Avis juridique important

|

31980L0781

Richtlijn 80/781/EEG van de Raad van 22 juli 1980 tot wijziging van Richtlijn 73/173/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van bepaalde gevaarlijke preparaten (oplosmiddelen)

Publicatieblad Nr. L 229 van 30/08/1980 blz. 0057 - 0062 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 9 blz. 0150  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 10 blz. 0244  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0065  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 11 blz. 0065

 RICHTLIJN VAN DE RAAD    van 22 juli 1980    tot wijziging van Richtlijn 73/173/EEG betreffende   de onderlinge aanpassing van de wettelijke en   bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten   inzake de indeling , de verpakking en het kenmerken   van bepaalde gevaarlijke preparaten ( oplosmiddelen )     ( 80/781/EEG )    DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,    Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese   Economische Gemeenschap , inzonderheid op   artikel 100 ,    Gezien het voorstel van de Commissie ,    Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,    Gezien het advies van het Economisch en Sociaal   Comité ( 2 ) ,    Overwegende dat het met het oog op een betere   bescherming van de bevolking en in het bijzonder van   degenen die beroepshalve of bij hun vrijetijdsbesteding   ook met gevaarlijke preparaten op basis van oplosmiddelen   in aanraking komen , noodzakelijk is het toepassingsgebied   van Richtlijn 73/173/EEG van de Raad van   4 juni 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de   wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de   Lid-Staten inzake de indeling , de verpakking en het   kenmerken van bepaalde gevaarlijke preparaten   ( oplosmiddelen ) ( 3 ) uit te breiden ;    Overwegende dat de richtlijn niet langer alleen van   toepassing zal zijn op mengsels van oplosmiddelen   onderling , maar ook op mengsels van oplosmiddelen   met andere , niet-gevaarlijke stoffen wanneer deze   mengsels bestemd zijn om als oplosmiddel te worden   gebruikt ; dat voorts het toepassingsgebied ervan zich zal   uitstrekken tot corrosieve , irriterende , licht   ontvlambare en ontvlambare oplosmiddelen ;    Overwegende dat het toepassingsgebied van de richtlijn   duidelijker dient te worden afgebakend ten opzichte van   andere richtlijnen die betrekking hebben op produkten   die ook oplosmiddelen bevatten ;    Overwegende dat voorts de bepalingen betreffende de   aanduidingen die op het etiket moeten zijn vermeld , de   afmetingen van het etiket en de toekenning van de   verschillende gevarensymbolen , in overeenstemming   moeten worden gebracht met Richtlijn 67/548/EEG van de   Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de   wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de   indeling , de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke   stoffen ( 4 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn   79/831/EEG ( 5 ) ;    Overwegende dat de bijlage van Richtlijn 73/173/EEG   zal worden gewijzigd en aangevuld volgens de procedure   van artikel 10 van die richtlijn ,    HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :    Artikel 1    De artikelen 1 tot en met 10 van Richtlijn 73/173/EEG   worden door de volgende artikelen vervangen :     " Artikel 1    1 . Deze richtlijn heeft betrekking op :     - de indeling ,     - de verpakking ,     - het kenmerken ,    van de volgende preparaten die in de Lid-Staten van   de Gemeenschap op de markt worden gebracht en   die als gevaarlijk worden beschouwd in de zin van   artikel 2 :    a ) preparaten die bestemd zijn om als oplosmiddelen   te worden gebruikt en die slechts in de bijlage   genoemde stoffen bevatten , met inbegrip   van die welke verontreinigingen of additieven   bevatten als omschreven in artikel 2 , lid 5 ;    b ) preparaten die bestemd zijn om als oplosmiddelen   te worden gebruikt en die , behalve in de bijlage   genoemde stoffen , vloeibare stoffen bevatten   die ingedeeld zijn als zeer licht ontvlambaar ,   licht ontvlambaar of ontvlambaar in de zin van   artikel 2 , lid 2 , van Richtlijn 67/548/EEG van   27 juni 1967 ( hierna te noemen richtlijn van   27 juni 1967 ) en/of niet-gevaarlijke stoffen in de   zin van hetzelfde artikel van genoemde richtlijn .    2 . Deze richtlijn is niet van toepassing op kosmetische   preparaten , voor zover deze vallen onder Richtlijn   76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976   betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen   der Lid-Staten inzake kosmetische produkten ( 6 ) .    3 . Deze richtlijn is evenmin van toepassing op :    a ) geneesmiddelen , verdovende middelen , radioactieve   preparaten , levensmiddelen en diervoeders ;    b ) additieven voor levensmiddelen en diervoeders ,   meststoffen , pesticiden , verf , vernis , drukinkt ,   kleefstoffen en soortgelijke produkten , voor   zover communautaire richtlijnen betreffende de   indeling , de verpakking en het kenmerken van   deze preparaten van kracht zijn , behalve wanneer   die richtlijnen uitdrukkelijk naar deze richtlijn   verwijzen ;    c ) het vervoer van gevaarlijke preparaten   ( oplosmiddelen ) per spoor , over de weg , per schip of   door de lucht ;    d ) munitie en springstoffen die in de handel worden   gebracht om door explosie of door een pyrotechnisch   effect een beoogde uitwerking te hebben ;    e ) gevaarlijke preparaten die naar derde landen   worden uitgevoerd ;    f ) preparaten in douanevervoer , onderworpen aan   douanecontrole , voor zover zij geen enkele   bewerking ondergaan ;    g ) stoffen in de vorm van afvalstoffen waarop   Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli   1975 betreffende afvalstoffen ( 7 ) en Richtlijn   78/319/EEG van de Raad van 20 maart 1978   betreffende toxische en gevaarlijke afvalstoffen   ( 8 ) van toepassing zijn .    4 . De artikelen 4 tot en met 6 van deze richtlijn   zijn niet van toepassing op recipiënten die samengeperste ,   vloeibaar gemaakte en onder druk opgeloste   gasvormige preparaten bevatten , met uitsluiting van   de aërosols , als omschreven in artikel 2 van Richtlijn   75/324/EEG van de Raad van 20 mei 1975   inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen   van de Lid-Staten betreffende aërosols ( 9 ) .    5 . Voor deze richtlijn gelden de definities van artikel 2   van de richtlijn van 27 juni 1967 , met uitsluiting   van die van lid 1 , sub c ) en d ) , en lid 2 , sub k ) .    Artikel 2    1 . De in de richtlijn van 27 juni 1967 omschreven   gevaarlijke stoffen die als oplosmiddel worden   gebruikt , worden in klassen en subklassen ingedeeld   overeenkomstig de bijlage .    Zeer giftige en giftige stoffen worden in klasse I en   stoffen die schadelijke zijn voor de gezondheid in   klasse II ingedeeld . Aan iedere subklasse wordt een   indelingskengetal I1 en een vrijstellingskengetal I2   gegeven , welke kengetallen voorkomen in de hieronder   staande tabel :    Klasse van de stof * Indelingskengetal I1 *   Vrijstellingskengetal I2 *    Zeer giftig en giftig : * * *    I/a * 500 * 500 *    I/b * 100 * 100 *    I/c * 25 * 25 *    Schadelijk voor de gezondheid : * * *    II/a * 5 * 20 *    II/b * 2 * 8 *    II/c * 1 * 4 *    II/d * 0,5 * 2 *    2 . Als giftige preparaten worden die aangemerkt   waarin een of meer in de bijlage vermelde stoffen   aanwezig zijn , voor zover de som der produkten ,   verkregen door het aantal gewichtspercenten van de   verschillende in het preparaat aanwezige giftige of   voor de gezondheid schadelijke stoffen te vermenigvuldigen   met de respectieve kengetallen I1 , groter is   dan 500 , d.w.z . :    S [ P × I1 ] > 500 ,    waarin P = het aantal gewichtspercenten van iedere   in het preparaat aanwezige stof , en I1 = het kengetal   dat overeenkomt met de klasse van de stof .    3 . Als voor de gezondheid schadelijke preparaten   worden die aangemerkt waarin een of meer in de   bijlage vermelde stoffen aanwezig zijn :    a ) voor zover de som der produkten , bedoeld in   lid 2 , 500 bedraagt of minder , d.w.z . :    S [ P × I1 ] * 500    en    b ) voor zover de som der produkten , verkregen   door het aantal gewichtspercenten van de verschillende   in het preparaat aanwezige giftige of   voor de gezondheid schadelijke stoffen te vermenigvuldigen   met de respectieve kengetallen I2 ,   groter is dan 100 , d.w.z . :    S [ P × I2 ] > 100 ,    waarin P = het aantal gewichtspercenten van   iedere in het preparaat aanwezige stof , en I1 en   I2 = de kengetallen die overeenkomen met de   klasse van de stof .    4 . Worden niet als giftig of schadelijk voor de   gezondheid ingedeeld , preparaten waarin een of   meer in de bijlage vermelde stoffen aanwezig zijn ,   voor zover de som der produkten , verkregen door   het aantal gewichtspercenten van de verschillende in   het preparaat aanwezige giftige of voor de gezondheid   schadelijke stoffen te vermenigvuldigen met de   respectieve kengetallen I2 , 100 of minder bedraagt ,   d.w.z . :    S [ P × I2 ] * 100 ,    waarin P = het aantal gewichtspercenten van ieder   in het preparaat aanwezige stof , en I2 = het kengetal   dat overeenkomt met de klasse van de stof .    5 . Voor de preparaten die onder deze richtlijn   vallen , wordt geen rekening gehouden met de in de   bijlage genoemde stoffen , ongeacht of zij aanwezig   zijn als verontreinigingen dan wel als additieven ,   wanneer de gewichtsconcentratie ervan lager ligt   dan :     - 0,2 % voor de stoffen van klasse I ;     - 1 % voor de stoffen van klasse II of de als corrosief   ingedeelde stoffen ;     - 2 % voor de als irriterend ingedeelde stoffen .    Voor de stoffen , aanwezig als verontreinigingen of   als additieven , die niet in de bijlage van deze richtlijn   zijn vermeld , maar die zijn opgenomen in bijlage I   van de richtlijn van 27 juni 1967 , beschouwt   men :     - de als zeer giftig of giftig ingedeelde stoffen als   die van klasse I/a ;     - de als schadelijk voor de gezondheid ingedeelde   stoffen als die van klasse II/a .    6 . a ) Als corrosief worden beschouwd :    preparaten waarin één of meer van de stoffen   aanwezig zijn die in de bijlage als corrosief   zijn ingedeeld , en wel in een individuele   concentratie die de in de bijlage vastgestelde   grenzen overschrijdt of in een totale concentratie   die de eveneens in de bijlage vastgestelde   grenzen overschrijdt ;    b ) als irriterend worden beschouwd :    preparaten waarin één of meer van de stoffen   aanwezig zijn die in de bijlage als irriterend   of corrosief zijn ingedeeld , in een individuele   concentratie die de in de bijlage gestelde   grens overschrijdt , of in een totale   concentratie die de in die bijlage gestelde   grenzen overschrijdt .    7 . Als zeer licht ontvlambaar worden beschouwd :    preparaten in vloeibare toestand waarvan het vlampunt ,   bepaald volgens een van de in bijlage V ,   sub A , van de richtlijn van 27 juni 1967 omschreven   proefmethoden , lager ligt dan 0 ° C en het kookpunt   lager dan 35 ° C .    8 . Als licht ontvlambaar worden beschouwd :    preparaten in vloeibare toestand waarvan het vlampunt ,   bepaald volgens een van de in bijlage V ,   sub A , van de richtlijn van 27 juni 1967 omschreven   proefmethoden , lager ligt dan 21 ° C .    9 . Als ontvlambaar worden beschouwd :    preparaten in vloeibare toestand , waarvan het   vlampunt , bepaald volgens een van de hogergenoemde   proefmethoden , op of tussen 21 ° C en   55 ° C ligt .    10 . Voor preparaten die in de vorm van aërosols   op de markt worden gebracht , gelden de bepalingen   inzake de ontvlambaarheidscriteria die sub 1.8 en   2.2 c ) van de bijlage van Richtlijn 75/324/EEG   staan vermeld .    Artikel 3    De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te   bewerkstellingen dat gevaarlijke preparaten ( oplosmiddelen )   slechts op de markt kunnen worden gebracht   indien deze in overeenstemming zijn met de   bepalingen van deze richtlijn en van haar bijlage .    Artikel 4    De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om te   bewerkstellingen dat gevaarlijke preparaten ( oplosmiddelen )   slechts op de markt kunnen worden gebracht ;   indien de verpakking en de sluitingen ervan   aan de in artikel 15 van de richtlijn van 27 juni   1967 vermelde voorwaarden voldoen .    Artikel 5    1 . De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen   opdat de overeenkomstig artikel 2 ingedeelde gevaarlijke   preparaten slechts op de markt kunnen   worden gebracht indien hun verpakking voldoet aan   de volgende voorschriften inzake het kenmerken .    2 . Op elke verpakking van een overeenkomstig   artikel 2 als gevaarlijk beschouwd preparaat , moeten   de volgende aanduidingen duidelijk leesbaar en   onuitwisbaar voorkomen :    a ) de handelsnaam of de benaming van het preparaat ;    b ) - de chemische benaming van de zeer giftige of   giftige stof(fen ) in een concentratie van meer   dan 0,2 % waarbij de concentratie in een   percentage of een concentratiezone als volgt   wordt aangegeven :    conc . * 1 %    1 < conc . * 5 %    5 < conc . * 20 %    20 < conc . * 50 %    conc . > 50 % ,    De naam van de stof(fen ) en het percentage   behoeven evenwel niet te worden aangegeven   indien het preparaat noch giftig , noch   schadelijk voor de gezondheid is ;     - de chemische benaming van de voor de   gezondheid schadelijke stof(fen ) indien deze   aanwezig is ( zijn ) in een concentratie die   hoger ligt dan :     - 3 gewichtsprocenten voor de stoffen van   klasse II/a ,     - 6 gewichtsprocenten voor de stoffen van   klasse II/b ,     - 10 gewichtsprocenten voor de stoffen van   klasse II/c ,     - 20 gewichtsprocenten voor de stoffen van   klasse II/d .    De chemische benaming behoeft evenwel   niet te worden aangegeven indien het preparaat   noch giftig , noch schadelijk voor de gezondheid is ;     - de chemische benaming van de corrosieve   stof(fen ) , indien de concentratie ervan de   laagste in de bijlage aangegeven grenzen   overschrijdt ;     - de benaming van de irriterende stof(fen )   wanneer daarvoor de standaardzinnen voor   de bijzondere gevaren R 42 , R 43 of R 42/43 gelden ,   zoals die vermeld staan in bijlage I van de   richtlijn van 27 juni 1967 , en wanneer de   concentratie ervan de in de bijlage vastgestelde   grenswaarden overschrijdt ;     - de vermelding " irriterend oplosmiddel " ,   indien het preparaat andere dan de in het   vorige streepje omschreven irriterende stoffen   bevat in een concentratie die de in de bijlage   aangegeven grens overschrijdt ; deze vermelding   is niet vereist indien het preparaat reeds als   corrosief is ingedeeld .    De chemische benaming moet zijn vermeld onder   een van de namen die voorkomen in de lijst van   bijlage I van de richtlijn van 27 juni 1967 .    Vermelding van de chemische benaming van de   stof(fen ) is niet noodzakelijk indien het preparaat   slechts als licht ontvlambaar of ontvlambaar   is ingedeeld ;    c ) de naam en het adres van de fabrikant of van   degene die het preparaat op de markt brengt ;    d ) de symbolen , indien deze in deze richtlijn zijn   vastgesteld , en de aanduidingen van de aan het   preparaat verbonden gevaren overeenkomstig   artikel 16 , lid 2 , sub c ) van de richtlijn van   27 juni 1967 , in samenhang met bijlage V daarvan   en , voor preparaten die in de vorm van   aërosols op de markt worden gebracht , overeenkomstig   de punten 1.8 en 2.2 c ) van de bijlage   van Richtlijn 75/324/EEG voor zover het de   ontvlambaarheidsgevaren betreft ;    e ) de standaardzin(nen ) die de bijzondere gevaren   vermelden welke aan het gebruik van het preparaat   zijn verbonden ;    f ) de standaardzin(nen ) die de veiligheidsaanbevelingen   voor het gebruik van het preparaat vermelden .    3 . De aanwijzingen , die de bijzondere gevaren   vermelden , moeten in overeenstemming zijn met de   aanwijzingen in bijlage III van de richtlijn van   27 juni 1967 en moeten verstrekt worden door de   fabrikant of door degene die het preparaat op de   markt brengt .    Meer dan vier standaardzinnen behoeven niet te   worden aangebracht . Indien het preparaat tot meerdere   gevarencategorieën tegelijk behoort , moeten de   verwijzingen zich uitstrekken over alle hoofdgevaren   die aan het preparaat zijn verbonden .    4 . De vermeldingen betreffende de veiligheidsaanbevelingen   moeten in overeenstemming zijn met de   aanwijzingen in bijlage IV van de richtlijn van   27 juni 1967 en moeten verstrekt worden door de   fabrikant of door degene die het preparaat op de   markt brengt . Meer dan vier standaardzinnen behoeven   niet te worden aangebracht .    5 . Op het etiket of op de verpakking zelf worden   veiligheidsaanbevelingen voor de omgang met het   preparaat aangebracht ; indien dit niet mogelijk is ,   worden zij bij de verpakking gevoegd .    6 . Voor irriterende , licht ontvlambare of ontvlambare   preparaten behoeven de bijzondere gevaren en   veiligheidsaanbevelingen niet te worden vermeld   indien de inhoud van de verpakking niet meer dan   125 ml bedraagt . Dit geldt eveneens voor voor de   gezondheid schadelijke preparaten van hetzelfde   volume , die niet in het klein aan het grote publiek   worden verkocht .    7 . Artikel 2 , lid 5 , geldt mutatis mutandis voor het   kenmerken .    8 . Indien aan een preparaat meer dan één   gevarensymbool moet worden toegewezen :     - maakt de verplichting om symbool T aan te   brengen , het aanbrengen van de symbolen C   en X facultatief ;     - maakt de verplichting om symbool C aan te   brengen , het aanbrengen van symbool X facultatief ;     - maakt de verplichting om symbool E aan te   brengen , het aanbrengen van de symbolen F en   O facultatief .    9 . Indien een preparaat tegelijk als voor de   gezondheid schadelijk en irriterend is ingedeeld , moet   het als voor de gezondheid schadelijk worden gekenmerkt   en moet het voor de gezondheid schadelijke   en irriterende karakter ervan worden aangegeven   door de standaardzinnen voor gevaaraanduiding   overeenkomstig bijlage III van de richtlijn van   27 juni 1967 .    Artikel 6    1 . Indien de in artikel 5 voorgeschreven vermeldingen   zich op een etiket bevinden , dient dit stevig op   een of meer zijden van de verpakking te worden   gehecht zodat deze vermeldingen horizontaal kunnen   worden gelezen wanneer de verpakking op de   gebruikelijke wijze wordt neergezet . Voor de afmetingen   van dit etiket gelden onderstaande formaten :    Inhoud van de verpakking    Formaat ( in mm ) zo mogelijk     - ten hoogste 3 liter    ten minste 52 × 74     - meer dan 3 liter tot ten hoogste 50 liter    ten minste 74 × 105     - meer dan 50 liter tot ten hoogste 500 liter    ten minste 105 × 148     - meer dan 500 liter    ten minste 148 × 210 .    Ieder symbool dient ten minste een tiende van de   oppervlakte van het etiket te beslaan ; het mag niet   kleiner zijn dan 1 cm² . Het etiket dient over de gehele   oppervlakte te zijn gehecht aan de verpakking   die het preparaat rechtstreeks bevat .    Deze oppervlakten zijn uitsluitend bestemd voor   het aanbrengen van de uit hoofde van de onderhavige   richtlijn vereiste gegevens en eventueel van   aanvullende gezondheids - of veiligheidsaanwijzingen .    2 . Een etiket is niet vereist , indien de aanduidingen   op de in lid 1 bepaalde wijze op duidelijke wijze op   de verpakking zelf zijn aangebracht .    3 . Kleur en uiterlijk van het etiket en , in het geval   van lid 2 , van de verpakking moeten zodanig zijn   dat het gevarensymbool en de achtergrond ervan   duidelijk afsteken .    4 . De Lid-Staten kunnen het in de handel brengen   van gevaarlijke preparaten op hun grondgebied   afhankelijk stellen van het gebruik van hun officiële   taal of talen voor het kenmerken .    5 . Aan de eisen van het kenmerken volgens deze   richtlijn wordt geacht te zijn voldaan :    a ) in het geval van een buitenverpakking die een of   meer binnenverpakkingen omsluit , indien op de   buitenverpakking de kenmerken zijn aangebracht   overeenkomstig de internationale voorschriften   inzake het vervoer van gevaarlijke stoffen   en op de binnenverpakking(en ) de kenmerken   overeenkomstig deze richtlijn zijn aangebracht ;    b ) in het geval van een enkelvoudige verpakking ,   indien op deze verpakking de kenmerken zijn   aangebracht overeenkomstig de internationale   voorschriften inzake het vervoer van gevaarlijke   stoffen en tevens overeenkomstig artikel 5 , lid 2 ,   sub a ) , b ) , c ) , e ) en f ) .    Voor gevaarlijke preparaten die het grondgebied   van een Lid-Staat niet verlaten kan in plaats van een   kenmerk overeenkomstig de internationale voorschriften   inzake het vervoer van gevaarlijke stoffen ,   een kenmerk overeenkomstig de nationale voorschriften   worden toegestaan .    Artikel 7    1 . De Lid-Staten kunnen toestaan :    a ) dat het kenmerken zoals voorgeschreven overeenkomstig   artikel 5 op een andere passende wijze   geschiedt , indien de beperkte afmetingen of   anderszins ongeschikte aard van de verpakking   het kenmerken overeenkomstig artikel 6 ,   leden 1 en 2 , niet mogelijk maken ;    b ) dat , in afwijking van de artikelen 5 en 6 , de   verpakkingen van gevaarlijke preparaten , die   niet ontplofbaar of vergiftig zijn , niet of op een   andere wijze worden gekenmerkt indien zij zulke   geringe hoeveelheden bevatten , dat er geen gevaar   voor de personen die met deze preparaten   omgaan en derden valt te vrezen .    2 . Indien een Lid-Staat gebruik maakt van de in   lid 1 omschreven mogelijkheden , stelt hij de Commissie   daarvan onverwijld in kennis .    Artikel 8    De Lid-Staten kunnen om redenen in verband met   de indeling , de verpakking of het kenmerken in de   zin van deze richtlijn , het in de handel brengen van   gevaarlijke preparaten niet verbieden , beperken of   belemmeren indien deze preparaten voldoen aan de   bepalingen van deze richtlijn en van haar bijlage .    Artikel 9    1 . Indien een Lid-Staat constateert dat een gevaarlijk   preparaat , hoewel het voldoet aan de voorschriften   van deze richtlijn , gevaar oplevert voor de gezondheid   of de veiligheid , zodat moet worden overgegaan   tot een andere indeling of wijze van kenmerken   dan die welke in deze richtlijn zijn vastgesteld ,   kan hij voor een periode van ten hoogste zes maanden   de verkoop , het op de markt brengen of het   gebruik van dit preparaat op zijn grondgebied verbieden .   Hij stelt hiervan onmiddellijk de overige   Lid-Staten en de Commissie in kennis , onder aanvoering   van de motieven van zijn besluit .    2 . Binnen een termijn van zes weken pleegt de   Commissie overleg met de betrokken Lid-Staten ; zij   brengt vervolgens onverwijld advies uit en treft de   passende maatregelen . Indien een wijziging als   bedoeld in artikel 10 haar noodzakelijk voorkomt ,   wordt de in lid 1 vastgestelde termijn verlengd tot   aan de voltooiing van de procedure die is vastgesteld   in artikel 21 van de richtlijn van 27 juni 1967 .    Artikel 10    De maatregelen die noodzakelijk zijn om de bijlagen   aan de technische vooruitgang aan te passen , worden   vastgesteld volgens de procedure van artikel 21   van de richtlijn van 27 juni 1967 . " .    Artikel 2    1 . Uiterlijk twaalf maanden na de kennisgeving van de   eerste op grond van artikel 10 van Richtlijn   73/173/EEG vastgestelde richtlijn gaan de Lid-Staten   over tot vaststelling en bekendmaking van de wettelijke   en bestuursrechtelijke bepalingen die nodig zijn om aan   het bepaalde in deze richtlijn te voldoen . Achttien   maanden na kennisgeving van de eerste op grond van   artikel 10 van Richtlijn 73/173/EEG vastgestelde   richtlijn passen zij die bepalingen toe .    2 . De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van alle   bepalingen van nationaal recht mede , die zijn op het   onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen .    Artikel 3    Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .    Gedaan te Brussel , 22 juli 1980 .    Voor de Raad    De Voorzitter    G . THORN    ( 1 ) PB nr . C 182 van 31 . 7 . 1978 , blz . 62 .    ( 2 ) PB nr . C 269 van 13 . 11 . 1978 , blz. 35 .    ( 3 ) PB nr . L 189 van 11 . 7 . 1973 , blz . 7 .    ( 4) PB nr . 196 van 16 . 8 . 1967 , blz . 1/67 .    ( 5 ) PB nr . L 259 van 15 . 10 . 1979 , blz . 10 .    ( 6 ) PB nr . L 262 van 27 . 9 1976 , blz . 169 .    ( 7 ) PB nr . L 194 van 25 . 7 . 1975 , blz . 39 .    ( 8 ) PB nr . L 84 van 31 . 3 . 1978 , blz . 43 .    ( 9 ) PB nr . L 147 van 9 . 6 . 1975 , blz . 40 .


title: Richtlijn 2005/6/EG van de Commissie van 26 januari 2005 tot wijziging van Richtlijn 71/250/EEG, wat betreft de weergave en interpretatie van de krachtens Richtlijn 2002/32/EG vereiste analyseresultatenVoor de EER relevante tekst

text:
               27.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 24/33

      RICHTLIJN 2005/6/EG VAN DE COMMISSIE

   van 26 januari 2005
   tot wijziging van Richtlijn 71/250/EEG, wat betreft de weergave en interpretatie van de krachtens Richtlijn 2002/32/EG vereiste analyseresultaten
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 70/373/EEG van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings- en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (1), en met name op artikel 2,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 betreffende de vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders (2) bevat bepalingen voor de weergave van de resultaten.

               (2)

               Voor een geharmoniseerde tenuitvoerlegging van Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 mei 2002 inzake ongewenste stoffen in diervoeding (3) in alle lidstaten is het van groot belang dat de analyseresultaten op uniforme wijze weergegeven en geinterpreteerd worden.

               (3)

               Richtlijn 71/250/EG moet dus dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (4)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Richtlijn 71/250/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1)

               In artikel 1 wordt na de tweede alinea de volgende alinea toegevoegd:
               „Voor ongewenste stoffen in de zin van Richtlijn 2002/32/EG van het Europees Parlement en de Raad (4), met inbegrip van dioxinen en dioxineachtige PCB's, geldt deel 1, hoofdstuk C, punt 3, van de bijlage bij deze richtlijn.”.

               2)

               De bijlage wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.

         Artikel 2
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk twaalf maanden na de inwerkingtreding aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie die bepalingen onverwijld mede, alsmede een transponeringstabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 26 januari 2005.

            Voor de Commissie

         Markos KYPRIANOU

            Lid van de Commissie

      (1)  PB L 170 van 3.8.1970, blz. 2. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 807/2003 (PB L 122 van 16.5.2003, blz. 36).

      (2)  PB L 155 van 12.7.1971, blz. 13. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 1999/27/EG (PB L 118 van 6.5.1999, blz. 36).

      (3)  PB L 140 van 30.5.2002, blz. 10. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2003/100/EG van de Commissie (PB L 285 van 1.11.2003, blz. 33).

      (4)  PB L 140 van 30.5.2002, blz. 10.

      BIJLAGE
      Aan deel 1, Algemene bepalingen betreffende analysemethoden voor diervoeders, hoofdstuk C, Toepassing van analysemethoden en weergave van de resultaten, van de bijlage bij Richtlijn 71/250/EEG, wordt het volgende punt 3 toegevoegd:

                     „3.

                     Voor ongewenste stoffen in de zin van Richtlijn 2002/32/EG, met inbegrip van dioxinen en dioxineachtige PCB's, wordt een product dat bedoeld is voor het voederen van dieren als niet in overeenstemming met het vastgestelde maximumgehalte beschouwd als het resultaat van de analyse dat maximumgehalte overschrijdt, met inachtneming van de uitgebreide meetonzekerheid en de correctie voor de terugvinding. Aan de hand van de gemeten concentratie, gecorrigeerd voor de terugvinding en na aftrek van de uitgebreide meetonzekerheid, wordt nagegaan of aan het maximumgehalte wordt voldaan. Dit geldt alleen als de meetonzekerheid en de correctie voor de terugvinding voor de gebruikte analysemethode kunnen worden bepaald (dus bijvoorbeeld niet voor microscopisch onderzoek).
                     Het analyseresultaat wordt als volgt weergegeven (voorzover de meetonzekerheid en het terugvindingspercentage voor de gebruikte analysemethode kunnen worden bepaald):

                                 a)

                                 al dan niet gecorrigeerd voor de terugvinding, waarbij de wijze van weergeven en het terugvindingspercentage moeten worden vermeld;

                                 b)

                                 als „x ± U”, waarbij x het analyseresultaat is en U de uitgebreide meetonzekerheid, met een dekkingsfactor 2, zodat een betrouwbaarheidsniveau van ongeveer 95 % wordt verkregen.”.


title: Richtlijn 2005/67/EG van de Commissie van 18 oktober 2005 tot wijziging, met het oog op hun aanpassing, van de bijlagen I en II bij Richtlijn 86/298/EEG van de Raad, de bijlagen I en II bij Richtlijn 87/402/EEG van de Raad, en de bijlagen I, II en III bij Richtlijn 2003/37/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               19.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 273/17

      RICHTLIJN 2005/67/EG VAN DE COMMISSIE

   van 18 oktober 2005
   tot wijziging, met het oog op hun aanpassing, van de bijlagen I en II bij Richtlijn 86/298/EEG van de Raad, de bijlagen I en II bij Richtlijn 87/402/EEG van de Raad, en de bijlagen I, II en III bij Richtlijn 2003/37/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 86/298/EEG van de Raad van 26 mei 1986 betreffende kantelbeveiligingsinrichtingen aan de achterzijde op land- of bosbouwsmalspoortrekkers (1), en met name op artikel 12,
   Gelet op Richtlijn 87/402/EEG van de Raad van 25 juni 1987 betreffende vóór de bestuurderszitplaats bevestigde kantelbeveiligingsinrichtingen voor land- of bosbouwsmalspoortrekkers op wielen (2), en met name op artikel 11,
   Gelet op Richtlijn 2003/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers en aanhangwagens, verwisselbare getrokken machines, systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan en tot intrekking van Richtlijn 74/150/EEG van de Raad (3), en met name op artikel 19, lid 1, onder a) en b),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig Richtlijn 76/115/EEG van de Raad van 18 december 1975 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende bevestigingspunten voor veiligheidsgordels van motorvoertuigen (4) is in Richtlijn 2003/37/EG als nieuw voorschrift voor de typegoedkeuring van complete landbouw- of bosbouwtrekkers vastgelegd dat bevestigingspunten voor veiligheidsgordels voorhanden moeten zijn. Aangezien Richtlijn 76/115/EEG betrekking heeft op de typegoedkeuring van verscheidene categorieën niet voor de landbouw bestemde motorvoertuigen moet worden vastgesteld welke voorschriften van die richtlijn ook van toepassing zijn op bepaalde landbouw- of bosbouwtrekkers.

               (2)

               De voorschriften in aanhangsel 1 van bijlage I bij Richtlijn 76/115/EEG met betrekking tot naar voren gerichte middenzitplaatsen in voertuigcategorie N3 zijn geschikt voor trekkers met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid van 40 km per uur of minder.

               (3)

               De Raad van de OESO heeft op 29 maart 2005 Besluit C(2005) 1 goedgekeurd, waarin nieuwe versies van de OESO-codes voor de tests met landbouw- en bosbouwtrekkers zijn vastgelegd.

               (4)

               Het is zaak de verwijzingen naar de OESO-codes in de Richtlijnen 2003/37/EG, 86/298/EEG en 87/402/EEG aan de hand van Besluit C(2005) 1 van de Raad van de OESO te wijzigen.

               (5)

               Dienovereenkomstig moeten de Richtlijnen 86/298/EEG, 87/402/EEG en 2003/37/EG worden gewijzigd.

               (6)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het bij artikel 20, lid 1, van Richtlijn 2003/37/EG ingestelde comité,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   De bijlagen I, II en III bij Richtlijn 2003/37/EG worden overeenkomstig bijlage I bij deze richtlijn gewijzigd.
   Artikel 2
   De bijlagen I en II bij Richtlijn 86/298/EEG worden overeenkomstig bijlage II bij deze richtlijn gewijzigd.
   Artikel 3
   De bijlagen I en II bij Richtlijn 87/402/EEG worden overeenkomstig bijlage III bij deze richtlijn gewijzigd.
   Artikel 4
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2005 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 5
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 6
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 18 oktober 2005.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vice-voorzitter

      (1)  PB L 186 van 8.7.1986, blz. 26. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.

      (2)  PB L 220 van 8.8.1987, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 2003.

      (3)  PB L 171 van 9.7.2003, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2005/13/EG van de Commissie (PB L 55 van 1.3.2005, blz. 35).

      (4)  PB L 24 van 30.1.1976, blz. 6. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 96/38/EG van de Commissie (PB L 187 van 26.1.1996, blz. 95).

      BIJLAGE I
      De bijlagen I, II en III bij Richtlijn 2003/37/EG worden als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In bijlage I, deel 4, onder punt 3.6.1 wordt „volgens code 1 of 2 van de OESO” vervangen door „volgens code 2 van de OESO”.

                  2)

                  Bijlage II wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              in regel 26.1, hoofdstuk B, deel I, wordt „Bevestigingspunten veiligheidsgordels” vervangen door „Bevestigingspunten veiligheidsgordels (1);

                              b)

                              deel II.C van hoofdstuk B wordt vervangen door het volgende:
                              „Deel II.C
                              Overeenstemming met de genormaliseerde OESO-codes
                              De (complete) testrapporten overeenkomstig de onderstaande OESO-codes kunnen worden gebruikt als alternatief voor de testrapporten die overeenkomstig de bijzondere richtlijnen zijn opgesteld.

                                          In de tabel van deel I vermeld nummer (bijzondere richtlijnen)

                                          Onderwerp

                                          OESO-code (2)

                                          10.1.

                                          77/536/EEG

                                          Officiële tests van de kantelbeveiligingsinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers (dynamische proef)

                                          Code 3

                                          26.1.

                                          76/115/EEG

                                          16.1.

                                          79/622/EEG

                                          Officiële tests van de kantelbeveiligingsinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers (statische proef)

                                          Code 4

                                          26.1.

                                          76/115/EEG

                                          19.1.

                                          86/298/EEG

                                          Officiële tests van de kantelbeveiligingsinrichting aan de achterzijde van land- of bosbouwsmalspoortrekkers op wielen

                                          Code 7

                                          26.1.

                                          76/115/EEG

                                          21.1.

                                          87/402/EEC

                                          Officiële tests van de kantelbeveiligingsinrichting aan de voorzijde van land- of bosbouwsmalspoortrekkers op wielen

                                          Code 6

                                          26.1.

                                          76/115/EEG

                                          BR (3)

                                          Officiële tests van de kantelbeveiligingsinrichting van landbouw- of bosbouwtrekkers op rupsbanden

                                          Code 8

                                          26.1.

                                          76/115/EEG

                  3)

                  In bijlage III, deel I.A, punt 3.6.1, wordt „volgens code 1 of 2 van de OESO” vervangen door „volgens code 2 van de OESO”.

         (1)  Het minimumaantal bevestigingspunten voor veiligheidsgordels bij trekkers in de categorieën T1, T2, T3, C1, C2 en C3 wordt, overeenkomstig aanhangsel 1 van bijlage I bij Richtlijn 76/115/EEG inzake naar voren gerichte middenzitplaatsen in motorvoertuigen van categorie N3, vastgesteld op twee. De proefbelastingen voor voertuigen van categorie N3 in punt 5.4.3 en 5.4.4 van bijlage I bij genoemde richtlijn zijn van toepassing op deze categorieën trekkers.”;

         (2)  De testrapporten moeten in overeenstemming zijn met Besluit C(2005) 1 van de OESO. Het testrapport wordt alleen als equivalent erkend, indien de bevestigingspunten van de veiligheidsgordels getest zijn.
      De testrapporten overeenkomstig de codes uit Besluit C(2000) 59, laatstelijk gewijzigd bij Besluit C(2003) 252, worden gedurende een overgangsperiode van één jaar ingaande op de publicatiedatum van Besluit C(2005) 1 op de website van de OESO, d.w.z. tot 21 april 2006, eveneens aanvaard.

         (3)  BR: Hiervoor zal een bijzondere richtlijn worden vastgesteld.”.

      BIJLAGE II
      De bijlagen I en II bij Richtlijn 86/298/EEG worden als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In bijlage I wordt punt 1 vervangen door de volgende tekst:

                              „1.

                              De definities en voorschriften van punt 1 van code 7 van Besluit C(2005) 1 van de OESO van 29 maart 2005, met uitzondering van punt 1.1, zijn van toepassing.”.

                  2)

                  Bijlage II wordt vervangen door de volgende tekst:

                     „BIJLAGE II
                     Technische voorschriften
                     De technische voorschriften voor de EG-typegoedkeuring van kantelbeveiligingsinrichtingen aan de achterzijde van landbouw- of bosbouwsmalspoortrekkers op wielen zijn beschreven in punt 3 van code 7 van Besluit C(2005) 1 van de OESO van 29 maart 2005, met uitzondering van punt 3.1.4 („Testrapporten”), 3.4 („Minder belangrijke wijzigingen”), 3.5 („Labelling”) en 3.6 („Werking van bevestigingspunten van veiligheidsgordels”).”

      BIJLAGE III
      De bijlagen I en II bij Richtlijn 87/402/EEG worden als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In bijlage I, wordt punt 1 vervangen door de volgende tekst:
                  „De definities en voorschriften van punt 1 van code 6 van Besluit C(2005) 1 van de OESO van 29 maart 2005, met uitzondering van punt 1.1, zijn van toepassing.”.

                  2)

                  Bijlage II wordt vervangen door de volgende tekst:

                     „BIJLAGE II
                     Technische voorschriften
                     De technische voorschriften voor de EG-typegoedkeuring van vóór de bestuurderszitplaats bevestigde kantelbeveiligingsinrichtingen voor landbouw- of bosbouwsmalspoortrekkers op wielen zijn beschreven in punt 3 van code 6 van Besluit C(2005) 1 van de OESO van 29 maart 2005, met uitzondering van punt 3.2.4 („Testrapporten”), 3.5 („Minder belangrijke wijzigingen”), 3.6 („Labelling”) en 3.7 („Werking van bevestigingspunten van veiligheidsgordels”).”.


Avis juridique important

|

31996L0050

Richtlijn 96/50/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen welke bij het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap gebruikt worden

Publicatieblad Nr. L 235 van 17/09/1996 blz. 0031 - 0038

RICHTLIJN 96/50/EG VAN DE RAAD van 23 juli 1996 betreffende de harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen welke bij het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap gebruikt worden DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 75,Gezien het voorstel van de Commissie (1),In samenwerking met het Europees Parlement,Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3),Overwegende dat er gemeenschappelijke bepalingen moeten worden ingevoerd betreffende het besturen van binnenvaartuigen op de binnenwateren van de Gemeenschap en dat een eerste stap in deze richting is gezet met Richtlijn 91/672/EEG van de Raad van 16 december 1991 inzake de wederzijdse erkenning van de nationale vaarbewijzen voor het besturen van schepen in het goederen- en personenvervoer over de binnenwateren (4);Overwegende dat, in verband met de verschillen in de nationale wetgevingen op het punt van de voorwaarden voor de afgifte van vaarbewijzen voor binnenvaartuigen en de noodzaak om de veiligheidseisen in de binnenvaartsector geleidelijk aan te scherpen, er communautaire voorschriften voor de afgifte van deze vaarbewijzen moeten worden vastgesteld om aan eventuele concurrentiedistorsies het hoofd te bieden;Overwegende dat het, tot waarborging van de vereiste uniformiteit en doorzichtigheid, wenselijk is dat de Gemeenschap een model vaststelt voor één enkel nationaal vaarbewijs, dat door alle Lid-Staten erkend wordt en niet behoeft te worden ingewisseld, waarbij met het oog op het subsidiariteitsbeginsel de verantwoordelijkheid voor de afgifte van dit vaarbewijs aan de Lid-Staten zelf wordt overgelaten;Overwegende dat er op nationale binnenwateren die niet met het waterwegennet van een andere Lid-Staat in verbinding staan geen sprake van internationale concurrentie is en dat er derhalve geen reden bestaat de in de onderhavige richtlijn bedoelde gemeenschappelijke bepalingen voor de afgifte van vaarbewijzen ook hier verplicht te stellen;Overwegende dat deze gemeenschappelijke bepalingen vooral tot doel moeten hebben de scheepvaart veiliger te maken en de mens beter te beschermen; dat het hiertoe absoluut noodzakelijk is dat met deze bepalingen minimumeisen worden vastgesteld waaraan de aanvrager dient te voldoen om het vaarbewijs voor de binnenvaart te kunnen verkrijgen;Overwegende dat er ten minste voorwaarden moeten worden gesteld met betrekking tot de minimaal vereiste leeftijd voor het besturen van een vaartuig, de lichamelijke en geestelijke geschiktheid van de aanvrager en diens beroepservaring en vakkennis op bepaalde met het besturen van een vaartuig samenhangende gebieden; dat de Lid-Staten omwille van de veiligheid van het vaartuig en de zich aan boord bevindende personen met name voor de bekendheid met bepaalde plaatselijke situaties aanvullende eisen kunnen stellen; dat aanvullende vakkennis vereist is voor het besturen van een vaartuig met behulp van radar of voor het besturen van een passagiersvaartuig;Overwegende dat er in geschikte procedures voor de aanpassing van de bijlagen van de onderhavige richtlijn moet worden voorzien; dat het derhalve juist is de Commissie bij de aanpassing van de bijlagen door het in Richtlijn 91/672/EEG bedoelde comité te laten bijstaan,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 11. De Lid-Staten stellen op basis van het in bijlage I beschreven communautaire model, overeenkomstig de bepalingen van de onderhavige richtlijn, een vaarbewijs vast voor het besturen van binnenvaartuigen bij het vervoer van goederen en personen, hierna "vaarbewijs" te noemen.2. De Lid-Staten nemen alle dienstige maatregelen om het gevaar van vervalsing van de vaarbewijzen te vermijden.3. Het vaarbewijs wordt overeenkomstig het bepaalde in de onderhavige richtlijn afgegeven door de bevoegde instantie van de Lid-Staten. Hierbij wordt rekening gehouden met de specifieke kenmerken van de in artikel 1 van Richtlijn 91/672/EEG bedoelde waterwegen en vaarbewijzen, namelijk:- vaarbewijzen geldig op alle waterwegen van de Lid-Staten met uitzondering van de waterwegen waarop het reglement betreffende het verlenen van Rijnschipperspatenten van toepassing is (groep A);- vaarbewijzen geldig op alle waterwegen van de Lid-Staten, met uitzondering van de in bijlage II van Richtlijn 91/672/EEG bedoelde maritieme waterwegen en met uitzondering van de waterwegen waarop het reglement betreffende het verlenen van Rijnschipperspatenten van toepassing is (groep B).4. Tot groep A of B behorende vaarbewijzen, welke door de Lid-Staten in overeenstemming met het in onderhavige richtlijn bepaalde worden afgegeven, zijn voor alle onder groep A of B vallende waterwegen in de Gemeenschap geldig.5. Behoudens het bepaalde in artikel 8, lid 2, is het overeenkomstig de herziene Rijnvaartakte afgegeven Rijnschipperspatent op alle waterwegen van de Gemeenschap geldig.6. In bijlage I van Richtlijn 91/672/EEG genoemde nationale vaarbewijzen die uit hoofde van deze richtlijn wederzijds erkend worden en uiterlijk 18 maanden na de inwerkingtreding van de onderhavige richtlijn zijn afgegeven, blijven zonder inwisselverplichting tot de hierop aangegeven uiterste datum geldig.Artikel 2Voor de toepassing van de onderhavige richtlijn wordt verstaan onder:a) "bevoegde instantie", de instantie die door de Lid-Staat wordt belast met de taak vast te stellen of de aanvrager aan de gestelde eisen voldoet en vervolgens het vaarbewijs af te geven;b) "schipper", persoon die de nodige geschiktheid en kwalificaties bezit om een vaartuig op de waterwegen van de Lid-Staten te besturen en die aan boord het gezag voert;c) "lid van de dekbemanning", een persoon die regelmatig bij de besturing van een binnenvaartuig betrokken is en aan het roer staat.Artikel 31. De onderhavige richtlijn geldt voor schippers van alle typen binnenvaartuigen: motorschepen, sleep- en duwboten, aken, duwboten (duwvaart in konvooi en als gekoppeld samenstel), die voor het vervoer van goederen of personen zijn bestemd, met uitzondering van:- schippers van voor het vervoer van goederen bestemde vaartuigen met een lengte van minder dan 20 m;- schippers van voor het vervoer van passagiers bestemde vaartuigen die, naast de bemanning, niet meer dan twaalf personen vervoeren.2. Een Lid-Staat kan, na overleg met de Commissie, schippers van vaartuigen die uitsluitend gebruik maken van nationale binnenwateren die niet met het waterwegennet van een andere Lid-Staat in verbinding staan van de toepassing van deze richtlijn vrijstellen en hun nationale vaarbewijzen afgeven waarvan de voorwaarden voor afgifte kunnen verschillen van die welke in deze richtlijn zijn vastgesteld. Deze nationale vaarbewijzen zijn dan alleen op deze waterwegen geldig.Artikel 41. Ter verkrijging van een vaarbewijs moet de aanvrager aan de in de artikelen 5 tot en met 8 bedoelde minimumeisen voldoen. Op het vaarbewijs wordt aangegeven voor welke categorie waterwegen (die van groep A of groep B) de schipper bevoegd is.2. Door de Lid-Staten afgegeven vaarbewijzen die aan die minimumeisen voldoen, worden wederzijds erkend.Artikel 5Om voor een vaarbewijs in aanmerking te komen, dient de aanvrager minstens 21 jaar oud te zijn. Niettemin behouden de Lid-Staten de mogelijkheid een vaarbewijs uit te reiken vanaf 18-jarige leeftijd. Voor de erkenning van een in een andere Lid-Staat uitgereikt vaarbewijs van groep A of B kan een Lid-Staat dezelfde eisen inzake minimumleeftijd hanteren als die welke in die Lid-Staat gelden voor de afgifte van een vaarbewijs van dezelfde groep.Artikel 61. De aanvrager dient aan te tonen dat hij de vereiste lichamelijke en geestelijke geschiktheid heeft en moet hiertoe een geneeskundig onderzoek ondergaan bij een door de bevoegde instantie erkende arts. Bij dit onderzoek wordt in het bijzonder gekeken naar gehoor en gezichtsvermogen, naar het kleurenonderscheidingsvermogen, de motoriek van de bovenste en onderste ledematen, alsmede naar de neurologische en psychische gesteldheid van de aanvrager en de toestand van diens hart en bloedvaten.2. Houders van een vaarbewijs die de 65-jarige leeftijd hebben bereikt, dienen zich, binnen de drie daaropvolgende maanden en verder ieder jaar, aan het in lid 1 bedoelde geneeskundige onderzoek te onderwerpen; de bevoegde instantie tekent op het vaarbewijs aan dat de schipper aan deze verplichting heeft voldaan.Artikel 71. De aanvrager dient te kunnen aantonen dat hij minimaal vier jaar beroepservaring heeft als lid van de dekbemanning van een binnenvaartuig.2. Om in aanmerking te kunnen worden genomen, moet de beroepservaring door de bevoegde instantie van de Lid-Staat met een aantekening op het persoonlijke dienstboekje worden gevalideerd. Deze ervaring mag op alle waterwegen van de Lid-Staten worden opgedaan. Wat waterwegen betreft die de buitengrens van de Gemeenschap overschrijden, zoals de Donau, de Elbe en de Oder, zal de op alle trajecten van deze waterwegen opgedane ervaring in aanmerking worden genomen.3. De in lid 1 bedoelde minimumberoepservaring kan met maximaal drie jaar worden verminderd:a) wanneer de aanvrager houder is van een door de bevoegde instantie erkend diploma ter afsluiting van een gespecialiseerde binnenvaartopleiding met praktijkstages voor het besturen van een vaartuig; de vermindering mag de duur van de gespecialiseerde opleiding niet te boven gaan; ofb) wanneer de aanvrager kan aantonen als lid van de dekbemanning beroepservaring op een zeeschip te hebben opgedaan; voor de maximale vermindering met drie jaar moet de aanvrager kunnen aantonen minstens vier jaar ervaring in de zeevaart te hebben.4. De in lid 1 bedoelde minimumberoepservaring kan met ten hoogste drie jaar worden verminderd wanneer de aanvrager een praktijkexamen heeft afgelegd voor het besturen van een vaartuig; dit vaarbewijs is dan slechts geldig voor vaartuigen waarvan de vaareigenschappen vergelijkbaar zijn met die van het schip waarvoor het praktische examen werd afgelegd.Artikel 81. De aanvrager dient ook met gunstig gevolg een examen af te leggen om aan te tonen dat hij de nodige vakkennis heeft; dit examen dient minstens de in bijlage II, hoofdstuk A, beschreven algemene stof te bestrijken.2. Onder voorbehoud van raadpleging van de Commissie, kan een Lid-Staat van de schipper verlangen dat hij, voor de vaart op bepaalde waterwegen, met uitzondering van de in bijlage II van Richtlijn 91/672/EEG bedoelde maritieme waterwegen, aan aanvullende eisen inzake bekendheid met de plaatselijke situatie voldoet.Onder hetzelfde voorbehoud kan een Lid-Staat verlangen dat de schipper van een passagiersvaartuig, waarmee bepaalde trajecten met beperkte manoeuvreerruimte worden bevaren, een diepergaande kennis heeft van specifieke bepalingen betreffende de veiligheid van de passagiers en, in het bijzonder, van bij ongevallen, brand en schipbreuk te volgen procedures.Artikel 91. Om een vaartuig met behulp van radar te mogen besturen, dient de schipper in het bezit te zijn van een speciaal getuigschrift dat door de bevoegde autoriteit is afgegeven als bewijs dat hij met gunstig gevolg een examen over de in bijlage II, hoofdstuk B, genoemde stof heeft afgelegd.De Lid-Staten erkennen het diploma dat werd afgegeven volgens het reglement inzake de afgifte van diploma's voor het besturen van vaartuigen op de Rijn met behulp van radar.2. Indien de aanvrager aan de in lid 1 genoemde voorwaarden voldoet, geeft de bevoegde instantie door middel van een aantekening op het vaarbewijs aan dat de houder bevoegd is tot het besturen van een vaartuig met radar.Artikel 10Om een passagiersvaartuig op de binnenwateren van de Lid-Staten te mogen besturen, dient de schipper of een ander lid van de bemanning in het bezit te zijn van een speciaal getuigschrift dat door de bevoegde autoriteit is afgegeven als bewijs dat hij met goed gevolg een examen over de in bijlage II, hoofdstuk C, genoemde stof heeft afgelegd.Artikel 11Overeenkomstig de in artikel 12 genoemde procedure kan de Commissie de nodige initiatieven nemen tot aanpassing van het in bijlage I opgenomen model-vaarbewijs en met het oog op de ontwikkeling van de in bijlage II genoemde vakkennis die voor het verkrijgen van het vaarbewijs vereist is.Artikel 121. Voor de toepassing van artikel 11 wordt de Commissie bijgestaan door het bij artikel 7 van Richtlijn 91/672/EEG ingestelde comité.2. De vertegenwoordiger van de Commissie legt het comité een ontwerp van de te nemen maatregelen voor. Het comité brengt advies uit over dit ontwerp binnen een termijn die de voorzitter kan vaststellen naar gelang van de urgentie van de materie. Het comité spreekt zich uit met de meerderheid van stemmen die in artikel 148, lid 2, van het Verdrag is voorgeschreven voor de aanneming van de besluiten die de Raad op voorstel van de Commissie dient te nemen. Bij de stemming in het comité worden de stemmen van de vertegenwoordigers van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig genoemd artikel. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.3. a) De Commissie stelt maatregelen vast die onmiddellijk van toepassing zijn.b) Indien deze maatregelen evenwel niet in overeenstemming zijn met het door het comité uitgebrachte advies, worden deze onverwijld door de Commissie aan de Raad medegedeeld. In dat geval kan de Commissie de toepassing van de door haar vastgestelde maatregelen tot maximaal één maand, te rekenen vanaf de datum van deze mededeling, opschorten. De Raad, die met gekwalificeerde meerderheid van stemmen besluit, kan binnen die termijn een andersluidend besluit nemen.Artikel 131. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 18 maanden na de inwerkingtreding van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.2. De Lid-Staten delen de Commissie onverwijld de tekst mee van de bepalingen die zij op de onder deze richtlijn vallende gebieden vaststellen.3. De Lid-Staten zijn elkaar bij de toepassing van deze richtlijn zo nodig wederzijds behulpzaam.Artikel 14Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 15Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.Gedaan te Brussel, 23 juli 1996.Voor de RaadDe VoorzitterI. YATES(1) PB nr. C 280 van 6. 10. 1994, blz. 5.(2) Advies uitgebracht op 25 januari 1995 (PB nr. C 102 van 24. 4. 1995, blz. 5).(3) Advies van het Europees Parlement van 2 maart 1995 (PB nr. C 68 van 20. 3. 1995, blz. 41), gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 8 december 1995 (PB nr. C 356 van 30. 12. 1995, blz. 66) en besluit van het Europees Parlement van 9 mei 1996 (PB nr. C 152 van 27. 5. 1996, blz. 46).(4) PB nr. L 373 van 31. 12. 1991, blz. 29.BIJLAGE I MODEL-VAARBEWIJS VOOR DE BINNENVAART (85 × 54 mm - achtergrond lichtblauw) Het materiaal van de kaart moet voldoen aan ISO-norm 78.10.>BEGIN VAN DE GRAFIEK>VAARBEWIJS VOOR BINNENVAARTUIGEN: A/B NEDERLAND 1. xxx2. xxx3. 01. 01. 1996 - NL-Amsterdam4. 02. 01. 19966.7. 8. AB9. R, ton, kW, xx10. 01. 01. 206111.5. xxx>EIND VAN DE GRAFIEK>>BEGIN VAN DE GRAFIEK>VAARBEWIJS VOOR BINNENVAARTUIGEN VOOR HET VERVOER VAN GOEDEREN EN PERSONEN1. Naam van de houder2. Voornaam (namen)3. Datum en plaats van geboorte4. Datum van afgifte van het vaarbewijs5. Nummer van afgifte6. Foto van de houder7. Handtekening van de houder8. A. Alle waterwegen uitgezonderd de RijnB. Alle waterwegen uitgezonderd maritieme waterwegen en de Rijn9. - R: radar- Categorie en capaciteit van het vaartuig (ton, kW of aantal passagiers)10. Datum waarop het vaarbewijs verloopt11. Aantekening(en)Beperking(en)Model van de Europese Unie >EIND VAN DE GRAFIEK>BIJLAGE II VEREISTE VAKKENNIS VOOR HET VERKRIJGEN VAN HET VAARBEWIJS VOOR DE BINNENVAART HOOFDSTUK A Algemene vakkennis voor het vervoer van goederen en personen DEEL 1: VAARBEWIJS VAN GROEP A 1. Navigatiea) Nauwkeurige kennis van de verkeersregels op de binnenwateren en maritieme waterwegen, met name van het Europees Reglement voor binnenlandse waterwegen (Cevni) en de Internationale Bepalingen ter voorkoming van aanvaringen op zee, inclusief de markering en betonning van waterwegen.b) Kennis van de algemene kenmerken van de voornaamste binnenlandse en maritieme waterwegen uit geografisch, hydrografisch, meteorologisch en morfologisch oogpunt.c) Zichtnavigatie, waaronder bepaling van de route, peilingen en posities van het vaartuig, nautische drukwerken en publikaties, het gebruik van zeekaarten, navigatiehulpmiddelen en betonningssystemen, procedures voor het controleren van het kompas, basiskennis inzake getijdenwerking.2. Hanteren en besturen van het vaartuiga) Besturen van het vaartuig, met inachtneming van het effect van wind, stroming, turbulentie en diepgang met het oog op voldoende drijfvermogen en stabiliteit.b) Rol en werking van roer en schroef.c) Ankeren en aanleggen in alle omstandigheden.d) Manoeuvres in een sluis of haven en manoeuvres bij tegengestelde en oplopende koersen.3. Constructie en stabiliteit van het vaartuiga) Kennis van de grondbeginselen van de scheepsbouw, vooral in verband met de veiligheid van passagiers, bemanning en schip.b) Elementaire kennis van Richtlijn 82/714/EEG van de Raad van 4 oktober 1982 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen (1).c) Elementaire kennis van de hoofdzaken van de scheepsconstructie.d) Theoretische kennis van de regels betreffende stabiliteit en drijfvermogen en de praktische toepassing daarvan, met name de bevaarbaarheid.e) Aanvullende voorschriften, met name wat betreft aanvullende uitrusting, op maritieme waterwegen.4. Machines van het vaartuiga) Elementaire kennis van de constructie en de werking van de scheepsmotoren om ervoor te zorgen dat deze goed functioneren.b) Bediening en controle van het functioneren van hoofd- en hulpmotoren en te volgen procedures in geval van nood.5. Laden en lossena) Gebruik van diepgangschalen.b) Bepaling van het gewicht van een lading met behulp van de meetbrief.c) Laden en lossen van het vaartuig, stuwing van de lading (stuwplan).6. Gedrag in bijzondere omstandighedena) Basisprincipes van het voorkomen van ongevallen.b) Te nemen maatregelen bij averij, aanvaring of stranding, met inbegrip van het dichten van gaten in de scheepsromp.c) Gebruik van gereedschap en reddingsmateriaal.d) Eerste hulp bij ongelukken.e) Brandpreventie en gebruik van brandbestrijdingsinrichtingen en -apparaten.f) Voorkomen van vervuiling van de waterwegen.g) Bijzondere omstandigheden bij het redden van personen, van het vaartuig en van de lading op maritieme waterwegen, overleven op zee.DEEL 2: VAARBEWIJS VAN GROEP B 1. Navigatiea) Nauwkeurige kennis van de verkeersregels op de binnenwateren, met name van het Europees Reglement voor binnenlandse waterwegen (Cevni), inclusief de markering en betonning van waterwegen.b) Kennis van de algemene kenmerken van de voornaamste binnenlandse waterwegen uit geografisch, hydrografisch, meteorologisch en morfologisch oogpunt.c) Routebepaling, nautische drukwerken en publikaties, betonningssystemen.2. Hanteren en besturen van het vaartuiga) Besturen van het vaartuig, met inachtneming van het effect van wind, stroming, turbulentie en diepgang met het oog op voldoende drijfvermogen en stabiliteit.b) Rol en werking van roer en schroef.c) Ankeren en aanleggen in alle omstandigheden.d) Manoeuvres in een sluis of haven en manoeuvres bij tegengestelde en oplopende koersen.3. Constructie en stabiliteit van het vaartuiga) Kennis van de grondbeginselen van de scheepsbouw, vooral in verband met de veiligheid van passagiers, bemanning en schip.b) Elementaire kennis van Richtlijn 82/714/EEG van de Raad van 4 oktober 1982 tot vaststelling van de technische voorschriften voor binnenschepen.c) Elementaire kennis van de hoofdzaken van de scheepsconstructie.d) Theoretische kennis van de regels betreffende stabiliteit en drijfvermogen en de praktische toepassing daarvan.4. Machines van het vaartuiga) Elementaire kennis van de constructie en de werking van de scheepsmotoren om ervoor te zorgen dat deze goed functioneren.b) Bediening en controle van het functioneren van hoofd- en hulpmotoren en te volgen procedures in geval van nood.5. Laden en lossena) Gebruik van diepgangschalen.b) Bepaling van het gewicht van een lading met behulp van de meetbrief.c) Laden en lossen van het vaartuig, stuwing van de lading (stuwplan).6. Gedrag in bijzondere omstandighedena) Basisprincipes van het voorkomen van ongevallen.b) Te nemen maatregelen bij averij, aanvaring of stranding, met inbegrip van het dichten van gaten in de scheepsromp.c) Gebruik van gereedschap en reddingsmateriaal.d) Eerste hulp bij ongelukken.e) Brandpreventie en gebruik van brandbestrijdingsinrichtingen en -apparaten.f) Voorkomen van vervuiling van de waterwegen.HOOFDSTUK B Verplichte aanvullende vakkennis voor het besturen van een vaartuig met behulp van radar a) Kennis van de radartheorie: algemene kennis van radiogolven en beginselen van het functioneren van radarapparatuur.b) Gebruik van radarapparatuur, interpretatie van beelden op het radarscherm, analyse van de door het apparaat verschafte informatie en kennis van de beperkingen van het werken met radar.c) Gebruik van de draaisnelheidsaanwijzer.d) Kennis van hetgeen in het Europees Reglement voor binnenlandse waterwegen (Cevni) ten aanzien van het varen op radar wordt bepaald.HOOFDSTUK C Verplichte aanvullende vakkennis voor het personenvervoer 1. Summiere kennis van de technische voorschriften met betrekking tot de stabiliteit van passagiersschepen in geval van averij, waterdichte schotten, niveau van de grootste diepgang.2. EHBO.3. Brandpreventie en brandbestrijdingsinrichtingen.4. Omgaan met reddingsmiddelen en -materieel.5. Maatregelen voor de bescherming van passagiers in het algemeen en met name in geval van evacuatie, averij, aanvaring, stranding, brand, explosie of andere panieksituaties.6. Kennis van de veiligheidsvoorschriften (nooduitgangen, valreep, gebruik van het noodroer).(1) PB nr. L 301 van 28. 10. 1982, blz. 1.


Avis juridique important

|

31982L0806

Richtlijn 82/806/EEG van de Raad van 22 november 1982 houdende tweede wijziging (benzeen) van Richtlijn 76/769/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid- Staten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten,

Publicatieblad Nr. L 339 van 01/12/1982 blz. 0055 - 0056 Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0285  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0285  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0139  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0139

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 22 november 1982  houdende tweede wijziging (benzeen) van Richtlijn 76/769/EEG betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der Lid-Staten inzake de beperking van het op de markt brengen en van het gebruik van bepaalde gevaarlijke stoffen en preparaten  (82/806/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat benzeen een stof is die als sterk toxisch bekend staat, die het centrale zenuwstelsel en de bloedvormende organen kan aantasten en voorts kanker en in het bijzonder leukemie kan veroorzaken;  Overwegende dat benzeen onder andere wordt gebruikt als bestanddeel voor de vervaardiging van sommig speelgoed bij het gebruik waarvan inhalatie, ingestie of cutane absorptie van benzeen kan plaatsvinden, waarbij de kinderen worden blootgesteld aan de genoemde risico's;  Overwegende dat door de vaststelling van een concentratiegrens voor vrij benzeen deze risico's kunnen worden uitgesloten;  Overwegende dat het gebruik van benzeen in een aantal Lid-Staten is gereglementeerd; dat deze reglementeringen verschillen vertonen met betrekking tot de voorwaarden voor het op de markt brengen en het gebruik; dat deze verschillen een hinderpaal vormen voor het handelsverkeer en een rechtstreekse invloed hebben op de totstandkoming en de werking van de gemeenschappelijke markt;  Overwegende dat het, ten einde deze verschillen op te heffen, wenselijk is de bijlage van Richtlijn 76/769/EEG (4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 79/663/EEG (5), aan te vullen;  Overwegende dat het Raadgevend Wetenschappelijk Comité voor het onderzoek naar de toxiciteit en de ecotoxiciteit van chemische verbindingen zijn advies ter zake heeft uitgebracht,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Aan de bijlage van Richtlijn 76/769/EEG wordt de volgende rubriek toegevoegd:  1.2 // »5. Benzeen CAS nr. 71-43-2 (Chemical Abstract Service Number)  // Is niet toegelaten in speelgoed of onderdelen van speelgoed zoals die op de markt worden gebracht, indien de concentratie aan vrij benzeen groter is dan 5 mg/kg gewicht van het stuk speelgoed of onderdeel van het speelgoed.".  Artikel 2  De Lid-Staten treffen binnen twaalf maanden na kennisgeving van deze richtlijn de maatregelen die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 22 november 1982.  Voor de Raad  De Voorzitter  U. ELLEMANN-JENSEN  (1) PB nr. C 285 van 4. 11. 1981, blz. 2.  (2) PB nr. C 346 van 31. 12. 1980, blz. 95.  (3) PB nr. C 353 van 31. 12. 1980, blz. 31.  (4) PB nr. L 262 van 27. 9. 1976, blz. 201.  (5) PB nr. L 197 van 3. 8. 1979, blz. 37.


title: Richtlijn (EU) 2017/738 van de Raad van 27 maart 2017 tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de vooruitgang van de techniek, van bijlage II bij Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de veiligheid van speelgoed, wat lood betreft (Voor de EER relevante tekst. )

text:
               27.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 110/6

         RICHTLIJN (EU) 2017/738 VAN DE RAAD
   van 27 maart 2017
   tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de vooruitgang van de techniek, van bijlage II bij Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de veiligheid van speelgoed, wat lood betreft
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
   Gezien Richtlijn 2009/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009 betreffende de veiligheid van speelgoed (1), en met name artikel 46, lid 1, onder b),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In Richtlijn 2009/48/EG zijn voor speelgoed of bestanddelen daarvan migratielimieten vastgelegd voor een reeks elementen, waaronder lood, in droog, vloeibaar en afgekrabd speelgoedmateriaal. De migratielimieten voor lood bedragen voor het desbetreffende speelgoedmateriaal respectievelijk 13,5 mg/kg, 3,4 mg/kg en 160 mg/kg.

               (2)

               Die limieten zijn gebaseerd op de aanbevelingen die het Nederlandse Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) heeft gedaan in een verslag uit 2008 met als titel „Chemicals in Toys. A general methodology for assessment of chemical safety of toys with a focus on elements”. De aanbevelingen van het RIVM berustten op de conclusie dat de blootstelling van kinderen aan lood een bepaald niveau, de zogeheten „toelaatbare dagelijkse inname”, niet mag overschrijden. In het verslag werd een toelaatbare dagelijkse inname van 3,6 microgram per kilogram lichaamsgewicht vastgesteld als toxicologische referentiewaarde voor lood.

               (3)

               Aangezien kinderen ook uit andere bronnen dan speelgoed aan lood worden blootgesteld, dient slechts een bepaald percentage van de toxicologische referentiewaarde aan speelgoed te worden toegekend. In zijn advies over de „Assessment of the bioavailability of certain elements in toys”, uitgebracht op 22 juni 2004, deed het Wetenschappelijk Comité voor toxiciteit, ecotoxiciteit en milieu (WCTEM) de aanbeveling dat hooguit 10 % van de maximaal toelaatbare inname van lood van speelgoed afkomstig mag zijn. In zijn advies over de „Evaluation of the Migration Limits for Chemical Elements in Toys”, uitgebracht op 1 juli 2010, sprak het Wetenschappelijk Comité voor gezondheids- en milieurisico's (WCGM) zich ervoor uit dat de inname van lood uit speelgoed niet meer dan 10 % van een op basis van toxicologische gegevens vastgelegde referentiewaarde mag bedragen. Aangezien lood als bijzonder toxisch wordt beschouwd, zijn de limieten voor lood in Richtlijn 2009/48/EG vastgesteld op de helft van de waarden die volgens de door het desbetreffende wetenschappelijke comité gehanteerde criteria als veilig worden beschouwd, om te garanderen dat er alleen sporen van lood aanwezig zijn die verenigbaar zijn met een goede fabricagepraktijk. Bijgevolg zijn de limieten voor lood in die richtlijn vastgesteld op 5 % van de toelaatbare dagelijkse inname, omschreven als de migratie van lood uit speelgoed.

               (4)

               De Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (European Food Safety Authority — „EFSA”) heeft geconcludeerd dat er voor lood als toxisch metaal geen drempelwaarde is waaronder de blootstelling aan lood geen kritische gezondheidseffecten heeft. Reeds een geringe blootstelling aan lood kan neurotoxiciteit veroorzaken, namelijk schade aan het zenuwstelsel en de hersenen, in het bijzonder leerstoornissen. Volgens de door de EFSA gepubliceerde recente wetenschappelijke gegevens mag de toelaatbare dagelijkse inname derhalve niet langer als toxicologische referentiewaarde worden gehanteerd.

               (5)

               Volgens de EFSA moet als nieuwe toxicologische referentiewaarde voor de bepaling van de limieten voor lood de BMDL01 (benchmark dose limit — benchmarkdosislimiet) met betrekking tot neurologische effecten op de ontwikkeling worden gehanteerd. De BMDL01 is de onderste betrouwbaarheidsgrens (95e percentiel) van de benchmarkdosis, die staat voor 1 % extra risico op verminderde intelligentie bij kinderen, gemeten op de volledige schaal van IQ-scores, te weten een vermindering van het IQ met 1 punt op die schaal. De BMDL01 staat gelijk met een loodinname van 0,5 microgram per kilogram lichaamsgewicht per dag.

               (6)

               Het in het kader van het Europees Agentschap voor chemische stoffen opgerichte Comité risicobeoordeling deelde de opvatting van de EFSA dat de BMDL01 de maximaal toelaatbare blootstelling voor lood vormt. Aangezien het huidige gemiddelde bloedloodgehalte bij kinderen in Europa tot vier keer boven het maximaal toelaatbare blootstellingsniveau ligt en aangezien er geen drempelwaarde voor de neurologische effecten op de ontwikkeling kan worden bepaald, moet elke verdere blootstelling zo veel mogelijk worden vermeden.

               (7)

               In overeenstemming met de recentste wetenschappelijke ontwikkelingen met betrekking tot de in het verslag van het RIVM uit 2008 gehanteerde methode voor de berekening van veilige limieten voor elementen in speelgoed en met toepassing van de in Richtlijn 2009/48/EG gevolgde benadering voor het beheer van de risico's van zeer toxische elementen zoals lood, moeten de in Richtlijn 2009/48/EG vastgelegde limieten voor lood in speelgoed worden herzien en met het oog op de bescherming van de gezondheid van kinderen worden bepaald op 5 % van de BMDL01.

               (8)

               In 2015 is een erratum bij het verslag van het RIVM uit 2008 gepubliceerd waarin wordt geopperd dat de hoeveelheden droog en vloeibaar speelgoedmateriaal die worden verondersteld door kinderen te worden opgenomen, waarop de aanbevelingen voor grenswaarden van het verslag van het RIVM uit 2008 zijn gebaseerd, in plaats van als dagelijkse hoeveelheden als wekelijkse hoeveelheden moeten worden uitgedrukt. Het WCGM heeft vervolgens gesteld dat de oorspronkelijk aanbevolen opnamehoeveelheden passend zijn en dat zij toch als dagelijkse hoeveelheden in plaats van als wekelijkse hoeveelheden moeten worden uitgedrukt; het WCGM heeft daarmee bevestigd dat de methode die in het verslag van het RIVM uit 2008 is gebruikt om veilige limieten voor elementen in speelgoed te berekenen, correct is. Derhalve moet de methode die in het verslag van het RIVM uit 2008 is gebruikt, verder worden toegepast om herziene limieten voor lood in speelgoed vast te stellen.

               (9)

               Richtlijn 2009/48/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (10)

               Het bij artikel 47 van Richtlijn 2009/48/EG ingestelde comité heeft geen advies uitgebracht over de in deze richtlijn vervatte maatregelen; de Commissie heeft bijgevolg een voorstel betreffende deze maatregelen ingediend bij de Raad en voorgelegd aan het Europees Parlement,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   In de tabel van punt 13 van deel III van bijlage II bij Richtlijn 2009/48/EG wordt de vermelding voor lood vervangen door:

                  „Lood

                  2,0

                  0,5

                  23”

   Artikel 2
   1.   De lidstaten stellen uiterlijk op 28 oktober 2018 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast om aan deze richtlijn te voldoen en maken ze bekend. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
   Zij passen die bepalingen toe met ingang van 28 oktober 2018.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen vaststellen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 27 maart 2017.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         C. ABELA

      (1)  PB L 170 van 30.6.2009, blz. 1.


title: Richtlijn 2008/63/EG van de Commissie van 20 juni 2008 betreffende de mededinging op de markten van telecommunicatie-eindapparatuur (Gecodificeerde versie) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               21.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 162/20

      RICHTLIJN 2008/63/EG VAN DE COMMISSIE

   van 20 juni 2008
   betreffende de mededinging op de markten van telecommunicatie-eindapparatuur
   (Voor de EER relevante tekst)
   (Gecodificeerde versie)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 86, lid 3,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 88/301/EEG van de Commissie van 16 mei 1988 betreffende de mededinging op de markten van telecommunicatie-eindapparatuur (1) is ingrijpend gewijzigd (2). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               In alle lidstaten was telecommunicatie geheel of gedeeltelijk een staatsmonopolie, welk monopolie in het algemeen door middel van bijzondere of uitsluitende rechten aan een of meer met de installatie en exploitatie van het net en de levering van de bijbehorende diensten belaste lichamen werd toevertrouwd. Deze rechten omvatten dikwijls niet slechts de verzorging van het directe transport van gegevens over het net maar ook het ter beschikking van de gebruikers stellen van op het net aan te sluiten eindapparatuur. De sector telecommunicaties heeft in de afgelopen decennia een grote ontwikkeling doorgemaakt ten aanzien van de technische eigenschappen van het net en in het bijzonder ten aanzien van de eindapparatuur.

               (3)

               Technische en economische ontwikkelingen hebben de lidstaten ertoe gebracht het stelsel van bijzondere of uitsluitende rechten op telecommunicatiegebied te herzien. Met name de snelle groei van de verschillende typen eindapparatuur en van de vele gebruiksmogelijkheden ervan maakt het noodzakelijk dat de gebruikers een vrije keuze uit deze typen wordt geboden zodat zij ten volle van de technologische vooruitgang op dit terrein kunnen profiteren.

               (4)

               Door het bestaan van uitsluitende rechten wordt het vrije verkeer van dergelijke telecommunicatie-eindapparatuur beperkt, hetzij wat de invoer en afzet betreft van die apparatuur, waaronder satellietapparatuur, omdat bepaalde producten niet worden verkocht, hetzij wat aansluiting, opstarten en onderhoud betreft, omdat gezien de aard van de markt, en met name de diversiteit en technische aard van de producten, een monopolist niet ertoe wordt aangezet deze diensten aan te bieden voor producten die hij niet zelf verkoopt of heeft ingevoerd, noch om zijn prijzen aan de kosten aan te passen, aangezien de dreiging van concurrentie van nieuwe marktpartijen ontbreekt. Op de meeste markten is over het algemeen een uitgebreid scala aan telecommunicatie-eindapparatuur beschikbaar. Om die reden kunnen alle bijzondere rechten waardoor het aantal ondernemingen met een vergunning voor invoer, afzet, aansluiting, opstarten en onderhoud van dergelijke apparatuur rechtstreeks of onrechtstreeks wordt beperkt, soortgelijke gevolgen hebben als het verlenen van uitsluitende rechten. Dergelijke uitsluitende of bijzondere rechten zijn maatregelen van gelijke werking als met artikel 28 van het Verdrag onverenigbare kwantitatieve beperkingen. Daarom moeten alle bestaande uitsluitende rechten op het gebied van invoer, afzet, aansluiten, opstarten en onderhoud van telecommunicatie-eindapparatuur, alsmede alle soortgelijke rechten, dat wil zeggen alle bijzondere rechten, met uitzondering van die welke bestaan uit het wettelijk of bestuursrechtelijk bevoordelen van een of meer ondernemingen, waardoor slechts de mogelijkheden van andere ondernemingen om in hetzelfde geografische gebied en onder in wezen gelijkwaardige omstandigheden bovenbedoelde werkzaamheden te gaan uitoefenen, negatief worden beïnvloed, worden afgeschaft.

               (5)

               De uitoefening van de bijzondere of uitsluitende rechten op eindapparatuur geschiedt dusdanig dat apparatuur uit de andere lidstaten in de praktijk in een nadelige positie verkeert, met name omdat de gebruikers wordt belet de door hen benodigde apparatuur aan de hand van prijs en kwaliteit, ongeacht de herkomst ervan, vrijelijk te kiezen. De uitoefening van die rechten is bijgevolg in alle lidstaten onverenigbaar met artikel 31 van het Verdrag.

               (6)

               De dienstverrichtingen die samenhangen met de aansluiting en het onderhoud van eindapparatuur vormen wezenlijke elementen bij de aankoop of de huur van die apparatuur. De handhaving van uitsluitende rechten op dit gebied zou gelijk staan met de handhaving van uitsluitende afzetrechten. Deze rechten moeten derhalve worden afgeschaft, wil de opheffing van de uitsluitende invoer- en afzetrechten werkelijk gevolgen sorteren.

               (7)

               Het onderhoud van eindapparatuur vormt een dienst in de zin van artikel 50 van het Verdrag. De verrichting van de laatstgenoemde dienst die commercieel gezien onlosmakelijk met de afzet van de genoemde eindapparatuur verbonden is, moet derhalve vrij zijn overeenkomstig artikel 49 van het Verdrag en vooral wanneer deze door gekwalificeerd personeel wordt verricht.

               (8)

               De markttoestand blijft tot inbreuken op de mededingingsregels van het Verdrag leiden. De ontwikkeling van het handelsverkeer wordt daarenboven ongunstig beïnvloed in een mate die strijdig is met het belang van de Gemeenschap. Een toename van de mededinging is in de eindapparatuurmarkt afhankelijk van de invoering van doorzichtigheid inzake technische eisen, die het vrije handelsverkeer in eindapparatuur mogelijk maken en tegelijkertijd de naleving van de wezenlijke vereisten zoals bepaald in Richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (3) bewerkstelligen. Een dergelijke doorzichtigheid loopt noodzakelijk via de publicatie van de technische specificaties.

               (9)

               Bijzondere of uitsluitende rechten inzake de invoer en afzet van eindapparatuur leiden hoe dan ook tot een toestand die strijdig is met de doelstelling van artikel 3, onder g), van het Verdrag, dat de invoering van een regime vooropstelt waarin wordt gewaarborgd dat de mededinging in de interne markt niet wordt vervalst, en dat a fortiori vereist dat de mededinging niet wordt uitgeschakeld. Op de lidstaten rust bovendien krachtens artikel 10 van het Verdrag de verplichting zich te onthouden van alle maatregelen welke de verwezenlijking van de doelstellingen van het Verdrag in gevaar kunnen brengen, met inbegrip van die van artikel 3, onder g). Dergelijke uitsluitende rechten moeten derhalve onverenigbaar worden geacht met artikel 82 in samenhang met artikel 3 van het Verdrag. De verlening of de handhaving van deze rechten door de Staat is een verboden maatregel in de zin van artikel 86, lid 1, van het Verdrag.

               (10)

               Willen de gebruikers het eindapparaat van hun keuze kunnen gebruiken, dan is het nodig de kenmerken van de interface van het openbaar net waaraan het eindapparaat moet worden aangesloten, te kennen en doorzichtig te maken. De lidstaten moeten zich ervan vergewissen dat de eigenschappen ervan worden gepubliceerd en de interface van het openbaar net voor de gebruiker toegankelijk wordt gemaakt.

               (11)

               Het is voor een afzet van eindapparatuur nodig dat de producenten weten aan welke technische specificaties hun producten moeten voldoen. De lidstaten moeten er zorg voor dragen dat deze specificaties worden geformaliseerd en bekendgemaakt, en deze op grond van Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (4) in ontwerp aanmelden bij de Commissie. Deze specificaties kunnen alleen tot uit andere lidstaten ingevoerde producten worden uitgebreid voor zover zij nodig zijn om de inachtneming van uit hoofde van het Gemeenschapsrecht wettige essentiële vereisten te verzekeren, die bepaald zijn in artikel 3 van Richtlijn 1999/5/EG. De lidstaten moeten in ieder geval de artikelen 28 en 30 van het Verdrag naleven volgens welke de lidstaat van invoer op zijn grondgebied een eindapparaat moet toelaten dat in een andere lidstaat op wettige wijze is vervaardigd en in de handel gebracht.

               (12)

               Om een doorzichtige, objectieve en niet-discriminerende toepassing van de specificaties te waarborgen, kan de controle op de toepassing daarvan niet worden toevertrouwd aan een van de concurrerende subjecten op de eindapparatuurmarkt, omdat daar vanzelfsprekend een belangenconflict heerst. Derhalve moet worden bepaald dat de lidstaten er zorg voor moeten dragen dat de controle wordt toevertrouwd aan een eenheid die onafhankelijk is van de exploitant van het net en van enig andere concurrent op de betrokken markt.

               (13)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   In deze richtlijn wordt verstaan onder:

               1.

               „eindapparatuur”:

                           a)

                           de apparaten die voor overbrenging, verwerking of ontvangst van informatie direct of indirect op de interface van een openbaar telecommunicatienet zijn aangesloten; in beide gevallen, direct of indirect, kan de aansluiting geschieden per draad, per optische vezel of via elektromagnetische golven; een aansluiting is indirect wanneer een apparaat geplaatst is tussen het eindapparaat en de interface van het net;

                           b)

                           satellietgrondstationapparatuur;

               2.

               „satellietgrondstationapparatuur”: apparatuur die kan worden gebruikt voor transmissie („zend”) of voor transmissie en ontvangst („zend/ontvang”), of uitsluitend voor ontvangst („ontvang”) van radiocommunicatiesignalen door middel van satellieten of andere systemen in de ruimte;

               3.

               „ondernemingen”: de openbare of particuliere lichamen of eenheden aan welke de staat bijzondere of uitsluitende rechten verleent van invoer, afzet, aansluiting, opstarten en/of onderhoud van telecommuncatie-eindapparatuur;

               4.

               „bijzondere rechten”: rechten die een lidstaat aan een beperkt aantal ondernemingen verleent door middel van een wettelijk of bestuursrechtelijk instrument, waarbij binnen een bepaald geografisch gebied:

                           a)

                           het aantal ondernemingen anders dan op grond van objectieve, proportionele en niet-discriminerende criteria tot twee of meer worden beperkt,

                           b)

                           anders dan op grond van de onder a) bedoelde criteria verschillende met elkaar concurrerende ondernemingen worden aangewezen, of

                           c)

                           anders dan op grond van de onder a) bedoelde criteria een of meer ondernemingen wettelijk of bestuursrechtelijk worden bevoordeeld, waardoor de mogelijkheden van andere ondernemingen om in hetzelfde geografische gebied en onder in wezen gelijkwaardige omstandigheden telecommunicatie-eindapparatuur in te voeren, af te zetten, aan te sluiten, op te starten of te onderhouden, merkelijk negatief worden beïnvloed.

         Artikel 2
   De lidstaten die ondernemingen bijzondere of uitsluitende rechten hebben verleend, dragen ervoor zorg dat alle uitsluitende rechten worden afgeschaft, alsmede de bijzondere rechten:

               a)

               die het aantal ondernemingen anders dan op grond van objectieve, proportionele en niet-discriminerende criteria tot twee of meer beperken, of

               b)

               waarbij anders dan op grond van de onder a) bedoelde criteria verschillende concurrerende ondernemingen worden aangewezen.

         Zij stellen de Commissie in kennis van de maatregelen welke zij hebben genomen en van de ontwerpen voor regelgeving die zij daartoe hebben ingediend.
   Artikel 3
   De lidstaten zorgen ervoor dat economische subjecten het recht hebben eindapparatuur in te voeren, in de handel te brengen, aan te sluiten, op te starten en te onderhouden.
   De lidstaten mogen evenwel:

               a)

               ten aanzien van satellietgrondstationapparatuur, verbieden dat deze wordt aangesloten op het openbare telecommunicatienet en/of opgestart, indien deze apparatuur niet voldoet aan de geldende gemeenschappelijke technische regelgeving die overeenkomstig Richtlijn 1999/5/EG is vastgesteld of, bij ontstentenis daarvan, aan de essentiële vereisten van artikel 3 van genoemde richtlijn; bij ontstentenis van gemeenschappelijke technische voorschriften of geharmoniseerde regelgeving moeten de nationale voorschriften proportioneel zijn aan deze essentiële vereisten en worden zij bij de Commissie aangemeld overeenkomstig Richtlijn 98/34/EG, indien zulks door die richtlijn wordt verlangd;

               b)

               ten aanzien van andere eindapparatuur, verbieden dat deze wordt aangesloten op het openbare telecommunicatienet, indien deze apparatuur niet voldoet aan de geldende gemeenschappelijke technische voorschriften welke zijn vastgesteld in overeenstemming met Richtlijn 1999/5/EG of, bij ontstentenis daarvan, aan de essentiële vereisten van artikel 3 van genoemde richtlijn;

               c)

               van de economische subjecten de noodzakelijke technische kennis eisen voor het aansluiten, opstarten en onderhouden van eindapparatuur, vastgesteld volgens objectieve, niet-discriminerende en openbaar gemaakte criteria.

         Artikel 4
   De lidstaten zien erop toe dat de nieuwe interfaces van het openbare net aan de gebruiker zelf de mogelijkheid bieden eindapparatuur aan te sluiten en dat de fysieke eigenschappen van die interfaces door de exploitanten van openbare telecommunicatienetten worden gepubliceerd.
   Artikel 5
   De lidstaten zorgen voor de formele vastlegging en de publicatie van alle specificaties voor eindapparatuur.
   De lidstaten brengen deze specificaties in ontwerpstadium ter kennis van de Commissie overeenkomstig Richtlijn 98/34/EG.
   Artikel 6
   De lidstaten dragen ervoor zorg dat de controle op de toepassing van de in artikel 5 bedoelde specificaties, wordt uitgevoerd door een eenheid die onafhankelijk is van de particuliere en overheidsondernemingen die goederen en/of diensten op telecommunicatiegebied aanbieden.
   Artikel 7
   De lidstaten brengen aan het eind van elk jaar een verslag uit aan de hand waarvan de Commissie zich kan vergewissen of de artikelen 2, 3, 4 en 6 worden nageleefd.
   Een verslagschema is in bijlage I opgenomen.
   Artikel 8
   Richtlijn 88/301/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage II, deel A, genoemde richtlijnen, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage II, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage III.
   Artikel 9
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 10
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 20 juni 2008.

            Voor de Commissie

            De voorzitter

         José Manuel BARROSO

      (1)  PB L 131 van 27.5.1988, blz. 73. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 94/46/EG (PB L 268 van 19.10.1994, blz. 15).

      (2)  Zie bijlage II, deel A.

      (3)  PB L 91 van 7.4.1999, blz. 10. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn (EG) nr. 1882/2003 (PB L 284 van 31.10.2003, blz. 1).

      (4)  PB L 204 van 21.7.1998, blz. 37. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/96/EG van de Raad (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 81).

      BIJLAGE I
      Verslagschema bedoeld in artikel 7
      Uitvoering van artikel 2
      Eindapparatuur waarvoor de wetgeving werd of wordt gewijzigd.
      Per eindapparaat:

                  —

                  datum waarop de maatregel werd aangenomen, of

                  —

                  datum van indiening van het ontwerp, of

                  —

                  datum van invoering van de maatregel.

            Uitvoering van artikel 3

                  —

                  de eindapparatuur waarvan de aansluiting of het opstarten beperkt werd,

                  —

                  de vereiste technische kennis met verwijzingen naar de bekendmaking ervan.

            Uitvoering van artikel 4

                  —

                  de verwijzingen naar de publicatie van de kenmerken,

                  —

                  aantal bestaande interfaces van het openbare net,

                  —

                  aantal aangepaste interfaces van het openbare net.

            Uitvoering van artikel 6

                  —

                  vermelding van de onafhankelijke eenheid of eenheden.

      BIJLAGE II
      DEEL A
      Ingetrokken richtlijn met de wijziging ervan
      (bedoeld in artikel 8)

                  Richtlijn 88/301/EEG van de Commissie

                  (PB L 131 van 27.5.1988, blz. 73)

                  Richtlijn 94/46/EG van de Commissie

                  (PB L 268 van 19.10.1994, blz. 15)

            DEEL B
      Termijnen voor omzetting in nationaal recht
      (bedoeld in artikel 8)

                  Richtlijn

                  Toepassingsdatum

                  88/301/EEG

                  —

                  94/46/EG

                  8 augustus 1995

      BIJLAGE III
      Concordantietabel

                  Richtlijn 88/301/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1, aanhef

                  Artikel 1, aanhef

                  Artikel 1, eerste streepje, eerste en tweede zin

                  Artikel 1, punt 1), onder a)

                  Artikel 1, eerste streepje, laatste zin

                  Artikel 1, punt 1), onder b)

                  Artikel 1, tweede streepje

                  Artikel 1, punt 3)

                  Artikel 1, derde streepje, aanhef

                  Artikel 1, punt 4), aanhef

                  Artikel 1, derde streepje, eerste substreepje

                  Artikel 1, punt 4), onder a)

                  Artikel 1, derde streepje, tweede substreepje

                  Artikel 1, punt 4), onder b)

                  Artikel 1, derde streepje, derde substreepje

                  Artikel 1, punt 4), onder c)

                  Artikel 1, vierde streepje

                  Artikel 1, punt 2)

                  Artikel 2

                  Artikel 2

                  Artikel 3, eerste zin

                  Artikel 3, eerste alinea

                  Artikel 3, tweede zin

                  Artikel 3, tweede alinea, aanhef

                  Artikel 3, eerste streepje

                  Artikel 3, tweede alinea, onder a)

                  Artikel 3, tweede streepje

                  Artikel 3, tweede alinea, onder b)

                  Artikel 3, derde streepje

                  Artikel 3, tweede alinea, onder c)

                  Artikel 4, eerste alinea

                  Artikel 4

                  Artikel 4, tweede alinea

                  —

                  Artikel 5, lid 1

                  —

                  Artikel 5, lid 2, eerste zin

                  Artikel 5, eerste alinea

                  Artikel 5, lid 2, tweede zin

                  Artikel 5, tweede alinea

                  Artikel 6

                  Artikel 6

                  Artikel 8

                  —

                  Artikel 9

                  Artikel 7

                  Artikel 10

                  —

                  —

                  Artikel 8

                  —

                  Artikel 9

                  Artikel 11

                  Artikel 10

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II

                  —

                  Bijlage III