Avis juridique important

|

31993L0065

Richtlijn 93/65/EEG van de Raad van 19 juli 1993 betreffende de vaststelling en het gebruik van compatibele technische normen en specificaties voor de aanschaf van apparatuur en van systemen voor luchtverkeersafhandeling

Publicatieblad Nr. L 187 van 29/07/1993 blz. 0052 - 0056 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 7 Deel 4 blz. 0202  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 7 Deel 4 blz. 0202

RICHTLIJN 93/65/EEG VAN DE RAAD van 19 juli 1993 betreffende de vaststelling en het gebruik van compatibele technische normen en specificaties voor de aanschaf van apparatuur en van systemen voor luchtverkeersafhandelingDE RAAD VAN DE  EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 84, lid 2,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europees Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de congestie in het luchtverkeer momenteel oorzaak is van ernstige moeilijkheden voor het luchtvervoer in Europa;  Overwegende dat de afhandelingssystemen tot dusver zijn ontwikkeld en opgezet met inachtneming van de voorschriften van de Internationale Burgerluchtvaartorganisatie (ICAO), die een nationale of lokale interpretatie mogelijk maken;  Overwegende dat de vaststelling en invoering van communautaire normen een doeltreffende benadering vormt van de afhandeling van luchtverkeer, waarbij de vluchtuitvoering in overeenstemming met de voorschriften van de ICAO plaatsvindt, gezien het feit  dat de huidige situatie waarin met nationale of lokale systemen wordt gewerkt, technische en operationele incompatibiliteit heeft doen ontstaan waardoor de overdracht van gecontroleerde vluchten tussen de verkeersleidingsorganisaties in de verschillende  Lid-Staten wordt bemoeilijkt;  Overwegende dat moet worden herinnerd aan het belangrijke werk dat de Europese Burgerluchtvaartconferentie (ECAC) en Eurocontrol op het gebied van de luchtverkeersafhandeling hebben geleverd en aan de desbetreffende conclusies die de ECAC-Ministers in  april 1990 en maart 1992 hebben aangenomen;  Overwegende dat er, om op korte termijn de congestieproblemen te verhelpen en de doorstroming van het verkeer te verbeteren, een functionele integratie tot stand moet worden gebracht;  Overwegende dat de toetreding van alle Lid-Staten tot het  "Internationaal Verdrag tot Samenwerking in het Belang van de Veiligheid van de Luchtvaart Eurocontrol" de harmonisatie- en integratiewerkzaamheden zou vergemakkelijken;  Overwegende dat, overeenkomstig Resolutie 89/C 189/02 (4), de toetreding van alle Lid-Staten als verdragsluitende partij bij het  "Internationaal Verdrag tot Samenwerking in het Belang van de Veiligheid van de Luchtvaart Eurocontrol" vlotter zou  verlopen wanneer de Lid-Staten die reeds verdragsluitende partij zijn zich in Eurocontrol inzetten voor het treffen van maatregelen, in voorkomend geval, gericht op het vergemakkelijken van de toetreding van andere Lid-Staten;  Overwegende dat de technische specificaties die door Eurocontrol worden vastgesteld, voldoen aan de door de ICAO aanbevolen normen en handelwijzen;  Overwegende dat het dienstig is de Commissie, bijgestaan door een comité van vertegenwoordigers van de Lid-Staten, te machtigen om, overeenkomstig de procedure van Besluit 87/373/EEG van de Raad van 13 juli 1987 tot vaststelling van de voorwaarden die  gelden voor de uitoefening van aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (5), bepaalde Eurocontrol-normen op communautair niveau verplicht te stellen;  Overwegende dat normalisatie op Europees niveau van fundamenteel belang is voor de verwezenlijking van een homogeen veiligheidsniveau bij de luchtverkeersafhandeling en dat Eurocontrol en de Europese normalisatie-instellingen dienen samen te werken;  Overwegende dat het wenselijk is te bepalen dat de Commissie, in overeenstemming met de bepalingen van Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (6), in  overleg met Eurocontrol, de Europese normalisatie-instellingen opdrachten kan geven voor het uitwerken van Europese normen ter ondersteuning van systemen voor luchtverkeersafhandeling;  Overwegende dat in elk geval alle apparatuur die legaal op de markt is gebracht in een Lid-Staat, in het vrije verkeer moet kunnen worden gebracht op het grondgebied van de andere Lid-Staten;  Overwegende dat in het  "Internationaal Verdrag tot Samenwerking in het Belang van de Veiligheid van de Luchtvaart Eurocontrol" Eurocontrol wordt aangewezen als het instrument om de nodige maatregelen te nemen om de in Europa bestaande problemen op te  lossen;  Overwegende dat veiligheid een belangrijk aspect in het luchtvervoer in de Gemeenschap is; dat in onderhavige richtlijn rekening dient te worden gehouden met het op 7 december 1944 te Chicago ondertekende Verdrag inzake de Internationale  Burgerluchtvaart (ICAO-Verdrag), dat voorziet in de tenuitvoerlegging van alle maatregelen die nodig zijn voor een veilige en ordelijke ontwikkeling van de internationale burgerluchtvaart;  Overwegende dat Richtlijn 77/62/EEG van de Raad van 21 december 1976 betreffende de cooerdinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen (7) en Richtlijn 90/531/EEG van de Raad van 17 september 1990 betreffende de  procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (8) van toepassing zijn op de sector luchtverkeersafhandeling en dat het nodig is te preciseren welke de voor aanbestedingen bevoegde  instanties zijn;  Overwegende dat in bepaalde Lid-Staten de aankoop van luchtverkeersapparatuur niet onder voornoemde richtlijnen valt; dat evenwel de in de communautaire rechtsorde opgenomen Eurocontrol-normen in alle Lid-Staten moeten worden nageleefd,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Deze richtlijn heeft betrekking op de vaststelling en het gebruik van compatibele technische normen en specificaties voor de aanschaf van apparatuur en van systemen voor luchtverkeersafhandeling, meer in het bijzonder:  - communicatiesystemen,  - surveillancesystemen,  - automatisering in verkeersleidingssystemen,  - navigatiesystemen.  Artikel 2  In deze richtlijn wordt verstaan onder:  a) technische specificatie: iedere technische eis welke met name is opgenomen in de offerteaanvraag waarin de vereiste kenmerken worden omschreven van een werk, een materiaal, een produkt of een leverantie, en die het mogelijk maakt op objectieve wijze  de bijzondere eigenschappen vast te stellen van een werk, een materiaal, een produkt of een leverantie waardoor deze beantwoorden aan hun door de aanbestedende instantie vastgestelde gebruik; deze technische voorschriften kunnen betrekking hebben op de  kwaliteit of de prestaties, de veiligheid, de afmetingen, evenals op de met betrekking tot het materiaal, het produkt of de leverantie voorgeschreven kwaliteitswaarborg, de terminologie, de symbolen, de proefnemingen en proefnemingsmethoden, de  verpakking, het merken en de etikettering;  b) norm: technische specificatie, die door een erkende normalisatie-instelling is goedgekeurd en waarvan de naleving in beginsel niet verplicht is;  c) Eurocontrol-norm: de bindende elementen van Eurocontrol-specificaties betreffende materiële kenmerken, configuratie, materiaal, prestaties, het personeel of procedures, waarvan de uniforme toepassing wordt beschouwd als essentieel voor de  tenuitvoerlegging van een geïntegreerd (ATS-)luchtverkeersbeveilingssysteem. (De bindende elementen maken deel uit van een Eurocontrol-normdocument.) Artikel 3  1. De Commissie is overeenkomstig de in artikel 6 omschreven procedure bevoegd Eurocontrol-normen te erkennen en te bekrachtigen, alsmede de wijzigingen die Eurocontrol daarna in deze Eurocontrol-normen aanbrengt, met name voor de in bijlage  I aangegeven gebieden; deze normen worden in het kader van de communautaire wetgeving verplicht gesteld. De Commissie maakt de referenties van alle aldus verplicht gestelde technische specificaties bekend in het Publikatieblad van de Europese  Gemeenschappen.  2. Om ervoor te zorgen dat bijlage I - een lijst van op te stellen Eurocontrol-normen - zo volledig mogelijk is, kan de Commissie, zo nodig overeenkomstig de procedure van artikel 6 en in overleg met Eurocontrol, bijlage I wijzigen in overeenstemming  met de door Eurocontrol aangebrachte wijzigingen.  3. De Italiaanse Republiek en het Koninkrijk Spanje kunnen de toepassing van dit artikel een jaar uitstellen. Indien deze Lid-Staten aan het eind van die termijn de Eurocontrol-normen niet kunnen toepassen, neemt de Raad overeenkomstig het Verdrag een  besluit over eventueel noodzakelijke maatregelen.  Artikel 4  Om de tenuitvoerlegging van de Eurocontrol-normen, waar nodig, aan te vullen, kan de Commissie overeenkomstig Richtlijn 83/189/EEG en in overleg met Eurocontrol normalisatieopdrachten geven aan Europese normalisatie-instellingen.  Artikel 5  1. Onverminderd de bepalingen van de Richtlijnen 77/62/EEG en 90/531/EEG nemen de Lid-Staten de maatregelen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de in bijlage II genoemde aanbestedende civiele diensten bij de aanschaf van  luchtverkeersapparatuur verwijzen naar de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde specificaties in de algemene documenten of in de voor iedere aanbesteding opgestelde offerteaanvraag.  2. Om te waarborgen dat bijlage II zo volledig mogelijk is, stellen de Lid-Staten de Commissie in kennis van de in hun lijsten aangebrachte wijzigingen. De Commissie wijzigt bijlage II volgens de procedure van artikel 6.  Artikel 6  1. De Commissie wordt bijgestaan door een Comité bestaande uit vertegenwoordigers van de Lid-Staten en voorgezeten door de vertegenwoordiger van de Commissie.  2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het Comité een ontwerp voor van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het  Comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het Comité worden de  stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  3. De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité.  4. Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of indien geen advies is uitgebracht, dient de Commissie onverwijld bij de Raad een voorstel in betreffende de te nemen maatregelen. De Raad besluit met  gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  5. Indien de Raad, na verloop van een termijn van drie maanden na de indiening van het voorstel bij de Raad geen besluit heeft genomen, worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld, behalve wanneer de Raad zich met gewone meerderheid  van stemmen tegen genoemde maatregelen heeft uitgesproken.  Artikel 7  De Commissie raadpleegt bij het uitoefenen van haar bevoegdheden op gezette tijden de betrokken Europese organisaties, zoals de Europese vertegenwoordigers van de luchtverkeersinstanties, de luchtruimgebruikers en de beroepsorganisaties, en  brengt het in artikel 6 bedoelde Comité op de hoogte van de resultaten van die raadplegingen.  Artikel 8  1. De Commissie brengt aan het Europees Parlement en aan de Raad op gezette tijden verslag uit over de werking van de bij deze richtlijn ingevoerde regeling en dient, indien nodig, voorstellen in betreffende de tenuitvoerlegging van de  artikelen 3 en 4.  2. De Lid-Staten delen de Commissie elk jaar mee welke maatregelen zij hebben genomen om de in deze richtlijn vervatte doelstellingen te verwezenlijken.  Artikel 9  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk één jaar na de formele aanneming van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in  kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijkste bepalingen van intern recht die zij aannemen op het door deze richtlijn bestreken terrein. De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan in kennis.  Artikel 10  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 19 juli 1993.  Voor de Raad De Voorzitter W. CLAES (1) PB nr. C 244 van 23. 9. 1992, blz. 16.  (2) Advies uitgebracht op 25 juni 1993 (nog niet verschenen in het Publikatieblad).  (3) PB nr. C 19 van 25. 1. 1993, blz. 39.  (4) PB nr. C 189 van 26. 7. 1989, blz. 3.  (5) PB nr. L 197 van 18. 7. 1987, blz. 33.  (6) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 92/400/EEG van de Commissie (PB nr. L 221 van 6. 8. 1992, blz. 55).  (7) PB nr. L 13 van 15. 1. 1977, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/50/EEG (PB nr. L 209 van 24. 7. 1992, blz. 1).  (8) PB nr. L 297 van 29. 10. 1990, blz. 1.    BIJLAGE I   EUROCONTROL-NORMEN BEDOELD IN ARTIKEL 3   INDICATIEVE LIJST  Communicatiesystemen Uitwisseling van vliegplangegevens (berichtformaat) (1)() Uitwisseling radargegevens (berichtformaat - ASTERIX) (**) Telefoonsystemen voor (ATS) (**) luchtverkeersbeveiliging On-Line Data Interchange (OLDI) (2)() Geautomatiseerde SSR-codetoewijzingssystemen (**) Navigatiesystemen RNAV (**) Radarseparatie (3)() Short-Term Conflict Alert (STCA) (***) Surveillancesystemen Surveillancespecificaties (**) Gezamenlijk gebruik van de radarfaciliteiten (***) (1)() Bestaand.  (2)() Opgesteld.  (3)() Met de opstelling hiervan is nog niet begonnen.    BIJLAGE II   AANBESTEDENDE DIENSTEN DIE BEVOEGD ZIJN TOT DE AANKOOP VAN LUCHTVERKEERSAPPARATUUR  EUROCONTROL Wetstraat 72 B-1040 Brussel België Regie der Luchtwegen C.C.N. - Vooruitgangsstraat 80 B-1210 Brussel Denemarken Statens Luftfartsvaesen (Civil Aviation Administration) Postboks 744 DK-Koebenhavn SV Duitsland DES Deutsche Flugsicherung GmbH Kaiserleistr. 29-35 D-6050 Offenbach am Main Griekenland Ministry of Transport and Communications Civil Aviation Department Financial Administration and Procurement Directorate Purchasing Section Postadres:  Vasileos Georgiou 1 PO Box 73751 16.604-Elliniko Athens-Greece Telefoon (0030-1) 89 47 71 21 Spanje AENA (Aeropuertos Españoles y Navegación Aérea) Calle Santa Engracia, 120 E-Madrid Frankrijk Le directeur général de l'aviation civile 93, boulevard du Montparnasse F-75270 Paris Cedex 06 die met name delegeert aan:  - Monsieur le chef du service technique de la navigation aérienne 246, rue Lecourbe F-75732 Paris Cedex 15 - Monsieur le directeur général des aéroports de Paris 291, boulevard Raspail F-75675 Paris Cedex 14 Ierland The Department of Tourism, Transport and Communications Air Navigation Services Office Corporate Services Division Scotch House Hawkins Street IRL-Dublin 2 Italië AAAVTAG Azienda Autonoma Assistenza al Volo per il Traffico Aereo Generale Via Salaria, 715 I-00138 Roma Luxemburg Ministère des Transports Direction de l'Aviation civile L-2938 Luxembourg Nederland Luchtverkeersbeveiliging Postbus 7601 NL-1118 ZJ Luchthaven Schiphol Portugal Empresa pública de Aeroportos e Navegaçao Aérea (ANA, ep) Avenida Sidónio Pais, no 8-5o P-1000 Lisboa Aankopen voor kleine luchthavens en vliegvelden kunnen worden gedaan door de plaatselijke of regionale overheden.  Verenigd Koninkrijk Civil Aviation Authority CAA House 45-59 Kingsway UK-London WC2B 6TE Highlands &  Islands Airports Ltd (HIAL) Inverness Airport Inverness Scotland


title: Richtlijn 2008/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2008 tot wijziging van Richtlijn 92/49/EEG van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, wat de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden betreft

text:
               20.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 81/69

      RICHTLIJN 2008/36/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 11 maart 2008
   tot wijziging van Richtlijn 92/49/EEG van de Raad tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, wat de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden betreft
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en artikel 55,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 92/49/EEG (3) bepaalt dat een aantal maatregelen dient te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (4).

               (2)

               Besluit 1999/468/EG is gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG, waardoor de regelgevingsprocedure met toetsing is ingevoerd voor de aanneming van maatregelen van algemene strekking tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van een volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag aangenomen basisbesluit, onder meer door sommige van deze niet-essentiële onderdelen te schrappen of door het besluit aan te vullen met nieuwe niet-essentiële onderdelen.

               (3)

               Opdat de regelgevingsprocedure met toetsing kan worden toegepast op, op grond van artikel 251 van het Verdrag vastgestelde, reeds geldende besluiten, moeten, overeenkomstig de verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (5) betreffende Besluit 2006/512/EG, deze besluiten volgens de geldende procedures worden aangepast.

               (4)

               De Commissie moet de bevoegdheid worden gegeven om de voor de uitvoering van Richtlijnen 73/239/EEG (6), 88/357/EEG (7) en 92/49/EEG vereiste maatregelen vast te stellen, teneinde met de technische ontwikkelingen in de verzekeringssector of op de financiële markten rekening te houden en een eenvormige toepassing van die richtlijnen te garanderen. Deze maatregelen hebben met name de volgende doelstellingen: uitbreiding van de lijst van rechtsvormen; wijziging van de lijst van verzekeringsbranches of aanpassing van de terminologie van die lijst; verduidelijking van de bestanddelen van de solvabiliteitsmarge; wijziging van het minimumgarantiefonds; wijziging van de lijst van categorieën van activa die ter dekking van de technische voorzieningen worden aanvaard en van de voorschriften betreffende de spreiding van beleggingen; wijziging van de versoepelingen van de congruentieregels en verduidelijking van de definities. Daar het maatregelen van algemene strekking betreft tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van Richtlijnen 73/239/EEG, 88/357/EEG en 92/49/EEG, onder meer door hen aan te vullen met nieuwe niet-essentiële onderdelen, moeten zij worden vastgesteld volgens de in artikel 5 bis van Besluit 1999/468/EG bepaalde regelgevingsprocedure met toetsing.

               (5)

               Derhalve dient Richtlijn 92/49/EEG dienovereenkomstig te worden gewijzigd.

               (6)

               Daar de bij deze richtlijn aan Richtlijn 92/49/EEG aangebrachte wijzigingen van technische aard zijn en alleen betrekking hebben op de comitéprocedure, dienen zij niet te worden omgezet door de lidstaten. Het is derhalve niet nodig daartoe bepalingen vast te stellen,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijzigingen
   In artikel 51 van Richtlijn 92/49/EEG wordt de inleidende zin vervangen door:

      „De volgende technische aanpassingen die niet-essentiële onderdelen van Richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG alsmede van deze richtlijn beogen te wijzigen, onder meer door hen aan te vullen, worden vastgesteld volgens de in artikel 2 van Richtlijn 91/675/EEG bedoelde regelgevingsprocedure met toetsing:”.

   Artikel 2
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 3
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 11 maart 2008.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J. LENARČIČ

      (1)  PB C 161 van 13.7.2007, blz. 45.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 10 juli 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 3 maart 2008.

      (3)  PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2007/44/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 247 van 21.9.2007, blz. 1).

      (4)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23. Besluit gewijzigd bij Besluit 2006/512/EG (PB L 200 van 22.7.2006, blz. 11).

      (5)  PB C 255 van 21.10.2006, blz. 1.

      (6)  Eerste Richtlijn 73/239/EEG van de Raad van 24 juli 1973 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toegang tot het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en de uitoefening daarvan (PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/101/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 238).

      (7)  Tweede Richtlijn 88/357/EEG van de Raad van 22 juni 1988 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, tot vaststelling van bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten (PB L 172 van 4.7.1988, blz. 1). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2005/14/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 149 van 11.6.2005, blz. 14).


Avis juridique important

|

32002L0039

Richtlĳn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 tot wĳziging van Richtlĳn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging

Publicatieblad Nr. L 176 van 05/07/2002 blz. 0021 - 0025

Richtlijn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 10 juni 2002tot wijziging van Richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededingingHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 47, lid 2, en op de artikelen 55 en 95,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(3),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4),Overwegende hetgeen volgt:(1) De Raad heeft in zijn resolutie van 7 februari 1994 over de ontwikkeling van de postdiensten in de Gemeenschap(5) als een van de hoofddoelstellingen van het communautaire postbeleid genoemd, het met elkaar verenigen van de bevordering van de geleidelijke en beheerste liberalisering van de postmarkt en het duurzaam waarborgen van de universele dienstverlening.(2) Bij Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst(6) is op communautair niveau een kaderregeling voor de postsector vastgesteld, waaronder maatregelen om een universele dienst te garanderen, limieten voor postdiensten die de lidstaten met het oog op de instandhouding van de universele dienst aan hun leveranciers van de universele dienst kunnen voorbehouden en een tijdschema voor de besluitvorming over de verdere liberalisering van de markt met het oog op de totstandbrenging van een interne markt voor postdiensten.(3) In artikel 16 van het Verdrag wordt gewezen op de plaats die de diensten van algemeen economisch belang in de gemeenschappelijke waarden van de Unie innemen, alsook op de rol die zij vervullen bij het bevorderen van sociale en territoriale samenhang. Verder moet volgens dit artikel er zorg voor worden gedragen dat deze diensten functioneren op basis van beginselen en voorwaarden die hen in staat stellen hun taken te vervullen.(4) Het Europees Parlement wijst in zijn resoluties van 14 januari 1999(7) en 18 februari 2000(8) over de Europese postdiensten, op het sociale en economische belang van postdiensten en op de noodzaak een universele dienst van hoge kwaliteit te handhaven.(5) De maatregelen op dit gebied moeten zodanig vorm krijgen dat ook de in artikel 2 van het Verdrag bedoelde sociale taken van de Gemeenschap - een hoog niveau van werkgelegenheid en sociale bescherming - als doelstellingen worden verwezenlijkt.(6) Het rurale postnetwerk is onder meer in bergachtige streken en op eilanden van vitaal belang voor de integratie van ondernemingen in de nationale/mondiale economie en voor de instandhouding van de sociale samenhang en de werkgelegenheid op het platteland in bergachtige en insulaire gebieden. Bovendien kunnen rurale postkantoren in bergachtige streken en op eilanden als een essentieel infrastructuurnet fungeren waar iedereen toegang kan krijgen tot nieuwe communicatietechnologieën.(7) De Europese Raad op 23 en 24 maart 2000 te Lissabon bijeen, noemde in de conclusies van het voorzitterschap twee besluiten van toepassing op de postdiensten, ten aanzien waarvan de Commissie, de Raad en de lidstaten verzocht werd elk overeenkomstig hun respectieve bevoegdheden maatregelen te nemen. De vereiste maatregelen waren tweeërlei: uiterlijk eind 2000 een strategie uitwerken voor de verwijdering van belemmeringen voor postdiensten, en de liberalisering in sectoren als die van de postdiensten bespoedigen. Hiermee wordt de verwezenlijking van een volledig operationele markt voor die diensten beoogd.(8) De Europese Raad van Lissabon, achtte het tevens van essentieel belang dat er in het kader van de interne markt en van een kenniseconomie ten volle rekening wordt gehouden met de Verdragsbepalingen inzake diensten van algemeen economisch belang en ondernemingen die met het leveren van dergelijke diensten zijn belast.(9) De Commissie heeft de postsector in de Gemeenschap grondig onderzocht, en ook studies over de economische, sociale en technologische ontwikkelingen in de sector laten verrichten, en zij heeft uitvoerig met de betrokkenen overlegd.(10) De postsector in de Gemeenschap heeft een moderne kaderregeling nodig die met name uitbreiding van de interne markt voor deze sector tot doel heeft. Een betere competitiviteit moet de postsector in staat stellen andere communicatiemethoden te integreren en de steeds veeleisender wordende gebruikers een betere dienstverlening te garanderen.(11) Het hoofddoel - duurzame en gelijkwaardige levering in de gehele Gemeenschap van universele diensten die voldoen aan de door de lidstaten overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 97/67/EG gestelde kwaliteitsnormen - kan worden bereikt indien het in deze sector mogelijk blijft diensten voor te behouden en tegelijkertijd, dankzij voldoende vrijheid om diensten te leveren, een hoog niveau van efficiëntie wordt bereikt.(12) De voor de middellange termijn voorspelde toename van de vraag in de postdienstsector in zijn geheel zou ertoe kunnen bijdragen het eventuele verlies van marktaandeel van de leveranciers van de universele dienst als gevolg van een verdere openstelling van de markt te compenseren, hetgeen een extra waarborg voor de universele dienst zou betekenen.(13) De belangrijkste factoren die de ontwikkeling van de werkgelegenheid in de postsector beïnvloeden, zijn de technologische ontwikkeling en de druk van de markt om de efficiëntie te vergroten. De openstelling van de markt heeft hierbij een minder prominente rol, maar draagt wel bij tot een algehele uitbreiding van de postmarkten. Eventuele personeelsverminderingen bij de leveranciers van de universele dienst als gevolg van of vooruitlopend op dergelijke maatregelen worden wellicht gecompenseerd door de hieruit voortvloeiende toename van de werkgelegenheid bij particuliere exploitanten en nieuwkomers op de markt.(14) Op communautair niveau dient een tijdschema voor een geleidelijke en beheerste liberalisering van de brievenpostmarkt te worden vastgesteld, zodat alle leveranciers van de universele dienst voldoende tijd krijgen voor de moderniserings- en herstructureringsmaatregelen die nodig zijn om hun levensvatbaarheid op lange termijn onder de nieuwe marktomstandigheden te verzekeren. De lidstaten hebben ook voldoende tijd nodig om hun regelgeving aan een opener omgeving aan te passen. Daarom is het zinvol bij de verdere openstelling van de markt stapsgewijs te werk te gaan, met tussenstappen, die een belangrijke, maar beheerste openstelling van de markt tot gevolg hebben, waarna onderzoek zal worden verricht en een voorstel zal worden ingediend om, in voorkomend geval, het jaar 2009 te bevestigen als datum voor de voltooiing van de interne postmarkt, ofwel, in het licht van de conclusies van de studie, een andere maatregel vast te stellen.(15) De volgende fasen van de openstelling van de markt moeten van substantiële aard en voor de lidstaten in de praktijk haalbaar zijn; tegelijkertijd moet het leveren van de universele dienst verzekerd blijven.(16) Algemene verlagingen van het maximumgewicht voor diensten die aan de leveranciers van de universele dienst mogen worden voorbehouden tot 100 gram in 2003 en tot 50 gram in 2006, gecombineerd met een volledige openstelling van de markt voor uitgaande grensoverschrijdende post, met eventuele uitzonderingen voorzover dit met het oog op het leveren van de universele dienst nodig zou zijn, vormen vrij eenvoudige en beheerste, maar niettemin belangrijke volgende fasen.(17) In de Gemeenschap is gemiddeld ongeveer 16 % van de totale postinkomsten van de leveranciers van de universele dienst afkomstig van normale brievenpost met een gewicht tussen 50 en 350 gram, en daarvan is 9 % afkomstig van normale brievenpost met een gewicht tussen 100 en 350 gram en gemiddeld nog eens ongeveer 3 % van uitgaande grensoverschrijdende post met een maximumgewicht van 50 gram.(18) Maximumprijzen voor diensten die kunnen worden voorbehouden van driemaal en tweeënhalfmaal het openbare tarief van brievenpost van de laagste gewichtsklasse van de snelste standaardcategorie in 2003 respectievelijk 2006 zijn, gecombineerd met, in voorkomend geval, een maximumgewicht van 100 respectievelijk 50 gram, terzake dienend.(19) In de meeste lidstaten is direct mail al een dynamische groeimarkt met aanzienlijke groeimogelijkheden, terwijl er in de andere lidstaten nog veel ruimte voor groei is. In zes lidstaten is direct mail al grotendeels voor mededinging opengesteld. Een grotere flexibiliteit van het dienstenaanbod en een betere prijsstelling als gevolg van de concurrentie zou de marktpositie van direct mail ten opzichte van andere communicatiemiddelen versterken, hetgeen dan wellicht als extra voordeel in nieuwe postzendingen zou resulteren en de gehele postsector zou versterken. Niettemin moet worden bepaald dat direct mail, voorzover dit nodig is om de universele dienst te waarborgen, binnen de genoemde gewichts- en prijsklassen voorbehouden kan blijven.(20) Gemiddeld 3 % van de totale postinkomsten is afkomstig van het uitgaande grensoverschrijdende postverkeer. De openstelling van dit gedeelte van de markt in alle lidstaten, met de nodige uitzonderingen om het leveren van de universele dienst te verzekeren, zou het mogelijk maken dat verschillende exploitanten van postdiensten alle uitgaande grensoverschrijdende post ophalen, sorteren en vervoeren.(21) De openstelling van het inkomende grensoverschrijdende postverkeer voor mededinging zou het mogelijk maken in 2003 de grens van 100 gram en in 2006 de grens van 50 gram te ontwijken door een gedeelte van de binnenlandse post in grote partijen elders te posten, waardoor de gevolgen van de openstelling onvoorspelbaar zouden zijn. De vaststelling van de herkomst van brievenpost zou bij de handhaving van de voorschriften extra moeilijkheden kunnen opleveren. Maximumgewichten van 100 en 50 gram voor gewone inkomende grensoverschrijdende brievenpost en direct mail, zoals voor de gewone binnenlandse brievenpost, zijn praktisch omdat daaraan niet het gevaar kleeft van een dergelijke ontwijking of van een kunstmatige verhoging van het gewicht van brievenpost.(22) Het is van belang nu al een tijdschema voor de volgende stappen naar de volledige voltooiing van de interne markt voor postdiensten op te stellen, zowel ter wille van de levensvatbaarheid van de universele dienst op lange termijn als met het oog op de voortgezette ontwikkeling van moderne en doelmatige postdiensten.(23) Het is dienstig te blijven voorzien in de mogelijkheid dat de lidstaten bepaalde postdiensten aan hun leverancier(s) van de universele dienst blijven voorbehouden. Deze regelingen zullen de leveranciers van de universele dienst in staat stellen de aanpassing van hun activiteiten en personeel aan een grotere mededinging te voltooien, zonder dat dit ten koste gaat van hun financiële evenwicht en dus zonder dat het leveren van de universele dienst in gevaar wordt gebracht.(24) Het is dienstig nieuwe gewichts- en prijsgrenzen vast te stellen, alsmede de diensten waarop zij van toepassing kunnen zijn, en te voorzien in een nieuw onderzoek en in een besluit waarin, in voorkomend geval, het jaar 2009 bevestigd wordt als datum voor de voltooiing van de interne postmarkt, of, in het licht van de conclusies van de studie een andere maatregel wordt vastgesteld.(25) Wanneer lidstaten maatregelen aannemen die onder meer betrekking hebben op de oprichting van een compensatiefonds, eventuele wijzigingen in de werking ervan, iedere aanvulling erop dan wel betalingen hieruit, kan het gaan om steunmaatregelen van een lidstaat of steun in welke vorm dan ook met staatsmiddelen bekostigd, in de zin van artikel 87, lid 1, van het Verdrag, waarvan de Commissie conform artikel 88, lid 3, van het Verdrag vooraf op de hoogte moet worden gebracht.(26) De mogelijkheid concurrenten op het gebied van de universele dienst een vergunning te verlenen kan worden gekoppeld aan de eis dat de vergunninghouders aan de universele dienst bijdragen.(27) Richtlijn 97/67/EG bepaalt dat de lidstaten een of meer nationale regelgevende instanties voor de postsector aanwijzen, die juridisch onderscheiden en functioneel onafhankelijk zijn van de exploitanten van postdiensten. Gelet op het dynamische karakter van de Europese postmarkten dient de belangrijke rol van de nationale regelgevende instanties te worden erkend en bevorderd, met name wat betreft het waarborgen van de eerbiediging van de voorbehouden diensten, behalve in lidstaten waar voorbehouden diensten niet bestaan. Artikel 9 van Richtlijn 97/67/EG biedt de lidstaten de mogelijkheid verder te gaan dan de doelstellingen van die richtlijn.(28) De nationale regelgevende instanties zouden aan de invoering van vergunningen de eis kunnen verbinden dat er voor de consumenten van de door vergunninghouders verleende diensten doorzichtige, eenvoudige en goedkope procedures voor de behandeling van hun klachten bestaan, ongeacht of deze betrekking hebben op de diensten van de leveranciers van de universele dienst, dan wel op de diensten van exploitanten met een machtiging, waaronder die met een individuele vergunning. Voorts is het wellicht dienstig dat deze procedures openstaan voor de gebruikers van alle postdiensten, of dit universele diensten zijn of niet. Dergelijke procedures dienen te voorzien in regelingen ter bepaling van de aansprakelijkheid voor verlies of beschadiging van poststukken.(29) De leveranciers van de universele dienst verlenen normaal diensten, bijvoorbeeld aan zakelijke klanten, aan tussenpersonen die post voor verschillende klanten samenvoegen en aan aanbieders van post in grote partijen, die hun de mogelijkheid bieden zich op andere punten en onder andere voorwaarden in de poststroom te voegen dan bij de gewone brievenpost het geval is. Hierbij moeten de leveranciers van de universele dienst het doorzichtigheidsbeginsel naleven alsook het verbod van discriminatie tussen de verschillende derden en tussen derden en leveranciers van de universele dienst die gelijkwaardige diensten verlenen. Het is, gegeven het verbod op discriminatie bij de dienstverlening, ook nodig dat die diensten beschikbaar zijn voor particuliere klanten die onder soortgelijke omstandigheden van de post gebruikmaken.(30) Om het Europees Parlement en de Raad op de hoogte te houden van de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten, dient de Commissie deze instellingen op gezette tijden verslag uit te brengen over de toepassing van deze richtlijn.(31) In verband met de wijzigingen moet de in artikel 27 van Richtlijn 97/67/EG bepaalde datum voor het eventuele verstrijken van die richtlijn worden vervangen door 31 december 2008. Die datum laat de machtigingsprocedures die in de lidstaten uit hoofde van Richtlijn 97/67/EG worden vastgesteld, onverlet.(32) Richtlijn 97/67/EG moet derhalve worden gewijzigd.(33) Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de toepassing van de in het Verdrag neergelegde mededingingsregels en regels inzake het vrij verrichten van diensten, zoals met name wordt uiteengezet in de mededeling van de Commissie over de toepassing van de mededingingsregels op de postsector en over de beoordeling van bepaalde overheidsmaatregelen met betrekking tot postdiensten(9),HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Richtlijn 97/67/EG wordt als volgt gewijzigd:1. artikel 7 wordt vervangen door: "Artikel 71. Voorzover dat nodig is om de instandhouding van de universele dienst te waarborgen, kunnen de lidstaten aan de leverancier(s) van de universele dienst diensten blijven voorbehouden. Deze diensten zijn beperkt tot het ophalen, sorteren, vervoeren en bestellen van binnenlandse brievenpost, al dan niet per spoedbestelling, binnen de volgende maximumgewichts- en prijslimieten. Het maximumgewicht bedraagt 100 gram vanaf 1 januari 2003 en 50 gram vanaf 1 januari 2006. Deze maximumgewichten zijn niet van toepassing vanaf 1 januari 2003 indien de prijs gelijk is aan of meer bedraagt dan driemaal het openbare tarief van brievenpost van de laagste gewichtsklasse van de snelste categorie, en vanaf 1 januari 2006 indien de prijs gelijk is aan of meer bedraagt dan tweeëneenhalfmaal dit tarief.Bij de gratis postdienst voor blinden en slechtzienden mogen uitzonderingen op de gewichts- en prijsbeperkingen worden toegestaan.Voorzover nodig om de levering van de universele dienst te waarborgen, kan direct mail voorbehouden blijven binnen de eerder genoemde gewichts- en prijslimieten.Voorzover nodig om de levering van de universele dienst te waarborgen, bijvoorbeeld wanneer bepaalde onderdelen van de postactiviteit reeds zijn geliberaliseerd of vanwege de specifieke kenmerken van de postmarkt in een lidstaat, kan uitgaand grensoverschrijdend postverkeer voorbehouden blijven binnen de eerder genoemde gewichts- en prijslimieten.2. Uitwisseling van documenten mag niet worden voorbehouden.3. De Commissie verricht een verkennende studie om voor elke lidstaat te beoordelen welke gevolgen de volledige voltooiing van de interne postmarkt in 2009 voor de universele dienst zal hebben. Op basis van de conclusies van die studie legt de Commissie vóór 31 december 2006 aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor, vergezeld van een voorstel waarin, in voorkomend geval, het jaar 2009 wordt bevestigd voor de voltooiing van de interne postmarkt of in het licht van de conclusies van de studie een andere maatregel wordt vastgesteld.";2. aan artikel 12 worden de volgende streepjes toegevoegd: "- wanneer de leveranciers van de universele dienst speciale tarieven toepassen, bijvoorbeeld voor diensten voor het bedrijfsleven, aanbieders van grote partijen post of tussenpersonen die post van verschillende klanten samenvoegen, passen zij de beginselen van doorzichtigheid en non-discriminatie toe ten aanzien van zowel de tarieven als de voorwaarden dienaangaande. De tarieven houden rekening met de vermeden kosten in vergelijking met de standaarddienst die de gehele reeks prestaties bestrijkt welke worden aangeboden op het gebied van het ophalen, sorteren, vervoeren en bestellen van afzonderlijke poststukken. De tarieven en de voorwaarden dienaangaande worden steeds op dezelfde wijze toegepast zowel tussen derden als tussen derden en leveranciers van de universele dienst die gelijkwaardige diensten verlenen. In voorkomend geval gelden deze tarieven ook voor particuliere klanten die onder gelijkwaardige omstandigheden van de post gebruikmaken,- de subsidiëring van universele diensten buiten het voorbehouden gebied met inkomsten uit diensten die deel uitmaken van het voorbehouden gebied, is verboden, behalve indien wordt aangetoond dat zulks volstrekt noodzakelijk is om te voldoen aan specifieke verplichtingen inzake de universele dienst die met betrekking tot het door mededinging gekenmerkte gebied zijn opgelegd; behalve in de lidstaten waar geen voorbehouden diensten zijn, stellen de nationale regelgevende instanties dienaangaande voorschriften vast, waarvan zij de Commissie in kennis stellen.";3. in artikel 19 worden de eerste en tweede alinea vervangen door: "De lidstaten zien erop toe dat er transparante, eenvoudige en niet te dure procedures worden ingevoerd voor de behandeling van klachten van gebruikers, met name in geval van verlies, diefstal, beschadiging of niet-naleving van de kwaliteitsnormen van de dienst (met inbegrip van procedures voor het bepalen van de verantwoordelijkheid in gevallen waarbij meer dan één exploitant betrokken is).De lidstaten kunnen bepalen dat dit beginsel ook geldt voor gebruikers van postdiensten die:- buiten de werkingssfeer van de universele dienst als omschreven in artikel 3 vallen, en- binnen de werkingssfeer van de universele dienst als omschreven in artikel 3 vallen, doch niet door de universele dienstverlener worden geleverd.De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat geschillen door middel van de in de eerste alinea bedoelde procedures binnen een redelijke termijn op billijke wijze kunnen worden geregeld en dat er voor gerechtvaardigde klachten een systeem van terugbetalingen en/of vergoedingen bestaat.";4. de derde alinea van artikel 22 wordt vervangen door: "De nationale regelgevende instanties hebben met name tot taak te zorgen voor de nakoming van de uit deze richtlijn voortkomende verplichtingen en stellen, voorzover nodig, controles en specifieke procedures vast om te waarborgen dat de voorbehouden diensten worden geëerbiedigd. Zij kunnen ook worden belast met de zorg voor de naleving van de mededingingsregels in de postsector.";5. artikel 23 wordt als volgt gewijzigd: "Artikel 23Onverminderd artikel 7 legt de Commissie om de twee jaar en voor de eerste keer uiterlijk op 31 december 2004, aan het Europees Parlement en de Raad een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn, met onder meer nuttige informatie over de ontwikkelingen van de sector, in het bijzonder wat de economische, sociale, werkgelegenheids- en technologische aspecten aangaat, alsmede over de kwaliteit van de dienst. Dit verslag gaat eventueel vergezeld van voorstellen aan het Europees Parlement en de Raad.";6. artikel 27 wordt vervangen door: "Artikel 27Deze richtlijn, met uitzondering van artikel 26, vervalt op 31 december 2008, tenzij uit hoofde van artikel 7, lid 3, hierover anders wordt besloten. Deze datum is niet van toepassing op de in artikel 9 beschreven machtigingsprocedures.".Artikel 21. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 10 juni 2002.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterJ. Piqué I Camps(1) PB C 337 E van 28.11.2000, blz. 220, enPB C 180 E van 26.6.2001, blz. 291.(2) PB C 116 van 20.4.2001, blz. 99.(3) PB C 144 van 16.5.2001, blz. 20.(4) Advies van het Europees Parlement van 14 december 2000 (PB C 232 van 17.8.2001, blz. 287), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 6 december 2001 (PB C 110 E van 7.5.2002, blz. 37) en besluit van het Europees Parlement van 13 maart 2002 (nog niet verschenen in het Publicatieblad). Besluit van de Raad van 7 mei 2002.(5) PB C 48 van 16.2.1994, blz. 3.(6) PB L 15 van 21.1.1998, blz. 14.(7) PB C 104 van 14.4.1999, blz. 134.(8) PB C 339 van 29.11.2000, blz. 297.(9) PB C 39 van 6.2.1998, blz. 2.


Avis juridique important

|

32000L0059

Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen - Verklaring van de Commissie

Publicatieblad Nr. L 332 van 28/12/2000 blz. 0081 - 0090

Richtlijn 2000/59/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 27 november 2000betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 80, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Gezien het advies van het Comité van de Regio's(3),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(4), en gezien de gemeenschappelijke ontwerptekst die op 18 juli 2000 door het bemiddelingscomité is goedgekeurd,Overwegende hetgeen volgt:(1) Het milieubeleid van de Gemeenschap is gericht op een hoog niveau van bescherming; het berust op het voorzorgsbeginsel en de beginselen dat de vervuiler betaalt en dat preventief handelen noodzakelijk is.(2) Een belangrijk onderdeel van het optreden van de Gemeenschap op het gebied van maritiem transport betreft het terugdringen van de verontreiniging van de zeeën; dit kan worden bereikt door de naleving van internationale verdragen, codes en resoluties, met behoud van de vrijheid van scheepvaart, zoals vastgelegd in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, alsmede van de vrijheid van dienstverlening, zoals vastgelegd in het Gemeenschapsrecht.(3) De Gemeenschap is ernstig bezorgd over de verontreiniging van de zeeën en kusten van de lidstaten door lozingen van scheepsafval en ladingresiduen, en in het bijzonder over de tenuitvoerlegging van het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, zoals gewijzigd bij het daarop betrekking hebbende Protocol van 1978 (Marpol 73/78), dat regelt welke afvalstoffen door schepen in het mariene milieu mogen worden geloosd en de verdragsluitende partijen verplicht toereikende ontvangstvoorzieningen in havens aan te bieden; alle lidstaten hebben Marpol 73/78 geratificeerd.(4) De bescherming van het mariene milieu kan worden verbeterd door het terugdringen van lozingen van scheepsafval en ladingresiduen in zee; dit kan worden verwezenlijkt door de beschikbaarheid en het gebruik van ontvangstvoorzieningen alsmede de handhaving van de regelgeving te verbeteren; de Raad heeft, in zijn resolutie van 8 juni 1993 over een gemeenschappelijk beleid inzake de veiligheid op zee(5), de ontwikkeling van de beschikbaarheid en het gebruik van de ontvangstvoorzieningen in de Gemeenschap aangemerkt als prioritaire acties.(5) Schepen die een onredelijk groot gevaar voor schade aan het mariene milieu opleveren mogen niet uitvaren op grond van Richtlijn 95/21/EG van de Raad van 19 juni 1995 betreffende de naleving, met betrekking tot de schepen die gebruikmaken van havens in de Gemeenschap en varen in de onder de rechtsmacht van de lidstaten vallende wateren, van internationale normen op het gebied van de veiligheid van schepen, voorkoming van verontreiniging en leef- en werkomstandigheden aan boord (havenstaatcontrole)(6).(6) De verontreiniging van de zeeën is uit de aard der zaak een grensoverschrijdend verschijnsel; volgens het subsidiariteitsbeginsel is het optreden op gemeenschapsniveau de meest doeltreffende manier om gemeenschappelijke milieunormen voor schepen en havens in de gehele Gemeenschap te verzekeren.(7) Volgens het proportionaliteitsbeginsel is een richtlijn het geschikte wettelijke instrument, aangezien deze een kader verschaft voor een uniforme en verplichte toepassing van de milieunormen door de lidstaten, terwijl zij elke lidstaat vrijlaat te beslissen welke uitvoeringsinstrumenten het best past in zijn interne bestel.(8) Overeenstemming met bestaande regionale overeenkomsten, zoals het Verdrag ter bescherming van het mariene milieu in het Oostzeegebied 1974/1992, moet worden verzekerd.(9) Milieueisen moeten van toepassing zijn op alle schepen, ongeacht onder welke vlag zij varen, teneinde verontreiniging beter te kunnen voorkomen en concurrentievervalsing te vermijden, en adequate ontvangstvoorzieningen moeten beschikbaar worden gesteld in alle havens van de Gemeenschap.(10) Adequate havenontvangstvoorzieningen moeten voldoen aan de behoeften van de gebruikers - van het grootste koopvaardijschip tot het kleinste pleziervaartuig - en van het milieu, zonder onnodig oponthoud te veroorzaken voor schepen die er gebruik van maken. De verplichting om de beschikbaarheid van adequate havenontvangstvoorzieningen te verzekeren laat de lidstaten een grote mate van vrijheid voor het regelen van de ontvangst van afval op de meest geschikte wijze, en biedt hun onder andere de gelegenheid vaste ontvangstinstallaties aan te bieden of dienstverleners aan te wijzen die mobiele eenheden voor de ontvangst van afval naar de havens brengen wanneer daaraan behoefte is. Dit voorschrift houdt ook de verplichting in die diensten en/of andere nevenvoorzieningen te bieden die nodig zijn voor een correct en adequaat gebruik van die voorzieningen.(11) De adequaatheid van de voorzieningen kan worden verbeterd door up-to-date afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen die in overleg met de betrokken partijen zijn opgesteld.(12) De doelmatigheid van havenontvangstvoorzieningen kan worden verbeterd door schepen te verplichten hun behoefte om van havenontvangstvoorzieningen gebruik te maken vooraf aan te melden; die aanmelding zal ook informatie opleveren voor een doeltreffende planning van het afvalbeheer. Vissersvaartuigen en pleziervaartuigen waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, kunnen zonder voorafgaande aanmelding hun afval afgeven aan de havenontvangstvoorzieningen.(13) Lozingen van scheepsafval op zee kunnen worden teruggedrongen door alle schepen te verplichten hun afval vóór vertrek uit de haven bij de havenontvangstvoorzieningen af te geven; om de belangen van een vlot zeevervoer met de bescherming van het milieu te verzoenen, moeten uitzonderingen op dit vereiste mogelijk zijn, rekening houdend met het voorhanden zijn van voldoende aparte opslagcapaciteit aan boord, de afgiftemogelijkheden in een andere haven zonder risico voor lozen op zee en overeenkomstig het internationale recht vastgestelde bijzondere afgiftevoorschriften.(14) Gelet op het beginsel "de vervuiler betaalt", moeten de kosten van de havenontvangstvoorzieningen, met inbegrip van de verwerking en de verwijdering van scheepsafval, door de schepen worden gedekt. In het belang van de bescherming van het milieu zou het bijdragesysteem veeleer moeten aanzetten tot het afgeven van afval in de haven dan tot het lozen op zee. Dit kan worden aangemoedigd door ervoor te zorgen dat alle schepen bijdragen in de kosten in verband met de ontvangst en behandeling van scheepsafval, waardoor het economische voordeel van lozingen op zee wordt beperkt. Volgens het subsidiariteitsbeginsel blijven de lidstaten overeenkomstig hun nationale wetgeving en hun huidige praktijken bevoegd om te bepalen of en in welke mate de bijdragen die gerelateerd zijn aan de door het schip feitelijk afgegeven hoeveelheden afval, worden opgenomen in de kostendekkingssystemen voor het gebruik van de havenontvangstvoorzieningen. De bijdragen voor het gebruik van deze voorzieningen moeten redelijk, niet-discriminerend en transparant zijn.(15) Schepen die minder scheepsafval produceren, dienen in de kostendekkingssystemen een voorkeursbehandeling te krijgen; de aanwijzing van dergelijke schepen zou door gemeenschappelijke criteria worden vergemakkelijkt.(16) Teneinde onnodige lasten voor de betrokken partijen te vermijden, kunnen schepen die volgens een dienstregeling frequent en regelmatig bepaalde havens aandoen en waarvoor genoegzaam is aangetoond dat er een regeling is getroffen voor de afgifte van scheepsafval en de betaling van bijdragen, van bepaalde verplichtingen ingevolge deze richtlijn worden vrijgesteld.(17) Ladingresiduen moeten worden afgegeven bij havenontvangstvoorzieningen overeenkomstig Marpol 73/78; Marpol 73/78 schrijft voor dat ladingresiduen moeten worden afgegeven bij havenontvangstvoorzieningen voorzover dat nodig is om te voldoen aan de voorschriften betreffende het schoonmaken van de tank. Voor die afgifte moet de gebruiker van de ontvangstvoorziening een bijdrage betalen waarbij de gebruiker gewoonlijk nader wordt aangeduid in de contractuele regelingen tussen de betrokken partijen of in andere plaatselijke regelingen.(18) Er moeten gerichte inspecties worden uitgevoerd om te controleren of deze richtlijn wordt nageleefd; het aantal van dergelijke inspecties en de opgelegde sancties moeten toereikend zijn om niet-naleving van de richtlijn te ontmoedigen. Die inspecties kunnen, om redenen van doelmatigheid en kosteneffectiviteit, in voorkomend geval plaatsvinden in het kader van Richtlijn 95/21/EG.(19) De lidstaten dienen een passend bestuursrechtelijk kader voor een adequate werking van de havenontvangstvoorzieningen te verzekeren. Overeenkomstig Marpol 73/78 moeten klachten over inadequate havenontvangstvoorzieningen aan de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) worden toegezonden. Die gegevens kunnen tegelijkertijd ter informatie aan de Commissie worden toegezonden.(20) Een informatiesysteem voor het identificeren van verontreinigende of potentieel verontreinigende schepen zou de handhaving van deze richtlijn vergemakkelijken en zou ook van nut zijn voor de evaluatie van de uitvoering van de richtlijn. Het krachtens het Memorandum van Overeenstemming van Parijs inzake havenstaatcontrole opgezette informatiesysteem Sirenac verstrekt een groot deel van de daarvoor benodigde aanvullende informatie.(21) Het is noodzakelijk dat een comité, bestaande uit vertegenwoordigers van de lidstaten, de Commissie bijstaat met het oog op een doeltreffende toepassing van deze richtlijn. Aangezien de voor de uitvoering van de onderhavige tekst vereiste maatregelen, maatregelen van algemene strekking zijn in de zin van artikel 2 van Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(7), moeten deze maatregelen worden vastgesteld volgens de in artikel 5 van genoemd besluit bedoelde regelgevingsprocedure.(22) Een aantal bepalingen van deze richtlijn kunnen overeenkomstig deze procedure worden gewijzigd om rekening te houden met IMO- of EG-maatregelen die in de toekomst van kracht worden, en om te zorgen voor een geharmoniseerde toepassing,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1DoelHet doel van deze richtlijn is lozing van scheepsafval en ladingresiduen in zee, met name illegale lozingen, door schepen die gebruikmaken van havens in de Gemeenschap te doen verminderen, door de beschikbaarheid en het gebruik van havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen te verbeteren, teneinde aldus een betere bescherming van het mariene milieu te bewerkstelligen.Artikel 2DefinitiesIn deze richtlijn wordt verstaan onder:a) "schip": zeegaand vaartuig, ongeacht het type, dat in het mariene milieu opereert, met inbegrip van draagvleugelboten, luchtkussenvaartuigen, onderwatervaartuigen en drijvende vaartuigen;b) "Marpol 73/78": het Internationaal Verdrag ter voorkoming van verontreiniging door schepen van 1973, als gewijzigd bij het Protocol van 1978 bij dat Verdrag, zoals van kracht op de datum van aanneming van deze richtlijn;c) "scheepsafval": afval, met inbegrip van sanitair afval, en residuen, niet zijnde ladingresiduen, die ontstaan tijdens de bedrijfsvoering van een schip en vallen onder het toepassingsgebied van de bijlagen I, IV en V van Marpol 73/78, en ladinggebonden afval zoals omschreven in de Guidelines voor de uitvoering van bijlage V van Marpol 73/78;d) "ladingresiduen": de restanten van lading in ruimen of tanks aan boord die na het lossen en schoonmaken achterblijven, met inbegrip van restanten na lading of lossing en morsingen;e) "havenontvangstvoorziening": vaste, drijvende of mobiele voorziening die geschikt is voor de ontvangst van scheepsafval of ladingresiduen;f) "vissersvaartuig": schip, uitgerust of met commercieel oogmerk gebruikt voor het vangen van vis of andere levende rijkdommen van de zee;g) "pleziervaartuig": schip, bestemd of gebruikt voor sport of vrijetijdsbesteding, ongeacht het type en de wijze van voortstuwing;h) "haven": plaats of geografisch gebied met verbeteringswerken en voorzieningen die voornamelijk dienen voor de ontvangst van schepen, met inbegrip van vissersvaartuigen en pleziervaartuigen.Onverminderd de definities van de punten c) en d) worden "scheepsafval" en "ladingresiduen" beschouwd als afval in de zin van artikel 1, punt a), van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen(8).Artikel 3ToepassingsgebiedDeze richtlijn is van toepassing op:a) elk schip, vissersvaartuig en pleziervaartuig, ongeacht hun vlag, die een haven in een lidstaat aandoen of daar in bedrijf zijn, met uitzondering van oorlogsschepen, marinehulpschepen en andere schepen in eigendom of onder beheer van een staat die uitsluitend voor een niet-commerciële overheidsdienst worden gebruikt, enb) alle havens van de lidstaten die gewoonlijk worden aangedaan door schepen welke onder het toepassingsgebied van punt a) vallen.De lidstaten nemen maatregelen om ervoor te zorgen dat schepen die uit hoofde van de vorige alinea, onder a) zijn uitgezonderd van het toepassingsgebied van deze richtlijn, hun scheepsafval en ladingresiduen afgeven op een wijze die, voorzover redelijk en uitvoerbaar, in overeenstemming is met deze richtlijn.Artikel 4Havenontvangstvoorzieningen1. De lidstaten dragen zorg voor de beschikbaarheid van havenontvangstvoorzieningen die toereikend zijn voor de behoeften van de schepen welke hun havens gewoonlijk aandoen, zonder onnodig oponthoud van de schepen te veroorzaken.2. Havenontvangstvoorzieningen zijn toereikend, indien zij geschikt zijn voor de ontvangst van de soorten en hoeveelheden scheepsafval en ladingresiduen van de schepen welke die haven gewoonlijk aandoen, rekening houdende met de behoeften van de gebruikers van de haven, de grootte en de geografische ligging van de haven, het soort schepen dat de haven aandoet en de vrijstellingen bedoeld in artikel 9.3. De lidstaten stellen procedures vast, overeenkomstig die welke in de Internationale Maritieme Organisatie (IMO) zijn overeengekomen, voor kennisgeving van vermeende ontoereikendheden van havenontvangstvoorzieningen aan de havenstaat.Artikel 5Afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen1. Voor elke haven wordt een passend plan voor ontvangst en verwerking van scheepsafval uitgewerkt en vastgesteld na overleg met de betrokken partijen, in het bijzonder de havengebruikers of hun vertegenwoordigers, waarin rekening gehouden wordt met de artikelen 4, 6, 7, 10 en 12. Nadere voorschriften voor de uitwerking van dergelijke plannen zijn opgenomen in bijlage I.2. De in lid 1 bedoelde afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen kunnen met passende inschakeling van elke haven in regionaal verband worden opgesteld, indien dit doelmatig is, mits de behoefte aan havenontvangstvoorzieningen en de beschikbaarheid daarvan voor elke haven apart worden vermeld.3. De lidstaten evalueren het afvalontvangst- en afvalverwerkingsplan, keuren het goed, zien toe op de uitvoering ervan en zorgen ervoor dat het ten minste om de drie jaar en na significante veranderingen in de werking van de haven opnieuw wordt goedgekeurd.Artikel 6Aanmelding1. De kapitein van een schip, niet zijnde een vissersvaartuig of een pleziervaartuig waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, dat op weg is naar een haven in de Gemeenschap, vult het formulier van bijlage II waarheidsgetrouw en nauwkeurig in en verstrekt de informatie aan de autoriteit of instantie die voor dat doel is aangewezen door de lidstaat, waarin die haven is gelegen:a) ten minste 24 uur voor aankomst, indien de aanloophaven bekend is; ofb) zodra de aanloophaven bekend is, indien die informatie minder dan 24 uur voor aankomst beschikbaar is; ofc) uiterlijk bij vertrek uit de vorige haven, indien de duur van de reis minder dan 24 uur bedraagt.De lidstaten kunnen bepalen dat de informatie wordt aangemeld bij de exploitant van de havenontvangstvoorziening, die de informatie doorzendt naar de betrokken autoriteit of instantie.2. De in lid 1 bedoelde informatie wordt ten minste tot de volgende aanloophaven aan boord bewaard en desgevraagd ter beschikking gesteld van de autoriteiten van de lidstaat.Artikel 7Afgifte van scheepsafval1. De kapitein van een schip dat een haven in de Gemeenschap aandoet, geeft alle scheepsafval voor vertrek uit die haven af bij een havenontvangstvoorziening.2. Niettegenstaande lid 1, kan een schip naar de volgende aanloophaven doorvaren zonder afgifte van het scheepsafval, indien uit de overeenkomstig artikel 6 en bijlage II verstrekte informatie blijkt dat er voldoende aparte opslagcapaciteit aan boord aanwezig is voor alle scheepsafval dat is ontstaan en dat tijdens de voorgenomen reis van het schip tot de haven van afgifte nog zal ontstaan.Indien er goede redenen zijn om aan te nemen dat er geen toereikende havenontvangstvoorzieningen beschikbaar zijn in de beoogde haven van afgifte, of indien die haven niet bekend is en er derhalve een risico bestaat dat het afval op zee zal worden geloosd, neemt de lidstaat alle nodige maatregelen om verontreiniging van de zee te voorkomen, indien nodig door te eisen dat het schip voor het vertrek uit de haven zijn scheepsafval afgeeft.3. Lid 2 is van toepassing onverminderd strengere afgiftevoorschriften voor schepen die overeenkomstig het internationale recht zijn vastgesteld.Artikel 8Bijdragen voor scheepsafval1. De lidstaten dragen er zorg voor dat de kosten van de havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval, met inbegrip van de behandeling en verwijdering van het scheepsafval, worden bekostigd uit bijdragen van schepen.2. De kostendekkingssystemen voor het gebruik van havenontvangstvoorzieningen mogen niet aanzetten tot het lozen van afval op zee. Daartoe gelden voor schepen, niet zijnde een vissersvaartuig of een pleziervaartuig waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, de volgende beginselen:a) alle schepen die een haven in een lidstaat aandoen, dragen substantieel bij in de kosten bedoeld in lid 1, ongeacht het feitelijk gebruik van de voorzieningen. Mogelijkheden om dat te bewerkstelligen zijn het opnemen van de bijdrage in de havengelden en het invoeren van een aparte vaste afvalbijdrage. De bijdragen kunnen onder andere naar gelang van de categorie, het type en de grootte van het schip gedifferentieerd worden;b) het gedeelte van de kosten dat eventueel niet wordt gedekt door de onder a) vermelde bijdrage wordt gedekt op basis van de feitelijk door het schip afgegeven soorten en hoeveelheden scheepsafval;c) de bijdragen kunnen worden verlaagd indien het milieuzorgsysteem, het ontwerp, de uitrusting en de exploitatie van het schip zodanig zijn dat de kapitein kan aantonen dat het minder scheepsafval produceert.3. Teneinde te verzekeren dat de bijdragen billijk, transparant en niet-discriminerend zijn en de kosten van de ter beschikking gestelde en, voorzover van toepassing, gebruikte havenontvangstvoorzieningen en diensten weerspiegelen, dienen de grondslag waarop de bijdragen zijn berekend en het bedrag aan de havengebruikers bekend te worden gemaakt.4. De Commissie legt drie jaar na de in artikel 16, lid 1 bedoelde datum, aan het Europees Parlement en de Raad een beoordelingsrapport voor over de gevolgen die de verscheidenheid van de volgens lid 2 vastgestelde kostendekkingssystemen heeft voor het mariene milieu en voor de afvalstromen. Dit rapport wordt opgesteld in samenwerking met de bevoegde autoriteiten van de lidstaten en havenvertegenwoordigers.Indien dat in het licht van deze beoordeling nodig blijkt, dient zij een voorstel tot wijziging van deze richtlijn in; dit voorstel is gericht op de instelling hetzij van een systeem waarbij alle schepen die een haven van een lidstaat aandoen een passend percentage, doch minimum één derde van de kosten van lid 1 betalen, en dit ongeacht of zij van de installaties al dan niet gebruik maken, hetzij van een systeem met vergelijkbare resultaten.Artikel 9Vrijstellingen1. Indien schepen volgens een dienstregeling frequent en regelmatig bepaalde havens aandoen en genoegzaam aangetoond is dat er een regeling is getroffen voor de afgifte van scheepsafval en de betaling van bijdragen in een op de route van het schip liggende haven, kunnen de lidstaten van de betrokken havens die schepen vrijstelling verlenen van de in artikel 6, artikel 7, lid 1, en artikel 8 vermelde verplichtingen.2. De lidstaten stellen de Commissie regelmatig, doch ten minste eenmaal per jaar, in kennis van vrijstellingen die overeenkomstig lid 1 zijn verleend.Artikel 10Afgifte van ladingresiduenDe kapitein van een schip dat een haven in de Gemeenschap aandoet, draagt er zorg voor dat ladingresiduen afgegeven worden bij een havenontvangstvoorziening overeenkomstig de voorschriften van Marpol 73/78. Bijdragen verbonden aan de afgifte van ladingresiduen worden door de gebruiker van de havenontvangstvoorziening betaald.Artikel 11Handhaving1. De lidstaten dragen er zorg voor dat elk schip geïnspecteerd kan worden om na te gaan of het voldoet aan de artikelen 7 en 10, en dat er voldoende inspecties worden uitgevoerd.2. Voor inspecties van andere schepen dan vissersvaartuigen en pleziervaartuigen waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, geldt het volgende:a) bij de selectie van te inspecteren schepen besteden de lidstaten bijzondere aandacht aan:- schepen die niet aan de aanmeldingsvoorschriften van artikel 6 hebben voldaan;- schepen waarbij het onderzoek van de door de kapitein overeenkomstig artikel 6 aangemelde informatie andere redenen aan het licht heeft gebracht voor de veronderstelling dat het schip niet aan deze richtlijn voldoet;b) de inspectie kan in voorkomend geval plaatsvinden in het kader van Richtlijn 95/21/EG, doch ongeacht het kader van de inspecties, geldt het in die richtlijn vermelde vereiste van 25 % inspecties;c) indien de betrokken autoriteit het resultaat van de inspectie niet bevredigend acht, draagt hij er zorg voor dat het schip de haven niet verlaat voordat het zijn scheepsafval en/of ladingresiduen bij een havenontvangstvoorziening heeft afgegeven overeenkomstig de artikelen 7 en 10;d) wanneer er duidelijke aanwijzingen zijn dat een schip is uitgevaren zonder aan artikel 7 of artikel 10 te hebben voldaan, wordt de bevoegde autoriteit van de volgende aanloophaven daarvan in kennis gesteld en mag aan dat schip, onverminderd de toepassing van de in artikel 13 bedoelde sancties, geen toestemming worden verleend die haven te verlaten alvorens een nadere evaluatie van de factoren met betrekking tot de naleving van deze richtlijn door het schip, zoals de juistheid van de overeenkomstig artikel 6 verstrekte informatie, heeft plaatsgevonden.3. De lidstaten stellen, voorzover noodzakelijk, controleprocedures vast om te verzekeren dat vissersvaartuigen en pleziervaartuigen waarmee ten hoogste 12 passagiers mogen worden vervoerd, aan de toepasselijke voorschriften van deze richtlijn voldoen.Artikel 12Begeleidende maatregelen1. De lidstaten:a) treffen alle noodzakelijke maatregelen om ervoor te zorgen dat kapiteins, aanbieders van havenontvangstvoorzieningen en andere betrokken personen naar behoren worden geïnformeerd over de eisen die uit hoofde van deze richtlijn aan hen worden gesteld en dat zij aan die eisen voldoen;b) wijzen autoriteiten of instanties aan voor het vervullen van de taken in het kader van deze richtlijn;c) zorgen voor samenwerking tussen de betrokken autoriteiten en instanties en commerciële organisaties met het oog op een doeltreffende uitvoering van deze richtlijn;d) zorgen ervoor dat de informatie die overeenkomstig artikel 6 door kapiteins is aangemeld, naar behoren wordt onderzocht;e) zorgen ervoor dat de formaliteiten in verband met het gebruik van havenontvangstvoorzieningen eenvoudig en vlot verlopen en onnodig oponthoud van schepen wordt vermeden, zodat de kapitein wordt gestimuleerd de havenontvangstvoorzieningen te gebruiken;f) zorgen ervoor dat de Commissie een afschrift van klachten over ontoereikende havenontvangstvoorzieningen als bedoeld in artikel 4, lid 3, ontvangt;g) zorgen ervoor dat de verwerking, terugwinning of verwijdering van scheepsafval en ladingresiduen plaatsvindt overeenkomstig Richtlijn 75/442/EEG en andere toepasselijke Gemeenschapswetgeving betreffende afvalstoffen, in het bijzonder Richtlijn 75/439/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie(9) en Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen(10).h) zorgen er overeenkomstig hun nationale wetgeving voor dat alle partijen die deelnemen aan het afgeven of ontvangen van scheepsafval en ladingresiduen, een compensatie kunnen eisen voor overmatige vertraging.2. Afgegeven scheepsafval en ladingresiduen worden beschouwd als in het vrije verkeer te zijn gebracht in de zin van artikel 79 van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek(11). Overeenkomstig artikel 45 van het communautair douanewetboek zien de douaneautoriteiten af van de eis dat er een summiere aangifte moet worden ingediend.3. De lidstaten en de Commissie werken samen om, ten minste voor de gehele Gemeenschap, een passend informatie- en controlesysteem op te zetten zodat:- schepen die hun scheepsafval en ladingresiduen niet overeenkomstig deze richtlijn hebben afgegeven, beter kunnen worden geïdentificeerd,- kan worden nagegaan of de doelstellingen van artikel 1 van de richtlijn zijn gehaald.4. De lidstaten en de Commissie werken samen bij de vaststelling van gemeenschappelijke criteria voor de aanwijzing van de in artikel 8, lid 2, onder c), bedoelde schepen.Artikel 13SanctiesDe lidstaten voeren een stelsel van sancties in voor het geval van inbreuk op de nationale voorschriften die uit hoofde van deze richtlijn zijn vastgesteld, en treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat die sancties ten uitvoer worden gelegd. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.Artikel 14Regelgevend comité1. De Commissie wordt bijgestaan door het comité dat is opgericht bij artikel 12, lid 1, van Richtlijn 93/75/EEG(12), hierna "het comité".2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing, met inachtneming van het bepaalde in artikel 8 van dat besluit.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 15WijzigingsprocedureDe bijlagen bij deze richtlijn, de definitie in artikel 2, onder b), verwijzingen naar gemeenschapsinstrumenten en verwijzingen naar IMO-instrumenten kunnen volgens de procedure van artikel 14, lid 2, worden gewijzigd om ze in overeenstemming te brengen met communautaire of IMO-maatregelen die van kracht zijn geworden, voorzover het toepassingsgebied van deze richtlijn door dergelijke wijzigingen niet wordt uitgebreid.De bijlagen bij deze richtlijn kunnen volgens die procedure worden gewijzigd indien dat nodig is om de bij deze richtlijn getroffen regeling te verbeteren, voorzover het toepassingsgebied van deze richtlijn door dergelijke wijzigingen niet wordt uitgebreid.Artikel 16Uitvoering1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 28 december 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Met betrekking tot sanitair afval, als bedoeld in artikel 2, onder c), wordt de toepassing van deze richtlijn echter opgeschort tot twaalf maanden na de inwerkingtreding van bijlage IV van Marpol 73/78, met inachtneming van het aldaar gemaakte onderscheid tussen nieuwe en bestaande schepen.2. Indien de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 17Evaluatie1. De lidstaten dienen om de drie jaar bij de Commissie een rapport in over de stand van uitvoering van deze richtlijn.2. De Commissie legt op basis van de rapporten van de lidstaten, bedoeld in lid 1, aan het Europees Parlement en de Raad een evaluatieverslag voor over de werking van het bij deze richtlijn ingestelde systeem, indien nodig vergezeld van voorstellen betreffende de uitvoering van deze richtlijn.Artikel 18InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 19BestemmingDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 27 november 2000.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterL. Fabius(1) PB C 271 van 31.8.1998, blz. 79 enPB C 148 van 28.5.1999, blz. 7.(2) PB C 138 van 18.5.1999, blz. 12.(3) PB C 198 van 14.7.1999, blz. 27.(4) Advies van het Europees Parlement van 11 februari 1999 (PB C 150 van 28.5.1999, blz. 432), bevestigd op 16 september 1999, gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 8 november 1999 (PB C 10 van 13.1.2000, blz. 14) en besluit van het Europees Parlement van 14 maart 2000 (nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad). Besluit van het Europees Parlement van 6 september 2000 en Besluit van de Raad van 14 september 2000.(5) PB C 271 van 7.10.1993, blz. 1.(6) PB L 157 van 7.7.1995, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/42/EG (PB L 184 van 27.6.1998, blz. 40).(7) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(8) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/350/EG van de Commissie (PB L 135 van 6.6.1996, blz. 32).(9) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 23. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/692/EEG (PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48).(10) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 20. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 94/31/EEG (PB L 168 van 2.7.1994, blz. 28).(11) PB L 302 van 19.10.1992, blz. 1. Verordening laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 955/1999 (PB L 119 van 7.5.1999, blz. 1).(12) PB L 247 van 5.10.1993, blz. 19. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/74/EG (PB L 276 van 13.10.1998, blz. 7).BIJLAGE IVOORSCHRIFTEN VOOR AFVALONTVANGST- EN AFVALVERWERKINGSPLANNEN IN HAVENS(bedoeld in artikel 5)De plannen moeten betrekking hebben op alle soorten scheepsafval en ladingresiduen, afkomstig van schepen die gewoonlijk de betrokken haven aandoen, en afgesteld zijn op de grootte van de haven en het soort schepen dat die haven aandoet.De volgende elementen moeten deel uitmaken van de plannen:- een beoordeling van de behoefte aan havenontvangstvoorzieningen, gelet op de behoefte van de schepen die de haven gewoonlijk aandoen;- een beschrijving van het soort havenontvangstvoorzieningen en de capaciteit daarvan;- een gedetailleerde beschrijving van de procedures voor de ontvangst en inzameling van scheepsafval en ladingresiduen;- een beschrijving van het tariefsysteem;- procedures voor het melden van vermeende tekortkomingen van havenontvangstvoorzieningen;- procedures voor structureel overleg met havengebruikers, afvalbedrijven, terminalexploitanten en andere betrokken partijen, en- soort en hoeveelheden ontvangen en verwerkt scheepsafval en ladingresiduen.Daarnaast dienen de plannen het volgende te omvatten:- een overzicht van de toepasselijke wetgeving en formaliteiten voor de afgifte;- vermelding van een persoon of personen die verantwoordelijk is of zijn voor de uitvoering van het plan;- een beschrijving van eventuele voorbehandelingsinstallaties en -processen in de haven;- een beschrijving van de methoden voor het registreren van het feitelijk gebruik van de havenontvangstvoorzieningen;- een beschrijving van de methoden voor het registreren van de ontvangen hoeveelheden scheepsafval en ladingresiduen, en- een beschrijving van de wijze waarop scheepsafval en ladingresiduen worden verwijderd.De procedures voor de ontvangst, inzameling, opslag, behandeling en verwijdering dienen in alle opzichten conform een milieuzorgsysteem te zijn dat geschikt is voor een geleidelijke vermindering van de milieueffecten van deze activiteiten. De procedures worden geacht conform te zijn indien zij voldoen aan Verordening (EEG) nr. 1836/93 van de Raad van 29 juni 1993 inzake de vrijwillige deelneming van bedrijven uit de industriële sector aan een communautair milieubeheer- en milieuauditsysteem(1).Informatie die aan alle havengebruikers moet worden verstrekt:- korte verwijzing naar het fundamentele belang van een behoorlijke afgifte van scheepsafval en ladingresiduen;- locatie van de havenontvangstvoorzieningen voor iedere aanlegplaats, met tekening/kaart;- lijst van gewoonlijk verwerkte soorten scheepsafval en ladingresiduen;- lijst van contactadressen, exploitanten en geboden diensten;- beschrijving van de afgifteprocedures;- beschrijving van het tariefsysteem; en- procedures voor het melden van vermeende tekortkomingen van havenontvangstvoorzieningen.(1) PB L 168 van 10.7.1993, blz. 1.BIJLAGE II>PIC FILE= "L_2000332NL.008802.EPS">>PIC FILE= "L_2000332NL.008901.EPS">Verklaring van de CommissieDe Commissie interpreteert de uitdrukking "substantieel" als wijzend op een orde van grootte van ten minste 30 % van de in artikel 8, lid 1, bedoelde kosten.


title: Richtlijn 2004/94/EG van de Commissie van 15 september 2004 tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad wat betreft bijlage IX(Voor de EER relevante tekst)

text:
               17.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 294/28

      RICHTLIJN 2004/94/EG VAN DE COMMISSIE

   van 15 september 2004
   tot wijziging van Richtlijn 76/768/EEG van de Raad wat betreft bijlage IX
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake cosmetische producten (1) en met name op artikel 4 bis, lid 1, tweede alinea,
   Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor cosmetische producten en voor consumenten bestemde niet-voedingsproducten,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De inhoud van bijlage IX bij Richtlijn 76/768/EEG moet worden vastgesteld teneinde een lijst op te stellen van de alternatieve methoden ter vervanging van dierproeven die door het Europees Centrum voor de validatie van alternatieve methoden (CEVMA) van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek zijn gevalideerd en die niet zijn vermeld in bijlage V bij Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967, betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (2).

               (2)

               Aangezien een alternatieve methode een dierproef soms niet volledig vervangt, moet in bijlage IX worden vermeld of de alternatieve methode de dierproeven volledig of gedeeltelijk vervangt.

               (3)

               Richtlijn 76/768/EEG moet dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (4)

               Het CEVMA heeft momenteel geen alternatieve methoden gevalideerd die niet zijn vermeld in bijlage V bij Richtlijn 67/548/EEG.

               (5)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor cosmetische producten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De tekst in de bijlage bij deze richtlijn wordt ingevoegd als bijlage IX bij Richtlijn 76/768/EEG.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 21 september 2004 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mee, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   2.   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   3.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 15 september 2004.

            Voor de Commissie

         Olli REHN

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 169. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/88/EG van de Commissie (PB L 287 van 8.9.2004, blz. 5).

      (2)  PB 196 van 16.8.1967, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2004/73/EG (PB L 152 van 30.4.2004, blz. 1).

      BIJLAGE
      De volgende tekst wordt ingevoegd als bijlage IX bij Richtlijn 76/768/EEG:

            „BIJLAGE IX
            LIJST VAN GEVALIDEERDE ALTERNATIEVE METHODEN TER VERVANGING VAN DIERPROEVEN
            Deze bijlage bevat de lijst van de alternatieve methoden die door het Europees Centrum voor de validatie van alternatieve methoden (CEVMA) van het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek zijn gevalideerd, beschikbaar zijn om aan de eisen van deze richtlijn te voldoen en niet zijn vermeld in bijlage V bij Richtlijn 67/548/EEG betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen. Aangezien een alternatieve methode een dierproef soms niet volledig vervangt, moet in onderhavige bijlage worden vermeld of de alternatieve methode de dierproeven volledig of gedeeltelijk vervangt.

                        Referentienummer

                        Gevalideerde alternatieve methode

                        Soort vervanging: volledig of gedeeltelijk

                        A

                        B

                        C”


Avis juridique important

|

31974L0378

Achtste Richtlijn 74/378/EEG van de Commissie van 1 juli 1974 tot wijziging van de bijlagen bij de Richtlijn van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding

Publicatieblad Nr. L 199 van 22/07/1974 blz. 0013 - 0014 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 11 blz. 0020

++++ACHTSTE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 1 juli 1974  tot wijziging van de bijlagen bij de richtlijn van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding   ( 74/378/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij de zevende richtlijn van de Commissie van 26 februari 1974 ( 2 ) , en met name op artikel 6 , lid 1 bis ,  Overwegende dat in bovengenoemde richtlijn is bepaald dat de inhoud van de bijlagen voortdurend moet worden aangepast aan de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis ;  Overwegende dat ijzer ( II ) lactaat in alle opzichten beantwoordt aan de beginselen die aan de toelating van dit toevoegingsmiddel op communautair vlak ten grondslag liggen ; dat het bijgevolg dienstig is het gebruik van dit toevoegingsmiddel in de gehele Gemeenschap toe te laten onder dezelfde voorwaarden als neergelegd in Bijlage I voor de sporenelementen  " IJzer-Fe " ;  Overwegende dat de coccidiostatica meticlorpindol/methylbenzoaat en monensin-natrium , alsook een nieuwe aanwending van meticlorpindol in sommige Lid-Staten met succes zijn beproefd ; dat het bijgevolg dienstig is het gebruik van deze stoffen ten minste op nationaal vlak toe te staan , in afwachting dat het gebruik ervan voor de gehele Gemeenschap wordt toegestaan ;  Overwegende dat de carbadox gebruikt als groeibevorderende stof evenals de emulgator " Polyglycerol alkoyl-ether " om redenen zoals hierboven omschreven , ook in bijlage II kunnen ingeschreven worden ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor diervoeders ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De bijlagen bij de richtlijn van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding , worden gewijzigd overeenkomstig de onderstaande artikelen .  Artikel 2  In bijlage I , rubriek 1 " Sporenelementen " wordt post E 1 als volgt aangevuld :  Nr . E.E.G . * Elementen * Toevoegingsmiddelen * Chemische formule * Maximum gehalte van het element in ppm van het volledige diervoeder *   - * - * IJzer II lactaat * Fe(C3H5O3)2 * 3H2O * - *  Artikel 3  Bijlage II wordt als volgt gewijzigd :  1 . Rubriek B " Coccidiostatica en andere geneeskrachtige stoffen " , wordt als volgt aangevuld :  Nr . * Toevoegingsmiddelen * Chemische formule , beschrijving * Diersoort * Maximum leeftijd * gehalte * Andere bepalingen *   * * * * * ppm van het volledige diervoeder * *   * * * * * Min . * max . * *  5 * Meticlorpindol * 3,5-dichloor-2,6-dimethyl-4 - pyridinol * Konijnen * - * - * 200 * Toediening verboden ten minste 3 dagen voor het slachten *  16 * Meticlorpindol/methylbenzoaat ( mengsel van 100 delen van ( a ) en 8,35 delen van ( b ) ) * ( a ) 3,5-dichloor-2,6-dimethyl-4-pyridinol ( b ) 7-benzyloxy-6,n-butyl-3-methoxycarbonyl-4-chinolon * Mestkippen * - * - * 110 * Toediening verboden ten minste 3 dagen voor het slachten *  17 * Monensinnatrium * Complex ester van natrium butyraat , C36H61O11Na * Mestkippen * - * - * 125 * Toediening verboden ten minste 3 dagen voor het slachten *  2 . Rubriek E " Andere toevoegingsmiddelen " wordt als volgt aangevuld :  Nr . * Toevoegingsmiddelen * Chemische formule , beschrijving * Diersoort * Maximum leeftijd * gehalte * Andere bepalingen *   * * * * * ppm van het volledige diervoeder * *   * * * * * Min . * max . * *  7 * Carbadox * N,N'-dioxide van 3  ( 2-chinoxalinylmethyleen ) methylcarbazaat * Varkens * 4 maanden * - * 50 * Toediening verboden ten minste 4 weken voor het slachten *  8 * Emulgatoor , Polyglycerol alkoyl-ether * Polyglycerol alkoyl-ether ( M.G . 650-750 ) * Kalveren *  - * - * - * Uitsluitend kunstmelk ( 1 000 tot 5 000 ppm ) *  Artikel 4  Uiterlijk op 1 januari 1975 doen de Lid-Staten de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om deze richtlijn ten uitvoer te leggen ; zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 5  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 1 juli 1974 .  Voor de Commissie  De Voorzitter  François-Xavier ORTOLI  ( 1 ) PB nr . L 270 van 14 . 12 . 1970 , blz . 1 .  ( 2 ) PB nr . L 94 van 4 . 4 . 1974 , blz . 18 .