Avis juridique important

|

31993L0055

Richtlijn 93/55/EEG van de Commissie van 25 juni 1993 tot wijziging van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding

Publicatieblad Nr. L 206 van 18/08/1993 blz. 0011 - 0012 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 51 blz. 0190  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 51 blz. 0190

RICHTLIJN 93/55/EEG VAN DE COMMISSIE van 25 juni 1993 tot wijziging van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoedingDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 70/524/EEG van de Raad van 23 november 1970 betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding (1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/27/EEG van de Commissie (2), en met name op artikel 7,  Overwegende dat in Richtlijn 70/524/EEG is bepaald dat de inhoud van bijlagen voortdurend aan de ontwikkeling van de wetenschappelijke en technische kennis moet worden aangepast; dat de bijlagen bij Richtlijn 91/248/EEG van de Commissie (3) zijn  gecodifieerd;  Overwegende dat de toepassing van het geleer- en verdikkingsmiddel  "Cassiagom" in bepaalde Lid-Staten op grote schaal is getest; dat de ervaring heeft uitgewezen dat deze nieuwe toepassing overal in de Gemeenschap kan worden toegestaan;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor diervoeders,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Bijlage I bij Richtlijn 70/524/EEG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlagen bij deze richtlijn.  Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 1994 aan de onderhavige richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten de bovenbedoelde bepalingen vaststellen moet daarin worden verwezen naar deze richtlijn of moet een dergelijke verwijzing worden gedaan bij de officiële bekendmaking ervan. De uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de bedoelde  verwijzing worden door de Lid-Staten vastgesteld.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 25 juni 1993.  Voor de Commissie René STEICHEN Lid van de Commissie (1) PB nr. L 270 van 14. 12. 1970, blz. 1.  (2) PB nr. L 179 van 22. 7. 1993, blz. 5.  (3) PB nr. L 124 van 18. 5. 1991, blz. 1.    BIJLAGE  Aan bijlage I, deel E  "Emulgatoren, stabilisatoren, verdikkings- en geleermiddelen", wordt de volgende post toegevoegd:


Avis juridique important

|

31968L0297

Richtlijn 68/297/EEG van de Raad van 19 juli 1968 betreffende de uniformisatie van de voorschriften ten aanzien van de toelating met vrijdom van recht van de zich in de reservoirs van bedrijfsautomobielen bevindende brandstof

Publicatieblad Nr. L 175 van 23/07/1968 blz. 0015 - 0016 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0008  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1968(II) blz. 0307  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0008  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1968(II) blz. 0313  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 07 Deel 1 blz. 0098  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 07 Deel 1 blz. 0111  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 07 Deel 1 blz. 0111

++++ ( 1 ) PB nr . 88 van 24 . 5 . 1965 , blz . 1500/65 .   ( 2 ) PB nr . 28 van 17 . 2 . 1967 , blz . 459/67 .   ( 3 ) PB nr . 42 van 7 . 3 . 1967 , blz . 618/67 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 19 juli 1968  betreffende de uniformisatie van de voorschriften ten aanzien van de toelating met vrijdom van recht van de zich in de reservoirs van bedrijfsautomobielen bevindende brandstof   ( 68/297/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 75 en 99 ,  Gelet op de beschikking van de Raad van 13 mei 1965 met betrekking tot de harmonisatie van bepaalde voorschriften die van invloed zijn op de mededinging in het vervoer per spoor , over de weg en over de binnenwateren ( 1 ) , inzonderheid op artikel 1 , sub b ) ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 2 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ) ,  Overwegende dat de verwezenlijking van een gemeenschappelijk vervoerbeleid de totstandbrenging vereist van gemeenschappelijke regels voor internationaal vervoer van of naar het grondgebied van een Lid-Staat of over het grondgebied van een of meer Lid-Staten ;  Overwegende dat de totstandbrenging van deze gemeenschappelijke regels ook de uniformisatie moet omvatten van de voorschriften betreffende de toelating met vrijdom van recht van de zich in de reservoirs van bedrijfsautomobielen bevindende brandstof ;  Overwegende dat , met het oog op de harmonisatie van de mededingingsvoorwaarden tussen de vervoerondernemers van de verschillende Lid-Staten ,   _ de minimumhoeveelheid brandstof die met vrijdom van recht mag worden toegelaten dient te worden bepaald en de voorwaarden voor de toelating met vrijdom van recht van extra hoeveelheden dienen te worden vastgesteld ;   _ de bepalingen welke in een Lid-Staat met betrekking tot de toelating met vrijdom van recht van brandstof worden toegepast gelijk dienen te zien , ongeacht in welke Lid-Staat de voertuigen zijn geregistreerd ;  Overwegende dat het , ter voorkoming van misbruik van de met vrijdom van recht toegelaten brandstof , dienstig is een bijzondere bepaling betreffende de grensgebieden vast te stellen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Overeenkomstig deze richtlijn uniformiseren de Lid-Staten de voorschriften ten aanzien van de toelating met vrijdom van recht van de brandstof die zich bevindt in de reservoirs van in een Lid-Staat geregistreerde bedrijfsautomobielen die gemeenschappelijke grenzen tussen de Lid-Staten overschrijden .  Artikel 2  In deze richtlijn wordt onder bedrijfsautomobiel elk wegvoertuig verstaan dat volgens zijn bouwwijze en zijn uitrusting geschikt en bestemd is voor het vervoer , al dan niet tegen betaling :  a ) van meer dan negen personen , met inbegrip van de bestuurder ,  b ) van goederen .  Artikel 3  1 . Uiterlijk met ingang van 1 februari 1969 verlenen de Lid-Staten vrijdom van recht voor een hoeveelheid van 50 liter brandstof .  2 . Bij iedere belangrijke onderlinge aanpassing van de nationale belastingen op dieselolie stelt de Raad met eenparigheid van stemmen , op voorstel van de Commissie , de hoeveelheid brandstof vast waarvoor de Lid-Staten boven de in lid 1 bedoelde hoeveelheid vrijdom van recht verlenen .  Op dezelfde wijze zal de Raad besluiten tot toelating met vrijdom van recht van alle brandstof die zich bevindt in de normale reservoirs van bedrijfsautomobielen , wanneer de verschillen tussen deze belastingen voldoende zullen zijn verminderd .  3 . Iedere Lid-Staat kan grotere hoeveelheden brandstof dan die welke uit de toepassing van de leden 1 en 2 voortvloeien , met vrijdom van recht toelaten . 4 . De door een Lid-Staat uit hoofde van de vorige leden vastgestelde hoeveelheden brandstof moeten gelijk zijn , ongeacht in welke Lid-Staat de betrokken bedrijfsautomobielen zijn geregistreerd .  Artikel 4  De bepalingen welke uit hoofde van deze richtlijn door een Lid-Staat worden vastgesteld , mogen in geen geval minder gunstig zijn dan die , welke deze Lid-Staat toepast ten aanzien van de in derde landen geregistreerde bedrijfsautomobielen die gemeenschappelijke grenzen tussen de Lid-Staten overschrijden .  Artikel 5  1 . Met betrekking tot bedrijfsautomobielen die internationaal vervoer naar zijn grenszone verrichten kan elke Lid-Staat , wanneer deze grenszone hemelsbreed gemeten maximaal 25 km breed is , na raadpleging van de Commissie , de hoeveelheden die uit hoofde van artikel 3 , lid 2 , met vrijdom van recht worden toegelaten , beperken .  2 . De door een Lid-Staat uit hoofde van lid 1 vastgestelde hoeveelheden brandstof moeten gelijk zijn , ongeacht in welke Lid-Staat de betrokken bedrijfsautomobielen zijn geregistreerd .  Artikel 6  De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn getroffen maatregelen .  Artikel 7  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 19 juli 1968 .  Voor de Raad  De Voorzitter  O . L . SCALFARO


title: Richtlijn (EU) 2017/1852 van de Raad van 10 oktober 2017 betreffende mechanismen ter beslechting van belastinggeschillen in de Europese Unie

text:
               14.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 265/1

         RICHTLIJN (EU) 2017/1852 VAN DE RAAD
   van 10 oktober 2017
   betreffende mechanismen ter beslechting van belastinggeschillen in de Europese Unie
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 115,
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Situaties waarin verschillende lidstaten de bepalingen van bilaterale belastingovereenkomsten en -verdragen of het Verdrag ter afschaffing van dubbele belasting in geval van winstcorrecties tussen verbonden ondernemingen (90/436/EEG) (3) („het arbitrageverdrag van de Unie”) op een verschillende wijze uitleggen of toepassen, kunnen ernstige fiscale belemmeringen vormen voor ondernemingen die over de grenzen heen actief zijn. Dergelijke belemmeringen leiden tot een buitensporige belastingdruk op ondernemingen en er is een reëel risico dat zij economische verstoringen en inefficiënties veroorzaken en negatieve gevolgen hebben voor grensoverschrijdende investeringen en de groei.

               (2)

               Om die reden is het noodzakelijk dat er in de Unie mechanismen zijn die zorgen voor de doeltreffende beslechting van geschillen betreffende de uitleg en de toepassing van dergelijke bilaterale belastingverdragen en van het arbitrageverdrag van de Unie, en met name van geschillen die tot dubbele belasting leiden.

               (3)

               De mechanismen waarin bilaterale belastingverdragen en het arbitrageverdrag van de Unie momenteel voorzien, leiden mogelijk niet in alle gevallen tot een doeltreffende beslechting van dergelijke geschillen binnen een redelijke termijn. De monitoring die in het kader van de tenuitvoerlegging van het arbitrageverdrag van de Unie heeft plaatsgevonden, heeft een aantal belangrijke tekortkomingen aan het licht gebracht, met name wat de toegang tot de procedure en wat de duur en de effectieve sluiting van de procedure betreft.

               (4)

               Om tot een eerlijker belastingklimaat te komen, moeten de transparantieregels worden verbeterd en de maatregelen ter bestrijding van belastingontwijking worden versterkt. Tegelijkertijd is het in de geest van een eerlijk belastingstelsel noodzakelijk dat ervoor wordt gezorgd dat geschilbeslechtingsmechanismen alomvattend, effectief en duurzaam zijn. In de mechanismen ter beslechting van geschillen moeten ook verbeteringen worden aangebracht om in te spelen op het risico dat er alsmaar meer geschillen over dubbele of meervoudige belasting zullen rijzen, waarmee mogelijk grote bedragen zijn gemoeid, omdat belastingdiensten regelmatiger en doelgerichter controles uitvoeren.

               (5)

               Om eerlijke en efficiënte belastingstelsels in de Unie tot stand te brengen, is het van essentieel belang dat er een doeltreffend en efficiënt kader voor de beslechting van belastinggeschillen wordt ingevoerd dat voor rechtszekerheid en een bedrijfsvriendelijk klimaat voor investeringen zorgt. De mechanismen ter beslechting van geschillen moeten ook een geharmoniseerd en transparant kader voor de regeling van geschillen bieden en aldus voordelen voor alle belastingplichtigen opleveren.

               (6)

               De beslechting van geschillen moet gelden voor een verschillende uitleg en verschillende toepassingen van bilaterale belastingverdragen en van het arbitrageverdrag van de Unie, met name voor een verschillende uitleg en verschillende toepassingen die tot dubbele belasting leiden. Dit moet worden verwezenlijkt aan de hand van een procedure waarbij de zaak in een eerste fase aan de belastingautoriteiten van de betrokken lidstaten wordt voorgelegd met de bedoeling het geschil via een procedure voor onderling overleg te beslechten. De lidstaten moeten worden aangemoedigd om gebruik te maken van niet-bindende alternatieve vormen van geschilbeslechting, zoals bemiddeling of verzoening, tijdens de laatste fasen van de periode van de procedure voor onderling overleg. Indien binnen een bepaalde termijn geen overeenstemming wordt bereikt, moet de zaak worden behandeld in het kader van een geschilbeslechtingsprocedure. Er moet flexibiliteit worden betracht bij het kiezen van de methode voor de geschilbeslechting, hetzij door middel van ad-hocstructuren, hetzij door middel van meer permanente structuren. Geschilbeslechtingsprocedures kunnen de vorm aannemen van een raadgevende commissie, samengesteld uit zowel vertegenwoordigers van de betrokken belastingautoriteiten als vooraanstaande onafhankelijke personen, of van een commissie voor alternatieve geschilbeslechting (waarbij deze laatste voor flexibiliteit bij het kiezen van de methode voor de geschilbeslechting zorgt). Waar passend kunnen de lidstaten voorts, via een bilaterale overeenkomst, kiezen voor het gebruik van andere geschilbeslechtingsprocedures, zoals „eindbod”-arbitrage („final offer” arbitration) (ook arbitrage van „het laatste beste bod” („last best offer” arbitration) genoemd), om het geschil op een bindende manier te regelen. De belastingautoriteiten moeten een bindend eindbesluit nemen onder verwijzing naar het advies van een raadgevende commissie of van een commissie voor alternatieve geschilbeslechting.

               (7)

               Het verbeterde mechanisme ter beslechting van geschillen moet voortbouwen op binnen de Unie bestaande mechanismen, waaronder het arbitrageverdrag van de Unie. Het toepassingsgebied van deze richtlijn moet echter ruimer zijn dan dat van het arbitrageverdrag van de Unie, dat beperkt is tot verrekenprijsgeschillen en de toerekening van winst aan vaste inrichtingen. Deze richtlijn moet van toepassing zijn op alle belastingplichtigen die onderworpen zijn aan belastingen op inkomsten en vermogen die onder bilaterale belastingverdragen en het arbitrageverdrag van de Unie vallen. Tegelijkertijd moeten de administratieve lasten voor natuurlijke personen, micro-ondernemingen en kleine en middelgrote ondernemingen worden verlicht wanneer ze gebruikmaken van de geschilbeslechtingsprocedure. Daarnaast moet de geschilbeslechtingsfase worden versterkt. Het is meer in het bijzonder noodzakelijk om een tijdslimiet vast te stellen voor de duur van de procedures voor de beslechting van geschillen over dubbele belasting en om de voor de belastingplichtigen geldende voorwaarden van de geschilbeslechtingsprocedure vast te leggen.

               (8)

               Om eensluidende voorwaarden voor de uitvoering van deze richtlijn te waarborgen, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend overeenkomstig Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (4).

               (9)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name zijn erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Deze richtlijn beoogt met name te waarborgen dat het recht op een eerlijk proces en de vrijheid van ondernemerschap onverkort worden geëerbiedigd.

               (10)

               Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de vaststelling van een doeltreffende en efficiënte procedure om geschillen te beslechten in de context van de goede werking van de interne markt, niet in voldoende mate door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, maar wegens de omvang en de gevolgen van de maatregel beter op Unieniveau kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

               (11)

               De Commissie dient na vijf jaar een evaluatie van de toepassing van deze richtlijn te verrichten, en de lidstaten moeten de Commissie daarbij helpen door haar passende informatie te verstrekken,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Onderwerp en toepassingsgebied
   Bij deze richtlijn worden voorschriften vastgesteld met betrekking tot een mechanisme ter beslechting van geschillen tussen lidstaten welke ontstaan naar aanleiding van de uitleg en toepassing van overeenkomsten en verdragen die voorzien in de afschaffing van dubbele belasting op inkomsten en, waar van toepassing, op vermogen. De richtlijn stelt tevens de rechten en plichten van de belanghebbenden vast voor het geval dat dergelijke geschillen zich voordoen. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt de kwestie die aanleiding geeft tot een dergelijk geschil hierna in deze richtlijn een „geschilpunt” genoemd.
   Artikel 2
   Definities
   1.   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:
   a)   „bevoegde autoriteit”: de autoriteit van een lidstaat die als zodanig door de betrokken lidstaat is aangewezen;
   b)   „bevoegde rechtbank”: de rechterlijke of andere instantie van een lidstaat die als zodanig door de betrokken lidstaat is aangewezen;
   c)   „dubbele belasting”: de heffing door twee of meer lidstaten van belastingen die onder een overeenkomst of verdrag als bedoeld in artikel 1 vallen, op dezelfde belastbare inkomsten of hetzelfde belastbare vermogen wanneer zulks aanleiding geeft tot i) een additionele belastingheffing, ii) een toename van de belastingverplichtingen of iii) de annulering of vermindering van verliezen die met belastbare winst kunnen worden verrekend;
   d)   „belanghebbende”: elke persoon, met inbegrip van een natuurlijke persoon, die een fiscaal ingezetene is van een lidstaat en voor wiens belastingheffing het geschilpunt rechtstreekse gevolgen heeft.
   2.   Tenzij de context anders vereist, hebben termen die in deze richtlijn niet worden gedefinieerd de betekenis die zij op dat ogenblik hebben uit hoofde van de betrokken overeenkomsten of verdragen als bedoeld in artikel 1, die van toepassing zijn op de datum van ontvangst van de eerste kennisgeving van de handeling die heeft geleid of zal leiden tot een geschilpunt. Bij gebreke van een definitie uit hoofde van dergelijke overeenkomsten of verdragen hebben termen die niet zijn gedefinieerd de betekenis die zij op dat moment hadden krachtens de wetgeving van de betrokken lidstaat met betrekking tot de belastingen waarop genoemde overeenkomsten of verdragen van toepassing zijn, waarbij een betekenis krachtens de toepasselijke belastingwetgeving van die lidstaat voorrang heeft op een betekenis die krachtens andere wetten van die lidstaat aan de term wordt gegeven.
   Artikel 3
   Klacht
   1.   Elke belanghebbende heeft het recht een klacht in te dienen met betrekking tot een geschilpunt bij elk van de bevoegde autoriteiten van elk van de betrokken lidstaten, waarbij om de beslechting van het geschil wordt verzocht. De klacht moet worden ingediend binnen een termijn van drie jaar, te rekenen vanaf de ontvangst van de eerste kennisgeving van de handeling die tot het geschilpunt aanleiding geeft of zal geven, ongeacht of de belanghebbende de nationale rechtsmiddelen van de betrokken lidstaten aanwendt. De belanghebbende dient de klacht tegelijkertijd en met dezelfde gegevens bij elk van de bevoegde autoriteiten in en geeft in de klacht aan welke andere lidstaten betrokken zijn. De belanghebbende zorgt ervoor dat elke betrokken lidstaat de klacht ontvangt in ten minste één van de volgende talen:

               a)

               een van de officiële talen van die lidstaat in overeenstemming met nationale wetgeving, of

               b)

               een andere taal die deze lidstaat hiervoor aanvaardt.

         2.   Elke bevoegde autoriteit bevestigt de ontvangst van de klacht binnen een termijn van twee maanden, te rekenen vanaf de ontvangst van de klacht. Elke bevoegde autoriteit stelt tevens de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaten binnen twee maanden na ontvangst van de klacht in kennis van die ontvangst. De bevoegde autoriteiten stellen elkaar op dat moment ook in kennis van de taal of talen waarin zij tijdens de desbetreffende procedurehandelingen willen communiceren.
   3.   De klacht wordt alleen aanvaard indien de belanghebbende die de klacht indient in een eerste fase de bevoegde autoriteiten van elk van de betrokken lidstaten de volgende inlichtingen verschaft:

               a)

               het/de naam (namen), adres (adressen), fisca(a)le identificatienummer(s) en alle andere inlichtingen die nodig zijn voor de identificatie van de belanghebbende (belanghebbenden) die de klacht heeft (hebben) ingediend bij de bevoegde autoriteiten, en van elke andere belanghebbende;

               b)

               de betrokken belastingtijdvakken;

               c)

               nadere informatie over de relevante feiten en omstandigheden van de zaak (met inbegrip van bijzonderheden over de structuur van de transactie en over de verhouding tussen de belanghebbende en de andere partijen bij de relevante transacties, alsmede van de feiten die te goeder trouw in een wederzijds bindende overeenkomst tussen de belanghebbende en de belastingdienst zijn vastgelegd, waar van toepassing) en meer in het bijzonder de aard en de datum van de handelingen die aanleiding geven tot het geschilpunt (waaronder, in voorkomend geval, bijzonderheden over dezelfde in de andere lidstaat ontvangen inkomsten en over de opneming daarvan in de belastbare inkomsten in de andere lidstaat, en bijzonderheden over de belastingen die in verband met die inkomsten in de andere lidstaat zijn geheven of zullen worden geheven), alsmede de daarmee verband houdende bedragen in de valuta's van de betrokken lidstaten, met een afschrift van eventuele bewijsstukken;

               d)

               een verwijzing naar de toepasselijke nationale regels en naar de overeenkomsten of verdragen als bedoeld in artikel 1; indien meer dan één overeenkomst of verdrag van toepassing is, vermeldt de belanghebbende die de klacht indient welke overeenkomst of welk verdrag met betrekking tot het geschilpunt in kwestie wordt uitgelegd. Die overeenkomst of dat verdrag is voor de toepassing van deze richtlijn de toepasselijke overeenkomst of het toepasselijke verdrag;

               e)

               de volgende informatie, verstrekt door de belanghebbende die de klacht heeft ingediend bij de bevoegde autoriteiten, samen met een afschrift van eventuele bewijsstukken:

                           i)

                           een verklaring waarom de belanghebbende meent dat er sprake is van een geschilpunt;

                           ii)

                           nadere bijzonderheden over elk door de belanghebbende ingesteld beroep en elke door de belanghebbende opgestarte rechtszaak met betrekking tot de relevante transacties, en over elke rechterlijke beslissing in verband met het geschilpunt;

                           iii)

                           een toezegging van de belanghebbende dat hij zo volledig en zo snel mogelijk op alle toepasselijke verzoeken van een bevoegde autoriteit zal reageren en op verzoek van de bevoegde autoriteiten alle documentatie zal verstrekken;

                           iv)

                           in voorkomend geval, een afschrift van het definitieve besluit over de belastingaanslag — in de vorm van een definitieve belastingaanslag, een verslag van de belastingcontrole of een ander gelijkwaardig document — dat aanleiding geeft tot het geschilpunt, en een afschrift van elk ander document dat de belastingautoriteiten met betrekking tot het geschilpunt hebben verstrekt;

                           v)

                           in voorkomend geval, informatie over eventuele klachten die door de belanghebbende zijn ingediend uit hoofde van een andere procedure voor onderling overleg of uit hoofde van een andere geschilbeslechtingsprocedure, als omschreven in artikel 16, lid 5, en een uitdrukkelijke toezegging van de belanghebbende dat hij het bepaalde in artikel 16, lid 5, zal naleven;

               f)

               alle door de bevoegde autoriteiten gevraagde specifieke aanvullende informatie die noodzakelijk wordt geacht voor een grondig onderzoek van de zaak in kwestie.

         4.   De bevoegde autoriteiten van elk van de betrokken lidstaten kunnen om de in lid 3, onder f), bedoelde informatie verzoeken binnen drie maanden, te rekenen vanaf de ontvangst van de klacht. Indien dit door de bevoegde autoriteiten nodig wordt geacht, kunnen verdere verzoeken om informatie worden gedaan tijdens de in artikel 4 bedoelde procedure voor onderling overleg. Nationale wetgeving inzake de bescherming van informatie en de bescherming van het handels-, bedrijfs-, nijverheids- of beroepsgeheim of van een fabrieks- of handelswerkwijze is toepasselijk.
   Een belanghebbende die een verzoek overeenkomstig lid 3, onder f), ontvangt, antwoordt binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek. Tegelijkertijd wordt ook een afschrift van dit antwoord toegezonden aan de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaten.
   5.   De bevoegde autoriteiten van elk van de betrokken lidstaten nemen een besluit over de aanvaarding of afwijzing van de klacht binnen zes maanden na ontvangst van die klacht of binnen zes maanden na ontvangst van de in lid 3, onder f), bedoelde informatie, indien dat later is. De bevoegde autoriteiten stellen de belanghebbende en de bevoegde autoriteiten van de andere lidstaten onverwijld in kennis van hun besluit.
   Een bevoegde autoriteit kan binnen zes maanden na ontvangst van een klacht, of binnen zes maanden na ontvangst van de in lid 3, onder f), bedoelde informatie, indien dat later is, besluiten het geschilpunt eenzijdig te beslechten, zonder de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten erbij te betrekken. In dat geval stelt de betreffende bevoegde autoriteit de belanghebbende en de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten daarvan onverwijld in kennis. Na die kennisgeving worden de procedurehandelingen uit hoofde van deze richtlijn beëindigd.
   6.   Een belanghebbende die een klacht wenst in te trekken, dient gelijktijdig bij elk van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten een schriftelijke kennisgeving van intrekking in. Met die kennisgeving worden alle procedurehandelingen uit hoofde van deze richtlijn onmiddellijk beëindigd. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten die een dergelijke kennisgeving ontvangen, stellen de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten onverwijld in kennis van die beëindiging van procedurehandelingen.
   Indien een geschilpunt om welke reden dan ook ophoudt te bestaan, worden alle procedurehandelingen uit hoofde van deze richtlijn onmiddellijk beëindigd en stellen de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten de belanghebbende onverwijld in kennis van deze situatie met de opgave van de algemene redenen daarvoor.
   Artikel 4
   Procedure voor onderling overleg
   1.   Indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten een klacht aanvaarden, trachten zij binnen een termijn van twee jaar, te rekenen vanaf de laatste kennisgeving van een besluit van een van de lidstaten tot aanvaarding van de klacht, het geschilpunt in onderling overleg te beslechten.
   De in de eerste alinea bedoelde termijn van twee jaar kan op verzoek van een bevoegde autoriteit van een betrokken lidstaat aan alle andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten met ten hoogste één jaar worden verlengd, mits de verzoekende bevoegde autoriteit dit verzoek schriftelijk motiveert.
   2.   Zodra de bevoegde autoriteiten van de lidstaten binnen de in lid 1 vastgestelde termijn overeenstemming over de beslechting van het geschilpunt hebben bereikt, stelt de bevoegde autoriteit van elk van de betrokken lidstaten de belanghebbende daarvan onverwijld in kennis in de vorm van een besluit dat bindend is voor de autoriteit en afdwingbaar door de belanghebbende, mits de belanghebbende het besluit aanvaardt en, indien toepasselijk, afziet van het recht om andere rechtsmiddelen aan te wenden. Indien er reeds procedurehandelingen met betrekking tot dergelijke andere rechtsmiddelen waren begonnen, wordt het besluit enkel bindend en afdwingbaar zodra de belanghebbende ten overstaan van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten bewijzen heeft verstrekt die aantonen dat er stappen zijn gezet om deze procedurehandelingen te beëindigen. Deze bewijzen worden verstrekt uiterlijk zestig dagen nadat de belanghebbende van het bovengenoemde besluit in kennis is gesteld. Het besluit wordt vervolgens onverwijld uitgevoerd, ongeacht de termijnen waarin de nationale wetgeving van de betrokken lidstaten voorziet.
   3.   Indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten binnen de in lid 1 vastgestelde termijn geen overeenstemming bereiken over de beslechting van het geschilpunt, stelt de bevoegde autoriteit van elk van de betrokken lidstaten de belanghebbende daarvan in kennis, met opgave van de algemene redenen waarom geen overeenstemming kon worden bereikt.
   Artikel 5
   Besluit van de bevoegde autoriteit betreffende de klacht
   1.   De bevoegde autoriteit van een betrokken lidstaat kan binnen de in artikel 3, lid 5, vastgestelde termijn tot afwijzing van een klacht besluiten wanneer:

               a)

               de uit hoofde van artikel 3, lid 3, vereiste inlichtingen ontbreken (waaronder informatie waarom uit hoofde van artikel 3, lid 3, onder f), is verzocht en die niet binnen de in artikel 3, lid 4, vastgestelde termijn is ingediend);

               b)

               er geen sprake is van een geschilpunt, of

               c)

               de klacht niet binnen de in artikel 3, lid 1, bedoelde termijn van drie jaar is ingediend.

         Wanneer de bevoegde autoriteit de belanghebbende daarvan overeenkomstig het bepaalde in artikel 3, lid 5, in kennis stelt, geeft zij de algemene redenen voor haar afwijzing op.
   2.   Indien een bevoegde autoriteit van een betrokken lidstaat binnen de in artikel 3, lid 5, vastgestelde termijn geen besluit over de klacht heeft genomen, wordt de klacht geacht door die bevoegde autoriteit te zijn aanvaard.
   3.   Wanneer alle bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten de klacht hebben afgewezen, heeft de belanghebbende het recht om overeenkomstig de nationale voorschriften beroep in te stellen tegen het besluit van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten. De belanghebbende die dit recht van beroep uitoefent, kan geen verzoek indienen uit hoofde van artikel 6, lid 1, onder a):

               a)

               zolang het besluit nog in beroep wordt behandeld overeenkomstig de wetgeving van de betrokken lidstaat;

               b)

               wanneer het besluit tot afwijzing nog vatbaar is voor beroep in het kader van de beroepsprocedure van de betrokken lidstaten, of

               c)

               wanneer een besluit tot afwijzing is bevestigd in het kader van de onder a) bedoelde beroepsprocedure, maar het in een van de betrokken lidstaten niet mogelijk is af te wijken van het besluit van de betrokken rechtbank of andere gerechtelijke instanties.

         Indien het recht van beroep is uitgeoefend, wordt het besluit van de betrokken rechtbank of andere gerechtelijke instantie in aanmerking genomen voor de toepassing van artikel 6, lid 1, onder a).
   Artikel 6
   Geschilbeslechting door de raadgevende commissie
   1.   Op verzoek van de belanghebbende aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten stellen die bevoegde autoriteiten overeenkomstig artikel 8 een raadgevende commissie (een „raadgevende commissie”) in indien:

               a)

               de klacht van die belanghebbende op grond van artikel 5, lid 1, werd afgewezen door minstens één maar niet alle bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten, of

               b)

               de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten de klacht van de belanghebbende hadden aanvaard, maar binnen de in artikel 4, lid 1, vastgestelde termijn geen overeenstemming hebben kunnen bereiken over de beslechting van het geschilpunt in onderling overleg.

         De belanghebbende kan een dergelijk verzoek enkel doen indien, overeenkomstig de toepasselijke nationale regels tegen de in artikel 5, lid 1, bedoelde afwijzing, geen beroep kan worden ingesteld, geen beroep aanhangig is of de belanghebbende formeel afstand heeft gedaan van zijn recht van beroep. Het verzoek bevat een verklaring in die zin.
   De belanghebbende doet het verzoek om een raadgevende commissie op te richten schriftelijk, uiterlijk vijftig dagen na ontvangst van de kennisgeving op grond van artikel 3, lid 5, of artikel 4, lid 3, of uiterlijk vijftig dagen na afgifte van het besluit door de betrokken rechtbank of gerechtelijke instantie krachtens artikel 5, lid 3, naargelang het geval. De raadgevende commissie wordt uiterlijk 120 dagen na ontvangst van het verzoek ingesteld; zodra dat is gebeurd, stelt de voorzitter van deze commissie de belanghebbende daarvan onverwijld in kennis.
   2.   De in het geval van lid 1, onder a), ingestelde raadgevende commissie neemt binnen zes maanden nadat zij is ingesteld een besluit over de aanvaarding van de klacht. Zij stelt de bevoegde autoriteiten in kennis van haar besluit binnen dertig dagen na de vaststelling ervan.
   Indien de raadgevende commissie heeft bevestigd dat aan alle voorschriften van artikel 3 is voldaan, wordt op verzoek van een van de bevoegde autoriteiten de procedure voor onderling overleg van artikel 4 opgestart. De betrokken bevoegde autoriteit stelt de raadgevende commissie, de andere betrokken bevoegde autoriteiten en de belanghebbende van dat verzoek in kennis. De in artikel 4, lid 1, genoemde termijn begint vanaf de datum van de kennisgeving van het besluit dat de raadgevende commissie betreffende de aanvaarding van de klacht heeft genomen.
   Indien geen van de bevoegde autoriteiten binnen een termijn van zestig dagen na de datum van de kennisgeving van het besluit van de raadgevende commissie heeft verzocht om de procedure voor onderling overleg op te starten, brengt de raadgevende commissie overeenkomstig artikel 14, lid 1, advies uit over de beslechting van het geschilpunt. In dat geval wordt, voor de toepassing van artikel 14, lid 1, de raadgevende commissie geacht te zijn ingesteld op de datum waarop de termijn van zestig dagen verstrijkt.
   3.   In het geval van lid 1, eerste alinea, onder b), van dit artikel brengt de raadgevende commissie overeenkomstig artikel 14, lid 1, advies uit over de beslechting van het geschilpunt.
   Artikel 7
   Benoemingen door bevoegde rechtbanken of nationale benoemingsinstanties
   1.   Indien een raadgevende commissie niet is ingesteld binnen de in artikel 6, lid 1, vastgestelde termijn, bepalen de lidstaten dat de belanghebbende in kwestie zich kan wenden tot een bevoegde rechtbank of een andere instantie of persoon die krachtens het nationale recht van die lidstaten bevoegd is om een dergelijke functie te vervullen (nationale benoemingsinstantie), om de raadgevende commissie in te stellen.
   Indien de bevoegde autoriteit van een lidstaat heeft nagelaten ten minste één vooraanstaande onafhankelijke persoon en een plaatsvervanger te benoemen, kan de belanghebbende de bevoegde rechtbank of de nationale benoemingsinstantie in die lidstaat verzoeken een vooraanstaande onafhankelijke persoon en een plaatsvervanger te benoemen uit de in artikel 9 bedoelde lijst.
   Indien de bevoegde autoriteiten van alle betrokken lidstaten zulks hebben nagelaten, kan de belanghebbende de bevoegde rechtbanken of de nationale benoemingsinstantie van elke lidstaat verzoeken de beide vooraanstaande onafhankelijke personen te benoemen uit de in artikel 9 bedoelde lijst. Deze vooraanstaande onafhankelijke personen benoemen overeenkomstig artikel 8, lid 3, de voorzitter door loting uit de lijst van onafhankelijke personen.
   Belanghebbenden delen hun verzoek om de vooraanstaande onafhankelijke personen en hun plaatsvervangers te benoemen mee aan elk van hun respectieve woonstaten indien meer dan één belanghebbende bij de procedurehandelingen betrokken is, dan wel aan de lidstaten waarvan de bevoegde autoriteiten hebben nagelaten ten minste één vooraanstaande onafhankelijke persoon en een plaatsvervanger te benoemen indien het slechts één belanghebbende betreft.
   2.   De benoeming van de onafhankelijke personen en hun plaatsvervangers in overeenstemming met lid 1 van dit artikel wordt pas aan een bevoegde rechtbank van een lidstaat of een nationale benoemingsinstantie voorgelegd na het verstrijken van de in artikel 6, lid 1, genoemde termijn van 120 dagen, en binnen een termijn van dertig dagen na het verstrijken van die termijn.
   3.   De bevoegde rechtbank of de nationale benoemingsinstantie doet overeenkomstig lid 1 uitspraak en stelt de verzoeker daarvan in kennis. De door de bevoegde rechtbank te volgen procedure voor het benoemen van de onafhankelijke personen wanneer de lidstaten zulks nalaten, is dezelfde procedure als die welke uit hoofde van de nationale voorschriften bij arbitrage in civielrechtelijke en handelszaken toepasselijk is wanneer rechtbanken of nationale benoemingsinstanties arbiters benoemen omdat partijen er niet in geslaagd zijn overeenstemming ter zake te bereiken. De bevoegde rechtbank of nationale benoemingsinstantie van de lidstaat stelt de bevoegde autoriteit van die lidstaat in kennis, die op haar beurt onverwijld de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaten in kennis stelt. De bevoegde autoriteit van de lidstaat die in eerste instantie heeft nagelaten de vooraanstaande onafhankelijke persoon en diens plaatsvervanger te benoemen, kan beroep aantekenen tegen het besluit van de rechtbank of nationale benoemingsinstantie in die lidstaat, op voorwaarde dat de bevoegde autoriteit hiertoe het recht heeft krachtens nationale wetgeving. In geval van een afwijzing heeft de verzoeker het recht om tegen de uitspraak van de rechtbank beroep in te stellen overeenkomstig de nationale procedurevoorschriften.
   Artikel 8
   De raadgevende commissie
   1.   De in artikel 6 bedoelde raadgevende commissie is als volgt samengesteld:

               a)

               één voorzitter;

               b)

               één vertegenwoordiger van elke betrokken bevoegde autoriteit. Indien de bevoegde autoriteiten het erover eens zijn, kan het aantal vertegenwoordigers worden verhoogd tot twee per bevoegde autoriteit;

               c)

               één vooraanstaande onafhankelijke persoon die door elke bevoegde autoriteit van de betrokken lidstaten wordt benoemd uit de in artikel 9 bedoelde lijst. Indien de bevoegde autoriteiten het erover eens zijn, kan het aantal benoemde personen worden verhoogd tot twee per bevoegde autoriteit.

         2.   De bepalingen voor de benoeming van de vooraanstaande onafhankelijke personen worden overeengekomen tussen de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten. Na de benoeming van de vooraanstaande onafhankelijke personen wordt in overeenstemming met de voor de benoeming van de onafhankelijke personen geldende bepalingen voor ieder van hen een plaatsvervanger benoemd voor gevallen waarin de onafhankelijke personen verhinderd zijn hun functie uit te oefenen.
   3.   Indien er over de bepalingen voor de benoeming van vooraanstaande onafhankelijke personen geen overeenstemming is bereikt overeenkomstig lid 2, geschiedt de benoeming van die personen door loting.
   4.   Tenzij de vooraanstaande onafhankelijke personen door de bevoegde rechtbank of nationale benoemingsinstantie volgens de bepalingen van artikel 7, lid 1, zijn benoemd, kan de bevoegde autoriteit van elk van de betrokken lidstaten bezwaar maken tegen de benoeming van een bepaalde vooraanstaande onafhankelijke persoon om elke vooraf tussen de betrokken bevoegde autoriteiten overeengekomen reden of om een van de volgende redenen:

               a)

               deze persoon behoort tot of werkt namens een van de betrokken belastingadministraties of heeft op een bepaald moment tijdens de drie voorafgaande jaren in die situatie verkeerd;

               b)

               deze persoon heeft een deelneming van betekenis of stemrecht in een van de belanghebbenden in kwestie — of heeft die er in de loop van de vijf jaar vóór zijn benoeming gehad — of is er werknemer of adviseur — of is dat in de loop van de vijf jaar vóór zijn benoeming geweest;

               c)

               deze persoon biedt onvoldoende garanties om het geschil of de geschillen objectief te behandelen;

               d)

               deze persoon is een werknemer van een bedrijf dat belastingadvies verleent of anderszins beroepsmatig belastingadvies verleent, of heeft in de loop van een periode van ten minste drie jaar vóór zijn benoeming in die situatie verkeerd.

         5.   Een bevoegde autoriteit van een betrokken lidstaat kan eisen dat een overeenkomstig lid 2 of lid 3 benoemde vooraanstaande persoon of diens plaatsvervanger opening van zaken geeft wat betreft belangen, relaties of andere aangelegenheden die naar verwachting de onafhankelijkheid of onpartijdigheid van die persoon kunnen beïnvloeden, of waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat die persoon de procedurehandelingen met vooringenomenheid zal ingaan.
   Gedurende een periode van twaalf maanden nadat het besluit van de raadgevende commissie is genomen, mag een vooraanstaande onafhankelijke persoon die deel uitmaakt van de raadgevende commissie, niet in een situatie verkeren die voor een bevoegde autoriteit een aanleiding zou zijn geweest om bezwaar te maken tegen zijn benoeming, als bedoeld in dit lid, indien die persoon in die situatie had verkeerd op het moment van de benoeming voor de bewuste raadgevende commissie.
   6.   De vertegenwoordigers van de bevoegde autoriteiten en de vooraanstaande onafhankelijke personen die overeenkomstig lid 1 van dit artikel zijn benoemd, kiezen een voorzitter uit de in artikel 9 bedoelde lijst van personen. Tenzij anders is overeengekomen door de vertegenwoordigers van elke bevoegde autoriteit en de vooraanstaande onafhankelijke personen, is de voorzitter een rechter.
   Artikel 9
   Lijst van vooraanstaande onafhankelijke personen
   1.   De lijst van vooraanstaande onafhankelijke personen bestaat uit alle door de lidstaten benoemde vooraanstaande onafhankelijke personen. Elke lidstaat benoemt daartoe ten minste drie personen die bekwaam en onafhankelijk zijn, en in staat zijn onpartijdig en integer te handelen.
   2.   Elke lidstaat stelt de Commissie in kennis van de namen van de vooraanstaande onafhankelijke personen die hij heeft benoemd. Elke lidstaat verstrekt de Commissie tevens volledige en actuele informatie over de professionele en academische achtergrond, bekwaamheid en deskundigheid van deze personen en over elk belangenconflict dat zij mogelijk hebben. De lidstaten kunnen in de kennisgeving specificeren welke van deze personen als voorzitter kan worden benoemd.
   3.   De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van alle wijzigingen die in de lijst van onafhankelijke personen worden aangebracht.
   Elke lidstaat legt procedures vast voor de verwijdering van de lijst van vooraanstaande onafhankelijke personen van een door die lidstaat benoemde persoon die niet langer onafhankelijk is.
   Indien een lidstaat, rekening houdend met de desbetreffende bepalingen van dit artikel, gegronde redenen heeft om er bezwaar tegen te maken dat een vooraanstaande onafhankelijke persoon op de bovengenoemde lijst blijft staan vanwege een gebrek aan onafhankelijkheid, stelt hij de Commissie daarvan in kennis en onderbouwt hij zijn bezorgdheid met passende bewijzen. De Commissie stelt op haar beurt de lidstaat die de persoon in kwestie heeft benoemd in kennis van de bezwaren en de desbetreffende bewijzen. Op grond van deze bezwaren en desbetreffende bewijzen neemt deze laatste lidstaat binnen zes maanden de nodige maatregelen om het bezwaar te onderzoeken, en verder neemt de lidstaat het besluit of de persoon op de lijst gehandhaafd wordt of van de lijst verwijderd wordt. De lidstaat stelt de Commissie vervolgens onverwijld in kennis van zijn besluit.
   Artikel 10
   De commissie voor alternatieve geschilbeslechting
   1.   De bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten kunnen overeenkomen om in plaats van een raadgevende commissie een commissie voor alternatieve geschilbeslechting (een „commissie voor alternatieve geschilbeslechting”) in te stellen om overeenkomstig artikel 14 advies uit te brengen over de beslechting van het geschilpunt. De bevoegde autoriteiten van de lidstaten kunnen tevens overeenkomen een commissie voor alternatieve geschilbeslechting in te stellen in de vorm van een commissie van permanente aard (een „permanente commissie”).
   2.   Behalve wat betreft de bepalingen van artikel 8, leden 4 en 5, inzake de onafhankelijkheid van haar leden, kan de commissie voor alternatieve geschilbeslechting qua vorm en samenstelling verschillen van de raadgevende commissie.
   Een commissie voor alternatieve geschilbeslechting kan, waar passend, elke geschilbeslechtingsprocedure of -techniek toepassen om het geschilpunt op bindende wijze op te lossen. Als alternatief voor het soort geschilbeslechtingsprocedure dat de raadgevende commissie uit hoofde van artikel 8 gebruikt, namelijk het onafhankelijk advies, kunnen op grond van dit artikel door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten andere soorten geschilbeslechtingsprocedures zoals „eindbod”-arbitrage („final offer” arbitration) (ook arbitrage van „het laatste beste bod” („last best offer” arbitration) genoemd) worden overeengekomen en door de commissie voor alternatieve geschilbeslechting worden toegepast.
   3.   De bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten komen overeenkomstig artikel 11 de werkingsregels overeen.
   4.   De artikelen 12 en 13 zijn van toepassing op de commissie voor alternatieve geschilbeslechting, tenzij in de werkingsregels als bedoeld in artikel 11 anders is overeengekomen.
   Artikel 11
   Werkingsregels
   1.   De lidstaten bepalen dat de bevoegde autoriteit van elk van de betrokken lidstaten de belanghebbende binnen de in artikel 6, lid 1, genoemde termijn van 120 dagen in kennis stelt van het volgende:

               a)

               de werkingsregels van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting;

               b)

               de termijn waarbinnen het advies over de beslechting van het geschilpunt moet worden uitgebracht;

               c)

               verwijzingen naar alle toepasselijke bepalingen van intern recht van de lidstaten en alle toepasselijke overeenkomsten of verdragen.

         2.   De werkingsregels worden ondertekend tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten die bij het geschil betrokken zijn.
   De werkingsregels bevatten met name het volgende:

               a)

               de beschrijving en de kenmerken van het geschilpunt;

               b)

               het mandaat waarover de bevoegde autoriteiten van de lidstaten overeenstemming bereiken wat de te regelen juridische en feitelijke kwesties betreft;

               c)

               de vorm van het geschilbeslechtingsorgaan, ofwel een raadgevende commissie, ofwel een commissie voor alternatieve geschilbeslechting, alsmede het soort procedure voor de alternatieve geschilbeslechting, indien de procedure verschilt van die van het onafhankelijke advies door een raadgevende commissie;

               d)

               het tijdschema van de geschilbeslechtingsprocedure;

               e)

               de samenstelling van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting (met inbegrip van het aantal en de namen van de leden, gegevens over hun bekwaamheid en kwalificaties, en informatie over eventuele belangenconflicten van de leden);

               f)

               de regels voor deelname van de belanghebbende (belanghebbenden) en derde partijen aan de procedurehandelingen, de uitwisselingen van memoranda, inlichtingen en bewijsstukken, de kosten, het soort geschilbeslechtingsprocedure dat gebruikt wordt en alle andere relevante procedurele of organisatorische aangelegenheden;

               g)

               de logistieke regelingen voor de procedurehandelingen van de raadgevende commissie en het uitbrengen van haar advies.

         Indien een raadgevende commissie overeenkomstig artikel 6, lid 1, eerste alinea, onder a), is ingesteld om advies uit te brengen, dan bevatten de werkingsregels alleen de in artikel 11, lid 2, tweede alinea, onder a), d), e) en f), bedoelde informatie.
   3.   De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen standaardwerkingsregels op aan de hand van de bepalingen van de tweede alinea van lid 2 van dit artikel. Dergelijke standaardwerkingsregels zijn van toepassing in gevallen waarin de werkingsregels onvolledig zijn of waarin aan de belanghebbende geen kennis werd gegeven van de werkingsregels. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 20, lid 2, bedoelde procedure.
   4.   Indien de bevoegde autoriteiten geen kennis hebben gegeven van de werkingsregels aan de belanghebbende overeenkomstig leden 1 en 2, worden deze door de vooraanstaande onafhankelijke personen en de voorzitter op basis van het in lid 3 bedoelde standaardformulier aangevuld en aan de belanghebbende toegezonden binnen een termijn van twee weken, te rekenen vanaf de datum waarop de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting is ingesteld. Wanneer de onafhankelijke personen en de voorzitter geen overeenstemming hebben bereikt over de werkingsregels of de belanghebbende daarvan niet in kennis hebben gesteld, kan of kunnen de belanghebbende of belanghebbenden zich tot een bevoegde rechtbank in een van de betrokken lidstaten wenden om een beschikking te verkrijgen die bevel geeft tot toepassing van de werkingsregels.
   Artikel 12
   Kosten van de procedurehandelingen
   1.   Met uitzondering van het bepaalde in lid 2, en tenzij de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten anders zijn overeengekomen, worden de hierna genoemde kosten gelijk over de lidstaten verdeeld:

               a)

               de uitgaven van de vooraanstaande onafhankelijke personen, die een bedrag vormen dat gelijk is aan het gemiddelde van de gebruikelijke terugbetaling aan hoge ambtenaren van de betrokken lidstaten, en

               b)

               de vergoeding van de onafhankelijke personen, indien van toepassing, die beperkt is tot 1 000 EUR per persoon per dag voor iedere dag dat dat de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting bijeenkomt.

         De kosten die de belanghebbende maakt, worden niet door de lidstaten gedragen.
   2.   Indien de belanghebbende:

               a)

               een kennisgeving van intrekking van de klacht heeft ingediend, overeenkomstig artikel 3, lid 6, of

               b)

               na een afwijzing uit hoofde van artikel 5, lid 1, een verzoek overeenkomstig artikel 6, lid 1, heeft ingediend en de raadgevende commissie heeft besloten dat de betrokken bevoegde autoriteiten de klacht terecht hebben afgewezen,

         en indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten het erover eens zijn, worden alle kosten als bedoeld in lid 1, onder a) en b), gedragen door de belanghebbende.
   Artikel 13
   Inlichtingen, bewijsmiddelen en hoorzittingen
   1.   Ten behoeve van de in artikel 6 bedoelde procedure kan (kunnen) de belanghebbende (belanghebbenden), indien de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten het erover eens zijn, aan de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting alle inlichtingen, bewijsmiddelen en stukken verschaffen die van dienst kunnen zijn om tot een besluit te komen. Op verzoek van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting verschaffen de belanghebbende (belanghebbenden) en de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten alle inlichtingen, bewijsmiddelen en stukken. Deze bevoegde autoriteiten mogen in de volgende gevallen echter weigeren om inlichtingen aan de raadgevende commissie te verstrekken:

               a)

               voor het verkrijgen van de inlichtingen moeten administratieve maatregelen worden genomen die in strijd zijn met de nationale wetgeving;

               b)

               de inlichtingen zijn op grond van de nationale wetgeving van de betrokken lidstaat niet verkrijgbaar;

               c)

               de inlichtingen hebben betrekking op handelsgeheimen, bedrijfsgeheimen, nijverheidsgeheimen, beroepsgeheimen of op een fabrieks- of handelswerkwijze;

               d)

               de bekendmaking van de inlichtingen is in strijd met de openbare orde.

         2.   Belanghebbenden kunnen op eigen verzoek en met instemming van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten voor een raadgevende commissie of een commissie voor alternatieve geschilbeslechting verschijnen of zich daar laten vertegenwoordigen. Indien de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting zulks verlangt, zijn de belanghebbenden gehouden voor haar te verschijnen of zich er te laten vertegenwoordigen.
   3.   De vooraanstaande onafhankelijke personen en alle andere leden zijn volgens de nationale wetgeving van elk van de betrokken lidstaten aan het beroepsgeheim gebonden voor wat betreft de informatie die zij verkrijgen in hun hoedanigheid van lid van een raadgevende commissie of een commissie voor alternatieve geschilbeslechting. Belanghebbenden, en waar van toepassing hun vertegenwoordigers, zeggen toe alle informatie (met inbegrip van kennis van documenten) die zij tijdens deze procedurehandelingen verkrijgen, als vertrouwelijk te behandelen. Indien daarom tijdens de procedurehandelingen wordt verzocht, leggen de belanghebbende en zijn vertegenwoordigers tegenover de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten een verklaring in die zin af. De lidstaten stellen passende sancties vast voor elke inbreuk op de geheimhoudingsplicht.
   Artikel 14
   Advies van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting
   1.   Een raadgevende commissie of commissie voor alternatieve geschilbeslechting brengt uiterlijk zes maanden na de datum waarop zij is ingesteld, advies uit aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten. Indien de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting van oordeel is dat het geschilpunt van zodanige aard is dat meer dan zes maanden nodig zijn om advies te kunnen uitbrengen, kan deze termijn met drie maanden worden verlengd. De raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting stelt de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten en de belanghebbenden van elke verlenging in kennis.
   2.   De raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting baseert haar advies op de bepalingen van de toepasselijke overeenkomsten of verdragen bedoeld in artikel 1, alsmede op eventuele toepasselijke nationale voorschriften.
   3.   De raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting neemt haar advies aan met gewone meerderheid van leden. Indien geen meerderheid kan worden bereikt, is de stem van de voorzitter bepalend voor het definitieve advies. De voorzitter deelt het advies van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting mee aan de bevoegde autoriteiten.
   Artikel 15
   Eindbesluit
   1.   Binnen een termijn van zes maanden na de kennisgeving van het advies van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting bereiken de betrokken bevoegde autoriteiten overeenstemming over de beslechting van het geschilpunt.
   2.   De bevoegde autoriteiten kunnen een besluit nemen dat afwijkt van het advies van de raadgevende commissie of van de commissie voor alternatieve geschilbeslechting. Indien zij er echter niet in slagen overeenstemming over de beslechting van het geschilpunt te bereiken, zijn zij aan dat advies gebonden.
   3.   Elke lidstaat schrijft voor dat zijn bevoegde autoriteit het eindbesluit betreffende de beslechting van het geschilpunt onverwijld ter kennis brengt van de belanghebbende. Indien de belanghebbende niet binnen een termijn van dertig dagen na het nemen van het besluit daarvan in kennis is gesteld, kan hij overeenkomstig de toepasselijke nationale voorschriften in zijn lidstaat van woonplaats beroep instellen om het eindbesluit te verkrijgen.
   4.   Het eindbesluit is bindend voor de betrokken lidstaten en vormt geen precedent. Het eindbesluit wordt ten uitvoer gelegd mits de belanghebbende (belanghebbenden) het aanvaardt (aanvaarden) en afziet (afzien) van het recht om enig internrechtelijk rechtsmiddel aan te wenden binnen zestig dagen vanaf de datum waarop het eindbesluit ter kennis is gebracht, indien van toepassing.
   Behalve indien de betreffende rechtbank of andere gerechtelijke instantie van een betrokken lidstaat overeenkomstig de toepasselijke nationale voorschriften betreffende rechtsmiddelen en met toepassing van de criteria uit hoofde van artikel 8 besluit dat er sprake was van een gebrek aan onafhankelijkheid, wordt het eindbesluit ten uitvoer gelegd volgens de nationale wetgeving van de betrokken lidstaten, die als gevolg van het eindbesluit hun belastingheffing wijzigen, ongeacht de termijnen in de nationale wetgeving. Indien het eindbesluit niet ten uitvoer is gelegd, kan de belanghebbende zich wenden tot de bevoegde rechtbank van de lidstaat die heeft nagelaten het eindbesluit ten uitvoer te leggen, teneinde de tenuitvoerlegging ervan af te dwingen.
   Artikel 16
   Wisselwerking met nationale procedures en afwijkingen
   1.   Het feit dat een door een lidstaat verrichte handeling die een geschilpunt tot gevolg heeft, definitief wordt volgens de nationale wetgeving, belet de belanghebbenden niet gebruik te maken van de procedures waarin deze richtlijn voorziet.
   2.   Het feit dat het geschilpunt het voorwerp is van een procedure voor onderling overleg of een geschilbeslechtingsprocedure uit hoofde van respectievelijk artikel 4 en artikel 6, belet een lidstaat niet om voor diezelfde zaak gerechtelijke procedures of procedures met het oog op de toepassing van administratieve en strafrechtelijke sancties in te stellen of voort te zetten.
   3.   De belanghebbenden kunnen de beschikbare nationale rechtsmiddelen van de betrokken lidstaten aanwenden. Wanneer de belanghebbende evenwel een procedure tot aanwending van een dergelijk rechtsmiddel heeft ingesteld, gaan de respectievelijk in artikel 3, lid 5, en artikel 4, lid 1, genoemde termijnen pas in op de datum waarop de beslissing in die procedure definitief is geworden of waarop die procedurehandelingen anderszins definitief zijn gesloten of wanneer de procedurehandelingen zijn opgeschort.
   4.   Indien de bevoegde rechtbank of andere gerechtelijke instantie van een lidstaat een beslissing over een geschilpunt heeft genomen, en het nationale recht van die lidstaat hem niet toestaat af te wijken van de beslissing, kan deze lidstaat bepalen dat:

               a)

               alvorens door de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten in het kader van de procedure voor onderling overleg uit hoofde van artikel 4 overeenstemming is bereikt over dat geschilpunt, de bevoegde autoriteit van die lidstaat de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten in kennis stelt van de beslissing van de bevoegde rechtbank of andere gerechtelijke instantie, en die procedure wordt beëindigd met ingang van de datum van die kennisgeving;

               b)

               alvorens de belanghebbende een verzoek heeft ingediend uit hoofde van artikel 6, lid 1, de bepalingen van artikel 6, lid 1, niet van toepassing zijn indien het geschilpunt onopgelost was gebleven tijdens de gehele duur van de procedure voor onderling overleg uit hoofde van artikel 4, in welk geval de bevoegde autoriteit van die lidstaat de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten in kennis stelt van de gevolgen van de beslissing van de bevoegde rechtbank of andere gerechtelijke instantie;

               c)

               de geschilbeslechtingsprocedure krachtens artikel 6 wordt beëindigd indien de beslissing van de bevoegde rechtbank of andere gerechtelijke instantie is genomen nadat een verzoek door een belanghebbende was ingediend uit hoofde van artikel 6, lid 1, maar voordat de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting overeenkomstig artikel 14 aan de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten advies heeft uitgebracht, in welk geval de bevoegde autoriteit van de relevante betrokken lidstaat de andere bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten en de raadgevende commissie of de commissie voor alternatieve geschilbeslechting in kennis stelt van de gevolgen van de beslissing van de bevoegde rechtbank of andere gerechtelijke instantie.

         5.   De indiening van een klacht zoals voorzien in artikel 3 maakt een einde aan alle andere lopende procedurehandelingen volgens de procedure voor onderling overleg of de geschilbeslechtingsprocedure uit hoofde van een overeenkomst die of een verdrag dat wordt uitgelegd of toegepast in verband met het desbetreffende geschilpunt. Dergelijke lopende procedurehandelingen betreffende het desbetreffende geschilpunt worden beëindigd met ingang van de datum van de eerste ontvangst van de klacht door een van de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten.
   6.   In afwijking van artikel 6 mag een betrokken lidstaat de toegang tot de geschilbeslechtingsprocedure uit hoofde van dat artikel weigeren indien in die lidstaat sancties zijn opgelegd in verband met gecorrigeerde inkomsten of gecorrigeerd vermogen voor belastingfraude, opzettelijk verzuim en grove nalatigheid. Wanneer er een gerechtelijke of administratieve procedure is opgestart die aanleiding zou kunnen geven tot dergelijke sancties, en deze procedure gelijktijdig met een van de in deze richtlijn bedoelde procedures wordt gevoerd, kan een bevoegde autoriteit de in deze richtlijn bedoelde procedure schorsen vanaf de datum van aanvaarding van de klacht tot de datum van het uiteindelijke resultaat van de procedure.
   7.   Een lidstaat kan toegang tot de geschilbeslechtingsprocedure uit hoofde van artikel 6 van geval tot geval weigeren indien een geschilpunt geen betrekking heeft op dubbele belasting. In dat geval stelt de bevoegde autoriteit van bedoelde lidstaat de belanghebbende en de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaten daarvan onverwijld in kennis.
   Artikel 17
   Bijzondere bepalingen voor natuurlijke personen en kleine ondernemingen
   Indien de belanghebbende hetzij:

               a)

               een natuurlijke persoon is, of

               b)

               geen grote onderneming is en geen deel uitmaakt van een grote groep (beide termen als gedefinieerd in Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en de Raad (5)),

         kan de belanghebbende de klachten, de antwoorden op een verzoek om aanvullende informatie, intrekkingen en verzoeken vermeld in respectievelijk artikel 3, leden 1, 4 en 6, en artikel 6, lid 1, („mededelingen”), bij wijze van afwijking van die bepalingen alleen indienen bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waarvan de belanghebbende ingezetene is. De bevoegde autoriteit van die lidstaat stelt de bevoegde autoriteiten van alle andere betrokken lidstaten daarvan tegelijkertijd in kennis, zulks binnen twee maanden na ontvangst van deze mededelingen. Zodra een dergelijke kennisgeving is geschied, wordt de belanghebbende geacht de mededeling op de datum van die kennisgeving bij alle betrokken lidstaten te hebben ingediend.
   Indien er aanvullende informatie wordt ontvangen uit hoofde van artikel 3, lid 4, zendt de bevoegde autoriteit van de lidstaat die de aanvullende informatie heeft ontvangen, tegelijkertijd ook een afschrift daarvan toe aan de bevoegde autoriteiten van de andere betrokken lidstaten. Zodra deze afschriften zijn toegezonden, wordt de aanvullende informatie geacht door alle betrokken lidstaten te zijn ontvangen op de datum waarop deze ontvangst van informatie heeft plaatsgevonden.
   Artikel 18
   Openbaarmaking
   1.   Raadgevende commissies en commissies voor alternatieve geschilbeslechting brengen hun adviezen schriftelijk uit.
   2.   De bevoegde autoriteiten kunnen overeenkomen de in artikel 15 bedoelde eindbesluiten in hun geheel te publiceren, indien alle belanghebbenden daarmee instemmen.
   3.   Indien de bevoegde autoriteiten of de belanghebbende niet met de publicatie van het volledige eindbesluit instemmen, publiceren de bevoegde autoriteiten een samenvatting van het eindbesluit. Deze samenvatting bevat een beschrijving van de kwestie en het onderwerp, de datum, de betrokken belastingtijdvakken, de rechtsgrondslag, de bedrijfstak en een beknopte beschrijving van het uiteindelijke resultaat. Deze samenvatting omvat ook een beschrijving van de gebruikte wijze van arbitrage.
   De bevoegde autoriteiten zenden de overeenkomstig de eerste alinea te publiceren informatie vóór de publicatie ervan toe aan de belanghebbende. Uiterlijk zestig dagen na de ontvangst van deze informatie kan de belanghebbende de bevoegde autoriteiten verzoeken geen informatie te publiceren die op een handels-, bedrijfs-, nijverheids- of beroepsgeheim of op een fabrieks- of handelswerkwijze betrekking heeft, of die in strijd is met de openbare orde.
   4.   De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen standaardformulieren vast voor de mededeling van de in de leden 2 en 3 van dit artikel bedoelde informatie. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 20, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld.
   5.   De bevoegde autoriteiten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de overeenkomstig lid 3 te publiceren informatie.
   Artikel 19
   Rol van de Commissie en administratieve ondersteuning
   1.   De Commissie houdt de in artikel 8, lid 4, bedoelde lijst van de bevoegde autoriteiten en van de vooraanstaande onafhankelijke personen actueel en stelt deze lijsten online beschikbaar. Deze lijst bevat alleen de namen van die personen.
   2.   De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de in artikel 13 bedoelde maatregelen die zij hebben genomen om inbreuken op de geheimhoudingsplicht te bestraffen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.
   3.   De Commissie houdt een centraal register bij waarin de overeenkomstig artikel 18, leden 2 en 3, gepubliceerde informatie wordt gearchiveerd en online beschikbaar wordt gesteld.
   Artikel 20
   Comitéprocedure
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door het comité voor de beslechting van geschillen. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
   Artikel 21
   Evaluatie
   Uiterlijk op 30 juni 2024 evalueert de Commissie de uitvoering van deze richtlijn en legt zij aan de Raad een verslag voor. Indien nodig gaat dat verslag vergezeld van een wetgevingsvoorstel.
   Artikel 22
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 2019 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 23
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Zij is van toepassing op elke klacht die wordt ingediend met ingang van 1 juli 2019 betreffende geschillen met betrekking tot inkomsten of vermogen verkregen in een belastingjaar dat begint op of na 1 januari 2018. Bevoegde autoriteiten van betrokken lidstaten kunnen evenwel overeenkomen deze richtlijn toe te passen op elke klacht die is ingediend vóór die datum of op eerdere belastingjaren.
   Artikel 24
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Luxemburg, 10 oktober 2017.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         T. TÕNISTE

      (1)  Standpunt van 6 juli 2017 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Standpunt van 22 februari 2017 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 225 van 20.8.1990, blz. 10.

      (4)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).

      (5)  Richtlijn 2013/34/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende de jaarlijkse financiële overzichten, geconsolideerde financiële overzichten en aanverwante verslagen van bepaalde ondernemingsvormen, tot wijziging van Richtlijn 2006/43/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG van de Raad (PB L 182 van 29.6.2013, blz. 19).


Avis juridique important

|

31981L0332

Zevenendertigste Richtlijn 81/332/EEG van de Commissie van 9 april 1981 tot wijziging van de bijlagen van Richtlijn 70/524/EEG van de Raad betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoeding

Publicatieblad Nr. L 131 van 18/05/1981 blz. 0001 - 0003

++++ZEVENENDERTIGSTE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  VAN 9 APRIL 1981  TOT WIJZIGING VAN DE BIJLAGEN VAN RICHTLIJN 70/524/EEG VAN DE RAAD BETREFFENDE TOEVOEGINGSMIDDELEN IN DE DIERVOEDING   ( 81/332/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  GELET OP HET VERDRAG TOT OPRICHTING VAN DE EUROPESE ECONOMISCHE GEMEENSCHAP ,  GELET OP RICHTLIJN 70/524/EEG VAN DE RAAD VAN 23 NOVEMBER 1970 BETREFFENDE TOEVOEGINGSMIDDELEN IN DE DIERVOEDING ( 1 ) , LAATSTELIJK GEWIJZIGD BIJ DE AKTE VAN TOETREDING VAN GRIEKENLAND , EN MET NAME OP ARTIKEL 6 ,  OVERWEGENDE DAT IN RICHTLIJN 70/524/EEG IS BEPAALD DAT DE INHOUD VAN DE BIJLAGEN VOORTDUREND MOET WORDEN AANGEPAST AAN DE ONTWIKKELING VAN DE WETENSCHAPPELIJKE EN TECHNISCHE KENNIS ;  OVERWEGENDE DAT CANTAXANTHINE REEDS MAG WORDEN AANGEWEND ALS KLEURSTOF IN PLUIMVEEVOER EN OOK KAN WORDEN TOEGESTAAN IN VOER VOOR BEPAALDE HUISDIEREN ;  OVERWEGENDE DAT IN ENKELE LID-STATEN MET SUCCES IS GEEXPERIMENTEERD MET HET GEBRUIK VAN ARPRINOCIDE ALS COCCIDIOSTATICUM ; DAT , ALTHANS OP NATIONAAL NIVEAU , VOORLOPIG EN ONDER BEPAALDE VOORWAARDEN TOESTEMMING VOOR EEN DERGELIJK GEBRUIK DIENT TE WORDEN VERLEEND IN AFWACHTING VAN TOELATING IN DE GEMEENSCHAP ALS GEHEEL ;  OVERWEGENDE DAT HET ONDERZOEK VAN BEPAALDE EMULGATOREN DIE MOMENTEEL IN BIJLAGE II VAN RICHTLIJN 70/524/EEG ZIJN OPGENOMEN EN UIT DIEN HOOFDE OP NATIONAAL NIVEAU KUNNEN WORDEN TOEGESTAAN , NIET BEEINDIGD IS ; DAT DE TOELATING VAN DEZE STOFFEN DERHALVE MET EEN BEPAALDE PERIODE DIENT TE WORDEN VERLENGD ;  OVERWEGENDE DAT DE IN DEZE RICHTLIJN VERVATTE MAATREGELEN IN OVEREENSTEMMING ZIJN MET HET ADVIES VAN HET PERMANENT COMITE VOOR DIERVOEDERS ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  ARTIKEL 1  DE BIJLAGEN BIJ RICHTLIJN 70/524/EEG WORDEN ALS VOLGT GEWIJZIGD :  1 . IN BIJLAGE I , DEEL F " KLEURSTOFFEN MET INBEGRIP VAN PIGMENTEN " , WORDT PUNT 1 " CAROTENOIDEN EN XANTHOFYLEN " GELEZEN : ( ZIE P.B . )  2 . IN BIJLAGE II :  A ) DEEL B " COCCIDIOSTATICA EN ANDERE GENEESKRACHTIGE STOFFEN " , WORDT DE VOLGENDE POST TOEGEVOEGD : ( ZIE P.B . )  B ) DEEL C " EMULGATOREN , STABILISATOREN , VERDIKKINGSMIDDELEN EN GELEERMIDDELEN " , WORDT ONDER DE VOLGENDE POSTEN " 30 JUNI 1981 " VERVANGEN DOOR  " 31 DECEMBER 1984 " :  NR . 7 KARAYAGOM  NR . 8 POLYGLYCEROL-POLYRICINOLEAAT  NR . 12 POLYOXYETHYLEEN-20-SORBITAANMONOLAURAAT  NR . 13 POLYOXYETHYLEEN-20-SORBITAANMONOPALMITAAT  NR . 14 POLYOXYETHYLEEN-20-SORBITAANMONOSTEARAAT  NR . 15 POLYOXYETHYLEEN-20-SORBITAANTRISTEARAAT  NR . 16 POLYOXYETHYLEEN-20-SORBITAANMONOOLEAAT  NR . 17 POLYOXYETHYLEEN-8-STEARAAT  NR . 18 POLYOXYETHYLEEN-40-STEARAAT  NR . 26 NATRIUM-DIOCTYL-SULFOSUCCINAAT  ARTIKEL 2  DE LID-STATEN DOEN DE NODIGE WETTELIJKE EN BESTUURSRECHTELIJKE BEPALINGEN IN WERKING TREDEN OM UITERLIJK OP 30 JUNI 1981 AAN ARTIKEL 1 , PUNT 1 , TE VOLDOEN EN STELLEN DE COMMISSIE DAARVAN ONVERWIJLD IN KENNIS .  ARTIKEL 3  DEZE RICHTLIJN IS GERICHT TOT DE LID-STATEN .  GEDAAN TE BRUSSEL , 9 APRIL 1981 .  VOOR DE COMMISSIE  POUL DALSAGER  LID VAN DE COMMISSIE  ( 1 ) PB NR . L 270 VAN 14 . 12 . 1970 , BLZ . 1 .


Avis juridique important

|

31998L0006

Richtlijn 98/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 betreffende de bescherming van de consument inzake de prijsaanduiding van aan de consument aangeboden producten

Publicatieblad Nr. L 080 van 18/03/1998 blz. 0027 - 0031

RICHTLIJN 98/6/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD van 16 februari 1998 betreffende de bescherming van de consument inzake de prijsaanduiding van aan de consument aangeboden productenHET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 129 A, lid 2,Gezien het voorstel van de Commissie (1),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),Volgens de procedure van artikel 189 B van het Verdrag (3), gezien de op 9 december 1997 door het Bemiddelingscomité goedgekeurde gemeenschappelijke ontwerptekst,(1) Overwegende dat een doorzichtige marktwerking en correcte informatie de consumentenbescherming en gezonde concurrentie tussen ondernemingen en producten ten goede komen;(2) Overwegende dat het van belang is de consumenten een hoog beschermingsniveau te garanderen, en dat de Gemeenschap daartoe moet bijdragen door middel van specifieke acties die het door de lidstaten gevoerde beleid inzake precieze, doorzichtige en ondubbelzinnige informatie aan de consumenten over de prijs van aan hen aangeboden producten, steunen en aanvullen;(3) Overwegende dat de resolutie van de Raad van 14 april 1975 betreffende een eerste programma van de Europese Economische Gemeenschap voor een beleid inzake bescherming en voorlichting van de consument (4) en de resolutie van de Raad van 19 mei 1981 betreffende een tweede programma van de Europese Economische Gemeenschap voor een beleid inzake bescherming en voorlichting van de consument (5) voorzien in de vaststelling van gemeenschappelijke beginselen betreffende de prijsaanduiding;(4) Overwegende dat deze beginselen zijn vastgesteld in Richtlijn 79/581/EEG betreffende de prijsaanduiding voor bepaalde levensmiddelen (6) en in Richtlijn 88/314/EEG betreffende de prijsaanduiding voor niet voor de voeding bestemde producten (7);(5) Overwegende dat het aanbrengen van een verband tussen de aanduiding van de prijs per meeteenheid van de producten en de voorverpakking ervan in vooraf vastgestelde hoeveelheden of inhouden die met de op communautair niveau vastgestelde reeksen overeenstemmen, uiterst ingewikkeld is gebleken; dat het derhalve in het belang van de consument nodig is hiervan af te zien ten gunste van een nieuw vereenvoudigd mechanisme, zonder dat dit de regeling betreffende de normalisatie van de verpakkingen aantast;(6) Overwegende dat de verplichting tot aanduiding van de verkoopprijs en de prijs per meeteenheid een aanzienlijke bijdrage levert tot een betere voorlichting van de consumenten, aangezien zulks de consument op de eenvoudigste wijze optimale mogelijkheden biedt om de prijs van de producten te beoordelen en te vergelijken, zodat hij op basis van eenvoudige vergelijkingen weloverwogen keuzes kan maken;(7) Overwegende dat er derhalve een algemene verplichting zou moeten bestaan tot aanduiding van zowel de verkoopprijs als de prijs per meeteenheid voor alle producten, met uitzondering van los verkochte producten, aangezien de prijs daarvan niet kan worden bepaald voordat de consument de gewenste hoeveelheid aangeeft;(8) Overwegende dat er rekening mee dient te worden gehouden dat bepaalde producten gewoonlijk worden verkocht in andere hoeveelheden dan een kilogram, een liter, een meter, een vierkante of kubieke meter; dat het derhalve passend is de lidstaten de mogelijkheid te bieden om toe te staan dat de prijs per meeteenheid refereert aan een andere enkelvoudige meeteenheid, rekening houdend met de aard van het product en de hoeveelheden waarin het gewoonlijk in de betrokken lidstaat wordt verkocht;(9) Overwegende dat de verplichting tot aanduiding van de prijs per meeteenheid in bepaalde omstandigheden een te zware last kan vormen voor bepaalde kleine detailhandelszaken en dat het daarom de lidstaten moet worden toegestaan deze verplichting gedurende een aangepaste overgangsperiode niet toe te passen;(10) Overwegende dat de lidstaten eveneens over de mogelijkheid moeten blijven beschikken een vrijstelling van de verplichting tot prijsaanduiding per meeteenheid te verlenen voor producten bij welke deze prijsaanduiding niet zinvol zou zijn of verwarring zou kunnen veroorzaken, bijvoorbeeld wanneer de aanduiding van de hoeveelheid niet relevant is voor prijsvergelijking of indien verschillende producten in eenzelfde verpakking worden verkocht;(11) Overwegende dat de lidstaten, teneinde de toepassing van de vastgestelde regeling te vergemakkelijken, voor producten die geen levensmiddelen zijn over de mogelijkheid beschikken een lijst op te stellen van de producten of categorieën van producten die aan de verplichting tot aanduiding van de prijs per meeteenheid onderworpen blijven;(12) Overwegende dat een regelgeving op communautair niveau kan zorgen voor een homogene en doorzichtige voorlichting ten behoeve van alle consumenten in het kader van de interne markt; dat de nieuwe, vereenvoudigde benadering tegelijkertijd noodzakelijk en toereikend is om deze doelstelling te verwezenlijken;(13) Overwegende dat de lidstaten moeten zorgen voor een doeltreffend systeem; dat het systeem ook tijdens de invoering van de euro doorzichtig moet blijven; dat te dien einde het maximum aantal aan te duiden prijzen beperkt moet blijven;(14) Overwegende dat bijzondere aandacht moet worden besteed aan de kleine detailhandelszaken; dat de Commissie daartoe in haar verslag over de toepassing van deze richtlijn, dat zij uiterlijk drie jaar na de in artikel 11, lid 1 genoemde datum moet uitbrengen, in het bijzonder rekening moet houden met de ervaring die de kleine detailhandelszaken met de toepassing van deze richtlijn hebben gehad, onder meer wat de technologische ontwikkelingen en de invoering van de eenheidsmunt betreft; dat dit verslag, gezien de in artikel 6 genoemde overgangsperiode, een voorstel moet bevatten,HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1 Doel van deze richtlijn is te voorzien in de aanduiding van de verkoopprijs en de prijs per meeteenheid van de producten die een verkoper aan de consument aanbiedt, teneinde de voorlichting aan de consument te verbeteren en een prijsvergelijking te vergemakkelijken.Artikel 2 In deze richtlijn wordt verstaan onder:a) verkoopprijs: de uiteindelijke prijs voor een eenheid van het product of een gegeven hoeveelheid van het product, met inbegrip van de BTW en alle overige belastingen;b) prijs per meeteenheid: de uiteindelijke prijs, met inbegrip van de BTW en alle overige belastingen, voor een kilogram, een liter, een meter, een vierkante meter of een kubieke meter van het product of van een andere enkelvoudige meeteenheid die algemeen en gewoonlijk in de betrokken lidstaat bij de verkoop van bepaalde producten wordt gebruikt;c) los verkocht product: een product dat niet vooraf wordt verpakt en in tegenwoordigheid van de consument wordt gemeten of gewogen;d) verkoper: iedere natuurlijke of rechtspersoon die producten verkoopt of te koop aanbiedt in het kader van zijn handels-, beroeps- of bedrijfsactiviteit;e) consument: iedere natuurlijke persoon die een product koopt voor doeleinden die niet onder zijn handels-, beroeps- of bedrijfsactiviteit vallen.Artikel 3 1. Voor alle in artikel 1 bedoelde producten worden de verkoopprijs en de prijs per meeteenheid aangeduid, waarbij voor de aanduiding van de prijs per meeteenheid het bepaalde in artikel 5 geldt. De eenheidsprijs hoeft niet te worden aangeduid als deze identiek is aan de verkoopprijs.2. De lidstaten kunnen besluiten lid 1 niet toe te passen op:- producten die bij een dienstverlening worden verstrekt,- verkopen op een veiling, alsmede verkopen van kunstwerken en antiquiteiten.3. Voor los verkochte producten hoeft alleen de prijs per meeteenheid te worden aangeduid.4. In reclame waarin de verkoopprijs van de in artikel 1 bedoelde producten wordt vermeld, wordt ook de prijs per meeteenheid aangeduid, behoudens het bepaalde in artikel 5.Artikel 4 1. De verkoopprijs en de prijs per meeteenheid moeten ondubbelzinnig, gemakkelijk herkenbaar en goed leesbaar zijn. De lidstaten kunnen een beperking opleggen aan het maximum aantal aan te duiden prijzen.2. De prijs per meeteenheid heeft betrekking op een overeenkomstig de nationale en communautaire bepalingen aangegeven hoeveelheid.Wanneer de nationale of communautaire bepalingen de aanduiding van het nettogewicht en van het netto-uitlekgewicht van bepaalde voorverpakte producten voorschrijven, is het voldoende de prijs per meeteenheid van het netto-uitlekgewicht aan te duiden.Artikel 5 1. De lidstaten kunnen vrijstelling verlenen van de verplichting tot aanduiding van de prijs per meeteenheid voor producten waarbij een dergelijke aanduiding wegens de aard of de bestemming van de producten niet zinvol zou zijn of verwarring zou kunnen veroorzaken.2. Met het oog op de toepassing van lid 1 kunnen de lidstaten voor niet voor de voeding bestemde producten een lijst opstellen van de producten of categorieën van producten die aan de verplichting tot aanduiding van de prijs per meeteenheid onderworpen blijven.Artikel 6 Voor een overgangsperiode van drie jaar na de in artikel 11, lid 1 bedoelde datum, kunnen de lidstaten bepalen dat de prijsaanduiding per meeteenheid voor andere dan los verkochte producten, die in bepaalde kleine detailhandelszaken worden verkocht, onder voorbehoud van artikel 12, niet verplicht is als de verplichte aanduiding van de prijs per meeteenheid voor deze handelszaken een overmatige belasting zou meebrengen wegens het aantal te koop aangeboden producten, de verkoopoppervlakte, de aard van de verkoopplaats, specifieke verkoopomstandigheden waarbij het product niet rechtstreeks toegankelijk is voor de consument of bepaalde handelsvormen, zoals bepaalde soorten ambulante handel.Artikel 7 De lidstaten nemen passende maatregelen om alle betrokkenen op de hoogte te stellen van de nationale wettelijke voorschriften waarmee deze richtlijn in nationaal recht wordt omgezet.Artikel 8 De lidstaten stellen vast welke sancties gelden voor overtredingen van de ter uitvoering van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen en nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat deze sancties worden toegepast. Deze sancties moeten doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn.Artikel 9 1. De overgangsperiode van negen jaar, als bedoeld in artikel 1 van Richtlijn 95/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 november 1995 tot wijziging van Richtlijn 79/581/EEG inzake de bescherming van de consument op het gebied van de prijsaanduiding van levensmiddelen en van Richtlijn 88/314/EEG inzake de bescherming van de consument op het gebied van de prijsaanduiding van niet voor de voeding bestemde producten (8), wordt verlengd tot de in artikel 11, lid 1, van deze richtlijn bedoelde datum.2. Richtlijn 79/581/EEG en Richtlijn 88/314/EEG worden met ingang van de in artikel 11, lid 1, van deze richtlijn bedoelde datum ingetrokken.Artikel 10 Deze richtlijn vormt, onverminderd de verdragsverplichtingen, voor de lidstaten geen beletsel om bepalingen aan te nemen of te handhaven die uit het oogpunt van consumentenvoorlichting en prijsvergelijking gunstiger zijn.Artikel 11 1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 18 maart 2000 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Zij passen deze bepalingen toe vanaf die datum.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst mee van de bepalingen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.3. De lidstaten geven kennis van het in artikel 8 bedoelde stelsel van sancties, alsmede van alle latere wijzigingen.Artikel 12 De Commissie legt uiterlijk drie jaar na de in artikel 11, lid 1, bedoelde datum aan het Europees Parlement en de Raad een uitvoerig verslag voor over de toepassing van deze richtlijn, in het bijzonder over de toepassing van artikel 6, vergezeld van een voorstel.Het Europees Parlement en de Raad bespreken op basis daarvan de bepalingen van artikel 6 opnieuw en nemen, overeenkomstig het Verdrag, binnen drie jaar na de indiening door de Commissie van het in de eerste alinea bedoelde verslag, een besluit.Artikel 13 Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 14 Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 16 februari 1998.Voor het Europees ParlementDe VoorzitterJ. M. GIL-ROBLESVoor de RaadDe VoorzitterJ. CUNNINGHAM(1) PB C 260 van 5. 10. 1995, blz. 5 enPB C 249 van 27. 8. 1996, blz. 2.(2) PB C 82 van 19. 3. 1996, blz. 32.(3) Advies van het Europees Parlement van 18 april 1996 (PB C 141 van 13. 5. 1996, blz. 191). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 27 september 1996 (PB C 333 van 7. 11. 1996, blz. 7) en besluit van het Europees Parlement van 18 februari 1997 (PB C 85 van 17. 3. 1997, blz. 26). Besluit van het Europees Parlement van 16 december 1997 en besluit van de Raad van 18 december 1997.(4) PB C 92 van 25. 4. 1975, blz. 1.(5) PB C 133 van 3. 6. 1981, blz. 1.(6) PB L 158 van 26. 6. 1979, blz. 19. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/58/EG (PB L 299 van 12. 12. 1995, blz. 11).(7) PB L 142 van 9. 6. 1988, blz. 19. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 95/58/EG (PB L 299 van 12. 12. 1995, blz. 11).(8) PB L 299 van 12. 12. 1995, blz. 11.Verklaring van de Commissie Ad artikel 2, onder b)De Commissie is van mening dat de uitdrukking "voor een kilogram, een liter, een meter, een vierkante meter of een kubieke meter van het product of van een andere enkelvoudige meeteenheid" in artikel 2, onder b) ook geldt voor per stuk of per eenheid verkochte producten.Verklaring van de Commissie Ad artikel 12, lid 1De Commissie is van mening dat artikel 12, lid 1 van de richtlijn geen interpretatie toestaat die haar initiatiefrecht ter discussie stelt.


Avis juridique important

|

31968L0221

Richtlijn 68/221/EEG van de Raad van 30 april 1968 houdende instelling van een gemeenschappelijke methode voor de berekening van de gemiddelde percentages, bedoeld in artikel 97 van het Verdrag

Publicatieblad Nr. L 115 van 18/05/1968 blz. 0014 - 0016 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0005  Bijzondere uitgave in het Deens: Serie I Hoofdstuk 1968(I) blz. 0108  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0005  Bijzondere uitgave in het Engels: Serie I Hoofdstuk 1968(I) blz. 0114  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0014  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0016  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0016

++++ ( 1 ) PB nr . C 10 van 14 . 2 . 1968 , blz . 4 .   ( 2 ) PB nr . 317 van 28 . 12 . 1967 , blz . 9 .  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 30 april 1968  houdende instelling van een gemeenschappelijke methode voor de berekening van de gemiddelde percentages , bedoeld in artikel 97 van het Verdrag   ( 68/221/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 99 en 100 ,  Gelet op het besluit van 21 juni 1960 van de Vertegenwoordigers van de Regeringen der Lid-Staten , in het kader van de Raad bijeen ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat de vaststelling van de in artikel 97 bedoelde gemiddelde percentages ter compensatie van de druk der volgens het cumulatieve cascadestelsel geheven omzetbelastingen sinds de inwerkingtreding van het Verdrag voortdurend aanleiding heeft gegeven tot moeilijkheden die de goede werking van de gemeenschappelijke markt schaden en dat dit nadelige effect groter wordt naarmate de douanerechten binnen de Gemeenschap worden opgeheven ;  Overwegende dat toekomstige aanpassingen van compenserende heffingen en teruggaven slechts tot doel mogen hebben in het internationale handelsverkeer een betere fiscale neutraliteit te waarborgen van de huidige belastingstelsels waarbij de omzetbelasting cumulatief in cascaden wordt geheven , en aldus de overgang naar het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde zo vlot mogelijk moeten doen verlopen ; dat deze aanpassingen uit dien hoofde beantwoorden aan de criteria die bij besluit van 21 juni 1960 van de Vertegenwoordigers van de Regeringen der Lid-Staten , in het kader van de Raad bijeen , werden aanvaard ;  Overwegende dat de hiervoor bedoelde moeilijkheden met name het gevolg zijn van verschillen tussen de door de Lid-Staten gebruikte methoden voor de berekening van deze percentages ;  Overwegende dat het derhalve in het belang van de gemeenschappelijke markt is om voor het tijdvak tot aan de invoering in alle Lid-Staten van de belasting over de toegevoegde waarde deze uiteenlopende methoden te harmoniseren door het invoeren van gemeenschappelijke en gematigde berekeningsvoorschriften die de inachtneming van de in artikel 97 van het Verdrag gestelde grenzen waarborgen en controle op de aldus verkregen gemiddelde percentages mogelijk maken ;  Overwegende dat deze voorschriften , ten einde zoveel mogelijk rekening te houden met de werkelijke produktievoorwaarden ten aanzien van zowel produkten als groepen produkten , een weging der componenten van de belastingdruk moeten behelzen ;  Overwegende dat deze voorschriften de Lid-Staten de bevoegdheid moeten laten om van bepaalde forfaitaire ramingen gebruik te maken ;  Overwegende dat de Commissie gemachtigd dient te worden om de toepassingsbepalingen van de gemeenschappelijke berekeningsmethode nader uit te werken door middel van richtlijnen die na raadpleging van de Lid-Staten worden vastgesteld ;  Overwegende dat het , ten einde de taak van de Commissie toe te zien op de naleving van de voor deze gemiddelde percentages vastgestelde grenzen te vergemakkelijken , dienstig is te bepalen , dat de Lid-Staten eigener beweging de volgens de gemeenschappelijke methode uitgevoerde berekeningen aan de Commissie voorleggen voordat zij een gemiddeld percentage invoeren of wijzigen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  1 . Wanneer een Lid-Staat op grond van artikel 97 van het Verdrag overgaat tot instelling of wijziging van een gemiddeld percentage ter compensatie , zowel bij invoer als bij uitvoer , van de omzetbelastingen die hij al dan niet rechtstreeks heft op de vervaardiging van een produkt of een groep produkten , wordt dit percentage berekend aan de hand van de bepalingen van de onderhavige richtlijn en met inachtneming van de werkelijke produktievoorwaarden .  2 . De bepalingen van deze richtlijn zijn niet van toepassing :   _ op de gemiddelde percentages die bestaan op het tijdstip waarop deze richtlijn in werking treedt , ook indien deze overeenkomstig artikel 6 worden overgenomen voor de berekening van de vroegere belastingdruk ;   _ op de aanpassingen van de gemiddelde percentages welke zonder meer voortvloeien uit een algemene wijziging in de tarieven van de omzetbelasting .  Artikel 2  1 . De gemiddelde belastingdruk op een produkt is gelijk aan het gewogen gemiddelde van de belastingdruk op dat produkt in de verschillende voor dit produkt representatieve produktiewegen , welke belastingdruk in elke produktieweg wordt vastgesteld volgens het bepaalde in de artikelen 3 tot en met 6 . De weging geschiedt aan de hand van het aandeel van elke produktieweg in de totale produktie van het produkt .  2 . De gemiddelde belastingdruk op een groep produkten is gelijk aan het gewogen gemiddelde van de gemiddelde belastingdruk op de representatieve produkten van die groep . De omvang van de produktengroep is bepalend voor het aantal in aanmerking te nemen representatieve produkten . Voor elk representatief produkt wordt de gemiddelde belastingdruk berekend overeenkomstig het bepaalde in lid 1 . De weging geschiedt aan de hand van het aandeel van de door elk representatief produkt vertegenwoordigde produkten in de totale produktie van de groep produkten .  Artikel 3  Voor de berekening van de belastingdruk welke in het laatste produktiestadium op een produkt rust , kan de belastingdruk die in dit stadium op alle kostprijsfactoren rust in aanmerking worden genomen .  Artikel 4  1 . Voor de berekening van de belastingdruk welke in het voorlaatste stadium op het produkt rust , kan de belastingdruk in aanmerking worden genomen die in dit stadium rust op de grondstoffen , halffabrikaten en eindprodukten , die worden verwerkt in de in het laatste stadium in aanmerking genomen grondstoffen , halffabrikaten of eindprodukten , alsmede in enige andere in het laatste stadium in aanmerking genomen factor of element indien deze factor of dit element in dit stadium ten minste 3 % van de verkoopprijs , exclusief belasting , van het uiteindelijke produkt uitmaakt .  2 . Voor de berekening van de belastingdruk welke in de andere stadia op het produkt rust kan de belastingdruk in aanmerking worden genomen die in elk van deze stadia rust op de grondstoffen , halffabrikaten en eindprodukten , bestemd om te worden verwerkt bij de vervaardiging van een in het laatste stadium in aanmerking genomen grondstof , halffabrikaat of eindprodukt .  Artikel 5  1 . Wanneer voor een in welk stadium dan ook in aanmerking genomen factor of element de belastingdruk in de voorgaande stadia niet volgens de voorschriften van artikel 4 is berekend kan de belastingdruk op die factor of dat element forfaitair worden verhoogd met 50 % .  Wanneer het bedrag van de belastingdruk die op deze factor of dit element rust evenwel voortvloeit uit de toepassing van een bijzonder tarief , moet voor de toepassing van de forfaitaire verhoging dit bedrag opnieuw worden berekend op basis van het algemene tarief van de omzetbelasting . Indien dit bijzondere tarief een of meer voorgaande stadia omvat , kan de uit de toepassing van dit tarief voortvloeiende belastingdruk niet forfaitair worden verhoogd .  2 . De aldus voor de voorgaande stadia berekende belastingdruk mag niet hoger zijn dan de druk welke zou voortvloeien uit de toepassing op deze factor of dit element van het bepaalde in de artikelen 4 en 6 .  Artikel 6  Indien voor een in welk stadium dan ook in aanmerking genomen factor of element reeds een gemiddeld percentage bestaat , kan dit voor de berekening van de belastingdruk welke in de vorige stadia op deze factor of dit element rustte worden overgenomen voor zover het voldoet aan het gestelde in artikel 97 . Toepassing van dit percentage is verplicht , wanneer het volgens de overeenkomstig artikel 10 aan de Commissie voorgelegde berekeningen gerechtvaardigd is .  Artikel 7  1 . Wanneer een Lid-Staat voor een produkt of een groep produkten afziet van de berekening van de gemiddelde belastingdruk overeenkomstig de artikelen 2 tot en met 6 , kan deze druk forfaitair worden geraamd op 100 % , 75 % , 50 % of 30 % van het algemene tarief van de omzetbelasting , naargelang de factoren en elementen van het produkt of van de groep produkten , welke in het laatste stadium in aanmerking kunnen worden genomen en onder het gewone of het verhoogde tarief van de omzetbelasting vallen , respectievelijk 65 % , 50 % , 35 % of minder dan 35 % uitmaken van de verkoopprijs , exclusief belasting , van het produkt of de groep produkten .  2 . De aldus geraamde belastingdruk mag niet hoger zijn dan de gemiddelde belastingdruk welke zou voortvloeien uit de toepassing van het bepaalde in de artikelen 2 tot en met 4 en 6 .  Artikel 8  Wanneer het berekende gemiddelde percentage geen geheel getal vormt , wordt het afgerond op een half procent naar boven of naar beneden , naargelang het getal achter de komma ten minste gelijk is aan of lager is dan 75/100 , respectievelijk 25/100 .  Artikel 9  De Commissie stelt , indien nodig , na raadpleging der Lid-Staten bij richtlijn de uitvoeringsbepalingen vast voor de artikelen 1 tot en met 8 .  Artikel 10  1 . Wanneer een Lid-Staat voornemens is een gemiddeld percentage in te stellen of te wijzigen , legt hij de Commissie de berekening voor van de gemiddelde belastingdruk , die is uitgevoerd volgens het bepaalde in de artikelen 1 tot en met 8 .  2 . Wanneer de Commissie van oordeel is dat een overeenkomstig artikel 5 of artikel 7 forfaitair vastgestelde belastingdruk de in lid 2 van deze artikelen gestelde grenzen overschrijdt , legt de Lid-Staat de Commissie op haar verzoek de berekening voor van deze druk , die is uitgevoerd overeenkomstig het bepaalde in de artikelen 2 tot en met 4 en 6 .  Artikel 11  De Lid-Staten dragen er zorg voor , dat de Commissie in kennis wordt gesteld van de tekst van de voornaamste nationale bepalingen die zij zullen vaststellen op het gebied dat door deze richtlijn wordt bestreken . Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 30 april 1968 .  Voor de Raad  De Voorzitter  M . COUVE DE MURVILLE