vernietigd;       2. voor varkensvoeder bestemde keukenafvallen een warmtebehandeling ondergaan waardoor de vernietiging van het varkenspestvirus verzekerd is ; na deze behandeling mogen de keukenafvallen uitsluitend voor het voederen van mestvarkens worden gebruikt, met dien verstande dat de varkens die worden vetgemest op een bedrijf waar dergelijke afvallen worden gebruikt, dit bedrijf slechts mogen verlaten om te worden geslacht.  De bevoegde autoriteit kan evenwel toelaten dat de andere categorieën varkens ook kunnen worden gevoederd met keukenafvallen mits alle varkens die zich op het bedrijf bevinden, dit slechts mogen verlaten om te worden geslacht;       3. voor het ophalen, het vervoer en de behandeling van keukenafvallen met het oog op de vervoedering ervan aan varkens een officiële vergunning nodig is.  De keukenafvallen moeten worden vervoerd in voertuigen of containers die van dien aard zijn dat er onderweg geen keukenafvallen uit kunnen lekken of vallen.  Na ieder gebruik worden de voertuigen en containers waarmee keukenafvallen zijn vervoerd, gereinigd en ontsmet volgens de aanwijzingen van de bevoegde autoriteit;       4. voor het verlenen van de in punt 3 bedoelde vergunning voor het behandelen van keukenafvallen, ten minste de volgende voorwaarden gelden:      - het bedrijf moet over voorzieningen beschikken die het mogelijk maken de niet-behandelde keukenafvallen volkomen gescheiden te houden van de behandelde keukenafvallen;           - de opslagruimten voor niet-behandelde keukenafvallen en de ruimten waar de behandeling plaatsvindt, moeten gemakkelijk te reinigen en te ontsmetten zijn;                  5. de overeenkomstig punt 3 opgehaalde keukenafvallen slechts mogen worden gebruikt in het bedrijf waarin ze een warmtebehandeling hebben ondergaan.  De Lid-Staten kunnen vergunning geven om de keukenafvallen te behandelen in gespecialiseerde, speciaal uitgeruste bedrijven waarop geen dieren worden gehouden en die onder officieel toezicht staan. In afwijking van punt 2 kunnen keukenafvallen in dat geval na warmtebehandeling ook worden gebruikt voor het voederen van andere varkens dan mestvarkens, mits toezicht wordt uitgeoefend op de distributie en het gebruik ervan ten einde elk gevaar voor verspreiding van het varkenspestvirus te voorkomen;       6. de in punt 3 bedoelde vergunning niet is vereist voor bedrijven die hun eigen keukenafvallen aan hun eigen varkens vervoederen, op voorwaarde dat deze keukenafvallen een warmtebehandeling ondergaan waardoor de vernietiging van het varkenspestvirus verzekerd is.          Artikel 16 1. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure, leidt de voorzitter van het bij besluit van de Raad van 15 oktober 1968 ingestelde Permanent Veterinair Comité, hierna het "Comité" genoemd, deze procedure, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van een Lid-Staat, onverwijld in bij het Comité.  2. In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148, lid 2, van het Verdrag. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  3. De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de voorzitter op basis van de urgentie van de ter behandeling voorgelegde vraagstukken kan vaststellen. Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van eenenveertig stemmen.  4. De Commissie stelt de maatregelen vast en legt deze onmiddellijk ten uitvoer wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité. Wanneer zij hiermee niet in overeenstemming zijn of wanneer het Comité geen advies heeft uitgebracht, legt de Commissie onverwijld een voorstel voor aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad stelt de maatregelen vast met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad binnen drie maanden na indiening van het voorstel geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast en legt zij deze onmiddellijk ten uitvoer behalve wanneer de Raad zich met eenvoudige meerderheid tegen deze maatregelen heeft uitgesproken.   Artikel 17 Artikel 16 is van toepassing tot en met 21 juni 1981.    Artikel 18 Op basis van een verslag over de ervaring die is opgedaan bij de bestrijding van varkenspest, eventueel vergezeld van wijzigingsvoorstellen, bestudeert de Raad binnen een termijn van twee jaar na de tenuitvoerlegging van deze richtlijn nogmaals de eisen ervan.   Artikel 19 De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan deze richtlijn te voldoen op een datum die zal worden vastgesteld door de Raad, die op voorstel van de Commissie met eenparigheid van stemmen vóór 1 juli 1980 een besluit neemt.   Artikel 20 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 22 januari 1980.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. MARCORA     BIJLAGE I METHODEN VOOR HET DIAGNOSTISEREN VAN VARKENSPEST  Met betrekking tot de methoden voor het diagnostiseren van varkenspest gelden onderstaande richtsnoeren, normen en minimumcriteria. Door de daartoe aangewezen nationale laboratoria voor onderzoek inzake varkenspest, zal worden vastgesteld welke materialen en methoden voor het diagnostiseren van varkenspest moeten worden aangewend.    A. BEMONSTERING MET HET OOG OP DE DIAGNOSE      1. Tonsilweefsel wordt als onmisbaar beschouwd voor virusisolatie en opsporing van antigeen. Bovendien moeten monsters worden genomen van nier, milt en ileum, alsmede van de maxillaire en de mesenteriële lymfeklieren. Elk weefselmonster dient afzonderlijk in een plastic zak te worden verpakt en van een label te worden voorzien. De monsters moeten worden vervoerd en bewaard in een hermetisch gesloten verpakking. Zij mogen niet worden ingevroren maar dienen op koelkasttemperatuur te worden bewaard en zo spoedig mogelijk te worden onderzocht.           2.        a) Bloedmonsters voor virusisolatie dienen bij voorkeur te worden genomen van varkens met koorts of andere ziektesymptomen, waarbij steriele niet-cytotoxische buisjes moeten worden gebruikt ; de monsters moeten koel - bij voorkeur op koelkasttemperatuur - worden bewaard en zo spoedig mogelijk worden onderzocht.               b) Voorts mogen van verdachte varkens bloedmonsters worden genomen voor virusisolatie uit leucocyten. Om stolling van het bloed te voorkomen dient bij voorkeur EDTA (1) te worden toegevoegd. De monsters dienen koel - op koelkasttemperatuur - te worden bewaard en binnen twee dagen in het laboratorium te worden onderzocht.                         3. Voor het opsporen van antistoffen in het kader van de diagnose bij klinische ziekte-uitbraken of in het kader van het toezicht op bepaalde bedrijven, moeten bloedmonsters worden genomen van dieren die hersteld zijn van een vermoedelijke infectie en van zeugen waarvan bekend is dat zij met besmette of verdachte dieren in contact zijn geweest. Op zulke bedrijven moet bij de eerste twintig dieren en bij 25 % van de resterende dieren die met besmette of verdachte dieren in contact zijn geweest, een monster worden genomen. Om de kans dat de aanwezigheid van door varkenspestvirus geïnduceerde antistoffen kan worden aangetoond zo groot mogelijk te maken, dient op elke afdeling van het bedrijf het bovengenoemde aantal monsters te worden genomen. Op bedrijven waar vaccinatie officieel is toegepast, behoeft geen serologisch onderzoek te worden verricht.                  B. LABORATORIUMDIAGNOSE VAN VARKENSPEST  De laboratoriumdiagnose van varkenspest moet in principe gebaseerd zijn op het aantonen van virusantigenen in orgaanweefsels aan de hand van de in punt 1 omschreven methode.  Indien de uitkomsten geen uitsluitsel geven of negatief zijn, moeten de proeven op dezelfde monsters worden herhaald. Bijkomende monsters moeten zo mogelijk bij dezelfde dieren worden genomen.  Indien het onderzoek van weefselcoupes en bloedmonsters, genomen bij verdachte dieren of afkomstig van bedrijven die op een of andere wijze met gevallen van varkenspest te maken hebben gehad, geen uitsluitsel geeft of een negatief resultaat oplevert, dient tot virusisolatie te worden overgegaan. Wanneer noch het aantonen van virusantigenen, noch de virusisolatie enig resultaat opleveren, moet worden besloten tot het opsporen van neutraliserende antistoffen via de uitvoering van de nodige tests op bloedmonsters van dieren die van een vermoedelijke besmetting zijn hersteld, alsmede van dieren waarvan bekend is dat zij met de ziekte in contact zijn geweest.  De daarbij aan te wenden materialen, methoden en diagnostische criteria worden vastgesteld door de respectievelijke nationale laboratoria voor onderzoek inzake varkenspest.  (1)Ethyleendiamine tetra-azijnzuur : natriumzout.       1. Aantonen van virusantigeen  Het aantonen van virusantigeen in orgaanweefsel gebeurt door toepassing van de directe immunofluorescentietechniek op dunne cryostaatcoupes (tot 5 micron) van de tonsillen en van weefsel van andere organen als bedoeld in A 1 van deze bijlage. Bij de toepassing van directe immunofluorescentietechniek dienen de onderstaande voorschriften in acht te worden genomen:        a) hyperimmuunserum moet worden bereid van varkens die vrij zijn van besmetting en van antistoffen welke de specificiteit of de kwaliteit van de reactie kunnen beïnvloeden;               b) met fluoresceïne geconjugeerd immunoglobuline, bereid uit hyperimmuunserum tegen varkenspest als bedoeld sub a), moet een titer hebben van ten minste 1 : 20, bepaald in met varkenspest besmette celcultures en bevestigd via controletests op weefselcoupes. De werkverdunning van het conjugaat dient een maximale helderheid te combineren met een minimale kleuring van de ondergrond;               c) elk monster waarbij specifieke fluorescentie van het cytoplasma wordt geconstateerd dient als besmet met varkenspest te worden beschouwd. In geval van twijfel moeten de resultaten worden bevestigd via virusisolatie in celcultures;               d) indien wordt vermoed dat de geconstateerde fluorescentie wordt veroorzaakt door vaccinvirus, moet het bedrijf als verdacht worden beschouwd totdat de bevoegde autoriteit ter zake uitsluitsel geeft.                          2. Virusisolatie en identificatie in celcultures        a) Voor het isoleren van virus uit weefselcoupes worden gevoelige (PK 15) celcultures of even gevoelige cellijnen gebruikt. Op dekglaasjes gekweekte celcultures worden in contact gebracht met speciaal daartoe bereide weefselsuspensies van het verdachte dier beginnend vanaf een 10 % suspensie ; de cultures moeten worden gekleurd en in het tijdvak tussen 24 en 72 uur na de inoculatie geregeld op specifieke cytoplasmatische fluorescentie worden gecontroleerd.               b) Virusisolatie uit bloedmonsters, verzameld en behandeld als aangegeven in A 2 b) van deze bijlage, gebeurt door inoculatie van celcultures overeenkomstig de in A 2 b) hierboven omschreven methode. Deze cultures moeten in contact worden gebracht met een weer tot het oorspronkelijke bloedvolume aangevulde buffy coat-suspensie. Bij gebruik van serum mogen de celcultures slechts in contact worden gebracht met ten hoogste een 20 % verdunning van het te onderzoeken serum.                                 C. HET OPSPOREN VAN DOOR VARKENSPESTVIRUS GEÏNDUCEERDE ANTISTOFFEN IN BLOEDMONSTERS  Het opsporen van neutraliserende antistoffen in bloedmonsters heeft ten doel bij te dragen tot het diagnostiseren van varkenspest op bedrijven met varkens die klinische symptomen van deze ziekte vertonen of waarvan wordt aangenomen dat ze met besmette varkens in contact zijn geweest. Voorts kan deze test worden verricht in het kader van het toezicht op bepaalde bedrijven of voor een algemene controle van varkensbeslagen waarvan de gezondheidsstatus met betrekking tot varkenspest onbekend is.  Daartoe moeten de bloedmonsters met behulp van een goedgekeurde test worden onderzocht.  De hierna volgende, op de directe immunofluorescentietechniek gebaseerde tests zijn goedgekeurd ; bovendien moeten controletests worden uitgevoerd met behulp van de daartoe geëigende positieve en negatieve controlesera.      1. Plaquereductietest (PRT)  De test is gebaseerd op de methode voor het tellen van microplaques. Drievoudige verdunningen van het serum, beginnende met 1 : 20, worden getest tegen een zelfde hoeveelheid virus-suspensie die 300 à 1 000 infectieuze eenheden (Plaque forming units" - PFU) van een virulente stam van varkenspestvirus bevat, waarbij ten minste twee monolayer cultures per verdunning worden gebruikt.  De resultaten worden uitgedrukt in de plaquereductietiter, weergegeven als de reciproke van de verdunning welke het aantal fluorescerende plaques, geteld in het negatieve controleserum in een verdunning 1 : 20, met 90 % reduceert. De titers worden grafisch bepaald.            2. Neutralisatie-indextest (NIT)  De test is gebaseerd op de methode voor het tellen van microplaques. In celcultures waaraan een gelijke hoeveelheid serum in een verdunning van 1 : 20 is toegevoegd, wordt de hoeveelheid virus getitreerd. Per log10-verdunning van de virussuspensie, zijn ten minste twee monolayer celcultures vereist.  Het neutraliserend effect wordt uitgedrukt aan de hand van het verschil tussen de infectietiter na toevoeging van een negatief serum in een verdunning van 1 : 20 en de titer van dezelfde virussuspensie na toevoeging van het verdachte serum. Dat verschil levert de neutralisatie-index op, welke logaritmisch wordt uitgedrukt.           3. Virusneutralisatietest op basis van de immunofluorescentietechniek (NIFT)  Deze test is gebaseerd op de bepaling van een 50 % eindpunt. Na incubatie met serum worden de cultures geïnoculeerd met constante hoeveelheden virus ; de resultaten zijn gebaseerd op de afwezigheid van specifieke cytoplasmatische fluorescentie.  Voor screening-doeleinden worden de sera verdund in de verhouding 1 : 5. Tweevoudige verdunningen van het serum, beginnende met 1 : 5, zijn vereist als een volledige titratie moet worden uitgevoerd. Elke verdunning wordt vermengd met een zelfde hoeveelheid virussuspensie die 100 à 200 infectieuze doses (TCID50) bevat. Per verdunning worden ten minste twee cultures gebruikt. De resultaten worden weergegeven als de reciproke van de verdunning waarbij 50 % van de geïnoculeerde celcultures geen specifieke fluorescentie vertoont. Tussen twee verdunningen wordt een eindpunt geïnterpoleerd.                  D. EVALUATIE VAN DE RESULTATEN VAN DE LABORATORIUMPROEVEN      1. De bevestiging van de aanwezigheid van de ziekte kan worden gegeven op basis van het aantonen van virusantigeen in orgaanweefsels of van virusisolatie uit weefselcoupes aan de hand van de in B 1 en B 2 beschreven technieken, tenzij komt vast te staan dat de reactie aan vaccinvirus te wijten is, zoals bedoeld in B 1 d).           2. Indien tegen varkenspestvirus gerichte antistoffen worden gevonden moet het desbetreffende varkensbeslag als van besmetting verdacht worden beschouwd.        a) Om het door het vinden van antistoffen ontstane vermoeden van varkenspest te weerleggen, moet met behulp van de sub E beschreven test een onderscheid worden gemaakt tussen tegen varkenspestvirus gerichte antistoffen die mogelijk door BVD-virus zijn geïnduceerd en tegen varkenspestvirus gerichte antistoffen die door het varkenspestvirus zelf zijn geïnduceerd. De oorspronkelijke monsters moeten daartoe opnieuw worden onderzocht met behulp van de differentiële test.               b) Indien op basis van de eerste differentiële test het vermoeden niet kan worden weerlegd, dient uiterlijk dertig dagen later een nieuwe test te worden verricht om een eventuele uitbreiding van de besmetting op te sporen. Met betrekking tot de bemonstering van de dieren op een verdacht bedrijf gelden de volgende voorschriften : monsters moeten worden genomen bij de eerste twintig varkens en bij 25 % van de resterende varkens.                          3. Interpretatie van de uitkomsten van het serologisch onderzoek >PIC FILE= "T0013189">    >PIC FILE= "T0013298">                   E. DIFFERENTIËLE DIAGNOSE TEN AANZIEN VAN DOOR VARKENSPEST ENERZIJDS EN DOOR BOVINE VIRUSDIARREE (BVD) ANDERZIJDS GEÏNDUCEERDE ANTISTOFFEN      1. Tests voor het stellen van de differentiële diagnose ten aanzien van varkenspest en bovine virusdiarree (BVD), zijn gebaseerd op parallel uitgevoerde eindpunttitraties van de sera met stammen van zowel varkenspest- als BVD-virus, waarbij volledig vergelijkbare methoden worden gebruikt.  De te gebruiken stammen van het varkenspest- en BVD-virus moeten officieel zijn goedgekeurd. Indien ten gevolge van het aantonen van antilichamen bij varkens op bedrijven onder toezicht het vermoeden van besmetting met varkenspest is ontstaan, kan dat vermoeden slechts worden weerlegd door onderzoek van bloedmonsters aan de hand van vergelijkende eindpunttitraties op neutraliserende antilichamen tegen varkenspestvirus en tegen BVD-virus.           2. De uitkomsten van de vergelijkende serologische tests ten aanzien van varkenspest- en BVD-virus moeten als volgt worden geïnterpreteerd:        a) Indien uit de vergelijkende tests blijkt          - dat meer dan één varken antilichamen heeft gevormd tegen varkenspest maar niet tegen BVD, of                   - dat bij een groot gedeelte van de varkens de titer ten aanzien van het varkenspestvirus gelijk is aan of hoger ligt dan die ten aanzien van het BVD-virus,                     moet besmetting met varkenspest worden geconstateerd.               b) Indien uit de vergelijkende tests blijkt dat bij sommige varkens de titer ten aanzien van varkenspestvirus gelijk is aan of hoger ligt dan die ten aanzien van BVD-virus, moet besmetting met varkenspest worden vermoed, en moet met betrekking tot de differentiatie als volgt te werk worden gegaan:          - de varkens waarbij de titer ten aanzien van het varkenspestvirus gelijk is aan of hoger ligt dan die ten aanzien van het BVD-virus moeten worden geslacht en de daarvan afkomstige foetussen moeten samen met daarvoor in aanmerking komende weefsels op de aanwezigheid van varkenspestantigeen of -virus worden onderzocht;                   - indien varkenspestantigeen of -virus wordt gevonden, is besmetting met varkenspest bevestigd;                   - indien aan de hand van het in het tweede streepje hierboven omschreven onderzoek geen varkenspestantigeen of -virus wordt gevonden, wordt het bedrijf als verdacht beschouwd totdat een nieuwe serie bloedmonsters, die ten minste dertig dagen later zijn genomen, aan een nieuw vergelijkend onderzoek zijn onderworpen;                   - indien uit het nieuw vergelijkend onderzoek blijkt dat bij alle dieren de titer ten aanzien van BVD-virus aanzienlijk (ten minste viermaal) hoger ligt dan die ten aanzien van varkenspestvirus, dient het vermoeden als weerlegd te worden beschouwd;                   - indien bij één of meer varkens ten aanzien van varkenspestvirus een titer wordt gevonden die gelijk is aan of hoger ligt dan die ten aanzien van BVD-virus, dient besmetting met varkenspest te worden geconstateerd.                c) Indien op grond van de BVD-titers de mogelijkheid van varkenspest niet kan worden uitgesloten, moet het bedrijf als verdacht worden beschouwd en moet ten minste dertig dagen later een nieuw onderzoek worden verricht.                                     BIJLAGE II Lijst van nationale laboratoria voor onderzoek inzake varkenspest: >PIC FILE= "T0013299">  De verschillende nationale laboratoria voor onderzoek inzake varkenspest, zorgen voor de coördinatie van de normen en technieken die door elk laboratorium voor onderzoek inzake varkenspest in de betrokken Lid-Staat worden toegepast. Daartoe:    a) kunnen zij de onderzoeklaboratoria die erom verzoeken, de nodige reagentia voor het stellen van de diagnose leveren;       b) controleren zij de kwaliteit van alle reagentia die in de betrokken Lid-Staat bij deze diagnose worden gebruikt;       c) organiseren zij geregeld vergelijkende tests;       d) bewaren zij isolaten van varkenspestvirus afkomstig van in de betrokken Lid-Staat geconstateerde besmettingen.           BIJLAGE III Mededelingen in geval van epidemie    1. Binnen 24 uur na melding van het uitbreken van varkenspest dient de betrokken Lid-Staat de Commissie en de overige Lid-Staten de volgende inlichtingen te verstrekken:      - datum waarop het vermoeden ontstond dat dieren met varkenspest besmet waren;           - datum waarop men bevestiging kreeg van de aanwezigheid van de ziekte en daarbij aangewende techniek;           - ligging van het besmette bedrijf en afstand tot de dichtst bij gelegen varkenshouderijen;           - aantal varkens op het bedrijf ingedeeld naar categorie;           - voor ieder van deze categorieën : aantal varkens waarbij de ziekte werd vastgesteld en ernst van de ziekte.                  2. De in punt 1 genoemde inlichtingen moeten zo spoedig mogelijk worden gevolgd door een overzicht met de volgende gegevens:      - datum waarop de varkens van het bedrijf afgemaakt en vernietigd werden;           - in geval van toepassing van de in artikel 6 bedoelde uitzonderingsbepaling, het aantal afgeslachte en vernietigde varkens en het aantal varkens waarvan het afslachten werd uitgesteld evenals de termijn van uitstel;           - alle inlichtingen over de mogelijke oorsprong van de ziekte, of over de oorsprong van de ziekte wanneer die aangewezen kan worden.                  3. De betrokken Lid-Staat deelt voor alle verdere gevallen van varkenspest op andere bedrijven de inlichtingen genoemd in punt 1 binnen de in dat punt vastgestelde termijn aan de Commissie en de overige Lid-Staten mede, tot uit het aantal besmette bedrijven en de verbreiding van de ziekte het epidemische karakter ervan blijkt.