Avis juridique important

|

31976L0308

Richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten

Publicatieblad Nr. L 073 van 19/03/1976 blz. 0018 - 0023 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 2 Deel 2 blz. 0066  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 02 Deel 2 blz. 0126  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 2 Deel 2 blz. 0066  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 02 Deel 3 blz. 0046  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 02 Deel 3 blz. 0046

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 15 maart 1976  betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , alsmede van landbouwheffingen en douanerechten   ( 76/308/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gelet op Verordening ( EEG ) nr . 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij Verordening ( EEG ) nr . 2788/72 ( 2 ) , inzonderheid op artikel 8 , lid 3 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 3 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 4 ) ,  Overwegende dat in het huidige stadium een schuldvordering die het voorwerp uitmaakt van een door de autoriteiten van een Lid-Staat opgestelde titel in een andere Lid-Staat niet kan worden ingevorderd ;  Overwegende dat de nationale bepalingen op het gebied van de invordering , uitsluitend door het feit dat hun werkingssfeer beperkt is tot het nationale grondgebied , een hindernis vormen voor de instelling of de werking van de gemeenschappelijke markt ; dat deze situatie integrale en rechtvaardige toepassing van de communautaire voorschriften , met name op het gebied van het gemeenschappelijk landbouwbeleid , onmogelijk maakt en frauduleuze handelingen vergemakkelijkt ;  Overwegende dat het derhalve noodzakelijk is gemeenschappelijke regels voor wederzijdse bijstand op het gebied van de invordering vast te stellen ;  Overwegende dat deze regels van toepassing moeten zijn op de invordering , zowel van de schuldvorderingen die voortvloeien uit de diverse maatregelen die deel uitmaken van het stelsel van volledige of gedeeltelijke financiering door het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , als van de landbouwheffingen en de douanerechten in de zin van artikel 2 van Besluit 70/243/EGKS , EEG , Euratom van 21 april 1970 betreffende de vervanging van de financiële bijdragen van de Lid-Staten door eigen middelen van de Gemeenschappen ( 5 ) en van artikel 128 van de Akte van Toetreding ; dat zij eveneens van toepassing moeten zijn op de invordering van kosten en interessen in verband met deze schuldvorderingen ;  Overwegende dat de wederzijdse bijstand moet inhouden dat de aangezochte autoriteit enerzijds aan de verzoekende autoriteit de inlichtingen verstrekt die haar van nut zijn voor de invordering van de schuldvorderingen die zijn ontstaan in de Lid-Staat waar zij is gevestigd en overgaat tot notificatie aan de debiteur van alle akten met betrekking tot deze schuldvorderingen welke uitgaan van deze Lid-Staat , en anderzijds op verzoek van de verzoekende autoriteit schuldvorderingen welke zijn ontstaan in de Lid-Staat waar laatstgenoemde is gevestigd , invordert ;  Overwegende dat deze verschillende vormen van bijstand door de aangezochte autoriteit moeten worden toegepast met inachtneming van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die ter zake gelden in de Lid-Staat waar zij is gevestigd ;  Overwegende dat de wijze waarop de verzoeken om bijstand door de verzoekende autoriteit moeten worden opgesteld , dient te worden vastgesteld en dat de bijzondere omstandigheden op grond waarvan de aangezochte autoriteit hieraan in sommige gevallen geen gevolg behoeft te geven , limitatief moeten worden omschreven ;  Overwegende dat wanneer de aangezochte autoriteit voor rekening van de verzoekende autoriteit een schuldvordering moet invorderen , zij , indien de in de Lid-Staat waar zij is gevestigd geldende bepalingen dit toelaten , en in overleg met de verzoekende autoriteit , aan de debiteur uitstel van betaling moet kunnen verlenen of een betaling in termijnen toestaan ; dat de eventueel te innen interessen uit hoofde van het verlenen van deze faciliteiten dienen te worden overgemaakt aan de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd ;  Overwegende dat de aangezochte autoriteit op een met redenen omkleed verzoek van de verzoekende autoriteit eveneens , voor zover de in de Lid-Staat waar zij is gevestigd geldende bepalingen dit toelaten , moet kunnen overgaan tot het nemen van conservatoire maatregelen om de invordering te waarborgen van de schuldvorderingen die zijn ontstaan in de verzoekende Lid-Staat ; dat deze schuldvoederingen echter geen enkel voorrecht mogen genieten in de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd ;  Overwegende dat het gedurende de invorderingsprocedure in de Lid-Staat waar de aangezoechte autoriteit is gevestigd , kan voorkomen dat de schuldvordering of de in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd afgegeven executoriale titel door de belanghebbende wordt betwist ; dat in dit geval moet worden bepaald dat de zaak door deze voor de bevoegde instantie van de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd , dient te worden gebracht en dat de aangezochte autoriteit de executieprocedure die zij heeft ingezet , dient te schorsen totdat deze bevoegde instantie heeft beslist ;  Overwegende dat er dient te worden bepaald dat de in het kader van de wederzijdse bijstand betreffende invordering verstrekte documenten en inlichtingen niet voor andere doeleinden mogen worden gebruikt ;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn geen beperking mogen vormen voor de wederzijdse bijstand welke sommige Lid-Staten elkaar op grond van bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen verlenen ;  Overwegende dat een harmonieuze werking van de wederzijdse bijstand dient te worden gewaarborgd en dat daartoe in een communautaire procedure moet worden voorzien waardoor de praktische toepassingsbepalingen binnen passende termijnen kunnen worden vastgesteld ; dat er een Comité moet worden ingesteld ten einde een nauwe en doeltreffende samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie ter zake tot stand te brengen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  In deze richtlijn worden de regels vastgesteld , die in de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten dienen te worden opgenomen ten einde de invordering in elke Lid-Staat te verzekeren van de in artikel 2 bedoelde schuldvorderingen , die in een andere Lid-Staat zijn ontstaan .  Artikel 2  Deze richtlijn is van toepassing op alle schuldvorderingen die verband houden met :  a ) de restituties , interventies en andere maatregelen die deel uitmaken van het stelsel van algehele of gedeeltelijke financiering door het Europees Oriëntatie - en Garantiefonds voor de Landbouw , met inbegrip van de in het kader van deze acties te innen bedragen ;  b ) de landbouwheffingen in de zin van artikel 2 , sub a ) , van Besluit 70/243/EGKS , EEG , Euratom en van artikel 128 , sub a ) , van de Akte van Toetreding ;  c ) de douanerechten in de zin van artikel 2 , sub b ) , van genoemd besluit en van artikel 128 , sub b ) , van de Akte van Toetreding ;  d ) de kosten en interessen , verbonden aan de invordering van de hierboven bedoelde schuldvorderingen .  Artikel 3  In de zin van deze richtlijn wordt verstaan onder :   - " verzoekende autoriteit " , de bevoegde autoriteit van een Lid-Staat die een verzoek tot bijstand indient betreffende een schuldvordering , als bedoeld in artikel 2 ,   - " aangezochte autoriteit " , de bevoegde autoriteit van een Lid-Staat tot welke een verzoek tot bijstand is gericht .  Artikel 4  1 . Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit haar de inlichtingen die haar van nut zijn voor de invordering van een schuldvordering .  Ten einde zich deze inlichtingen te verschaffen , oefent de aangezochte autoriteit de bevoegdheden uit die zijn vastgesteld bij de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen welke van toepassing zijn voor de invordering van soortgelijke schuldvorderingen , ontstaan in de Lid-Staat waar zij gevestigd is .  2 . Het verzoek om inlichtingen vermeldt de naam en het adres van de persoon waarop de te verstrekken inlichtingen betrekking hebben , alsmede de aard en het bedrag van de schuldvordering uit hoofde waarvan het verzoek wordt ingediend .  3 . De aangezochte autoriteit is niet gehouden inlichtingen te verstrekken :  a ) welke zij niet zou kunnen verkrijgen voor de invordering van soortgelijke schuldvorderingen , ontstaan in de Lid-Staat waar zij gevestigd is ;  b ) waarmee een commercieel , een industrieel of een beroepsgeheim zou worden onthuld ;  c ) of waarvan mededeling een aantasting zou kunnen vormen van de veiligheid of de openbare orde van deze Staat .  4 . De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit op de hoogte van de beweegredenen die zich verzetten tegen het voldoen aan het verzoek tot inlichtingen .  Artikel 5  1 . Op verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit over tot notificatie aan de geadresseerde , volgens de in de Lid-Staat waar zij gevestigd is voor de notificatie van overeenkomstige akten geldende rechtsregels , van alle , met inbegrip van de gerechtelijke , akten en beslissingen met betrekking tot een schuldvordering en/of de invordering daarvan , welke uitgaan van de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd .  2 . Het verzoek tot notificatie vermeldt de naam en het adres van de geadresseerde , de aard en het onderwerp van de te notifiëren akte of beslissing en , in voorkomend geval , de naam en het adres van de debiteur en de in de akte of de beslissing bedoelde schuldvordering , alsmede alle andere nuttige inlichtingen .  3 . De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit onverwijld op de hoogte van het gevolg dat aan het verzoek tot notificatie is gegeven en meer in het bijzonder van de datum waarop de akte of de beslissing aan de geadresseerde is toegezonden .  Artikel 6  1 . Op verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit volgens de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die van toepassing zijn op de invordering van soortgelijke schuldvorderingen , ontstaan in de Lid-Staat waar zij gevestigd is , over tot invordering van de schuldvorderingen waarvoor een executoriale titel bestaat .  2 . Daartoe wordt elke schuldvordering ten aanzien waarvan een verzoek tot invordering bestaat , behandeld als een schuldvordering van de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd , behoudens toepassing van artikel 12 .  Artikel 7  1 . Het verzoek tot invordering van een schuldvordering dat de verzoekende autoriteit tot de aangezochte autoriteit richt , dient vergezeld te gaan van een officieel exemplaar of van een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van de executoriale titel , afgegeven in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd en , in voorkomend geval , van het origineel of van een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van andere voor de invordering benodigde documenten .  2 . De verzoekende autoriteit kan slechts een verzoek tot invordering indienen :  a ) indien de schuldvordering en/of de executoriale titel niet betwist worden in de Lid-Staat waar zij gevestigd is ;  b ) wanneer zij in de Lid-Staat waar zij gevestigd is , deinvorderingsprocedure heeft ingesteld , welke op basis van de in lid 1 bedoelde titel kan worden uitgevoerd , en de genomen maatregelen niet hebben geleid tot volledige betaling van de schuldvordering .  3 . Het verzoek tot invordering vermeldt de naam en het adres van de betrokken persoon , de aard van de schuldvordering , het bedrag van de hoofdsom en van de verschuldigde interessen en kosten , alsmede alle andere nuttige inlichtingen .  4 . Het verzoek tot invordering omvat bovendien een verklaring van de verzoekende autoriteit , waarin de datum wordt aangegeven vanaf welke de tenuitvoerlegging mogelijk is volgens de in de Lid-Staat waar zij gevestigd is geldende rechtsregels , en waarin wordt bevestigd dat aan de in lid 2 gestelde voorwaarden is voldaan .  5 . De verzoekende autoriteit doet de aangezochte autoriteit , zodra zij hiervan kennis heeft , alle nuttige inlichtingen toekomen die betrekking hebben op de zaak welke de aanleiding was voor het verzoek tot invordering .  Artikel 8  De executoriale titel van de schuldvordering wordt , in voorkomend geval , en volgens de in de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd geldende bepalingen , bekrachtigd , erkend , aangevuld of vervangen door een executoriale titel geldend voor het grondgebied van deze Lid-Staat .  Het bekrachtigen , erkennen , aanvullen of vervangen van de titel dient zo spoedig mogelijk te geschieden na ontvangst van het verzoek tot invordering . Dit kan niet worden geweigerd wanneer de executoriale titel voor de Lid-Staat waar de verz * ende autoriteit is gevestigd , in behoorlijke vorm is opgesteld .  Ingeval het vervullen van een van deze formaliteiten aanleiding geeft tot een onderzoek of een betwisting in verband met de schuldvordering en/of de executoriale titel , afgegeven door de verzoekende autoriteit , is artikel 12 van toepassing .  Artikel 9  1 . De invordering geschiedt in de valuta van de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd .  2 . De aangezochte autoriteit kan , indien de in de Lid-Staat waar zij gevestigd is geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen dit toelaten , en na raadpleging van de verzoekende autoriteit , aan de debiteur uitstel van betaling verlenen of een betaling in termijnen toestaan . De door de aangezochte autoriteit uit hoofde van dit uitstel van betaling geïnde interessen dienen te worden overgemaakt aan de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd .  Tevens dienen aan de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd , alle andere interessen te worden overgemaakt die zijn geïnd voor niet tijdige betaling krachtens de in de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen .  Artikel 10  De in te vorderen schuldvorderingen genieten geen enkel voorrecht in de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd .  Artikel 11  De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit onverwijld op de hoogte van het gevolg dat zij aan het verzoek tot invordering heeft gegeven .  Artikel 12  1 . Indien gedurende de invorderingsprocedure de schuldvordering en/of de in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd afgegeven executoriale titel door een belanghebbende worden betwist , wordt de zaak door deze voor de bevoegde instantie van de Lid-Staat gebracht , waar de verzoekende autoriteit is gevestigd , overeenkomstig de in deze laatste Lid-Staat geldende rechtsregels . Deze vordering moet door de verzoekende autoriteit worden genotifieerd aan de aangezochte autoriteit . Bovendien kan zij door de belanghebbende worden genotifieerd aan de aangezochte autoriteit .  2 . Zodra de aangezochte autoriteit de in lid 1 bedoelde notificatie heeft ontvangen , hetzij van de verzoekende autoriteit , hetzij van de belanghebbende , schorst zij de executieprocedure in afwachting van de beslissing van de op dit gebied bevoegde instantie . Indien zij dit nodig acht , kan zij , onverminderd artikel 13 , overgaan tot het nemen van conservatoire maatregelen om de invordering te waarborgen , voor zover de in de Lid-Staat waar zij gevestigd is geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zulks toestaan voor soortgelijke schuldvorderingen .  3 . Wanneer de betwisting betrekking heeft op uitvoeringsmaatregelen die zijn getroffen in de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd , wordt de zaak voor de bevoegde instantie van deze Lid-Staat gebracht , overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van deze Lid-Staat .  4 . Wanneer de bevoegde instantie waarvoor de zaak overeenkomstig lid 1 is gebracht , een gewone of administratieve rechter is , vormt de uitspraak van deze rechter , voor zover zij gunstig is voor de verzoekende autoriteit en zij het mogelijk maakt om de schuldvordering in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit gevestigd is , in te vorderen , de " executoriale titel " in de zin van de artikelen 6 , 7 en 8 en wordt de schuldvordering op grond van deze uitspraak ingevorderd .  Artikel 13  Op met redenen omkleed verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit over tot het nemen van conservatoire maatregelen ten einde de invordering van een schuldvordering te waarborgen , voor zover de in de Lid-Staat waar zij gevestigd is , geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zulks toestaan .  Voor de tenuitvoerlegging van de eerste alinea zijn artikel 6 , artikel 7 , leden 1 , 3 en 5 , en de artikelen 8 , 11 , 12 en 14 van overeenkomstige toepassing .  Artikel 14  De aangezochte autoriteit is niet gehouden :  a ) de in de artikelen 6 tot en met 13 genoemde bijstand te verlenen , indien de invordering van de schuldvordering , wegens de situatie van de debiteur , ernstige moeilijkheden van economische of sociale aard zou kunnen opleveren in de Lid-Staat waar zij gevestigd is ;  b ) over te gaan tot invordering van de schuldvordering wanneer de verzoekende autoriteit , op het grondgebied van de Lid-Staat waar zij gevestigd is , niet alle middelen tot invordering van genoemde schuldvordering heeft uitgeput .  De aangezochte autoriteit brengt de verzoekende autoriteit op de hoogte van de beweegredenen die zich verzetten tegen het voldoen aan het verzoek tot bijstand . Deze met redenen omklede weigering wordt tevens ter kennis van de Commissie gebracht .  Artikel 15  1 . De vraagstukken met betrekking tot de verjaring worden uitsluitend geregeld door de rechtsregels die gelden in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd .  2 . De overeenkomstig het verzoek tot bijstand door de aangezochte autoriteit genomen maatregelen tot invordering , die , indien zij door de verzoekende autoriteit zouden zijn genomen , tot gevolg zouden hebben gehad dat de verjaring volgens de rechtsregels die gelden in de Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd , zou zijn opgeschort of onderbroken , worden , voor wat dit gevolg betreft , beschouwd als te zijn genomen in deze laatste Staat .  Artikel 16  De voor toepassing van deze richtlijn aan de aangezochte autoriteit verstrekte documenten en inlichtingen kunnen door deze slechts worden medegedeeld :  a ) aan de in het verzoek tot bijstand bedoelde persoon ;  b ) aan de personen en autoriteiten belast met de invordering van de schuldvorderingen , en uitsluitend voor dat doel ;  c ) aan de gerechtelijke instanties waarbij zaken met betrekking tot de invordering van de schuldvorderingen aanhangig worden gemaakt .  Artikel 17  De verzoeken om bijstand en de bijgevoegde stukken worden vergezeld van een vertaling in de officiële taal of in een van de officiële talen van de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd , onverminderd het recht van deze laatste om van het overleggen van een dergelijke vertaling af te zien .  Artikel 18  De Lid-Staten zien wederzijds af van iedere vergoeding van de kosten die voortvloeien uit de wederzijdse bijstand welke zij elkaar overeenkomstig deze richtlijn verlenen .  De Lid-Staat waar de verzoekende autoriteit is gevestigd , blijft echter ten opzichte van de Lid-Staat waar de aangezochte autoriteit is gevestigd , verantwoordelijk voor de geldelijke gevolgen van eisen die als niet gerechtvaardigd zijn erkend , voor wat betreft de gegrondheid van de schuldvordering of de geldigheid van de door de verzoekende autoriteit afgegeven titel .  Artikel 19  De Lid-Staten delen elkaar de lijst mede van de autoriteiten die gemachtigd zijn verzoeken om bijstand in te dienen of te ontvangen .  Artikel 20  1 . Er is ingesteld een " Comité voor invordering " , hierna te noemen het " Comité " , dat is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en onder voorzitterschap staat van een vertegenwoordiger van de Commissie .  2 . Het Comité stelt zijn reglement van orde vast .  Artikel 21  Het Comité kan elk vraagstuk betreffende de toepassing van deze richtlijn onderzoeken , dat door zijn voorzitter , hetzij op diens initiatief , hetzij op verzoek van de vertegenwoordiger van een Lid-Staat aan de orde wordt gesteld .  Artikel 22  1 . De praktische bepalingen voor de toepassing van artikel 4 , leden 2 en 4 , artikel 5 , leden 2 en 3 , artikel 7 , leden 1 , 3 en 5 , de artikelen 9 en 11 en artikel 12 , lid 1 , evenals die betreffende de omrekening , de overmaking van de ingevorderde bedragen en de vaststelling van een minimumbedrag van de schuldvorderingen waarvoor een verzoek tot bijstand kan worden ingediend , worden vastgesteld volgens de procedure van de leden 2 en 3 .  2 . De vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité een ontwerp voor van de vast te stellen bepalingen . Het Comité brengt over dit ontwerp advies uit binnen een termijn die de voorzitter kan bepalen naar gelang van de urgentie van het betrokken vraagstuk . Het spreekt zich uit met een meerderheid van 41 stemmen , waarbij de stemmen van de Lid-Staten worden gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De voorzitter neemt geen deel aan de stemming .  3 . a ) De Commissie stelt de beoogde bepalingen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité .  b ) Wanneer de beoogde bepalingen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of bij gebreke van een advies , doet de Commissie onverwijld een voorstel aan de Raad betreffende de vast te stellen bepalingen . De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen .  c ) Indien na verloop van een termijn van drie maanden , te rekenen vanaf de indiening van het voorstel bij de Raad , deze geen besluit heeft genomen , worden de voorgestelde bepalingen door de Commissie vastgesteld .  Artikel 23  De bepalingen van deze richtlijn doen geen afbreuk aan de toepassing van de meer uitgebreide wederzijdse bijstand welke sommige Lid-Staten elkaar krachtens overeenkomsten of regelingen verlenen of zouden kunnen verlenen , met inbegrip van het gebied van de notificatie van gerechtelijke of buitengerechtelijke akten .  Artikel 24  De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 1978 aan deze richtlijn te voldoen .  Artikel 25  Elke Lid-Staat stelt de Commissie in kennis van de maatregelen die hij treft voor de toepassing van deze richtlijn . De Commissie doet deze inlichtingen toekomen aan de overige Lid-Staten .  Artikel 26  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 15 maart 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  R . VOUEL  ( 1 ) PB nr . L 94 van 28 . 4 . 1970 , blz . 13 .  ( 2 ) PB nr . L 295 van 30 . 12 . 1972 , blz . 1 .  ( 3 ) PB nr . C 19 van 12 . 4 . 1973 , blz . 38 .  ( 4 ) PB nr . C 69 van 28 . 8 . 1973 , blz . 3 .  ( 5 ) PB nr . L 94 van 28 . 4 . 1970 , blz . 19 .


title: Richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in Richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn

text:
               20.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 44/23

      RICHTLIJN 2008/9/EG VAN DE RAAD

   van 12 februari 2008
   tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in Richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 93,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De uitvoeringsvoorschriften als vastgesteld in Richtlijn 79/1072/EEG van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen — stellen zowel de bestuurlijke autoriteiten van de lidstaten als het bedrijfsleven voor aanzienlijke moeilijkheden (3).

               (2)

               De in die richtlijn vastgestelde regeling moet worden gewijzigd met betrekking tot de termijn waarbinnen beschikkingen aangaande verzoeken om teruggaaf ter kennis van bedrijven worden gebracht. Tegelijkertijd moet worden bepaald dat bedrijven eveneens binnen specifieke termijnen moeten antwoorden. Bovendien moet de procedure worden vereenvoudigd en gemoderniseerd door het gebruik van moderne technologieën toe te staan.

               (3)

               De nieuwe procedure zal het bedrijfsleven in een betere positie plaatsen, aangezien de lidstaten rente verschuldigd zullen zijn wanneer de teruggaaf te laat geschiedt; ook zullen bedrijven over meer rechtsmiddelen beschikken.

               (4)

               Ter wille van de duidelijkheid en de leesbaarheid dient de bepaling betreffende de toepassing van Richtlijn 79/1072/EEG, die al in Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (4) stond, thans in de onderhavige richtlijn te worden opgenomen.

               (5)

               Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve, vanwege de omvang van de maatregel, beter door de Gemeenschap kunnen worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (6)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (5) worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen, die voor zover mogelijk het verband weergeven tussen de richtlijnen en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (7)

               Bijgevolg dient Richtlijn 79/1072/EEG ter wille van de duidelijkheid ingetrokken onder voorbehoud van de nodige overgangsmaatregelen voor verzoeken om teruggaaf die vóór 1 januari 2010 zijn ingediend,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   In deze richtlijn worden de nadere voorschriften vastgesteld voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) krachtens artikel 170 van Richtlijn 2006/112/EG aan niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtigen die aan de voorwaarden van artikel 3 voldoen.
   Artikel 2
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

               1.

               niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige: iedere belastingplichtige in de zin van artikel 9, lid 1, van Richtlijn 2006/112/EG die niet in de lidstaat van teruggaaf, maar in een andere lidstaat gevestigd is;

               2.

               lidstaat van teruggaaf: de lidstaat waar de btw aan de niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige in rekening werd gebracht ter zake van de voor genoemde belastingplichtige door andere belastingplichtigen in deze lidstaat verrichte diensten of goederenleveringen, dan wel ter zake van de invoer van goederen in deze lidstaat;

               3.

               teruggaaftijdvak: het tijdvak als bepaald in artikel 16, waarop het teruggaafverzoek betrekking heeft;

               4.

               teruggaafverzoek: het verzoek om teruggaaf van de aan de niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige in rekening gebrachte btw ter zake van de voor genoemde belastingplichtige door andere belastingplichtigen in deze lidstaat verrichte diensten of goederenleveringen, of ter zake van de invoer van goederen in deze lidstaat;

               5.

               aanvrager: de niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige die het teruggaafverzoek doet.

         Artikel 3
   Deze richtlijn is van toepassing op de niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige die aan de volgende voorwaarden voldoet:

               a)

               tijdens het tijdvak van teruggaaf heeft hij in de lidstaat van teruggaaf noch de zetel van zijn bedrijfsuitoefening gehad, noch een vaste inrichting van waaruit zakelijke handelingen werden verricht, noch, bij gebreke van een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of zijn gebruikelijke verblijfplaats;

               b)

               tijdens het tijdvak van teruggaaf heeft hij geen goederenleveringen of diensten verricht waarvan de plaats geacht wordt in de lidstaat van teruggaaf te zijn gelegen, met uitzondering van de volgende handelingen:

                           i)

                           vervoerdiensten en daarmee samenhangende diensten die vrijgesteld zijn krachtens de artikelen 144, 146, 148, 149, 151, 153, 159 of 160 van Richtlijn 2006/112/EG;

                           ii)

                           goederenleveringen of dienstverrichtingen waarvan de afnemer krachtens de artikelen 194 tot en met 197 en artikel 199 van Richtlijn 2006/112/EG btw verschuldigd is.

         Artikel 4
   Deze richtlijn is niet van toepassing ten aanzien van:

               a)

               volgens de wetgeving van de lidstaat van teruggaaf incorrect gefactureerde btw-bedragen;

               b)

               gefactureerde btw-bedragen voor goederenleveringen die krachtens artikel 138 of artikel 146, lid 1, punt b) van Richtlijn 2006/112/EG van btw vrijgesteld zijn of kunnen worden.

         Artikel 5
   Elke lidstaat verleent iedere niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige teruggaaf van de btw die werd geheven ter zake van de voor genoemde belastingplichtige door andere belastingplichtigen in deze lidstaat verrichte goederenleveringen of diensten, of ter zake van de invoer van goederen in deze lidstaat, voorzover deze goederen of diensten worden gebruikt voor de volgende handelingen:

               a)

               de handelingen bedoeld in artikel 169, punten a) en b), van Richtlijn 2006/112/EG;

               b)

               handelingen, waarvan de afnemer overeenkomstig de artikelen 194 tot en met 197 en artikel 199 van Richtlijn 2006/112/EG, als toegepast in de lidstaat van teruggaaf, tot voldoening van de belasting is gehouden.

         Onverminderd artikel 6 wordt voor de toepassing van deze richtlijn het recht op teruggaaf van voorbelasting bepaald overeenkomstig Richtlijn 2006/112/EG, als toegepast in de lidstaat van teruggaaf.
   Artikel 6
   Om in de lidstaat van teruggaaf recht te hebben op teruggaaf moet een niet in deze lidstaat gevestigde belastingplichtige handelingen verrichten die in de lidstaat van vestiging een recht op aftrek doen ontstaan.
   Wanneer een niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige in de lidstaat waar hij gevestigd is, zowel handelingen verricht die in die lidstaat een recht op aftrek doen ontstaan, als handelingen die in die lidstaat geen recht op aftrek doen ontstaan, kan van het overeenkomstig artikel 5 voor teruggaaf in aanmerking komende bedrag slechts dat gedeelte van de btw door de lidstaat van teruggaaf worden teruggegeven dat overeenkomstig artikel 173 van Richtlijn 2006/112/EG, zoals toegepast door de lidstaat van vestiging, aan eerstgenoemde handelingen kan worden toegerekend.
   Artikel 7
   Een niet in de lidstaat van teruggaaf gevestigde belastingplichtige die in die lidstaat teruggaaf van de btw wenst te verkrijgen, richt langs elektronische weg een teruggaafverzoek tot die lidstaat, dat hij indient bij zijn lidstaat van vestiging, via de door deze lidstaat ingestelde portaalsite.
   Artikel 8
   1.   Het teruggaafverzoek moet de volgende informatie bevatten:

               a)

               de naam en het volledige adres van de aanvrager;

               b)

               een elektronisch adres;

               c)

               een omschrijving van de beroepsactiviteit van de aanvrager waarvoor de goederen of diensten worden afgenomen;

               d)

               het teruggaaftijdvak waarop het verzoek betrekking heeft;

               e)

               een verklaring van de aanvrager dat hij gedurende het teruggaaftijdvak geen goederenleveringen of diensten heeft verricht waarvan de plaats geacht wordt in de lidstaat van teruggaaf te zijn gelegen, met uitzondering van de handelingen bedoeld in artikel 3, punt b), onder i) en ii);

               f)

               het btw-identificatienummer of het fiscaal registratienummer van de aanvrager;

               g)

               zijn bankgegevens (inclusief IBAN en BIC).

         2.   Naast de in lid 1 bedoelde gegevens worden in het teruggaafverzoek voor iedere lidstaat van teruggaaf en voor iedere factuur en ieder invoerdocument de volgende gegevens vermeld:

               a)

               de naam en het volledige adres van de leverancier of dienstverrichter;

               b)

               behalve in het geval van invoer, het btw-identificatienummer van de leverancier of dienstverrichter of zijn fiscaal registratienummer, toegekend door de lidstaat van teruggaaf overeenkomstig artikelen 239 en 240 van Richtlijn 2006/112/EG;

               c)

               behalve in het geval van invoer, het landencodenummer van de lidstaat van teruggaaf overeenkomstig artikel 215 van Richtlijn 2006/112/EG;

               d)

               de datum en het nummer van de factuur of het invoerdocument;

               e)

               de maatstaf van heffing en het bedrag aan btw, uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat van teruggaaf;

               f)

               het overeenkomstig artikel 5 en artikel 6, tweede alinea, berekende bedrag van de aftrekbare btw, uitgedrukt in de munteenheid van de lidstaat van teruggaaf;

               g)

               indien van toepassing, het overeenkomstig artikel 6 berekende pro rata, uitgedrukt in procenten;

               h)

               de aard van de afgenomen goederen en diensten, aangegeven door middel van de codes als bepaald in artikel 9.

         Artikel 9
   1.   In het teruggaafverzoek moet de aard van de afgenomen goederen en diensten door middel van de volgende codes worden aangegeven:

               1.

               =

               brandstof;

               2.

               =

               verhuur van vervoermiddelen;

               3.

               =

               uitgaven in verband met vervoermiddelen, andere dan die voor de goederen en diensten waarnaar wordt verwezen met de codes 1 en 2;

               4.

               =

               wegentol en andere heffingen met betrekking tot het gebruik van de weginfrastructuur;

               5.

               =

               reiskosten, zoals taxikosten, kosten van het openbaar vervoer;

               6.

               =

               logies;

               7.

               =

               spijzen, drank en restauratie;

               8.

               =

               toegang tot beurzen en tentoonstellingen;

               9.

               =

               weelde-uitgaven, en uitgaven voor ontspanning en representatie;

               10.

               =

               andere.

         Indien code 10 wordt gebruikt, moet de aard van de afgenomen goederen en diensten worden aangegeven.
   2.   De lidstaat van teruggaaf kan verlangen dat de aanvrager langs elektronische weg aanvullende gegevens verstrekt met betrekking tot iedere in lid 1 vermelde code, voorzover die gegevens noodzakelijk zijn wegens beperkingen van het recht op aftrek krachtens Richtlijn 2006/112/EG, als toegepast in de lidstaat van teruggaaf, of voor de toepassing van een krachtens artikel 395 of 396 van die richtlijn aan de lidstaat van teruggaaf verleende, voor dit geval relevante afwijking.
   Artikel 10
   De lidstaat van teruggaaf kan, onverminderd de krachtens artikel 20 verlangde gegevens, de aanvrager verzoeken samen met het teruggaafverzoek langs elektronische weg een afschrift van de factuur of het invoerdocument over te leggen, wanneer de maatstaf van heffing op de factuur of het invoerdocument 1 000 EUR of meer beloopt, of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid. Indien de factuur evenwel betrekking heeft op brandstof, is dit drempelbedrag 250 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid.
   Artikel 11
   De lidstaat van teruggaaf kan verlangen dat de aanvrager zijn beroepsactiviteit omschrijft aan de hand van de geharmoniseerde codes die worden bepaald volgens artikel 34 bis, lid 3, tweede alinea, van Verordening (EG) nr. 1798/2003 van de Raad (6).
   Artikel 12
   De lidstaat van teruggaaf kan specificeren welke taal of talen door de aanvrager moeten worden gebruikt voor het verstrekken van de gegevens in het teruggaafverzoek of van mogelijke andere aanvullende gegevens die moeten worden verstrekt.
   Artikel 13
   Indien het vermelde pro rata voor de toepassing van de aftrek overeenkomstig artikel 175 van Richtlijn 2006/112/EG na de indiening van het teruggaafverzoek wordt aangepast, moet de aanvrager het bedrag dat wordt teruggevraagd of dat reeds is teruggegeven, corrigeren.
   De correctie vindt plaats in een teruggaafverzoek dat gedaan wordt binnen het kalenderjaar volgend op het desbetreffende teruggaaftijdvak, dan wel, — mocht de aanvrager in dat kalenderjaar geen teruggaafverzoek indienen — door via de door de lidstaat van vestiging ingestelde portaalsite een afzonderlijke verklaring toe te zenden.
   Artikel 14
   1.   Het teruggaafverzoek heeft betrekking op:

               a)

               verwervingen van goederen of afnames van diensten die gedurende het teruggaaftijdvak gefactureerd zijn, mits de btw vóór of op het tijdstip van facturatie verschuldigd geworden is, of ten aanzien waarvan de btw gedurende het teruggaaftijdvak verschuldigd geworden is, mits de afnames gefactureerd zijn voordat de belasting verschuldigd is geworden;

               b)

               de invoer van goederen die gedurende het teruggaaftijdvak heeft plaatsgevonden.

         2.   Naast de in lid 1 bedoelde transacties kan het teruggaafverzoek ook betrekking hebben op facturen of invoerdocumenten die niet door eerdere teruggaafverzoeken werden bestreken en die betrekking hebben op handelingen die tijdens het kalenderjaar in kwestie werden verricht.
   Artikel 15
   1.   Het teruggaafverzoek moet uiterlijk 30 september van het kalenderjaar volgend op het teruggaaftijdvak bij de lidstaat van vestiging worden ingediend. Het teruggaafverzoek geldt alleen als ingediend indien de aanvrager alle in de artikelen 8, 9 en 11 verlangde gegevens verstrekt heeft.
   2.   De lidstaat van vestiging stuurt de aanvrager onverwijld langs elektronische weg een bevestiging van ontvangst.
   Artikel 16
   Het teruggaaftijdvak bedraagt ten hoogste één kalenderjaar en ten minste drie kalendermaanden. Teruggaafverzoeken kunnen evenwel betrekking hebben op een tijdvak van minder dan drie maanden wanneer dit tijdvak het resterende gedeelte van een kalenderjaar betreft.
   Artikel 17
   Betreft het teruggaafverzoek een teruggaaftijdvak van minder dan één kalenderjaar, doch van ten minste drie maanden, dan moet het btw-bedrag waarop het teruggaafverzoek betrekking heeft ten minste 400 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid belopen.
   Betreft het teruggaafverzoek een teruggaaftijdvak van een kalenderjaar of het resterende gedeelte van een kalenderjaar, dan moet het btw-bedrag ten minste 50 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid belopen.
   Artikel 18
   1.   De lidstaat van vestiging stuurt het verzoek niet door aan de lidstaat van teruggaaf wanneer de aanvrager in zijn lidstaat van vestiging gedurende het teruggaaftijdvak:

               a)

               niet aan de btw onderworpen is;

               b)

               slechts goederenleveringen of diensten verricht die uit hoofde van de artikelen 132, 135, 136 en 371, de artikelen 374 tot en met 377, artikel 378, lid 2, onder a), artikel 379, lid 2, of de artikelen 380 tot en met 390 van Richtlijn 2006/112/EG of van inhoudelijk identieke bepalingen van de Akte van toetreding van 2005 zonder recht op aftrek van voorbelasting vrijgesteld zijn;

               c)

               valt onder de in de artikelen 284 tot en met 287 van Richtlijn 2006/112/EG vervatte vrijstellingsregeling voor kleine ondernemingen;

               d)

               valt onder de gemeenschappelijke forfaitaire regeling voor landbouwproducenten van de artikelen 296 tot en met 305 van Richtlijn 2006/112/EG.

         2.   De lidstaat van vestiging stelt de aanvrager langs elektronische weg in kennis van zijn beschikking uit hoofde van lid 1.
   Artikel 19
   1.   De lidstaat van teruggaaf stelt de aanvrager onverwijld langs elektronische weg in kennis van de datum van ontvangst van het verzoek.
   2.   De lidstaat van teruggaaf deelt zijn beschikking om het teruggaafverzoek in te willigen of af te wijzen binnen vier maanden na ontvangst van het verzoek in die lidstaat aan de aanvrager mee.
   Artikel 20
   1.   Ingeval de lidstaat van teruggaaf meent niet alle dienstige informatie te hebben ontvangen om met betrekking tot het geheel of een deel van het teruggaafverzoek een beschikking te kunnen geven, kan hij binnen de in artikel 19, lid 2, genoemde termijn van vier maanden, langs elektronische weg in het bijzonder de aanvrager of de lidstaat van vestiging om aanvullende gegevens verzoeken. Indien de aanvullende gegevens worden opgevraagd bij een andere persoon dan de aanvrager of de bevoegde autoriteiten van een lidstaat, wordt alleen langs elektronische weg om gegevens verzocht indien de bestemmeling van het verzoek over de desbetreffende apparatuur beschikt.
   Zo nodig kan de lidstaat van teruggaaf om verdere aanvullende gegevens verzoeken.
   De overeenkomstig dit lid verlangde gegevens kunnen het overleggen van het origineel of een afschrift van de factuur of het invoerdocument omvatten wanneer de lidstaat van teruggaaf op goede gronden het bestaan van een bepaalde vordering betwijfelt. In dat geval zijn de drempelnormen van artikel 10 niet van toepassing.
   2.   De krachtens lid 1 gevraagde gegevens moeten binnen een maand na ontvangst van het verzoek om informatie door de bestemmeling van het verzoek aan de lidstaat van teruggaaf worden verstrekt.
   Artikel 21
   Indien een lidstaat van teruggaaf om aanvullende gegevens heeft verzocht, deelt hij zijn beschikking om het teruggaafverzoek in te willigen of af te wijzen aan de aanvrager mee binnen twee maanden na ontvangst van de gevraagde gegevens of, indien niet op zijn verzoek gereageerd is, binnen twee maanden na het verstrijken van de in artikel 20, lid 2 genoemde termijn. De termijn waarover de lidstaat van teruggaaf vanaf de ontvangst van het teruggaafverzoek beschikt om over een volledige of gedeeltelijke teruggaaf een beschikking te geven, beloopt evenwel in ieder geval ten minste zes maanden.
   Wanneer de lidstaat van teruggaaf verdere aanvullende gegevens verlangt, stelt hij binnen acht maanden nadat het teruggaafverzoek door die lidstaat is ontvangen, de aanvrager in kennis van zijn beschikking over een gehele of gedeeltelijke teruggaaf.
   Artikel 22
   1.   Indien het teruggaafverzoek wordt ingewilligd, betaalt de lidstaat van teruggaaf het goedgekeurde teruggaafbedrag uiterlijk binnen tien werkdagen na het verstrijken van de in artikel 19, lid 2, genoemde termijn, of, indien om aanvullende of verdere aanvullende gegevens is verzocht, na het verstrijken van de overeenkomstige termijnen in artikel 21.
   2.   De teruggaaf vindt plaats in de lidstaat van teruggaaf, of, indien de aanvrager daarom verzoekt, in een andere lidstaat. In het laatste geval worden de bankkosten voor het overmaken door de lidstaat van teruggaaf in mindering gebracht op het aan de aanvrager te betalen bedrag.
   Artikel 23
   1.   Indien het teruggaafverzoek geheel of ten dele wordt afgewezen, worden de redenen hiervoor door de lidstaat van teruggaaf tegelijkertijd met de beschikking aan de aanvrager meegedeeld.
   2.   De aanvrager kan bij de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van teruggaaf rechtsmiddelen instellen tegen een beschikking tot afwijzing van een teruggaafverzoek, in de vorm en binnen de termijnen die gelden voor het instellen van rechtsmiddelen door in de lidstaat van teruggaaf gevestigde personen.
   Indien het feit dat de lidstaat van teruggaaf nalaat om ten aanzien van het teruggaafverzoek een beschikking te geven in de vorm en binnen de termijnen als vastgesteld bij deze richtlijn, volgens het recht van deze lidstaat noch als inwilliging noch als afwijzing te beschouwen is, zijn de eventuele bestuursrechtelijke of strafrechtelijke procedures waartoe in deze lidstaat gevestigde belastingplichtigen toegang hebben, op dezelfde wijze voor de aanvrager toegankelijk. Indien dergelijke procedures niet voorhanden zijn, wordt het feit dat de lidstaat van teruggaaf nalaat om binnen deze termijnen een beschikking ten aanzien van het teruggaafverzoek te geven, opgevat als afwijzing van het verzoek.
   Artikel 24
   1.   Wanneer teruggaaf op frauduleuze of anderszins onrechtmatige wijze is verkregen, gaat de lidstaat van teruggaaf over tot invordering van de ten onrechte betaalde bedragen en van eventuele boeten en interesten opgelegd volgens de in de lidstaat van teruggaaf geldende procedure, onverminderd de bepalingen inzake wederzijdse bijstand ter invordering van de belasting over de toegevoegde waarde.
   2.   Wanneer boeten of interesten opgelegd maar niet betaald zijn, kan de lidstaat van teruggaaf elke verdere teruggaaf aan de betrokken belastingplichtige ten belope van het onbetaalde bedrag opschorten.
   Artikel 25
   Correcties betreffende een eerder teruggaafverzoek als bedoeld in artikel 13, worden door de lidstaat van teruggaaf met het teruggaafbedrag verrekend of, in geval van toezending van een afzonderlijke verklaring, afzonderlijk ingevorderd of terugbetaald.
   Artikel 26
   Indien de teruggaaf plaatsvindt na de laatste datum van betaling overeenkomstig artikel 22, lid 1, wordt door de lidstaat van teruggaaf aan de aanvrager rente betaald over het aan de aanvrager terug te geven bedrag.
   De eerste alinea is niet van toepassing indien de aanvrager de gevraagde aanvullende of verdere aanvullende gegevens niet binnen de voorgeschreven termijn aan de lidstaat van teruggaaf heeft verstrekt. De eerste alinea is evenmin van toepassing zolang de lidstaat van teruggaaf de krachtens artikel 10 langs elektronische weg toe te zenden documenten niet heeft ontvangen.
   Artikel 27
   1.   De rente wordt berekend vanaf de dag volgende op de laatste dag waarop de teruggaaf volgens artikel 22, lid 1, had moeten plaatsvinden tot de dag waarop de teruggaaf daadwerkelijk plaatsvindt.
   2.   Als rentevoet geldt de krachtens het nationale recht van de lidstaat van teruggaaf met betrekking tot teruggaaf van de btw aan in die lidstaat gevestigde belastingplichtigen geldende rentevoet.
   Indien er volgens het nationale recht geen rente hoeft te worden betaald voor teruggaaf aan gevestigde belastingplichtigen, is de toe te passen rente de rente of heffing van soortgelijke aard die door de lidstaat van teruggaaf wordt toegepast ten aanzien van laattijdige betalingen van de btw door belastingplichtigen.
   Artikel 28
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op verzoeken om teruggaaf die na 31 december 2009 worden ingediend.
   2.   Richtlijn 79/1072/EEG wordt per 1 januari 2010 ingetrokken. Zij blijft echter van toepassing op verzoeken om teruggaaf die vóór 1 januari 2010 zijn ingediend.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn.
   Artikel 29
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk per 1 januari 2010 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 30
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 31
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 12 februari 2008.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         A. BAJUK

      (1)  PB C 285E van 22.11.2006, blz. 122.

      (2)  PB C 28 van 3.2.2006, blz. 86.

      (3)  PB L 331 van 27.12.1979, blz. 11. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/98/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 129).

      (4)  PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2007/75/EG (PB L 346 van 29.12.2007, blz. 13).

      (5)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.

      (6)  PB L 264 van 15.10.2003, blz. 1.


title: Richtlijn 2009/71/Euratom van de Raad van 25 juni 2009 tot vaststelling van een communautair kader voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties

text:
               2.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 172/18

      RICHTLIJN 2009/71/EURATOM VAN DE RAAD

   van 25 juni 2009
   tot vaststelling van een communautair kader voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, en met name op de artikelen 31 en 32,
   Gezien het voorstel van de Commissie, opgesteld na advies van een door het Wetenschappelijk en Technisch Comité aangewezen groep van deskundigen uit de lidstaten, en na raadpleging van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Gezien het advies van het Europees Parlement (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In artikel 2, onder b), van het Verdrag is bepaald dat er uniforme veiligheidsnormen voor de gezondheidsbescherming van de bevolking en de werkers moeten worden vastgesteld.

               (2)

               In artikel 30 van het Verdrag is bepaald dat voor de bescherming van de gezondheid van de bevolking en de werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren binnen de Gemeenschap basisnormen moeten worden vastgesteld.

               (3)

               Bij Richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 zijn basisnormen vastgesteld voor de bescherming van de gezondheid van de bevolking en de werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren (3). De bepalingen van die richtlijn zijn aangevuld met meer specifieke wetgeving.

               (4)

               Zoals in de jurisprudentie (4) van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (hierna „het Hof van Justitie” genoemd) wordt erkend, heeft de Gemeenschap met de lidstaten gedeelde bevoegdheden op gebieden die vallen onder het Verdrag inzake nucleaire veiligheid (5).

               (5)

               Zoals in de jurisprudentie van het Hof van Justitie wordt erkend, vormen de bepalingen van hoofdstuk 3 van het Verdrag, met betrekking tot gezondheid en veiligheid, een samenhangend geheel, waarbij de Commissie vrij ruime bevoegdheden worden toegekend met het oog op de bescherming van de bevolking en het milieu tegen de gevaren van radioactieve besmetting.

               (6)

               Zoals in de jurisprudentie van het Hof van Justitie wordt erkend, betekent de bij artikel 2, onder b), van het Verdrag aan de Gemeenschap opgelegde taak om uniforme veiligheidsnormen vast te stellen voor de gezondheidsbescherming van de bevolking en van de werkers, niet dat wanneer die normen eenmaal zijn vastgesteld een lidstaat niet in een striktere bescherming mag voorzien.

               (7)

               Bij Beschikking 87/600/Euratom van de Raad van 14 december 1987 inzake communautaire regelingen voor snelle uitwisseling van informatie in geval van stralingsgevaar (6) is er een kader vastgesteld voor de kennisgeving en de verstrekking van informatie die door de lidstaten kan worden gebruikt om in geval van noodsituaties met stralingsgevaar de bevolking te beschermen. Bij Richtlijn 89/618/Euratom van de Raad van 27 november 1989 betreffende de informatie van de bevolking over de bij stralingsgevaar toepasselijke maatregelen ter bescherming van de gezondheid en over de alsdan te volgen gedragslijn (7) zijn aan de lidstaten verplichtingen opgelegd voor informatieverstrekking aan de bevolking bij eventueel stralingsgevaar.

               (8)

               Nationale verantwoordelijkheid van de lidstaten voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties is het grondbeginsel op basis waarvan op internationaal niveau de regelgeving inzake nucleaire veiligheid is opgesteld, zoals bekrachtigd door het Verdrag inzake nucleaire veiligheid. Dit beginsel van nationale verantwoordelijkheid, en dat van de hoofdverantwoordelijkheid van de vergunninghouder voor de nucleaire veiligheid van een kerninstallatie die onder het toezicht van de nationale bevoegde regelgevende autoriteit staat, moet worden versterkt en de rol en de onafhankelijkheid van de bevoegde regelgevende autoriteit moeten door deze richtlijn worden versterkt.

               (9)

               Het is aan de lidstaten om in overeenstemming met het betrokken nationale beleid over hun eigen energiemix te beslissen.

               (10)

               Indien krachtens deze richtlijn een passend nationaal kader wordt ontwikkeld, dient rekening te worden gehouden met de nationale omstandigheden.

               (11)

               De lidstaten hebben al maatregelen uitgevoerd voor een hoog niveau van nucleaire veiligheid in de Gemeenschap.

               (12)

               Hoewel deze richtlijn voornamelijk de nucleaire veiligheid van kerninstallaties betreft, is het tevens van belang te zorgen voor het veilige beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval, ook in opslagfaciliteiten en bergingsinstallaties.

               (13)

               De lidstaten dienen, waar passend, na te gaan welke fundamentele veiligheidsbeginselen van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie (8) een kader zouden moeten vormen voor de praktijken die de lidstaten bij de toepassing van deze richtlijn in acht moeten nemen.

               (14)

               Het is nuttig voort te bouwen op het proces waarin de nationale veiligheidsautoriteiten van de lidstaten met kerncentrales op hun grondgebied in het kader van de West-Europese Associatie van Nucleaire Regelgevers (WENRA) hebben samengewerkt en vele gemeenschappelijke referentieniveaus voor de veiligheid van kernreactoren hebben vastgelegd.

               (15)

               Naar aanleiding van het verzoek van de Raad om in de Europese Unie een groep op hoog niveau op te richten, zoals vervat in zijn conclusies van 8 mei 2007 over nucleaire veiligheid en het veilige beheer van afgewerkte splijtstof en radioactieve afvalstoffen, is bij Beschikking 2007/530/Euratom van de Commissie van 17 juli 2007 tot instelling van de Europese groep op hoog niveau voor nucleaire veiligheid en afvalbeheer (9) de Groep Europese Regelgevers op het gebied van nucleaire veiligheid (ENSREG) opgericht, teneinde bij te dragen tot de verwezenlijking van de communautaire doelstellingen op het gebied van nucleaire veiligheid.

               (16)

               Het is nuttig om een uniforme rapportagestructuur vast te stellen voor verslagen van de lidstaten over de toepassing van deze richtlijn aan de Commissie. Gelet op de ruime ervaring van de leden van de ENSREG, zou deze groep ter zake een waardevolle bijdrage kunnen leveren en de raadpleging van en samenwerking met de nationale regelgevende autoriteiten kunnen faciliteren.

               (17)

               Op 15 oktober 2008 heeft de ENSREG tijdens haar vijfde vergadering tien beginselen aangenomen die moeten worden gevolgd bij de opstelling van een nucleaire veiligheidsrichtlijn, zoals vervat in de notulen van de groep van 20 november 2008.

               (18)

               Vorderingen in de nucleaire technologie, lering uit de met de bedrijfsvoering opgedane ervaring en regelgevingskaders zouden de veiligheid verder kunnen verbeteren. Overeenkomstig de verbintenis om de veiligheid te handhaven en te verbeteren moeten de lidstaten met deze factoren rekening houden wanneer zij hun kernenergieprogramma uitbreiden of voor het eerst besluiten nucleaire energie te gebruiken.

               (19)

               De totstandbrenging van een solide veiligheidscultuur binnen een kerninstallatie is een van de fundamentele beginselen op het gebied van veiligheidsbeheer om de veilige werking te verwezenlijken.

               (20)

               De handhaving en verdere ontwikkeling van deskundigheid en bekwaamheid op het gebied van nucleaire veiligheid moeten, onder meer, zijn gebaseerd op een proces van lessen trekken uit de tijdens de bedrijfsvoering opgedane ervaring met gebruikmaking van de ontwikkelingen in methodologie en wetenschap, waar van toepassing.

               (21)

               In het verleden zijn in de lidstaten, in nauwe samenwerking met internationale toetsing door vakgenoten onder auspiciën van de IAEA, zelfevaluaties verricht in de vorm van missies van het International Regulatory Review Team of de Integrated Regulatory Review Service. Deze zelfevaluaties en missies op verzoek van de lidstaten, werden verricht op vrijwillige basis in een geest van openheid en transparantie. De zelfevaluaties en de bijbehorende toetsing door vakgenoten van het juridische, regelgevende en organisatorische kader dienen gericht te zijn op de versterking en verscherping van het nationale kader van de lidstaten met erkenning van hun bevoegdheden om op hun eigen grondgebied de veiligheid van kerninstallaties te waarborgen. De zelfevaluaties, gevolgd door internationale toetsing door vakgenoten, zijn geen inspecties of audits, maar vormen een mechanisme voor wederzijds leren, waarin er voor de bevoegde regelgevende autoriteit ruimte is voor verschillende benaderingen inzake organisatie en praktijk en waarin tegelijk aandacht is voor vraagstukken op het gebied van regelingen, techniek en beleid, die meehelpen een sterk nucleaireveiligheidssysteem te waarborgen. De internationale toetsing door vakgenoten moet worden beschouwd als een kans om in een open en constructieve geest beroepservaring uit te wisselen en lessen en goede praktijken te delen op basis van advies van vakgenoten, en niet door controles of het vellen van oordelen. In het besef dat flexibiliteit en geschiktheid voor de verschillende bestaande systemen in de lidstaten van belang zijn, moet een lidstaat zelf kunnen bepalen welke segmenten van zijn systeem worden onderworpen aan de specifieke verlangde toetsing door vakgenoten, met als doel de nucleaire veiligheid continu te verbeteren.

               (22)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” (10) worden de lidstaten aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Gemeenschap hun eigen tabellen op te stellen die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen de richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK 1

      DOELSTELLINGEN, DEFINITIES EN TOEPASSINGSGEBIED

   Artikel 1
   Doelstellingen
   De doelstellingen van deze richtlijn zijn:

               a)

               een communautair kader instellen om de nucleaire veiligheid en de regelgeving ter zake in stand te houden en de continue verbetering ervan te bevorderen;

               b)

               ervoor zorgen dat de lidstaten voorzien in passende nationale regelingen voor een hoog niveau van nucleaire veiligheid om werkers en de bevolking te beschermen tegen de aan ioniserende straling van kerninstallaties verbonden gevaren.

         Artikel 2
   Toepassingsgebied
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op civiele kerninstallaties met een vergunning als bedoeld in artikel 3, punt 4, die geldig is voor elk in die vergunning genoemd stadium.
   2.   Deze richtlijn belet niet dat de lidstaten voor het toepassinggebied van deze richtlijn strengere veiligheidsmaatregelen vaststellen, mits die voldoen aan het Gemeenschapsrecht.
   3.   Deze richtlijn vormt een aanvulling op de basisnormen bedoeld in artikel 30 van het Verdrag betreffende de nucleaire veiligheid van kerninstallaties en laat Richtlijn 96/29/Euratom onverlet.
   Artikel 3
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:
   1.   „kerninstallatie”:

               a)

               een verrijkingsinstallatie, een installatie voor de fabricage van kernbrandstof, een kerncentrale, een opwerkingsfabriek, een onderzoeksreactor, opslaginstallaties voor bestraalde kernbrandstof, en

               b)

               opslaginstallaties voor radioactief afval die zich op dezelfde locatie bevinden van en rechtstreeks in verband staan met de onder a) genoemde kerninstallaties;

         2.   „nucleaire veiligheid”: de toestand van deugdelijke bedrijfsomstandigheden, de voorkoming van ongevallen en de beperking van de gevolgen van ongevallen, die ervoor zorgen dat werkers en de bevolking beschermd worden tegen de aan ioniserende straling van kerninstallaties verbonden gevaren;
   3.   „bevoegde regelgevende autoriteit”: een autoriteit of stelsel van autoriteiten als bedoeld in artikel 5, door een lidstaat aangewezen op het gebied van regulering van de veiligheid van kerninstallaties;
   4.   „vergunning”: een onder de bevoegdheid van een lidstaat afgegeven wettig document, op grond waarvan de verantwoordelijkheid wordt toebedeeld voor de keuze van de vestigingsplaats, het ontwerp, de bouw, de inbedrijfstelling, de bedrijfsvoering en de buitenbedrijfstelling van een kerninstallatie;
   5.   „vergunninghouder”: een rechtspersoon of natuurlijke persoon die de in een vergunning gespecificeerde algemene verantwoordelijkheid voor een kerninstallatie draagt.
   HOOFDSTUK 2

      VERPLICHTINGEN

   Artikel 4
   Kader voor wetgeving, regelgeving en organisatie
   1.   Er wordt door de lidstaten een passend nationaal wettelijk, regelgevend en organisatorisch kader voor de veiligheid van kerninstallaties ingesteld en in stand gehouden (hierna het „nationale kader” genoemd) waarmee de verantwoordelijkheden worden toegewezen en wordt voorzien in coördinatie tussen de betrokken overheidsinstanties. In het nationale kader worden verantwoordelijkheden vastgesteld voor:

               a)

               de vaststelling van nationale nucleaire veiligheidsvoorschriften. De bepaling van de wijze van vaststelling en het instrument met behulp waarvan zij worden toegepast, valt onder de bevoegdheid van de lidstaten;

               b)

               de instelling van een stelsel van vergunningen en verboden op de bedrijfsvoering van kerninstallaties zonder vergunning;

               c)

               de instelling van een stelsel voor toezicht op de nucleaire veiligheid;

               d)

               handhavingsmaatregelen, waaronder de schorsing van de bedrijfsvoering en de wijziging of intrekking van een vergunning.

         2.   De lidstaten zorgen ervoor dat het nationale kader in stand wordt gehouden en indien nodig verbeterd wordt waarbij rekening wordt gehouden met tijdens de bedrijfsvoering opgedane ervaring, de inzichten verkregen door veiligheidsanalyses voor reeds in bedrijf zijnde kerninstallaties, de ontwikkeling van de technologie en de resultaten van veiligheidsonderzoek, indien van toepassing en beschikbaar.
   Artikel 5
   De bevoegde regelgevende autoriteit
   1.   Er wordt door de lidstaten een bevoegde regelgevende autoriteit op het gebied van veiligheid van kerninstallaties ingesteld en in stand gehouden.
   2.   De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde regelgevende autoriteit functioneel gescheiden is van andere organen of organisaties die betrokken zijn bij de bevordering of het gebruik van kernenergie, met inbegrip van de elektriciteitproductie, teneinde te zorgen voor de daadwerkelijke onafhankelijkheid van ongewenste beïnvloeding van haar besluitvorming op regelgevingsgebied.
   3.   De lidstaten zorgen ervoor dat de bevoegde regelgevende autoriteit de juridische bevoegdheden en de personele en financiële middelen krijgt om haar verplichtingen in verband met het in artikel 4, lid 1, omschreven nationale kader te vervullen, met de nodige voorrang aan veiligheid. Dit omvat mede de bevoegdheden en de middelen om:

               a)

               van de vergunninghouder te eisen dat hij de nationale voorschriften inzake nucleaire veiligheid en de voorwaarden van de betrokken vergunning naleeft;

               b)

               te eisen dat die naleving wordt aangetoond, met inbegrip van de voorschriften uit hoofde van artikel 6, leden 2 tot en met 5;

               c)

               deze naleving te verifiëren door middel van op de regelgeving gestoelde evaluaties en inspecties, en

               d)

               handhavingsacties uit te voeren, waaronder het schorsen van de bedrijfsvoering van kerninstallaties overeenkomstig de voorwaarden van het nationale kader als bedoeld in artikel 4, lid 1.

         Artikel 6
   Vergunninghouders
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat de hoofdverantwoordelijkheid voor de veiligheid van een kerninstallatie bij de vergunninghouder berust. Deze verantwoordelijkheid kan niet worden overgedragen.
   2.   De lidstaten zorgen ervoor dat met het ingestelde nationale kader van vergunninghouders wordt vereist dat zij, onder toezicht van de bevoegde regelgevende autoriteit, op systematische en verifieerbare wijze de nucleaire veiligheid van hun kerninstallaties regelmatig beoordelen en onderzoeken, en zoveel als redelijkerwijs mogelijk continu verbeteren.
   3.   Tijdens de in lid 2 bedoelde evaluaties wordt ook nagegaan of er maatregelen zijn genomen ter voorkoming van ongevallen en de verdere beperking van de gevolgen ervan, inclusief de evaluatie van welke fysieke beschermingsmechanismen en administratieve beschermingsprocedures van vergunninghouders zouden moeten falen voordat werkers en de bevolking op significante wijze door ioniserende straling worden getroffen.
   4.   De lidstaten zorgen ervoor dat met het ingestelde nationale kader van vergunninghouders wordt vereist dat zij hun beheerssystemen met gepaste voorrang voor nucleaire veiligheid instellen en uitvoeren, en dat die door de bevoegde regelgevende autoriteit regelmatig worden gecontroleerd.
   5.   De lidstaten zorgen ervoor dat met het ingestelde nationale kader van vergunninghouders wordt vereist dat zij zorgen voor adequate personele en financiële middelen om te voldoen aan de in de leden 1 tot en met 4 genoemde verplichtingen inzake de nucleaire veiligheid van een kerninstallatie.
   Artikel 7
   Deskundigheid en bekwaamheid inzake nucleaire veiligheid
   De lidstaten zorgen ervoor dat met het ingestelde nationale kader van alle partijen wordt vereist dat zij voorzien in een regeling voor opleiding en training van hun personeelsleden die verantwoordelijk zijn voor de nucleaire veiligheid van kerninstallaties, teneinde de deskundigheid en bekwaamheid op het gebied van nucleaire veiligheid in stand te houden en verder te ontwikkelen.
   Artikel 8
   Publieksvoorlichting
   De lidstaten zorgen ervoor dat de informatie met betrekking tot de regelgeving op het gebied van nucleaire veiligheid voor de werkers en het publiek beschikbaar wordt gesteld. Deze verplichting houdt in dat de bevoegde regelgevende autoriteit de bevolking informeert op de gebieden die onder zijn bevoegdheid vallen. De informatie wordt aan het publiek beschikbaar gesteld overeenkomstig de nationale wetgeving en internationale verplichtingen, mits hiermee geen andere, in nationale wetgeving en internationale verplichtingen erkende belangen, onder meer die inzake beveiliging, in gevaar worden gebracht.
   Artikel 9
   Rapportering
   1.   De lidstaten brengen verslag uit aan de Commissie over de uitvoering van deze richtlijn voor de eerste maal uiterlijk op 22 juli 2014 en vervolgens om de drie jaar, en maken daarbij gebruik van de toetsings- en rapportagecycli van het Verdrag inzake nucleaire veiligheid.
   2.   Op basis van de verslagen van de lidstaten rapporteert de Commissie aan de Raad en het Europees Parlement over de vooruitgang die is gemaakt met de uitvoering van deze richtlijn.
   3.   De lidstaten organiseren ten minste om de tien jaar periodieke zelfevaluaties van hun nationale kader en de bevoegde regelgevende autoriteit, en verzoeken om een internationale toetsing door vakgenoten van relevante segmenten van hun nationale kader en/of autoriteiten teneinde de nucleaire veiligheid continu te verbeteren. De resultaten van iedere internationale toetsing door vakgenoten worden aan de lidstaten en de Commissie bekendgemaakt wanneer zij beschikbaar zijn.
   HOOFDSTUK 3

      SLOTBEPALINGEN

   Artikel 10
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 22 juli 2011 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen, alsmede van elke latere wijziging van die bepalingen.
   Artikel 11
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 12
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Luxemburg, 25 juni 2009.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         L. MIKO

      (1)  Advies van 10 juni 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 22 april 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 159 van 29.6.1996, blz. 1.

      (4)  C 187/87 (1988 Jurispr. blz. 5013), C 376/90 (1992 Jurispr. blz. I-6153), C 29/99 (2002 Jurispr. blz. I-11221).

      (5)  PB L 318 van 11.12.1999, blz. 21.

      (6)  PB L 371 van 30.12.1987, blz. 76.

      (7)  PB L 357 van 7.12.1989, blz. 31.

      (8)  IAEA — Veiligheidsbeginselen: fundamentele veiligheidsbeginselen, IAEA Safety Standard Series No SF-1 (2006).

      (9)  PB L 195 van 27.7.2007, blz. 44.

      (10)  PB C 321 van 31.12.2003, blz. 1.


title: Richtlijn 2010/37/EU van de Commissie van 17 juni 2010 tot wijziging van Richtlijn 2008/60/EG tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen  (Voor de EER relevante tekst )

text:
               18.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 152/12

         RICHTLIJN 2010/37/EU VAN DE COMMISSIE
   van 17 juni 2010
   tot wijziging van Richtlijn 2008/60/EG tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gelet op Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven (1), en met name op artikel 30, lid 5,
   Na raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2008/60/EG van de Commissie van 17 juni 2008 tot vaststelling van specifieke zuiverheidseisen voor zoetstoffen (2) stelt de zuiverheidseisen vast voor de in levensmiddelen gebruikte zoetstoffen die worden genoemd in Richtlijn 94/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1994 inzake zoetstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt (3).

               (2)

               De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) heeft de informatie over de veiligheid van neotaam als zoetstof en smaakversterker beoordeeld en hierover op 27 september 2007 advies uitgebracht (4). Gezien de voorgestelde toepassingen werd het passend geacht het gebruik van dit levensmiddelenadditief toe te staan. Er moeten daarom specificaties worden vastgesteld voor dit levensmiddelenadditief, waaraan het E-nummer E 961 is toegekend.

               (3)

               Er moet rekening worden gehouden met de specificaties en analysetechnieken voor additieven zoals die in het kader van de Codex Alimentarius door het Gezamenlijk Comité van deskundigen voor levensmiddelenadditieven (JECFA) zijn opgesteld. Met name moeten — waar nodig — in de specifieke zuiverheidseisen de grenswaarden voor de desbetreffende afzonderlijke zware metalen worden opgenomen.

               (4)

               Richtlijn 2008/60/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (5)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage I bij Richtlijn 2008/60/EG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 31 maart 2011 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 17 juni 2010.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 354 van 31.12.2008, blz. 16.

      (2)  PB L 158 van 18.6.2008, blz. 17.

      (3)  PB L 237 van 10.9.1994, blz. 3.

      (4)  Scientific Opinion of the Panel on Food Additives, Flavourings, Processing Aids and Materials in Contact with Food on a request from European Commission on Neotame as a sweetener and flavour enhancer. The EFSA Journal (2007) 581, 1-43.

      BIJLAGE
      In bijlage I bij Richtlijn 2008/60/EG wordt na nummer E 959 de volgende tabel voor nummer E 961 ingevoegd:

                     „E 961   NEOTAAM

                        Synoniemen

                     N-[N-(3,3-dimethylbutyl)-L-α-aspartyl]-L-fenylalanine-1-methylester,
                     N-(3,3-dimethylbutyl)-L-aspartyl-L-fenylalanine-methylester.

                        Definitie

                     Neotaam wordt vervaardigd door reactie onder waterstofdruk van aspartaam met 3,3,-dimethylbutyraldehyde in methanol met behulp van een palladium/koolstofkatalysator. Het wordt geïsoleerd en gezuiverd door filtratie, waarbij diatomeeënaarde kan worden gebruikt. Na de verwijdering van het oplosmiddel door destillatie wordt neotaam gewassen met water, geïsoleerd door centrifugatie en ten slotte vacuüm gedroogd.

                     CAS-nr.:

                     165450-17-9

                     Chemische naam

                     N-[N-(3,3-dimethylbutyl)-L-α-aspartyl]-L-fenylalanine-1-methylester

                     Molecuulformule

                     C20H30N2O5

                     Relatieve molecuulmassa

                     378,47

                        Beschrijving

                     wit tot gebroken wit poeder

                     Gehalte

                     Minimaal 97,0 % (gedroogd)

                        Eigenschappen

                     Oplosbaarheid

                     4,75 % (m/m) bij 60 °C in water, oplosbaar in ethanol en ethylacetaat

                        Zuiverheid

                     Watergehalte

                     Maximaal 5 % (Karl Fischermethode, monster van 25 ± 5 mg)

                     pH

                     5,0 — 7,0 (0,5 %-oplossing in water)

                     Smelttraject

                     81 °C tot 84 °C

                     N-[(3,3-dimethylbutyl)-L-α-aspartyl]-L-fenylalanine

                     Maximaal 1,5 %

                     Lood

                     Maximaal 1 mg/kg”


Avis juridique important

|

31976L0371

Eerste Richtlijn 76/371/EEG van de Commissie van 1 maart 1976 houdende vaststelling van gemeenschappelijke bemonsteringsmethoden voor de officiële controle van diervoeders

Publicatieblad Nr. L 102 van 15/04/1976 blz. 0001 - 0007 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 7 blz. 0041  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 15 blz. 0025  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 7 blz. 0041  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 10 blz. 0037  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 10 blz. 0037

++++EERSTE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 1 maart 1976  houdende vaststelling van gemeenschappelijke bemonsteringsmethoden voor de officiële controle van diervoeders   ( 76/371/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings - en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte ( 2 ) , inzonderheid op artikel 2 ,  Overwegende dat bovenbedoelde richtlijn bepaalt dat de officiële controle van diervoeders , welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van diervoeders gestelde voorwaarden is voldaan , geschiedt volgens communautaire bemonsterings - en analysemethoden ;  Overwegende dat het wenselijk is in een eerste stadium bemonsteringsmethoden vast te stellen voor de controle van de bestanddelen van de diervoeders en van hun additieven , alsmede voor de controle van de ongewenste stoffen en produkten die deze diervoeders mogen bevatten , met uitzondering van de residuen van bestrijdingsmiddelen en van de micro-organismen ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor veevoeders ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor dat de bemonstering voor de officiële controle van diervoeders ten aanzien van de bepaling van de bestanddelen , de additieven en de ongewenste stoffen en produkten , met uitzondering van de residuen van bestrijdingsmiddelen en van de micro-organismen , geschiedt volgens de in de bijlage bij deze richtlijn omschreven methoden .  Artikel 2  De Lid-Staten doen uiterlijk op 1 januari 1977 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen en stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 1 maart 1976 .  Voor de Commissie  P . J . LARDINOIS  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 170 van 3 . 8 . 1970 , blz . 2 .  ( 2 ) PB nr . L 73 van 27 . 3 . 1972 , blz . 14 .  BIJLAGE  BEMONSTERINGSMETHODEN  1 . * DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED *   * De monsters bestemd voor de officiële controle van diervoeders , voor wat betreft hun kwaliteit en samenstelling , worden genomen op de hieronder vermelde wijze . De aldus verkregen monsters worden representatief geacht voor de partijen . *  2 . * MONSTERNEMERS *   * De monsters worden genomen door functionarissen die daartoe door de Lid-Staten zijn gemachtigd . *  3 . * DEFINITIES *   * Partij : Hoeveelheid van een produkt die een eenheid vormt , en waarvan aangenomen wordt dat ze uniforme kenmerken bezit . *   * Ondermonster : Een hoeveelheid die op een bepaald punt uit de partij is genomen . *   * Verzamelmonster : Het geheel van ondermonsters van dezelfde partij . *   * Deelmonster : Een gedeelte dat representatief is voor het verzamelmonster en dat wordt verkregen door verkleinen van dit monster . *   * Eindmonster : Een gedeelte van het deelmonster of van het gehomogeniseerde verzamelmonster . *  4 . * APPARATUUR *  4.1 . * De bemonsteringsapparaten moeten zijn vervaardigd uit materiaal dat de te bemonsteren produkten materieel niet beïnvloedt . *   * Deze apparaten kunnen door de Lid-Staten worden goedgekeurd . *  4.2 . * Aanbevolen apparatuur voor de bemonstering van vaste voeders *  4.2.1 . * Bemonstering met de hand *  4.2.1.1 . * Schop met platte bodem en vertikale randen . *  4.2.1.2 . * Boor met lange gleuf of met een in vakken ingedeelde gleuf . De afmetingen van de boor moeten zijn aangepast aan de kenmerken van de partij ( diepte van de verpakking , afmetingen van de zak enz . ) en aan de grootte van de deeltjes waaruit het voeder is samengesteld . *  4.2.2 . * Mechanische bemonstering *   * Voor de bemonstering van voeder dat in beweging is , mag gebruik worden gemaakt van goedgekeurde mechanische apparaten . *  4.2.3 . * Monsterverdeler *   * Voor het nemen van ondermonsters , alsmede voor de bereiding van deelmonsters en van eindmonsters , mag gebruik worden gemaakt van apparaten waarmee het monster in ongeveer gelijke delen kan worden verdeeld . *  5 . * KWANTITATIEVE VEREISTEN *  5.A . * betreffende de controle van stoffen of produkten die gelijkmatig in het voeder zijn verdeeld *  5.A.1 . * Partij *   * De grootte van de partij moet het mogelijk maken dat ieder deel van deze partij kan worden bemonsterd . *  5.A.2 . * Ondermonsters *  5.A.2.1 . * Onverpakte voeders * Minimum aantal ondermonsters : *  5.A.2.1.1 . * Partijen van niet meer dan 2,5 ton * 7 *  5.A.2.1.2 . * Partijen van meer dan 2,5 ton * * 20 maal het aantal tonnen waaruit de partij is samengesteld ( a ) , tot maximaal 40 ondermonsters *  5.A.2.2 . * Verpakte voeders * Minimum aantal te bemonsteren verpakkingen ( b ) : *  5.A.2.2.1 . * Verpakkingen met een inhoud van meer dan 1 kg * *  5.A.2.2.1.1 . * Partijen samengesteld uit 1 tot en met 4 verpakkingen * alle verpakkingen *  5.A.2.2.1.2 . * Partijen samengesteld uit 5 tot en met 16 verpakkingen * 4 *  5.A.2.2.1.3 . * Partijen samengesteld uit meer dan 16 verpakkingen * * uit het aantal verpakkingen waaruit de partij is samengesteld ( a ) , tot maximaal 20 verpakkingen *  5.A.2.2.2 . * Verpakkingen met een inhoud van niet meer dan 1 kg * 4 *  5.A.2.3 . * Vloeibare of half-vloeibare voeders * Minimum aantal te bemonsteren recipienten ( b ) : *  5.A.2.3.1 . * Recipiënten met een inhoud van meer dan 1 liter * *  5.A.2.3.1.1 . * Partijen samengesteld uit 1 tot en met 4 recipiënten * alle recipiënten *  5.A.2.3.1.2 . * Partijen samengesteld uit 5 tot en met 16 recipiënten * 4 *  5.A.2.3.1.3 . * Partijen samengesteld uit meer dan 16 recipiënten * * uit het aantal recipiënten waaruit de partij is samengesteld ( a ) , tot maximaal 20 recipiënten *  5.A.2.3.2 . * Recipiënten met een inhoud van niet meer dan 1 liter * 4 *  5.A.2.4 . * Minerale voeders in de vorm van blokken en likstenen * Minimum aantal te bemonsteren blokken of likstenen ( b ) : *   * * een blok of liksteen per partij van 25 eenheden , tot een maximum van 4 blokken of likstenen . *  5.A.3 . * Verzamelmonster *   * Per partij is een enkel verzamelmonster vereist . De totale massa of het totale volume van de deelmonsters die bestemd zijn om het verzamelmonster te vormen , mag niet minder bedragen dan de hierna vermelde hoeveelheden : *  5.A.3.1 . * Onverpakte voeders * 4 kg *  5.A.3.2 . * Verpakte voeders * *  5.A.3.2.1 . * Verpakkingen met een inhoud van meer dan 1 kg * 4 kg *  5.A.3.2.2 . * Verpakkingen met een inhoud van niet meer dan 1 kg * gewicht van de inhoud van 4 oorspronkelijke verpakkingen *  5.A.3.3 . * Vloeibare of half-vloeibare voeders * *  5.A.3.3.1 . * Recipiënten met een inhoud van meer dan 1 liter * 4 liter *  5.A.3.3.2 . * Recipiënten met een inhoud van niet meer dan 1 liter * volume van de inhoud van 4 oorspronkelijke recipiënten *  5.A.3.4 . * Minerale voeders in de vorm van blokken en likstenen * *  5.A.3.4.1 . * waarvan het gewicht per eenheid meer dan 1 kg bedraagt * 4 kg *  5.A.3.4.2 . * waarvan het gewicht per eenheid niet meer dan 1 kg bedraagt * gewicht van 4 oorspronkelijke blokken of likstenen *  5.A.4 . * Eindmonsters *   * Na eventuele verkleining worden uit het verzamelmonster eindmonsters verkregen . Tenminste een eindmonster moet worden geanalyseerd . De voor de analyse bestemde massa of volume van het eindmonster mag niet minder bedragen dan de hieronder vermelde hoeveelheden : *   * Vastvoeders * 500 g *   * Vloeibare of half-vloeibare voeders * 500 ml *  5.B . * betreffende de controle van ongewenste stoffen of produkten waarvan de mogelijkheid bestaat dat zij niet gelijkmatig in het voeder , zijn verdeeld , zoals aflatoxinen , moederkoren , ricinus , crotalaria in enkelvoudige voeders ( d ) *  5.B.1 . * Partij : zie 5.A.1 *  5.B.2 . * Ondermonsters *  5.B.2.1 . * Onverpakte voeders : zie 5.A.2.1 *  5.B.2.2 . * Verpakte voeders * Minimum aantal te bemonsteren verpakkingen : *  5.B.2.2.1 . * Partijen samengesteld uit 1 tot en met 4 verpakkingen * alle verpakkingen *  5.B.2.2.2 . * Partijen samengesteld uit 5 tot en met 16 verpakkingen * 4 *  5.B.2.2.3 . * Partijen samengesteld uit meer dan 16 verpakkingen * * uit het aantal verpakkingen waaruit de partij is samengesteld ( c ) , tot maximaal 40 verpakkingen *  5.B.3 . * Verzamelmonsters *   * Het aantal verzamelmonsters is afhankelijk van de omvang van de partij . Het minimum aantal verzamelmonsters per partij is hieronder aangeduid . De massa van de ondermonsters die bestemd zijn om elk verzamelmonster te vormen , mag niet minder dan 4 kg bedragen . *  5.B.3.1 . * Onverpakte voeders *   * Omvang van de partij in tonnen : * Minimum aantal verzamelmonsters per partij : *   * tot en met 1 * 1 *   * van 1 tot en met 10 * 2 *   * van 10 tot en met 40 * 3 *   * meer dan 40 * 4 *  5.B.3.2 . * Verpakte voeders *   * Aantal verpakkingen waaruit de partij is samengesteld : * Minimum aantal verzamelmonsters per partij : *   * van 1 tot en met 16 * 1 *   * van 17 tot en met 200 * 2 *   * van 201 tot en met 800 * 3 *   * meer dan 800 * 4 *  5.B.4 . * Eindmonsters *   * Na verkleining worden uit elk verzamelmonster eindmonsters verkregen Per verzamelmonster moet tenminste een eindmonster worden geanalyseerd . De massa van het voor de analyse bestemde eindmonster mag niet minder dan 500 g bedragen . *  6 . * INSTRUCTIES BETREFFENDE DE BEMONSTERING , DE BEREIDING EN DE VERPAKKING VAN DE MONSTERS *  6.1 . * Algemene opmerkingen *   * De monsters moeten zo snel mogelijk worden genomen en bereid , met inachtneming van de voorzorgsmaatregelen die vereist zijn om verandering of verontreiniging van het produkt te voorkomen . De bemonsteringsapparatuur alsmede de oppervlakken en recipiënten die bestemd zijn voor de monsters moeten schoon en droog zijn . *  6.2 . * Ondermonsters *  6.2.A . * bestemd voor de controle van stoffen of produkten die gelijkmatig in het voeder zijn verdeeld . *   * De ondermonsters moeten op willekeurige wijze uit de gehele partij worden genomen . De massa of het volume daarvan moet ongeveer gelijk zijn . *  6.2.A.1 . * Onverpakte voeders *   * De partij moet op denkbeeldige wijze in een aantal ongeveer gelijke delen worden verdeeld . Op willekeurige wijze moet een aantal delen worden gekozen overeenkomstig het aantal onder sub 5.A.2 vermelde ondermonsters en er moet minstens een monster uit elk van deze delen worden genomen . *   * Eventueel kunnen de monsters worden getrokken wanneer de partij in beweging wordt gebracht ( laden of lossen ) . *  6.2.A.2 . * Verpakte voeders *   * Aangezien het vereiste aantal te bemonsteren verpakkingen beperkt is , zoals in 5.A.2 is aangegeven , moet uit de inhoud van elke verpakking met behulp van een boor of een schop gedeelte worden genomen . Eventueel dienen de monsters te worden genomen nadat de verpakkingen afzonderlijk zijn geledigd . *  6.2.A.3 . * Vloeibare of half-vloeibare homogene of te homogeniseren voeders *   * Aangezien het vereiste aantal te bemonsteren recipiënten beperkt is , zoals in 5.A.2 is aangegeven , moet tenminste uit elke recipiënt een monster worden genomen na eventueel de inhoud ervan gehomogeniseerd te hebben . *   * De ondermonsters kunnen eventueel worden genomen bij het aftappen van het produkt . *  6.2.A.4 . * Vloeibare of half-vloeibare voeders die niet gehomogeniseerd kunnen worden *   * Daar het vereiste aantal te bemonsteren recipiënten beperkt is , zoals in 5.A.2 is aangegeven , dienen de monsters op verschillende niveaus te worden genomen . *   * De monsters mogen ook worden genomen bij het aftappen van het produkt , na de eerste delen ervan te hebben verwijderd . In beide gevallen mag het totale volume van de monsters niet minder dan 10 liter bedragen . *  6.2.A.5 . * Minerale voeders in de vorm van blokken en likstenen *   * Aangezien het vereiste aantal te bemonsteren blokken of likstenen beperkt is , zoals in 5.A.2 is aangegeven , moet een gedeelte van elk blok of elke liksteen worden genomen . *  6.2.B . * bestemd voor de controle van ongewenste stoffen of produkten waarvan de mogelijkheid bestaat dat zij niet gelijkmatig in het voeder zijn verdeeld , zoals aflatoxinen , moederkoren , ricinus en crotalaria in enkelvoudige voeders . *   * De partij moet op denkbeeldige wijze in een aantal ongeveer gelijke delen worden verdeeld overeenkomstig het aantal in 5.B.3 vermelde verzamelmonsters . Wanneer dit aantal meer dan een bedraagt , moet het totaal aantal in 5.B.2 voorgeschreven ondermonsters op ongeveer gelijke wijze over de verschillende delen worden verdeeld . Vervolgens worden ongeveer gelijke massa's ( e ) genomen , zodanig dat de totale massa van de monsters van elk deel niet minder bedraagt dan de minimum hoeveelheid van 4 kg die vereist is voor elk verzamelmonster . De ondermonsters afkomstig van verschillende delen mogen niet worden samengevoegd . *  6.3 . * Bereiding van de verzamelmonsters *  6.3.A . * bestemd voor de controle van stoffen of produkten die gelijkmatig in het voeder zijn verdeeld . *   * De ondermonsters worden samengevoegd zodat één enkel verzamelmonster tot stand komt . *  6.3.B . * bestemd voor de controle van ongewenste stoffen of produkten waarvan de mogelijkheid bestaat dat zij niet gelijkmatig in het voeder zijn verdeeld , zoals aflatoxinen , moederkoren , ricinus en crotalaria in enkelvoudige voeders . *   * De van elke gedeelte van de partij afkomstige ondermonsters worden samengevoegd en het in 5.B.3 voorgeschreven aantal verzamelmonsters gevormd , waarbij ervoor moet worden gezorgd dat de herkomst van elk verzamelmonster wordt vermeld . *  6.4 . * Bereiding van de eindmonsters *   * Elk verzamelmonster wordt zorgvuldig gemengd teneinde een homogeen monster te verkrijgen ( f ) . Verklein daartoe indien nodig , het verzamelmonster tot tenminste 2 kg of 2 l ( deelmonster ) hetzij met behulp van een mechanische monsterverdeler , hetzij door verdeling in kwartieren . *   * Bereid vervolgens minstens drie laboratoriummonsters met ongeveer dezelfde massa of hetzelfde volume , die aan de in 5.A.4 of 5.B.4 vermelde kwantitatieve eisen beantwoorden . Elk monster moet in een daartoe geschikte recipiënt worden overgebracht . Alle nodige voorzorgen moeten worden genomen om elke wijziging in de samenstelling van het monster of elke verontreiniging of verandering die tijdens het vervoer of de opslag kan plaatsvinden , te voorkomen . *  6.5 . * Verpakking van de eindmonsters *   * De recipiënten of verpakkingen moeten zodanig verzegeld en geëtiketteerd worden ( het etiket moet deel uitmaken van het zegel ) dat het onmogelijk is deze te openen zonder het zegel te beschadigen . *  7 . * BEMONSTERINGSRAPPORT *   * Voor elke monsterneming moet een bemonsteringsrapport worden opgesteld , op grond waarvan de bemonsterde partij op ondubbelzinnige wijze kan worden geïdentificeerd . *  8 . * BESTEMMING VAN DE MONSTERS *   * Voor elk verzamelmonster moet zo spoedig mogelijk aan het laboratorium dat met de analyse is belast , tenminste een eindmonster worden toegezonden , te zamen met de aanwijzingen , noodzakelijk voor de analyse . *  ( a ) Indien de uitkomst een gebroken getal is , moet dit getal op het eerstvolgende hogere gehele getal worden afgerond .  ( b ) Voor de verpakkingen of de recipiënten waarvan de inhoud niet meer dan 1 kg of 1 liter bedraagt , alsmede voor de blokken of likstenen waarvan het gewicht per eenheid niet meer dan 1 kg bedraagt , vormt de inhoud van een oorspronkelijke verpakking of van een oorspronkelijke recipiënt , dan wel één blok of één ondermonster .  ( c ) Indien de uitkomst een gebroken getal is , moet dit getal op het eersvolgende hogere getal worden afgerond .  ( d ) De sub 5.A genoemde modaliteiten zijn van toepassing voor de controle op aflatoxinen , moederkoren , ricinus , crotalaria in volledige of aanvullende voeders .  ( e ) In geval van verpakte voeders door een gedeelte van de inhoud van de te bemonsteren verpakkingen met behulp van een boor of een schop eruit te nemen , eventueel na de verpakkingen afzonderlijk te hebben geledigd .  ( f ) Maak , indien nodig , bij elk verzamelmonster afzonderlijk de brokstukken fijn ( door ze eventueel van de massa te scheiden en vervolgens het geheel weer samen te voegen ) .