Avis juridique important

|

31992L0044

Richtlijn 92/44/EEG van de Raad van 5 juni 1992 betreffende de toepassing van Open Network Provision (ONP) op huurlijnen

Publicatieblad Nr. L 165 van 19/06/1992 blz. 0027 - 0036 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0045  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 23 blz. 0045

RICHTLIJN 92/44/EEG VAN DE RAAD  van 5 juni 1992  betreffende de toepassing van Open Network Provision (ONP) op huurlijnenDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  In samenwerking met het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  (1) Overwegende dat in Richtlijn 90/387/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de totstandbrenging van de interne markt voor telecommunicatiediensten door middel van de tenuitvoerlegging van Open Network Provision (ONP) (4) is bepaald dat de Raad  specifieke ONP-voorwaarden voor huurlijnen dient op te stellen;  (2) Overwegende dat het begrip huurlijnen in deze richtlijn het aanbod van transparante transmissiecapaciteit tussen netwerkaansluitpunten als een afzonderlijke dienst omvat en geen betrekking heeft op  "on demand switching", noch op aanbiedingen die  deel uitmaken van een aan het publiek verstrekte geschakelde dienst;  (3) Overwegende dat overeenkomstig Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten (5) de Lid-Staten die bijzondere of uitsluitende rechten voor de levering en exploitatie van  openbare telecommunicatienetwerken handhaven, de nodige maatregelen dienen te treffen ten einde ervoor te zorgen dat de voorwaarden die de toegang tot en het gebruik van het netwerk regelen, objectief en niet-discriminerend zijn, en deze voorwaarden  bekend dienen te maken; dat overeenstemming dient te worden bereikt over welke specificaties dienen te worden bekendgemaakt en in welke vorm, ter bevordering van de levering van concurrerende diensten waarbij gebruik wordt gemaakt van huurlijnen, in de  Lid-Staten en tussen de Lid-Staten onderling, en in het bijzonder de levering van diensten door vennootschappen, ondernemingen of natuurlijke personen die zijn gevestigd in een andere Lid-Staat dan de vennootschap, de onderneming of de natuurlijke  persoon voor wie de diensten bestemd zijn;  (4) Overwegende dat krachtens het non-discriminatiebeginsel huurlijnen op verzoek aan elke gebruiker zonder discriminatie dienen te worden aangeboden en geleverd;  (5) Overwegende dat het in het Verdrag neergelegde non-discriminatiebeginsel onder meer geldt voor het verlenen van technische toegang, voor de tarieven, de kwaliteit van de dienstverlening, de leveringstermijn, een billijke distributie van capaciteit  in geval van schaarste, de reparatietijd en de beschikbaarheid van informatie over het netwerk en van informatie over gebruikers, behoudens relevante regelgeving inzake gegevensbescherming;  (6) Overwegende dat er in het bijzonder wat de onderlinge koppeling van huurlijnen en de koppeling van huurlijnen aan openbare telecommunicatienetwerken betreft, een aantal technische beperkingen is opgelegd; dat dergelijke beperkingen die een beletsel  zijn voor het gebruik van huurlijnen ten behoeve van de levering van concurrerende diensten, niet gerechtvaardigd zijn, daar zij kunnen worden vervangen door minder beperkende wettelijke maatregelen;  (7) Overwegende dat de toegang tot en het gebruik van huurlijnen krachtens het Gemeenschapsrecht alleen beperkt mogen worden op grond van de in deze richtlijn vastgestelde essentiële eisen en met het oog op de bescherming van uitsluitende of bijzondere  rechten; dat dergelijke beperkingen op objectieve gronden dienen te berusten, dat zij moeten voldoen aan het evenredigheidsbeginsel en dat zij ten opzichte van het beoogde doel niet te ver mogen gaan; dat de toepassing van die essentiële eisen voor  huurlijnen moet worden gepreciseerd;  (8) Overwegende dat de Lid-Staten krachtens Richtlijn 90/388/EEG, die niet van toepassing is op telex, draadloze telefoons, semafoon- en satellietdiensten, alle bijzondere of uitsluitende rechten voor het verlenen van andere telecommunicatiediensten dan  spraaktelefonie dienen op te heffen, dat wil zeggen voor het commercieel aan het publiek aanbieden van directe transmissie en schakeling van spraak in real-time tussen aansluitpunten van het geschakelde openbare net, en wel op zodanige wijze dat iedere  gebruiker van op een dergelijk netwerkaansluitpunt aangesloten apparatuur gebruik kan maken voor communicatie met een ander netwerkaansluitpunt;  (9) Overwegende dat de Lid-Staten, wat pakket- en circuitgeschakelde datadiensten betreft, tot op de in Richtlijn 90/388/EEG vastgestelde data kunnen verbieden dat de gewone doorverkoop van huurlijncapaciteit door economische subjecten aan het publiek  wordt aangeboden; dat er geen andere beperkingen van het gebruik van huurlijnen mogen worden opgelegd, in het bijzonder ten aanzien van de transmissie van signalen die niet afkomstig zijn van of niet bestemd zijn voor de huurlijnabonnee, dan wel noch  afkomstig zijn van noch bestemd zijn voor de huurlijnabonnee;  (10) Overwegende dat de communautaire definitie van geharmoniseerde technische interfaces en toegangsvoorwaarden overeenkomstig Richtlijn 90/387/EEG dient te berusten op de vaststelling van gemeenschappelijke technische specificaties op basis van  internationale normen en specificaties;  (11) Overwegende dat de Lid-Staten die voor de aanleg en exploitatie van openbare telecommunicatienetwerken bijzondere of uitsluitende rechten handhaven, er overeenkomstig Richtlijn 90/388/EEG voor dienen te zorgen dat de gebruikers desgewenst binnen  een redelijke termijn over huurlijnen kunnen beschikken;  (12) Overwegende dat, ten einde huurlijnen in voldoende mate beschikbaar te stellen voor gebruikers ten behoeve van eigen gebruik, gedeeld gebruik of de levering van diensten aan derden, in alle Lid-Staten ervoor dient te worden gezorgd dat een  geharmoniseerde reeks huurlijnen met gedefinieerde netwerkaansluitpunten beschikbaar wordt gesteld voor nationale en intracommunautaire communicatie; dat derhalve dient te worden vastgesteld welke typen huurlijnen in de geharmoniseerde reeks moeten  worden opgenomen en, indien deze nog niet beschikbaar zijn, binnen welke termijn; dat er, gezien de dynamische ontwikkelingen op technologisch gebied in deze sector, een procedure moet worden opgesteld voor de aanpassing en uitbreiding van een  dergelijke reeks huurlijndiensten;  (13) Overwegende dat, afhankelijk van de marktvraag en de toestand van het openbare telecommunicatienetwerk, ook andere huurlijnen naast de geharmoniseerde minimumreeks zullen worden aangeboden en dat daarop eveneens de overige bepalingen van deze  richtlijn van toepassing zijn; dat er echter voor dient te worden gezorgd dat het aanbod van deze andere huurlijnen geen beletsel vormt voor het aanbieden van de minimumreeks huurlijnen;  (14) Overwegende dat, overeenkomstig het beginsel van gescheiden regelgevende functies en bedrijfsfuncties, en conform het subsidiariteitsbeginsel, bij de uitvoering van deze richtlijn een belangrijke rol is weggelegd voor de nationale regelgevende  instantie van iedere Lid-Staat;  (15) Overwegende dat gemeenschappelijke bestelprocedures, evenals one-stop bestel- en factureringsprocedures nodig zijn voor het bevorderen van het gebruik van huurlijnen in de hele Gemeenschap; dat iedere vorm van samenwerking van de  telecommunicatieorganisaties in dat opzicht onderworpen is aan de communautaire mededingingsregels; dat bij dergelijke procedures in het bijzonder het beginsel van kostprijsgerichtheid dient te worden gerespecteerd en dat die procedures niet mogen  resulteren in prijsafspraken of marktverdeling;  (16) Overwegende dat de toepassing van one-stop bestel- en factureringsprocedures door de telecommunicatieorganisaties geen beletsel mag zijn voor aanbiedingen van andere dienstverleners dan de telecommunicatieorganisaties;  (17) Overwegende dat de tarieven voor huurlijnen overeenkomstig Richtlijn 90/387/EEG dienen te voldoen aan de volgende beginselen: zij moeten gebaseerd zijn op objectieve criteria en moeten in beginsel kostprijsgericht zijn, rekening houdend met een  redelijke termijn voor tariefherschikking; zij moeten doorzichtig zijn en op passende wijze worden bekendgemaakt; zij moeten in voldoende mate worden opgesplitst in overeenstemming met de mededingingsregels van het Verdrag en zij mogen geen  discriminerend karakter hebben en moeten gelijke behandeling waarborgen; dat de tarieven voor huurlijnen die worden geleverd door een of meer telecommunicatieorganisaties, op dezelfde principes dienen te berusten; dat een tarief op basis van een vaste  periodieke huursom de voorkeur verdient, behalve wanneer andere soorten tarieven uit kostenoverwegingen zijn gerechtvaardigd;  (18) Overwegende dat, indien er kosten voor toegang tot en gebruik van huurlijnen in rekening worden gebracht, deze dienen te voldoen aan de bovenvermelde beginselen en aan de mededingingsregels van het Verdrag, en dat daarbij eveneens rekening moet  worden gehouden met het beginsel van eerlijke verdeling van de totale kosten van de gebruikte hulpmiddelen en met de noodzaak van een redelijk rendement van de gedane investeringen voor de verdere ontwikkeling van de telecommunicatie-infrastructuur;  (19) Overwegende dat de telecommunicatieorganisaties, met het oog op de toepassing van de in de twee voorgaande overwegingen vermelde tariefbeginselen, gebruik dienen te maken van een passend en doorzichtig kostenberekeningssysteem met behulp waarvan  het cijfermateriaal door accountants kan worden geverifieerd; dat aan deze voorwaarde bij voorbeeld kan worden voldaan door de toepassing van het beginsel van volledige kostenverdeling;  (20) Overwegende dat, ten einde de Commissie in staat te stellen effectief toezicht uit te oefenen op de toepassing van deze richtlijn, de Lid-Staten de Commissie moeten meedelen welke nationale regelgevende instantie met de tenuitvoerlegging van deze  richtlijn is belast, en de Commissie desgewenst de nodige informatie dienen te verstrekken;  (21) Overwegende dat het bij de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 90/387/EEG ingestelde comité een belangrijke rol dient te spelen bij de toepassing van deze richtlijn;  (22) Overwegende dat geschillen tussen gebruikers en telecommunicatieorganisaties over de levering van huurlijnen normaliter door de betrokken partijen zullen worden beslecht; dat de partijen echter de mogelijkheid moeten hebben om hun zaak voor te  leggen aan een nationale regelgevende instantie, c.q. aan de Commissie wanneer zulks noodzakelijk wordt geacht; dat dit geen afbreuk doet aan de normale toepassing van de procedures van de artikelen 169 en 170, noch aan de mededingingsregels van het  Verdrag;  (23) Overwegende dat een bijzondere procedure moet worden vastgesteld om na te gaan of, in gerechtvaardigde gevallen, de in deze richtlijn gestelde termijn voor de levering van een minimumreeks huurlijnen en voor de toepassing van een passend  kostenberekeningssysteem moet worden verlengd;  (24) Overwegende dat deze richtlijn niet geldt voor huurlijnen waarvan één van de netwerkaansluitpunten zich buiten de Gemeenschap bevindt,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Toepassingsgebied  Deze richtlijn heeft betrekking op de harmonisatie van de voorwaarden voor een open en efficiënte toegang tot en het gebruik van via openbare telecommunicatienetwerken aan gebruikers aangeboden huurlijnen, alsmede op de  beschikbaarheid in de hele Gemeenschap van een minimumreeks huurlijnen met geharmoniseerde technische karakteristieken.  Artikel 2  Definities  1. De relevante definities van Richtlijn 90/387/EEG zijn eveneens van toepassing op deze richtlijn.  2. Bovendien wordt in deze richtlijn verstaan onder:  - huurlijnen: de telecommunicatiefaciliteiten die worden geleverd in het kader van de opzet, de ontwikkeling en de exploitatie van het openbare telecommunicatienet, met behulp waarvan transparante transmissiecapaciteit tussen aansluitpunten van het  netwerk wordt geleverd, zonder  "on demand switching" (schakelfuncties waarover gebruikers kunnen beschikken als onderdeel van de geleverde huurlijn);  - ONP-comité: het in de artikelen 9 en 10 van Richtlijn 90/387/EEG bedoelde comité;  - gebruikers: eindgebruikers en dienstenleveranciers, daaronder begrepen telecommunicatieorganisaties voor zover deze zijn betrokken bij het verlenen van diensten die ook door anderen worden of kunnen worden verleend;  - nationale regelgevende instantie: het (de) van de telecommunicatieorganisaties juridisch gescheiden en functioneel onafhankelijke lichaam (lichamen) in elke Lid-Staat dat (die) door deze Lid-Staat is (zijn) belast met onder meer de in deze richtlijn  van toepassing zijnde regelgevende functies;  - gewone doorverkoop van capaciteit: de commerciële exploitatie ten behoeve van het publiek van huurlijnen voor datatransport via huurlijnen als afzonderlijke dienst, die enkel het schakelen, het verwerken en opslaan van gegevens of het converteren van  protocollen omvat, voor zover zulks noodzakelijk is voor de transmissie in real-time van en naar eindpunten van het geschakelde openbare net;  - gemeenschappelijke bestelprocedure: een bestelprocedure voor intracommunautaire huurlijnen, die een gemeenschappelijke aanpak van de telecommunicatieorganisaties garandeert ten aanzien van de door de gebruikers en de telecommunicatieorganisaties te  verstrekken informatie alsmede de vorm waarin deze informatie wordt weergegeven;    - one-stop bestelprocedure: een systeem waarbij alle transacties met een gebruiker die vereist zijn voor het bestellen van door verschillende telecommunicatieorganisaties aan een en dezelfde gebruiker geleverde intra-communautaire huurlijnen, geheel op  één plaats kunnen worden afgesloten tussen die gebruiker en een en dezelfde telecommunicatieorganisatie;  - one-stop factureringsprocedure: een systeem waarbij facturen en betalingen voor intracommunautaire huurlijnen die door verscheidene telecommunicatieorganisaties aan één enkele gebruiker zijn geleverd, op één enkele plaats kunnen worden afgehandeld  tussen de gebruiker en één enkele telecommunicatieorganisatie.  Artikel 3  Beschikbaarheid van informatie  1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat informatie over huurlijnaanbiedingen met betrekking tot de technische karakteristieken, de tarieven, de leverings- en gebruiksvoorwaarden, de eisen in verband met vergunningen  en aangifte en de voorwaarden voor de aansluiting van eindapparatuur overeenkomstig het schema van bijlage I wordt bekendgemaakt. Wijzigingen in bestaande aanbiedingen worden zo spoedig mogelijk, doch uiterlijk twee maanden voor de implementatie,  bekendgemaakt, tenzij de nationale regelgevende instantie toestemming geeft van deze termijn af te wijken.  2. De in lid 1 bedoelde informatie wordt op passende wijze bekendgemaakt, zodat gebruikers zich gemakkelijk toegang tot deze informatie kunnen verschaffen. In iedere Lid-Staat wordt in het Staatsblad naar de bekendmaking van deze informatie verwezen.  De Lid-Staten stellen de Commissie vóór 1 januari 1993 in kennis van de wijze waarop de informatie wordt bekendgemaakt en stellen haar na die datum in kennis van alle wijzigingen daarin. De Commissie publiceert regelmatig desbetreffende referenties.  3. De Lid-Staten zorgen ervoor dat informatie betreffende nieuwe soorten huurlijnaanbiedingen zo spoedig mogelijk en uiterlijk twee maanden vóór de datum waarop de aanbiedingen ingaan, wordt bekendgemaakt.  Artikel 4  Informatie betreffende de leveringsvoorwaarden  De overeenkomstig artikel 3 bekend te maken leveringsvoorwaarden omvatten ten minste:  - informatie betreffende de procedure voor het bestellen;  - de standaardleveringstermijn, waaronder wordt verstaan de termijn, gerekend vanaf de dag waarop de gebruiker metterdaad een aanvraag voor een huurlijn heeft ingediend, waarbinnen 80 % van alle huurlijnen van een zelfde type ter beschikking van de  klanten is gesteld.  Deze termijn wordt vastgesteld op basis van de werkelijke leveringstermijnen voor huurlijnen over een recente tijdspanne van redelijke duur. Daarbij worden de gevallen waarbij gebruikers om een late leveringstermijn hebben verzocht, niet meegeteld. Voor  nieuwe typen huurlijnen wordt in plaats van de standaardleveringstermijn een streeftermijn voor de levering bekendgemaakt;  - de contractperiode, met inbegrip van de algemeen geldende contractperiode en de voor de gebruiker verplichte minimale contractperiode;  - de normale reparatietermijn, waaronder wordt verstaan de periode gerekend vanaf het moment dat een defect aan de verantwoordelijke eenheid binnen de telecommunicatieorganisatie wordt gemeld, tot het moment waarop 80 % van alle huurlijnen van hetzelfde  type is hersteld en daarvan in voorkomend geval mededeling is gedaan aan de gebruikers. Voor nieuwe huurlijntypen wordt in plaats van de normale reparatietermijn een streefreparatietermijn bekendgemaakt. Wanneer reparaties van een zelfde type huurlijn  naar gelang van de kwaliteit worden verdeeld in diverse klassen, worden de diverse, daarmee corresponderende normale reparatietermijnen bekendgemaakt;  - de diverse restitutieregelingen.  Artikel 5  Voorwaarden voor beëindiging van aanbiedingen  De Lid-Staten zorgen ervoor dat bestaande aanbiedingen gedurende een redelijke termijn worden gehandhaafd en dat een aanbod slechts na overleg met de betrokken gebruikers kan worden beëindigd.  Onverminderd andere rechtsmiddelen in het nationale recht zorgen de Lid-Staten ervoor dat gebruikers de zaak aan de nationale regelgevende instantie kunnen voorleggen wanneer zij de door de telecommunicatieorganisaties voorgenomen datum van beëindiging  niet aanvaarden.  Artikel 6  Toegangs- en gebruiksvoorwaarden en essentiële eisen  1. Onverminderd de artikelen 2 en 3 van Richtlijn 90/388/EEG zorgen de Lid-Staten ervoor dat wanneer de toegang tot en het gebruik van huurlijnen beperkt is, deze beperkingen enkel gericht  zijn op het doen naleven van de met de communautaire wetgeving verenigbare essentiële eisen en door de nationale regelgevende instanties door middel van wettelijke bepalingen worden opgelegd.  Er mogen geen technische beperkingen worden opgelegd of gehandhaafd ten aanzien van de onderlinge koppeling van huurlijnen of de koppeling van huurlijnen aan openbare telecommunicatienetwerken.  2. De Lid-Staten zorgen ervoor dat wanneer de toegang tot en het gebruik van huurlijnen op basis van essentiële eisen wordt beperkt, in de desbetreffende nationale bepalingen omschreven wordt welke van de in lid 3 genoemde essentiële eisen aanleiding  tot deze beperkingen hebben gegeven.  3. De essentiële eisen, gespecificeerd in artikel 3, lid 2, van Richtlijn 90/387/EEG, zijn op de volgende wijze van toepassing op huurlijnen:  a) Veiligheid van het functioneren van netwerken  Telecommunicatieorganisaties kunnen de volgende maatregelen treffen ten einde de veiligheid van het functioneren van het netwerk gedurende een noodsituatie te waarborgen:  - het onderbreken van de dienst,  - het beperken van de dienstfaciliteiten,  - het ontzeggen van toegang tot de dienst.  Onder noodsituaties worden in deze context verstaan uitzonderlijke gevallen van overmacht, zoals extreme weersomstandigheden, overstromingen, blikseminslag of brand, stakingen of lock-outs, oorlog, krijgshandelingen of rellen.  In noodsituaties stellen de telecommunicatieorganisaties alles in het werk om ervoor te zorgen dat de dienstverlening aan alle gebruikers doorgang vindt. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de gebruikers en de nationale regelgevende instantie onmiddellijk  door de telecommunicatieorganisaties in kennis worden gesteld van het begin en het einde van de noodsituatie, alsmede van de aard en de omvang van de tijdelijke beperkingen van de dienst.  b) Behoud van netwerkintegriteit  De gebruiker heeft, in overeenstemming met de specificaties van het netwerkaansluitpunt, recht op verlening van een volkomen transparante dienst, die hij naar eigen inzicht ongestructureerd kan gebruiken, dat wil onder meer zeggen zonder dat daarbij  kanaaltoewijzingen worden verboden of voorgeschreven. Er mogen op grond van het behoud van netwerkintegriteit geen beperkingen aan het gebruik van huurlijnen worden opgelegd zolang de toegangsvoorwaarden in verband met eindapparatuur vervuld zijn.  c) Interoperabiliteit van diensten  Onverminderd de toepassing van artikel 3, lid 5, en artikel 5, lid 3, van Richtlijn 90/387/EEG mag het gebruik van een huurlijn niet op grond van de interoperabiliteit van diensten worden beperkt, indien de toegangsvoorwaarden in verband met  eindapparatuur vervuld zijn.  d) Bescherming van gegevens  Met betrekking tot de bescherming van gegevens mogen de Lid-Staten het gebruik van huurlijnen slechts beperken voor zover dit noodzakelijk is voor het waarborgen van de conformiteit met de relevante wettelijke voorschriften inzake de bescherming van  gegevens, met inbegrip van de bescherming van persoonsgegevens, het vertrouwelijke karakter van verzonden en opgeslagen informatie, alsmede de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in overeenstemming met de communautaire wetgeving.  4. Toegangsvoorwaarden in verband met eindapparatuur  De toegangsvoorwaarden in verband met eindapparatuur worden geacht vervuld te zijn indien de eindapparatuur voldoet aan de goedkeuringsvoorwaarden voor de aansluiting van deze apparatuur op het netwerkaansluitpunt van het betrokken type huurlijn,  overeenkomstig Richtlijn 91/263/EEG van de Raad van 29 april 1991 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten betreffende eindapparatuur voor telecommunicatie en de onderlinge erkenning van de conformiteit van de apparatuur (6).  Indien bepaalde eindapparatuur van een gebruiker niet of niet langer aan deze voorwaarden voldoet, kan de levering van de huurlijn worden onderbroken totdat de verbinding van de betreffende eindapparatuur met het netwerkaansluitpunt is verbroken.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat de telecommunicatieorganisatie de gebruiker onmiddellijk op de hoogte stelt van deze onderbreking en van de redenen daarvoor. Zodra de gebruiker zich ervan heeft vergewist dat de verbinding van de niet aan de voorwaarden  voldoende eindapparatuur met het netwerkaansluitpunt is verbroken, wordt de levering van de huurlijn hervat.  Artikel 7  Levering van een minimumreeks huurlijnen met geharmoniseerde technische karakteristieken  1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de respectieve telecommunicatieorganisaties afzonderlijk dan wel gezamenlijk een minimumreeks huurlijnen  overeenkomstig bijlage II leveren ten einde in de gehele Gemeenschap een geharmoniseerd aanbod te waarborgen.  2. Waar de huurlijnen die voldoen aan de in bijlage II vermelde normen, nog niet beschikbaar zijn, treffen de Lid-Staten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat die typen huurlijnen worden geïmplementeerd tegen de uit de toepassing van artikel 15  voortvloeiende datum.  3. De wijzigingen die nodig zijn om bijlage II aan nieuwe technische ontwikkelingen en veranderingen van de marktvraag aan te passen, met inbegrip van de mogelijkheid bepaalde typen huurlijnen uit de bijlage te schrappen, worden, gelet op de stand van  ontwikkeling van de nationale netwerken, volgens de procedure van artikel 10 van Richtlijn 90/387/EEG vastgesteld.  4. De levering van andere huurlijnen dan de minimumreeks huurlijnen die door de Lid-Staten moet worden geleverd, mag geen beletsel vormen voor het aanbieden van deze minimumreeks huurlijnen.  Artikel 8  Toezicht door de nationale regelgevende instantie  1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de nationale regelgevende instantie de procedures vaststelt volgens welke zij, per geval en binnen de kortst mogelijke termijn, besluit de  telecommunicatieorganisaties al dan niet toestemming te verlenen voor het treffen van bepaalde maatregelen, zoals weigering een huurlijn te leveren, onderbreking van de levering van huurlijnen of beperking van de huurlijnfaciliteiten wegens vermeende  niet-inachtneming van de gebruiksvoorwaarden door gebruikers van huurlijnen. Deze procedures kunnen tevens voorzien in de mogelijkheid dat door de nationale regelgevende instantie a priori toestemming wordt verleend voor het treffen van specifieke  maatregelen in geval van bepaalde schendingen van de gebruiksvoorwaarden.  De Lid-Staten zorgen dat deze procedures een doorzichtig besluitvormingsproces met volledige eerbiediging van de rechten van de betrokken partijen waarborgen. De besluiten worden genomen nadat beide partijen zijn gehoord. Dit besluit moet naar behoren  worden gemotiveerd en binnen een week nadat het is genomen ter kennis van partijen worden gebracht; het besluit wordt niet vóór deze kennisgeving tot uitvoering gebracht.  Deze bepaling doet niets af aan de mogelijkheid van de betrokken partijen zich tot de rechter te wenden.  2. De nationale regelgevende instantie draagt er zorg voor dat de telecommunicatieorganisaties zich houden aan het beginsel van non-discriminatie wanneer zij gebruik maken van het openbare telecommunicatienetwerk voor de levering van diensten die ook  door andere dienstverleners worden of kunnen worden geleverd. Wanneer de telecommunicatieorganisaties huurlijnen gebruiken voor de levering van diensten waarop geen bijzondere en/of uitsluitende rechten van toepassing zijn, moet hetzelfde type  huurlijnen op verzoek onder gelijke voorwaarden aan andere gebruikers worden geleverd.  3. Wanneer een telecommunicatieorganisatie naar aanleiding van een specifieke vraag oordeelt, dat het onredelijk is een huurlijn tegen haar gepubliceerde tariferings- en leveringsvoorwaarden te leveren, moet zij de nationale regelgevende instantie om  instemming verzoeken vooraleer zij die voorwaarden in dat geval wijzigt.  Artikel 9  Gemeenschappelijke bestel- en factureringsprocedures  1. De Lid-Staten bevorderen de vaststelling van de volgende procedures, uiterlijk op 31 december 1992, in overeenstemming met de procedurele en inhoudelijke mededingingsregels van het  Verdrag en in overleg met de gebruikers:  - een gemeenschappelijke bestelprocedure voor huurlijnen in de gehele Gemeenschap;  - een one-stop bestelprocedure voor huurlijnen, welke op verzoek van de gebruiker wordt gevolgd;  - een one-stop factureringsprocedure voor huurlijnen, welke op verzoek van de gebruiker wordt gevolgd. De procedure voorziet erin dat de voor de gebruiker bestemde factuur een specificatie bevat van alle afzonderlijke prijselementen in verband met  nationale huurlijnen en de respectieve onderdelen van de door de betrokken telecommunicatieorganisaties geleverde internationale huurlijnen.  2. De Lid-Staten brengen uiterlijk één jaar na het van toepassing worden van deze richtlijn aan de Commissie verslag uit over de ontwikkelingen in verband met de in lid 1 bedoelde procedures. Deze ontwikkelingen worden door het ONP-comité besproken.  Artikel 10  Tariefbeginselen en kostenberekening  1. De Lid-Staten zorgen ervoor dat de tarieven voor huurlijnen aan de basisbeginselen van doorzichtige en op de kostprijs gebaseerde tarieven voldoen, en dat zij met de volgende bepalingen in  overeenstemming zijn:  a) tarieven voor huurlijnen zijn onafhankelijk van het type toepassing waarvan huurlijnabonnees gebruik maken;  b) tarieven voor huurlijnen zijn in de regel opgebouwd uit de volgende elementen:  - initiële aansluitkosten,  - periodieke huursom, dat wil zeggen een vast tariefelement;  indien andere tariefelementen worden toegepast, dienen deze doorzichtig te zijn en te berusten op objectieve criteria;  c) tarieven voor huurlijnen zijn van toepassing op de faciliteiten die worden geleverd tussen de aansluitpunten van het netwerk welke de gebruiker toegang verschaffen tot de huurlijnen.  Voor huurlijnen die door twee of meer telecommunicatieorganisaties worden geleverd kunnen halve-afstandtarieven worden gehanteerd, dat wil zeggen tarieven voor een afstand gerekend vanaf een netwerkaansluitpunt tot aan een hypothetisch punt halverwege  de verbinding.  2. De Lid-Staten zorgen ervoor dat hun telecommunicatieorganisaties uiterlijk op 31 december 1993 een voor de tenuitvoerlegging van lid 1 geschikt kostenberekeningssysteem opzetten en toepassen.   Onverminderd de laatste alinea omvat het in de eerste alinea bedoelde systeem de volgende elementen:  a) in de kosten van de huurlijn worden in het bijzonder de directe kosten opgenomen die door de telecommunicatieorganisaties worden gemaakt voor het opzetten, exploiteren en in stand houden van huurlijnen, alsmede die voor de marketing en facturering  van die huurlijnen;  b) gemeenschappelijke kosten, dat wil zeggen kosten die niet direct kunnen worden toegeschreven aan huurlijnen of andere activiteiten, worden als volgt toegerekend:  i) voor zover mogelijk worden de gemeenschappelijke kostencategorieën toegerekend op basis van een directe analyse van de bron van de kosten zelf;  ii) indien een dergelijke directe analyse niet mogelijk is, worden de gemeenschappelijke kostencategorieën toegerekend op basis van een indirect verband met een andere kostencategorie of groep van kostencategorieën waarvoor een directe toerekening of  uitsplitsing wèl mogelijk is. Het indirecte verband dient te berusten op vergelijkbare kostenstructuren;  iii) indien voor het toerekenen van de kostencategorie directe noch indirecte maatstaven kunnen worden gevonden, wordt een algemene toerekeningsfactor gehanteerd, welke wordt berekend op basis van de verhouding van alle uitgaven die direct worden  toegeschreven of toegerekend aan A. diensten die krachtens bijzondere of uitsluitende rechten worden verleend en B. aan andere diensten.  Na 31 december 1993 mogen andere kostenberekeningssystemen uitsluitend worden toegepast indien zij voor de tenuitvoerlegging van lid 1 geschikt zijn, als zodanig door de nationale regelgevende instantie zijn goedgekeurd voor toepassing door de  telecommunicatieorganisatie en onder voorbehoud dat de Commissie hiervan vooraf mededeling is gedaan.  3. De nationale regelgevende instantie houdt voldoende gedetailleerde informatie over de kostenberekeningssystemen van de telecommunicatieorganisaties met betrekking tot lid 2 ter beschikking. Zij verstrekt de Commissie op verzoek die informatie.  Artikel 11  Kennisgeving en rapportage  1. De Lid-Staten delen de Commissie vóór 1 januari 1993 mede welke instantie is aangewezen als in artikel 2, vierde streepje, gedefinieerde nationale regelgevende instantie.  2. De nationale regelgevende instantie brengt van ten minste ieder kalenderjaar een op statistieken gefundeerd verslag uit over de resultaten met betrekking tot de op grond van artikel 3 gepubliceerde leveringsvoorwaarden, in het bijzonder wat  leveringstermijn en reparatietijd betreft. De verslagen worden binnen vijf maanden na afloop van de jaarlijkse verslagperiode toegezonden aan de Commissie.  De nationale regelgevende instantie stelt de Commissie in kennis van de gegevens betreffende alle gevallen - en de daarin getroffen maatregelen, met inbegrip van de redenen - waarin de toegang tot of het gebruik van huurlijnen, met name wegens vermeende  schending van bijzondere of exclusieve rechten, is beperkt of waarin een verbod op de gewone doorverkoop van capaciteit is ingesteld, en verstrekt haar die gegevens op verzoek.  Artikel 12  Bemiddelingsprocedure  Onverminderd:  a) rechtsvorderingen die de Commissie of een Lid-Staat op grond van het Verdrag, inzonderheid de artikelen 169 en 170 daarvan, kunnen instellen;  b) de rechten op grond van de van toepassing zijnde nationale wetgeving van de personen die een beroep doen op de procedure van de leden 1 tot en met 5 van dit artikel, de betrokken telecommunicatieorganisaties en andere personen, behalve indien zij  voor het beslechten van hun geschil tot een akkoord komen,  kunnen gebruikers een beroep doen op de volgende bemiddelingsprocedure:  1. Gebruikers die klagen schade te hebben geleden of te kunnen lijden ten gevolge van een schending van de bepalingen van deze richtlijn, met name met betrekking tot intracommunautaire huurlijnen, hebben het recht de zaak aan de nationale regelgevende  instantie of instanties voor te leggen.  2. Wanneer er op nationaal niveau geen overeenstemming kan worden bereikt, kan de benadeelde partij door schriftelijke kennisgeving aan de nationale regelgevende instantie en de Commissie een beroep doen op de procedure van de punten 3 en 4.  3. Wanneer de nationale regelgevende instantie of de Commissie constateert dat er redenen zijn voor nader onderzoek, kan zij de zaak aan de voorzitter van het ONP-comité voorleggen.  4. In het in punt 3 bedoelde geval leidt de voorzitter van het ONP-comité de hierna beschreven procedure in, indien hij ervan overtuigd is dat alle redelijke stappen op nationaal niveau zijn ondernomen:  a) de voorzitter van het ONP-comité roept zo spoedig mogelijk een werkgroep bijeen met ten minste twee leden van het ONP-comité en een vertegenwoordiger van de betrokken nationale regelgevende instanties alsmede de voorzitter van het ONP-comité of een  andere door hem aangewezen ambtenaar van de Commissie. De werkgroep komt normaliter binnen tien dagen na de convocatie bijeen. De voorzitter kan op voorstel van een van de leden van de werkgroep besluiten ten hoogste twee andere personen als adviserende  deskundigen uit te nodigen.  b) De werkgroep stelt de gebruiker die een beroep doet op deze procedure, de nationale regelgevende instanties van de Lid-Staten en de betrokken telecommunicatieorganisaties in de gelegenheid om hun standpunten mondeling dan wel schriftelijk uiteen te  zetten.  c) De werkgroep tracht een akkoord tussen de betrokken partijen te bewerkstelligen. De voorzitter stelt het ONP-comité in kennis van de resultaten van deze procedure.  5. De partij die een beroep doet op de in dit artikel bedoelde procedure bekostigt zelf haar deelneming aan die procedure.  Artikel 13  Uitstel van bepaalde verplichtingen  1. Indien een Lid-Staat niet in staat is of voorziet niet in staat te zullen zijn om aan de eisen van artikel 7, lid 1 of lid 2, of artikel 10, lid 1 of lid 2, te voldoen, stelt hij de Commissie van de  redenen daarvan in kennis.  2. Uitstel van de verplichtingen op grond van artikel 6, lid 1 en lid 2, kan uitsluitend worden verleend in het geval dat de betrokken Lid-Staat kan aantonen dat de verplichtingen die uit dat artikel voortvloeien voor de telecommunicatieorganisatie in  die Lid-Staat een te zware last met zich brengen als gevolg van de huidige staat van ontwikkeling van zijn openbare telecommunicatienet of de marktvraag.  3. Uitstel van de verplichtingen op grond van artikel 10, lid 1, lid 2 en lid 3, kan uitsluitend worden verleend in het geval dat de betrokken Lid-Staat kan aantonen dat voldoening aan de betreffende eisen een te zware last oplegt aan de  telecommunicatieorganisatie in die Lid-Staat.  4. De Lid-Staat stelt de Commissie in kennis van de termijn waarin aan de eisen kan worden voldaan, alsmede van de overwogen maatregelen om die termijn na te leven.  5. Wanneer de Commissie van een Lid-Staat een kennisgeving overeenkomstig lid 1 van dit artikel ontvangt, deelt zij de Lid-Staat mee of het, volgens haar, gezien de bijzondere situatie van de betrokken Lid-Staat, op basis van de criteria van de in de  leden 2 en 3 aangehaalde criteria gerechtvaardigd is de toepassing van artikel 7, lid 1 of lid 2, of artikel 10, lid 1 of lid 2, voor deze Lid-Staat uit te stellen en deelt zij mede tot wanneer dat uitstel gerechtvaardigd is.  6. Er kan geen uitstel op grond van lid 2 van dit artikel worden verleend indien het feit dat niet aan artikel 7 wordt voldaan, voortvloeit uit activiteiten van telecommunicatieorganisaties van de betreffende Lid-Staat op gebieden waar mededinging in de  zin van het Gemeenschapsrecht plaatsvindt.  Artikel 14  De Commissie bestudeert de werking van deze richtlijn en brengt daarover verslag uit aan het Europese Parlement en de Raad, en wel voor het eerst uiterlijk drie jaar na het van toepassing worden. Het verslag berust onder meer op de  informatie van de Lid-Staten aan de Commissie en het ONP-comité. Zo nodig kan het verdere maatregelen voorstellen voor de volledige uitvoering van de doelstellingen van de richtlijn.  Artikel 15  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 5 juni 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de essentiële bepalingen van intern recht mee, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 16  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Luxemburg, 5 juni 1992. Voor de Raad  De Voorzitter  Joaquim FERREIRA DO AMARAL   (1) PB nr. C 58 van 7. 3. 1991, blz. 10. (2) PB nr C 305 van 25. 11. 1991, blz. 61, en besluit van 13 mei 1992 (nog niet verschenen in het Publikatieblad). (3) PB nr. C 269 van 14. 10. 1991, blz. 30. (4) PB nr. L 192 van 24. 7. 1990, blz. 1.  (5) PB nr. L 192 van 24. 7. 1990, blz. 10. (6) PB nr. L 128 van 23. 5. 1991, blz. 1.    BIJLAGE I  INDELING VAN DE MET BETREKKING TOT HUURLIJNEN INGEVOLGE ARTIKEL 3, LID 1, TE PUBLICEREN INFORMATIE  Voor de in artikel 3, lid 1, bedoelde informatie wordt de volgende indeling gehanteerd.  A. Technische karakteristieken  De technische karakteristieken omvatten zowel de fysische en elektrische karakteristieken als een gedetailleerde technische specificatie van de prestaties aan het aansluitpunt van het netwerk, onverminderd de bepalingen van Richtlijn 83/189/EEG van de  Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (1). Er dient een duidelijke verwijziging te worden opgenomen naar de normen die worden gehanteerd.  B. Tarieven  De tarieven omvatten de initiële aansluitkosten, de periodieke huursom en andere kosten. Wanneer er gedifferentieerde tarieven bestaan, bij voorbeeld in verband met de kwaliteit van de dienst of grootschalige levering, moet dat worden vermeld.  C. Leveringsvoorwaarden  De leveringsvoorwaarden omvatten ten minste de in artikel 4, lid 1, gedefinieerde elementen.  D. Eisen in verband met vergunningen  In de informatie over de eisen in verband met vergunningen, de vergunningsprocedures en/of de voorwaarden voor vergunningen wordt een volledig overzicht opgenomen van alle factoren die van invloed zijn op de aan het gebruik van huurlijnen gestelde  voorwaarden. De informatie behelst onder andere, voor zover van toepassing:  1. een duidelijke beschrijving van de dienstencategorieën waarvoor de vergunningsprocedures moeten worden gevolgd en waarvoor de gebruiker van de huurlijn of zijn klanten aan de vergunningsvoorwaarden moeten voldoen;  2. informatie over het karakter van de aan de vergunning gestelde voorwaarden, in het bijzonder over het feit of daarvoor een registratie en/of machtiging op individuele basis is vereist, of dat een dergelijke vergunning van zodanig algemene aard is dat  een individuele registratie en/of machtiging niet nodig is;  3. een duidelijke indicatie van de geldigheidsduur van de vergunning, met inbegrip van een datum voor verlenging, voor zover van toepassing;  4. de voorwaarden die voortvloeien uit de toepassing van de essentiële eisen overeenkomstig artikel 6;  5. overige verplichtingen die door de Lid-Staten ingevolge Richtlijn 90/388/EEG aan de gebruikers van huurlijnen ten aanzien van pakket- of circuitgeschakelde datadiensten kunnen worden opgelegd in het kader waarvan aan de voorwaarden van duurzaamheid,  beschikbaarheid en kwaliteit van de dienstverlening moet worden voldaan;  6. een duidelijke verwijzing naar de voorwaarden die zijn bedoeld om uitvoering te geven aan het verbod op het verlenen van diensten waarvoor door de betrokken Lid-Staat in overeenkomst met de communautaire wetgeving bijzondere en/of uitsluitende  rechten worden gehandhaafd;  7. een lijst van verwijzingen naar alle documenten die voorwaarden voor vergunningen bevatten, welke door de Lid-Staat worden opgelegd aan gebruikers van huurlijnen die deze benutten voor het verlenen van diensten aan derden.  E. Voorwaarden voor aansluiting van eindapparatuur  De informatie over de aansluitingsvoorwaarden omvat een volledig overzicht van de eisen waaraan de aan de betrokken huurlijnen aan te sluiten eindapparatuur overeenkomstig Richtlijn 91/263/EEG moet voldoen.    (1) PB nr. L 109 van 26. 4. 1983, blz. 8. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 90/230/EEG van de Commissie (PB nr. L 128 van 18. 5. 1990, blz. 15).    BIJLAGE II  DEFINITIE VAN EEN MINIMUMREEKS HUURLIJNEN MET GEHARMONISEERDE TECHNISCHE KARAKTERISTIEKEN OVEREENKOMSTIG ARTIKEL 7, ZO SPOEDIG MOGELIJK TE LEVEREN, DOCH UITERLIJK OP DE DATUM DIE VOORTVLOEIT UIT DE TOEPASSING VAN DEZE RICHTLIJN      Type huurlijn  Technische karakteristieken (1)     Interface- specificatie  Specificatie van de werking      Spraakbandbreedte, normale  kwaliteit  2- of 4-draads analoog  CCITT M. 1040      Spraakbandbreedte, bijzondere  kwaliteit  2- of 4-draads analoog  CCITT M. 1020/M. 1025      Digitale transmissie, 64 kbit/s  CCITT G. 703 (2)  Desbetreffende aanbevelingen uit de reeks CCITT G. 800      Digitale transmissie, 2 048 kbit/s,  niet gestructureerd  CCITT G. 703  Desbetreffende aanbevelingen uit de reeks CCITT G. 800      Digitale transmissie, 2 048 kbit/s,  gestructureerd  CCITT G. 703 en G. 704  (uitgezonderd afdeling 5) (3)  Desbetreffende aanbevelingen uit de reeks G. 800 -   "In-service monitoring" (4)     (1) De genoemde CCITT-aanbevelingen betreffen de versie van 1988. ETSI is verzocht nader werk op het gebied van normen voor huurlijnen te verrichten.  (2) De meeste toepassingen tenderen naar de G. 703-specificaties. In een tussenperiode kunnen andere, op X.21 of X.21 (bis) in plaats van G. 703 gebaseerde, interfaces voor de levering van huurlijnen worden gebruikt.  (3) Met cyclische redundantiecontrole overeenkomstig CCITT G. 706.  (4)  "In-service monitoring" kan bevorderlijk zijn voor beter onderhoud door de telecommunicatieorganisatie.   De specificaties waarnaar voor de hierboven opgesomde typen huurlijnen wordt verwezen, gelden eveneens voor de netwerkaansluitpunten (Network Termination Points - NTP's), in overeenstemming met de definitie in artikel 2 van Richtlijn 90/387/EEG.


title: Richtlijn 2010/79/EU van de Commissie van 19 november 2010 inzake de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van bijlage III bij Richtlijn 2004/42/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de beperking van emissies van vluchtige organische stoffen

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 304/18

         RICHTLIJN 2010/79/EU VAN DE COMMISSIE
   van 19 november 2010
   inzake de aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van bijlage III bij Richtlijn 2004/42/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake de beperking van emissies van vluchtige organische stoffen
   DE EUROPESE COMMISSIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2004/42/EG van het Europees Parlement en van de Raad van 21 april 2004 inzake de beperking van emissies van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen in bepaalde verven en vernissen en producten voor het overspuiten van voertuigen, en tot wijziging van Richtlijn 1999/13/EG (1), en met name artikel 11,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               De in bijlage III bij Richtlijn 2004/42/EG vermelde analysemethoden dienen te worden gebruikt om te bepalen of voor de in bijlage I bij die richtlijn vermelde producten wordt voldaan aan de in bijlage II bij die richtlijn vermelde grenswaarden voor het maximaal toegestane gehalte aan vluchtige organische stoffen (hierna „VOS” genoemd). Deze methoden dienen aan de vooruitgang van de techniek te worden aangepast.

               (2)

               ISO-methode 11890-2 is in 2006 door de Internationale Organisatie voor normalisatie herzien en de nieuwe versie dient in bijlage III bij Richtlijn 2004/42/EG te worden geïntegreerd.

               (3)

               In ISO-methode 11890-2 wordt gesteld dat de eenvoudigere en minder dure ISO-methode 11890-1 een aanvaardbaar alternatief is wanneer er geen reactieve verdunningsmiddelen in de formulering van het product zijn opgenomen en wanneer het VOS-gehalte gelijk is aan of hoger is dan 15 % (m/m). Deze methode moet derhalve door Richtlijn 2004/42/EG worden toegestaan teneinde de testkosten voor de lidstaten en de onder die richtlijn vallende marktdeelnemers te beperken.

               (4)

               Richtlijn 2004/42/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd.

               (5)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het in artikel 12, lid 3, van Richtlijn 2004/42/EG bedoelde comité,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage III bij Richtlijn 2004/42/EG wordt vervangen door de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 10 juni 2012 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 19 november 2010.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 143 van 30.4.2004, blz. 87.

      BIJLAGE

            „BIJLAGE III

               IN ARTIKEL 3, LID 1, BEDOELDE METHODEN

            Toegelaten methode voor producten met een VOS-gehalte dat lager is dan 15 % (m/m), wanneer er geen reactieve verdunningsmiddelen aanwezig zijn:

                        Parameter

                        Eenheid

                        Test

                        Methode

                        Datum bekendmaking

                        VOS-gehalte

                        g/l

                        ISO 11890-2

                        2006

                  Toegelaten methoden voor producten met een VOS-gehalte dat gelijk is aan of hoger is dan 15 % (m/m), wanneer er geen reactieve verdunningsmiddelen aanwezig zijn

                        Parameter

                        Eenheid

                        Test

                        Methode

                        Datum bekendmaking

                        VOS-gehalte

                        g/l

                        ISO 11890-1

                        2007

                        VOS-gehalte

                        g/l

                        ISO 11890-2

                        2006

                  Toegelaten methode voor producten met een VOS-gehalte wanneer er reactieve verdunningsmiddelen aanwezig zijn

                        Parameter

                        Eenheid

                        Test

                        Methode

                        Datum bekendmaking

                        VOS-gehalte

                        g/l

                        ASTMD 2369

                        2003”


title: Richtlijn 2014/112/EU van de Raad van 19 december 2014 tot uitvoering van de Europese Overeenkomst betreffende de regeling van bepaalde aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart die is gesloten door de Europese Binnenvaartunie (EBU), de Europese Schippersorganisatie (ESO) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF)  Voor de EER relevante tekst

text:
               23.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 367/86

         RICHTLIJN 2014/112/EU VAN DE RAAD
   van 19 december 2014
   tot uitvoering van de Europese Overeenkomst betreffende de regeling van bepaalde aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart die is gesloten door de Europese Binnenvaartunie (EBU), de Europese Schippersorganisatie (ESO) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF)
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 155, lid 2,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Werkgevers en werknemers, hierna „de sociale partners” genoemd, mogen, overeenkomstig artikel 155, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), gezamenlijk verzoeken dat door hen op het niveau van de Unie gesloten overeenkomsten inzake de in artikel 153 VWEU bedoelde aangelegenheden ten uitvoer worden gelegd door een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie.

               (2)

               Bij brief van 10 december 2007, hebben de Europese Binnenvaartunie (EBU), de Europese Schippersorganisatie (ESO) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF) de Commissie in kennis gesteld van hun wens onderhandelingen te willen beginnen overeenkomstig artikel 155, lid 1, VWEU met het oog op het sluiten van een overeenkomst op het niveau van de Unie.

               (3)

               Op 15 februari 2012 hebben de EBU, de ESO en de ETF een Europese Overeenkomst betreffende de regeling van bepaalde aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart („de overeenkomst”) gesloten.

               (4)

               De overeenkomst bevatte een gemeenschappelijk verzoek om de overeenkomst uit te voeren door middel van een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie, overeenkomstig artikel 155, lid 2, VWEU.

               (5)

               Het passende instrument voor de uitvoering van de overeenkomst is een richtlijn.

               (6)

               De Commissie heeft het Europees Parlement in kennis gesteld van haar voorstel.

               (7)

               De Commissie heeft haar voorstel voor een richtlijn opgesteld overeenkomstig haar mededeling van 20 mei 1998 over de aanpassing en bevordering van de sociale dialoog op communautair niveau, rekening houdend met de representatieve status van de ondertekenende partijen bij de overeenkomst en de wettigheid van elke clausule in de overeenkomst.

               (8)

               Teneinde bij te dragen aan een samenhangend rechtskader voor de organisatie van de arbeidstijd, moet bij de uitvoering van deze richtlijn rekening worden gehouden met de bestaande wetgeving van de Unie en, gezien de inhoud van de overeenkomst, in het bijzonder met Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad (1). Die richtlijn stelt minimumvoorschriften vast inzake de gezondheid en veiligheid op het gebied van de organisatie van de arbeidstijd, met inbegrip van de arbeidstijd van werknemers in de binnenvaart.

               (9)

               Het moet mogelijk zijn voor de lidstaten om de sociale partners, indien deze daarom gezamenlijk verzoeken, te belasten met de uitvoering van deze richtlijn, op voorwaarde dat de lidstaten alle nodige maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat de doelstellingen van deze richtlijn kunnen worden bereikt.

               (10)

               Met betrekking tot artikel 14 van Richtlijn 2003/88/EG, bevatten de onderhavige richtlijn en de hieraan gehechte overeenkomst meer specifieke voorschriften inzake de organisatie van de arbeidstijd voor mobiele werknemers in de binnenvaart, dan deze bedoeld in de voormelde richtlijn.

               (11)

               Deze richtlijn moet van toepassing zijn onverminderd de wetgeving van de Unie die specifieker is of een hoger niveau van bescherming voor mobiele werknemers in de binnenvaart biedt.

               (12)

               Deze richtlijn mag niet worden gebruikt als rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de werknemers in de sectoren waarop de overeenkomst betrekking heeft.

               (13)

               In deze richtlijn en in de hieraan gehechte overeenkomst worden minimumnormen vastgelegd. De lidstaten en de sociale partners moeten gunstiger bepalingen kunnen handhaven of invoeren.

               (14)

               In deze richtlĳn worden de fundamentele rechten en beginselen, erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in het bijzonder in artikel 31, geëerbiedigd.

               (15)

               Daar de doelstellingen van deze richtlijn, die is bedoeld om de gezondheid en veiligheid van werknemers in een overwegend grensoverschrijdende sector te beschermen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt maar beter op het niveau van de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen vaststellen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (16)

               De uitvoering van de overeenkomst draagt bĳ tot de verwezenlĳking van de in artikel 151 VWEU bedoelde doelstellingen.

               (17)

               Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (2) kan het feit dat een bepaalde activiteit waarop een richtlijn betrekking heeft, in een lidstaat nog niet bestaat, deze lidstaat niet ontheffen van zijn verplichting, wettelijke of bestuursrechtelijke maatregelen te treffen ter verzekering van een adequate uitvoering van alle bepalingen van die richtlijn. Zowel het rechtszekerheidsbeginsel als de noodzaak om de volledige toepassing van richtlijnen rechtens en niet alleen feitelijk te waarborgen, vereisen immers dat de lidstaten de voorschriften van de betrokken richtlijn overnemen in een duidelijk, nauwkeurig en transparant rechtskader dat voorziet in bindende wettelijke bepalingen op het gebied waarop zij betrekking heeft. Een dergelijke verplichting rust op de lidstaten om vooruit te lopen op elke wijziging van de op een gegeven moment in hun land bestaande situatie en om te waarborgen dat alle rechtssubjecten in de Gemeenschap, daaronder begrepen die in een lidstaat waarin de door de richtlijn geviseerde activiteit niet bestaat, in alle omstandigheden duidelijk en nauwkeurig hun rechten en verplichtingen kennen. Volgens de rechtspraak hoeft slechts wanneer de omzetting in intern recht van een richtlijn om geografische redenen geen feitelijk doel dient, deze omzetting niet plaats te vinden. De lidstaten moeten in dergelijke gevallen de Commissie daarvan in kennis stellen.

               (18)

               Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (3) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden in verantwoorde gevallen de kennisgeving van omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Deze richtlijn dient ter uitvoering van de Europese Overeenkomst betreffende de regeling van bepaalde aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart, gesloten op 15 februari 2012 door de Europese Binnenvaartunie (EBU), de Europese Schippersorganisatie (ESO) en de Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF), als vastgesteld in de bijlage.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten kunnen gunstiger voorschriften dan de in deze richtlijn opgenomen voorschriften handhaven of invoeren.
   2.   De uitvoering van deze richtlijn vormt in geen enkel geval een rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de werknemers op de onder deze richtlijn vallende gebieden. Dit doet geen afbreuk aan het recht van de lidstaten en de sociale partners om in het licht van de ontwikkelingen andersluidende wettelijke, bestuursrechtelijke en contractuele bepalingen aan te nemen dan die welke op het tijdstip van de goedkeuring van deze richtlijn van kracht zijn, mits wordt voldaan aan de minimumeisen van deze richtlijn.
   3.   De toepassing en interpretatie van deze richtlijn laat andere Unie-of nationale bepalingen, gebruiken of praktijken die de betrokken werknemers gunstiger voorwaarden bieden, onverlet.
   Artikel 3
   De lidstaten bepalen welke sancties van toepassing zijn wanneer op basis van deze richtlijn ingevoerde nationale bepalingen worden overtreden. De sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.
   Artikel 4
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2016 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 5
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 6
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 19 december 2014.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         S. GOZI

      (1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299 van 18.11.2003, blz. 9).

      (2)  Zie, onder andere, het arrest van het Hof van Justitie van 14 januari 2010 in zaak C-343/08, Commissie tegen de Tsjechische Republiek (Jurispr. 2010, blz. I-275).

      (3)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.

      BIJLAGE
      Europese Overeenkomst betreffende de regeling van een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Richtlijn 2003/88/EG betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd omvat algemene minimumvoorschriften die, met uitzondering van de in artikel 20, lid 1, genoemde gebieden (dagelijkse rusttijd, pauzes, wekelijkse rusttijd, duur van de nachtarbeid), ook voor de organisatie van de arbeidstijd in de binnenvaart gelden. Aangezien de regelingen van deze norm niet voldoende rekening houden met de bijzondere arbeids- en levenssituatie in de binnenvaart, zijn meer specifieke voorschriften overeenkomstig artikel 14 van Richtlijn 2003/88/EG noodzakelijk.

                  (2)

                  Deze meer specifieke voorschriften moeten zorgen voor een hoog niveau van bescherming van de arbeid en de gezondheid van de werknemers in de binnenvaart.

                  (3)

                  De binnenvaart is een internationaal georiënteerde tak van vervoer die voornamelijk wordt gekenmerkt door grensoverschrijdende activiteiten op het Europese binnenvaartnetwerk. Daarom moet in de Europese binnenvaart naar gelijke randvoorwaarden voor de arbeidsmarkt in deze sector worden gestreefd en moet oneerlijke concurrentie als gevolg van verschillen in de wettelijke organisatie van de arbeidstijd worden voorkomen.

                  (4)

                  Gezien de betekenis van de vervoerssector voor het economische concurrentievermogen heeft de Europese Unie zich tot doel gesteld, een groter gewicht toe te kennen aan de vervoerstakken die zich onderscheiden door een laag energieverbruik, een grote milieuvriendelijkheid en veiligheid (1). De binnenvaart kan, als milieuvriendelijke vervoerstak met nog vrije capaciteit, op duurzame wijze bijdragen aan de ontlasting van het Europese goederenverkeer over de weg en per spoor.

                  (5)

                  Binnen de sector varieert de organisatie van het werk. Het aantal werknemers en de arbeidstijd aan boord varieert afhankelijk van de arbeidsorganisatie, onderneming, het vaargebied, de lengte van het traject en de grootte van het vaartuig. Enerzijds worden schepen voor de continuvaart ingezet, d.w.z. 24 uur, in ploegendienst. Anderzijds zetten vooral de zelfstandige ondernemers hun schepen doorgaans 14 uur per dag gedurende vijf of zes dagen per week in. In de binnenvaart is de arbeidstijd van de werknemer aan boord niet gelijk te stellen met de vaartijd van een vaartuig.

                  (6)

                  Een bijzonderheid van de binnenvaart is, dat de werknemers aan boord niet alleen hun arbeidsplaats, maar ook hun onderkomen of woning kunnen hebben. Het is daarom gebruikelijk dat zij ook hun rusttijden aan boord doorbrengen. Veel werknemers in de binnenvaart, en vooral degenen die zich ver van hun woonplaats bevinden, werken meerdere dagen achtereen aan boord om reistijd uit te sparen en vervolgens meer dagen thuis op of een andere zelfgekozen verblijfplaats te kunnen doorbrengen. Zo heeft de werknemer bij een ritme van 1:1 even veel rustdagen als arbeidsdagen. Daardoor kan het aantal achtereenvolgende arbeidsdagen aan boord en het aantal rustdagen ook hoger zijn dan bij een dienstverband aan land.

                  (7)

                  De gemiddelde arbeidstijd in de binnenvaart omvat in beginsel een aanzienlijk aandeel aanwezigheidsdienst (bijvoorbeeld op grond van niet-planbare wachttijden bij sluizen of bij het laden en lossen), die zich ook 's nachts kan voordoen. Daarom kunnen de limieten voor de arbeidstijd per dag en per week hoger worden vastgesteld dan in Richtlijn 2003/88/EG.

                  (8)

                  Tegelijkertijd moet worden erkend dat de arbeidsbelasting in de binnenvaart wordt beïnvloed door een aantal factoren zoals lawaai, trillingen en de organisatie van de arbeidstijd. Onafhankelijk van de bepalingen van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (2), worden ter bescherming van de werknemers jaarlijks medische controles voorgeschreven in verband met de bijzondere arbeidsvoorwaarden in de binnenvaart.

                  (9)

                  De extra belasting tijdens de nachtdienst aan boord moet worden gecompenseerd door een beperking van de maximaal toegestane nachtarbeid en door de organisatie van de arbeid.

                  (10)

                  In de binnenvaart zijn naast werknemers ook zelfstandigen werkzaam (3). De vaststelling van de zelfstandigenstatus gebeurt op basis van het toepasselijke nationale recht.

                  (11)

                  De arbeids- en levenssituatie in de passagiersscheepvaart verschilt van die in de andere binnenvaart en rechtvaardigt daarom bijzondere bepalingen. De andere sociale context, verschillende bedrijfsactiviteiten en het seizoensgebonden karakter van dit deel van de Europese binnenvaart brengen een afwijkende arbeidsorganisatie met zich mee.

            Uit hoofde van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 154 en artikel 155, lid 2, verzoeken de ondertekenaars gezamenlijk om tenuitvoerlegging van deze op Unieniveau gesloten overeenkomst door middel van een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie. De ondertekenende partijen zijn het volgende overeengekomen:

         Clausule 1

         Toepassingsgebied

                  1.

                  Deze overeenkomst geldt voor mobiele werknemers die als lid van het varend personeel (bemanning) of in een andere functie (boordpersoneel) werkzaam zijn aan boord van een vaartuig dat op het grondgebied van een lidstaat in de commerciële binnenvaart wordt ingezet.

                  2.

                  Binnenvaartondernemers worden in deze overeenkomst niet als werknemers beschouwd, ook niet wanneer zij in hun eigen onderneming de status van werknemer hebben.

                  3.

                  Deze overeenkomst doet geen afbreuk aan de nationale of internationale voorschriften voor de veiligheid van de scheepvaart die op mobiele werknemers en de in punt 1.2 genoemde personen van toepassing zijn.

                  4.

                  Indien bij mobiele werknemers verschillen qua rusttijden tussen deze overeenkomst en de nationale en internationale voorschriften voor de veiligheid van de scheepvaart bestaan, wordt voorrang verleend aan de bepalingen die een hogere bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers garanderen.

                  5.

                  Mobiele werknemers die werkzaam zijn aan boord van een vaartuig dat op het grondgebied van een lidstaat buiten de commerciële binnenvaart wordt ingezet, en wier arbeidsvoorwaarden door werkgevers- en werknemersorganisaties in de vorm van collectieve arbeidsovereenkomsten geregeld worden, kunnen in overleg met en met toestemming van deze organisaties van werkgevers en werknemers in de werkingssfeer van de overeenkomst worden opgenomen voor zover de bepalingen van deze overeenkomst gunstiger zijn voor de werknemers.

         Clausule 2

         Definities

      In deze overeenkomst wordt verstaan onder:
      a)   „vaartuig”: een schip of een drijvend werktuig;
      b)   „passagiersschip”: een schip voor dagtochten of een hotelschip dat is gebouwd en ingericht voor het vervoer van meer dan twaalf passagiers;
      c)   „arbeidstijd”: de tijd gedurende welke de werknemer, volgens de instructies van de werkgever of zijn vertegenwoordiger, arbeid op, aan en voor het vaartuig verricht, is ingedeeld om te werken of zich gereed moet houden om te werken (aanwezigheidsdienst);
      d)   „rusttijd”: de tijd buiten de werktijd; dit begrip omvat rusttijden op het varende vaartuig, op het stilliggende vaartuig of aan land. Korte rustpauzes (tot 15 minuten) zijn niet inbegrepen;
      e)   „rustdag”: een ononderbroken rusttijd van 24 uur, die de werknemer op een zelfgekozen plaats doorbrengt;
      f)   „binnenvaartondernemer”: eenieder die vaartuigen vrijwillig en voor eigen rekening met winstoogmerk inzet voor de binnenvaart;
      g)   „dienstrooster”: overzicht van de vooraf door de werkgever aan de werknemer bekendgemaakte planning van arbeidsdagen en rustdagen;
      h)   „nachttijd”: de tijd tussen 23.00 uur en 06.00 uur;
      i)   „nachtarbeider”:

                  aa)

                  hetzij: iedere werknemer die normaal gedurende ten minste drie uren van zijn dagelijkse arbeidstijd werkzaam is binnen de nachttijd;

                  bb)

                  hetzij: iedere werknemer die gedurende een bepaald gedeelte van zijn jaarlijkse arbeidstijd binnen de nachttijd werkzaam kan zijn, als vastgesteld naar keuze van de betrokken lidstaat, bij:

                              aaa)

                              de nationale wetgeving na raadpleging van de sociale partners,
                              of

                              bbb)

                              collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners op nationaal of regionaal niveau;

            j)   „werknemer in ploegendienst”: een werknemer die volgens een ploegendienstrooster werkt;
      k)   „boordpersoneel”: wordt gedefinieerd overeenkomstig Aanhangsel II, artikel 1.01, punt 103 van Richtlijn 2006/87/EG (4);
      l)   „mobiele werknemer”: iedere werknemer die als lid van het varend personeel in dienst is van een onderneming die personen of goederen in de binnenvaart vervoert; verwijzingen naar „werknemers” in deze overeenkomst zullen dienovereenkomstig worden geïnterpreteerd;
      m)   „seizoen”: een periode van hoogstens negen aaneengesloten maanden binnen twaalf maanden, waarin werkzaamheden op grond van externe omstandigheden, zoals het weer of de toeristische vraag, aan bepaalde perioden van het jaar gebonden zijn.

         Clausule 3

         Arbeidstijd en referentieperiode

                  1.

                  Onverminderd het bepaalde in clausule 4 is de standaardarbeidstijd voor binnenschippers in principe een achturendag.

                  2.

                  De arbeidstijd mag overeenkomstig clausule 4 worden verlengd, mits binnen twaalf maanden (referentieperiode) het gemiddelde van 48 uur per week niet wordt overschreden.

                  3.

                  De maximumarbeidstijd in de referentieperiode bedraagt 2 304 uur (berekeningsgrondslag: 52 weken met aftrek van de minimale verlofperiode van vier weken, maal 48 uur). De perioden van de betaalde jaarlijkse vakantie en de perioden van ziekteverlof worden niet meegerekend of zijn neutraal voor de berekening van het gemiddelde. Rechten op rusttijd op basis van wettelijke feestdagen worden extra afgetrokken.

                  4.

                  Voor arbeidsverhoudingen die korter duren dan de referentieperiode wordt bij de berekening van de maximaal toegestane arbeidstijd een pro-rata-temporis-methode toegepast.

         Clausule 4

         Dagelijkse en wekelijkse arbeidstijd

                  1.

                  De arbeidstijd mag niet langer zijn dan:

                              a)

                              14 uur in elke periode van 24 uur, en

                              b)

                              84 uur in elke periode van zeven dagen.

                  2.

                  Wanneer er volgens het dienstrooster meer arbeidsdagen dan rustdagen zijn, mag binnen vier maanden een gemiddelde wekelijkse arbeidstijd van 72 uren niet worden overschreden.

         Clausule 5

         Arbeids- en rustdagen

                  1.

                  Er mag hoogstens 31 achtereenvolgende arbeidsdagen worden gewerkt.

                  2.

                  Wanneer er volgens het dienstrooster niet meer arbeidsdagen dan rustdagen zijn, moet onmiddellijk na de gewerkte achtereenvolgende arbeidsdagen hetzelfde aantal achtereenvolgende rustdagen worden toegekend. Van het aantal onmiddellijk toe te kennen achtereenvolgende rustdagen mag worden afgeweken, mits:

                              a)

                              het maximumaantal van 31 achtereenvolgende arbeidsdagen niet wordt overschreden, en

                              b)

                              het in lid 3, onder a), b) of c), genoemde minimumaantal achtereenvolgende rustdagen die onmiddellijk na de verrichte achtereenvolgende arbeidsdagen moet worden toegekend, en

                              c)

                              de verlengde of geruilde periode van arbeidsdagen binnen de referentieperiode wordt gecompenseerd.

                  3.

                  Wanneer er volgens het dienstrooster meer arbeidsdagen dan rustdagen zijn, wordt het minimumaantal achtereenvolgende rustdagen dat onmiddellijk na de verrichte achtereenvolgende arbeidsdagen wordt toegekend, als volgt berekend:

                              a)

                              1e tot en met 10e achtereenvolgende arbeidsdag: 0,2 rustdag per achtereenvolgende arbeidsdag (bijvoorbeeld: 10 achtereenvolgende arbeidsdagen = 2 rustdagen);

                              b)

                              11e tot en met 20e achtereenvolgende arbeidsdag: 0,3 rustdag per achtereenvolgende arbeidsdag (bijvoorbeeld: 20 achtereenvolgende arbeidsdagen = 5 rustdagen);

                              c)

                              21e tot en met 31e achtereenvolgende arbeidsdag: 0,4 rustdag per achtereenvolgende arbeidsdag (bijvoorbeeld: 31 achtereenvolgende arbeidsdagen = 9,4 rustdagen).

                        Gedeeltelijke rustdagen worden in deze berekening van het minimumaantal achtereenvolgende rustdagen opgeteld en uitsluitend in hele dagen vereffend.

         Clausule 6

         Seizoensarbeid in de passagiersscheepvaart

      In afwijking van het bepaalde in de clausules 4 en 5 van deze overeenkomst kunnen de volgende bepalingen worden toegepast op alle werknemers die in het seizoen aan boord van een passagiersschip werken:

                  1.

                  De arbeidstijd mag niet langer zijn dan:

                              a)

                              12 uur in elke periode van 24 uur, en

                              b)

                              72 uur in elke periode van zeven dagen.

                  2.

                  Per arbeidsdag krijgt de werknemer een tegoed van 0,2 rustdag. In elke periode van 31 dagen moeten minstens twee rustdagen daadwerkelijk worden toegekend. De overige rustdagen worden in overleg vereffend.

                  3.

                  Met inachtneming van het vorige lid en van clausule 3, lid 4, vindt de vereffening van de rustdagen en het voldoen aan de gemiddelde arbeidstijd van 48 uren overeenkomstig clausule 3 op grond van collectieve arbeidsovereenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners of, bij ontbreken van dergelijke overeenkomsten, overeenkomstig binnenlandse wettelijke voorschriften plaats.

         Clausule 7

         Rusttijden

      De werknemers moeten beschikken over regelmatige, in tijdseenheden uitgedrukte rustperioden die voldoende lang en ononderbroken zijn om ervoor te zorgen dat de werknemers als gevolg van oververmoeidheid of wegens een onregelmatig arbeidsritme geen letsel toebrengen aan zichzelf, hun collega's of anderen en hun gezondheid op korte of lange termijn niet schaden.
      De rusttijd mag niet korter zijn dan:

                  a)

                  10 uur in elke periode van 24 uur en, waarvan minstens 6 uren ononderbroken, en

                  b)

                  84 uur in elke periode van zeven dagen.

         Clausule 8

         Pauze

      Aan elke werknemer moet bij een dagelijkse arbeidstijd van meer dan zes uren een rustpauze worden toegekend; de details, met name de duur en de voorwaarde voor de toekenning van deze rustpauze, worden in collectieve overeenkomsten of overeenkomsten tussen de sociale partners of, bij gebrek aan dergelijke overeenkomsten, in de binnenlandse wettelijke voorschriften vastgelegd.

         Clausule 9

         Maximale arbeidstijd binnen de nachttijd

      Bij een nachttijd van zeven uren bedraagt de wekelijkse (tijdvak van zeven dagen) maximale arbeidstijd binnen de nachttijd 42 uren.

         Clausule 10

         Jaarlijkse vakantie

      Iedere werknemer heeft recht op een jaarlijkse vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken of een gedeelte daarvan voor tewerkstellingsperioden van minder dan een jaar, overeenkomstig de in de nationale wetten en/of gebruiken geldende voorwaarden voor het recht op en de toekenning van een dergelijke vakantie.
      De minimale jaarlijkse vakantie met behoud van loon kan niet door een financiële vergoeding worden vervangen, behalve in geval van beëindiging van het dienstverband.

         Clausule 11

         Bescherming van minderjarigen

                  1.

                  Op werknemers van minder dan 18 jaar is Richtlijn 94/33/EG betreffende de bescherming van jongeren op het werk van toepassing (5).

                  2.

                  Bij wijze van uitzondering kunnen lidstaten bij wet de arbeid van jongeren na voltooiing van het 16e levensjaar, die op grond van nationaal recht niet meer aan voltijdse leerplicht zijn onderworpen, binnen de tijd waarin op grond van Richtlijn 94/33/EG nachtarbeid verboden is, toelaten, wanneer dit nodig is om een opleidingsdoel in het kader van een erkende leergang te bereiken en onder voorwaarde dat passende rusttijden worden geboden en de doelstellingen van artikel 1 van Richtlijn 94/33/EG niet in gevaar worden gebracht.

         Clausule 12

         Controle

                  1.

                  De dagelijkse arbeidstijd van alle werknemers of hun dagelijkse rusttijd wordt bijgehouden om de naleving van de bepalingen van de clausules 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11 en 13 te kunnen controleren.

                  2.

                  De notities moeten minstens tot het einde van de referentieperiode aan boord worden bewaard.

                  3.

                  De notities worden met passende tussenpozen (uiterlijk tot het einde van de volgende maand) samen door de werkgever of zijn vertegenwoordiger en de werknemer onderzocht en bekrachtigd.

                  4.

                  De notities moeten tenminste de volgende informatie omvatten:

                              a)

                              naam van het vaartuig;

                              b)

                              naam van de medewerker;

                              c)

                              naam van de verantwoordelijke kapitein;

                              d)

                              datum;

                              e)

                              arbeids- of rustdag;

                              f)

                              begin en einde van de dagelijkse arbeids- of rusttijden.

                  5.

                  De werknemer ontvangt een kopie van de op hem betrekking hebbende notities. De werknemer houdt deze kopieën een jaar bij zich aan boord.

         Clausule 13

         Noodsituaties

                  1.

                  De kapitein van een schip of zijn plaatsvervanger heeft het recht van een werknemer te verlangen de tijd te werken die noodzakelijk is voor de onmiddellijke veiligheid van het vaartuig, de personen aan boord of de lading, of om bijstand te verlenen aan andere schepen of personen die in nood verkeren.

                  2.

                  In overeenstemming met punt 1 kan de kapitein of zijn plaatsvervanger van een werknemer verlangen dat hij gedurende de tijd werkt die noodzakelijk is totdat de normale situatie is hersteld.

                  3.

                  Zodra dit na het herstel van de normale situatie mogelijk is, zorgt de kapitein of zijn plaatsvervanger ervoor dat alle werknemers die tijdens een geprogrammeerde rusttijd gewerkt hebben, lang genoeg kunnen rusten.

         Clausule 14

         Medische keuring

                  1.

                  Alle werknemers hebben recht op een jaarlijkse kosteloze medische keuring. Bij de medische keuring dient vooral te worden gelet op de symptomen of beperkingen die kunnen samenhangen met het werk aan boord met minimale dagelijkse rusttijden en/of minimale rustdagen in de zin van de clausules 5 en 6.

                  2.

                  Nachtarbeiders met gezondheidsproblemen waarvan vaststaat dat deze verband houden met de nachtarbeid, dienen waar mogelijk passend dagwerk te krijgen.

                  3.

                  Bij de kosteloze medische keuring moet het medisch geheim worden gerespecteerd.

                  4.

                  De kosteloze medische keuring kan deel uitmaken van de nationale gezondheidszorg.

         Clausule 15

         Bescherming op het gebied van veiligheid en gezondheid

                  1.

                  Nachtarbeiders en werknemers in ploegendienst moeten ten aanzien van hun veiligheid en gezondheid een mate van bescherming genieten die op de aard van hun werk is afgestemd.

                  2.

                  De passende beschermings- en preventiediensten of -voorzieningen voor de veiligheid en de gezondheid van nachtarbeiders en werknemers in ploegendienst moeten gelijkwaardig zijn aan die welke voor andere werknemers gelden, en steeds ter beschikking staan.

         Clausule 16

         Werkritme

      Werkgevers die voornemens zijn de werkzaamheden volgens een bepaald rooster in te delen, moeten, vooral wat de pauzes tijdens de arbeidstijd betreft, rekening houden met het algemene beginsel van de aanpassing van de arbeid aan de mens, met name teneinde monotone en tempogebonden arbeid, afhankelijk van het soort werk en de veiligheids- en gezondheidseisen, te verlichten.

         Clausule 17

         Slotbepalingen

      1.   Gunstiger bepalingen
      Het recht van de lidstaten,

                  a)

                  wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te handhaven of in te voeren, of

                  b)

                  de toepassing van collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners te bevorderen of toe te staan,

            die voor de veiligheid en de gezondheidsbescherming van de werknemers gunstiger zijn dan de bepalingen in deze overeenkomst, blijft onverlet.
      2.   Non-regressieclausule
      De uitvoering van deze overeenkomst mag in geen geval als rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de onder deze overeenkomst vallende werknemers worden gebruikt.
      3.   Follow-up van de overeenkomst
      De sociale partners observeren de omzetting en toepassing van deze overeenkomst in het kader van het Comité voor de sectoriële dialoog voor de binnenvaartsector, vooral ook met het oog op de arbeidsgeneeskundige aspecten.
      4.   Evaluatie
      De sociale partners evalueren de bovenstaande bepalingen twee jaar na afloop van de uitvoeringstermijn die in het besluit van de Raad tot uitvoering van deze overeenkomst wordt vastgelegd.

         Gedaan te Brussel, 15 februari 2012.

               Europese Binnenvaart Unie (EBU)

               Europese Schippersorganisatie (ESO)

               Europese Federatie van Vervoerswerknemers (ETF)

         (1)  Zie Mededeling van de Commissie betreffende het bevorderen van de binnenvaart „Naiades”, COM(2006) 6 definitief van 17.1.2006.

         (2)  PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.

         (3)  Zie de mededeling van de Commissie COM(2010) 373 def. van 13.7.2010: Het vrije verkeer van werknemers opnieuw garanderen: rechten en belangrijkste ontwikkelingen, hoofdstuk 1.1.

         (4)  Richtlijn 2006/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen en tot intrekking van Richtlijn 82/714/EEG van de Raad (PB L 389 van 30.12.2006, blz. 1).

         (5)  PB L 216 van 20.8.1994, blz. 12.