title: RICHTLIJN 92/15/EEG VAN DE COMMISSIE van 11 maart 1992 tot wijziging van Richtlijn 83/229/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen van folie van geregenereerde cellulose, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen #

text:
Avis juridique important

|

31992L0015

RICHTLIJN 92/15/EEG VAN DE COMMISSIE van 11 maart 1992 tot wijziging van Richtlijn 83/229/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen van folie van geregenereerde cellulose, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen  -

Publicatieblad Nr. L 102 van 16/04/1992 blz. 0044 - 0046

RICHTLIJN 92/15/EEG VAN DE COMMISSIE  van 11 maart 1992  tot wijziging van Richtlijn 83/229/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen van folie van geregenereerde  cellulose, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komenDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 89/109/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen (1), inzonderheid op artikel 3, lid  2,  Overwegende dat in artikel 2 van Richtlijn 89/109/EEG wordt bepaald dat de materialen en voorwerpen in de staat van afgewerkte produkten hun bestanddelen niet aan levensmiddelen mogen afgeven in hoeveelheden die gevaar voor de gezondheid van de mens  kunnen opleveren of kunnen leiden tot een onaanvaardbare wijziging in de samenstelling van de levensmiddelen;  Overwegende dat bij het beroepsmatig gebruik van folie van geregenereerde cellulose voor materialen en voorwerpen die bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen, behalve wanneer deze gezien hun aard duidelijk voor deze toepassing bestemd  zijn, de in artikel 6, lid 5, van Richtlijn 89/109/EEG bedoelde schriftelijke verklaring dient te worden afgegeven;  Overwegende dat de Lid-Staten krachtens artikel 4, lid 2, van Richtlijn 83/229/EEG van de Raad (2), gewijzigd bij Richtlijn 86/388/EEG van de Commissie (3), in afwachting van de resultaten van wetenschappelijk onderzoek op grond waarvan inzicht kon  worden verkregen in de risico's bij het gebruik van esters van ftaalzuur, een beslissing konden nemen over het gebruik van deze stoffen;  Overwegende dat op grond van de thans beschikbare wetenschappelijke gegevens nu kan worden vastgesteld beneden welke drempelwaarden blootstelling van de mens aan deze stoffen geen enkel gevaar voor de volksgezondheid oplevert; dat deze stoffen derhalve  in de gehele Gemeenschap dienen te worden toegelaten;  Overwegende dat naast de hulpstoffen die worden gebruikt bij de fabricage van lakken die zijn bedoeld om folie van geregenereerde cellulose van een laklaag te voorzien, ook de bij de fabricage van genoemde folie gebruikte hulpstoffen dienen te worden  toegelaten;  Overwegende dat het gebruik van bepaalde nieuwe stoffen op basis van de beschikbare informatie kan worden toegestaan;  Overwegende dat overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 89/109/EEG het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding is geraadpleegd over de voorschriften die van invloed kunnen zijn op de volksgezondheid;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  Richtlijn 83/229/EEG wordt gewijzigd als volgt:  1. Het volgende artikel wordt ingevoegd:   "Artikel 3 bis  1. Bij verkoop, behalve bij verkoop in de detailhandel, moeten de materialen en voorwerpen van folie van geregenereerde cellulose die bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen, vergezeld gaan van een schriftelijke verklaring  overeenkomstig artikel 6, lid 5, van Richtlijn 89/109/EEG (*).  2. Lid 1 is niet van toepassing op materialen en voorwerpen van folie van geregenereerde cellulose die vanwege hun aard duidelijk bedoeld zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen.   (*) PB nr. L 40 van 11. 2. 1989, blz. 38.".  2. Artikel 4, lid 2, wordt geschrapt.  3. In bijlage II, eerste deel, wordt in de kolom  "Naam" vóór elk van de ondertitels  "1. Vochtregelende middelen" en  "2. Andere hulpstoffen" de letter B toegevoegd.  4. In bijlage II, eerste deel, B.1. Vochtregelende middelen, wordt in de kolom  "Naam" na  "- Sorbitol" het nieuwe streepje  "- Tetraethyleenglycol" ingevoegd.  5. a) In bijlage II, eerste deel, B.2. Andere hulpstoffen, 3e klasse - Verankeringsmiddelen, wordt in de kolom  "Naam" na het eerste streepje het volgende streepje ingevoegd:   "- condensatieprodukten van melamine, ureum en formaldehyd, gemodificeerd met tris(2-hydroxyethyl)amine".  b) Bij dit streepje wordt in de kolom  "Beperkingen" de volgende beperking opgenomen:   "Gehalte aan vrij formaldehyd op de zijde in contact met levensmiddelen  " 0,5 mg/dm2  Gehalte aan vrij melamine op de zijde in contact met levensmiddelen  " 0,3 mg/dm2".  6. In bijlage II, tweede deel, wordt, respectievelijk worden:  a) in de kolom  "Naam" vóór elk van de ondertitels:   "1. Polycondensatie- en polymerisatieprodukten",  "2. Harsen" en  "3. Weekmakers"  de letter C toegevoegd;  b) in de kolom  "Naam" na de ondertitel  "C.3. Weekmakers" de volgende woorden, respectievelijk, de volgende stoffen, geschrapt:  - butylmethylcarboxybutylftalaat [ = butylftalylbutylglycolaat]  - diisobutylftalaat  - di(methylcyclohexyl)ftalaat en zijn isomeren [ = sextolftalaat]  - methylcarboxymethylethylftalaat [ = methylftalylethylglycolaat];  c) in de kolom  "Beperkingen" na de ondertitel  "C.3. Weekmakers" voor de stof butylbenzylftalaat toegevoegd:   " " 2 mg/dm2 in de laklaag op de zijde in contact met levensmiddelen";  d) in de kolom  "Beperkingen" na de ondertitel  "C.3. Weekmakers" voor de stof di-n-butylftalaat toegevoegd:   " " 3 mg/dm2 in de laklaag op de zijde in contact met levensmiddelen";  e) in de kolom  "Beperkingen" na de ondertitel  "C.3. Weekmakers" voor de stof dicyclohexylftalaat toegevoegd:   " " 4 mg/dm2 op de zijde in contact met levensmiddelen";  f) na het gedeelte  "C.3. Weekmakers" in de kolommen  "Naam" en  "Beperkingen" de volgende tekst ingevoegd:      "C.4. Overige hulpstoffen   6 mg/dm2 in totaal in de ongelakte folie van geregenereerde cellulose, inclusief de laklaag op de zijde in contact met levensmiddelen    C.4.1. In het eerste deel opgenomen hulpstoffen  Dezelfde beperkingen als in  het eerste deel (de hoeveelheden in mg/dm2 hebben echter betrekking op de ongelakte folie van geregenereerde cellulose, inclusief de laklaag op de zijde in contact met levensmiddelen)"; g) in de kolom  "Naam" de ondertitel  "4. Specifieke  hulpstoffen voor de laklaag" vervangen door:  "C.4.2. Specifieke hulpstoffen voor de laklaag";  h) bij de ondertitel  "C.4.2. Specifieke hulpstoffen voor de laklaag" de tekst in de kolom  "Beperkingen" gelezen:   "De hoeveelheid van de stof of groep stoffen bij elk streepje mag niet groter zijn dan 2 mg/dm2 (of een lagere grenswaarde, indien gespecificeerd) in de laklaag op de zijde in contact met levensmiddelen";  i) de ondertitel  "D. Oplosmiddelen" vervangen door  "C.5. Oplosmiddelen".  Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 juni 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Deze wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen worden zo toegepast dat de Lid-Staten  - uiterlijk op 30 juni 1993 de handel in en het gebruik van folie van geregenereerde cellulose die aan Richtlijn 83/229/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, voldoet, toestaan;  - vóór 1 juli 1994 de handel in en het gebruik van folie van geregenereerde cellulose die bestemd is om met levensmiddelen in aanraking te komen en die niet aan Richtlijn 83/229/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, voldoet, verbieden.  2. Wanneer de Lid-Staten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden  vastgesteld door de Lid-Staten.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Brussel, 11 maart 1992. Voor de Commissie  Martin BANGEMANN  Vice-Voorzitter   (1) PB nr. L 40 van 11. 2. 1989, blz. 38. (2) PB nr. L 123 van 11. 5. 1983, blz. 31. (3) PB nr. L 228 van 14. 8. 1986, blz. 32.


title: Richtlijn 2004/101/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 2004 houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van het Protocol van KyotoVoor de EER relevante tekst

text:
               13.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 338/18

      RICHTLIJN 2004/101/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 27 oktober 2004
   houdende wijziging van Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap, met betrekking tot de projectgebonden mechanismen van het Protocol van Kyoto
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 175, lid 1,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 2003/87/EG tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad (3) is erop gericht reducties van broeikasgasemissies op een kosteneffectieve en economisch efficiënte manier te bevorderen, erkennend dat op langere termijn het niveau van de mondiale uitstoot van broeikasgassen met ongeveer 70 % moet worden verminderd vergeleken met dat van 1990. De richtlijn heeft tot doel bij te dragen tot het vervullen van de verplichtingen van de Gemeenschap en haar lidstaten om de antropogene emissies van broeikasgassen te verminderen overeenkomstig het Protocol van Kyoto, dat werd goedgekeurd bij Beschikking 2002/358/EG van de Raad van 25 april 2002 betreffende de goedkeuring, namens de Europese Gemeenschap, van het Protocol van Kyoto bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) en de gezamenlijke nakoming van de in dat kader aangegane verplichtingen (4).

               (2)

               Richtlijn 2003/87/EG bepaalt dat de erkenning van kredieten van projectgebonden mechanismen voor het vervullen van de verplichtingen vanaf 2005 de kosteneffectiviteit van het verwezenlijken van reducties van de mondiale uitstoot van broeikasgassen zal verhogen en dat daarin zal worden voorzien door middel van bepalingen die Kyoto-projectgebonden mechanismen, waaronder Joint Implementation (JI - gemeenschappelijke uitvoering) en het Clean Development Mechanism (CDM - mechanisme voor schone ontwikkeling) in het kader van het Protocol van Kyoto koppelen aan de Gemeenschapsregeling voor de handel in broeikasgasemissierechten (hierna „de Gemeenschapsregeling” genoemd).

               (3)

               Koppeling van de Kyoto-projectgebonden mechanismen aan de Gemeenschapsregeling, met behoud van de milieu-integriteit, biedt de mogelijkheid emissiekredieten te gebruiken die zijn gegenereerd door middel van projectactiviteiten die krachtens de artikelen 6 en 12 van het Protocol van Kyoto in aanmerking komen om de verplichtingen van de lidstaten ingevolge artikel 12, lid 3, van Richtlijn 2003/87/EGna te komen. Zodoende ontstaat een grotere diversiteit van goedkope opties om aan de verplichtingen in het kader van de Gemeenschapsregeling te voldoen, waardoor de totale kosten van de nakoming van het Protocol van Kyoto verminderen en de liquiditeit van de markt voor broeikasgasemissierechten in de Gemeenschap verbetert. Door het stimuleren van de vraag naar JI-kredieten zullen bedrijven in de Gemeenschap investeren in de ontwikkeling en overdracht van geavanceerde milieuvriendelijke technologie en knowhow. De vraag naar CDM-kredieten zal eveneens worden gestimuleerd en ontwikkelingslanden die als gastland van CDM-projecten fungeren zullen zodoende worden bijgestaan in het verwezenlijken van hun doelstellingen inzake duurzame ontwikkeling.

               (4)

               Kredieten van projectgebonden mechanismen van het Protocol van Kyoto zullen pas na de inwerkingtreding van het Protocol van Kyoto beschikbaar komen. De Kyoto-projectgebonden mechanismen, die door de Gemeenschap en haar lidstaten, en door bedrijven en personen die buiten de Gemeenschapsregeling vallen, worden gebruikt, moeten bovendien zodanig aan de Gemeenschapsregeling worden gekoppeld dat zij verenigbaar zijn met het UNFCCC (Raamverdrag van de VN inzake klimaatverandering) en het Protocol van Kyoto en verdere op grond daarvan genomen besluiten alsook met de doelstellingen en architectuur van de Gemeenschapsregeling en bepalingen, als vastgesteld bij Richtlijn 2003/87/EG.

               (5)

               De lidstaten kunnen aan exploitanten toestaan om in de Gemeenschapsregeling vanaf 2005 gebruik te maken van gecertificeerde emissiereducties (CER's), en vanaf 2008 van emissiereductie-eenheden (ERU's). Het gebruik van CER's en ERU's vanaf 2008 is toegestaan tot aan een percentage van de toewijzing aan elke installatie, die iedere lidstaat in zijn nationale toewijzingsplan moet specificeren. Het gebruik geschiedt door de uitgifte en onmiddellijke inlevering van één emissierecht in ruil voor één CER of ERU. Een in ruil voor een CER of ERU uitgegeven emissierecht correspondeert met de bewuste CER of ERU.

               (6)

               De verordening van de Commissie voor een gestandaardiseerd en beveiligd registratiesysteem die moet worden aangenomen op grond van artikel 19, lid 3 van Richtlijn 2003/87/EG en artikel 6, lid 1 van Beschikking nr. 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 betreffende een bewakingssysteem voor de uitstoot van broeikasgassen in de Gemeenschap en de uitvoering van het Protocol van Kyoto (5) zal regels geven voor de relevante processen en procedures in het registratiesysteem voor het gebruik van gecertificeerde emissiereducties (CER's) in de periode 2005-2007 en daaropvolgende periodes alsmede het gebruik van emissiereductie-eenheden (ERU's) in de periode 2008-2012 en daaropvolgende perioden.

               (7)

               Elke lidstaat neemt een besluit over de limiet op het gebruik van CER's en ERU's uit projectactiviteiten, waarbij terdege rekening wordt gehouden met de desbetreffende bepalingen in het Protocol van Kyoto en de akkoorden van Marrakesh, om de eis daarin na te leven dat het gebruik van mechanismen een aanvulling vormt op binnenlandse maatregelen. Binnenlandse maatregelen vormen derhalve een aanzienlijk onderdeel van de totale inspanningen.

               (8)

               Overeenkomstig het UNFCC en het Kyoto-protocol en latere op grond daarvan genomen besluiten dienen de lidstaten af te zien van het gebruik van met behulp van nucleaire installaties gegenereerde CER's en ERU's om te voldoen aan hun verplichtingen overeenkomstig artikel 3, lid 1 van het Protocol van Kyoto en Besluit 2002/358/EG.

               (9)

               In het op grond van het UNFCCC en het Protocol van Kyoto aangenomen besluit 19/CP.7 wordt onderstreept dat milieu-integriteit moet worden bereikt door onder meer degelijke modaliteiten, voorschriften en richtsnoeren voor de mechanismen, degelijke en strikte beginselen en regelingen inzake landgebruik, veranderingen in landgebruik en bosbouwactiviteiten, en dat rekening wordt gehouden met zaken als niet-duurzaamheid, additionaliteit, lekkage, onzekerheden alsmede sociaal-economische en milieugevolgen, met inbegrip van gevolgen voor biodiversiteit en natuurlijke ecosystemen in verband met bebossings- en herbebossingsprojectactiviteiten. De Commissie moet bij haar herziening van de richtlijn in 2006 technische bepalingen overwegen in verband met de tijdelijke aard van kredieten en de grens van 1 %, waarbinnen landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouwactiviteiten in aanmerking komen, zoals bedoeld in besluit 17/CP.7, en bepalingen in verband met het resultaat van de evaluatie van potentiële gevaren die verband houden met het gebruik van genetisch gemodificeerde organismen en potentieel invasieve vreemde soorten door bebossings- en herbebossingsprojecten om aan exploitanten het gebruik toe te staan van CER's en ERU's voortvloeiend uit landgebruik, veranderingen in landgebruik en bosbouwprojectactiviteiten in de Gemeenschapsregeling vanaf 2008, overeenkomstig de besluiten die worden genomen op grond van het UNFCCC of het Protocol van Kyoto.

               (10)

               Ter voorkoming van dubbeltelling mogen geen emissiereductie-eenheden en gecertificeerde emissiereducties worden verleend op basis van reducties die zijn gegenereerd door middel van in de Gemeenschap ondernomen projectactiviteiten die eveneens resulteren in een vermindering of beperking van emissies uit installaties die onder Richtlijn 2003/87/EG vallen, tenzij een dienovereenkomstig aantal emissierechten wordt geannuleerd in het register van de lidstaat van de herkomst van de CER's en ERU's.

               (11)

               Overeenkomstig de betreffende toetredingsverdragen moet met het acquis communautaire rekening worden gehouden bij de vaststelling van referentieniveaus voor projectactiviteiten die in tot de Unie toetredende landen worden ondernomen.

               (12)

               Een lidstaat die particuliere of openbare organisaties machtigt deel te nemen aan projectactiviteiten blijft verantwoordelijk voor de naleving van zijn verplichtingen krachtens het UNFCCC en het Protocol van Kyoto en zorgt ervoor dat deze deelneming strookt met de richtsnoeren, regels en procedures terzake, welke vastgesteld zijn op grond van het UNFCCC en het Protocol van Kyoto.

               (13)

               Overeenkomstig het UNFCCC, het Protocol van Kyoto en verdere voor de uitvoering ervan genomen besluiten moeten de Commissie en de lidstaten capaciteit opbouwende activiteiten in ontwikkelingslanden en landen in de overgang naar een markteconomie steunen, teneinde hen mede in staat te stellen ten volle te profiteren van JI en het CDM op een wijze die hun strategie voor duurzame ontwikkeling ten goede komt, terwijl de Commissie toezicht moet houden op de inspanningen in deze richting en hierover verslag moet uitbrengen.

               (14)

               Criteria en richtsnoeren die van belang zijn voor de beantwoording van de vraag of projecten voor het produceren van hydro-elektrische energie nadelige milieueffecten en sociale gevolgen hebben, zijn vastgesteld door de Wereldcommissie voor dammen in haar in november 2000 uitgebrachte verslag „Dams and Development - A New Framework for Decision-Making”, door de OESO en door de Wereldbank.

               (15)

               Aangezien deelneming aan JI- en CDM-projectactiviteiten op vrijwillige basis geschiedt, moeten de verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid van het bedrijfsleven op sociaal en milieugebied worden versterkt overeenkomstig paragraaf 17 van het implementatieplan van de wereldtop voor duurzame ontwikkeling. In dat verband moeten bedrijven worden aangemoedigd om de sociale en milieuprestatie van JI- en CDM-activiteiten waaraan zij deelnemen, te verbeteren.

               (16)

               Informatie over projectactiviteiten, waaraan een lidstaat of een door hem gemachtigde particuliere of openbare organisatie deelneemt, moet toegankelijk worden gemaakt voor het publiek overeenkomstig Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie (6).

               (17)

               De Commissie kan verwijzingen naar gevolgen voor de elektriciteitsmarkt opnemen in haar verslagen over de emissiehandel en het gebruik van kredieten van projectactiviteiten.

               (18)

               Nadat het Protocol van Kyoto in werking is getreden moet de Commissie nagaan of het eventueel mogelijk is overeenkomsten te sluiten met landen die zijn opgesomd in bijlage B bij het Protocol van Kyoto die dit nog moeten ratificeren, met het oog op erkenning van de emissierechten tussen de Gemeenschapsregeling en de verplichte programma's voor de handel in uitstoot van broeikasgassen die een bovengrens stellen aan de absolute uitstoot, die in deze landen zijn vastgesteld.

               (19)

               Aangezien het doel van deze richtlijn, de koppeling van de Kyoto-projectgebonden mechanismen en de Gemeenschapsregeling, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve, vanwege de omvang en de gevolgen van het voorgestelde optreden, beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen vaststellen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om dat doel te bereiken.

               (20)

               Richtlijn 2003/87/EG dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Wijzigingen in Richtlijn 2003/87/EG
   Richtlijn 2003/87/EG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               In artikel 3 worden de volgende punten toegevoegd:

                           „k)

                           „partij van bijlage I”, een in bijlage I van het UNFCCC opgenomen partij die het Protocol van Kyoto heeft bekrachtigd, zoals gespecificeerd in artikel 1, punt 7, van het Protocol van Kyoto;

                           l)

                           „projectactiviteit”, een projectactiviteit die door één of meer partijen van bijlage I is goedgekeurd in overeenstemming met artikel 6 of artikel 12 van het Protocol van Kyoto en de overeenkomstig het UNFCCC of het Protocol van Kyoto genomen besluiten;

                           m)

                           „emissiereductie-eenheid” (ERU), een eenheid die is verleend overeenkomstig artikel 6 van het Protocol van Kyoto en de overeenkomstig het UNFCCC of het Protocol van Kyoto genomen besluiten;

                           n)

                           „gecertificeerde emissiereductie” (CER), een eenheid die is verleend overeenkomstig artikel 12 van het Protocol van Kyoto en de overeenkomstig het UNFCCC of het Protocol van Kyoto genomen besluiten.”

               2.

               Na artikel 11 worden de volgende artikelen ingevoegd:
               „Artikel 11 bis

               Gebruik van CER's en ERU's uit projectactiviteiten in de Gemeenschapsregeling
               1.   Onverminderd lid 3, kunnen lidstaten exploitanten toestaan CER's en ERU's van projectactiviteiten te gebruiken in de Gemeenschapsregeling gedurende elke in artikel 11, lid 2, bedoelde periode tot een percentage van de aan iedere installatie toegewezen hoeveelheid die door iedere lidstaat moet worden gespecificeerd in zijn nationale toewijzingsplan voor de periode in kwestie. Zulks geschiedt door het verlenen en de onmiddellijke inlevering van één emissierecht door de lidstaat in ruil voor één CER of ERU die de exploitant volgens het nationale register bezit.
               2.   Onverminderd lid 3, kunnen lidstaten exploitanten gedurende de in artikel 11, lid 1, bedoelde periode toestaan CER's van projectactiviteiten te gebruiken in de Gemeenschapsregeling. Zulks geschiedt door het verlenen en de onmiddellijke inlevering van één emissierecht door de lidstaat in ruil voor één CER. De lidstaten annuleren CER's die door exploitanten zijn gebruikt tijdens de in artikel 11, lid 1, bedoelde periode.
               3.   Alle CER's en ERU's die worden uitgegeven en kunnen worden gebruikt overeenkomstig het UNFCCC en het Protocol van Kyoto en vervolgbesluiten in het kader daarvan kunnen worden gebruikt in de Gemeenschapsregeling:

                           a)

                           uitgezonderd, in overweging genomen dat de lidstaten overeenkomstig het UNFCCC en het Protocol van Kyoto en latere op grond daarvan genomen besluiten moeten afzien van het gebruik van CER's en ERU's die worden gegenereerd uit nucleaire installaties, teneinde te kunnen voldoen aan hun verplichtingen overeenkomstig artikel 3, lid 1, van het Protocol van Kyoto en beschikking 2002/358/EG, dat exploitanten CER's en ERU's, die in dergelijke installaties worden gegenereerd gedurende de in artikel 11, lid 1, bedoelde periode en de eerste periode van vijf jaar waarnaar wordt verwezen in artikel 11, lid 2, niet mogen gebruiken in de Gemeenschapsregeling,
                           en

                           b)

                           met uitzondering van uit landgebruik, verandering in het landgebruik en bosbouwactiviteiten afkomstige CER's en ERU's.

                     Artikel 11 ter

               Projectactiviteiten
               1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de referentieniveaus voor projectactiviteiten, zoals omschreven in latere op grond van het UNFCCC of het Protocol van Kyoto genomen besluiten, welke worden ondernomen in landen die een toetredingsverdrag met de Unie hebben ondertekend, volledig voldoen aan het acquis communautaire, met inbegrip van de tijdelijke ontheffingen als bepaald in dat toetredingsverdrag.
               2.   Met uitzondering van het bepaalde in de leden 3 en 4, dragen lidstaten die als gastland voor projectactiviteiten fungeren, er zorg voor dat geen ERU's of CER's worden verleend voor reducties of beperkingen van broeikasgasemissies uit onder deze richtlijn vallende installaties.
               3.   Tot 31 december 2012 kunnen voor JI- en CDM-projectactiviteiten die de uitstoot van een installatie welke onder het toepassingsgebied van deze richtlijn valt rechtstreeks terugdringen of beperken uitsluitend ERU's en CER'S worden verleend indien door de exploitant van de installatie in kwestie een gelijk aantal emissierechten wordt geannuleerd.
               4.   Tot 31 december 2012 kunnen voor JI- en CDM-projectactiviteiten die de uitstoot van een installatie welke onder het toepassingsgebied van deze richtlijn valt rechtstreeks terugdringen of beperken uitsluitend ERU's en CER'S worden verleend indien een gelijk aantal emissierechten wordt geannuleerd uit het nationale register van de lidstaat waaruit de ERU's of CER's afkomstig zijn.
               5.   Een lidstaat die particuliere of openbare organisaties machtigt deel te nemen aan projectactiviteiten blijft verantwoordelijk voor het nakomen van haar verplichtingen overeenkomstig het UNFCCC en het Protocol van Kyoto en ziet erop toe dat deze deelname strookt met de desbetreffende richtsnoeren, uitvoeringsvoorwaarden en procedures overeenkomstig het UNFCCC en het Protocol van Kyoto.
               6.   Wat betreft projectactiviteiten voor de opwekking van waterkracht met een opwekkingsvermogen van meer dan 20 MW zien de lidstaten er bij de goedkeuring van dergelijke projectactiviteiten op toe dat gedurende de ontwikkeling van dergelijke projectactiviteiten de hand wordt gehouden aan de desbetreffende internationale normen en richtsnoeren, o.a. die welke deel uitmaken van het in 2000 uitgebrachte verslag van de Wereldcommissie stuwdammen: „Dams and Development - A new Framework for Decision-Making”.
               7.   Bepalingen inzake de uitvoering van de leden 3 en 4, met name indien zij betrekking hebben op het voorkomen van dubbeltellingen, alsook iedere bepaling die noodzakelijk is voor de uitvoering van lid 5 indien het gastland voldoet aan alle eisen om in aanmerking te komen voor JI project activiteiten, worden vastgesteld overeenkomstig artikel 23, lid 2.”

               3.

               Artikel 17 wordt vervangen door:
               „Artikel 17
               Toegang tot informatie
               Besluiten over de toekenning van emissierechten, informatie in het bezit van de bevoegde autoriteit over projectactiviteiten waaraan een lidstaat of een door hem gemachtigde particuliere of openbare organisatie deelneemt, en de uitstootverslagen die verplicht zijn overeenkomstig de vergunning voor de uitstoot van broeikasgassen, worden door de bevoegde autoriteit voor het publiek toegankelijk gemaakt, overeenkomstig Richtlijn 2003/4/EG.”

               4.

               Aan artikel 18 wordt de volgende alinea toegevoegd:
               „De lidstaten zorgen met name voor coördinatie tussen hun aangewezen centrale punt voor de goedkeuring van projectactiviteiten overeenkomstig artikel 6, lid 1, onder a), van het Protocol van Kyoto en hun aangewezen nationale autoriteit voor de uitvoering van artikel 12 van het Protocol van Kyoto respectievelijk aangewezen overeenkomstig latere op grond van het UNFCCC of het Protocol van Kyoto genomen besluiten.”

               5.

               Aan lid 3 van artikel 19 wordt de volgende zin toegevoegd:
               „Die verordening bevat tevens bepalingen betreffende het gebruik en de identificatie van CER's en ERU's voor gebruik in de Gemeenschapsregeling en betreffende de bewaking van het niveau van dit gebruik.”

               6.

               Artikel 21 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           in lid 1 wordt de tweede zin vervangen door:
                           „In dit verslag wordt bijzondere aandacht besteed aan de regelingen voor de toewijzing van emissierechten, het gebruik van ERU's en CER's in de Gemeenschapsregeling, het functioneren van de nationale registers, de toepassing van richtsnoeren voor bewaking en rapportage, de verificatie en kwesties die met de naleving van de richtlijn verband houden en aan de eventuele fiscale behandeling van emissierechten.”

                           b)

                           Lid 3 wordt vervangen door:
                           „3.   De Commissie organiseert een uitwisseling, tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, van gegevens betreffende ontwikkelingen in verband met de verlening van emissierechten, gebruik van ERU's en CER's in de Gemeenschapsregeling, het functioneren van de nationale registers, de bewaking, de rapportage, de verificatie en de naleving van deze richtlijn.”

               7.

               Na artikel 21 wordt het volgende artikel ingevoegd:
               „Artikel 21 bis

               Overeenkomstig het UNFCCC, het Protocol van Kyoto en verdere voor de uitvoering ervan genomen besluiten trachten de Commissie en de lidstaten capaciteit opbouwende activiteiten in ontwikkelingslanden en landen die een overgang naar een markteconomie doormaken, te steunen, teneinde hen in staat te stellen ten volle te profiteren van JI en het CDM op een wijze die hun strategie voor duurzame ontwikkeling ten goede komt en het betrekken van organisaties in de ontwikkeling en uitvoering van JI- en CDM-projecten te vergemakkelijken.”

               8.

               Artikel 30 wordt als volgt gewijzigd:

                           a)

                           lid 2, punt d), wordt vervangen door:

                                       „d)

                                       het gebruik van kredieten afkomstig van projectactiviteiten, met inbegrip van de noodzaak van harmonisatie van het toegestane gebruik van ERU's en CER's in de Gemeenschapsregeling;”

                           b)

                           aan lid 2 worden de volgende punten toegevoegd:

                                       „l)

                                       het effect van projectgebonden mechanismen op gastlanden, vooral op hun ontwikkelingsdoelstellingen, of er JI- en CDM-projecten voor grote waterkrachtcentrales met een opwekkingsvermogen van meer dan 500 MW zijn goedgekeurd die negatieve sociale of milieueffecten hebben, en het toekomstige gebruik van CER's of ERU's die voortkomen uit dergelijke projectactiviteiten voor de opwekking van waterkracht in de Gemeenschapsregeling;

                                       m)

                                       de steun aan capaciteitsontwikkeling in ontwikkelingslanden en landen wier economie zich in een overgangsfase bevindt;

                                       n)

                                       de uitvoeringsvoorwaarden en procedures voor goedkeuring door de lidstaten van binnenlandse projectactiviteiten en voor de uitgifte van emissierechten in verband met uitstootverminderingen of -beperkingen die voortvloeien uit dergelijke activiteiten vanaf 2008;

                                       o)

                                       technische bepalingen in verband met de tijdelijke aard van kredieten en de grens van 1 %, waarbinnen landgebruik, verandering in landgebruik en bosbouwprojectactiviteiten in aanmerking komen, zoals bepaald bij Besluit 17/CP.7, en bepalingen in verband met de resultaten van de evaluatie van mogelijke gevaren die verband houden met het gebruik van genetisch gemodificeerde organismen en mogelijk invasieve vreemde soorten via projectactiviteiten met betrekking tot bebossing en herbebossing, om exploitanten vanaf 2008 in staat te stellen CER's en ERU's te gebruiken in de Gemeenschapsregeling die afkomstig zijn van projectactiviteiten op het gebied van landgebruik, wijziging van landgebruik en bosbouwprojecten, overeenkomstig de besluiten die zijn genomen op basis van het UNFCCC of het Protocol van Kyoto.”

                           c)

                           lid 3 wordt vervangen door:
                           „3.   Voorafgaand aan iedere in artikel 11, lid 2 bedoelde periode maakt iedere lidstaat in zijn nationale toewijzingsplan bekend welk gebruik hij voornemens is te maken van ERU's en CER's, alsook het percentage van de toewijzing aan iedere installatie dat exploitanten in het kader van de Gemeenschapsregeling gedurende die periode maximaal aan ERU's en CER's mogen gebruiken. Het totaalgebruik van ERU's en CER's moet stroken met de desbetreffende supplementariteitsverplichtingen overeenkomstig het Protocol van Kyoto en het UNFCCC en de in het kader daarvan genomen besluiten.
                           Overeenkomstig artikel 3 van Beschikking nr. 208/2004/EG van de Commissie van 16 oktober 2003 inzake een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst (7) brengen de lidstaten om de twee jaar aan de Commissie verslag uit over de mate waarin de binnenlandse activiteiten een aanzienlijk element vormen van de op nationaal vlak geleverde inspanningen, en van de mate waarin het gebruik van de projectgebonden mechanismen daadwerkelijk een aanvulling betekent op binnenlandse maatregelen, alsook van de verhouding hiertussen overeenkomstig de desbetreffende bepalingen in het Protocol van Kyoto en de in het kader daarvan genomen besluiten. De Commissie brengt ter zake overeenkomstig artikel 5 van bedoelde beschikking verslag uit. Tegen de achtergrond van dit verslag doet de Commissie zo nodig wetgevende of andere voorstellen ter aanvulling van de door de lidstaten vastgestelde bepalingen om ervoor te zorgen dat het gebruik van de mechanismen een aanvulling is op binnenlandse maatregelen in de Gemeenschap.”

               9.

               Aan bijlage III wordt het volgende punt toegevoegd:

                           „12.

                           In het plan wordt het maximale aantal CER's en ERU's gespecificeerd dat door exploitanten in het kader van de Gemeenschapsregeling mag worden gebruikt als een percentage van de aan iedere installatie toegewezen hoeveelheid. Dit percentage moet stroken met de supplementariteitsverplichtingen van de lidstaat overeenkomstig het Protocol van Kyoto en de besluiten die zijn genomen overeenkomstig het UNFCCC en het Protocol van Kyoto.”

         Artikel 2
   Uitvoering
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 13 november 2005 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden door de lidstaten vastgesteld.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de overige lidstaten daarvan in kennis.
   Artikel 3
   Deze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 4
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 27 oktober 2004.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         J. BORRELL FONTELLES

            Voor de Raad

            De voorzitter

         A. NICOLAI

      (1)  PB C 80 van 30.3.2004, blz. 61.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 20 april 2004 (nog niet verschenen in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 13 september 2004 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 275 van 25.10.2003, blz. 32.

      (4)  PB L 130 van 15.5.2002, blz. 1.

      (5)  PB L 49 van 19.2.2004, blz. 1.

      (6)  PB L 41 van 14.2.2003, blz. 26.

      (7)  PB L 49 van 19.2.2004, blz. 1.


title: Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven

text:
               24.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 348/98

      RICHTLIJN 2008/115/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 16 december 2008
   over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 63, lid 3, onder b),
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Op de zitting van de Europese Raad van 15 en 16 oktober 1999 te Tampere is een coherente aanpak op het gebied van immigratie en asiel vastgesteld, die bestaat uit het opzetten van een gemeenschappelijk asielstelsel, een beleid voor legale immigratie en de bestrijding van illegale immigratie.

               (2)

               De Europese Raad van Brussel van 4 en 5 november 2004 heeft erop aangedrongen, op basis van gemeenschappelijke normen een doeltreffend verwijderings- en terugkeerbeleid te ontwikkelen, zodat mensen op een humane manier, met volledige eerbiediging van hun grondrechten en waardigheid, teruggezonden kunnen worden.

               (3)

               Het Comité van Ministers van de Raad van Europa heeft op 4 mei 2005„Twintig richtsnoeren inzake gedwongen terugkeer” aangenomen.

               (4)

               Om in het kader van een gedegen migratiebeleid een doeltreffend terugkeerbeleid te kunnen voeren, moeten duidelijke, transparante en billijke regels worden vastgesteld.

               (5)

               In deze richtlijn moeten horizontale regels worden vastgesteld die van toepassing zijn op alle onderdanen van derde landen die niet of niet meer voldoen aan de voorwaarden voor toegang tot, verblijf of vestiging in een lidstaat.

               (6)

               De lidstaten dienen ervoor te zorgen dat het beëindigen van illegaal verblijf van onderdanen van derde landen volgens een billijke en transparante procedure geschiedt. Overeenkomstig de algemene rechtsbeginselen van de EU moeten beslissingen die op grond van deze richtlijn worden genomen per geval vastgesteld worden en op objectieve criteria berusten, die zich niet beperken tot het loutere feit van illegaal verblijf. De lidstaten dienen bij het gebruik van standaardformulieren voor besluiten in het kader van terugkeer, te weten terugkeerbesluiten, en, in voorkomend geval, besluiten met betrekking tot een inreisverbod of verwijdering, dat beginsel te eerbiedigen en alle toepasselijke bepalingen van deze richtlijn na te leven.

               (7)

               Benadrukt wordt dat, om het terugkeerproces te vergemakkelijken, op het niveau van de Gemeenschap en op bilateraal niveau overnameovereenkomsten met derde landen moeten worden gesloten. Internationale samenwerking met de landen van oorsprong is in alle stadia van de terugkeerprocedure een absolute vereiste voor het realiseren van een duurzame terugkeer.

               (8)

               Het wordt als legitiem erkend dat de lidstaten onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, verplichten terug te keren, mits er billijke en efficiënte asielstelsels zijn, die het beginsel van non-refoulement volledig respecteren.

               (9)

               Overeenkomstig Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (2), mag een onderdaan van een derde land die in een lidstaat asiel heeft aangevraagd niet worden beschouwd als iemand die illegaal op het grondgebied van die lidstaat verblijft, totdat het afwijzende besluit inzake het verzoek respectievelijk het besluit waarbij het verblijfsrecht van de betrokkene wordt beëindigd, in werking is getreden.

               (10)

               Zolang er geen reden is om aan te nemen dat dit de terugkeerprocedure ondermijnt, verdient vrijwillige terugkeer de voorkeur boven gedwongen terugkeer en dient een termijn voor vrijwillige terugkeer te worden toegekend. Wanneer dit, gezien de specifieke omstandigheden van een individueel geval, noodzakelijk wordt geacht, dient in een verlenging van de periode voor vrijwillige terugkeer te worden voorzien. Om vrijwillige terugkeer aan te moedigen, moeten de lidstaten meer bijstand en advies bieden bij terugkeer en de financieringsmogelijkheden die het Europese Terugkeerfonds biedt, optimaal gebruiken.

               (11)

               Er dienen gemeenschappelijke wettelijke minimumwaarborgen te worden vastgesteld voor besluiten in het kader van terugkeer, teneinde de belangen van de betrokkenen te beschermen. Aan personen die niet over toereikende middelen beschikken, wordt de nodige rechtshulp verleend. De lidstaten dienen in hun nationale wetgeving te bepalen in welke gevallen rechtshulp nodig wordt geacht.

               (12)

               Er dient een regeling te worden getroffen voor onderdanen van derde landen die illegaal verblijven maar nog niet kunnen worden uitgezet. Voorziening in hun elementaire levensbehoeften dient volgens de nationale wetgeving te worden geregeld. Teneinde ervoor te zorgen dat de betrokkenen bij administratieve controles of inspecties een bewijs van hun specifieke situatie kunnen leveren, dienen zij een schriftelijke bevestiging te krijgen van hun situatie. De lidstaten dienen, wat de concrete invulling van deze schriftelijke bevestiging betreft, over een ruime mate van beleidsvrijheid te beschikken en moeten de bevestiging ook kunnen opnemen in uit hoofde van deze richtlijn genomen besluiten in het kader van terugkeer.

               (13)

               Het gebruik van dwangmaatregelen moet, uit het oogpunt van de gebruikte middelen en nagestreefde doelstellingen, uitdrukkelijk aan de beginselen van evenredigheid en doeltreffendheid worden onderworpen. Gedwongen terugkeer moet worden omgeven met minimumwaarborgen, rekening houdend met Beschikking 2004/573/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake het organiseren van gezamenlijke vluchten voor de verwijdering van onderdanen van derde landen tegen wie individuele verwijderingsmaatregelen zijn genomen van het grondgebied van twee of meer lidstaten (3). De lidstaten moeten voor het toezicht op gedwongen terugkeer op meerdere mogelijkheden kunnen vertrouwen.

               (14)

               Het effect van nationale terugkeermaatregelen moet een Europese dimensie krijgen, door middel van een inreisverbod dat de betrokkene de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van alle lidstaten ontzegt. De duur van het inreisverbod dient per geval volgens de omstandigheden te worden bepaald en mag normaliter niet langer zijn dan vijf jaar. In deze context dient in het bijzonder rekening te worden gehouden met het feit dat de betrokken onderdaan van een derde land reeds het onderwerp is geweest van meer dan één terugkeerbesluit of uitzettingsbevel of dat hij zich op het grondgebied van een lidstaat heeft begeven, terwijl een inreisverbod van kracht was.

               (15)

               De lidstaten moeten zelf bepalen of het besluit tot herziening van besluiten in het kader van terugkeer inhoudt dat de autoriteit of instantie die tot herziening besluit zelf de bevoegdheid heeft het terugkeerbesluit ter vervanging van het vroegere besluit te nemen.

               (16)

               Inbewaringstelling met het oog op verwijdering moet worden beperkt en, uit het oogpunt van de gebruikte middelen en nagestreefde doelstellingen, aan het evenredigheidsbeginsel worden onderworpen. Inbewaringstelling is alleen gerechtvaardigd om de terugkeer voor te bereiden of de verwijdering uit te voeren en indien minder dwingende middelen niet afdoende zouden zijn.

               (17)

               De in bewaring gestelde onderdanen van derde landen dienen op humane en waardige wijze te worden behandeld, met eerbiediging van hun grondrechten en het internationale en nationale recht. Onverminderd de aanvankelijke aanhouding door de rechtshandhavingsinstanties, die in de nationale wetgeving is geregeld, moet bewaring in de regel plaatsvinden in gespecialiseerde inrichtingen voor bewaring.

               (18)

               De lidstaten dienen snel toegang te hebben tot informatie over inreisverboden die door andere lidstaten zijn uitgevaardigd. Deze informatie-uitwisseling dient te gebeuren overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1987/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende de instelling, de werking en het gebruik van het Schengeninformatiesysteem van de tweede generatie (SIS II) (4).

               (19)

               De toepassing van deze richtlijn zal gepaard moeten gaan met samenwerking op alle niveaus tussen de instellingen die bij de terugkeer zijn betrokken, en met uitwisseling en bevordering van beste praktijken, hetgeen immers een Europese meerwaarde zal opleveren.

               (20)

               Aangezien de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het vaststellen van gemeenschappelijke regels voor terugkeer, verwijdering, het gebruik van dwangmaatregelen, inbewaringstelling en inreisverboden niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt en derhalve vanwege de omvang en gevolgen ervan beter door de Gemeenschap kan worden verwezenlijkt, kan de Gemeenschap, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

               (21)

               De lidstaten dienen deze richtlijn toe te passen zonder onderscheid te maken naar met name geslacht, ras, huidskleur, etnische of sociale afkomst, genetische kenmerken, taal, godsdienst of overtuiging, politieke of andere denkbeelden, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte, een handicap, leeftijd of seksuele geaardheid.

               (22)

               Overeenkomstig het Verdrag van 1989 van de Verenigde Naties inzake de rechten van het kind dienen de lidstaten bij de uitvoering van deze richtlijn het belang van het kind voorop te stellen. Overeenkomstig het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden dienen de lidstaten bij de uitvoering van deze richtlijn de eerbiediging van het gezinsleven voorop te stellen.

               (23)

               De toepassing van deze richtlijn laat de verplichtingen die voortvloeien uit het Verdrag van Genève betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951, als gewijzigd bij het protocol van New York van 31 januari 1967, onverlet.

               (24)

               In deze richtlijn worden de grondrechten en de beginselen in acht genomen die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie worden erkend.

               (25)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap gehechte protocol betreffende de positie van Denemarken, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing in Denemarken. Aangezien deze richtlijn — voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode (5) — op grond van titel IV van het derde deel van het Verdrag betreffende de Europese Unie een uitwerking vormt van het Schengenacquis, dient Denemarken, overeenkomstig artikel 5 van het hierboven genoemde protocol, binnen zes maanden nadat de richtlijn is vastgesteld, te besluiten of het deze in nationale wetgeving zal omzetten.

               (26)

               Voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode, vormt deze richtlijn een ontwikkeling van bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk overeenkomstig Besluit 2000/365/EG van de Raad van 29 mei 2000 betreffende het verzoek van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (6) niet deelneemt; daarnaast neemt het Verenigd Koninkrijk, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en onverminderd artikel 4 van genoemd protocol, niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing in het Verenigd Koninkrijk.

               (27)

               Voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode vormt deze richtlijn een ontwikkeling van bepalingen van het Schengenacquis waaraan Ierland overeenkomstig Besluit 2002/192/EG van de Raad van 28 februari 2002 betreffende het verzoek van Ierland deel te mogen nemen aan enkele van de bepalingen van het Schengenacquis (7) niet deelneemt; daarnaast neemt Ierland, overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, gehecht aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en onverminderd artikel 4 van genoemd protocol, niet deel aan de aanneming van deze richtlijn en is deze bijgevolg niet bindend voor, noch van toepassing in Ierland.

               (28)

               Wat IJsland en Noorwegen betreft, vormt deze richtlijn — voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode — een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de door de Raad van de Europese Unie, de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen gesloten overeenkomst inzake de wijze waarop deze twee staten worden betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis, die vallen onder artikel 1, punt C, van Besluit 1999/437/EG van de Raad (8) inzake bepaalde toepassingsbepalingen van die overeenkomst.

               (29)

               Wat Zwitserland betreft, vormt deze richtlijn — voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode — een ontwikkeling van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop de Zwitserse Bondsstaat wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis, die vallen binnen het gebied bedoeld in artikel 1, punt C, van Besluit 1999/437/EG, juncto artikel 3 van Besluit 2008/146/EG van de Raad (9) betreffende de sluiting namens de Europese Gemeenschap van die Overeenkomst.

               (30)

               Wat Liechtenstein betreft, houdt deze richtlijn — voor zover zij betrekking heeft op onderdanen van derde landen die niet of niet langer voldoen aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode — een ontwikkeling in van de bepalingen van het Schengenacquis in de zin van het Protocol tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap, de Zwitserse Bondsstaat en het Vorstendom Liechtenstein betreffende de toetreding van het Vorstendom Liechtenstein tot de Overeenkomst tussen de Europese Unie, de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake de wijze waarop de Zwitserse Bondsstaat wordt betrokken bij de uitvoering, de toepassing en de ontwikkeling van het Schengenacquis, die vallen binnen het gebied bedoeld in artikel 1, punt C, van Besluit 1999/437/EG, juncto artikel 3 van Besluit 2008/261/EG van de Raad (10) betreffende de ondertekening, namens de Europese Gemeenschap, en de voorlopige toepassing van bepaalde bepalingen van dat protocol,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK I
   ALGEMENE BEPALINGEN
   Artikel 1
   Toepassingsgebied
   In deze richtlijn worden de gemeenschappelijke normen en procedures vastgesteld die door de lidstaten moeten worden toegepast bij de terugkeer van illegaal op hun grondgebied verblijvende onderdanen van derde landen, overeenkomstig de grondrechten die de algemene beginselen van het Gemeenschapsrecht en het internationaal recht vormen, met inbegrip van de verplichting om vluchtelingen te beschermen en de mensenrechten te eerbiedigen.
   Artikel 2
   Werkingssfeer
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijvende onderdanen van derde landen.
   2.   De lidstaten kunnen besluiten deze richtlijn niet toe te passen op onderdanen van derde landen:

               a)

               aan wie de toegang is geweigerd overeenkomstig artikel 13 van de Schengengrenscode, of die door de bevoegde autoriteiten zijn aangehouden of onderschept wegens het op niet reguliere wijze overschrijden over land, over zee of door de lucht van de buitengrens van een lidstaat, en die vervolgens geen vergunning of recht heeft verkregen om in die lidstaat te verblijven;

               b)

               die verplicht zijn tot terugkeer als strafrechtelijke sanctie of als gevolg van een strafrechtelijke sanctie overeenkomstig de nationale wetgeving, of jegens wie een uitleveringsprocedure loopt.

         3.   Deze richtlijn is niet van toepassing op personen die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer vallen in de zin van artikel 2, punt 5, van de Schengengrenscode.
   Artikel 3
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:

               1.

               „onderdaan van een derde land”: eenieder die geen burger van de Unie is in de zin van artikel 17, lid 1, van het Verdrag en die geen persoon is, die onder het Gemeenschapsrecht inzake vrij verkeer valt, als bepaald in artikel 2, punt 5, van de Schengengrenscode;.

               2.

               „illegaal verblijf”: de aanwezigheid op het grondgebied van een lidstaat, van een onderdaan van een derde land die niet of niet langer voldoet aan de voorwaarden voor toegang die zijn vastgesteld in artikel 5 van de Schengengrenscode, of aan andere voorwaarden voor toegang tot, verblijf of vestiging in die lidstaat;

               3.

               „terugkeer”: het proces waarbij een onderdaan van een derde land, vrijwillig gevolg gevend aan een terugkeerverplichting of gedwongen, terugkeert naar:

                           —

                           zijn land van herkomst, of

                           —

                           een land van doorreis overeenkomstig communautaire of bilaterale overnameovereenkomsten of andere regelingen, of

                           —

                           een ander derde land waarnaar de betrokken onderdaan van een derde land besluit vrijwillig terug te keren en waar deze wordt toegelaten;

               4.

               „terugkeerbesluit”: de administratieve of rechterlijke beslissing of handeling waarbij wordt vastgesteld dat het verblijf van een onderdaan van een derde land illegaal is of dit illegaal wordt verklaard en een terugkeerverplichting wordt opgelegd of vastgesteld;

               5.

               „verwijdering”: de tenuitvoerlegging van de terugkeerverplichting, d.w.z. de fysieke verwijdering uit de lidstaat;

               6.

               „inreisverbod”: een administratieve of rechterlijke beslissing of handeling waarbij de betrokkene de toegang tot en het verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor een bepaalde termijn wordt verboden, samen met een terugkeerbesluit;

               7.

               „risico op onderduiken”: het in een bepaald geval bestaan van redenen, gebaseerd op objectieve, in wetgeving vastgelegde criteria, om aan te nemen dat een onderdaan van een derde land jegens wie een terugkeerprocedure loopt, zich zal onttrekken aan het toezicht;

               8.

               „vrijwillig vertrek”: het nakomen van de verplichting om binnen de in het terugkeerbesluit gestelde termijn terug te keren;

               9.

               „kwetsbare personen”: minderjarigen, niet-begeleide minderjarigen, personen met een handicap, bejaarden, zwangere vrouwen, alleenstaande ouders met minderjarige kinderen en personen die gefolterd of verkracht zijn of andere ernstige vormen van psychisch, fysiek of seksueel geweld hebben ondergaan.

         Artikel 4
   Gunstiger bepalingen
   1.   Deze richtlijn laat onverlet de gunstiger bepalingen van:

               a)

               bilaterale of multilaterale overeenkomsten tussen de Gemeenschap of de Gemeenschap en haar lidstaten enerzijds en een of meer derde landen anderzijds;

               b)

               bilaterale of multilaterale overeenkomsten tussen een of meer lidstaten en een of meer derde landen.

         2.   Deze richtlijn laat onverlet de bepalingen van het communautaire acquis op het gebied van immigratie en asiel die gunstiger zijn voor de onderdanen van derde landen.
   3.   Deze richtlijn laat onverlet dat de lidstaten bepalingen kunnen aannemen of handhaven die gunstiger zijn voor de personen op wie de richtlijn van toepassing is, mits deze bepalingen verenigbaar zijn met de richtlijn.
   4.   Wat betreft onderdanen van derde landen die overeenkomstig artikel 2, lid 2, onder a), buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen, wordt door de lidstaten:

               a)

               ervoor gezorgd dat hun behandeling en beschermingsniveau niet ongunstiger zijn dan bepaald in artikel 8, leden 4 en 5 (beperking van het gebruik van dwangmaatregelen), artikel 9, lid 2, onder a) (uitstel van verwijdering), artikel 14, lid 1, onder b) en d) (spoedeisende zorg en inachtneming van de behoeften van kwetsbare personen) en de artikelen 16 en 17 (omstandigheden van bewaring) en

               b)

               het beginsel van non-refoulement geëerbiedigd.

         Artikel 5
   Non-refoulement, belang van het kind, familie- en gezinsleven en gezondheidstoestand
   Bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn houden de lidstaten rekening met:

               a)

               het belang van het kind;

               b)

               het familie- en gezinsleven;

               c)

               de gezondheidstoestand van de betrokken onderdaan van een derde land,

         en eerbiedigen zij het beginsel van non-refoulement.
   HOOFDSTUK II
   BEËINDIGING VAN ILLEGAAL VERBLIJF
   Artikel 6
   Terugkeerbesluit
   1.   Onverminderd de in de leden 2 tot en met 5 vermelde uitzonderingen, vaardigen de lidstaten een terugkeerbesluit uit tegen de onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft.
   2.   De onderdaan van een derde land die illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijft en in het bezit is van een door een andere lidstaat afgegeven geldige verblijfsvergunning of andere toestemming tot verblijf, wordt opgedragen zich onmiddellijk naar het grondgebied van die andere lidstaat te begeven. Indien dit bevel niet wordt nageleefd, of indien om redenen van openbare orde of nationale veiligheid het onmiddellijke vertrek van de betrokkene vereist is, is lid 1 van toepassing.
   3.   De lidstaten kunnen ervan afzien een terugkeerbesluit uit te vaardigen tegen een illegaal op hun grondgebied verblijvende onderdaan van een derde land die, op grond van een op de datum van inwerkingtreding van deze richtlijn geldende bilaterale overeenkomst of regeling, door een andere lidstaat wordt teruggenomen. Door de lidstaat die de betrokken onderdaan van een derde land heeft teruggenomen, wordt in dit geval lid 1 toegepast.
   4.   De lidstaten kunnen te allen tijde in schrijnende gevallen, om humanitaire of om andere redenen beslissen een onderdaan van een derde land die illegaal op hun grondgebied verblijft een zelfstandige verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf te geven. In dat geval wordt geen terugkeerbesluit uitgevaardigd. Indien al een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, wordt het ingetrokken of opgeschort voor de duur van de geldigheid van de verblijfsvergunning of andere vorm van toestemming tot legaal verblijf.
   5.   Indien ten aanzien van de illegaal op het grondgebied van een lidstaat verblijvende onderdaan van een derde land een procedure loopt voor de verlenging van de geldigheidsduur van zijn verblijfsvergunning of een andere vorm van toestemming tot verblijf, overweegt, onverminderd lid 6, die lidstaat ervan af te zien een terugkeerbesluit uit te vaardigen zolang de procedure loopt.
   6.   Deze richtlijn belet niet dat in de lidstaten het besluit inzake de beëindiging van het legaal verblijf tezamen met een terugkeerbesluit en/of een verwijderingsbesluit en/of een inreisverbod overeenkomstig de nationale wetgeving met één administratieve of rechterlijke besluit of handeling kan worden genomen, onverminderd de procedurele waarborgen die zijn vervat in hoofdstuk III en in andere toepasselijke bepalingen van het communautair en het nationaal recht.
   Artikel 7
   Vrijwillig vertrek
   1.   In een terugkeerbesluit wordt een passende termijn voor vrijwillig vertrek van zeven tot dertig dagen vastgesteld, onverminderd de in de leden 2 en 4 bedoelde uitzonderingen. De lidstaten kunnen in hun nationale wetgeving bepalen dat deze termijn alleen op aanvraag van de betrokken onderdaan van een derde land wordt toegekend. In dit geval stellen de lidstaten de betrokken onderdanen van derde landen in kennis van de mogelijkheid tot indiening van een dergelijk verzoek.
   De in de eerste alinea bepaalde termijn laat onverlet dat de betrokken onderdanen van derde landen het land eerder kunnen verlaten.
   2.   Zo nodig verlengen de lidstaten de termijn voor het vrijwillig vertrek met een passende periode, rekening houdend met de specifieke omstandigheden van het individuele geval, zoals de verblijfsduur, het feit dat er schoolgaande kinderen zijn, en het bestaan van andere gezinsbanden en sociale banden.
   3.   Voor de duur van de termijn voor vrijwillig vertrek kunnen bepaalde verplichtingen worden opgelegd om het risico op onderduiken te beperken, zoals de verplichting om zich regelmatig te melden bij de autoriteiten, een voldoende financiële zekerheid te stellen, documenten voor te leggen of op een bepaalde plaats te verblijven.
   4.   Indien er een risico op onderduiken bestaat, of een aanvraag voor een verblijfsvergunning als kennelijk ongegrond dan wel frauduleus afgewezen is, dan wel indien de betrokkene een gevaar vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid, kunnen de lidstaten afzien van het toekennen van een termijn voor vrijwillig vertrek, of een termijn toekennen die korter is dan zeven dagen.
   Artikel 8
   Verwijdering
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om het terugkeerbesluit uit te voeren indien er geen termijn voor vrijwillig vertrek overeenkomstig artikel 7, lid 4, is toegekend of indien de betrokkene niet binnen de volgens artikel 7 toegestane termijn voor vrijwillig vertrek aan de terugkeerverplichting heeft voldaan.
   2.   Indien een lidstaat overeenkomstig artikel 7 een termijn voor vrijwillig vertrek heeft toegekend, kan het terugkeerbesluit pas na het verstrijken van die termijn worden uitgevoerd, tenzij tijdens die termijn een van de risico's bedoeld in artikel 7, lid 4, ontstaat.
   3.   De lidstaten kunnen een afzonderlijk administratief of rechterlijk besluit of administratieve handeling aannemen waarbij de verwijdering wordt gelast.
   4.   De dwangmaatregelen waarvan een lidstaat als laatste middel gebruikmaakt bij de verwijdering van een onderdaan van een derde land die zich hiertegen verzet, zijn proportioneel en blijven binnen redelijke grenzen. Zij worden toegepast zoals voorgeschreven in de nationale wetgeving, met inachtneming van de grondrechten en met eerbiediging van de waardigheid en fysieke integriteit van de betrokken onderdaan van een derde land.
   5.   In geval van verwijdering door de lucht houden de lidstaten rekening met de aan Beschikking 2004/573/EG gehechte gemeenschappelijke richtsnoeren voor veiligheidsvoorzieningen voor gezamenlijke verwijdering door de lucht.
   6.   De lidstaten zetten een doeltreffend systeem op voor het toezicht op de verplichte terugkeer.
   Artikel 9
   Uitstel van verwijdering
   1.   De lidstaten stellen de verwijdering uit:

               a)

               in geval deze in strijd zou zijn met het beginsel van non-refoulement, of

               b)

               voor de duur van de overeenkomstig artikel 13, lid 2, toegestane opschorting.

         2.   De lidstaten kunnen op grond van de specifieke omstandigheden de verwijdering in een individueel geval voor een passende termijn uitstellen. Door de lidstaten wordt met name rekening gehouden met:

               a)

               de fysieke of mentale gesteldheid van de onderdaan van een derde land;

               b)

               technische redenen, zoals het ontbreken van vervoermiddelen of het mislukken van de verwijdering wegens onvoldoende identificatie.

         3.   Indien de verwijdering overeenkomstig de leden 1 en 2 wordt uitgesteld, kunnen de betrokken onderdaan van een derde land de verplichtingen waarin artikel 7, lid 3, voorziet, worden opgelegd.
   Artikel 10
   Terugkeer en verwijdering van niet-begeleide minderjarigen
   1.   Voordat een terugkeerbesluit tegen een niet-begeleide minderjarige wordt uitgevaardigd, wordt met gepaste aandacht voor het belang van het kind hulp geboden, door bevoegde instanties anders dan de autoriteiten die de terugkeer uitvoeren.
   2.   Voordat de autoriteiten van een lidstaat een niet-begeleide minderjarige van hun grondgebied verwijderen, overtuigen zij zich ervan dat die minderjarige wordt teruggestuurd naar een familielid, een aangewezen voogd of naar adequate opvangfaciliteiten in het land van terugkeer.
   Artikel 11
   Inreisverbod
   1.   Het terugkeerbesluit gaat gepaard met inreisverbod:

               a)

               indien er geen termijn voor vrijwillig vertrek is toegekend, of

               b)

               indien niet aan de terugkeerverplichting is voldaan.

         In de overige gevallen kan het terugkeerbesluit een inreisverbod omvatten.
   2.   De duur van het inreisverbod wordt volgens alle relevante omstandigheden van het individuele geval bepaald, en bedraagt in principe niet meer dan vijf jaar. De duur kan meer dan vijf jaar bedragen indien de onderdaan van een derde land een ernstige bedreiging vormt voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid.
   3.   De lidstaten overwegen de intrekking of schorsing van het inreisverbod dat overeenkomstig lid 1, tweede alinea, is uitgevaardigd tegen een onderdaan van een derde land, mits deze kan aantonen het grondgebied van een lidstaat geheel in overeenstemming met het terugkeerbesluit te hebben verlaten.
   Tegen slachtoffers van mensenhandel aan wie een verblijfstitel is verstrekt overeenkomstig Richtlijn 2004/81/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de verblijfstitel die in ruil voor samenwerking met de bevoegde autoriteiten wordt afgegeven aan onderdanen van derde landen die het slachtoffer zijn van mensenhandel of hulp hebben gekregen bij illegale immigratie (11), en die met de bevoegde autoriteiten samenwerken wordt, onverminderd het bepaalde in lid 1, eerste alinea, onder b), en op voorwaarde dat zij geen bedreiging vormen voor de openbare orde, de openbare veiligheid of de nationale veiligheid, geen inreisverbod uitgevaardigd.
   In individuele gevallen kunnen de lidstaten om humanitaire of andere redenen afzien van een inreisverbod, dan wel het verbod intrekken of schorsen.
   In individuele gevallen of voor bepaalde categorieën gevallen kunnen de lidstaten om andere redenen een inreisverbod intrekken of schorsen.
   4.   De lidstaat die overweegt een verblijfstitel of een andere vorm van toestemming tot verblijf af te geven aan de onderdaan van een derde land jegens wie een door een andere lidstaat uitgevaardigd inreisverbod geldt, pleegt vooraf overleg met de lidstaat die het inreisverbod heeft uitgevaardigd en houdt rekening met diens belangen, overeenkomstig artikel 25 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (12).
   5.   De leden 1 tot en met 4 laten in de lidstaten onverlet het recht op internationale bescherming in de zin van artikel 2, onder a), van Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft en de inhoud van de verleende bescherming (13).
   HOOFDSTUK III
   PROCEDURELE WAARBORGEN
   Artikel 12
   Vorm
   1.   Het terugkeerbesluit en, in voorkomend geval, het besluit betreffende het inreisverbod en het besluit inzake verwijdering worden schriftelijk uitgevaardigd en vermelden de feitelijke en de rechtsgronden, alsook informatie over de rechtsmiddelen die openstaan.
   De informatie over feitelijke gronden mag worden beperkt indien de nationale wetgeving voorziet in een beperking van het recht op informatie, met name ter vrijwaring van de nationale veiligheid, de landsverdediging, de openbare veiligheid, dan wel met het oog op het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten.
   2.   De lidstaten verstrekken op verzoek een schriftelijke of mondelinge vertaling, in een taal die de betrokkene begrijpt of redelijkerwijze geacht kan worden te begrijpen, van de belangrijkste onderdelen van de in lid 1 bedoelde besluiten in het kader van terugkeer, waaronder de informatie over de beschikbare rechtsmiddelen.
   3.   De lidstaten kunnen besluiten lid 2 niet toe te passen op onderdanen van een derde land die illegaal het grondgebied van een lidstaat hebben betreden en die vervolgens geen toestemming of recht hebben gekregen om in die lidstaat te blijven.
   In dat geval worden de in lid 1 bedoelde besluiten in het kader van terugkeer meegedeeld door middel van het volgens de nationale wetgeving opgestelde standaardformulier.
   De lidstaten stellen algemene informatiebladen ter beschikking waarin de belangrijkste onderdelen van het standaardformulier worden toegelicht in ten minste vijf van de talen die het meest worden gebruikt of het best worden begrepen door illegale migranten die de betrokken lidstaat binnenkomen.
   Artikel 13
   Rechtsmiddelen
   1.   Aan de betrokken onderdaan van een derde land wordt een doeltreffend rechtsmiddel van beroep of bezwaar toegekend, dat hij bij een bevoegde rechterlijke of administratieve autoriteit of bij een onpartijdig samengestelde bevoegde instantie waarvan de onafhankelijkheid is gewaarborgd, kan aanwenden tegen de in artikel 12, lid 1, bedoelde besluiten in het kader van terugkeer.
   2.   De in lid 1 bedoelde autoriteit of instantie is bevoegd om de in artikel 12, lid 1, bedoelde besluiten in het kader van terugkeer te herzien en kan eveneens de uitvoering ervan tijdelijk opschorten, tenzij op grond van de nationale wetgeving reeds een tijdelijke opschorting van toepassing is.
   3.   De betrokken onderdaan van een derde land heeft recht op juridisch advies, vertegenwoordiging in rechte en, indien nodig, taalkundige bijstand.
   4.   De lidstaten zorgen ervoor dat op verzoek gratis de noodzakelijke rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging ter beschikking wordt gesteld, overeenkomstig de relevante nationale wetgeving of regels inzake rechtshulp, en kunnen bepalen dat op zulke gratis rechtsbijstand en/of vertegenwoordiging de voorwaarden van toepassing zijn als bedoeld in artikel 15, leden 3 tot en met 6, van Richtlijn 2005/85/EG.
   Artikel 14
   Waarborgen in afwachting van terugkeer
   1.   Behoudens het bepaalde in de artikelen 16 en 17, zorgen de lidstaten ervoor dat jegens de onderdanen van derde landen, tijdens de termijn die overeenkomstig artikel 7 voor vrijwillig vertrek is toegestaan, en tijdens de termijn waarvoor overeenkomstig artikel 9 de verwijdering is uitgesteld, zoveel mogelijk de volgende beginselen in acht worden genomen:

               a)

               indien gezinsleden op het grondgebied aanwezig zijn, wordt de eenheid van het gezin gehandhaafd;

               b)

               dringende medische zorg wordt verstrekt en essentiële behandeling van ziekte wordt uitgevoerd;

               c)

               minderjarigen krijgen toegang tot het basisonderwijs, afhankelijk van de duur van hun verblijf;

               d)

               er wordt rekening gehouden met de speciale behoeften van kwetsbare personen.

         2.   De in lid 1 bedoelde personen ontvangen van de lidstaten schriftelijk de bevestiging, overeenkomstig de nationale wetgeving, dat de termijn voor vrijwillig vertrek overeenkomstig artikel 7, lid 2, is verlengd, of dat het terugkeerbesluit voorlopig niet zal worden uitgevoerd.
   HOOFDSTUK IV
   BEWARING MET HET OOG OP VERWIJDERING
   Artikel 15
   Bewaring
   1.   Tenzij in een bepaald geval andere afdoende maar minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast, kunnen de lidstaten de onderdaan van een derde land jegens wie een terugkeerprocedure loopt alleen in bewaring houden om zijn terugkeer voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren, met name indien:

               a)

               er risico op onderduiken bestaat, of

               b)

               de betrokken onderdaan van een derde land de voorbereiding van de terugkeer of de verwijderingsprocedure ontwijkt of belemmert.

         De bewaring is zo kort mogelijk en duurt niet langer dan de voortvarend uitgevoerde voorbereiding van de verwijdering.
   2.   De inbewaringstelling wordt door een administratieve of rechterlijke autoriteit gelast.
   De inbewaringstelling wordt schriftelijk gelast met opgave van de feitelijke en juridische gronden.
   Indien de inbewaringstelling door een administratieve autoriteit is gelast:

               a)

               voorzien de lidstaten erin dat een spoedige rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de bewaring zo spoedig mogelijk na de aanvang ervan plaatsvindt;

               b)

               of bieden de lidstaten de betrokken onderdaan van een derde land het recht voorziening te vragen bij het gerecht zodat de rechtmatigheid van de bewaring aan een spoedige rechterlijke toetsing wordt onderworpen, die zo spoedig mogelijk na het instellen van deze procedure tot een beslissing leidt. De lidstaten stellen de betrokken onderdaan van een derde land onmiddellijk van die mogelijkheid in kennis.

         De betrokken onderdaan van een derde land wordt, als zijn bewaring niet rechtmatig is, onmiddellijk vrijgelaten.
   3.   In ieder geval wordt de inbewaringstelling met redelijke tussenpozen op verzoek van de onderdaan van een derde land of ambtshalve getoetst. In het geval van een lange periode van bewaring wordt de toetsing aan controle door een rechterlijke autoriteit onderworpen.
   4.   Indien blijkt dat er omwille van juridische of andere overwegingen geen redelijk vooruitzicht op verwijdering meer is, of dat de in lid 1 bedoelde omstandigheden zich niet meer voordoen, is de bewaring niet langer gerechtvaardigd en wordt de betrokkene onmiddellijk vrijgelaten.
   5.   De bewaring wordt gehandhaafd zolang de in lid 1 bedoelde omstandigheden zich voordoen en zij noodzakelijk is om een geslaagde verwijdering te garanderen. Iedere lidstaat stelt een maximale bewaringsduur vast die niet meer dan zes maanden mag bedragen.
   6.   De lidstaten kunnen de in lid 5 bedoelde termijn overeenkomstig de nationale wetgeving slechts in beperkte mate en ten hoogste met nog eens twaalf maanden verlengen indien de verwijdering, alle redelijke inspanningen ten spijt, wellicht meer tijd zal vergen, omdat:

               a)

               de betrokken onderdaan van een derde land niet meewerkt, of

               b)

               de nodige documentatie uit derde landen op zich laat wachten.

         Artikel 16
   Omstandigheden van bewaring
   1.   Voor bewaring wordt in de regel gebruik gemaakt van speciale inrichtingen voor bewaring. Indien een lidstaat de onderdanen van een derde land die in bewaring worden gehouden, niet kan onderbrengen in een gespecialiseerde inrichting voor bewaring en gebruik dient te maken van een gevangenis, worden zij gescheiden gehouden van de gewone gevangenen.
   2.   De in bewaring gestelde onderdanen van derde landen wordt op verzoek toegestaan te gelegener tijd contact op te nemen met wettelijke vertegenwoordigers, familieleden en bevoegde consulaire autoriteiten.
   3.   Bijzondere aandacht wordt besteed aan de situatie van kwetsbare personen. In dringende medische zorg en essentiële behandeling van ziekte wordt voorzien.
   4.   Relevante en bevoegde nationale, internationale en niet-gouvernementele organisaties en instanties hebben de mogelijkheid de in lid 1 bedoelde inrichtingen voor bewaring te bezoeken, voor zover zij dienen voor de bewaring van onderdanen van derde landen overeenkomstig dit hoofdstuk. Het bezoek kan afhankelijk worden gesteld van toestemming.
   5.   De in bewaring gestelde onderdanen van derde landen krijgen stelselmatig informatie over de regels die in de inrichting gelden en over hun rechten en plichten. Hiertoe behoort ook informatie over het in de nationale wetgeving vastgelegde recht om contact op te nemen met de in lid 4 bedoelde organisaties en instanties.
   Artikel 17
   Bewaring van minderjarigen en gezinnen
   1.   Niet-begeleide minderjarigen en gezinnen met minderjarigen worden slechts in laatste instantie, en voor een zo kort mogelijke periode in bewaring gesteld.
   2.   In bewaring gestelde gezinnen krijgen, in afwachting van verwijdering afzonderlijke accommodatie, waarbij voldoende privacy is gegarandeerd.
   3.   In bewaring gestelde minderjarigen wordt de mogelijkheid geboden tot vrijetijdsbesteding, zoals op hun leeftijd afgestemde spel- en recreatie-activiteiten en, afhankelijk van de duur van hun verblijf, tot toegang tot onderwijs.
   4.   Niet-begeleide minderjarigen worden zoveel mogelijk ondergebracht in inrichtingen met personeel en faciliteiten die zijn afgestemd op de noden van personen van hun leeftijd.
   5.   Tijdens bewaring van minderjarigen in afwachting van verwijdering dient het belang van het kind voorop te staan.
   Artikel 18
   Noodsituaties
   1.   In situaties waarin een uitzonderlijk groot aantal onderdanen van derde landen moet terugkeren en de inrichtingen voor bewaring van een lidstaat of zijn bestuurlijk of gerechtelijk personeel hierdoor onverwacht zwaar worden belast, kan die lidstaat besluiten, voor de duur van de uitzonderlijke situatie, de overeenkomstig artikel 15, lid 2, derde alinea, bepaalde termijnen voor rechterlijke toetsing te verlengen, en bij dringende maatregel bewaringsomstandigheden vast te stellen die afwijken van het bepaalde in artikel 16, lid 1, en artikel 17, lid 2.
   2.   De lidstaat die deze uitzonderlijke maatregelen neemt, stelt de Commissie ervan in kennis. De Commissie wordt tevens in kennis gesteld zodra de redenen voor het toepassen van deze uitzonderlijke maatregelen niet langer bestaan.
   3.   Dit artikel kan niet aldus worden uitgelegd, dat het de lidstaten wordt toegestaan af te wijken van hun algemene verplichting alle, algemene dan wel bijzondere, maatregelen te treffen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat zij aan hun verplichtingen uit hoofde van deze richtlijn voldoen.
   HOOFDSTUK V
   SLOTBEPALINGEN
   Artikel 19
   Verslaglegging
   De Commissie brengt over de toepassing van deze richtlijn in de lidstaten om de drie jaar verslag uit aan het Europees Parlement en de Raad en stelt daarbij zo nodig wijzigingen voor.
   De Commissie brengt uiterlijk 24 december 2013 haar eerste verslag uit en besteedt daarin vooral aandacht aan de toepassing van artikel 11, artikel 13, lid 4, en artikel 15 in de lidstaten. Wat artikel 13, lid 4, betreft, beoordeelt de Commissie in het bijzonder de bijkomende financiële en administratieve lasten in de lidstaten.
   Artikel 20
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 24 december 2010 aan deze richtlijn te voldoen. Wat artikel 13, lid 4, betreft, doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 24 december 2011 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie onverwijld de tekst van die bepalingen mede.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 21
   Verband met de Schengenuitvoeringsovereenkomst
   Deze richtlijn komt in de plaats van de voorschriften van de artikelen 23 en 24 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst.
   Artikel 22
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 23
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.

      Gedaan te Straatsburg, 16 december 2008.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         B. LE MAIRE

      (1)  Advies van het Europees Parlement van 18 juni 2008 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 9 december 2008.

      (2)  PB L 326 van 13.12.2005, blz. 13.

      (3)  PB L 261 van 6.8.2004, blz. 28.

      (4)  PB L 381 van 28.12.2006, blz. 4.

      (5)  Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105 van 13.4.2006, blz. 1).

      (6)  PB L 131 van 1.6.2000, blz. 43.

      (7)  PB L 64 van 7.3.2002, blz. 20.

      (8)  PB L 176 van 10.7.1999, blz. 31.

      (9)  PB L 53 van 27.2.2008, blz. 1.

      (10)  PB L 83 van 26.3.2008, blz. 3.

      (11)  PB L 261 van 6.8.2004, blz. 19.

      (12)  PB L 239 van 22.9.2000, blz. 19.

      (13)  PB L 304 van 30.9.2004, blz. 12.


Avis juridique important

|

31975L0439

Richtlijn 75/439/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de verwijdering van afgewerkte olie

Publicatieblad Nr. L 194 van 25/07/1975 blz. 0023 - 0025 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0077  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0091  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0091  Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0229  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 15 Deel 1 blz. 0229

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 16 juni 1975  inzake de verwijdering van afgewerkte olie   ( 75/439/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op de artikelen 100 en 235 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat een dispariteit tussen de bepalingen betreffende de verwijdering van afgewerkte olie die in de verschillende Lid-Staten reeds van toepassing of in voorbereiding zijn , aanleiding kan geven tot ongelijke mededingingsvoorwaarden en dientengevolge een rechtstreekse invloed kan hebben op de werking van de gemeenschappelijke markt ; dat derhalve op dit terrein de in artikel 100 van het Verdrag bedoelde aanpassing van de wetgevingen dient plaats te vinden ;  Overwegende dat het noodzakelijk blijkt deze aanpassing van de wetgevingen vergezeld te laten gaan van een optreden van de Gemeenschap om door een meer omvattende regeling één van de doelstellingen van de Gemeenschap op het gebied van de milieubescherming te verwezenlijken ; dat derhalve uit dien hoofde bepaalde specifieke bepalingen dienen te worden vastgesteld ; dat , aangezien het Verdrag niet voorziet in de hiertoe vereiste bevoegdheden , van artikel 235 van het Verdrag gebruik dient te worden gemaakt ;  Overwegende dat iedere regeling op het gebied van de verwijdering van afgewerkte olie als een van de voornaamste doelstellingen moet hebben het milieu te beschermen tegen de schadelijke invloeden veroorzaakt door het lozen , bewaren of behandelen van deze olie ;  Overwegende dat het opnieuw gebruiken van afgewerkte olie kan bijdragen tot een brandstofvoorzieningsbeleid ;  Overwegende dat in het actieprogramma van de Europese Gemeenschappen inzake het milieu ( 3 ) de nadruk wordt gelegd op de betekenis van het probleem van de verwijdering van afgewerkte olie zonder nadelige gevolgen voor het milieu ;  Overwegende dat de hoeveelheden afgewerkte olie , in het bijzonder emulsies , in de Gemeenschap zijn gestegen ;  Overwegende dat een doeltreffend en samenhangend systeem van behandeling van deze olie dat de intracommunautaire handel niet belemmert en de concurrentievoorwaarden niet nadelig beïnvloedt , zou moeten worden toegepast op al deze produkten , ook op die welke slechts gedeeltelijk uit olie bestaan , en op bevredigende economische voorwaarden in de onschadelijke behandeling daarvan zou moeten voorzien ;  Overwegende dat een dergelijk systeem het behandelen , lozen , bewaren en het inzamelen van afgewerkte olie dient te regelen en dient te voorzien in een vergunningenstelsel voor de bedrijven die zich bezighouden met het verwijderen van deze olie alsmede de verplichte inzameling en/of het verwijderen van deze olie in sommige gevallen en in geschikte controleprocedures ;  Overwegende dat , ingeval bepaalde bedrijven gehouden zullen zijn over te gaan tot het inzamelen en/of het verwijderen van afgewerkte olie , het gedeelte van de daarop betrekking hebbende koster dat niet door de ontvangsten wordt gedekt , dient gecompenseerd te kunnen worden door vergoedingen en dat deze onder andere kunnen worden gefinancierd door een heffing op nieuwe of geregenereerde olie ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Voor de toepassing van de onderhavige richtlijn wordt onder afgewerkte olie verstaan ieder halfvloeibaar of vloeibaar gebruikt produkt dat geheel of gedeeltelijk bestaat uit minerale of synthetische olie , met inbegrip van de olieachtige residu's van tanks , van oliewatermengsels en van emulsies .  Artikel 2  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen ten einde het inzamelen en het onschadelijk verwijderen van afgewerkte olie te waarborgen .  Artikel 3  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te bereiken dat het verwijderen van afgewerkte olie zoveel mogelijk geschiedt door opnieuw gebruik daarvan ( regeneratie en/of verbranding voor andere doeleinden dan vernietiging ) .  Artikel 4  De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om te komen tot een verbod van :  1 . het lozen van afgewerkte olie in binnenoppervlaktewateren , onderaardse wateren , kustwateren en leidingen ;  2 . het bewaren en/of het verwijderen van afgewerkte olie die een schadelijke uitwerking heeft op de bodem , alsmede het ongecontroleerd storten van residu's afkomstig van de verwerking van afgewerkte olie ;  3 . het behandelen van afgewerkte olie dat luchtverontreiniging veroorzaakt uitgaande boven het bij de geldende bepalingen vastgestelde niveau .  Artikel 5  In de gevallen waarin de doeleinden omschreven in de artikelen 2 , 3 en 4 niet anders kunnen worden bereikt , nemen de Lid-Staten de nodige maatregelen om te bereiken dat een of meer bedrijven het inzamelen en/of het verwijderen verrichten van de produkten die hun door de houders ervan worden aangeboden , in voorkomend geval in het gebied dat hun door de bevoegde instantie is aangewezen .  Artikel 6  Ten einde de krachtens artikel 4 vastgestelde maatregelen na te leven , moet ieder bedrijf dat zich bezighoudt met de verwijdering van afgewerkte olie een vergunning verkrijgen .  Deze vergunning wordt verleend door de bevoegde instantie , voor zover nodig na onderzoek van de installaties ; in de vergunning worden de door de stand van de techniek vereiste voorwaarden opgelegd .  Artikel 7  Een ieder die afgewerkte olie onder zich heeft moet deze , indien hij niet in staat is de krachtens artikel 4 vastgestelde maatregelen na te leven , ter beschikking houden van één of meer van de bedrijven , als bedoeld in artikel 5 .  Artikel 8  Zij die bepaalde hoeveelheden afgewerkte olie onder zich hebben met onzuiverheden welke bepaalde percentages te boven gaan moeten deze afzonderlijk behandelen en opslaan .  De bevoegde instanties bepalen de in de eerste alinea bedoelde hoeveelheden en percentages , eventueel per categorie produkten .  Artikel 9  De bedrijven die afgewerkte olie inzamelen en/of verwijderen moeten hun werkzaamheden verrichten zonder dat daaruit vermijdbare nadelen voortvloeien voor water , lucht of bodem .  Artikel 10  Elk bedrijf dat meer dan een door elke Lid-Staat vast te stellen hoeveelheid afgewerkte olie , die evenwel niet meer mag bedragen dan 500 liter per jaar , voortbrengt , inzamelt en/of verwijdert , moet :   - een register aanleggen dat gegevens bevat ten aanzien van hoeveelheden , kwaliteit , oorsprong , lokalisatie , alsmede van de overdracht en de ontvangst waarbij met name de datum van deze laatste moet zijn aangegeven en/of   - deze inlichtingen ter kennis brengen van de bevoegde instantie wanneer deze daarom verzoekt .  De Lid-Staten worden gemachtigd de hoeveelheid afgewerkte olie overeenkomstig het bepaalde in de eerste alinea te bepalen op grond van het equivalent in ongebruikte olie dat wordt berekend volgens een redelijke omrekeningscoëfficiënt .  Artikel 11  Elk bedrijf dat afgewerkte olie verwijdert , moet de bevoegde instantie op aanvraag alle inlichtingen verstrekken ten aanzien van de verwijdering of van het bewaren van afgewerkte olie of de residu's daarvan .  Artikel 12  De in artikel 6 bedoelde bedrijven worden op gezette tijden gecontroleerd door de bevoegde instantie , met name voor wat betreft het in acht nemen van de vergunningsvoorwaarden .  Artikel 13  Als tegenprestatie voor de verplichtingen die de Lid-Staten op grond van artikel 5 opleggen aan de bedrijven die inzamelen en/of verwijderen , kunnen aan deze bedrijven vergoedingen worden verleend voor de verleende diensten . Deze vergoedingen mogen niet uitgaan boven de jaarlijkse werkelijk geconstateerde , niet-gedekte kosten van de bedrijven , rekening houdend met een redelijke winst .  Deze vergoedingen mogen niet tot aanzienlijke concurrentievervalsing leiden , noch tot kunstmatige handelsstromen van produkten .  Artikel 14  De vergoedingen kunnen onder meer worden gefinancierd door een heffing die wordt toegepast op produkten die na gebruik afgewerkte olie zijn geworden of op afgewerkte olie .  De financiering van de vergoedingen moet geschieden in overeenstemming met het beginsel " de vervuiler betaalt " .  Artikel 15  Elke Lid-Staat stelt de Commissie op gezette tijden op de hoogte van zijn technische kennis alsmede van de ervaring en resultaten voortvloeiend uit de toepassing van de bepalingen die krachtens de onderhavige richtlijn zijn vastgesteld .  De Commissie doet een opgave van al deze gegevens aan de Lid-Staten toekomen .  Artikel 16  Om de drie jaar stellen de Lid-Staten een verslag op over de stand van de verwijdering van afgewerkte olie in hun land en doen dit toekomen aan de Commissie .  Artikel 17  De Lid-Staten doen de nodige maatregelen in werking treden om binnen 24 maanden vanaf de kennisgeving van de onderhavige richtlijn aan het daarin gestelde te voldoen . Zij stellen de Commissie onverwijld hiervan in kennis .  Artikel 18  De door de Lid-Staten krachtens de onderhavige richtlijn vastgestelde bepalingen kunnen binnen een termijn van vier jaar vanaf de genoemde kennisgeving geleidelijk worden toegepast op de in artikel 6 bedoelde bedrijven die op het tijdstip van de kennisgeving van deze richtlijn bestaan .  Artikel 19  De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht die zij invoeren op het door de richtlijn bestreken gebied .  Artikel 20  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Luxemburg , 16 juni 1975 .  Voor de Raad  De Voorzitter  R . RYAN  ( 1 ) PB nr . C 85 van 18 . 7 . 1974 , blz . 6 .  ( 2 ) PB nr . C 125 van 16 . 10 . 1974 , blz . 33 .  ( 3 ) PB nr . C 112 van 20 . 12 . 1973 , blz . 3 .