Avis juridique important

|

31977L0391

Richtlijn 77/391/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende een gemeenschappelijke actie met het oog op de uitroeiing van brucellose, tuberculose en leukose bij runderen

Publicatieblad Nr. L 145 van 13/06/1977 blz. 0044 - 0047 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 8 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 18 blz. 0144  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 8 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 12 blz. 0195  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 12 blz. 0195

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 17 mei 1977  betreffende een gemeenschappelijke actie met het oog de uitroeiing van brucellose , tuberculose en leukose bij runderen   ( 77/391/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 43 en 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat één van de taken van de Gemeenschap op veterinair gebied erin bestaat de gezondheidstoestand van de veestapel te verbeteren , waardoor een hogere rentabiliteit in de veehouderij wordt bereikt en de mens tegen bepaalde besmettelijke dierziekten wordt beschermd ;  Overwegende dat , wat het handelsverkeer betreft , dergelijke maatregelen voorts zullen bijdragen tot het opheffen van de als gevolg van verschillen in de dierziektesituatie nog bestaande belemmeringen van het handelsverkeer in vlees en levende dieren tussen de Lid-Staten ;  Overwegende dat de in dit verband door de Gemeenschap genomen initiatieven aanvankelijk beperkt moeten blijven tot bepaalde runderziekten waarvoor onmiddellijk maatregelen kunnen worden getroffen ; dat dit het geval is voor brucellose , tuberculose en leukose ;  Overwegende dat de voorgestelde maatregelen , voor zover zij erop gericht zijn de doeleinden van artikel 39 , lid 1 , sub a ) , van het Verdrag te verwezenlijken , een gemeenschappelijke actie vormen in de zin van artikel 6 , lid 1 , van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ( 3 ) ;  Overwegende dat , voor zover de Gemeenschap in de financiering van deze gemeenschappelijke actie bijdraagt , zij zich ervan moet kunnen vergewissen dat de door de Lid-Staten getroffen uitvoeringsbepalingen bijdragen tot het bereiken van de doelstellingen van deze actie ; dat het daartoe dienstig is een procedure in te stellen die voorziet in een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie in het bij Besluit 68/361/EEG van de Raad ( 4 ) opgerichte Permanent Veterinair Comité ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Deze richtlijn heeft tot doel de gezondheidstoestand van de rundveestapel in de Gemeenschap te verbeteren door een communautaire actie tot versnelling en intensivering van de uitroeiing van brucellose en tuberculose en tot uitroeiing van leukose .  HOOFDSTUK 1  Technische voorschriften betreffende brucellose , tuberculose en leukose  Artikel 2  1 . Ter uitvoering van deze richtlijn stellen de Lid-Staten waar runderbrucellose onder het rundvee voorkomt , met inachtneming van het bepaalde bij de leden 2 en 3 een programma op om de uitroeiing van deze ziekte op hun grondgebied te bespoedigen .  2 . a ) Het programma voor de versnelde uitroeiing van runderbrucellose moet zo zijn opgezet dat het ertoe leidt dat de beslagen als " officieel brucellosevrij " worden erkend overeenkomstig de desbetreffende communautaire bepalingen en met name die van Richtlijn 64/432/EEG van de Raad van 26 juni 1964 , inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens ( 5 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 75/379/EEG ( 6 ) .  b ) In het programma moeten de maatregelen worden vermeld om de uitroeiing van runderbrucellose te versnellen en te intensiveren , alsmede de maatregelen ter bestrijding en voorkoming van deze ziekte .  3 . De Lid-Staten delen aan de Commissie mede :  a ) het percentage en het totale aantal beslagen dat aan controlemaatregelen is onderworpen en beslagen waarbij besmetting met runderbrucellose is geconstateerd ;  b ) - hoeveel dieren in totaal aan de controlemaatregelen zijn onderworpen ;   - hoeveel dieren in totaal van besmetting worden verdacht ;   - hoeveel dieren in totaal zijn aangetast ;   - hoeveel dieren in totaal zijn afgemaakt ;  c ) de looptijd van het oorspronkelijke en het versnelde uitroeiingsprogramma ;  d ) welke methode wordt toegepast om de uitvoering van het versnelde programma te controleren ;  e ) welk bedrag op de nationale begroting is uitgetrokken voor de uitroeiing van runderbrucellose en de onderverdeling van dit bedrag .  De sub a ) , b ) en e ) , bedoelde gegevens worden verstrekt over de periode van drie jaar die aan de uitvoering van de bespoedigingsmaatregelen voorafgaat ; nadien worden zij jaarlijks verstrekt .  4 . Runderbrucellosevrije Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de maatregelen die zij hebben getroffen om te voorkomen dat deze ziekte opnieuw uitbreekt .  Artikel 3  1 . Ter uitvoering van deze richtlijn stellen de Lid-Staten waar rundertuberculose onder het rundvee voorkomt , met inachtneming van het bepaalde in de leden 2 en 3 een programma op om de uitroeiing van deze ziekte op hun grondgebied te bespoedigen .  2 . a ) Het programma voor de versnelde uitroeiing van rundertuberculose moet zo zijn opgezet dat het ertoe leidt dat de beslagen als " officieel tuberculosevrij " worden erkend overeenkomstig de desbetreffende communautaire bepalingen en met name die van Richtlijn 64/432/EEG .  b ) In het programma moeten de maatregelen worden vermeld om de uitroeiing van rundertuberculose te versnellen , te intensiveren of te voltooien , alsmede de maatregelen ter bestrijding en voorkoming van deze ziekte .  3 . De Lid-Staten delen aan de Commissie mede :  a ) het percentage en het totale aantal beslagen dat aan controlemaatregelen is onderworpen en het totale aantal beslagen waarbij besmetting met rundertuberculose is geconstateerd ;  b ) - hoeveel dieren in totaal aan de controlemaatregelen zijn onderworpen ;   - hoeveel dieren in totaal van besmetting worden verdacht ;   - hoeveel dieren in totaal zijn aangetast ;   - hoeveel dieren in totaal zijn afgemaakt ;  c ) de looptijd van het oorspronkelijke en het versnelde uitroeiingsprogramma ;  d ) welke methode wordt toegepast om de uitvoering van het versnelde programma te controleren ;  e ) welk bedrag op de nationale begroting is uitgetrokken voor de uitroeiing van rundertuberculose en de onderverdeling van dit bedrag .  De sub a ) , b ) en e ) bedoelde gegevens worden verstrekt over de periode van drie jaar die aan de uitvoering van de bespoedigingsmaatregelen voorafgaat ; nadien worden zij jaarlijks verstrekt .  4 . Rundertuberculosevrije Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de maatregelen die zij hebben getroffen om te voorkomen dat deze ziekte opnieuw uitbreekt .  Artikel 4  Ter uitvoering van deze richtlijn stellen de Lid-Staten die het optreden van endemische runderleukose op hun grondgebied hebben vastgesteld , een programma op om deze ziekte uit te roeien .  In dit programma moeten de bestrijdingsmaatregelen tegen deze ziekte worden vermeld .  Het leukosevrij verklaren van een veebeslag op grond van een test of methode dient te geschieden aan de hand van de test omschreven in Beschikking 73/30/EEG van de Commissie van 23 januari 1973 waarbij de Bondsrepubliek Duitsland wordt gemachtigd om bij invoer van fok - en gebruiksrunderen bijzondere gezondheidsgaranties in het kader van de leukosebestrijding toe te passen ( 7 ) , laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 75/64/EEG ( 8 ) , of van een andere test of methode die is erkend volgens de procedure van artikel 11 .  Desgevraagd verstrekken de Lid-Staten aan de Commissie alle inlichtingen betreffende de uitvoering van het programma .  HOOFDSTUK 2  Gemeenschappelijke en financiële bepalingen  Artikel 5  Voor zover de in hoofdstuk 1 bedoelde actie ertoe strekt , de in artikel 39 , lid 1 , sub a ) , van het Verdrag omschreven doeleinden te verwezenlijken , vormt zij een gemeenschappelijke actie in de zin van artikel 6 , lid 1 , van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  Artikel 6  1 . De periode voor de uitvoering van de gemeenschappelijke actie bedraagt drie jaar .  2 . De totale bijdrage van het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , hierna " Fonds " genoemd , in de kosten van de gemeenschappelijke actie wordt voor deze drie jaar op 130 miljoen rekeneenheden geraamd .  Artikel 7  1 . De uitgaven van de Lid-Staten voor maatregelen op grond van de artikelen 2 , 3 en 4 , komen binnen de in artikel 6 aangegeven grenzen in aanmerking voor steun uit de afdeling Oriëntatie van het Fonds .  2 . De afdeling Oriëntatie van het Fonds vergoedt de Lid-Staten voor koeien 60 rekeneenheden per dier en voor andere runderen 30 rekeneenheden per dier dat in het kader van de in Hoofdstuk 1 bedoelde maatregelen wordt afgemaakt .  3 . Nadere bepalingen ter uitvoering van dit artikel worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  4 . Voor door de Lid-Staten getroffen maatregelen kan de Gemeenschap slechts steun verlenen , wanneer de desbetreffende voorschriften bij een overeenkomstig artikel 9 gegeven beschikking worden goedgekeurd .  Artikel 8  1 . De verzoeken om vergoeding moeten betrekking hebben op de slachtingen die in de loop van een kalenderjaar in de Lid-Staten hebben plaatsgevonden en moeten bij de Commissie voor 1 juli van het daaropvolgende jaar worden ingediend .  2 . Tot verlening van steun uit het Fonds wordt besloten overeenkomstig de procedure van artikel 7 , lid 1 , van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  3 . Nadere bepalingen ter uitvoering van dit artikel worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Verordening ( EEG ) nr . 729/70 .  Artikel 9  1 . De Lid-Staten delen de in de artikelen 2 en 3 bedoelde programma's , alsmede de in artikel 2 , lid 3 , sub c ) en d ) , en artikel 3 , lid 3 , sub c ) en d ) , bedoelde gegevens , aan de Commissie mede alvorens met de uitvoering der programma's wordt begonnen en wel binnen drie maanden na het van kracht worden van deze richtlijn , en daarna jaarlijks . De in artikel 4 bedoelde programma's worden door de Lid-Staten jaarlijks aan de Commissie medegedeeld , alsmede , voor wat de Lid-Staten betreft die nog geen programma hebben opgesteld , voordat met de uitvoering ervan wordt begonnen .  2 . De Commissie onderzoekt of de overeenkomstig lid 1 ingediende programma's beantwoorden aan de bepalingen en doelstellingen van deze richtlijn en derhalve voldoen aan de voorwaarden voor financiële deelneming van de Gemeenschap . Binnen twee maanden na ontvangst van een programma legt de Commissie ter zake een ontwerpbeschikking voor aan het Permanent Veterinair Comité . Het Comité brengt hierover binnen de door de voorzitter vastgestelde termijn advies uit overeenkomstig artikel 11 . Het Comité van het Fonds wordt over de financiële aspecten geraadpleegd .  Artikel 10  De Commissie verricht geregeld controles ter plaatse om zich uit veterinair oogpunt van de uitvoering van de programma's te vergewissen .  De Lid-Staten doen het nodige om deze controles te vergemakkelijken en zien er met name op toe dat aan de deskundigen alle door hen gevraagde gegevens en bescheiden worden verschaft die zij nodig hebben om de uitvoering van de programma's te beoordelen .  De algemene toepassingsbepalingen van dit artikel , met name inzake de frequentie en de wijze van uitvoering van de in de eerste alinea bedoelde controles , de toepassingsbepalingen ten aanzien van de aanwijzing van de veterinaire deskundigen , alsmede de procedure die deze in acht moeten nemen voor het opstellen van hun verslag , worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 11 .  Artikel 11  1 . In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure , leidt de voorzitter van het Permanent Veterinair Comité , hierna het  " Comité " genoemd , deze procedure , hetzij op eigen initiatief , hetzij op verzoek van een Lid-Staat , onverwijld in bij het Comité .  2 . In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De voorzitter neemt niet aan de stemming deel .  3 . De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen . Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de voorzitter op basis van de urgentie van de ter behandeling voorgelegde vraagstukken kan vaststellen . Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van eenenveertig stemmen .  4 . De Commissie stelt de maatregelen vast en legt deze onmiddellijk ten uitvoer wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité . Wanneer zij hiermee niet in overeenstemming zijn of wanneer het Comité geen advies heeft uitgebracht , legt de Commissie onverwijld een voorstel voor aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen . De Raad stelt de maatregelen vast met gekwalificeerde meerderheid van stemmen .  Indien de Raad binnen drie maanden na indiening van het voorstel geen maatregelen heeft vastgesteld , stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast en legt zij deze onmiddellijk ten uitvoer behalve wanneer de Raad zich met meerderheid van stemmen heeft uitgesproken tegen genoemde maatregelen .  Artikel 12  Artikel 11 is van toepassing tot en met 21 juni 1981 .  Artikel 13  Op voorstel van de Commissie stelt de Raad voor 1 augustus 1977 de bepalingen vast betreffende de criteria waaraan de in de artikelen 2 , 3 en 4 , bedoelde nationale uitroeiingsprogramma's moeten voldoen om in aanmerking te komen voor een financiële bijdrage van de Gemeenschap .  Artikel 14  De Lid-Staten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking om aan deze richtlijn te voldoen op de datum die is vastgesteld voor de tenuitvoerlegging van de in artikel 13 bedoelde bepalingen .  Artikel 15  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 17 mei 1977 .  Voor de Raad  De Voorzitter  J . SILKIN  ( 1 ) PB nr . C 6 van 10 . 1 . 1977 , blz . 13 .  ( 2 ) PB nr . C 56 van 7 . 3 . 1977 , blz . 28 .  ( 3 ) PB nr . L 94 van 28 . 4 . 1970 , blz . 13 .  ( 4 ) PB nr . L 255 van 28 . 10 . 1968 , blz . 23 .  ( 5 ) PB nr . 121 van 29 . 7 . 1964 , blz . 1977/64 .  ( 6 ) PB nr . L 172 van 3 . 7 . 1975 , blz . 17 .  ( 7 ) PB nr . L 77 van 26 . 3 . 1973 , blz . 40 .  ( 8 ) PB nr . L 21 van 28 . 1 . 1975 , blz . 20 .


Avis juridique important

|

31996L0096

Richtlijn 96/96/EG van de Raad van 20 december 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens

Publicatieblad Nr. L 046 van 17/02/1997 blz. 0001 - 0019

RICHTLIJN 96/96/EG VAN DE RAAD van 20 december 1996 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3),(1) Overwegende dat Richtlijn 77/143/EEG van de Raad van 29 december 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens (4) bij verschillende gelegenheden aanzienlijk werd gewijzigd; dat, nu deze richtlijn opnieuw wordt gewijzigd, duidelijkheidshalve die richtlijnen in één tekst herzien moeten worden;(2) Overwegende dat in het kader van het gemeenschappelijk vervoerbeleid het verkeer van bepaalde voertuigen in de Gemeenschap onder zo gunstig mogelijke omstandigheden dient plaats te vinden, zowel met betrekking tot de veiligheid als met betrekking tot de concurrentievoorwaarden voor de vervoerders in de verschillende Lid-Staten;(3) Overwegende dat de steeds grotere verkeersdichtheid en de toenemende gevaren en overlast die daaruit voortvloeien alle Lid-Staten voor veiligheidsproblemen van gelijke aard en omvang stellen;(4) Overwegende dat de huidige controlenormen en -methoden van Lid-Staat tot Lid-Staat verschillen; dat daardoor de gelijkwaardigheid van de prestatieniveaus op veiligheids- en milieugebied van de gecontroleerde voertuigen die in de Lid-Staten worden gebruikt, in het gedrang komt; dat deze situatie voorts van invloed kan zijn op de mededingingsvoorwaarden voor vervoerders uit de verschillende Lid-Staten;(5) Overwegende dat hieruit de noodzaak voortvloeit om de frequentie van deze controles en de verplicht te controleren punten zoveel mogelijk te harmoniseren;(6) Overwegende dat de controle na ingebruikneming van het voertuig betrekkelijk eenvoudig, snel en goedkoop moet zijn;(7) Overwegende dat er dus minimale communautaire normen en methoden voor de technische controle van de in bijlage II opgesomde punten dienen te worden omschreven in bijzondere richtlijnen;(8) Overwegende dat als overgangsmaatregel de nationale normen van toepassing blijven op de punten die niet vallen onder de bijzondere richtlijnen;(9) Overwegende dat de in bijzondere richtlijnen vastgestelde normen en methoden snel moeten worden aangepast aan de technische vooruitgang en dat, teneinde de tenuitvoerlegging van de daartoe vereiste maatregelen te vergemakkelijken, een procedure moet worden ingesteld voor nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie in een comité voor de aanpassing van de technische controle aan de technische vooruitgang;(10) Overwegende dat, voor wat betreft remsystemen, het vaststellen van waarden voor de regeling en opbouw van de luchtdruk in die systemen, in het huidige stadium als onhaalbaar moet worden beschouwd, gezien de verscheidenheid van de testapparatuur en -methoden die in de Gemeenschap worden gebruikt;(11) Overwegende dat het voornemen bestaat om deze richtlijn verder te wijzigen teneinde hierin geharmoniseerde en verbeterde methoden voor het uitvoeren van de controle op te nemen;(12) Overwegende dat, in afwachting van geharmoniseerde controleprocedures en -praktijken, de Lid-Staten naar eigen inzicht een controleprocedure kunnen toepassen om vast te stellen of het voertuig in kwestie aan de remeisen voldoet;(13) Overwegende dat alle Lid-Staten in hun rechtsgebied ervoor moeten zorgen dat systematisch technische controle van hoog niveau plaatsvindt;(14) Overwegende dat de Commissie toeziet op de praktische toepassing van deze richtlijn en geregeld aan het Europees Parlement en aan de Raad verslag uitbrengt over de bereikte resultaten;(15) Overwegende dat allen die zich met de technische controle van voertuigen bezighouden ervan doordrongen zijn dat de controlemethode, en met name de laadtoestand van het voertuig op het moment van de controle, van invloed zijn op het oordeel van degenen die de controle uitvoeren ten aanzien van de bedrijfszekerheid van het remsysteem;(16) Overwegende dat het voor elk voertuigmodel voorschrijven van referentiewaarden voor de remkracht in verschillende laadtoestanden zou helpen dat oordeel te staven en dat deze richtlijn deze testmethode mogelijk maakt als alternatief voor het testen aan de hand van minimumremkrachtwaarden voor elke voertuigcategorie;(17) Overwegende dat, wat remsystemen betreft, het toepassingsgebied van deze richtlijn voornamelijk betrekking heeft op voertuigen die zijn goedgekeurd overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 71/320/EEG (5); dat bepaalde types voertuigen evenwel zijn goedgekeurd overeenkomstig nationale normen die van de voorschriften van deze richtlijn kunnen afwijken;(18) Overwegende dat de Lid-Staten de controle betreffende de reminstallatie tot niet in deze richtlijn genoemde voertuigen of punten mogen uitbreiden;(19) Overwegende dat de Lid-Staten met betrekking tot de reminstallatie strengere of frequentere controles mogen toepassen;(20) Overwegende dat deze richtlijn tot doel heeft de uitlaatemissies tijdens de nuttige levensduur van voertuigen aan de hand van periodieke controles laag te houden en voertuigen die de oorzaak zijn van aanzienlijke vervuiling uit het verkeer te bannen zolang zij niet goed worden onderhouden;(21) Overwegende dat een slechte afstelling van de motor en onvoldoende onderhoud nadelig zijn voor de motor en voor het milieu, omdat zij de verontreiniging en het energiegebruik doen toenemen; dat het belangrijk is milieuvriendelijk vervoer tot ontwikkeling te brengen;(22) Overwegende dat voor dieselmotoren (motoren met compressieontsteking) het meten van de opaciteit van de uitlaatemissies wordt geacht te volstaan om de onderhoudstoestand van het voertuig wat betreft de emissies vast te stellen;(23) Overwegende dat voor conventionele benzinemotoren (motoren met elektrische ontsteking) het meten van de koolmonoxide-emissies van de uitlaatpijp van het voertuig bij stationair draaien van de motor wordt geacht te volstaan om de onderhoudstoestand van het voertuig wat betreft de emissies vast te stellen;(24) Overwegende dat zonder periodiek onderhoud het percentage van bovengenoemde voertuigen dat niet aan de normen inzake uitlaatemissies voldoet, naar verwachting groot zou kunnen zijn;(25) Overwegende dat voor voertuigen met een benzinemotor die op grond van de goedkeuringsvoorschriften met geavanceerde emissiebestrijdingssystemen zoals een gesloten driewegkatalysator met lambdasonde uitgerust moeten zijn, de normen voor het controleren van de emissies bij gebruik strenger zullen moeten zijn dan voor conventionele voertuigen;(26) Overwegende dat de Lid-Staten in voorkomend geval bepaalde categorieën voertuigen met historische waarde buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn kunnen laten; dat zij tevens hun eigen keuringsnormen kunnen vaststellen voor zulke voertuigen; dat de Lid-Staten weliswaar het recht hebben om hun eigen normen voor historische voertuigen vast te stellen, maar dat deze normen niet strenger mogen zijn dan de eisen waaraan het voertuig oorspronkelijk moest voldoen;(27) Overwegende dat deze richtlijn moet kunnen worden aangepast naar aanleiding van toekomstige ontwikkelingen betreffende voorschriften voor de constructie van voertuigen die controles tijdens het gebruik vergemakkelijken, en verfijningen van de methoden die het mogelijk maken de werkelijke prestaties van de voertuigen in het verkeer beter te controleren;(28) Overwegende dat Richtlijn 92/6/EEG (6) voorziet in de installatie en het gebruik van snelheidsbegrenzers op bepaalde wegvoertuigen;(29) Overwegende dat, in afwachting dat de technologie van snelheidsbegrenzers zo evolueert dat de controle ervan gemakkelijker wordt, deze inrichtingen bij de technische controle toch reeds op een aantal punten aan een reeks verificaties kunnen worden onderworpen, indien zulks mogelijk is;(30) Overwegende dat het vaststellen van de goede werking van de snelheidsbegrenzer thans aan de Lid-Staten wordt overgelaten, waarbij zij alle mogelijke methoden kunnen toepassen die zij passend achten; dat het voornemen bestaat de testprocedures en normen te zijner tijd te harmoniseren;(31) Overwegende dat de Commissie de controle op de correcte werking van de snelheidsbegrenzer in bedrijf zal beoordelen en hierover verslag zal uitbrengen aan de Raad; dat de conclusies van dit verslag de basis zullen vormen voor alle eventuele verdere voorstellen inzake de ontwikkeling van de regelgeving inzake snelheidsbegrenzers, voor zover zulks nodig blijkt;(32) Overwegende dat de technische voorschriften voor taxi's en ziekenwagens overeenkomen met die voor personenwagens; dat de te controleren punten vergelijkbaar kunnen zijn, zij het dat de controles met een verschillende frequentie worden uitgevoerd;(33) Overwegende dat, gezien de effecten van de onderhavige richtlijn voor de betrokken sector, de in de onderhavige richtlijn bedoelde communautaire maatregelen in het licht van het subsidiariteitsbeginsel nodig zijn ter realisering van de beoogde doelstellingen, namelijk harmonisatie van de voorschriften met betrekking tot de technische controle om vervalsing van de concurrentie tussen transportondernemingen te voorkomen, en waarborging dat de voertuigen op een behoorlijke manier worden afgesteld en onderhouden; dat deze doelstellingen niet volledig door de individuele Lid-Staten kunnen worden verwezenlijkt;(34) Overwegende dat de verplichtingen van de Lid-Staten ten aanzien van de in de gecodificeerde richtlijnen vermelde termijnen voor omzetting in nationaal recht respectievelijk toepassing van de desbetreffende richtlijnen onverlet moeten blijven,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:HOOFDSTUK I Algemene bepalingen Artikel 1 1. In elke Lid-Staat moeten de in die Staat geregistreerde motorvoertuigen, alsmede hun aanhangwagens en opleggers, een periodieke technische controle ondergaan, overeenkomstig deze richtlijn en met name de bijlagen I en II.2. De categorieën voertuigen die moeten worden gecontroleerd, de frequentie van de controle en de verplicht te controleren punten staan in de bijlagen I en II.Artikel 2 De technische controle in de zin van deze richtlijn moet worden uitgevoerd door de Staat, door met deze taak belaste publieke organisaties of door organen of instellingen die door de Staat zijn aangewezen en die onder rechtstreeks toezicht van de Staat staan, met inbegrip van naar behoren geautoriseerde particuliere organen. Wanneer als controlecentra aangewezen instellingen ook fungeren als voertuigreparatiewerkplaatsen, zien de Lid-Staten met name toe op de objectiviteit en de hoge kwaliteit van de technische controle.Artikel 3 1. De Lid-Staten nemen de maatregelen die zij nodig achten voor het leveren van het bewijs dat het voertuig met goed gevolg een technische controle heeft ondergaan die minstens voldoet aan de bepalingen van deze richtlijn.Deze maatregelen worden aan de overige Lid-Staten en de Commissie meegedeeld.2. Iedere Lid-Staat erkent het in een andere Lid-Staat afgegeven bewijs dat een motorvoertuig dat op het grondgebied van deze laatste Lid-Staat is ingeschreven, alsmede de aanhangwagen of oplegger daarvan met goed gevolg een technische controle hebben ondergaan die minstens voldoet aan de bepalingen van deze richtlijn, alsof hij dit bewijs zelf had afgegeven.3. De Lid-Staten maken gebruik van passende procedures om, voor zover dit uitvoerbaar is, ervoor te zorgen dat de remkracht van de op hun grondgebied ingeschreven voertuigen voldoet aan de in deze richtlijn vastgestelde eisen.HOOFDSTUK II Uitzonderingen en afwijkingen Artikel 4 1. De Lid-Staten kunnen voertuigen van de strijdkrachten, ter handhaving van de openbare orde en van de brandweer uitsluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn.2. De Lid-Staten kunnen na raadpleging van de Commissie bepaalde voertuigen die worden geëxploiteerd of gebruikt onder bijzondere voorwaarden, alsmede voertuigen die weinig of geen gebruik maken van de openbare weg, met inbegrip van vóór 1 januari 1960 gebouwde voertuigen met een historische waarde, of die tijdelijk uit het verkeer zijn genomen, uitsluiten van de werkingssfeer van deze richtlijn of onderwerpen aan speciale bepalingen.3. De Lid-Staten mogen, na raadpleging van de Commissie, hun eigen keuringsnormen vaststellen voor voertuigen met een historische waarde.Artikel 5 Niettegenstaande het bepaalde in de bijlagen I en II kunnen de Lid-Staten:- de datum van de eerste verplichte technische controle vervroegen en het voertuig in voorkomend geval aan een controle onderwerpen alvorens het wordt geregistreerd;- de periode tussen twee opeenvolgende verplichte technische controles bekorten;- de technische controle van de facultatieve uitrusting verplicht stellen;- het aantal te controleren punten uitbreiden;- de verplichte periodieke technische controle uitbreiden tot andere categorieën voertuigen;- aanvullende speciale controles voorschrijven;- voor de op hun grondgebied ingeschreven voertuigen hogere minima voor de bedrijfszekerheid van de remsystemen eisen dan de in bijlage II vermelde en daarbij de keuring in zwaarder belaste toestand laten verrichten, mits hiermee de eisen van de oorspronkelijke typegoedkeuring niet worden overschreden.Artikel 6 1. In afwijking van het bepaalde in de bijlagen I en II kunnen de Lid-Staten uiterlijk tot 1 januari 1993:- de datum van de eerste verplichte technische controle uitstellen;- de tijdspanne tussen twee opeenvolgende verplichte technische controles verlengen;- het aantal te controleren punten beperken;- de categorieën voertuigen die aan de verplichte technische controle onderworpen zijn, wijzigen,op voorwaarde dat voor alle in punt 5 van bijlage I bedoelde lichte bedrijfsvoertuigen vóór genoemde datum overeenkomstig deze richtlijn een technische controle verplicht wordt gesteld.In de Lid-Staten waar per 28 juli 1988 geen periodieke technische controle voor deze categorie van voertuigen bestond die vergelijkbaar is met de in deze richtlijn bedoelde controle, is lid 1 echter van toepassing tot 1 januari 1995.2. Met betrekking tot de in bijlage I, punt 6, bedoelde personenauto's is lid 1 tot 1 januari 1994 van toepassing.In de Lid-Staten waar per 31 december 1991 geen stelsel van periodieke technische controle voor deze categorie motorvoertuigen bestond dat vergelijkbaar is met het stelsel van deze richtlijn, is lid 1 echter van toepassing tot 1 januari 1998.HOOFDSTUK III Slotbepalingen Artikel 7 1. De Raad neemt op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen de bijzondere richtlijnen aan die nodig zijn voor het omschrijven van de minimumnormen en -methoden met betrekking tot de controle van de in bijlage II opgesomde punten.2. De wijzigingen die nodig zijn voor de aanpassing van de normen en methoden van de bijzondere richtlijnen aan de technische vooruitgang worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 8.Artikel 8 1. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang van de richtlijn betreffende de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens, hierna "Comité" te noemen, dat is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en wordt voorgezeten door een vertegenwoordiger van de Commissie.2. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast.3. De vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter naar gelang van de urgentie van de aangelegenheid kan vaststellen. Het Comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten overeenkomstig genoemd artikel gewogen. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.4. a) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité.b) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.Indien de Raad binnen drie maanden na de indiening van het voorstel geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld.Artikel 9 1. De Commissie legt aan het Europees Parlement en aan de Raad uiterlijk op 31 december 1998 een verslag voor over de uitvoering van de technische controle voor personenauto's, vergezeld van alle nodige voorstellen, met name ten aanzien van de frequentie en de inhoud van de controles.2. De Commissie gaat, uiterlijk drie jaar na invoering van de periodieke controle van snelheidsbegrenzers, na of, op basis van de ervaring op dat moment, de voorgeschreven controles volstaan om slecht functionerende snelheidsbegrenzers of snelheidsbegrenzers waarmee gemanipuleerd is, op te sporen, en of de geldende voorschriften eventueel dienen te worden gewijzigd.Artikel 10 De in bijlage III, deel A, genoemde richtlijnen worden op de in artikel 11 genoemde datum ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de Lid-Staten betreffende de in bijlage III, deel B, vastgestelde termijnen voor de omzetting en toepassing.Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen worden geacht betrekking te hebben op de onderhavige richtlijn en dienen te worden gelezen met behulp van de in bijlage IV opgenomen concordantietabel.Artikel 11 1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 9 maart 1998 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.3. De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen voor de toepassing van het bij deze richtlijn vastgestelde controlesysteem.De getroffen maatregelen moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.Artikel 12 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 13 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel, 20 december 1996.Voor de RaadDe VoorzitterS. BARRETT(1) PB nr. C 193 van 4. 7. 1996, blz. 5 en 31.(2) PB nr. C 39 van 12. 2. 1996, blz. 24.(3) Advies van het Europees Parlement van 29 februari 1996 (PB nr. C 78 van 18. 3. 1996, blz. 27), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 18 juni 1996 (PB nr. C 248 van 26. 8. 1996, blz. 49) en besluit van het Europees Parlement van 24 oktober 1996 (PB nr. C 347 van 18. 11. 1996).(4) PB nr. L 47 van 18. 2. 1977, blz. 47. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/23/EG (PB nr. L 147 van 14. 6. 1994, blz 6).(5) Richtlijn 71/320/EEG van de Raad van 26 juli 1971 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten betreffende de reminrichtingen van bepaalde categorieën motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (PB nr. L 202 van 6. 9. 1971, blz. 37). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/422/EEG (PB nr. L 233 van 22. 8. 1991, blz. 21).(6) Richtlijn 92/6/EEG van de Raad van 10 februari 1992 betreffende de installatie en het gebruik, in de Gemeenschap, van snelheidsbegrenzers in bepaalde categorieën motorvoertuigen (PB nr. L 57 van 2. 3. 1992, blz. 27).BIJLAGE I CATEGORIEËN VAN AAN DE TECHNISCHE CONTROLE ONDERWORPEN VOERTUIGEN EN DE FREQUENTIE VAN DEZE CONTROLES >RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE II VERPLICHTE CONTROLEPUNTEN De controle moet op zijn minst betrekking hebben op de onderstaande punten, mits deze de verplichte uitrusting betreffen van het voertuig dat in de betrokken Lid-Staat wordt goedgekeurd.De in deze bijlage bedoelde controles mogen worden uitgevoerd zonder demontage van de onderdelen van het voertuig.Indien het voertuig gebreken vertoont op onderstaande controlepunten, stellen de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staten in een procedure de voorwaarden vast waaronder het voertuig aan het verkeer mag deelnemen totdat het voldoet aan een nieuwe technische keuring.>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>VOERTUIGEN IN DE CATEGORIEËN 1, 2, 3, 4, 5 EN 68.2. Uitlaatemissies8.2.1. Motorvoertuigen uitgerust met een motor met elektrische ontsteking (benzine)a) De uitlaatemissies worden niet geregeld door middel van een geavanceerd emissiebestrijdingssysteem zoals een gesloten driewegkatalysator met lambdasonde1. Visuele inspectie van het uitlaatsysteem, teneinde na te gaan of er geen lekken zijn.2. Visuele inspectie van het emissiebestrijdingssysteem, indien aanwezig, teneinde na te gaan of de noodzakelijke apparatuur aanwezig is.Na een redelijke termijn voor het conditioneren van de motor, rekening houdend met de aanbevelingen van de voertuigconstructeur, dient het koolmonoxide (CO)-gehalte van de uitlaatgassen te worden gemeten bij stationair (onbelast) draaien van de motor.Het maximaal toelaatbare CO-gehalte van de uitlaatgassen is het door de voertuigconstructeur opgegeven gehalte. Indien bedoeld gegeven niet beschikbaar is of de met de controle belaste instanties van de Lid-Staten besluiten het niet als een referentiewaarde te gebruiken, mag het CO-gehalte van de uitlaatgassen niet groter zijn dan:- voor voertuigen die voor de eerste keer ingeschreven of in het verkeer gebracht zijn tussen de door de Lid-Staten vastgestelde datum waarop deze voertuigen voldaan moeten hebben aan Richtlijn 70/220/EEG (1) en 1 oktober 1986: CO: 4,5 vol. %,- voor voertuigen die na 1 oktober 1986 voor de eerste keer ingeschreven of in het verkeer gebracht zijn: CO: 3,5 vol. %.b) De uitlaatemissies worden geregeld door middel van een geavanceerd emissiebestrijdingssysteem zoals een gesloten driewegkatalysator met lambdasonde1. Visuele inspectie van het uitlaatsysteem, teneinde na te gaan of er geen lekken zijn en of het systeem in al zijn onderdelen compleet is.2. Visuele inspectie van het emissiebestrijdingssysteem, teneinde te verifiëren dat de noodzakelijke apparatuur aanwezig is.3. Vaststelling van de doeltreffendheid van het emissiebestrijdingssysteem door meting van de lambdawaarde en van het CO-gehalte van de uitlaatgassen overeenkomstig punt 4 of overeenkomstig de door de constructeur aangegeven methode zoals opgetekend bij de typegoedkeuring. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de door de voertuigconstructeur ten aanzien van iedere test aanbevolen periode voor het conditioneren van de motor.4. Emissies ter hoogte van de uitlaatpijp - grenswaarden- Meting bij stationair draaien:Het maximaal toelaatbare CO-gehalte van de uitlaatgassen is het door de voertuigconstructeur opgegeven gehalte. Indien bedoeld gegeven niet beschikbaar is, mag de CO-grenswaarde van 0,5 vol. % niet worden overschreden.- Meting bij opgevoerd toerental van ten minste 2 000 min-1, met onbelaste motor:CO-gehalte: niet groter dan 0,3 vol. %Lambda: 1 ± 0,03 of in overeenstemming met de specificaties van de constructeur.8.2.2. Motorvoertuigen uitgerust met een motor met compressieontsteking (dieselmotor)Meting van de opaciteit van de uitlaatgassen geschiedt door middel van de vrije acceleratieproef (bij niet-belaste motor wordt het toerental opgevoerd van het stationair toerental tot het toerental waarbij de regelaar van de brandstoftoevoer in werking treedt). De opaciteit mag niet groter zijn dan die welke overeenkomstig Richtlijn 72/306/EEG (2) op de plaat is geregistreerd. Indien bedoeld gegeven niet beschikbaar is of de met de controle belaste instanties van de Lid-Staten besluiten het niet als een referentiewaarde te gebruiken, mogen met betrekking tot de absorptiecoëfficiënt de volgende grenswaarden niet worden overschreden:- 2,5 m-1 voor dieselmotoren met natuurlijke aanzuiging,- 3,0 m-1 voor dieselmotoren met drukvulling,of gelijkwaardige waarden bij gebruik van een ander type apparaat dan voor de EG-goedkeuring wordt gebruikt.Voertuigen die vóór 1 januari 1980 voor de eerste keer zijn ingeschreven of in het verkeer zijn gebracht behoeven aan deze voorwaarden niet te voldoen.8.2.3. ControleapparatuurVoor het controleren van de emissies van de voertuigen wordt gebruik gemaakt van apparatuur waarmee nauwkeurig kan worden nagegaan of aan de door de constructeur voorgeschreven of opgegeven grenswaarden wordt voldaan.8.2.4. Mocht een voertuigtype bij de EG-goedkeuring niet kunnen voldoen aan de bij deze richtlijn vastgestelde grenswaarden, dan kunnen de Lid-Staten voor dit voertuigtype hogere grenswaarden vaststellen op basis van door de constructeur verstrekt bewijsmateriaal. Zij delen dit onmiddellijk mede aan de Commissie, die op haar beurt de andere Lid-Staten daarvan in kennis stelt.>RUIMTE VOOR DE TABEL>(1) Richtlijn 70/220/EEG van de Raad van 20 maart 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen luchtverontreiniging door emissies van motorvoertuigen (PB nr. L 76 van 9. 3. 1970, blz. 1) en rectificatie (PB nr. L 81 van 11. 4. 1970, blz. 15). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/12/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB nr. L 100 van 19. 4. 1994, blz. 42).(2) Richtlijn 72/306/EEG van de Raad van 2 augustus 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten met betrekking tot de maatregelen die moeten worden genomen tegen de verontreiniging door dieselmotoren, bestemd voor het aandrijven van voertuigen (PB nr. L 190 van 20. 8. 1972, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 89/491/EEG van de Commissie (PB nr. L 238 van 15. 8. 1989, blz. 43).BIJLAGE III DEEL A Ingetrokken richtlijnen (zoals bedoeld in artikel 10) Richtlijn 77/143/EEG van de Raad van 29 december 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake de technische controle van motorvoertuigen en aanhangwagens, en de opeenvolgende wijzigingen:- Richtlijn 88/449/EEG van de Raad- Richtlijn 91/225/EEG van de Raad- Richtlijn 91/328/EEG van de Raad- Richtlijn 92/54/EEG van de Raad- Richtlijn 92/55/EEG van de Raad- Richtlijn 94/23/EG van de Commissie.DEEL B >RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IV >RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31986L0560

Dertiende Richtlijn 86/560/EEG van de Raad van 17 november 1986 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen

Publicatieblad Nr. L 326 van 21/11/1986 blz. 0040 - 0041 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0130  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0130

*****DERTIENDE  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 17 november 1986  betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen  (86/560/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 99 en 100,  Gelet op de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), inzonderheid op artikel 17, lid 4,  Gezien het voorstel van de Commissie (2),  Gezien het advies van het Europese Parlement (3),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (4),  Overwegende dat in artikel 8 van Richtlijn 79/1072/EEG (5) betreffende de regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, wordt bepaald dat ten aanzien van niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtigen elke Lid-Staat de teruggaaf kan weigeren of hiervoor bijzondere voorwaarden kan stellen;  Overwegende dat een evenwichtige ontwikkeling van de handelsbetrekkingen van de Gemeenschap met derde landen moet worden gewaarborgd door uit te gaan van het bepaalde in Richtlijn 79/1072/EEG, zonder daarbij de verscheidenheid aan situaties in derde landen uit het oog te verliezen;  Overwegende dat bepaalde vormen van belastingfraude of belastingontwijking dienen te worden voorkomen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Voor de toepassing van deze richtlijn wordt beschouwd als:  1. »een niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtige" de belastingplichtige als bedoeld in artikel 4, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG, die gedurende de periode, bedoeld in artikel 3, lid 1, van de onderhavige richtlijn op het betrokken grondgebied noch de zetel van zijn bedrijfsuitoefening, noch een vaste inrichting heeft gehad van waaruit de handelingen worden verricht, noch, bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, aldaar zijn woonplaats of gebruikelijke verblijfplaats heeft gehad, en die in dezelfde periode geen leveringen van goederen of diensten heeft verricht waarvan de plaats geacht wordt in de in artikel 2 bedoelde Lid-Staat te zijn gelegen, met uitzondering van:  a) vervoerdiensten en daarmee samenhangende diensten, die zijn vrijgesteld uit hoofde van artikel 14, lid 1, onder i), artikel 15 of artikel 16, lid 1, onder B, C en D, van Richtlijn 77/388/EEG;  b) diensten in de gevallen waarin de belasting uitsluitend verschuldigd is door de ontvanger overeenkomstig artikel 21, lid 1, onder b), van Richtlijn 77/388/EEG;  2. »grondgebied van de Gemeenschap" de gebieden van de Lid-Staten waar Richtlijn 77/388/EEG van toepassing is.  Artikel 2  1. Onverminderd de artikelen 3 en 4, geeft elke Lid-Staat aan iedere niet op het grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belastingplichtige, onder de hierna volgende voorwaarden, de belasting over de toegevoegde waarde terug welke is geheven ter zake van de hem door andere belastingplichtigen in het binnenland verleende diensten of geleverde roerende goederen, dan wel ter zake van de invoer van goederen in het betrokken land, een en ander voor zover deze goederen en diensten worden gebruikt voor de handelingen bedoeld in artikel 17, lid 3, onder a) en b), van Richtlijn 77/388/EEG of de diensten bedoeld in artikel 1, punt 1, onder b), van de onderhavige richtlijn.  2. De Lid-Staten kunnen de in lid 1 bedoelde teruggaaf afhankelijk stellen van de toekenning door de derde Staten van vergelijkbare voordelen op het gebied van de omzetbelasting.  3. De Lid-Staten kunnen de aanwijzing van een fiscaal vertegenwoordiger eisen.  Artikel 3  1. De in artikel 2, lid 1, bedoelde teruggaaf wordt verleend op verzoek van de belastingplichtige. De Lid-Staten stellen de voorwaarden voor de indiening van dit verzoek vast, met inbegrip van de termijnen, de periode waarop het verzoek betrekking moet hebben, de bevoegde dienst waarbij dit moet worden ingediend en de minimumbedragen waarvoor de teruggaaf kan worden gevraagd. Zij stellen eveneens de voorwaarden vast waaronder de teruggaaf plaatsvindt, met inbegrip van de termijnen. Zij leggen de aanvrager de verplichtingen op die noodzakelijk zijn om de gegrondheid van de aanvraag te beoordelen en fraude te voorkomen, en meer in het bijzonder laten zij hem het bewijs leveren dat hij een economische activiteit verricht overeenkomstig artikel 4, lid 1, van Richtlijn 77/388/EEG. De aanvrager moet door middel van een schriftelijke verklaring aantonen dat hij in de vastgestelde periode geen enkele handeling heeft verricht die niet voldoet aan de in artikel 1, punt 1, vastgestelde voorwaarden.  2. De teruggaaf mag niet worden verleend onder gunstiger voorwaarden dan die welke voor belastingplichtigen uit de Gemeenschap gelden.  Artikel 4  1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt het recht op teruggaaf vastgesteld overeenkomstig artikel 17 van Richtlijn 77/388/EEG, zoals toegepast in de Lid-Staten van de teruggaaf.  2. De Lid-Staten kunnen evenwel bepaalde uitgaven uitsluiten of aan de teruggaaf extra voorwaarden verbinden.  3. Deze richtlijn is niet van toepassing op leveringen van goederen die zijn vrijgesteld of die kunnen worden vrijgesteld krachtens artikel 15, punt 2, van Richtlijn 77/388/EEG.  Artikel 5  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1988 aan deze richtlijn te voldoen. Deze richtlijn heeft slechts betrekking op verzoeken om teruggaaf betreffende belasting over de toegevoegde waarde op aankopen van goederen of diensten die vanaf deze datum zijn gefactureerd en op invoer die vanaf deze datum heeft plaatsgevonden.  2. De Lid-Staten delen de Commissie alle belangrijke bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen en laten haar weten welk gebruik zij maken van de in artikel 2, lid 2, bedoelde mogelijkheid. De Commissie stelt de andere Lid-Staten van een en ander in kennis.  Artikel 6  Binnen drie jaar te rekenen vanaf de in artikel 5 genoemde datum dient de Commissie, na raadpleging van de Lid-Staten, bij de Raad en het Europese Parlement een verslag in over de toepassing van de richtlijn, inzonderheid van artikel 2, lid 2.  Artikel 7  Artikel 17, lid 4, laatste zin, van Richtlijn 77/388/EEG en artikel 8 van Richtlijn 79/1072/EEG houden op in de verschillende Lid-Staten van kracht te zijn op de datum waarop het bepaalde in deze richtlijn van toepassing wordt, en in elk geval op de in artikel 5 genoemde datum.  Artikel 8  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 17 november 1986.  Voor de Raad  De Voorzitter  N. LAWSON  (1) PB nr. L 145 van 13. 6. 1977, blz. 1.  (2) PB nr. C 223 van 27. 8. 1982, blz. 5 en  PB nr. C 196 van 23. 7. 1983, blz. 6.  (3) PB nr. C 161 van 20. 6. 1983, blz. 111.  (4) PB nr. C 176 van 4. 7. 1983, blz. 22.  (5) PB nr. L 331 van 27. 12. 1979, blz. 11.


title: Richtlijn 2009/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma's (Gecodificeerde versie) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               5.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 111/16

      RICHTLIJN 2009/24/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 23 april 2009
   betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma's
   (Gecodificeerde versie)
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De inhoud van Richtlijn 91/250/EEG van de Raad van 14 mei 1991 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma's (3) is gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               Voor de ontwikkeling van computerprogramma's moeten belangrijk menselijk en technisch potentieel en aanzienlijke financiële middelen worden ingezet, terwijl zij kunnen worden gekopieerd voor een fractie van de kosten die moeten worden besteed om deze programma's zelfstandig te ontwikkelen.

               (3)

               Computerprogramma's spelen in een groot aantal sectoren van het bedrijfsleven een steeds belangrijkere rol. De technologie voor computerprogramma's kan dan ook als van fundamenteel belang voor de industriële ontwikkeling van de Gemeenschap worden beschouwd.

               (4)

               Verschillen in de door de wetgeving der lidstaten voor computerprogramma's geboden rechtsbescherming hebben een rechtstreekse en negatieve invloed op de werking van de interne markt voor computerprogramma's.

               (5)

               Verschillen die een dergelijke invloed hebben, dienen te worden weggenomen, en er moet worden voorkomen dat zich nieuwe verschillen zullen voordoen, terwijl omgekeerd verschillen die de werking van de interne markt niet noemenswaardig beïnvloeden, niet behoeven te worden weggenomen, noch behoeft te worden voorkomen dat er nieuwe ontstaan.

               (6)

               Het communautaire juridische kader op het stuk van de bescherming van computerprogramma's kan in eerste instantie dan ook worden beperkt tot de regel dat de lidstaten computerprogramma's op grond van het auteursrecht als werk van letterkunde dienen te beschermen en tot voorschriften waarin wordt geregeld wie en wat moet worden beschermd, op grond van welke exclusieve rechten beschermde personen hun toestemming voor bepaalde handelingen kunnen verlenen of deze kunnen verbieden, alsmede de duur van de bescherming.

               (7)

               Voor de toepassing van deze richtlijn moet de term „computerprogramma” alle programma's in gelijk welke vorm omvatten, met inbegrip van programma's die in de apparatuur zijn ingebouwd. Deze term moet eveneens het desbetreffende voorbereidende ontwerp-materiaal omvatten dat tot het vervaardigen van een programma leidt, op voorwaarde dat dit voorbereidende materiaal van dien aard is dat het later tot zulk een programma kan leiden.

               (8)

               Bij de vaststelling of een computerprogramma een oorspronkelijk werk is, mogen geen criteria worden toegepast met betrekking tot de kwalitatieve of esthetische waarde van het programma.

               (9)

               De Gemeenschap zet zich volledig in voor de bevordering van internationale standaardisering.

               (10)

               Een computerprogramma moet de communicatie en wisselwerking met andere componenten van een computersysteem en met gebruikers ervan verzorgen en hiervoor is een logische en, waar nodig, fysieke koppeling en interactie vereist, waardoor tussen alle elementen van de programmatuur en apparatuur in alle door deze te vervullen functies enerzijds en andere programmatuur en apparatuur, alsmede de gebruikers anderzijds een passende wisselwerking mogelijk is. De onderdelen van het programma die koppeling en interactie tussen componenten van een systeem verzekeren, worden algemeen met de term „interfaces” aangeduid. Die functionele koppeling en interactie wordt algemeen met de term „interoperabiliteit” aangeduid. Een dergelijke interoperabiliteit kan worden omschreven als „het vermogen om informatie uit te wisselen en om deze uitgewisselde informatie onderling te gebruiken”.

               (11)

               Onzekerheid dient te worden vermeden en er moet dus duidelijk worden gesteld dat alleen de uitdrukkingswijze van een computerprogramma wordt beschermd, en dat ideeën en beginselen die aan enig element van een programma — inclusief de bijhorende interfaces — ten grondslag liggen, niet overeenkomstig deze richtlijn door het auteursrecht worden beschermd. Ideeën en beginselen worden overeenkomstig dat principe van het auteursrecht niet uit hoofde van deze richtlijn beschermd, in zoverre logica, algoritmen en programmeertalen uit deze ideeën en beginselen zijn opgebouwd. De uitdrukking van die ideeën en beginselen moet overeenkomstig de wetgeving en de rechtspraak van de lidstaten en de internationale auteursrechtconventies door het auteursrecht worden beschermd.

               (12)

               Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder „verhuur” verstaan het voor een beperkte tijdsduur en met winstoogmerk voor gebruik beschikbaar stellen van een computerprogramma of kopieën daarvan. Deze term omvat niet openbare uitlening, die derhalve buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn valt.

               (13)

               Op de exclusieve rechten van de auteur moet, om de ongeoorloofde reproductie van zijn werk te verhinderen, een beperkte uitzondering worden gemaakt in het geval van een computerprogramma, teneinde de reproductie toe te laten die technisch noodzakelijk is voor het gebruik van dat programma door de rechtmatige verkrijger. Dit betekent dat het laden of in beeld brengen, dat noodzakelijk is voor het gebruik van een rechtmatig verkregen kopie van een programma, alsmede het corrigeren van fouten, niet bij overeenkomst mag worden verboden. Bij gebreke van uitdrukkelijke contractuele bepalingen, ook wanneer een kopie van het programma verkocht is, kan elke andere handeling die nodig is voor het gebruik van de kopie van een programma, door een rechtmatige verkrijger van die kopie worden verricht overeenkomstig het ermee beoogde doel.

               (14)

               Een persoon die het recht heeft een computerprogramma te gebruiken mag niet worden belet om de handelingen te verrichten die noodzakelijk zijn om de werking van het programma waar te nemen, te bestuderen of te testen, voor zover die handelingen het auteursrecht in dat programma niet schenden.

               (15)

               De ongeoorloofde reproductie, vertaling, bewerking en omzetting van de codevorm waarin een kopie van een computerprogramma ter beschikking wordt gesteld, vormt een inbreuk op de exclusieve rechten van de auteur. Er kunnen zich echter omstandigheden voordoen waarin een dergelijke reproductie van de code en vertaling van de vorm van die code onmisbaar is om de noodzakelijke gegevens te verkrijgen voor het tot stand brengen van de interoperabiliteit van een onafhankelijk gemaakt programma met andere programma's. Alleen in deze zeldzame gevallen moet de uitvoering van de handelingen van reproductie en vertaling door of voor een persoon die het recht heeft een kopie van het programma te gebruiken als rechtmatig worden beschouwd en in overeenstemming met normale praktijken, en daarom moet worden geacht geen toestemming van de rechthebbende te vereisen. Deze uitzondering heeft onder meer ten doel het mogelijk te maken alle componenten van een computersysteem, ook die van verschillende fabrikanten, aan elkaar te koppelen, zodat die systemen samen kunnen functioneren. Van die uitzondering op de exclusieve rechten van de auteur mag geen gebruik worden gemaakt op een wijze die de gerechtvaardigde belangen van de rechthebbende in gevaar brengt of die tegen een normaal gebruik van het programma indruist.

               (16)

               De bescherming van computerprogramma's mag op grond van het auteursrecht geen afbreuk doen aan de toepassing, waar dit geboden is, van andere vormen van bescherming. Elk contractueel beding dat in strijd is met de bepalingen van deze richtlijn inzake decompilatie of met de in deze richtlijn bedoelde uitzonderingen inzake het maken van een reservekopie of het observeren, bestuderen of uittesten van de werking van een programma, is nietig.

               (17)

               De bepalingen van deze richtlijn doen geen afbreuk aan de toepassing van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag ingeval een dominante leverancier weigert de informatie beschikbaar te stellen welke noodzakelijk is voor de interoperabiliteit, zoals gedefinieerd in deze richtlijn.

               (18)

               De bepalingen van deze richtlijn dienen geen te afbreuk doen aan reeds vastgestelde, specifieke vereisten van het Gemeenschapsrecht met betrekking tot de publicatie van interfaces in de telecommunicatiesector noch aan beschikkingen van de Raad met betrekking tot de normalisatie op het gebied van informatietechnologie en telecommunicatie.

               (19)

               Deze richtlijn laat de overeenkomstig de Berner Conventie in de nationale wetgevingen opgenomen afwijkingen onverlet voor wat betreft de niet door de richtlijn bestreken onderwerpen.

               (20)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Voorwerp van de bescherming
   1.   Overeenkomstig deze richtlijn worden computerprogramma's door de lidstaten auteursrechtelijk beschermd als werken van letterkunde in de zin van de Berner Conventie voor de bescherming van werken van letterkunde en kunst. De term „computerprogramma” in de zin van deze richtlijn omvat ook het voorbereidend materiaal.
   2.   De bescherming overeenkomstig deze richtlijn wordt verleend aan de uitdrukkingswijze, in welke vorm dan ook, van een computerprogramma. De ideeën en beginselen die aan enig element van een computerprogramma ten grondslag liggen, met inbegrip van de ideeën en beginselen die aan de interfaces daarvan ten grondslag liggen, worden niet krachtens deze richtlijn auteursrechtelijk beschermd.
   3.   Een computerprogramma wordt beschermd wanneer het in die zin oorspronkelijk is, dat het een eigen schepping van de maker is. Om te bepalen of het programma voor bescherming in aanmerking komt, mogen geen andere criteria worden aangelegd.
   4.   De bepalingen van deze richtlijn gelden eveneens voor programma's die vóór 1 januari 1993 gemaakt zijn, onverminderd vóór die datum verrichte handelingen en verworven rechten.
   Artikel 2
   Auteurschap van het programma
   1.   De maker van een computerprogramma is de natuurlijke persoon of de groep van natuurlijke personen die het programma gemaakt heeft of, indien de wetgeving van de lidstaat zulks toestaat, de rechtspersoon die door de nationale wetgeving als rechthebbende wordt aangemerkt.
   Wanneer de wetgeving van een lidstaat collectieve werken erkent, wordt degene die volgens die wetgeving geacht wordt het programma gemaakt te hebben, als de maker ervan beschouwd.
   2.   Indien een computerprogramma door een groep van natuurlijke personen gezamenlijk gemaakt is, zijn deze personen gezamenlijk houder van de exclusieve rechten.
   3.   Indien een computerprogramma gemaakt is door een werknemer bij de uitoefening van zijn taken of in opdracht van zijn werkgever, is de werkgever bij uitsluiting bevoegd de economische rechten met betrekking tot het programma uit te oefenen, tenzij bij overeenkomst anders werd bepaald.
   Artikel 3
   Beschermde personen
   Bescherming wordt verleend aan alle natuurlijke en rechtspersonen die uit hoofde van het nationale auteursrecht voor bescherming van werken van letterkunde in aanmerking komen.
   Artikel 4
   Handelingen waarvoor toestemming vereist is
   1.   Onverminderd de artikelen 5 en 6 omvatten de exclusieve rechten van de rechthebbende in de zin van artikel 2 het recht de volgende handelingen te verrichten of het verrichten daarvan toe te staan:

               a)

               de permanente of tijdelijke reproductie voor een deel of het geheel van een computerprogramma, ongeacht op welke wijze en in welke vorm. Voor zover voor het laden of in beeld brengen, of de uitvoering, transmissie of opslag van een computerprogramma deze reproductie van het programma noodzakelijk is, is voor deze handelingen toestemming van de rechthebbende vereist;

               b)

               het vertalen, bewerken, arrangeren of anderszins veranderen van een programma, en de reproductie van het resultaat daarvan, onverminderd de rechten van degene die het programma verandert;

               c)

               elke vorm van distributie, met inbegrip van het verhuren, van een oorspronkelijk computerprogramma of kopieën daarvan onder het publiek.

         2.   De eerste verkoop in de Gemeenschap van een kopie van een programma door de rechthebbende of met diens toestemming leidt tot verval van het recht om controle uit te oefenen op de distributie van die kopie in de Gemeenschap, met uitzondering van het recht om controle uit te oefenen op het verder verhuren van het programma of een kopie daarvan.
   Artikel 5
   Uitzonderingen voor handelingen waarvoor toestemming nodig is
   1.   Tenzij bij overeenkomst uitdrukkelijk anders bepaald is, is voor de in artikel 4, lid 1, onder a) en b), genoemde handelingen geen toestemming van de rechthebbende vereist wanneer deze handelingen voor de rechtmatige verkrijger noodzakelijk zijn om het computerprogramma te kunnen gebruiken voor het beoogde doel, onder meer om fouten te verbeteren.
   2.   Het maken van een reservekopie door een rechtmatige gebruiker van het programma kan niet bij overeenkomst worden verhinderd indien die kopie voor bovenbedoeld gebruik nodig is.
   3.   De rechtmatige gebruiker van een kopie van een programma is gemachtigd om zonder toestemming van de rechthebbende de werking van het programma te observeren, te bestuderen en uit te testen, ten einde vast te stellen welke ideeën en beginselen aan een element van het programma ten grondslag liggen, indien hij dit doet bij het rechtmatig laden of in beeld brengen, de uitvoering, transmissie of opslag van het programma.
   Artikel 6
   Decompilatie
   1.   Er is geen toestemming van de rechthebbende vereist indien de reproductie van de code en de vertaling van de codevorm in de zin van artikel 4, lid 1, onder a) en b), onmisbaar zijn om de informatie te verkrijgen die nodig is om de interoperabiliteit van een onafhankelijk gecreëerd computerprogramma met andere programma's tot stand te brengen, op voorwaarde dat:

               a)

               deze handelingen worden verricht door de licentiehouder of door een ander die het recht heeft om een kopie van het programma te gebruiken, of voor hun rekening door een daartoe gemachtigde persoon;

               b)

               de gegevens die nodig zijn om de interoperabiliteit tot stand te brengen nog niet eerder snel en gemakkelijk beschikbaar zijn gesteld voor de onder a) bedoelde personen, en

               c)

               deze handelingen beperkt blijven tot die onderdelen van het oorspronkelijke programma die voor het tot stand brengen van interoperabiliteit noodzakelijk zijn.

         2.   Het bepaalde in lid 1 biedt niet de mogelijkheid dat de op grond daarvan verkregen informatie:

               a)

               voor een ander doel dan het tot stand brengen van de interoperabiliteit van het onafhankelijk gecreëerde programma wordt gebruikt;

               b)

               aan derden wordt meegedeeld, tenzij dat noodzakelijk is met het oog op de interoperabiliteit van het onafhankelijk gecreëerde programma, of

               c)

               wordt gebruikt voor de ontwikkeling, productie of het in de handel brengen van een qua uitdrukkingswijze in grote lijnen gelijk programma, of voor andere handelingen waarmee inbreuk op het auteursrecht wordt gemaakt.

         3.   In overeenstemming met de bepalingen van de Berner Conventie voor de bescherming van werken van letterkunde en kunst, mag dit artikel niet zodanig worden uitgelegd dat de toepassing ervan ongerechtvaardigd nadeel voor de rechtmatige belangen van de rechthebbende oplevert of het normale gebruik van het computerprogramma belemmert.
   Artikel 7
   Bijzondere beschermingsmaatregelen
   1.   Onverminderd de artikelen 4, 5 en 6, voorzien de lidstaten, overeenkomstig hun nationale wetgeving, in passende sancties tegen personen die de volgende, handelingen verrichten:

               a)

               in het verkeer brengen van een kopie van een computerprogramma terwijl zij weten of redelijkerwijs kunnen vermoeden dat het een onrechtmatige kopie is;

               b)

               bezit voor commerciële doeleinden van een kopie van een computerprogramma terwijl zij weten of redelijkerwijs kunnen vermoeden dat het een onrechtmatige kopie is;

               c)

               in het verkeer brengen of bezit voor commerciële doeleinden van middelen die uitsluitend bestemd zijn om de ongeoorloofde verwijdering of ontwijking van enigerlei technische voorziening te vergemakkelijken die voor de bescherming van een programma getroffen mocht zijn.

         2.   Een onrechtmatige kopie van een computerprogramma kan in beslag worden genomen overeenkomstig de wetgeving van de betrokken lidstaat.
   3.   De lidstaten kunnen bepalen dat de in lid 1, onder c), bedoelde middelen in beslag worden genomen.
   Artikel 8
   Toepassing van andere wettelijke bepalingen
   Deze richtlijn laat andere wettelijke bepalingen zoals die betreffende octrooien, merken, oneerlijke mededinging, bedrijfsgeheim, het overeenkomstenrecht en de bescherming van halfgeleiderproducten, onverlet.
   Elk contractueel beding dat strijdig is met artikel 6 of met de in artikel 5, leden 2 en 3, bedoelde uitzonderingen, is nietig.
   Artikel 9
   Mededeling
   De lidstaten delen de Commissie de bepalingen van nationaal recht mee die zijn vastgesteld op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is.
   Artikel 10
   Intrekking
   Richtlijn 91/250/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde richtlijn, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 11
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 12
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 23 april 2009.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         P. NEČAS

      (1)  PB C 204 van 9.8.2008, blz. 24.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 17 juni 2008 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 23 maart 2009.

      (3)  PB L 122 van 17.5.1991, blz. 42.

      (4)  Zie bijlage I, deel A.

      BIJLAGE I
      DEEL A

         Ingetrokken richtlijn met de wijziging ervan

         (bedoeld in artikel 10)

                  Richtlijn 91/250/EEG van de Raad
                  (PB L 122 van 17.5.1991, blz. 42)

                  Richtlijn 93/98/EEG van de Raad
                  (PB L 290 van 24.11.1993, blz. 9)

                  Uitsluitend artikel 11, lid 1

            DEEL B

         Termijnen voor omzetting in nationaal recht

         (bedoeld in artikel 10)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  91/250/EEG

                  31 december 1992

                  93/98/EEG

                  30 juni 1995

      BIJLAGE II

         Concordantietabel

                  Richtlijn 91/250/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1, leden 1, 2 en 3

                  Artikel 1, leden 1, 2 en 3

                  Artikel 2, lid 1, eerste zin

                  Artikel 2, lid 1, eerste alinea

                  Artikel 2, lid 1, tweede zin

                  Artikel 2, lid 1, tweede alinea

                  Artikel 2, leden 2 en 3

                  Artikel 2, leden 2 en 3

                  Artikel 3

                  Artikel 3

                  Artikel 4, aanhef

                  Artikel 4, lid 1, aanhef

                  Artikel 4, onder a)

                  Artikel 4, lid 1, onder a)

                  Artikel 4, onder b)

                  Artikel 4, lid 1, onder b)

                  Artikel 4, onder c), eerste zin

                  Artikel 4, lid 1, onder c)

                  Artikel 4, onder c), tweede zin

                  Artikel 4, lid 2

                  Artikelen 5, 6 en 7

                  Artikelen 5, 6 en 7

                  Artikel 9, lid 1, eerste zin

                  Artikel 8, eerste alinea

                  Artikel 9, lid 1, tweede zin

                  Artikel 8, tweede alinea

                  Artikel 9, lid 2

                  Artikel 1, lid 4

                  Artikel 10, lid 1

                  —

                  Artikel 10, lid 2

                  Artikel 9

                  —

                  Artikel 10

                  —

                  Artikel 11

                  Artikel 11

                  Artikel 12

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II


Avis juridique important

|

31999L0076

Richtlijn 1999/76/EG van de Commissie van 23 juli 1999 tot vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de bepaling van het gehalte aan lasalocide-natrium van diervoeders (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 207 van 06/08/1999 blz. 0013 - 0017

RICHTLIJN 1999/76/EG VAN DE COMMISSIEvan 23 juli 1999tot vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de bepaling van het gehalte aan lasalocide-natrium van diervoeders(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 70/373/EEG van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders(1), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, en met name op artikel 2,(1) Overwegende dat in Richtlijn 70/373/EEG is bepaald dat de officiële controle van veevoeders welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van veevoeders gestelde eisen is voldaan, geschiedt volgens communautaire bemonsterings- en analysemethoden;(2) Overwegende dat in Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding(2), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 866/1999 van de Commissie(3), is bepaald dat het gehalte aan lasalocide-natrium in de etikettering moet worden aangegeven, wanneer deze stoffen aan voormengsels en diervoeders worden toegevoegd;(3) Overwegende dat analysemethoden moeten worden vastgesteld voor de controle op die stoffen;(4) Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor veevoeder,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1De lidstaten schrijven voor dat de analyses in het kader van de officiële controle van diervoeders en voormengsels op het gehalte aan lasalocide-natrium worden uitgevoerd volgens de in de bijlage beschreven methoden.Artikel 2De lidstaten doen uiterlijk op 31 januari 2000 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om aan de bepalingen van deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onmiddellijk in kennis.Zij passen de maatregelen toe met ingang van 1 februari 2000.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden door de lidstaten vastgesteld.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 23 juli 1999.Voor de CommissieFranz FISCHLERLid van de Commissie(1) PB L 170 van 3.8.1970, blz. 2.(2) PB L 270 van 14.12.1970, blz. 1.(3) PB L 108 van 27.4.1999, blz. 20.BIJLAGEBEPALING VAN HET GEHALTE AAN LASALOCIDE-NATRIUMNatriumzout van door Streptomyces lasaliensis geproduceerd polyether monocarbonzuur1. Doel en toepassingsgebiedDe methode dient voor de bepaling van lasalocide-natrium in dierenvoeders en voormengsels. De detectiegrens is 5 mg/kg, de bepaalbaarheidsgrens is 30 mg/kg.2. PrincipeLasalocide-natrium wordt uit het monster geëxtraheerd met aangezuurde methanol, en het gehalte wordt bepaald met reversed-phase hogedrukvloeistofchromatografie (HPLC) met fluorimetrische detectie.3. Reagentia3.1. Kaliumdiwaterstoffosfaat (KH2PO4)3.2. Fosforzuur, w = 85 %3.3. Fosforzuuroplossing, σ = 20 %Verdun 23,5 ml fosforzuur (3.2) met water tot 100 ml.3.4. 6-methyl-2-heptylamine (1,5-dimethylhexylamine), w = 99 %3.5. Methanol, HPLC-kwaliteit3.6. Zoutzuur, p20 1,19 g/ml3.7. Fosfaatbufferoplossing, c = 0,01 mol/lLos 1,36 g KH2PO4 (3.1) op in 500 ml water (3.11), voeg 3,5 ml fosforzuur (3.2) toe en 10,0 ml 6-methyl-2-heptylamine (3.4). Breng de pH op 4,0 met een fosforzuuroplossing (3.3) en verdun tot 1000 ml met water (3.11).3.8. Aangezuurde methanolBreng 5,0 ml zoutzuur (3.6) over in een maatkolf van 1000 ml, vul aan tot de maatstreep met methanol (3.5) en meng. Deze oplossing moet direct vóór gebruik worden bereid.3.9. HPLC mobiele fase, fosfaatbufferoplossing-methanol, 5 + 95 (V + V)Meng 5 ml van de fosfaatbufferoplossing (3.7) met 95 ml methanol (3.5).3.10. Lasalocide-natrium standaardstof van gegarandeerde zuiverheid, C34H53O8Na (natriumzout van door Streptomyces lasaliensis geproduceerd polyether monocarbonzuur), E7633.10.1. Lasalocide-natrium standaard stockoplossing, 500 μg/mlWeeg 50 mg lasalocide-natrium (3.10) tot op 0,1 mg nauwkeurig af in een maatkolf van 100 ml en los op in aangezuurde methanol (3.8), vul aan tot de maatstreep met hetzelfde oplosmiddel en meng. Deze oplossing moet direct vóór gebruik worden bereid.3.10.2. Lasalocide-natrium standaard werkoplossing, 50 μg/mlPipetteer 10,0 ml van de standaard stockoplossing (3.10.1) in een maatkolf van 100 ml, vul aan tot de maatstreep met aangezuurde methanol (3.8) en meng. Deze oplossing moet direct vóór gebruik worden bereid.3.10.3. IJkoplossingenBreng 1,0, 2,0, 4,0, 5,0 en 10,0 ml standaard werkoplossing (3.10.2) in een reeks maatkolven van 50 ml. Vul aan tot de maatstreep met aangezuurde methanol (3.8) en meng. Deze oplossingen komen overeen met respectievelijk 1,0, 2,0, 4,0, 5,0 en 10,0 μg lasalocide-natrium per ml. Deze oplossingen moeten direct vóór gebruik worden bereid.3.11. Water, HPLC-kwaliteit.4. Apparatuur4.1. Ultrasoonbad (of schudmachine in een waterbad) met temperatuurregeling4.2. Membraanfilters, 0,45 μm4.3. HPLC-apparatuur met injectiesysteem, geschikt voor injectiehoeveelheden van 20 μl4.3.1. HPLC-kolom, 125 mm x 4 mm, reversed-phase C18, vulling van 5 μm, of een soortgelijke kolom4.3.2. Spectrofluorimeter met variabele excitatie- en emissiegolflengten.5. Werkwijze5.1. Algemeen5.1.1. Blanco diervoederVoor de bepaling van de recovery (5.1.2) dient een blanco voedermonster te worden geanalyseerd om te controleren of noch lasalocide-natrium noch storende stoffen aanwezig zijn. Het blanco voedermonster dient van een vergelijkbare soort te zijn als het monster, en lasalocide-natrium of storende stoffen mogen hierin niet detecteerbaar zijn.5.1.2. RecoveryDe recovery dient te worden bepaald door analyse van het blanco diervoeder waaraan een hoeveelheid lasalocide-natrium is toegevoegd die vergelijkbaar is met die in het monster. Breng voor een gehalte van 100 mg/kg 10,0 ml van de standaard stockoplossing (3.10.1) over in een erlenmeyer van 250 ml en damp de oplossing in tot ongeveer 0,5 ml. Voeg 50 g van het blanco diervoeder toe, meng grondig en laat dit mengsel gedurende 10 minuten staan, waarbij tussentijds nog enkele malen gemengd wordt alvorens de extractiestap (5.2) uit te voeren.Als een blanco diervoeder van een vergelijkbare soort niet beschikbaar is (zie 5.1.1 ), kan de recovery ook worden bepaald met de standaardadditiemethode. Hierbij wordt aan het te analyseren monster een hoeveelheid lasalocide-natrium toegevoegd die vergelijkbaar is met die in het monster. Dit monster wordt geanalyseerd samen met het monster waaraan geen lasalocide-natrium is toegevoegd, en de recovery kan dan door aftrekking worden berekend.5.2. Extractie5.2.1. DierenvoedersWeeg 5 tot 10 g van het monster tot op 0,01 g nauwkeurig af in een afsluitbare erlenmeyer van 250 ml. Voeg 100,0 ml aangezuurde methanol (3.8) toe met behulp van een pipet. Sluit niet te strak af en draai de erlenmeyer rond om te dispergeren. Plaats de erlenmeyer gedurende 20 minuten in het ultrasoonbad (4.1 ) bij ongeveer 40 °C, haal hem eruit en koel hem af tot kamertemperatuur. Laat ongeveer 1 uur staan totdat het in suspensie verkerende materiaal is gesedimenteerd, filtreer vervolgens een fractie door een membraanfilter van 0,45 μm (4.2) in een daartoe geschikt monsterflesje. Voer de HPLC-bepaling uit (5.3).5.2.2. VoormengselsWeeg 2 g van het niet-gemalen voormengsel tot op 0,001 g nauwkeurig af in een maatkolf van 250 ml. Voeg 100,0 ml aangezuurde methanol (3.8) toe en draai de maatkolf rond om te dispergeren. Plaats de maatkolf met inhoud gedurende 20 minuten in het ultrasoonbad (4.1) bij ongeveer 40 °C, haal hem eruit en koel hem af tot kamertemperatuur. Verdun door aangezuurde methanol (3.8) toe te voegen tot de maatstreep en meng grondig. Laat ongeveer 1 uur staan totdat het in suspensie verkerende materiaal is gesedimenteerd, filtreer vervolgens een fractie door een membraanfilter van 0,45 μm (4.2). Verdun een zodanige hoeveelheid van het heldere filtraat met aangezuurde methanol (3.8) ter verkrijging van een testoplossing met ongeveer 4 μg/ml lasalocide-natrium. Voer de HPLC-bepaling (5.3) uit.5.3. HPLC-bepaling5.3.1. ParametersDe volgende condities worden als leidraad gegeven; andere parameters mogen worden gebruikt op voorwaarde dat vergelijkbare resultaten worden verkregen.>RUIMTE VOOR DE TABEL>Controleer de stabiliteit van het HPLC-systeem door enige malen de ijkoplossing (3.10.3) van 4,0 μg/ml te injecteren, totdat constante piekhoogten (of -oppervlakten) en retentietijden worden verkregen.5.3.2. IJklijnInjecteer elke ijkoplossing (3.10.3) enkele malen en meet voor elke concentratie de gemiddelde piekhoogte (-oppervlakte). Maak een ijklijn met de gemiddelde piekhoogten (-oppervlakten) als ordinaat en de bijbehorende concentraties in μg/ml als abscis.5.3.3. MonsteroplossingInjecteer de in 5.2.1 en 5.2.2 verkregen monsterextracten enige malen waarbij hetzelfde injectievolume als voor de ijkoplossingen wordt gebruikt en bepaal de gemiddelde piekhoogten (-oppervlakten) van de lasalocide-natriumpieken.6. Berekening van de resultatenBereken uit de gemiddelde piekhoogte (-oppervlakte) die door injectie van de monsteroplossing (5.3.3) tot stand is gekomen, het gehalte aan lasalocide-natrium (μg/ml) op basis van de ijklijn.6.1. DierenvoedersHet gehalte aan lasalocide-natrium w (mg/kg) in het monster wordt verkregen met behulp van onderstaande formule:>REFERENTIE NAAR EEN GRAFIEK>waarbij:β= het gehalte lasalocide-natrium van de monsteroplossing (5.2.1 ) in μg/mlV1= volume van het monsterextract volgens 5.2.1 in ml (d.w.z. 100)m= massa van het monster in g.6.2. VoormengselsHet gehalte aan lasalocide-natrium w (mg/kg) in het monster wordt verkregen met behulp van onderstaande formule:>REFERENTIE NAAR EEN GRAFIEK>waarbij:β= het gehalte lasalocide-natrium van de monsteroplossing (5.2.2) in μg/mlV2= volume van het monsterextract volgens 5.2.2 in ml (d.w.z. 250)f= verdunningsfactor volgens 5.2.2m= massa van het monster in g.7. Validatie van de resultaten7.1. IdentiteitOp fluorimetrische detectie gebaseerde methoden zijn minder aan storing onderhevig dan die waarbij UV-detectie wordt toegepast. De identiteit van de geanalyseerde stof kan worden vastgesteld door cochromatografie.7.1.1. CochromatografieVoeg aan een deel van het monsterextract (5.2.1 of 5.2.2) een juiste hoeveelheid van een ijkoplossing (3.10.3) toe. De hoeveelheid toegevoegd lasalocide-natrium moet ongeveer even groot zijn als de in het monsterextract gevonden hoeveelheid. Alleen de hoogte van de lasalocide-natriumpiek mag toenemen tot een hoeveelheid waarbij rekening wordt gehouden met zowel de toegevoegde hoeveelheid als met de verdunning van het extract. De piekbreedte op de helft van de maximale piekhoogte moet binnen +-10 % liggen van de breedte van het monster waaraan geen lasalocide-natrium is toegevoegd.7.2. HerhaalbaarheidHet verschil tussen de resultaten van twee parallelle, op hetzelfde monster verrichte bepalingen mag:- bij een gehalte aan lasalocide-natrium tussen 30 mg/kg en 100 mg/kg niet meer dan 15 % van het hoogste resultaat bedragen;- bij een gehalte aan lasalocide-natrium tussen 100 mg/kg en 200 mg/kg niet meer dan 15 mg/kg bedragen;- bij een gehalte aan lasalocide-natrium van meer dan 200 mg/kg niet meer dan 7,5 % van het hoogste resultaat bedragen.7.3. RecoveryVoor het (blanco) voedermonster met toevoeging dient de recovery ten minste 80 % te bedragen. Voor het blanco voormengselmonster met toevoeging dient de recovery ten minste 90 % te bedragen.8. Resultaten van een ringonderzoekEen ringonderzoek(1) heeft plaatsgevonden waarbij twee voormengsels (monsters 1 en 2) en vijf soorten voeder (monsters 3 tot en met 7) zijn onderzocht door twaalf laboratoria. Elk monster werd in duplo geanalyseerd. De resultaten staan in de volgende tabel.>RUIMTE VOOR DE TABEL>L= aantal laboratoria.n= aantal bepalingen.Sr= standaardafwijking van de herhaalbaarheid.SR= standaardafwijking van de reproduceerbaarheid.CVr= variatiecoëfficiënt van de herhaalbaarheid, in %.CVR= variatiecoëfficiënt van de reproduceerbaarheid, in %.(1) Analyst, 1995, 120, 2175-2180