Avis juridique important

|

31990L0435

Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende Lid-Staten

Publicatieblad Nr. L 225 van 20/08/1990 blz. 0006 - 0009 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0025  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0025

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende Lid-Staten (90/435/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat hergroeperingen van vennootschappen uit verschillende Lid-Staten noodzakelijk kunnen zijn ten einde in de Gemeenschap soortgelijke voorwaarden te scheppen als op een binnenlandse markt en daardoor de instelling en de goede werking van de  gemeenschappelijke markt te verzekeren; dat deze transacties niet moeten worden belemmerd door uit de fiscale voorschriften der Lid-Staten voortvloeiende bijzondere beperkingen, nadelen of distorsies; dat er bijgevolg voor deze hergroeperingen  concurrentie- neutrale belastingvoorschriften tot stand moeten komen om de ondernemingen in staat te stellen zich aan te passen aan de eisen van de gemeenschappelijke markt, hun produktiviteit te vergroten en hun concurrentiepositie op de internationale  markt te versterken;  Overwegende dat deze hergroeperingen kunnen leiden tot de vorming van groepen van moeder- en dochtermaatschappijen;  Overwegende dat de huidige fiscale voorschriften voor de betrekkingen tussen moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende Lid-Staten van land tot land aanzienlijke verschillen vertonen en in het algemeen minder gunstig zijn dan de  voorschriften voor de betrekkingen tussen moedermaatschappijen en dochterondernemingen van dezelfde Lid-Staat; dat de samenwerking tussen vennootschappen van verschillende Lid-Staten hierdoor benadeeld wordt ten opzichte van de samenwerking tussen  vennootschappen van dezelfde Lid-Staat; dat deze benadeling moet worden opgeheven door invoering van een gemeenschappelijke regeling en dat hergroeperingen van vennootschappen op communautair niveau aldus vergemakkelijkt moeten worden;  Overwegende dat, wanneer een moedermaatschappij als deelgerechtigde van haar dochteronderneming uitgekeerde winst ontvangt, de Lid-Staat van de moedermaatschappij - zich moet onthouden van het belasten van deze winst, of  - die winst moet belasten, maar in dat geval de moedermaatschappij moet toestaan het gedeelte van de belasting van de dochteronderneming dat op deze winst betrekking heeft van haar eigen belasting af te trekken;  Overwegende dat voorts de winst, die een dochteronderneming aan haar moedermaatschappij uitkeert, behoudens in enkele speciale gevallen, van inhouding van een belasting aan de bron moet worden vrijgesteld ten einde de belastingneutraliteit te  verzekeren; dat evenwel de Bondsrepubliek Duitsland en de Helleense Republiek, wegens hun specifieke vennootschapsbelasting, en de Portugese Republiek, om budgettaire redenen, gemachtigd moeten worden om tijdelijk een bronbelasting te blijven heffen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1 1.  Elke Lid-Staat past deze richtlijn toe:  - op uitkeringen van winst die door vennootschappen van deze Staat zijn ontvangen van hun dochterondernemingen uit andere Lid-Staten;  - op winst die door vennootschappen van deze Staat is uitgekeerd aan vennootschappen van andere Lid-Staten, waarvan zij dochteronderneming zijn.  2.  Deze richtlijn vormt geen beletsel voor de toepassing van nationale of verdragsrechtelijke voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken. Artikel 2 Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder de term  "vennootschap van een Lid-Staat" verstaan iedere vennootschap:  a)  die een van de in de bijlage genoemde rechtsvormen heeft;  b) die volgens de fiscale wetgeving van een Lid-Staat wordt beschouwd in deze Staat haar fiscale woonplaats te hebben en die, volgens een met een derde Staat gesloten verdrag op het gebied van dubbele belastingheffing, niet wordt beschouwd als fiscaal  buiten de Gemeenschap te zijn gevestigd;  c) die bovendien, zonder keuzemogelijkheid en zonder ervan te zijn vrijgesteld, onderworpen is aan een van de volgende belastingen:  -  vennootschapsbelasting"/ impôt des sociétés" in België,  -  selskabsskat" in Denemarken,  -  Koerperschaftsteuer" in Duitsland,  -  foros eisodimatos nomikon prosopon kerdoskopikoy charaktira" in Griekenland,  -  impuesto sobre sociedades" in Spanje,  -  impôt sur les sociétés" in Frankrijk,  -  corporation tax" in Ierland,  -  imposta sul reddito delle persone giuridiche" in Italië,  -  impôt sur le revenu des collectivités" in Luxemburg,  -  vennootschapsbelasting" in Nederland,  -  imposto sobre o rendimento das pessoas colectivas" in Portugal,  -  corporation tax" in het Verenigd Koninkrijk,  of aan enige andere belasting die in de plaats zou treden van een van bovengenoemde belastingen. Artikel 3 1.  Voor de toepassing van deze richtlijn:  a)  wordt de hoedanigheid van moedermaatschappij ten minste toegekend aan iedere vennootschap van een Lid-Staat die voldoet aan de voorwaarden van artikel 2 en die een deelneming van ten minste 25 % bezit in het kapitaal van een vennootschap van een  andere Lid-Staat die aan dezelfde voorwaarden voldoet;  b)  wordt verstaan onder dochteronderneming, de vennootschap in het kapitaal waarvan de onder a) bedoelde deelneming wordt gehouden.  2.  In afwijking van lid 1 staat het de Lid-Staten vrij om - bij wege van bilaterale overeenkomst het criterium  deelneming in het kapitaal" te vervangen door het criterium  bezit van stemrechten",  - deze richtlijn niet toe te passen op de vennootschappen van deze Lid-Staat die niet gedurende een ononderbroken periode van ten minste twee jaren een deelneming behouden welke recht geeft op de hoedanigheid van moedermaatschappij of op de  maatschappijen waarin een vennootschap van een andere Lid-Staat niet gedurende een ononderbroken periode van ten minste twee jaren een dergelijke deelneming behoudt. Artikel 4 1.  Wanneer een moedermaatschappij als deelgerechtigde van haar dochteronderneming uitgekeerde winst ontvangt, anders dan bij de liquidatie van de dochteronderneming, moet de Lid-Staat van de moedermaatschappij:  - of wel zich onthouden van het belasten van deze winst;  - of wel de winst belasten, maar in dat geval de moedermaatschappij toestaan dat gedeelte van de belasting van de dochteronderneming dat op deze winst betrekking heeft van haar eigen belasting af te trekken en, in voorkomend geval, het bedrag dat,  ingevolge de uitzonderingsbepalingen van artikel 5, door de Lid-Staat waar de dochteronderneming gevestigd is aan de bron is ingehouden, zulks binnen de grenzen van het bedrag van de overeenstemmende nationale belasting.  2.  Iedere Lid-Staat blijft evenwel bevoegd om te bepalen dat lasten die betrekking hebben op de deelneming en waardeverminderingen die voortvloeien uit de uitkering van de winst van de dochteronderneming, niet aftrekbaar zijn van de belastbare winst  van de moedermaatschappij. Indien in dit geval de kosten van beheer met betrekking tot de deelneming forfaitair worden vastgesteld, mag het forfaitaire bedrag niet meer dan 5 % bedragen van de door de dochter- onderneming uitgekeerde winst.  3.  Lid 1 is van toepassing tot de datum van daadwerkelijke toepassing van een gemeenschappelijk stelsel van vennootschapsbelasting.  De Raad stelt te zijner tijd de vanaf de in de eerste alinea bedoelde datum geldende bepalingen vast. Artikel 5 1.  De door een dochteronderneming aan de moedermaatschappij uitgekeerde winst wordt, althans wanneer laatstgenoemde een minimumdeelneming van 25 % bezit in het kapitaal van de dochteronderneming, van bronbelasting vrijgesteld.  2.  In afwijking van lid 1 mag de Helleense Republiek, zolang zij geen vennootschapsbelasting heft op de uitgekeerde winst, een bronbelasting heffen op winst die aan moedermaatschappijen van andere Lid-Staten wordt uitgekeerd. Het tarief van deze  bronbelasting mag evenwel het tarief dat in de verdragen ter voorkoming van dubbele belasting is vastgesteld, niet overtreffen.  3.  In afwijking van lid 1 mag de Bondsrepubliek Duitsland, zolang zij uitgekeerde winst onderwerpt aan een vennootschapsbelasting waarvan het tarief minstens 11 punten lager is dan het tarief op niet-uitgekeerde winst, uiterlijk tot medio 1996 bij  wijze van compenserende belasting een bronbelasting van 5 % heffen op de winst die door haar dochterondernemingen wordt uitgekeerd.  4.  In afwijking van lid 1 mag de Portugese Republiek op de winst die door haar dochterondernemingen aan moedermaatschappijen van andere Lid-Staten wordt uitgekeerd, een inhouding aan de bron toepassen tot uiterlijk het einde van het achtste jaar  volgende op de datum waarop de onderhavige richtlijn van toepassing wordt.  Behoudens de bepalingen van bestaande bilaterale overeenkomsten tussen Portugal en een Lid-Staat mag deze heffing ten hoogste 15 % bedragen gedurende de eerste vijf jaar van de in de eerste alinea bedoelde periode en 10 % gedurende de laatste drie jaar.   Vóór het einde van het achtste jaar neemt de Raad, op voorstel van de Commissie, met eenparigheid van stemmen een besluit over een eventuele verlenging van de bepalingen van dit lid. Artikel 6 De Lid-Staat onder wiens wetgeving de moedermaatschappij ressorteert, mag geen belasting aan de bron inhouden op de winst die deze maatschappij van haar dochteronderneming ontvangt.  Artikel 7 1.   Bronbelasting" in de zin van deze richtlijn omvat niet de vervroegde betaling of vooruitbetaling (voorheffing) van de vennootschapsbelasting aan de Lid-Staat waarin de dochteronderneming is gevestigd, die in samenhang met een uitkering  van winst aan de moedermaatschappij wordt verricht.  2.  Deze richtlijn laat onverlet de toepassing van nationale of verdragsbepalingen, die gericht zijn op de afschaffing of vermindering van dubbele economische belasting van dividenden, in het bijzonder van de bepalingen betreffende de betaling van  belastingkredieten aan de gerechtigde tot de dividenden. Artikel 8 1.  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle belangrijke bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. Artikel 9 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.   Gedaan te Brussel, 23 juli 1990. Voor de Raad De Voorzitter G. CARLI  (1) PB nr. C 39 van 22. 3. 1969, blz. 7, en wijziging toegezonden op 5 juli 1985.(2)  PB nr. C 51 van 29. 4. 1970, blz. 6.(3)  PB nr. C 100 van 1. 8. 1969, blz. 7.   BIJLAGE   Lijst van de in artikel 2, onder a), bedoelde vennootschappen  a)  De vennootschappen naar Belgisch recht, geheten  "naamloze vennootschap"/ société anonyme",  commanditaire vennootschap op aandelen"/ société en commandite par actions",  besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid"/ société privée à  responsabilité limitée", alsmede de publiekrechtelijke lichamen die privaatrechtelijk werkzaam zijn.  b) De vennootschappen naar Deens recht, geheten  aktieselskab",  anpartsselskab".  c) De vennootschappen naar Duits recht, geheten  Aktiengesellschaft",  Kommanditgesellschaft auf Aktien",  Gesellschaft mit beschraenkter Haftung",  bergrechtliche Gewerkschaft".  d) De vennootschappen naar Grieks recht, geheten  anonymi etairia".  e) De vennootschappen naar Spaans recht, geheten  sociedad anónima",  sociedad comanditaria por acciones",  sociedad de responsabilidad limitada", alsmede de publiekrechtelijke lichamen die privaatrechtelijk werkzaam zijn.  f) De vennootschappen naar Frans recht, geheten  société anonyme",  société en commandite par actions",  société à responsabilité limitée", alsook openbare instellingen en ondernemingen met een industrieel of commercieel karakter.  g) De vennootschappen naar Iers recht, geheten  public companies limited by shares or by guarantee",  private companies limited by shares or by guarantee", lichamen die zijn geregistreerd krachtens de  Industrial and Provident Societies Acts" of   building societies" die zijn geregistreerd krachtens de  Building Societies Acts".  h) De vennootschappen naar Italiaans recht, geheten  società per azioni",  società in accomandita per azioni",  società a responsabilità limitata", alsook overheids- en particuliere lichamen met industriële en commerciële werkzaamheden.  i) De vennootschappen naar Luxemburgs recht, geheten  société anonyme",  société en commandite par actions",  société à responsabilité limitée".  j) De vennootschappen naar Nederlands recht, geheten  naamloze vennootschap",  besloten vennootschap met beperkte aansprakelijkheid".  k) Handelsvennootschappen of burgerlijke vennootschappen met handelsvorm, alsmede andere naar Portugees recht opgerichte rechtspersonen die commerciële of industriële activiteiten uitoefenen.  l) De vennootschappen naar Brits recht.


Avis juridique important

|

31985L0444

Richtlijn 85/444/EEG van de Raad van 27 september 1985 tot wijziging van Richtlijn 83/129/EEG betreffende de invoer in de Lid-Staten van huiden van bepaalde zeehondejongen en daarvan vervaardigde produkten

Publicatieblad Nr. L 259 van 01/10/1985 blz. 0070 - 0070 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0093  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 15 Deel 6 blz. 0093

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 27 september 1985  tot wijziging van Richtlijn 83/129/EEG betreffende de invoer in de Lid-Staten van huiden van bepaalde zeehondejongen en daarvan vervaardigde produkten  (85/444/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 83/129/EEG (1), inzonderheid op artikel 2,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Overwegende dat in Richtlijn 83/129/EEG is bepaald dat de Lid-Staten de nodige maatregelen moeten nemen of handhaven om ervoor te zorgen dat de in de bijlage daarvan genoemde produkten niet voor handelsdoeleinden op hun grondgebied worden ingevoerd;  Overwegende dat de geldigheidsduur van Richtlijn 83/129/EEG op 1 oktober 1985 afloopt;  Overwegende dat het Europese Parlement een resolutie heeft aangenomen waarin om verlenging van de geldigheidsduur van Richtlijn 83/129/EEG wordt verzocht;  Overwegende dat, in het belang van alle betrokken partijen, de bij het verstrijken van Richtlijn 83/129/EEG te verwachten negatieve gevolgen dienen te worden vermeden; dat, hoewel de traditionele jacht van de Eskimo's op zich verenigbaar is met een voortdurende toename van het zadelrobben- en klapmutsenbestand, de onzekerheid over de gevolgen die de niet-traditionele jacht zal hebben voor de instandhouding van de soorten nog niet is weggenomen;  Overwegende dat de Commissie, overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 83/129/EEG, op 26 augustus 1983 een verslag aan de Raad heeft voorgelegd, dat op 14 juni 1985 werd gevolgd door een aanvullend verslag;  Overwegende dat het daarom wenselijk is Richtlijn 83/129/EEG te wijzigen in die zin dat zij ook na 1 oktober 1985 blijft gelden;  Overwegende dat de situatie opnieuw zal moeten worden bezien op grond van een uiterlijk op 1 oktober 1987 door de Commissie bij de Raad in te dienen verslag, in voorkomend geval vergezeld van passende voorstellen, met dien verstande dat dit verslag met name betrekking zal hebben enerzijds op de ontwikkeling van de wetenschappelijke gegevens inzake de instandhouding en de situatie van het zadelrobben- en klapmutsenbestand, en anderzijds op de, gezien de momenteel beschikbare gegevens, negatieve ontwikkeling van de markt van zeehondehuiden van de traditionele jacht van de Eskimo's en van de markt van andere zeehondehuiden die eveneens van de werkingssfeer van Richtlijn 83/129/EEG zijn uitgesloten,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In artikel 2 van Richtlijn 83/129/EEG wordt de datum 1 oktober 1985 vervangen door 1 oktober 1989.  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 27 september 1985.  Voor de Raad  De Voorzitter  R. STEICHEN  (1) PB nr. L 91 van 9. 4. 1983, blz. 30.


Avis juridique important

|

32001L0111

Richtlĳn 2001/111/EG van de Raad van 20 december 2001 inzake bepaalde voor menselĳke voeding bestemde suikers

Publicatieblad Nr. L 010 van 12/01/2002 blz. 0053 - 0057

Richtlijn 2001/111/EG van de Raadvan 20 december 2001inzake bepaalde voor menselijke voeding bestemde suikersDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 37,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) Bepaalde verticale richtlijnen op het gebied van levensmiddelen dienen te worden vereenvoudigd, teneinde uitsluitend rekening te houden met de essentiële eisen waaraan de onder deze richtlijnen vallende producten moeten voldoen om te kunnen deelnemen aan het vrije verkeer op de interne markt, overeenkomstig de conclusies van de Europese Raad van Edinburgh op 11 en 12 december 1992, bevestigd door die van de Europese Raad van Brussel op 10 en 11 december 1993.(2) Ter motivering van Richtlijn 73/437/EEG van de Raad van 11 december 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake bepaalde voor menselijke consumptie bestemde suikers(4), is gesteld dat de verschillen tussen de nationale wetgevingen met betrekking tot bepaalde suikercategorieën oneerlijke concurrentievoorwaarden konden scheppen waardoor de consument kon worden misleid, en dat zij derhalve rechtstreeks van invloed waren op de totstandkoming en de werking van de gemeenschappelijke markt.(3) Met Richtlijn 73/437/EEG werd derhalve beoogd gemeenschappelijke omschrijvingen en regels vast te stellen met betrekking tot de samenstelling, de verpakking en de etikettering van deze producten, teneinde het vrije verkeer daarvan binnen de Gemeenschap te verzekeren.(4) De Commissie is voornemens zo spoedig mogelijk en in ieder geval vóór 1 juli 2000 voor te stellen om in Richtlijn 80/232/EEG van de Raad van 15 januari 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de voor bepaalde voorverpakte producten toegestane reeksen van nominale hoeveelheden en nominale capaciteiten(5) voor de onder deze richtlijn vallende producten een nominaal gewicht op te nemen.(5) Richtlijn 73/437/EEG moet volledig worden herzien teneinde de regels betreffende de samenstelling en het in de handel brengen van bepaalde voor menselijke voeding bestemde suikers toegankelijker te maken, alsmede met het oog op de aanpassing van die richtlijn aan de algemene Gemeenschapswetgeving inzake levensmiddelen, met name de wetgeving inzake etikettering, toegestane kleurstoffen en andere additieven, extractiemiddelen en analysemethoden.(6) De algemene regels inzake de etikettering van levensmiddelen die bij Richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad(6) zijn vastgesteld, moeten met inachtneming van bepaalde voorwaarden worden toegepast.(7) In overeenstemming met de in artikel 5 van het Verdrag neergelegde beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, kan de doelstelling om gemeenschappelijke definities en regels voor de betrokken producten vast te stellen en de bepalingen aan de algemene communautaire voorschriften voor levensmiddelen aan te passen niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kan zij derhalve vanwege de aard van de richtlijn, beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt; deze richtlijn beperkt zich tot wat nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken.(8) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(7).(9) Teneinde het ontstaan van nieuwe belemmeringen voor het vrije verkeer te voorkomen, moeten de lidstaten ervan afzien om voor de bedoelde producten nationale bepalingen vast te stellen waarin deze richtlijn niet voorziet,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Deze richtlijn is van toepassing op de in deel A van de bijlage omschreven producten.Deze richtlijn is echter niet van toepassing op de in deel A van de bijlage omschreven producten in de vorm van poedersuiker, kandijsuiker of suikerbroden.Artikel 2Richtlijn 2000/13/EG is met inachtneming van de volgende voorwaarden en afwijkingen van toepassing op de in deel A van de bijlage omschreven producten:1. De in deel A van de bijlage opgenomen benamingen mogen, onverminderd punt 5, uitsluitend worden gebruikt voor de daar genoemde producten en worden in de handel gebruikt ter aanduiding van die producten.De in deel A, punt 2, van de bijlage genoemde benaming mag ook worden gebruikt voor de aanduiding van het in deel A, punt 3, van de bijlage bedoelde product.Evenwel:- mogen op de in deel A van de bijlage omschreven producten, naast de verplichte benaming, andere, in de lidstaten gebruikelijke nadere aanduidingen voorkomen;- mogen de benamingen ook worden gebruikt in benamingen waarmee, overeenkomstig de bestaande gebruiken, andere producten worden aangeduidmits de consument hierdoor niet in verwarring kan worden gebracht.2. Voor voorverpakte producten met een gewicht van minder dan 20 g hoeft het nettogewicht niet op de etikettering te worden vermeld.3. De etikettering van vloeibare suiker, vloeibare invertsuiker en invertsuikerstroop omvat de vermelding van het gehalte aan droge stof en aan invertsuiker.4. De etikettering van invertsuikerstroop met kristallen in de oplossing omvat de vermelding "gekristalliseerd".5. Wanneer de in punten 7 en 8 van deel A van de bijlage genoemde producten meer dan 5 gewichtsprocenten van de droge stof aan fructose bevatten, moet wat betreft hun productnaam en als ingrediënt op het etiket respectievelijk "glucose-fructosestroop" of "fructose-glucosestroop" en "gedroogdeglucose-fructosestroop" of "gedroogdefructose-glucosestroop" worden vermeld om aan te geven of het glucose- dan wel het fructoseaandeel het grootst is.Artikel 3De lidstaten stellen met betrekking tot de in de bijlage omschreven producten geen nationale bepalingen vast waarin deze richtlijn niet voorziet.Artikel 4De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen die betrekking hebben op de volgende aangelegenheden, worden volgens de regelgevingsprocedure als bedoeld in artikel 5, lid 2, vastgesteld:- aanpassing van deze richtlijn aan de algemene gemeenschapswetgeving inzake levensmiddelen;- aanpassing aan de vooruitgang van de techniek.Artikel 51. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 1 van Besluit 69/414/EEG(8) opgerichte permanent comité voor levensmiddelen (hierna "comité").2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op drie maanden.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 6Richtlijn 73/437/EEG wordt met ingang van 12 juli 2003 ingetrokken.Verwijzingen naar Richtlijn 73/437/EEG gelden als verwijzing naar de onderhavige richtlijn.Artikel 7De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 12 juli 2003 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Deze bepalingen worden zodanig toegepast dat:- het in de handel brengen van de in deel A van de bijlage omschreven producten, voorzover zij aan de in deze richtlijn vervatte omschrijvingen en regels voldoen, met ingang van 12 juli 2003 wordt toegestaan;- het in de handel brengen van producten die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, met ingang van 12 juli 2004 wordt verboden.Producten die niet aan de bepalingen van deze richtlijn voldoen, maar die vóór 12 juli 2004 overeenkomstig Richtlijn 73/437/EEG zijn geëtiketteerd, mogen evenwel in de handel worden gebracht totdat de voorraden zijn opgebruikt.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 8Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 9Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 20 december 2001.Voor de RaadDe voorzitterC. Picqué(1) PB C 231 van 9.8.1996, blz. 6.(2) PB C 279 van 1.10.1999, blz. 90.(3) PB C 56 van 24.2.1997, blz. 20.(4) PB L 356 van 27.12.1973, blz. 71. Richtlijn gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1985.(5) PB L 51 van 25.2.1980, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 87/356/EEG (PB L 192 van 11.7.1987, blz. 48).(6) PB L 109 van 6.5.2000, blz. 29.(7) PB L 184 van 7.7.1999, blz. 23.(8) PB L 291 van 19.11.1969, blz. 9.BIJLAGEA. BENAMING EN OMSCHRIJVING VAN DE PRODUCTEN1. Halfwitte suikerGezuiverde en gekristalliseerde sacharose van deugdelijke handelskwaliteit, met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>2. Suiker of witte suikerGezuiverde en gekristalliseerde sacharose van deugdelijke handelskwaliteit, met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>3. Geraffineerde suiker of geraffineerde witte suikerHet product met de in punt 2, onder a), b) en c), genoemde kenmerken, waarvan het aantal punten, bepaald volgens de in deel B genoemde methode, in totaal niet meer bedraagt dan 8, noch meer dan:- 4 voor het kleurtype,- 6 voor het asgehalte,- 3 voor de kleur van de oplossing.4. Vloeibare suiker(1)Waterige oplossing van sacharose, met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>5. Vloeibare invertsuiker(2)Waterige oplossing van door hydrolyse gedeeltelijk geïnverteerde sacharose, waarin de invertsuiker niet overweegt en met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>6. Invertsuikerstroop(3)Waterige, eventueel gekristalliseerde oplossing van door hydrolyse gedeeltelijk geïnverteerde sacharose, waarin het gehalte aan invertsuiker (fructose/dextrose-verhouding: 1,0 ± 0,1) ten opzichte van de droge stof meer dan 50 gewichtsprocenten bedraagt en die bovendien voldoet aan de in punt 5, onder a) en c), gestelde eisen.7. GlucosestroopGezuiverde en geconcentreerde waterige oplossing van voedingssuikers, verkregen uit zetmeel en/of inuline en met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>8. Gedroogde glucosestroopGedeeltelijk gedroogde glucosestroop, waarvan het gehalte aan droge stof ten minste 93 gewichtsprocenten bedraagt en die bovendien voldoet aan de in punt 7, onder b) en c), gestelde eisen.9. Dextrose of dextrosemonohydraatGezuiverde en gekristalliseerde D-glucose met één molecule kristalwater, met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>10. Dextrose of watervrije dextroseGezuiverde en gekristalliseerde D-glucose zonder kristalwater, waarvan het gehalte aan droge stof ten minste 98 gewichtsprocenten bedraagt en die bovendien aan de in punt 9, onder a) en c), gestelde eisen voldoet.11. FructoseGezuiverde en gekristalliseerde D-fructose met de volgende kenmerken:>RUIMTE VOOR DE TABEL>B. METHODE TER BEPALING VAN HET KLEURTYPE, HET CONDUCTOMETRISCH BEPAALDE ASGEHALTE EN DE KLEUR VAN DE OPLOSSING VOOR DE IN DEEL A, PUNTEN 2 EN 3, OMSCHREVEN (WITTE) SUIKER EN GERAFFINEERDE (WITTE) SUIKEREén "punt" komt overeen:a) wat het kleurtype betreft, met 0,5 eenheid volgens de methode van het Instituut voor landbouwtechnologie en suikerindustrie te Brunswijk, als omschreven in deel A, punt 2, van de bijlage bij Verordening (EEG) nr. 1265/69 van de Commissie van 1 juli 1969 betreffende de methoden welke van toepassing zijn bij de bepaling van de kwaliteit voor suiker gekocht door de interventiebureaus(4);b) wat het asgehalte betreft, met 0,0018 % volgens de methode van de International Commission for Uniform Methods of Sugar Analysis (ICUMSA) als omschreven in deel A, punt 1, van de bijlage bij Verordening (EEG) nr. 1265/69;c) wat de kleur van de oplossing betreft, met 7,5 eenheden volgens de in deel A, punt 3, van de bijlage bij Verordening (EEG) nr. 1265/69 omschreven ICUMSA-methode.(1) De aanduiding "wit" mag alleen worden gebruikt:a) voor vloeibare suiker en vloeibare invertsuiker waarvan de kleurintensiteit 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode;b) voor vloeibare invertsuiker en voor invertsuikerstroop waarvan- het conductometrisch bepaald asgehalte niet hoger is dan 0,1 %;- de kleurintensiteit van de oplossing 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode.(2) De aanduiding "wit" mag alleen worden gebruikt:a) voor vloeibare suiker en vloeibare invertsuiker waarvan de kleurintensiteit 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode;b) voor vloeibare invertsuiker en voor invertsuikerstroop waarvan- het conductometrisch bepaald asgehalte niet hoger is dan 0,1 %;- de kleurintensiteit van de oplossing 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode.(3) De aanduiding "wit" mag alleen worden gebruikt:a) voor vloeibare suiker en vloeibare invertsuiker waarvan de kleurintensiteit 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode;b) voor vloeibare invertsuiker en voor invertsuikerstroop waarvan- het conductometrisch bepaald asgehalte niet hoger is dan 0,1 %;- de kleurintensiteit van de oplossing 25 ICUMSA-eenheden niet overschrijdt, hetgeen wordt bepaald overeenkomstig de in deel B, onder c), gespecificeerde methode.(4) PB L 163 van 1.7.1969, blz. 1.


Avis juridique important

|

32003L0088

Richtlĳn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd

Publicatieblad Nr. L 299 van 18/11/2003 blz. 0009 - 0019

Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 4 november 2003betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijdHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 137, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité(1),Na raadpleging van het Comité van de Regio's,Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(2),Overwegende hetgeen volgt:(1) Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd(3), waarin de minimumvoorschriften worden vastgesteld inzake veiligheid en gezondheid op het gebied van de organisatie van de arbeidstijd met betrekking tot dagelijkse rusttijd, pauzes, wekelijkse rusttijd, maximale wekelijkse arbeidstijd en de jaarlijkse vakantie en aspecten van nacht- en ploegenarbeid en het werkrooster, is ingrijpend gewijzigd. Ter wille van de duidelijkheid dient derhalve tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.(2) In artikel 137 van het Verdrag wordt bepaald dat de Gemeenschap het optreden van de lidstaten ter verbetering van met name het arbeidsmilieu ondersteunt en aanvult, teneinde de veiligheid en de gezondheid van de werknemers te beschermen. In op basis van dit artikel aangenomen richtlijnen moet worden vermeden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat de oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen daardoor kunnen worden gehinderd.(3) Het bepaalde in Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk(4), blijft ten volle van toepassing op de onder deze richtlijn vallende gebieden, onverminderd strengere en/of meer specifieke bepalingen die in deze richtlijn zijn vervat.(4) De verbetering van de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid van de werknemers op het werk is een doelstelling die niet aan overwegingen van zuiver economische aard ondergeschikt mag worden gemaakt.(5) Voor alle werknemers moeten passende rusttijden gelden. Het begrip "rusttijd" moet worden uitgedrukt in tijdseenheden, dat wil zeggen in dagen, uren en/of delen daarvan. De werknemers in de Gemeenschap moeten - dagelijkse, wekelijkse en jaarlijkse - minimumrusttijden en voldoende pauzes genieten. In dit verband dient ook een maximale duur voor de werkweek te worden vastgesteld.(6) Er moet rekening worden gehouden met de beginselen van de Internationale Arbeidsorganisatie ter zake van de organisatie van de arbeidstijd, met inbegrip van de beginselen op het gebied van nachtarbeid.(7) Onderzoek heeft uitgewezen dat het menselijk organisme 's nachts gevoeliger is voor verstoringen van het milieu en voor bepaalde belastende vormen van arbeidsorganisatie en dat lange perioden van nachtarbeid schadelijk voor de gezondheid van de werknemers zijn en hun veiligheid op het werk in gevaar kunnen brengen.(8) De duur van de nachtarbeid, met inbegrip van overwerk, moet worden beperkt en er moet worden bepaald dat de werkgevers die regelmatig gebruikmaken van nachtarbeiders, de bevoegde autoriteiten op hun verzoek daarvan kennis geven.(9) Het is van belang dat nachtarbeiders, alvorens zij bij nachtarbeid worden ingezet en daarna op gezette tijden, recht hebben op een gratis medische keuring en dat zij bij gezondheidsproblemen, voorzover mogelijk, passend dagwerk krijgen.(10) De situatie van nachtarbeiders en werknemers in ploegendienst ten aanzien van hun veiligheid en gezondheid vereist een op de aard van het werk afgestemde bescherming en de beschermende en preventieve diensten en voorzieningen moeten doeltreffend zijn qua organisatie en werking.(11) Sommige arbeidspatronen kunnen schadelijke gevolgen voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers hebben. Bij de organisatie van het werk volgens een bepaald rooster dient rekening te worden gehouden met het algemene beginsel van de aanpassing van de arbeid aan de mens.(12) Een Europese overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden is in werking gesteld door middel van Richtlijn 1999/63/EG van de Raad van 21 juni 1999 inzake de Overeenkomst betreffende de organisatie van de arbeidstijd van zeevarenden, gesloten door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Federatie van de bonden voor het vervoerspersoneel in de Europese Unie (FST)(5) op grond van artikel 139, lid 2, van het Verdrag. Bijgevolg dienen de bepalingen van de onderhavige richtlijn niet op zeevarenden van toepassing te zijn.(13) Het is aan de lidstaten om overeenkomstig deze richtlijn vast te stellen onder welke voorwaarden deelvissers in dienstverband recht hebben op jaarlijkse vakantie en op welke wijze de toekenning en de vergoeding daarvan worden geregeld.(14) Meer specifieke voorschriften die in andere communautaire besluiten zijn vastgesteld voor bijvoorbeeld rusttijden, arbeidstijd, jaarlijkse vakantie en nachtarbeid van bepaalde categorieën werknemers, moeten prevaleren boven de bepalingen van deze richtlijn.(15) Gelet op de problematiek in verband met de organisatie van de arbeidstijd, dient in enige soepelheid bij de toepassing van sommige bepalingen van deze richtlijn te worden voorzien, maar dienen daarbij de beginselen van de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers in acht te worden genomen.(16) Er dient te worden bepaald dat van sommige bepalingen van deze richtlijn naar gelang van het geval kan worden afgeweken door de lidstaten of de sociale partners. De betrokken werknemers moeten bij afwijkingen in het algemeen gelijkwaardige compenserende rusttijden worden geboden.(17) Deze richtlijn dient geen afbreuk te doen aan de verplichtingen van de lidstaten wat betreft de in bijlage I, deel B, vervatte termijnen voor omzetting van de richtlijnen,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:HOOFDSTUK 1TOEPASSINGSGEBIED - DEFINITIESArtikel 1Doel en toepassingsgebied1. Deze richtlijn bepaalt minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid op het gebied van de organisatie van de arbeidstijd.2. Deze richtlijn is van toepassing op:a) de minimale dagelijkse en wekelijkse rusttijden en de minimale jaarlijkse vakantie, alsmede op de pauzes en de maximale wekelijkse arbeidstijd, enb) bepaalde aspecten van nacht- en ploegenarbeid en van het werkrooster.3. Onverminderd de artikelen 14, 17, 18 en 19 is deze richtlijn van toepassing op alle particuliere of openbare sectoren in de zin van artikel 2 van Richtlijn 89/391/EEG.Onverminderd artikel 2, punt 8, is deze richtlijn niet van toepassing op zeevarenden als omschreven in Richtlijn 1999/63/EG.4. Het bepaalde in Richtlijn 89/391/EEG is ten volle van toepassing op de in lid 2 bedoelde aangelegenheden, onverminderd strengere en/of meer specifieke bepalingen die in deze richtlijn zijn vervat.Artikel 2DefinitiesVoor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:1. arbeidstijd: de tijd waarin de werknemer werkzaam is, ter beschikking van de werkgever staat en zijn werkzaamheden of functie uitoefent, overeenkomstig de nationale wetten en/of gebruiken;2. rusttijd: de tijd die geen arbeidstijd is;3. nachttijd: een tijdvak van ten minste zeven uren, als vastgesteld bij de nationale wetgeving, dat in ieder geval de periode tussen vierentwintig uur en vijf uur omvat;4. nachtarbeider:a) enerzijds, een werknemer die normaal gedurende ten minste drie uren van zijn dagelijkse arbeidstijd werkzaam is binnen de nachttijd;b) anderzijds, een werknemer die gedurende een bepaald gedeelte van zijn jaarlijkse arbeidstijd binnen de nachttijd werkzaam kan zijn, als vastgesteld, naar keuze van de betrokken lidstaat, bij:i) de nationale wetgeving na raadpleging van de sociale partners, ofii) collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners op nationaal of regionaal niveau;5. ploegenarbeid: een regeling van de arbeid in ploegen, waarbij de werknemers na elkaar op dezelfde werkplek werken, volgens een bepaald rooster, ook bij toerbeurt en al dan niet continu, met als gevolg dat de werknemers over een bepaalde periode van dagen of weken op verschillende tijden moeten werken;6. werknemer in ploegendienst: een werknemer die volgens een ploegendienstrooster werkt;7. mobiele werknemer: een werknemer die als lid van het rijdend, varend of vliegend personeel in dienst is van een bedrijf dat diensten verricht voor het vervoer van passagiers of goederen over de weg, in de lucht of in de binnenvaart;8. offshorewerkzaamheden: werkzaamheden die hoofdzakelijk op of vanaf offshore-installaties (waaronder boortorens) worden verricht en die rechtstreeks of onrechtstreeks verband houden met de exploratie, winning of exploitatie van minerale hulpbronnen, met inbegrip van koolwaterstoffen, alsmede duikwerkzaamheden uitgevoerd vanaf een offshore-installatie of een vaartuig in verband met dergelijke werkzaamheden;9. passende rusttijd: regelmatige, in tijdseenheden uitgedrukte rustperioden die voldoende lang en ononderbroken zijn om ervoor te zorgen dat de werknemers als gevolg van vermoeidheid wegens lange werktijden of andere onregelmatige werkroosters geen letsel toebrengen aan zichzelf, hun collega's of anderen en hun gezondheid op korte of op lange termijn niet schaden.HOOFDSTUK 2MINIMUMRUSTTIJDEN - ANDERE ASPECTEN VAN DE ORGANISATIE VAN DE ARBEIDSTIJDArtikel 3Dagelijkse rusttijdDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat alle werknemers in elk tijdvak van vierentwintig uur een rusttijd van ten minste elf aaneengesloten uren genieten.Artikel 4PauzesDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat alle werknemers, wanneer de dagelijkse arbeidstijd meer dan zes uren bedraagt, een pauze hebben waarvan de praktische details, met name de duur en de voorwaarden voor de toekenning, worden vastgesteld bij collectieve overeenkomst of bedrijfsakkoord tussen de sociale partners of, bij ontstentenis daarvan, bij de nationale wetgeving.Artikel 5Wekelijkse rusttijdDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat alle werknemers voor elk tijdvak van zeven dagen een ononderbroken minimumrusttijd van vierentwintig uren genieten waaraan de in artikel 3 bedoelde elf uren dagelijkse rusttijd worden toegevoegd.Indien objectieve, technische of arbeidsorganisatorische omstandigheden dit rechtvaardigen, kan voor een minimumrusttijd van vierentwintig uren worden gekozen.Artikel 6Maximale wekelijkse arbeidstijdDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat in verband met de noodzakelijke bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers:a) de wekelijkse arbeidstijd via wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen of via collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners wordt beperkt;b) de gemiddelde arbeidstijd in elk tijdvak van zeven dagen, inclusief overwerk, niet meer dan achtenveertig uren bedraagt.Artikel 7Jaarlijkse vakantie1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat aan alle werknemers jaarlijks een vakantie met behoud van loon van ten minste vier weken wordt toegekend, overeenkomstig de in de nationale wetten en/of gebruiken geldende voorwaarden voor het recht op en de toekenning van een dergelijke vakantie.2. De minimumperiode van de jaarlijkse vakantie met behoud van loon kan niet door een financiële vergoeding worden vervangen, behalve in geval van beëindiging van het dienstverband.HOOFDSTUK 3NACHTARBEID - PLOEGENARBEID - WERKROOSTERArtikel 8Duur van de nachtarbeidDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat:a) de normale arbeidstijd voor nachtarbeiders gemiddeld niet langer is dan acht uren per tijdvak van vierentwintig uur;b) nachtarbeiders wier werk bijzondere risico's dan wel grote lichamelijke of geestelijke spanningen met zich meebrengt, niet langer werken dan acht uren in een periode van vierentwintig uur waarin zij nachtarbeid verrichten.Voor de toepassing van punt b) wordt arbeid die bijzondere riciso's dan wel grote lichamelijke of geestelijke spanningen met zich meebrengt, gedefinieerd in de nationale wetten en/of gebruiken of in collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners, met inachtneming van de specifieke effecten en risico's van nachtarbeid.Artikel 9Medische keuring en overgang van nachtarbeiders naar dagwerk1. De lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat:a) nachtarbeiders, alvorens zij bij nachtarbeid worden ingezet en daarna op gezette tijden, recht hebben op een gratis medische keuring;b) nachtarbeiders met gezondheidsproblemen waarvan vaststaat dat deze verband houden met de nachtarbeid, waar mogelijk passend dagwerk krijgen.2. Bij de in lid 1, onder a), bedoelde gratis medische keuring moet het medisch geheim worden gerespecteerd.3. De in lid 1, onder a), bedoelde gratis medische keuring kan deel uitmaken van de nationale gezondheidszorg.Artikel 10Garanties voor nachtarbeidDe lidstaten kunnen de arbeid van bepaalde categorieën nachtarbeiders die bij hun werk in nachttijd een veiligheids- of gezondheidsrisico lopen, op bepaalde, in de nationale wetten en/of gebruiken vastgestelde voorwaarden, afhankelijk stellen van bepaalde garanties.Artikel 11Kennisgeving wanneer regelmatig gebruik wordt gemaakt van nachtarbeidersDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat werkgevers die regelmatig gebruikmaken van nachtarbeiders, de bevoegde autoriteiten daarvan op hun verzoek in kennis stellen.Artikel 12Bescherming op het gebied van veiligheid en gezondheidDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat:a) nachtarbeiders en werknemers in ploegendienst ten aanzien van hun veiligheid en gezondheid een mate van bescherming genieten die op de aard van hun werk is afgestemd;b) de passende beschermings- en preventiediensten of -voorzieningen voor de veiligheid en de gezondheid van nachtarbeiders en werknemers in ploegendienst gelijkwaardig zijn aan die welke voor andere werknemers gelden, en steeds ter beschikking staan.Artikel 13WerkroosterDe lidstaten treffen de nodige maatregelen opdat werkgevers die voornemens zijn de werkzaamheden volgens een bepaald rooster in te delen, vooral wat de pauzes tijdens de arbeidstijd betreft, rekening houden met het algemene beginsel van de aanpassing van de arbeid aan de mens, met name teneinde monotone en tempogebonden arbeid, afhankelijk van het soort werk en de veiligheids- en gezondheidseisen, te verlichten.HOOFDSTUK 4DIVERSE BEPALINGENArtikel 14Meer specifieke GemeenschapsvoorschriftenDe bepalingen van deze richtlijn gelden niet wanneer andere communautaire besluiten meer specifieke voorschriften inzake de organisatie van de arbeidstijd voor bepaalde beroepen of beroepswerkzaamheden bevatten.Artikel 15Gunstiger bepalingenDeze richtlijn staat er niet aan in de weg dat de lidstaten wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen toepassen of invoeren die gunstiger zijn voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, dan wel de toepassing bevorderen of mogelijk maken van collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners die gunstiger zijn voor de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers.Artikel 16ReferentieperiodenDe lidstaten mogen een referentieperiode vaststellen die:a) voor de toepassing van artikel 5 (wekelijkse rusttijd), niet langer is dan veertien dagen;b) voor de toepassing van artikel 6 (maximale wekelijkse arbeidstijd), niet langer is dan vier maanden.De perioden van overeenkomstig artikel 7 toegekende jaarlijkse vakantie en de perioden van ziekteverlof worden niet meegerekend of zijn neutraal voor de berekening van het gemiddelde;c) voor de toepassing van artikel 8 (duur van de nachtarbeid), is vastgesteld na raadpleging van de sociale partners of in collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden op nationaal of regionaal niveau tussen de sociale partners.Indien de bij artikel 5 vereiste wekelijkse minimumrusttijd van vierentwintig uren in de referentieperiode valt, wordt daarmee geen rekening gehouden voor de berekening van het gemiddelde.HOOFDSTUK 5AFWIJKINGEN EN UITZONDERINGENArtikel 17Afwijkingen1. Met inachtneming van de algemene beginselen inzake de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, kunnen de lidstaten afwijken van de artikelen 3 tot en met 6, 8 en 16, wanneer de duur van de arbeidstijd wegens de bijzondere kenmerken van de verrichte werkzaamheid niet wordt gemeten en/of vooraf bepaald, of door de werknemers zelf kan worden bepaald, en met name wanneer het gaat om:a) leidinggevend personeel of andere personen met een autonome beslissingsbevoegdheid;b) arbeidskrachten in gezins- of familieverband;c) werknemers die in kerken en religieuze gemeenschappen de eredienst verzorgen.2. Mits de betrokken werknemers gelijkwaardige compenserende rusttijden worden geboden of, in de uitzonderlijke gevallen waarin dit op objectieve gronden niet mogelijk is, een passende bescherming, kunnen bij wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling, bij collectieve overeenkomst of bedrijfsakkoord tussen de sociale partners de in de leden 3, 4 en 5 bedoelde afwijkingen worden vastgesteld.3. Overeenkomstig lid 2 van dit artikel worden afwijkingen van de artikelen 3, 4, 5, 8 en 16 toegestaan:a) voor werkzaamheden waarbij de arbeidsplaats en de woonplaats van de werknemer ver van elkaar verwijderd zijn - waaronder offshorewerkzaamheden - of waarbij de verschillende arbeidsplaatsen van de werknemer ver van elkaar verwijderd zijn;b) voor bewakings-, surveillance- en wachtdiensten die verband houden met de noodzakelijke bescherming van goederen en personen, met name wanneer het gaat om bewakers, conciërges of bewakingsfirma's;c) voor werkzaamheden waarbij de continuïteit van de dienst of de productie moet worden gewaarborgd, met name in geval van:i) diensten in verband met opvang, behandeling en/of verzorging in ziekenhuizen of soortgelijke instellingen, waaronder de activiteiten van artsen in opleiding, tehuizen en gevangenissen,ii) haven- en luchthavenpersoneel,iii) pers, radio, televisie, filmproductie, post en telecommunicatie, diensten van ambulances, brandweer en civiele bescherming,iv) gas-, water- en elektriciteitsproductie en -voorziening, huisvuilophaaldiensten of verbrandingsinstallaties,v) bedrijven waar het arbeidsproces om technische redenen niet kan worden onderbroken,vi) onderzoek- en ontwikkelingswerkzaamheden,vii) landbouw,viii) werknemers die werkzaam zijn in het geregeld stedelijk personenvervoer;d) in geval van te verwachten toename van het werk, met name:i) in de landbouw,ii) in het toerisme,iii) bij de posterijen;e) voor het spoorwegpersoneel:i) met onregelmatige werkzaamheden,ii) dat zijn arbeidstijd aan boord van treinen doorbrengt, ofiii) met werkzaamheden die samenhangen met de dienstregeling en die de continuïteit en stiptheid van het spoorwegverkeer verzekeren;f) in de in artikel 5, lid 4, van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde omstandigheden;g) in geval van ongeval of dreigend ongeval.4. Overeenkomstig lid 2 van dit artikel worden afwijkingen van de artikelen 3 en 5 toegestaan:a) voor ploegenarbeid, telkens wanneer de werknemer van ploeg verandert en tussen het eind van de ene dienst en het begin van de volgende geen dagelijkse en/of wekelijkse rusttijd kan genieten;b) bij werkzaamheden waarbij de arbeidstijd over de dag is opgesplitst, inzonderheid het werk van schoonmaakpersoneel.5. Overeenkomstig lid 2 van dit artikel kunnen afwijkingen van artikel 6 en artikel 16, onder b), worden toegestaan in het geval van artsen in opleiding, zulks overeenkomstig het bepaalde in de tweede tot en met de zevende alinea van dit lid.Met betrekking tot artikel 6 worden de in de eerste alinea bedoelde afwijkingen toegestaan voor een overgangsperiode van vijf jaar, gerekend vanaf 1 augustus 2004.De lidstaten kunnen, zo nodig, twee jaar meer tijd nemen om te werken aan oplossingen voor de moeilijkheden die zij ondervinden om inzake hun verantwoordelijkheden voor de organisatie en verstrekking van gezondheidsdiensten en medische zorg aan de arbeidstijdbepalingen te voldoen. De betrokken lidstaat stelt de Commissie, onder opgave van redenen, hiervan op de hoogte ten minste zes maanden voor het verstrijken van de overgangsperiode, zodat de Commissie, na passende raadpleging, binnen drie maanden na ontvangst van deze informatie haar advies kan meedelen. Legt de lidstaat het advies van de Commissie naast zich neer, dan moet hij dit besluit motiveren. De kennisgeving en de motivering door de lidstaat worden tezamen met het advies van de Commissie in het Publicatieblad van de Europese Unie bekendgemaakt en doorgeleid aan het Europees Parlement.De lidstaten kunnen, zo nodig, nog één jaar extra tijd nemen om te werken aan oplossingen voor de bijzondere moeilijkheden die zij inzake de in de derde alinea bedoelde verantwoordelijkheden ondervinden. Zij volgen in dat geval de procedure van die alinea.De lidstaten zorgen ervoor dat de wekelijkse arbeidstijd in geen geval meer bedraagt dan gemiddeld 58 uur gedurende de eerste drie jaar van de overgangsperiode, gemiddeld 56 uur voor de volgende twee jaar en gemiddeld 52 uur voor de resterende periode.De werkgever raadpleegt de vertegenwoordigers van de werknemers tijdig om zo mogelijk steeds een overeenkomst te bereiken over de regeling voor de overgangsperiode. Binnen de in de vijfde alinea vastgestelde grenzen kan deze overeenkomst betrekking hebben op:a) de gemiddelde wekelijkse arbeidstijd tijdens de overgangsperiode enb) de maatregelen om de wekelijkse arbeidstijd tegen het einde van de overgangsperiode terug te brengen tot een gemiddelde van 48 uur.Met betrekking tot artikel 16, onder b), worden de in de eerste alinea bedoelde afwijkingen toegestaan, op voorwaarde dat de referentieperiode tijdens het eerste gedeelte van de in de vijfde alinea bepaalde overgangsperiode niet meer dan twaalf maanden en daarna niet meer dan zes maanden bedraagt.Artikel 18Afwijkingen bij collectieve overeenkomstVan de artikelen 3, 4, 5, 8 en 16 mag worden afgeweken bij collectieve overeenkomst of bedrijfsakkoord tussen de sociale partners op nationaal of regionaal niveau of, conform de door deze sociale partners vastgelegde regels, bij collectieve overeenkomst of bedrijfsakkoord tussen de sociale partners op een lager niveau.Lidstaten waarin geen wettelijke regeling bestaat voor het sluiten van collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners op nationaal of regionaal niveau op de door deze richtlijn bestreken gebieden, of lidstaten waarin daartoe een specifiek wetgevend kader bestaat, binnen de grenzen van genoemd kader, kunnen overeenkomstig de nationale wetten en/of gebruiken toestaan dat van de artikelen 3, 4, 5, 8 en 16 wordt afgeweken bij collectieve overeenkomst of bedrijfsakkoord tussen de sociale partners op een passend collectief niveau.De afwijkingen bedoeld in de eerste en de tweede alinea zijn slechts toegestaan mits de betrokken werknemers gelijkwaardige compenserende rusttijden worden geboden of, in uitzonderlijke gevallen waarin dat op objectieve gronden niet mogelijk is, de betrokken werknemers een passende bescherming wordt geboden.De lidstaten kunnen regels opstellen:a) voor de toepassing van dit artikel door de sociale partners, enb) voor de uitbreiding van de bepalingen van de overeenkomstig dit artikel gesloten collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tot andere werknemers, overeenkomstig de nationale wetten en/of gebruiken.Artikel 19Bepaling van de afwijking van referentieperiodenDe in artikel 17, lid 3, en de in lid 1 van dit artikel bedoelde mogelijkheid om af te wijken van artikel 16, onder b), mag niet tot gevolg hebben dat er een referentieperiode wordt vastgesteld die langer is dan zes maanden.De lidstaten kunnen evenwel, met inachtneming van de algemene beginselen inzake de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, toestaan dat om objectieve, technische of arbeidsorganisatorische redenen in collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners langere referentieperioden worden vastgesteld, die echter in geen geval langer mogen zijn dan twaalf maanden.Vóór 23 november 2003 beziet de Raad aan de hand van een voorstel van de Commissie, dat vergezeld gaat van een evaluatieverslag, de bepalingen van dit artikel opnieuw en beslist hij welk gevolg daaraan moet worden gegeven.Artikel 20Mobiele werknemers en offshorewerkzaamheden1. De artikelen 3, 4, 5 en 8 zijn niet van toepassing op mobiele werknemers.De lidstaten nemen echter de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat dergelijke mobiele werknemers, behalve in de omstandigheden bedoeld in artikel 17, lid 3, onder f) en g), recht hebben op een passende rusttijd.2. Met inachtneming van de algemene beginselen inzake de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, en mits er sprake is van raadpleging van de betrokken sociale partners en van inspanningen om alle relevante vormen van sociale dialoog, met inbegrip van overleg indien de partners zulks wensen, kunnen de lidstaten, om objectieve, technische of arbeidsorganisatorische redenen, de in artikel 16, onder b), bedoelde referentieperiode tot twaalf maanden verlengen voor werknemers die hoofdzakelijk offshorewerkzaamheden verrichten.3. Uiterlijk op 1 augustus 2005 onderwerpt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten en de sociale partners op Europees niveau, de uitvoering van de bepalingen betreffende de offshorewerknemers vanuit het oogpunt van gezondheid en veiligheid aan een nieuw onderzoek, met het doel zo nodig adequate wijzigingen voor te stellen.Artikel 21Werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen1. De artikelen 3 tot en met 6 en 8 zijn niet van toepassing op werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren.De lidstaten nemen echter de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat alle werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die de vlag van een lidstaat voeren, recht hebben op een passende rusttijd en om het aantal arbeidsuren te beperken tot gemiddeld 48 per week, berekend over een referentieperiode van maximaal twaalf maanden.2. Binnen de in de leden 1, tweede alinea, 3 en 4, vastgestelde grenzen nemen de lidstaten de nodige maatregelen om, gezien de noodzaak om de veiligheid en de gezondheid van die werknemers te beschermen, ervoor te zorgen:a) dat de arbeidsuren worden beperkt tot een maximumaantal uren dat binnen een bepaalde periode niet mag worden overschreden, ofb) dat een minimumaantal rusturen binnen een bepaalde periode wordt gewaarborgd.Het maximumaantal arbeidsuren en het minimumaantal rusturen worden nader bepaald door middel van wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen of in collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners.3. De grenzen voor het aantal arbeidsuren of rusturen worden als volgt bepaald:a) het maximumaantal arbeidsuren mag niet meer bedragen dan:i) 14 uur in elke periode van 24 uur enii) 72 uur in elke periode van zeven dagen;ofb) het minimumaantal rusturen mag niet minder bedragen dan:i) 10 uur in elke periode van 24 uur enii) 77 uur in elke periode van zeven dagen.4. De rusttijd mag in niet meer dan twee rustperioden - waarvan er één minstens zes uur moet bedragen - worden opgedeeld en de tijdruimte tussen twee opeenvolgende rustperioden mag niet langer zijn dan 14 uur.5. Met inachtneming van de algemene beginselen van de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van de werknemers, en om objectieve, technische of arbeidsorganisatorische redenen, kunnen de lidstaten uitzonderingen toestaan - waaronder de vaststelling van referentieperioden - op de in de leden 1, tweede alinea, 3 en 4, vastgestelde grenzen. Dergelijke uitzonderingen voldoen zoveel mogelijk aan de gestelde normen, maar er kan rekening worden gehouden met meer frequente of langere vakanties, of met de toekenning van compensatieverlof aan de werknemers. Deze uitzonderingen kunnen worden vastgelegd in:a) wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen, mits er sprake is van raadpleging, waar mogelijk, van de vertegenwoordigers van de betrokken werkgevers en werknemers en er inspanningen worden gedaan om alle relevante vormen van sociale dialoog aan te moedigen, ofb) collectieve overeenkomsten of bedrijfsakkoorden tussen de sociale partners.6. De kapitein van een zeevissersvaartuig heeft het recht om van een werknemer aan boord te verlangen alle uren te werken die noodzakelijk zijn voor de onmiddellijke veiligheid van het vaartuig, de personen aan boord of de lading, of om bijstand te verlenen aan andere vaartuigen of personen die op zee in nood verkeren.7. Lidstaten kunnen bepalen dat werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen die krachtens de nationale wetgeving of praktijk tijdens een bepaalde periode van het kalenderjaar welke een maand overschrijdt niet mogen varen, hun jaarlijkse vakantie uit hoofde van artikel 7 tijdens deze periode moeten nemen.Artikel 22Diverse bepalingen1. Een lidstaat kan, met inachtneming van de algemene beginselen inzake de bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers, besluiten artikel 6 niet toe te passen, mits hij door de nodige maatregelen te treffen het volgende waarborgt:a) geen enkele werkgever verlangt dat een werknemer meer dan 48 uur werkt tijdens een periode van zeven dagen, berekend als gemiddelde van de in artikel 16, onder b), bedoelde referentieperiode, tenzij de werknemer met het verrichten van dergelijke arbeid heeft ingestemd;b) geen enkele werknemer mag nadeel ondervinden van het feit dat hij niet bereid is dergelijke arbeid te verrichten;c) de werkgever houdt registers bij van alle werknemers die dergelijke arbeid verrichten;d) de registers worden ter beschikking gesteld van de bevoegde autoriteiten die, in verband met de veiligheid en/of de gezondheid van de werknemers, de mogelijkheid om de maximale wekelijkse arbeidstijd te overschrijden, kunnen verbieden of beperken;e) de werkgever verstrekt de bevoegde autoriteiten, op hun verzoek, inlichtingen over de gevallen waarin werknemers ermee hebben ingestemd om langer dan 48 uur te werken tijdens een periode van zeven dagen, berekend als gemiddelde van de in artikel 16, onder b), bedoelde referentieperiode.Vóór 23 november 2003 beziet de Raad aan de hand van een voorstel van de Commissie, dat vergezeld gaat van een evaluatieverslag, de bepalingen van dit lid opnieuw en beslist hij welk gevolg daaraan moet worden gegeven.2. De lidstaten kunnen, wat de toepassing van artikel 7 betreft, een overgangsperiode aanhouden van ten hoogste drie jaar, te rekenen vanaf 23 november 1996, mits gedurende deze overgangsperiode:a) aan alle werknemers jaarlijks een vakantie met behoud van loon van drie weken wordt toegekend, overeenkomstig de in de nationale wetten en/of gebruiken geldende voorwaarden voor het recht op en de toekenning van een dergelijke vakantie, enb) de periode van drie weken jaarlijkse vakantie met behoud van loon niet door een financiële vergoeding kan worden vervangen, behalve in geval van beëindiging van het dienstverband.3. Wanneer de lidstaten gebruikmaken van de in dit artikel bepaalde mogelijkheden, stellen zij de Commissie onverwijld daarvan in kennis.HOOFDSTUK 6SLOTBEPALINGENArtikel 23BeschermingsniveauOnverminderd het recht van de lidstaten om, in het licht van de ontwikkeling van de situatie, andersluidende wettelijke, bestuursrechtelijke en contractuele bepalingen aan te nemen op het gebied van de arbeidstijd en mits de hand wordt gehouden aan de minimumeisen van deze richtlijn, vormt de tenuitvoerlegging van deze richtlijn geen rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van de werknemers.Artikel 24Slotbepalingen1. De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de bepalingen van intern recht die op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds zijn vastgesteld of die zij op dat gebied vaststellen.2. De lidstaten brengen de Commissie om de vijf jaar verslag uit over de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze richtlijn, onder vermelding van de standpunten van de sociale partners.De Commissie stelt het Europees Parlement, de Raad, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats hiervan in kennis.3. Met inachtneming van de artikelen 22 en 23 en de leden 1 en 2 van dit artikel, legt de Commissie om de vijf jaar, te rekenen vanaf 23 november 1996, aan het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een verslag voor over de uitvoering van deze richtlijn.Artikel 25Nieuw onderzoek van de uitvoering van de bepalingen betreffende werknemers aan boord van zeevissersvaartuigenUiterlijk op 1 augustus 2009 onderwerpt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten en de werkgevers en werknemers op Europees niveau, de uitvoering van de bepalingen betreffende werknemers aan boord van zeevissersvaartuigen aan een nieuw onderzoek en beziet zij met name of deze bepalingen, in het bijzonder wat gezondheid en veiligheid betreft, passend zijn teneinde in voorkomend geval de nodige wijzigingen voor te stellen.Artikel 26Nieuw onderzoek van de uitvoering van de bepalingen betreffende werknemers in het personenvervoerUiterlijk op 1 augustus 2005 onderwerpt de Commissie, na raadpleging van de lidstaten en de werkgevers en werknemers op Europees niveau, de uitvoering van de bepalingen betreffende werknemers in het geregeld stedelijk personenvervoer aan een nieuw onderzoek, teneinde zo nodig adequate wijzigingen voor te stellen om een samenhangende en passende aanpak in deze sector te verzekeren.Artikel 27Intrekking1. Richtlijn 93/104/EG, zoals gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde richtlijn, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten wat betreft de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor de omzetting ervan.2. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.Artikel 28InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op 2 augustus 2004.Artikel 29AdressatenDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 4 november 2003.Voor het Europees ParlementDe voorzitterP. CoxVoor de RaadDe voorzitterG. Tremonti(1) PB C 61 van 14.3.2003, blz. 123.(2) Advies van het Europees Parlement van 17 december 2002 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 22 september 2003.(3) PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 2000/34/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 195 van 1.8.2000, blz. 41).(4) PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.(5) PB L 167 van 2.7.1999, blz. 33.BIJLAGE IDEEL AINGETROKKEN RICHTLIJN EN DE WIJZIGING ERVAN(artikel 27)>RUIMTE VOOR DE TABEL>DEEL BDE VOOR OMZETTING EN TOEPASSING IN NATIONAAL RECHT VASTGESTELDE TERMIJNEN(artikel 27)>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IICONCORDANTIETABEL>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31998L0054

Richtlijn 98/54/EG van de Commissie van 16 juli 1998 tot wijziging van de Richtlijnen 71/250/EEG, 72/199/EEG en 73/46/EEG en houdende intrekking van Richtlijn 75/84/EEG (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 208 van 24/07/1998 blz. 0049 - 0050

RICHTLIJN 98/54/EG VAN DE COMMISSIE van 16 juli 1998 tot wijziging van de Richtlijnen 71/250/EEG, 72/199/EEG en 73/46/EEG en houdende intrekking van Richtlijn 75/84/EEG (Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 70/373/EEG van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van de gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (1), laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van Oostenrijk, Finland en Zweden, en met name op artikel 2,Overwegende dat in Richtlijn 70/373/EEG is bepaald dat de officiële controle van veevoeders, welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van veevoeders gestelde voorwaarden is voldaan, geschiedt volgens communautaire bemonsterings- en analysemethoden;Overwegende dat bij de Eerste Richtlijn 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 betreffende de vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 81/680/EEG (3), analysemethoden zijn vastgesteld voor met name de bepaling van de alkaloïden in lupinen; dat bij Richtlijn 74/63/EEG van de Raad van 17 december 1973 inzake ongewenste stoffen en producten in diervoeding (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/8/EG van de Commissie (5), niet is voorgeschreven dat diervoeders officieel op alkaloïden van lupinen moeten worden gecontroleerd; dat een communautaire analysemethode voor de officiële controle of alkaloïden van lupinen bijgevolg overbodig is en moet worden ingetrokken;Overwegende dat bij de Derde Richtlijn 72/199/EEG van de Commissie van 27 april 1972 betreffende de vaststelling van de gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (6), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/28/EG (7), met name analysemethoden zijn vastgesteld voor de opsporing en identificatie van antibiotica van de groep tetracyclinen en voor de bepaling van het gehalte aan chloortetracycline, oxytetracycline, tetracycline en oleandomycine; dat deze methoden niet langer vereist zijn op grond van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding (8), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/19/EG van de Commissie (9); dat, met inachtneming van de vooruitgang op wetenschappelijk en technisch gebied, de daarin beschreven methoden niet langer doeltreffend kunnen worden gebruikt voor andere doeleinden; dat het derhalve aangewezen is deze methoden in te trekken;Overwegende dat bij de Vierde Richtlijn 73/46/EEG van de Commissie van 5 december 1972 houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (10), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 92/89/EG (11), analysemethoden zijn vastgesteld voor met name de bepaling van het gehalte aan thiamine (aneurine, vitamine B1) en aan ascorbine- en dehydroascorbinezuren (vitamine C); dat deze methoden niet langer voor dat doel kunnen worden gebruikt en voorbijgestreefd zijn ten gevolge van de vooruitgang op wetenschappelijk en technisch gebied; dat het derhalve aangewezen is deze methoden in te trekken;Overwegende dat bij de Zesde Richtlijn 75/84/EEG van de Commissie van 20 december 1974 houdende vaststelling van de gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders (12), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 81/680/EEG, analysemethoden zijn vastgesteld voor de bepaling van het gehalte aan buquinolaat, sulfachinoxaline en furazolidon; dat deze methoden niet langer vereist zijn op grond van Richtlijn 70/524/EEG; dat er, met inachtneming van de vooruitgang op wetenschappelijk en technisch gebied, redenen zijn om aan te nemen dat deze methoden onjuiste resultaten opleveren; dat het beter is geen analysemethode te hebben dan een methode die foutieve resultaten oplevert; dat het derhalve aangewezen is deze methoden in te trekken;Overwegende dat overeenkomstig Richtlijn 95/53/EEG van de Raad van 25 oktober 1995 tot vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de officiële controles op het gebied van diervoeding (13), en met name artikel 18, de lidstaten, als er geen gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden zijn, ervoor moeten zorgen dat analysemethodes worden gehanteerd die voldoen aan door internationale instellingen erkende normen of, wanneer dergelijke normen ontbreken, aan wetenschappelijk erkende voorschriften;Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor veevoeders,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Richtlijn 71/250/EEG van de Commissie wordt als volgt gewijzigd:1. in artikel 1 worden de woorden "de bepaling van de alkaloïden in lupinen", geschrapt;2. in de bijlage bij de richtlijn wordt punt 15, "Bepaling van alkaloïden in lupinen", geschrapt.Artikel 2 Richtlijn 72/199/EEG van de Commissie wordt als volgt gewijzigd:1. in artikel 2 worden de woorden "tot opsporing en identificatie van antibiotica van de groep tetracyclinen" en "chloortetracycline, oxytetracycline, tetracycline, oleandomycine," geschrapt;2. in bijlage II bij de richtlijn worden de punten 1, "Opsporing en identificatie van antibiotica van de groep tetracyclinen", 2, "Bepaling van chloortetracycline, oxytetracycline en tetracycline" en 3, "Bepaling van oleandomycine" geschrapt.Artikel 3 Richtlijn 73/46/EEG van de Commissie wordt als volgt gewijzigd:1. in artikel 2 worden de woorden "thiamine (aneurine, vitamine B1) en aan ascorbine- en dehydroascorbinezuren (vitamine C)" geschrapt;2. in bijlage II bij de richtlijn worden de punten 2, "Bepaling van thiamine (vitamine B1, aneurine)" en 3, "Bepaling van ascorbine- en dehydroascorbinezuren (vitamine C)" geschrapt.Artikel 4 Richtlijn 75/84/EEG van de Commissie wordt ingetrokken.Artikel 5 De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk negen maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn aan de bepalingen daarvan te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 6 Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 16 juli 1998.Voor de CommissieFranz FISCHLERLid van de Commissie(1) PB L 170 van 3. 8. 1970, blz. 2.(2) PB L 155 van 12. 7. 1971, blz. 13.(3) PB L 246 van 29. 8. 1981, blz. 32.(4) PB L 38 van 11. 2. 1974, blz. 31.(5) PB L 48 van 19. 2. 1997, blz. 22.(6) PB L 123 van 29. 5. 1972, blz. 6.(7) PB L 179 van 22. 7. 1993, blz. 8.(8) PB L 270 van 14. 12. 1970, blz. 1.(9) PB L 96 van 28. 3. 1998, blz. 39.(10) PB L 83 van 30. 3. 1973, blz. 21.(11) PB L 344 van 26. 11. 1992, blz. 35.(12) PB L 32 van 5. 2. 1975, blz. 27.(13) PB L 265 van 8. 11. 1995, blz. 17.


Avis juridique important

|

31992L0060

Richtlijn 92/60/EEG van de Raad van 30 juni 1992 tot wijziging van Richtlijn 90/425/EEG inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt

Publicatieblad Nr. L 268 van 14/09/1992 blz. 0075 - 0076 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 45 blz. 0074  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 45 blz. 0074

RICHTLIJN 92/60/EEG VAN DE RAAD van 30 juni 1992 tot wijziging van Richtlijn 90/425/EEG inzake veterinaire en zooetechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en produkten in het vooruitzicht van de  totstandbrenging van de interne marktDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Overwegende dat de Gemeenschap de maatregelen moet vaststellen om de interne markt geleidelijk tot stand te brengen in de loop van een periode die eindigt op 31 december 1992;  Overwegende dat in Richtlijn 90/425/EEG (3) is bepaald dat de veterinaire controles op bepaalde levende dieren en dierlijke produkten niet meer aan de binnengrenzen van de Gemeenschap worden verricht;  Overwegende dat de Raad sedert de vaststelling van Richtlijn 90/425/EEG de beginselen heeft vastgesteld voor de organisatie van de veterinaire controles op levende dieren en produkten van herkomst uit derde landen die in de Gemeenschap worden  binnengebracht; dat in dit verband rekening moet worden gehouden met Richtlijn 90/675/EEG van de Raad van 10 december 1990 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor produkten uit derde landen die in de  Gemeenschap worden binnengebracht (4) en met Richtlijn 91/496/EEG van de Raad van 15 juli 1991 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor dieren uit derde landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht  en tot wijziging van de Richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG en 90/675/EEG (5);  Overwegende dat de levende dieren en dierlijke produkten die niet vallen onder Richtlijn 90/425/EEG of Richtlijn 89/662/EEG van de Raad van 11 december 1989 inzake veterinaire controles in het intracommunautaire handelsverkeer in het vooruitzicht van de  totstandbrenging van de interne markt (6) volgens artikel 21, vierde alinea, van Richtlijn 90/425/EEG binnen de werkingssfeer van die richtlijnen dienen te worden gebracht;  Overwegende dat volgens artikel 25 van Richtlijn 90/425/EEG  "de regeling die van toepassing is bij het verstrijken van de in artikel 24 bedoelde overgangsbepalingen" moet worden vastgesteld; dat in dit verband rekening moet worden gehouden met de in de  Gemeenschap geboekte vooruitgang, zowel wat betreft de vaststelling van voorschriften voor levende dieren en produkten van herkomst uit derde landen, als op het gebied van de harmonisatie van de maatregelen ter bestrijding van mond- en klauwzeer en  varkenspest, neergelegd in Richtlijn 90/423/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot wijziging van Richtlijn 85/511/EEG tot vaststelling van gemeenschappelijke maatrege len ter bestrijding van mond- en klauwzeer, Richtlijn 64/432/EEG inzake  veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens, en Richtlijn 72/462/EEG inzake gezondheidsvraagstukken en veterinairrechtelijke vraagstukken bij de invoer van runderen en varkens en van  vers vlees en vleesprodukten uit derde landen (7), en Richtlijn 91/685/EEG van de Raad van 11 december 1991 tot wijziging van Richtlijn 80/217/EEG tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van klassieke varkenspest (8);  Overwegende dat, met name in het licht van de gunstige ontwikkeling van de harmonisatie op veterinair gebied, dient te worden bepaald dat de veterinaire controles aan de binnengrenzen op alle levende dieren en dierlijke produkten per 1 juli 1992 worden  afgeschaft;  Overwegende dat evenwel specifieke voorschriften dienen te worden vastgesteld met betrekking tot de veterinaire controles die van toepassing zijn op het verkeer zonder handelskarakter van gezelschapsdieren die begeleid worden door een natuurlijke  persoon die tijdens het verkeer verantwoordelijk is voor de dieren,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 90/425/EEG wordt als volgt gewijzigd:  1. aan artikel 1 wordt de volgende alinea toegevoegd:   "Deze richtlijn geldt niet voor veterinaire controles met betrekking tot het verkeer zonder handelskarakter tussen Lid-Staten van gezelschapsdieren die begeleid worden door een natuurlijke persoon die tijdens het verkeer voor de dieren verantwoordelijk  is.";  2. in artikel 7, lid 2, wordt de datum 1 januari 1993 vervangen door 1 juli 1992;  3. in artikel 21, eerste alinea, worden de woorden  "tot en met 31 december 1992" geschrapt;  4. in artikel 21 wordt de tweede alinea vervangen door:   "De Lid-Staten delen de Commissie en de overige Lid-Staten de voorwaarden en voorschriften mee die van toepassing zijn op het verkeer van de in de eerste alinea bedoelde dieren en produkten.";  5. in artikel 21, derde alinea, vervalt de laatste zin.  6. artikel 22 wordt vervangen door:   "Artikel 22 1. De Lid-Staten delen de Commissie, volgens een geharmoniseerd model, de essentiële gegevens mee met betrekking tot de controles die uit hoofde van deze richtlijn zijn verricht.  2. De Commissie onderzoekt in het kader van het Permanent Veterinair Comité de in lid 1 bedoelde gegevens. Zij kan de passende maatregelen vaststellen volgens de procedure van artikel 18.  3. De bepalingen ter uitvoering van dit artikel, en met name de periodiciteit van de mededeling van de gegevens, het aan te houden model en de aard van de gegevens, worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 18.";  7. artikel 24 wordt vervangen door:   "Artikel 24 Tot en met 31 december 1992 en ten einde een geleidelijke invoering van de bij deze richtlijn ingestelde controleregeling mogelijk te maken, kunnen de Lid-Staten tijdens het vervoer - een controle van documenten verrichten met betrekking tot de dieren of produkten die vermeld staan in de bijlagen A en B of die worden ingevoerd uit derde landen,  - op niet-discriminerende wijze veterinaire steekproefcontroles verrichten op de in bijlage B bedoelde dieren en produkten.";  8. artikel 25 vervalt;  9. in bijlage B wordt punt A vervangen door:   "A. Veterinaire wetgeving - andere levende dieren die niet in bijlage A, punt 1, zijn vermeld.";  10. in bijlage B wordt punt B vervangen door:   "B. Veterinaire wetgeving - sperma, eicellen en embryo's die niet in bijlage A, punt 1, zijn vermeld.".  Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 juli 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt ernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van de voornaamste bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie brengt de andere Lid-Staten hiervan op de hoogte.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.   Gedaan te Luxemburg, 30 juni 1992.  Voor de Raad De Voorzitter Arlindo MARQUES CUNHA (1) PB nr. C 122 van 14. 5. 1992, blz. 18.(2) PB nr. C 176 van 13. 7. 1992.(3) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 29. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 91/628/EEG (PB nr. L 340 van 11. 12. 1991, blz. 17).(4) PB nr. L 373 van 31.  12. 1990, blz. 1.(5) PB nr. L 268 van 24. 9. 1991, blz. 56.(6) PB nr. L 395 van 30. 12. 1989, blz. 13.(7) PB nr. L 224 van 18. 8. 1990, blz. 13.(8) PB nr. L 377 van 31. 12. 1991, blz. 1.


Avis juridique important

|

32000L0007

Richtlijn 2000/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen en houdende wijziging van Richtlijn 92/61/EEG van de Raad betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen

Publicatieblad Nr. L 106 van 03/05/2000 blz. 0001 - 0006

Richtlijn 2000/7/EG van het Europees Parlement en de Raadvan 20 maart 2000betreffende de snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen en houdende wijziging van Richtlijn 92/61/EEG van de Raad betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 95,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(2),Volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) De verkeersveiligheid is een fundamentele communautaire doelstelling die controle en vaststelling van de snelheid met behulp van de snelheidsmeter vereist, en wel met het oog op de preventie en vooral om de jongeren een correct gedrag in het verkeer bij te brengen.(2) De technische wetgeving op het gebied van de verkeersveiligheid zou voortaan op coherente wijze in de vorm van richtlijn-"pakketten" moeten worden aangenomen, teneinde de burgers meer inzicht te verschaffen in de bijdrage van de Europese Unie aan de verkeersveiligheid.(3) Twee- of driewielige motorvoertuigen moeten in iedere lidstaat wat de snelheidsmeter betreft bepaalde technische kenmerken bezitten die zijn vastgesteld in dwingende voorschriften die van lidstaat tot lidstaat verschillen; door hun verschillen belemmeren zij het handelsverkeer in de Gemeenschap.(4) Deze belemmeringen voor de werking van de interne markt kunnen worden opgeheven, indien alle lidstaten hun bestaande nationale regelingen door dezelfde voorschriften vervangen.(5) Deze richtlijn moet worden toegevoegd aan de lijst van bijzondere richtlijnen waaraan volgens artikel 4 van Richtlijn 92/61/EEG van de Raad van 30 juni 1992 betreffende de goedkeuring van twee- of driewielige motorvoertuigen(4) moet worden voldaan.(6) De vaststelling van geharmoniseerde voorschriften voor de snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen is noodzakelijk opdat voor alle typen van deze motorvoertuigen de in Richtlijn 92/61/EEG opgenomen goedkeuringsprocedure kan worden gevolgd.(7) In het licht van de in artikel 5 van het Verdrag neergelegde beginselen van subsidiariteit en evenredigheid, kan de doelstelling van het overwogen optreden, te weten de communautaire goedkeuring van het type voertuig, niet voldoende door de lidstaten worden verwezenlijkt en kan derhalve gezien de omvang en het effect van het overwogen optreden beter door de Gemeenschap worden verwezenlijkt. De onderhavige richtlijn is tot het strikte minimum beperkt en gaat niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.(8) Ter vergemakkelijking van de toegang tot de markten van derde landen is het noodzakelijk te zorgen voor gelijkwaardigheid van de voorschriften van deze richtlijn en die van reglement nr. 39 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties.(9) De lidstaten van de Europese Unie moeten ervoor zorgen dat reglement nr. 39 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties zo spoedig mogelijk wordt aangepast aan de bepalingen van onderhavige richtlijn.(10) Richtlijn 92/61/EEG moet derhalve worden gewijzigd,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 11. Deze richtlijn is van toepassing op de snelheidsmeter van alle voertuigtypen die in artikel 1 van Richtlijn 92/61/EEG zijn omschreven.2. Alle voertuigen die binnen het toepassingsgebied van Richtlijn 92/61/EEG vallen, moeten zijn uitgerust met een snelheidsmeter, die in overeenstemming is met de bijlage bij de onderhavige richtlijn.Artikel 2De goedkeuringsprocedures betreffende de snelheidsmeter van twee- of driewielige motorvoertuigen alsmede de eisen ten aanzien van het vrije verkeer van deze voertuigen zijn die welke zijn vastgesteld bij Richtlijn 92/61/EEG, in respectievelijk de hoofdstukken II en III.Artikel 3Overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 92/61/EEG kan hierbij de gelijkwaardigheid worden erkend van de voorschriften van deze richtlijn en die van reglement nr. 39 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties, in de door de Gemeenschap het laatst aangenomen versie.De instanties van de lidstaten die de goedkeuring verlenen, aanvaarden de goedkeuringen en goedkeuringsmerktekens die overeenkomstig de voorschriften van reglement nr. 39 en binnen het bereik van dat reglement worden afgegeven in plaats van de daarmee corresponderende goedkeuringen en goedkeuringsmerktekens die overeenkomstig de voorschriften van de onderhavige richtlijn worden afgegeven.Artikel 4De wijzigingen die noodzakelijk zijn om rekening te houden met wijzigingen in reglement nr. 39 van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties en om de bijlage aan te passen aan de vooruitgang van de techniek, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 13 van Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan(5).Artikel 5Richtlijn 92/61/EEG wordt als volgt gewijzigd:1. in bijlage I, rubriek 45, wordt "Snelheidsmeter voor motorfietsen, driewielers en vierwielers" vervangen door "Snelheidsmeter" en de aanduiding "OR" door de aanduiding "BR";2. bijlage II, deel A, wordt als volgt gewijzigd:a) in punt 4.7 wordt "Snelheidsmeter: ja/neen (1)" vervangen door "Snelheidsmeter";b) de volgende punten worden ingevoegd:"4.7.3. Foto's en/of tekeningen van het volledige systeem4.7.4. Schaalbereik4.7.5. Tolerantie van het meetelement van de snelheidsmeter4.7.6. Technische constante van de snelheidsmeter4.7.7. Werkingswijze en beschrijving van het aandrijfmechanisme4.7.8. Totale overbrengingsverhouding van het aandrijfmechanisme.";3. in bijlage III, deel B, rubriek 10.12, wordt "Snelheidsmeter voor motorfietsen, drie- en vierwielers" vervangen door "Snelheidsmeter" en de aanduiding "OR" door de aanduiding "BR".Artikel 61. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om vóór 1 januari 2001 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.3. Met ingang van 1 januari 2001 mogen de lidstaten het in het verkeer brengen van voertuigen die voldoen aan deze richtlijn niet meer verbieden om redenen die verband houden met de snelheidsmeter.4. De lidstaten passen de in lid 1, eerste alinea, bedoelde bepalingen met ingang van 1 juli 2001 toe; voor bromfietsen gelden deze bepalingen met ingang van 1 juli 2002.Artikel 7Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 8Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 20 maart 2000.Voor het Europees ParlementDe voorzitsterN. FontaineVoor de RaadDe voorzitterJ. Gama(1) PB C 212 van 8.7.1998, blz. 7.(2) PB C 40 van 15.2.1999, blz. 1.(3) Advies van het Europees Parlement van 12 januari 1999 (PB C 104 van 14.4.1999, blz. 19), bevestigd op 27 oktober 1999, gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 20 mei 1999 (PB C 232 van 13.8.1999, blz. 1) en besluit van het Europees Parlement van 27 oktober 1999 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(4) PB L 225 van 10.8.1992, blz. 72. Richtlijn gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.(5) PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/91/EG (PB L 11 van 16.1.1999, blz. 25).BIJLAGE1. DefinitiesIn deze richtlijn wordt verstaan onder:1.1. "voertuigtype wat de snelheidsmeter betreft", voertuigen die onderling geen essentiële verschillen vertonen, met name wat betreft de volgende eigenschappen:1.1.1. de maataanduiding van de banden die worden gekozen uit de reeks normaal gemonteerde banden;1.1.2. totale overbrengingsverhouding van de snelheidsmeter, met inbegrip van de eventuele corrigeerinrichting of reductie;1.1.3. het type snelheidsmeter, als bepaald door:1.1.3.1. de tolerantie van het meetelement van de snelheidsmeter;1.1.3.2. de technische constante van het apparaat;1.1.3.3. het schaalbereik;1.2. "normaal gemonteerde band", het (de) type(n) banden die door de fabrikant zijn bestemd voor het desbetreffende type voertuig en die zijn aangegeven in het aan Richtlijn 92/61/EEG gehechte inlichtingenformulier.Winterbanden worden niet als normaal gemonteerde banden beschouwd;1.3. "spanning in warme toestand", de spanning in koude toestand als aangegeven door de voertuigfabrikant verhoogd met 0,2 bar;1.4. "snelheidsmeter", het gedeelte van het apparaat dat bestemd is om de snelheid van het voertuig op een bepaald moment aan de bestuurder kenbaar te maken.1.4.1. "de tolerantie van het meetelement van de snelheidsmeter", de nauwkeurigheid van de snelheidsmeter zelf, uitgedrukt als de boven- en ondergrens van de snelheidsaanduiding voor een bereik van snelheidsinputs;1.4.2. "de technische constante van het apparaat", de verhouding tussen de inputomwentelingen of -impulsen per minuut en een gespecificeerde aangeduide snelheid;1.5. "rijklare massa", de massa als gedefinieerd in de noten van bijlage II, onder d), punt 2, van Richtlijn 92/61/EEG.2. Eisen2.1. De wijzerplaat van de snelheidsmeter moet zich in het directe gezichtsveld van de bestuurder bevinden en moet zowel bij dag als bij nacht duidelijk leesbaar zijn. Het schaalbereik moet zo groot zijn dat het de door de fabrikant opgegeven maximumsnelheid van het voertuigtype omvat.2.2. Bij een snelheidsmeter met een wijzerplaat in plaats van een digitale aanduiding moet deze van een duidelijke schaalverdeling zijn voorzien.2.2.1. Bij snelheidsmeters bestemd voor motorfietsen en driewielers moet de schaal verdeeld zijn in onderverdelingen van 1, 2, 5 of 10 km/h. De snelheid moet op de volgende wijze worden aangeduid:2.2.1.1. bij een maximumsnelheid op de wijzerplaat van niet meer dan 200 km/h, moeten de getallen voor de snelheidswaarden worden aangegeven met intervallen van maximaal 20 km/h;2.2.1.2. bij een maximumsnelheid op de wijzerplaat van meer dan 200 km/h, moeten de getallen voor de snelheidswaarden worden aangegeven met intervallen van maximaal 30 km/h.2.2.2. Bij snelheidsmeters bestemd voor bromfietsen moet op de wijzerplaat een maximumsnelheid van niet meer dan 80 km/h worden vermeld; de schaal moet verdeeld zijn in onderverdelingen van 1, 2, 5 of 10 km/h en de waarden voor de snelheid op de wijzerplaat moeten worden aangeduid met intervallen van maximaal 10 km/h.Voorts moet op de wijzerplaat de snelheid van 45 km/h duidelijk worden vermeld (of die van 25 km/h voor bromfietsen met een beperkt vermogen).2.2.3. Indien een voertuig bestemd is om te worden verkocht in een lidstaat waar de meeteenheden van het Imperial Standard System worden gebruikt, moet de schaalaanduiding eveneens in mph (mijl per uur) worden aangegeven met onderverdelingen van 1, 2, 5 of 10 mph. De getallen voor de snelheidswaarden moeten worden aangegeven met intervallen van maximaal 20 mph en moeten beginnen bij 10 mph of 20 mph.2.2.4. Het is niet noodzakelijk dat de aangegeven getallen voor de snelheidswaarden op gelijke afstand van elkaar staan.2.3. De nauwkeurigheid van de snelheidsmeter wordt volgens de onderstaande procedure getest:2.3.1. Het voertuig wordt voorzien van een van de normaal gemonteerde bandtypen zoals gedefinieerd in punt 1.2. De proef moet worden herhaald voor elk type snelheidsmeter waarmee de fabrikant het voertuig wil uitrusten.2.3.2. De belasting op de as die de snelheidsmeter aandrijft, moet overeenstemmen met de rijklare massa.2.3.3. De referentietemperatuur in de omgeving van de snelheidsmeter bedraagt 296 K ± 5 K.2.3.4. Bij elke proef moet de bandenspanning overeenkomen met de spanning in warme toestand als bepaald in punt 1.3.2.3.5. Het voertuig wordt bij de volgende snelheden beproefd:>RUIMTE VOOR DE TABEL>2.3.6. De foutenmarge van de controleapparatuur die wordt gebruikt voor de meting van de werkelijke snelheid van het voertuig, mag niet groter zijn dan ± 0,5 %.2.3.6.1. Bij gebruik van een proefcircuit moet dit een effen, droog oppervlak hebben en een voldoende adhesie bezitten.2.3.6.2. Indien voor de proef gebruik wordt gemaakt van een rollenbank moeten de rollen een diameter hebben van minimaal 2 m. Bij snelheidsmeters bestemd voor bromfietsen mag de proef worden uitgevoerd op rollen met een diameter van minimaal 400 mm.2.3.7. De aangegeven snelheid mag nooit lager zijn dan de werkelijke snelheid. Bij de in punt 2.3.5 genoemde beproevingssnelheden en bij snelheden daartussen moet het volgende verband bestaan tussen de op de snelheidsmeter afgelezen snelheid v1 en de werkelijke snelheid v2:0 <= (v1 - v2) <= 0,1 · v2 + 4 km/h.3. Overeenstemming van de productie3.1. De overeenstemming van de productie wordt gecontroleerd overeenkomstig de bepalingen van bijlage VI bij Richtlijn 92/61/EEG.3.2. De productie wordt geacht overeen te stemmen met de eisen van deze richtlijn, indien, onder de in de punten 2.3.1 tot en met 2.3.6 genoemde voorwaarden, het volgende verband bestaat tussen de op de wijzerplaat van de snelheidsmeter aangegeven snelheid v1 en de werkelijke snelheid v2:0 <= (v1 - v2) <= 0,1 · v2 + 4 km/h voor bromfietsen.0 <= (v1 - v2) <= 0,1 · v2 + 8 km/h voor motorfietsen en driewielers.Aanhangsel 1INLICHTINGENFORMULIERbetreffende de snelheidsmeter van een twee- of driewielig type motorvoertuig(Bij de goedkeuringsaanvraag voegen indien deze onafhankelijk van de aanvraag voor goedkeuring van het voertuig wordt ingediend.)Volgnummer (van de aanvrager)De aanvraag met het oog op de goedkeuring van de snelheidsmeter van een twee- of driewielig type motorvoertuig moet vergezeld gaan van de volgende in bijlage II, onder A, van Richtlijn 92/61/EEG genoemde gegevens:0.1.0.2.0.5.0.6.2.1.2.1.1.4.7 t/m 4.7.8.5.2.5.2.2.Aanhangsel 2TYPEGOEDKEURINGSFORMULIERbetreffende de snelheidsmeter van een twee- of driewielig type motorvoertuigMODEL>PIC FILE= "L_2000106NL.000602.EPS">