Avis juridique important

|

31983L0648

Vijftiende Richtlijn 83/648/EEG van de Raad van 19 december 1983 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Uitstel van de invoering van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in de Helleense Republiek

Publicatieblad Nr. L 360 van 23/12/1983 blz. 0049 - 0049 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0121  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0165  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 1 blz. 0121  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 09 Deel 1 blz. 0165

*****VIJFTIENDE  RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 19 december 1983  betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting - Uitstel van de invoering van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde in de Helleense Republiek  (83/648/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 99 en 100,  Gezien het voorstel van de Commissie,  Gezien het advies van het Europese Parlement (1),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),  Overwegende dat de Griekse Regering op 19 juli 1983 aan de Commissie heeft medegedeeld dat zij om redenen van technische en conjuncturele aard niet in staat is de datum voor de invoering van het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, welke in artikel 145, in samenhang met bijlage XII, van de Toetredingsakte van 1979 op 1 januari 1984 is gesteld, na te komen; dat de Griekse Regering derhalve verzoekt deze toepassing twee jaar uit te stellen;  Overwegende dat, gezien de huidige toestand van het Griekse fiscale stelsel, aan het verzoek van de Griekse Regering gevolg dient te worden gegeven om de door haar aangevoerde redenen van technische aard,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  De Helleense Republiek doet de nodige maatregelen in werking treden om zo spoedig mogelijk en uiterlijk op 1 januari 1986 te voldoen aan de Richtlijnen 67/227/EEG (3), 67/228/EEG (4) en 77/388/EEG (5), alsmede aan alle vastgestelde of nog vast te stellen andere richtlijnen betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.  Artikel 2  De Commissie brengt uiterlijk op 31 december 1984 aan de Raad en het Europese Parlement verslag uit over de stand van zaken met betrekking tot de tenuitvoerlegging door de Helleense Republiek van de in artikel 1 bedoelde richtlijnen.  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Helleense Republiek.  Gedaan te Brussel, 19 december 1983.  Voor de Raad  De Voorzitter  G. VARFIS  (1) Advies uitgebracht op 16 december 1983 (nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad).  (2) Advies uitgebracht op 15 december 1983 (nog niet bekendgemaakt in het Publikatieblad).  (3) PB nr. 71 van 14. 4. 1967, blz. 1301/67.  (4) PB nr. 71 van 14. 4. 1967, blz. 1303/67.  (5) PB nr. L 145 van 13. 6. 1977, blz. 1.


Avis juridique important

|

32003L0008

Richtlĳn 2002/8/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot verbetering van de toegang tot de rechter bĳ grensoverschrĳdende geschillen, door middel van gemeenschappelĳke minimumvoorschriften betreffende rechtsbĳstand bĳ die geschillen

Publicatieblad Nr. L 026 van 31/01/2003 blz. 0041 - 0047

Richtlijn 2002/8/EG van de Raadvan 27 januari 2003tot verbetering van de toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen, door middel van gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand bij die geschillenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, met name op artikel 61, onder c), en artikel 67,Gezien het voorstel van de Commissie(1),Gezien het advies van het Europees Parlement(2),Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité(3),Overwegende hetgeen volgt:(1) De Europese Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid waarin het vrije verkeer van personen gewaarborgd is, te handhaven en te ontwikkelen. Voor de geleidelijke totstandbrenging van een dergelijke ruimte moet de Gemeenschap onder meer maatregelen nemen op het gebied van samenwerking in burgerlijke zaken met grensoverschrijdende gevolgen en voorzover nodig voor de goede werking van de interne markt.(2) Volgens artikel 65, onder c), van het Verdrag moeten maatregelen tot afschaffing van de hinderpalen voor de goede werking van burgerrechtelijke procedures, zo nodig door bevordering van de verenigbaarheid van de in de lidstaten geldende bepalingen van burgerlijke rechtsvordering, daar ook onder vallen.(3) De Europese Raad, te Tampere bijeen op 15 en 16 oktober 1999, heeft de Raad gevraagd minimumnormen vast te stellen om in de gehele Unie een adequaat niveau van rechtsbijstand bij grensoverschrijdende rechtszaken te waarborgen.(4) Alle lidstaten zijn verdragsluitende partij bij het Europees Verdrag van 4 november 1950 tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. De in deze richtlijn bedoelde zaken moeten worden behandeld met inachtneming van dat Verdrag, in het bijzonder de eerbiediging van de gelijkheid der procespartijen bij een geschil.(5) Deze richtlijn is gericht op de bevordering van de toepassing van rechtsbijstand in grensoverschrijdende geschillen ten behoeve van personen die niet over toereikende financiële middelen beschikken, indien bijstand noodzakelijk is om de daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen. Het algemeen erkende recht op toegang tot de rechter is ook neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.(6) Het gebrek aan middelen van een persoon die als eiser of verweerder betrokken is bij een geschil, noch moeilijkheden die verband houden met het grensoverschrijdende karakter van een geschil, mogen de daadwerkelijke toegang tot de rechter belemmeren.(7) Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn niet op afdoende wijze kunnen worden verwezenlijkt door de lidstaten en beter kunnen worden verwezenlijkt op communautair niveau, kan de Gemeenschap maatregelen nemen overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5 van het Verdrag. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel, dat in hetzelfde artikel is neergelegd, gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken.(8) Deze richtlijn is in de eerste plaats bedoeld om bij grensoverschrijdende geschillen een adequaat niveau van rechtsbijstand te waarborgen door middel van bepaalde gemeenschappelijke minimumnormen inzake rechtsbijstand bij die geschillen. Een richtlijn van de Raad is het meest geschikte wetgevingsinstrument om dit doel te bereiken.(9) Deze richtlijn is bij grensoverschrijdende geschillen van toepassing op burgerlijke en handelszaken.(10) Eenieder die betrokken is bij een burgerrechtelijk of handelsgeschil binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn moet zijn rechten in rechte kunnen doen gelden, ook indien zijn persoonlijke financiële positie hem niet in staat stelt de proceskosten te dragen. De rechtsbijstand wordt adequaat geacht wanneer deze bijstand de begunstigde onder de in deze richtlijn bepaalde voorwaarden daadwerkelijk toegang tot de rechter biedt.(11) De rechtsbijstand dient zich uit te strekken tot advies in de precontentieuze fase met het oog op het vinden van een oplossing voordat er gerechtelijke procedures worden ingeleid, juridische bijstand om een zaak bij de rechter aanhangig te maken en vertegenwoordiging in rechte, en een tegemoetkoming in of vrijstelling van de proceskosten.(12) Het wordt overgelaten aan het recht van de lidstaat waar de zaak behandeld wordt of waar tenuitvoerlegging verlangd wordt, of de proceskosten ook de aan de begunstigde van de rechtsbijstand opgelegde kosten van de wederpartij kunnen inhouden.(13) Alle burgers van de Unie moeten, ongeacht hun woonplaats of gewone verblijfplaats op het grondgebied van een lidstaat, rechtsbijstand in grensoverschrijdende geschillen kunnen krijgen indien zij voldoen aan de in de richtlijn gestelde voorwaarden. Dat geldt ook voor onderdanen van derde landen die legaal hun gewone verblijfplaats op het grondgebied van een lidstaat hebben.(14) De lidstaten moeten de vrijheid behouden drempels te bepalen waarboven iemand geacht wordt de proceskosten zelf te kunnen dragen, onder de in deze richtlijn bepaalde voorwaarden. Die drempels moeten worden bepaald aan de hand van een aantal objectieve criteria, zoals inkomen, vermogen en de gezinssituatie.(15) Het doel van de richtlijn kan evenwel niet worden bereikt indien de verzoekers om rechtsbijstand niet de mogelijkheid wordt gelaten te bewijzen dat zij de proceskosten niet kunnen dragen, zelfs wanneer hun middelen de drempel overschrijden die is bepaald door de lidstaat waar de zaak wordt behandeld. Wanneer de autoriteiten van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld beoordelen of op die gronden rechtsbijstand moet worden toegekend, kunnen zij rekening houden met informatie waaruit blijkt dat de verzoeker in de lidstaat waarin hij zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft, voldoet aan de financiële criteria om in aanmerking te komen voor rechtsbijstand.(16) De mogelijkheid in de betrokken zaak een beroep te doen op andere regelingen die de daadwerkelijke toegang tot de rechter garanderen, is geen vorm van rechtsbijstand. Die mogelijkheid kan er evenwel toe leiden dat de betrokken persoon geacht wordt de proceskosten te kunnen dragen ondanks zijn ongunstige financiële positie.(17) De lidstaten moeten in staat worden gesteld verzoeken om rechtsbijstand af te wijzen voor kennelijk ongegronde vorderingen of om redenen die verband houden met de grond van de zaak, voor zover advies in de precontentieuze fase wordt verleend en de toegang tot de rechter gewaarborgd is. Bij het nemen van een besluit over de gegrondheid van een verzoek mogen de lidstaten een verzoek om rechtsbijstand afwijzen indien de verzoeker die geen materieel of financieel verlies heeft geleden, toch een schadevergoeding wegens aantasting van de goede naam vordert, of indien het verzoek een vordering betreft die rechtstreeks uit de bedrijfsactiviteiten of zelfstandige beroepsactiviteiten van de verzoeker voortvloeit.(18) De complexiteit van en de verschillen tussen de rechtsstelsels van de lidstaten, alsook de kosten die inherent zijn aan het grensoverschrijdende karakter van een geschil mogen de toegang tot de rechter niet belemmeren. Derhalve moet de rechtsbijstand de kosten dekken die rechtstreeks verband houden met het grensoverschrijdende karakter van een geschil.(19) Bij de vaststelling of de fysieke aanwezigheid van een persoon ter terechtzitting vereist is, dienen de rechters van een lidstaat rekening te houden met alle voordelen van de mogelijkheden die worden geboden door Verordening (EG) nr. 1206/2001 van de Raad van 28 mei 2001 betreffende de samenwerking tussen de gerechten van de lidstaten op het gebied van bewijsverkrijging in burgerlijke en handelszaken(4).(20) Indien rechtsbijstand wordt toegekend, moet deze de gehele procedure bestrijken, inclusief de kosten om een beslissing ten uitvoer te leggen; de begunstigde blijft die bijstand ontvangen wanneer hetzij door hem, hetzij tegen hem een rechtsmiddel wordt ingesteld, voorzover de voorwaarden inzake de financiële middelen en de grond van het geschil vervuld blijven.(21) Rechtsbijstand moet, ongeacht of het gaat om traditionele gerechtelijke dan wel buitengerechtelijke procedures, zoals bemiddeling, op dezelfde voorwaarden worden toegekend wanneer het gebruik van dergelijke procedures door de wet of door de rechter wordt geboden.(22) Ook voor de tenuitvoerlegging van authentieke akten in een andere lidstaat dient rechtsbijstand te worden toegekend onder de in deze richtlijn bepaalde voorwaarden.(23) Omdat de rechtsbijstand wordt verleend door de lidstaat waar de zaak wordt behandeld of waar om tenuitvoerlegging wordt verzocht, met uitzondering van de precontentieuze bijstand indien de verzoeker om rechtsbijstand zijn woonplaats of gewone verblijfplaats niet heeft in de lidstaat waar de zaak behandeld wordt, moet deze lidstaat zijn eigen wetgeving toepassen en daarbij de beginselen van deze richtlijn in acht nemen.(24) Het is passend dat rechtsbijstand wordt toegekend of geweigerd door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld of waar een beslissing ten uitvoer moet worden gelegd. Dat is zowel het geval wanneer de zaak ten gronde wordt behandeld als wanneer eerst uitspraak moet worden gedaan over de bevoegdheid.(25) De justitiële samenwerking tussen de lidstaten in burgerlijke zaken moet op zodanige wijze worden georganiseerd dat de burger en de beroepskringen goed ingelicht worden en de verzending van verzoeken om rechtsbijstand van de ene lidstaat naar de andere eenvoudiger en sneller verloopt.(26) Het kennisgevings- en verzendingssysteem dat in deze richtlijn wordt bepaald, is rechtstreeks gebaseerd op de regelingen die zijn ingevoerd bij de Europese overeenkomst inzake het verzenden van verzoeken om rechtsbijstand, die op 27 januari 1977 te Straatsburg is ondertekend, hierna "de overeenkomst van 1977" genoemd. Een termijn voor de verzending van verzoeken om rechtsbijstand, waarin de overeenkomst van 1977 niet voorziet, wordt ingevoerd. De vaststelling van een relatief korte termijn draagt bij tot een goede rechtsbedeling.(27) De krachtens deze richtlijn verzonden gegevens moeten beschermd worden. Aangezien Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens(5), alsmede Richtlijn 97/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de telecommunicatiesector(6) van toepassing zijn, behoeven daartoe in deze richtlijn geen specifieke bepalingen inzake gegevensbescherming te worden opgenomen.(28) Een modelformulier voor rechtsbijstandsverzoeken en voor de verzending van rechtsbijstandsverzoeken bij grensoverschrijdende geschillen zal het verloop van de procedures vergemakkelijken en bespoedigen.(29) Voorts dienen deze formulieren, alsmede de nationale aanvraagformulieren op Europees niveau beschikbaar te worden gesteld via het informatiesysteem van het Europees justitieel netwerk, dat bij Beschikking 2001/470/EG(7) is opgericht.(30) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(8).(31) Er zij op gewezen dat de invoering van minimumnormen in grensoverschrijdende geschillen de lidstaten niet belet gunstiger bepalingen in te voeren voor personen die om rechtsbijstand verzoeken en voor personen die rechtsbijstand genieten.(32) De overeenkomst van 1977 en het aanvullend protocol bij de Europese Overeenkomst inzake het verzenden van verzoeken om rechtsbijstand, ondertekend te Moskou in 2001, blijven van toepassing in de betrekkingen tussen de lidstaten en de derde staten die partij zijn bij deze overeenkomst en dat protocol. Daarentegen heeft deze richtlijn voorrang op de bepalingen van de overeenkomst van 1977 en het Protocol voorzover het de betrekkingen tussen de lidstaten betreft.(33) Overeenkomstig artikel 3 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, hebben het Verenigd Koninkrijk en Ierland laten weten dat zij wensen deel te nemen aan de aanneming en de toepassing van deze richtlijn.(34) Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van het Protocol betreffende de positie van Denemarken, dat aan het Verdrag betreffende de Europese Unie en aan het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap is gehecht, neemt Denemarken niet deel aan de aanneming van de onderhavige richtlijn, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in Denemarken,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:HOOFDSTUK ITOEPASSINGSGEBIED EN DEFINITIESArtikel 1Doelstellingen en toepassingsgebied1. Deze richtlijn is gericht op de verbetering van de toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen door middel van gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand in die geschillen.2. De richtlijn is in grensoverschrijdende geschillen van toepassing op burgerlijke en handelszaken, ongeacht de aard van het gerecht. Zij heeft met name geen betrekking op fiscale zaken, douanezaken of administratiefrechtelijke zaken.3. In deze richtlijn wordt onder "lidstaat" verstaan, de lidstaten met uitzondering van Denemarken.Artikel 2Grensoverschrijdende geschillen1. Voor de toepassing van deze richtlijn wordt onder grensoverschrijdend geschil verstaan, een geschil waarbij de partij die in het kader van deze richtlijn om rechtsbijstand verzoekt haar woonplaats of gewone verblijfplaats heeft in een andere lidstaat dan die waar de zaak behandeld wordt of waar de beslissing ten uitvoer gelegd moet worden.2. De lidstaat waarin een partij haar woonplaats heeft, wordt vastgesteld in overeenstemming met artikel 59 van Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken(9).3. Het tijdstip dat in aanmerking moet worden genomen om te bepalen of er sprake is van een grensoverschrijdend geschil, is dat van de indiening van het verzoek, in overeenstemming met deze richtlijn.HOOFDSTUK IIRECHT OP RECHTSBIJSTANDArtikel 3Recht op rechtsbijstand1. Natuurlijke personen die betrokken zijn bij een onder deze richtlijn vallend geschil, hebben recht op adequate rechtsbijstand teneinde hun daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen, onder de voorwaarden bepaald in deze richtlijn.2. Rechtsbijstand wordt adequaat geacht wanneer hij voorziet in:a) advies in de precontentieuze fase met het oog op het vinden van een oplossing voordat er gerechtelijke procedures worden ingeleid,b) juridische bijstand en vertegenwoordiging in rechte, alsook vrijstelling van of tegemoetkoming in de proceskosten van de begunstigde, met inbegrip van de in artikel 7 bedoelde kosten en het honorarium van personen die in opdracht van de rechter in de procedure optreden.In lidstaten waarin een in het ongelijk gestelde partij aansprakelijk is voor de kosten van de wederpartij, dekt de rechtsbijstand, indien de begunstigde de zaak verliest, de door de wederpartij gemaakte kosten, indien die kosten erdoor gedekt zouden worden als de begunstigde zijn woonplaats of gewone verblijfplaats zou hebben in de lidstaat waar de zaak wordt behandeld.3. De lidstaten hoeven niet in juridische bijstand of vertegenwoordiging in rechte te voorzien in procedures die specifiek bedoeld zijn om de procespartijen in staat te stellen persoonlijk hun argumenten uiteen te zetten, tenzij de rechter of enige andere bevoegde autoriteit anders beslist teneinde de gelijkheid der partijen te waarborgen of gezien de gecompliceerdheid van de zaak.4. De lidstaten kunnen eisen dat de begunstigde van de rechtsbijstand een redelijke bijdrage in de proceskosten betaalt, rekening houdend met de in artikel 5 genoemde voorwaarden.5. De lidstaten kunnen bepalen dat de bevoegde autoriteit de begunstigde van de rechtsbijstand ertoe kan verplichten deze bijstand geheel of gedeeltelijk terug te betalen indien zijn financiële positie merkbaar verbeterd is of indien de beslissing om rechtsbijstand te verlenen werd genomen op basis van onjuiste informatie die door de begunstigde werd verstrekt.Artikel 4Non-discriminatieDe lidstaten verlenen zonder onderscheid rechtsbijstand aan de burgers van de Unie en aan de onderdanen van derde landen die legaal in een lidstaat verblijven.HOOFDSTUK IIIVOORWAARDEN EN OMVANG VAN RECHTSBIJSTANDArtikel 5Voorwaarden inzake financiële middelen1. De lidstaten kennen rechtsbijstand toe aan de in artikel 3, lid 1, bedoelde personen die wegens hun economische situatie geheel of ten dele niet in staat zijn de in artikel 3, lid 2, bedoelde proceskosten te dragen, teneinde hun daadwerkelijke toegang tot de rechter te waarborgen.2. De economische situatie van een persoon wordt beoordeeld door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld aan de hand van verschillende objectieve criteria, zoals inkomen, vermogen en de gezinssituatie, met inbegrip van een raming van de middelen van personen die financieel afhankelijk zijn van de verzoeker.3. De lidstaten kunnen drempels bepalen waarboven de verzoeker om rechtsbijstand geacht wordt de in artikel 3, lid 2, bedoelde proceskosten geheel of ten dele zelf te kunnen dragen. Deze drempels worden bepaald op basis van de in lid 2 bedoelde criteria.4. De overeenkomstig lid 3 bepaalde drempels mogen niet beletten dat aan de verzoeker om rechtsbijstand die de drempels overschrijdt, rechtsbijstand wordt toegekend indien hij het bewijs levert dat hij de in artikel 3, lid 2, bedoelde proceskosten niet kan dragen als gevolg van de verschillen in de kosten van levensonderhoud tussen de lidstaat waar hij zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft en de lidstaat waar de zaak wordt behandeld.5. Rechtsbijstand hoeft niet te worden toegekend wanneer de verzoeker in het betrokken geschil daadwerkelijk toegang heeft tot andere regelingen voor de dekking van de in artikel 3, lid 2, bedoelde proceskosten.Artikel 6Voorwaarden die verband houden met de grond van het geschil1. De lidstaten kunnen bepalen dat de bevoegde autoriteiten verzoeken om rechtsbijstand die hun kennelijk ongegrond voorkomen, kunnen afwijzen.2. Indien in de precontentieuze fase advies is verleend, kan verdere rechtsbijstand worden geweigerd of ingetrokken om redenen die verband houden met de grond van de zaak, mits de toegang tot de rechter gewaarborgd is.3. Bij het nemen van een besluit over de gegrondheid van een verzoek nemen de lidstaten, onverminderd artikel 5, het belang van de afzonderlijke zaak voor de verzoeker in overweging, maar kunnen zij ook de aard van de zaak in aanmerking nemen, indien de verzoeker die geen materieel of financieel verlies heeft geleden, toch een schadevergoeding wegens aantasting van de goede naam vordert of indien het verzoek een vordering betreft die rechtstreeks uit de bedrijfsactiviteiten of de zelfstandige beroepsactiviteiten van de verzoeker voortvloeit.Artikel 7Kosten die verband houden met het grensoverschrijdende karakter van het geschilRechtsbijstand die wordt toegekend in de lidstaat waar de zaak wordt behandeld, omvat de volgende kosten die rechtstreeks verband houden met het grensoverschrijdende karakter van het geschil:a) kosten van tolken;b) kosten voor de vertaling van de voor de afdoening van de zaak benodigde stukken die door de rechter of de bevoegde autoriteit worden verlangd en door de begunstigde worden overgelegd; enc) reiskosten die voor rekening van de verzoeker komen, voorzover bij het voorleggen van de zaak van de verzoeker de fysieke aanwezigheid van de betrokkenen ter terechtzitting bij de wet of door de rechter van die lidstaat geboden is en de rechter besluit dat de betrokkenen niet anderszins ten genoegen van de rechter kunnen worden gehoord.Artikel 8Kosten voor rekening van de lidstaat van de woonplaats of de gewone verblijfplaatsDe lidstaat waar de verzoeker om rechtsbijstand zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft, verleent de vereiste, in artikel 3, lid 2, bedoelde rechtsbijstand tot dekking vana) de kosten in verband met de bijstand van een lokale advocaat of enige andere persoon die bij de wet gemachtigd is juridisch advies te verlenen, welke in die lidstaat zijn gemaakt totdat het verzoek om rechtsbijstand in overeenstemming met deze richtlijn is ontvangen in de lidstaat waar de zaak wordt behandeld;b) de kosten voor de vertaling van het verzoek en van de vereiste begeleidende stukken, wanneer het verzoek bij de autoriteiten in die lidstaat wordt ingediend.Artikel 9Continuïteit van de rechtsbijstand1. De begunstigde blijft gehele of gedeeltelijke rechtsbijstand genieten tot dekking van de kosten om een beslissing ten uitvoer te doen leggen in de lidstaat waar de zaak wordt behandeld.2. De begunstigde die in de lidstaat waar de zaak wordt behandeld rechtsbijstand heeft genoten, geniet de rechtsbijstand waarin wordt voorzien door de wet van de lidstaat waar om erkenning of tenuitvoerlegging wordt verzocht.3. Rechtsbijstand blijft beschikbaar wanneer hetzij tegen hetzij door de begunstigde een rechtsmiddel wordt ingesteld, behoudens de artikelen 5 en 6.4. De lidstaten kunnen bepalen dat het verzoek om rechtsbijstand in iedere fase van de procedure opnieuw kan worden behandeld op de in artikel 3, leden 3 en 5, en de artikelen 5 en 6 bedoelde gronden, met inbegrip van de in de leden 1 tot en met 3 bedoelde procedures.Artikel 10Buitengerechtelijke proceduresOnder de in deze richtlijn bepaalde voorwaarden wordt tevens rechtsbijstand toegekend in buitengerechtelijke procedures wanneer de partijen bij de wet verplicht zijn daarvan gebruik te maken, dan wel wanneer de partijen bij het geschil door de rechter naar een dergelijk middel zijn verwezen.Artikel 11Authentieke aktenVoor de tenuitvoerlegging van authentieke akten in een andere lidstaat wordt rechtsbijstand toegekend onder de in deze richtlijn bepaalde voorwaardenHOOFDSTUK IVPROCEDUREArtikel 12Autoriteit die rechtsbijstand toekentRechtsbijstand wordt toegekend of geweigerd door de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld, onverminderd artikel 8.Artikel 13Indiening en verzending van verzoeken om rechtsbijstand1. Verzoeken om rechtsbijstand kunnen worden ingediend bija) hetzij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de verzoeker zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft (verzendende autoriteit),b) hetzij de bevoegde autoriteit van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld of waar de beslissing ten uitvoer moet worden gelegd (ontvangende autoriteit).2. De verzoeken om rechtsbijstand worden ingevuld, en de begeleidende stukken worden vertaalda) in de officiële taal of een van de officiële talen van de lidstaat van de bevoegde ontvangende autoriteit die een van de talen van de instellingen van de Gemeenschap is; ofb) in een andere taal waarvan die lidstaat in overeenstemming met artikel 14, lid 3, heeft verklaard dat hij deze kan aanvaarden.3. De bevoegde verzendende autoriteiten kunnen besluiten de verzending van een verzoek te weigeren indien het kennelijka) ongegrond is, ofb) buiten het toepassingsgebied van deze richtlijn valt.De in artikel 15, leden 2 en 3, bedoelde voorwaarden zijn van toepassing op die besluiten.4. De verzendende autoriteit staat de verzoeker bij door erop toe te zien dat het verzoek vergezeld gaat van alle begeleidende stukken die, voorzover haar bekend, vereist zijn opdat het verzoek in behandeling kan worden genomen. Tevens staat zij de verzoeker bij door in overeenstemming met artikel 8, onder b), te voorzien in de eventueel noodzakelijke vertaling van de begeleidende stukken.De bevoegde verzendende autoriteit verzendt het verzoek binnen 15 dagen te rekenen vanaf het tijdstip van ontvangst van het naar behoren in een van de in lid 2 bedoelde talen ingevulde verzoek en de zo nodig in een van die talen vertaalde begeleidende stukken naar de bevoegde ontvangende autoriteit in de andere lidstaat.5. Stukken die ingevolge deze richtlijn worden verzonden, zijn vrijgesteld van legalisatie of daarmee gelijk te stellen formaliteiten.6. De lidstaten vragen geen vergoeding voor overeenkomstig lid 4 verstrekte diensten. De lidstaat waarin de verzoeker om rechtsbijstand zijn woonplaats of gewone verblijfplaats heeft, kan bepalen dat de verzoeker de door de bevoegde verzendende autoriteiten gedragen vertaalkosten moet terugbetalen indien het verzoek om rechtsbijstand door de ontvangende autoriteit wordt afgewezen.Artikel 14Bevoegde autoriteiten en talen1. De lidstaten wijzen de autoriteit of autoriteiten aan, belast met de verzending ("verzendende autoriteiten") en de ontvangst ("ontvangende autoriteiten") van de verzoeken.2. Iedere lidstaat verstrekt de Commissie de volgende gegevens:- de benaming en het adres van de in lid 1 bedoelde bevoegde ontvangende of verzendende autoriteiten,- hun territoriale bevoegdheid,- de middelen waarover zij beschikken om verzoeken te ontvangen, en- de talen die kunnen worden gebruikt om het verzoek in te vullen.3. De lidstaten delen de Commissie mee welke andere officiële taal of andere officiële talen van de instellingen van de Gemeenschap dan hun eigen taal of talen voor de bevoegde ontvangende autoriteit aanvaardbaar is, respectievelijk zijn voor de invulling van inkomende rechtsbijstandsverzoeken, in overeenstemming met deze richtlijn.4. De lidstaten delen de Commissie de in de leden 2 en 3 bedoelde gegevens mee vóór 30 november 2004. Van alle latere wijzigingen van deze gegevens wordt de Commissie uiterlijk twee maanden voordat de wijziging in die lidstaat van kracht wordt in kennis gesteld.5. De in de leden 2 en 3 bedoelde gegevens worden in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen bekendgemaakt.Artikel 15Behandeling van verzoeken1. De nationale autoriteiten die bevoegd zijn over verzoeken om rechtsbijstand te beslissen, zorgen ervoor dat de verzoeker volledig wordt geïnformeerd over de behandeling van het verzoek.2. Indien verzoeken geheel of gedeeltelijk worden afgewezen, wordt de afwijzingsbeslissing met redenen omkleed.3. De lidstaten voorzien in de mogelijkheid van toetsing van of beroep tegen beslissingen waarbij verzoeken om rechtsbijstand worden afgewezen. De lidstaten kunnen voorzien in een uitzondering voor zaken waarin het verzoek om rechtsbijstand wordt afgewezen door een rechter tegen wiens beslissing over de grond van de zaak volgens het nationale recht geen voorziening mogelijk is, of door een appèlrechter.4. Is het beroep tegen een beslissing waarbij rechtsbijstand uit hoofde van artikel 6 wordt geweigerd of ingetrokken, een administratief beroep, dan moet deze beslissing uiteindelijk altijd voor rechterlijke toetsing vatbaar zijn.Artikel 16Modelformulier1. Om de verzending van verzoeken te vergemakkelijken wordt volgens de procedure van artikel 17, lid 2, een modelformulier opgesteld voor rechtsbijstandsverzoeken en voor de verzending daarvan.2. Het modelformulier voor de verzending van rechtsbijstandsverzoeken wordt uiterlijk op 30 mei 2003 opgesteld.Het modelformulier voor rechtsbijstandsverzoeken wordt uiterlijk op 30 november 2004 opgesteld.HOOFDSTUK VSLOTBEPALINGENArtikel 17Comité1. De Commissie wordt bijgestaan door een comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 3 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 18InformatieDe bevoegde nationale autoriteiten werken samen teneinde het publiek en de beroepskringen over de verschillende rechtsbijstandsregelingen te informeren, met name via het Europees justitieel netwerk, dat is opgericht bij Beschikking 2001/470/EG.Artikel 19Gunstiger bepalingenDeze richtlijn belet niet dat de lidstaten bepalingen invoeren die gunstiger zijn voor de verzoekers om en de begunstigden van rechtsbijstand.Artikel 20Verhouding tot andere instrumentenIn de betrekkingen tussen de lidstaten en met betrekking tot aangelegenheden waarop zij van toepassing is, heeft deze richtlijn voorrang op door de lidstaten gesloten bilaterale en multilaterale overeenkomsten, met inbegrip vana) de Overeenkomst van Straatsburg van 1977 inzake het verzenden van verzoeken om rechtsbijstand als gewijzigd bij het aanvullend protocol bij de Europese overeenkomst inzake het verzenden van verzoeken om rechtsbijstand, ondertekend te Moskou in 2001;b) het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 inzake de toegang tot de rechter in internationale gevallen.Artikel 21Omzetting in de nationale wetgeving1. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 30 november 2004 aan deze richtlijn te voldoen, met uitzondering van artikel 3, lid 2, onder a), waarvoor de richtlijn uiterlijk op 30 mei 2006 in nationaal recht moet zijn omgezet. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor de verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 22InwerkingtredingDeze richtlijn treedt in werking op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 23AdressatenDeze richtlijn is gericht tot de lidstaten, overeenkomstig het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.Gedaan te Brussel, 27 januari 2003.Voor de RaadDe voorzitterG. Papandreou(1) PB C 103 E van 30.4.2002, blz. 368.(2) Advies bekendgemaakt op 25 september 2002 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(3) PB C 221 van 17.9.2002, blz. 64.(4) PB L 174 van 27.6.2001, blz. 1.(5) PB L 281 van 23.11.1995, blz. 31.(6) PB L 24 van 30.1.1998, blz. 1.(7) PB L 174 van 27.6.2001, blz. 25.(8) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(9) PB L 12 van 16.1.2001, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1496/2002 van de Commissie (PB L 225 van 22.8.2002, blz. 13).


Avis juridique important

|

32002L0072

Richtlĳn 2002/72/EG van de Commissie van 6 augustus 2002 inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 220 van 15/08/2002 blz. 0018 - 0058

Richtlijn 2002/72/EG van de Commissievan 6 augustus 2002inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 89/109/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(1), en met name op artikel 3,Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding,Overwegende hetgeen volgt:(1) Richtlijn 90/128/EEG van de Commissie van 23 februari 1990 inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/17/EG(3), is herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd. Daarom moet die richtlijn duidelijkheidshalve en uit rationele overwegingen worden gecodificeerd.(2) In artikel 2 van Richtlijn 89/109/EEG wordt bepaald dat materialen en voorwerpen in hun afgewerkte staat aan levensmiddelen geen bestanddelen mogen afgeven in hoeveelheden die voor de gezondheid van de mens gevaar kunnen opleveren of die tot een onaanvaardbare wijziging in de samenstelling van de levensmiddelen kunnen leiden.(3) Voor het bereiken van deze doelstelling in het geval van materialen en voorwerpen van kunststof is het aangewezen gebruik te maken van een bijzondere richtlijn in de zin van artikel 3 van Richtlijn 89/109/EEG, waarvan de algemene bepalingen ook in casu van toepassing zijn.(4) De werkingssfeer van deze richtlijn moet samenvallen met die van Richtlijn 82/711/EEG van de Raad(4).(5) Aangezien de in deze richtlijn vastgestelde bepalingen voor ionenwisselaars niet geschikt zijn voor deze materialen en voorwerpen, zal later een bijzondere richtlijn worden vastgesteld.(6) Siliconen zijn eerder als elastomeren dan als kunststoffen te beschouwen en moeten daarom van de definitie van kunststoffen worden uitgesloten.(7) De vaststelling van een lijst van goedgekeurde stoffen met opgave van een totale migratielimiet en waar nodig andere specifieke beperkingen, zal volstaan om de in artikel 2 van Richtlijn 89/109/EEG genoemde doelstelling te bereiken.(8) Naast de op communautair niveau volledig beoordeelde en toegestane monomeren en andere uitgangsstoffen zijn er ook monomeren en uitgangsstoffen die in ten minste één lidstaat zijn beoordeeld en toegestaan en waarvan het gebruik blijft toegestaan in afwachting van hun beoordeling door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding en de beslissing over opneming daarvan in de communautaire lijst. Deze richtlijn zal derhalve te zijner tijd worden uitgebreid tot de stoffen en sectoren die er voorlopig van worden uitgesloten.(9) De lijst van additieven is thans nog een onvolledige lijst in zoverre dat deze niet alle stoffen bevat die in een of meer lidstaten worden toegelaten. Voor deze stoffen blijft bijgevolg in afwachting van een beslissing over opneming in de communautaire lijst de nationaalrechtelijke regeling gelden.(10) In deze richtlijn worden slechts voor enkele stoffen specificaties vastgesteld. Voor de overige stoffen waarvoor mogelijk specificaties nodig zijn, blijft derhalve in afwachting van een beslissing op communautair niveau op dit punt de nationaalrechtelijke regeling gelden.(11) Voor sommige additieven kunnen de in deze richtlijn vastgestelde beperkingen nog niet in alle situaties worden toegepast zolang niet alle gegevens die nodig zijn voor een betere raming van de blootstelling van de consument in een aantal specifieke situaties, zijn verzameld en beoordeeld. Daarom zijn deze additieven opgenomen in een andere lijst dan die van de volledig op communautair niveau gereguleerde additieven.(12) In Richtlijn 82/711/EEG zijn de basisregels vervat voor de controle op migratie van bestanddelen van materialen en voorwerpen van kunststof en in Richtlijn 85/572/EEG van de Raad(5) is de lijst vastgelegd van simulatiestoffen (hierna "simulanten" genoemd) die voor de controle op migratie moeten worden gebruikt.(13) De bepaling van een hoeveelheid van een stof in een eindproduct (materiaal of voorwerp) is eenvoudiger dan de bepaling van de specifieke migratie van die stof. Daarom moet onder bepaalde voorwaarden worden toegestaan dat de controle op de naleving door middel van het bepalen van de hoeveelheid, in plaats van de specifieke migratie, geschiedt.(14) Voor bepaalde soorten kunststoffen kan dankzij de beschikbaarheid van algemeen erkende verspreidingsmodellen, gebaseerd op experimentele gegevens, de migratie van een stof onder bepaalde voorwaarden worden geraamd, zodat ingewikkelde, kostbare en tijdrovende tests worden vermeden.(15) De totale migratielimiet is een maat voor de inertheid van het materiaal die voorkomt dat de samenstelling van levensmiddelen op ontoelaatbare wijze verandert en vermindert bovendien de noodzaak om een groot aantal specifieke migratielimieten of andere beperkingen vast te stellen, wat een doelmatige controle mogelijk maakt.(16) In Richtlijn 78/142/EEG van de Raad(6) zijn grenswaarden vastgelegd voor de hoeveelheid vinylchloride die aanwezig mag zijn in materialen en voorwerpen van kunststof die met deze stof worden vervaardigd en voor de hoeveelheid vinylchloride die door deze materialen en voorwerpen mag worden afgegeven en in de Richtlijnen 80/766/EEG(7) en 81/432/EEG(8) van de Commissie zijn de communautaire analysemethoden voor de controle op deze grenswaarden vastgesteld.(17) Met het oog op een mogelijke aansprakelijkheid is de in artikel 6, lid 5, van Richtlijn 89/109/EEG genoemde schriftelijke verklaring noodzakelijk, wanneer beroepsmatig gebruik wordt gemaakt van materialen en voorwerpen van kunststof, die niet naar hun aard duidelijk voor gebruik voor levensmiddelen zijn bedoeld.(18) In Richtlijn 80/590/EEG van de Commissie(9) is het symbool vastgesteld waarvan materialen en voorwerpen, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, kunnen worden voorzien.(19) Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel is het ter verwezenlijking van de fundamentele doelstelling van vrij verkeer van materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen, noodzakelijk en passend voorschriften vast te stellen inzake de definitie van kunststoffen en toegelaten stoffen. Deze richtlijn gaat overeenkomstig artikel 5, derde alinea, van het Verdrag niet verder dan nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken.(20) Overeenkomstig artikel 3 van Richtlijn 89/109/EEG is het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding geraadpleegd omtrent de bepalingen die van invloed kunnen zijn op de volksgezondheid.(21) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid.(22) Deze richtlijn dient de in deel B van bijlage VII aangegeven termijnen waarbinnen de lidstaten aan Richtlijn 90/128/EEG en de wijzigingen daarvan moeten voldoen, onverlet te laten,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 11. Deze richtlijn is een bijzondere richtlijn in de zin van artikel 3 van Richtlijn 89/109/EEG.2. Deze richtlijn is van toepassing op materialen en voorwerpen van kunststof en delen daarvan, die:a) uitsluitend uit kunststof bestaan, ofb) zijn samengesteld uit twee of meer lagen materiaal, die elk uitsluitend uit kunststof bestaan en die met behulp van kleefstoffen of op een andere manier aan elkaar zijn bevestigd,en die als afgewerkt product bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen of met levensmiddelen in aanraking worden gebracht en daarvoor bedoeld zijn.3. Voor de toepassing van deze richtlijn worden onder "kunststoffen" verstaan de organische macromoleculaire verbindingen die door polymerisatie, polycondensatie, polyadditie of een ander soortgelijk procédé worden verkregen uit moleculen met een lager molecuulgewicht of door chemische modificatie van natuurlijke macromoleculen ontstaan. Aan dergelijke macromoleculaire verbindingen kunnen andere verbindingen of stoffen worden toegevoegd.De volgende stoffen worden echter niet als kunststoffen beschouwd:a) al dan niet gelakte folie van geregenereerde cellulose, die valt onder Richtlijn 93/10/EEG van de Commissie(10);b) elastomeren en natuurlijke en synthetische rubber;c) papier en karton, al dan niet gewijzigd door toevoeging van kunststoffen;d) oppervlaktebekledingen verkregen uit:- was van paraffine, inclusief was van synthetische paraffine, en/of microkristallijne was,- mengsels van de onder het eerste streepje genoemde wassen onderling en/of met kunststof;e) ionenwisselaars;f) siliconen.4. Onder voorbehoud van een latere beslissing van de Commissie is deze richtlijn niet van toepassing op materialen en voorwerpen samengesteld uit twee of meer lagen, waarvan ten minste één laag niet uitsluitend bestaat uit kunststoffen, zelfs niet indien de laag die bestemd is om rechtstreeks met levensmiddelen in aanraking te komen, uitsluitend uit kunststof is samengesteld.Artikel 2De migratie van bestanddelen van materialen en voorwerpen van kunststof in levensmiddelen mag niet hoger zijn dan 10 milligram per vierkante decimeter van het oppervlak van het materiaal of voorwerp (mg/dm2) (totale migratielimiet). In de volgende gevallen is deze limiet echter 60 milligram van de bestanddelen per kilogram levensmiddelen (mg/kg):a) voorwerpen in de vorm van vaten, voorwerpen die daarmee kunnen worden vergeleken of voorwerpen die kunnen worden gevuld, met een volume van minimaal 500 milliliter en maximaal 10 liter;b) voorwerpen die kunnen worden gevuld en waarvoor een schatting van het oppervlak dat in aanraking komt met de levensmiddelen, onuitvoerbaar is;c) doppen, pakkingen, stoppen of soortgelijke voor afsluiting gebruikte voorwerpen.Artikel 31. Slechts de monomeren en andere uitgangsstoffen die zijn opgenomen in bijlage II, delen A en B, mogen worden gebruikt voor het vervaardigen van materialen en voorwerpen van kunststof, waarbij de voorgeschreven beperkingen moeten worden nagekomen.2. In afwijking van de eerste alinea mogen de in deel B van bijlage II opgenomen monomeren en overige uitgangsstoffen nog uiterlijk tot en met 31 december 2004 worden gebruikt in afwachting van hun beoordeling door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding.3. De lijst in deel A van bijlage II kan worden gewijzigd:- door stoffen die zijn opgenomen in deel B van bijlage II, hieraan toe te voegen volgens de criteria in bijlage II van Richtlijn 89/109/EEG, dan wel- door "nieuwe stoffen", dit wil zeggen stoffen die in deel A noch in deel B van bijlage II zijn opgenomen, hierin op te nemen volgens artikel 3 van Richtlijn 89/109/EEG.4. De lidstaten mogen nieuwe stoffen voor gebruik op hun grondgebied alleen nog toelaten volgens de in artikel 4 van Richtlijn 89/109/EEG beschreven procedure.5. In de in bijlage II, delen A en B, weergegeven lijsten zijn nog geen monomeren en andere uitgangsstoffen opgenomen die alleen worden gebruikt bij de vervaardiging van:- deklagen die zijn verkregen uit harsachtige of gepolymeriseerde producten in de vorm van vloeistoffen, poeders of dispersies, zoals vernissen, lakken, verven, enzovoort;- epoxyharsen;- kleefstoffen en adhesiebevorderende stoffen;- drukinkten.Artikel 4Een onvolledige lijst van additieven die kunnen worden gebruikt voor de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof, alsmede de daarbij in acht te nemen beperkingen en/of specificaties, is opgenomen in bijlage III, delen A en B.Voor de stoffen in deel B van bijlage III worden echter vanaf 1 januari 2004 de specifieke migratielimieten toegepast wanneer de controle op de naleving wordt uitgevoerd in simulant D of in proefmedia van vervangende proeven zoals bepaald in de Richtlijnen 82/711/EEG en 85/572/EEG.Artikel 5Slechts de in bijlage IV genoemde, door bacteriële fermentatie verkregen producten mogen met levensmiddelen in aanraking komen.Artikel 61. Algemene specificaties betreffende materialen en voorwerpen van kunststof zijn opgenomen in deel A van bijlage V. Andere specificaties betreffende sommige in de bijlagen II, III en IV opgenomen stoffen zijn vervat in deel B van bijlage V.2. De betekenis van de cijfers tussen haakjes in de kolom "Beperkingen en/of specificaties" wordt in bijlage VI toegelicht.Artikel 7De specifieke migratielimieten in de in bijlage II opgenomen lijsten worden uitgedrukt in mg/kg. In de volgende gevallen worden deze limieten echter uitgedrukt in mg/dm2:a) voorwerpen in de vorm van vaten, voorwerpen die daarmee kunnen worden vergeleken of voorwerpen die kunnen worden gevuld, met een volume kleiner dan 500 milliliter of groter dan 10 liter;b) folie, film of andere materialen die niet kunnen worden gevuld of waarvoor een schatting van de verhouding tussen het oppervlak van dergelijke materialen en de hoeveelheid levensmiddelen die hiermee in aanraking komt, onuitvoerbaar is.In deze gevallen worden de in bijlage II opgenomen limieten, die zijn uitgedrukt in mg/kg gedeeld door 6 (de gebruikelijke conversiefactor) om tot mg/dm2 te geraken.Artikel 81. De controle op het naleven van de migratielimieten vindt plaats overeenkomstig de in de Richtlijnen 82/711/EEG en 85/572/EEG vervatte voorschriften en overeenkomstig de in bijlage I opgenomen verdere voorschriften.2. De in lid 1 genoemde controle op het naleven van de specifieke migratielimieten is niet verplicht indien kan worden aangetoond dat naleving van de in artikel 2 gedefinieerde totale migratielimiet inhoudt dat de specifieke migratielimieten niet worden overschreden.3. De in lid 1 genoemde controle op het naleven van de specifieke migratielimieten is niet verplicht indien kan worden aangetoond dat, als wordt aangenomen dat de resthoeveelheid van de stof in het materiaal of in het voorwerp volledig migreert, de specifieke migratielimiet niet kan worden overschreden.4. De in lid 1 bedoelde controle op het naleven van de specifieke migratielimieten kan worden uitgevoerd door de bepaling van de hoeveelheid van een stof in het eindproduct (materiaal of voorwerp), op voorwaarde dat er door middel van een adequaat experiment of door de toepassing van algemeen erkende verspreidingsmodellen, gebaseerd op wetenschappelijke gegevens, een verband tussen die hoeveelheid en de waarde van de specifieke migratie van de stof is vastgesteld. Om aan te tonen dat een materiaal of voorwerp niet aan de eisen voldoet, moet de geraamde migratiewaarde door middel van proeven worden bevestigd.Artikel 91. Materialen en voorwerpen van kunststof, die zijn bedoeld om in aanraking te worden gebracht met levensmiddelen, dienen, wanneer ze worden verkocht en deze verkoop niet in de detailhandel plaatsvindt, vergezeld te gaan van een schriftelijke verklaring overeenkomstig artikel 6, lid 5, van Richtlijn 89/109/EEG.2. Lid 1 is niet van toepassing op materialen en voorwerpen van kunststof, die naar hun aard duidelijk zijn bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen.Artikel 101. Richtlijn 90/128/EEG, zoals gewijzigd bij de in deel A van bijlage VII vermelde richtlijnen, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten aangaande de in deel B van bijlage VII aangegeven termijnen voor de omzetting en toepassing.2. Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijnen gelden als verwijzingen naar deze richtlijn en dienen te worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage VIII.Artikel 11Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 12Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 6 augustus 2002.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 38.(2) PB L 75 van 21.3.1990, gerectificeerd in PB L 349 van 13.12.1990, blz. 26.(3) PB L 58 van 28.2.2002, blz. 19.(4) PB L 297 van 23.10.1982, blz. 26. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/48/EG (PB L 222 van 12.8.1997, blz. 10).(5) PB L 372 van 31.12.1985, blz. 14.(6) PB L 44 van 15.2.1978, blz. 15.(7) PB L 213 van 16.8.1980, blz. 42.(8) PB L 167 van 24.6.1981, blz. 6.(9) PB L 151 van 19.6.1980, blz. 21.(10) PB L 93 van 17.4.1993, blz. 27. Richtlijn gewijzigd bij Richtlijn 93/111/EG (PB L 310 van 14.12.1993, blz. 41).BIJLAGE IVERDERE VOORSCHRIFTEN VOOR DE CONTROLE OF DE MIGRATIE AAN DE LIMIETEN VOLDOETAlgemene voorschriften1. Bij vergelijking van de resultaten van de in de bijlage bij Richtlijn 82/711/EEG gespecificeerde migratieproeven wordt het soortelijk gewicht van alle simulanten per definitie gelijk aan één gesteld. Het aantal milligrammen van de stof(fen) dat per liter simulant vrijkomt (mg/l) komt derhalve overeen met het aantal milligrammen van de stof(fen) dat vrijkomt per kilogram simulant en op grond van de bepalingen van Richtlijn 85/572/EEG met het aantal milligrammen van de stof(fen) dat vrijkomt per kilogram levensmiddelen.2. Wanneer de migratieproeven worden uitgevoerd bij monsters van het materiaal of voorwerp of bij voor dit doel vervaardigde monsters en de hoeveelheden levensmiddel of simulant die in contact komen met de monsters verschillen van de hoeveelheden bij het werkelijk gebruik van het materiaal of het voorwerp, moeten de resultaten met behulp van de volgende formule worden gecorrigeerd:>PIC FILE= "L_2002220NL.002202.TIF">Hierbij is:M de migratie in mg/kg;m de massa in mg, van de hoeveelheid stof die uit het monster is vrijgekomen, zoals bepaald in de migratieproef;a1 de oppervlakte van het monster in dm2, dat bij de migratieproef in contact was met het levensmiddel of de simulant;a2 de oppervlakte van het materiaal of voorwerp in dm2 bij werkelijk gebruik;q de hoeveelheid levensmiddel in g, die bij werkelijk gebruik in contact komt met het materiaal of voorwerp.3. De bepaling van de migratie wordt uitgevoerd met het materiaal of voorwerp of, wanneer dit onuitvoerbaar is, met monsters van het materiaal of voorwerp of, indien van toepassing, monsters die representatief zijn voor het materiaal of voorwerp.Het monster moet met het levensmiddel of de simulant in contact worden gebracht op een wijze die representatief is voor het contact bij werkelijk gebruik. Hiertoe moet de proef zodanig worden uitgevoerd, dat alleen die delen van het monster in contact komen met het levensmiddel of de simulant, die ook bij werkelijk gebruik in contact komen met het levensmiddel. Deze voorwaarde is met name van belang bij materialen en voorwerpen die uit verscheidene lagen bestaan, sluitingen, enz.Bij doppen, pakkingen, stoppen of soortgelijke voor afsluiting gebruikte voorwerpen moet de migratieproef worden uitgevoerd door deze voorwerpen aan te brengen op de vaten waarvoor ze bedoeld zijn, op een wijze die overeenkomt met de wijze van afsluiten bij normaal of te verwachten gebruik.Het is in alle gevallen toegestaan door gebruik van een strengere test aan te tonen dat de migratie aan de limiet voldoet.4. Overeenkomstig de bepalingen van artikel 8 van deze richtlijn wordt het monster van het materiaal of voorwerp in contact gebracht met het levensmiddel of de geschikte simulant gedurende een periode en bij een temperatuur, gekozen aan de hand van de omstandigheden waaronder bij werkelijk gebruik het contact plaats heeft in overeenstemming met de in de Richtlijnen 82/711/EEG en 85/572/EEG vastgelegde voorschriften. Na verloop van de voorgeschreven tijd wordt via analyse van het levensmiddel of de simulant de totale hoeveelheid verbindingen (totale migratie) en/of de hoeveelheid van een of meer specifieke verbindingen (specifieke migratie) bepaald, die uit het monster is vrijgekomen.5. Wanneer een voorwerp bestemd is om meerdere malen met levensmiddelen in contact te komen, wordt of worden de migratieproef of -proeven overeenkomstig de in Richtlijn 82/711/EEG vastgestelde voorwaarden driemaal uitgevoerd bij eenzelfde monster, waarbij telkens een nieuwe hoeveelheid van het levensmiddel of de simulant wordt gebruikt. Op basis van de resultaten van de derde proef wordt bepaald of het voorwerp aan de eisen ten aanzien van migratie voldoet. Als echter afdoende wordt aangetoond dat de migratie bij de tweede en derde proef niet toeneemt en als tevens de migratielimiet(en) bij de eerste proef niet wordt of worden overschreden, is er geen verdere proef nodig.Bijzondere voorschriften voor de totale migratie6. Als de in de Richtlijnen 87/711/EEG en 85/572/EEG gespecificeerde waterige simulanten worden gebruikt, kan de analytische bepaling van de totale hoeveelheid uit het monster vrijgekomen stoffen uitgevoerd worden door verdamping van de simulant en weging van het residu.Als gerectificeerde olijfolie of een van de vervangingsmiddelen daarvan wordt gebruikt, kan onderstaande procedure worden gevolgd.Het monster van het materiaal of voorwerp wordt voor en na het contact met de simulant gewogen. De door het monster geabsorbeerde simulant wordt geëxtraheerd en kwantitatief bepaald. Het resultaat van deze bepaling wordt afgetrokken van het gewicht van het monster, dat na het contact met de simulant is bepaald. Het verschil tussen het oorspronkelijke gewicht en het gecorrigeerde eindgewicht is de totale migratie van het onderzochte monster.Wanneer een materiaal of voorwerp bestemd is meerdere malen in contact te komen met levensmiddelen en het technisch onmogelijk is de bij punt 5 beschreven proef uit te voeren, kunnen wijzigingen van deze proef worden geaccepteerd, mits deze het mogelijk maken dat de bij de derde proef optredende migratie wordt bepaald. Een mogelijke wijziging wordt hieronder beschreven.De proef wordt uitgevoerd bij drie identieke monsters van hetzelfde materiaal of voorwerp. Bij een daarvan wordt de vereiste proef uitgevoerd en de totale migratie bepaald (M1); bij het tweede en derde monster worden dezelfde temperatuursomstandigheden aangehouden maar een contactperiode van twee- respectievelijk driemaal de gespecificeerde periode; in beide gevallen wordt de totale migratie bepaald (M2 en M3).Het materiaal of voorwerp wordt geacht aan de eisen te voldoen wanneer M1 of M3 - M2 de totale migratielimiet niet overschrijdt.7. Een materiaal of voorwerp waarvan de overschrijding van de totale migratielimiet niet hoger is dan de tolerantie zoals hieronder vermeld wordt derhalve geacht te voldoen aan de eisen van deze richtlijn.De volgende analysetoleranties zijn vastgesteld:- 20 mg/kg of 3 mg/dm2 bij migratieproeven met gerectificeerde olijfolie of een vervangingsmiddel daarvan;- 12 mg/kg of 2 mg/dm2 bij migratieproeven met de andere in de Richtlijnen 82/711/EEG en 85/572/EEG genoemde simulanten.8. Onverminderd de bepalingen van artikel 3, lid 2, van Richtlijn 82/711/EEG, hoeven er geen migratieproeven met gerectificeerde olijfolie of een vervangingsmiddel te worden uitgevoerd voor de bepaling van de totale migratie, wanneer afdoende is bewezen dat de voorgeschreven analysemethode uit technisch oogpunt niet toereikend is.In dat geval dient de migratie van elk bestanddeel afzonderlijk te worden bepaald. Daarbij wordt voor de verbindingen waarvoor in de lijst in bijlage II geen specifieke migratielimiet of andere beperkingen zijn opgenomen, een specifieke migratielimiet van 60 mg/kg of eventueel 10 mg/dm2 toegepast. De som van alle bepaalde waarden voor de specifieke migratie mag dan echter niet hoger zijn dan de totale migratielimiet.BIJLAGE IILIJST VAN MONOMEREN EN ANDERE UITGANGSSTOFFEN WAARVAN HET GEBRUIK BIJ DE VERVAARDIGING VAN MATERIALEN EN VOORWERPEN VAN KUNSTSTOF ZOU MOGEN WORDEN TOEGELATENALGEMENE INLEIDING1. Deze bijlage bevat de lijst van monomeren of andere uitgangsstoffen. In de lijst zijn opgenomen:- verbindingen die polymerisatie, waarin begrepen polycondensatie, polyadditie en alle andere soortgelijke processen, ondergaan voor de vervaardiging van macromoleculen;- natuurlijke en synthetische macromoleculaire verbindingen die bij de vervaardiging van gemodificeerde macromoleculen worden gebruikt, als de voor de synthese van deze verbindingen benodigde monomeren of andere uitgangsstoffen niet in de lijst zijn opgenomen;- verbindingen die worden gebruikt voor de modificering van bestaande natuurlijke of synthetische macromoleculaire verbindingen.2. Aluminium-, ammonium-, calcium-, ijzer-, magnesium-, kalium-, natrium- en zinkzouten (met inbegrip van dubbelzouten en zure zouten) van de toegelaten zuren, fenolen en alcoholen, welke ook zijn toegelaten, zijn niet in de lijst opgenomen. In de lijst zijn echter namen opgenomen als "... zuur, zouten" of "... zuren, zouten" als het desbetreffende vrije zuur of de desbetreffende vrije zuren niet wordt of worden genoemd. In dergelijke gevallen betekent de term "zouten": "aluminium-, ammonium-, calcium-, ijzer-, magnesium-, kalium-, natrium- en zinkzouten".3. De volgende stoffen zijn ook niet in de lijst opgenomen, alhoewel ze aanwezig kunnen zijn:a) stoffen die in het eindproduct aanwezig zouden kunnen zijn als:- verontreinigingen van de gebruikte stoffen,- tijdens de reactie gevormde tussenproducten,- ontledingsproducten;b) oligomeren en natuurlijke of synthetische macromoleculaire stoffen alsmede mengsels daarvan, als de voor de synthese van deze verbindingen benodigde monomeren of uitgangsstoffen in de lijst zijn opgenomen;c) mengsels van de toegelaten stoffen.Materialen en voorwerpen die de onder a), b) en c) genoemde verbindingen bevatten, dienen te voldoen aan de eisen die zijn vastgelegd in artikel 2 van Richtlijn 89/109/EEG.4. De stoffen dienen van goede technische kwaliteit te zijn wat de zuiverheidscriteria betreft.5. De lijst bevat de volgende informatie:- kolom 1 (Ref.-nr.): het EEG-referentienummer voor verpakkingsmateriaal van de stoffen op de lijst;- kolom 2 (CAS-nr.): het CAS (Chemical Abstracts Service)-registratienummer;- kolom 3 (Naam): de chemische naam;- kolom 4 (Beperkingen en/of specificaties). Het kan gaan om:- de specifieke migratielimiet (SML);- de maximaal toegelaten hoeveelheid (QM) van de stof in het eindproduct (materiaal of voorwerp);- de maximaal toegelaten hoeveelheid van de stof in het eindmateriaal of voorwerp, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt (QMA);- eventuele andere specifiek vermelde beperkingen;- eventuele specificaties betreffende de stof of het polymeer.6. Als een stof die in de lijst afzonderlijk wordt vermeld, tevens valt onder een algemene benaming, gelden voor deze verbinding de beperkingen die bij de afzonderlijke vermelding zijn opgenomen.7. Wanneer er een strijdigheid is tussen het CAS-nr. en de chemische naam, heeft de chemische naam voorrang boven het CAS-nr. Als er een strijdigheid is tussen het CAS-nr. in de Einecs en dat in de CAS-Registry, geldt het CAS-nr. in de CAS-Registry.8. In kolom 4 van de tabel wordt een aantal afkortingen en uitdrukkingen gebruikt; de betekenis hiervan is als volgt:DG= Detectiegrens van de analysemethodeEP= EindproductNCO= Isocyanaat-groepNA= Niet aantoonbaar. In deze richtlijn wordt onder "niet aantoonbaar" verstaan dat de stof niet met een gevalideerde analysemethode die bij de opgegeven detectiegrens (DG) detecteert, wordt aangetroffen. Indien zo'n methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de detectiegrens geschikte prestatiekenmerken heeft.QM= Maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het materiaal of voorwerpQM(T)= Maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het materiaal of voorwerp uitgedrukt als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;QMA= Maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het eindmateriaal of -voorwerp, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het oppervlak van het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;QMA(T)= Maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het materiaal of voorwerp als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het oppervlak van het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;SML= Specifieke migratielimiet in levensmiddelen of in simulanten, tenzij anders aangegeven. Voor de toepassing van deze richtlijn moet de specifieke migratie van de stof met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;SML(T)= Specifieke migratielimiet in levensmiddelen of in simulanten, uitgedrukt als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan. Voor de toepassing van deze richtlijn moet de specifieke migratie van de stoffen met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien zo'n methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft.Deel ALijst van monomeren en andere uitgangsstoffen die reeds zijn toegelaten>RUIMTE VOOR DE TABEL>Deel BLijst van monomeren en andere uitgangsstoffen die, in afwachting van de beslissing over opname in deel A, nog mogen worden gebruikt>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IIIONVOLLEDIGE LIJST VAN ADDITIEVEN DIE VOOR DE VERVAARDIGING VAN MATERIALEN EN VOORWERPEN VAN KUNSTSTOF MOGEN WORDEN GEBRUIKTALGEMENE INLEIDING1. Deze bijlage bevat de lijst van:a) stoffen die in kunststoffen worden verwerkt om een technisch effect in het eindproduct te verkrijgen. Het is de bedoeling dat deze stoffen in het eindproduct aanwezig zijn;b) stoffen die worden gebruikt om een geschikt medium voor polymerisatie te verkrijgen (bijvoorbeeld emulgatoren, oppervlakteactieve stoffen, stoffen met bufferwerking, enz.).De stoffen die rechtstreeks van invloed zijn op de vorming van polymeren (bijvoorbeeld die van het katalytische systeem), zijn niet in de lijst opgenomen.2. Aluminium-, ammonium-, calcium-, ijzer-, magnesium-, kalium-, natrium- en zinkzouten (met inbegrip van dubbelzouten en zure zouten) van de toegelaten zuren, fenolen en alcoholen, welke ook zijn toegelaten, zijn niet in de lijst opgenomen. In de lijst zijn echter namen opgenomen als "... zuur, zouten" of "... zuren, zouten" als het (de) desbetreffende vrije zuur (zuren) niet wordt (worden) genoemd. In dergelijke gevallen betekent de term "zouten": "aluminium-, ammonium-, calcium-, ijzer-, magnesium-, kalium-, natrium- en zinkzouten".3. De volgende stoffen zijn ook niet in de lijst opgenomen, hoewel zij aanwezig kunnen zijn:a) stoffen die in het eindproduct aanwezig zouden kunnen zijn, zoals:- verontreinigingen van de gebruikte stoffen,- tijdens de reactie gevormde tussenproducten,- ontledingsproducten;b) mengsels van de toegelaten stoffen.Materialen en voorwerpen die de onder a) en b) genoemde stoffen bevatten, moeten voldoen aan de eisen van artikel 2 van Richtlijn 89/109/EEG.4. De stoffen dienen van goede technische kwaliteit te zijn wat de zuiverheidscriteria betreft.5. De lijst bevat de volgende informatie:- kolom 1 (Ref.-nr.): het EEG-referentienummer voor verpakkingsmateriaal van de stoffen op de lijst;- kolom 2 (CAS-nr.): het CAS (Chemical Abstracts Service)-registratienummer;- kolom 3 (Naam): de chemische naam;- kolom 4 (Beperkingen en/of specificaties). Deze kunnen zijn:- de specifieke migratielimiet (SML);- de maximaal toegelaten hoeveelheid (QM) van de stof in het eindproduct (materiaal of voorwerp);- de maximaal toegelaten hoeveelheid van de stof in het eindmateriaal of voorwerp, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt (QMA);- eventuele andere specifiek vermelde beperkingen;- eventuele specificaties betreffende de stof of het polymeer.6. Als een stof die in de lijst afzonderlijk wordt vermeld, tevens valt onder een algemene benaming, gelden voor deze verbinding de beperkingen die bij de afzonderlijke vermelding zijn opgenomen.7. Wanneer er een strijdigheid is tussen het CAS-nr. en de chemische naam, heeft de chemische naam voorrang boven het CAS-nr. Als er een strijdigheid is tussen het CAS-nr. in de Einecs en dat in de CAS-Registry, geldt het CAS-nr. in de CAS-Registry.Deel AOnvolledige lijst van op communautair niveau volledig geharmoniseerde additieven>RUIMTE VOOR DE TABEL>Deel BOnvolledige lijst van additieven als bedoeld in artikel 4, tweede alinea>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IVDOOR MIDDEL VAN BACTERIËLE FERMENTATIE VERKREGEN PRODUCTEN>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE VSPECIFICATIESDeel A: Algemene specificatiesHet materiaal of voorwerp dat wordt vervaardigd met gebruikmaking van aromatische isocyanaten of van door middel van diazokoppeling bereide kleurstoffen, mag geen primaire aromatische aminen (uitgedrukt als aniline) afgeven in een detecteerbare hoeveelheid (DG = 0,02 mg/kg levensmiddel of simulant, analysetolerantie inbegrepen). Deze beperking geldt echter niet voor de migratiewaarde van de primaire aromatische aminen die in deze richtlijn zijn opgenomen.Deel B: Andere specificaties>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE VINOTEN BETREFFENDE DE KOLOM "BEPERKINGEN EN/OF SPECIFICATIES"(1)(2)(3)(4)(5)(6)(7)(8)(9)(10)(11)(12)(13)(14)(15)(16)(17)(18)(19)(20)(21)(22)(23)(24) (25)(26)(1) Opgelet: de kans bestaat dat bij gebruik van simulanten voor vette levensmiddelen de SML wordt overschreden.(2) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 10060 en 23920 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(3) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 15760, 16990, 47680, 53650 en 89440 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(4) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 19540, 19960 en 64800 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(5) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 14200, 14230 en 41840 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(6) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 66560 en 66580 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(7) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 30080, 42320, 45195, 45200, 53610, 81760, 89200 en 92030 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(8) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 42400, 64320, 73040, 85760, 85840, 85920 en 95725 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(9) Opgelet: de kans bestaat dat de migratie van de stof de organoleptische eigenschappen van het levensmiddel dat ermee in aanraking komt, ongunstig beïnvloedt en dat het eindproduct daardoor niet meer aan het bepaalde in artikel 2, tweede streepje, van Richtlijn 89/109/EEG voldoet.(10) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 30180, 40980, 63200, 65120, 65200, 65280, 65360, 65440 en 73120 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(11) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 45200, 64320, 81680 en 86800 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(12) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 36720, 36800, 36840 en 92000 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(13) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 39090 en 39120 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(14) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 44960, 68078, 82020 en 89170 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(15) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 15970, 48640, 48720, 48880, 61280, 61360 en 61600 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(16) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 49600, 67520 en 83599 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(17) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 50160, 50240, 50320, 50360, 50400, 50480, 50560, 50640, 50720, 50800, 50880, 50960, 51040 en 51120 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(18) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 67600, 67680 en 67760 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(19) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 60400, 60480 en 61440 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(20) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 66400 en 66480 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(21) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 93120 en 93280 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(22) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 17260 en 18670 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(23) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 13620, 36840, 40320 en 87040 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(24) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 13720 en 40580 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(25) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de Ref.-nummers 16650 en 51570 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(26) In dit specifieke geval betekent QM(T) dat de som van de restgehalten van de onder de Ref.-nummers 14950, 15700, 16240, 16570, 16600, 16630, 18640, 19110, 22332, 22420, 22570, 25210, 25240 en 25270 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.BIJLAGE VIIDeel AINGETROKKEN RICHTLIJN EN WIJZIGINGEN DAARVAN(als bedoeld in artikel 10, lid 1)Richtlijn 90/128/EEG van de Commissie (PB L 349 van 13.12.1990, blz. 26)Richtlijn 92/39/EEG van de Commissie (PB L 168 van 23.6.1992, blz. 21)Richtlijn 93/9/EEG van de Commissie (PB L 90 van 14.4.1993, blz. 26)Richtlijn 95/3/EG van de Commissie (PB L 41 van 23.2.1995, blz. 44)Richtlijn 96/11/EG van de Commissie (PB L 61 van 12.3.1996, blz. 26)Richtlijn 1999/91/EG van de Commissie (PB L 310 van 4.12.1999, blz. 41)Richtlijn 2001/62/EG van de Commissie (PB L 221 van 17.8.2001, blz. 19)Richtlijn 2002/17/EG van de Commissie (PB L 58 van 28.2.2002, blz. 19)Deel BTERMIJNEN VOOR DE OMZETTING IN NATIONAAL RECHT(als bedoeld in artikel 10, lid 1)>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE VIIICONCORDANTIETABEL>RUIMTE VOOR DE TABEL>


title: Richtlijn 2008/71/EG van de Raad van 15 juli 2008 met betrekking tot de identificatie en de registratie van varkens (Gecodificeerde versie)

text:
               8.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 213/31

      RICHTLIJN 2008/71/EG VAN DE RAAD

   van 15 juli 2008
   met betrekking tot de identificatie en de registratie van varkens
   (Gecodificeerde versie)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europese Parlement (1),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 92/102/EEG van de Raad van 27 november 1992 met betrekking tot de identificatie en de registratie van dieren (2) is herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd (3). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               Krachtens artikel 3, lid 1, onder c), van Richtlijn 90/425/EEG van de Raad van 26 juni 1990 inzake veterinaire en zoötechnische controles in het intracommunautaire handelsverkeer in bepaalde levende dieren en producten in het vooruitzicht van de totstandbrenging van de interne markt (4) moeten voor het intracommunautaire handelsverkeer bestemde dieren enerzijds overeenkomstig de vereisten van de communautaire voorschriften zijn geïdentificeerd en anderzijds zijn geregistreerd, zodat het bedrijf, het centrum of de instelling van oorsprong of van tijdelijk verblijf is terug te vinden. Deze identificatie- en registratiesystemen moesten vóór 1 januari 1993 van toepassing worden verklaard op het verkeer van dieren binnen het grondgebied van elke lidstaat.

               (3)

               In artikel 14 van Richtlijn 91/496/EEG van de Raad van 15 juli 1991 tot vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de veterinaire controles voor dieren uit derde landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht (5) is bepaald dat voor die dieren, met uitzondering van slachtdieren en geregistreerde paardachtigen, de in artikel 3, lid 1, onder c), van Richtlijn 90/425/EEG bedoelde identificatie en registratie moeten worden uitgevoerd nadat de controles zijn verricht.

               (4)

               Met het oog op de correcte toepassing van deze richtlijn moet worden voorzien in een snelle en efficiënte uitwisseling van informatie tussen de lidstaten. Communautaire voorschriften ter zake zijn vastgesteld bij Verordening (EG) nr. 515/97 van de Raad van 13 maart 1997 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie met het oog op de juiste toepassing van de douane- en landbouwvoorschriften (6) en bij Richtlijn 89/608/EEG van de Raad van 21 november 1989 betreffende wederzijdse bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de lidstaten en samenwerking tussen deze autoriteiten en de Commissie, met het oog op de juiste toepassing van de veterinaire en zoötechnische wetgeving (7).

               (5)

               De houders van dieren moeten voor de dieren op hun bedrijf een register bijhouden. Personen die betrokken zijn bij de handel in dieren, moeten een register bijhouden van hun transacties. De bevoegde autoriteit moet deze gegevens kunnen inzien wanneer zij daarom verzoekt.

               (6)

               Teneinde verplaatsingen van dieren snel en doeltreffend te kunnen natrekken, moeten de dieren kunnen worden geïdentificeerd. Op een later tijdstip moet een beslissing worden genomen over de aard van het merkteken en in afwachting van die beslissing moeten de nationale identificatiesystemen voor verplaatsingen op de nationale markt van toepassing blijven.

               (7)

               Afwijkingen van de eisen inzake merktekens moeten worden mogelijk gemaakt voor dieren die rechtstreeks van een landbouwbedrijf naar een slachthuis worden gebracht. Deze dieren moeten evenwel in elk geval op zodanige wijze worden geïdentificeerd dat het bedrijf van oorsprong kan worden opgespoord.

               (8)

               Er moet worden voorzien in de mogelijkheid van vrijstellingen van de verplichting tot registratie van houders die dieren voor persoonlijk gebruik houden en, om rekening te houden met bepaalde bijzondere gevallen, van de wijze van registratie.

               (9)

               Wanneer het merkteken van dieren onleesbaar is geworden of verloren is, moet een nieuw merkteken worden aangebracht dat gerelateerd kan worden aan het vorige.

               (10)

               Deze richtlijn doet niets af aan de specifieke eisen die zijn vastgesteld in Beschikking 89/153/EEG van de Commissie van 13 februari 1989 inzake het verband tussen monsters voor onderzoek op residuen en de betrokken dieren en bedrijven van oorsprong (8) of aan de uitvoeringsbepalingen die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 91/496/EEG.

               (11)

               Er moet worden voorzien in een beheersprocedure voor de vaststelling van eventuele uitvoeringsbepalingen.

               (12)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijn onverlet te laten,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bij deze richtlijn worden de minimumvoorschriften voor de identificatie en registratie van varkens vastgesteld, onverminderd nadere voorschriften die kunnen worden vastgesteld met het oog op de uitroeiing van en de controle op ziekten.
   Deze richtlijn geldt onverminderd Beschikking 89/153/EEG en de uitvoeringsbepalingen die zijn vastgesteld op grond van Richtlijn 91/496/EEG.
   Artikel 2
   In deze richtlijn wordt verstaan onder:

               a)

               „dier”: een dier van de familie van de Suidae, met uitzondering van wilde varkens als omschreven in artikel 2, onder b) van Richtlijn 2001/89/EG van de Raad van 23 oktober 2001 betreffende maatregelen van de Gemeenschap ter bestrijding van klassieke varkenspest (9);

               b)

               „bedrijf”: een inrichting, constructie of — in het geval van een openluchtfokkerij — plaats waar dieren worden gehouden, gefokt of gehanteerd;

               c)

               „houder”: een natuurlijke of rechtspersoon die, ook tijdelijk, verantwoordelijk is voor dieren;

               d)

               „bevoegde autoriteit”: de centrale autoriteit van een lidstaat die bevoegd is om de veterinaire controles uit te voeren, of elke autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen met het oog op de uitvoering van deze richtlijn;

               e)

               „handelsverkeer”: het handelsverkeer als omschreven in artikel 2, punt 3), van Richtlijn 90/425/EEG.

         Artikel 3
   1.   De lidstaten zien erop toe dat:

               a)

               de bevoegde autoriteit beschikt over een bijgewerkte lijst van alle bedrijven op haar grondgebied waar in deze richtlijn bedoelde dieren worden gehouden, met vermelding van de houders van de dieren; deze bedrijven moeten op deze lijst blijven staan tot drie jaar na de verwijdering van de dieren. Deze lijst bevat tevens het merkteken of de merktekens die worden gebruikt ter identificatie van het bedrijf overeenkomstig artikel 5, lid 2, eerste alinea, en artikel 8;

               b)

               de Commissie en de bevoegde autoriteit inzage krijgen in alle uit hoofde van deze richtlijn verkregen informatie.

         2.   De lidstaten kunnen volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG worden gemachtigd natuurlijke personen die slechts één dier houden, dat voor eigen gebruik of verbruik bestemd is, dan wel in verband met bijzondere omstandigheden, niet op de in lid 1, onder a), van dit artikel bedoelde lijst te plaatsen, mits dit dier vóór een eventuele verplaatsing aan de in deze richtlijn voorgeschreven controles wordt onderworpen.
   Artikel 4
   1.   De lidstaten zien erop toe dat elke houder die op de in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde lijst voorkomt een register bijhoudt van het aantal dieren dat zich op zijn bedrijf bevindt.
   In dat register worden alle verplaatsingen (aantallen inkomende en uitgaande dieren) bijgehouden van de dieren, minstens op basis van de stromen met vermelding, in voorkomend geval, van oorsprong of bestemming alsmede de datum van deze stromen.
   In alle gevallen moet melding worden gemaakt van het overeenkomstig de artikelen 5 en 8 aangebrachte identificatiemerk.
   Voor raszuivere en hybride varkens die overeenkomstig Richtlijn 88/661/EEG van 19 december 1988 van de Raad betreffende de zoötechnische normen die gelden voor fokvarkens (10) in een stamboek zijn ingeschreven, kan volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG een registratiesysteem op basis van individuele identificatie van de dieren worden erkend, indien dit systeem garanties biedt die gelijkwaardig zijn aan die van een register.
   2.   De lidstaten zien er tevens op toe dat:

               a)

               elke houder van dieren de bevoegde autoriteit desgevraagd alle inlichtingen verschaft over de oorsprong, de identificatie en, in voorkomend geval, de bestemming van de dieren die hij heeft bezeten, gehouden, vervoerd, in de handel gebracht of geslacht;

               b)

               elke houder van dieren die van of naar een markt of verzamelplaats worden vervoerd, een document met gedetailleerde gegevens betreffende deze dieren overlegt aan de marktdeelnemer die op de markt of verzamelplaats tijdelijk houder is van de dieren.
               Deze marktdeelnemer kan de overeenkomstig de eerste alinea verkregen documenten gebruiken om te voldoen aan het bepaalde in lid 1, derde alinea;

               c)

               deze registers en gegevens beschikbaar zijn op het bedrijf en desgevraagd ter beschikking van de bevoegde autoriteit worden gehouden gedurende een door die autoriteit vast te stellen minimumperiode van ten minste drie jaar.

         Artikel 5
   1.   De lidstaten zien erop toe dat de volgende algemene beginselen worden nageleefd:

               a)

               identificatiemerktekens moeten worden aangebracht voordat de dieren het bedrijf waar ze geboren zijn, verlaten;

               b)

               geen enkel merkteken mag worden verwijderd of vervangen zonder toestemming van de bevoegde autoriteit.
               Wanneer een merkteken onleesbaar is geworden of is verloren, moet overeenkomstig dit artikel een nieuw merkteken worden aangebracht;

               c)

               elk nieuw merkteken moet door de houder in het in artikel 4 bedoelde register worden genoteerd zodanig dat er een verband wordt gelegd met het vorige merkteken dat op het dier was aangebracht.

         2.   De dieren moeten zo snel mogelijk en in ieder geval voordat zij het bedrijf verlaten, worden gemerkt met een oormerk of een tatoeage aan de hand waarvan het bedrijf van herkomst kan worden vastgesteld en waardoor een verband kan worden gelegd met de in artikel 3, lid 1, onder a), bedoelde lijst; in de begeleidende documenten dient van dit merk melding te worden gemaakt.
   In afwijking van artikel 3, lid 1, onder c), tweede alinea, van Richtlijn 90/425/EEG kunnen de lidstaten hun nationale systeem handhaven voor alle verplaatsingen van dieren op hun grondgebied. Met dit systeem moet het mogelijk zijn het bedrijf van herkomst te identificeren en het bedrijf waar het dier geboren is op te sporen. De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de systemen die zij te dien einde zullen toepassen. Volgens de procedure van artikel 18 van Richtlijn 90/425/EEG kan een lidstaat worden verzocht het systeem te wijzigen wanneer het niet aan de voornoemde vereiste voldoet.
   Dieren met een tijdelijk merkteken ter identificatie van een partij moeten gedurende de verplaatsing vergezeld gaan van een document aan de hand waarvan de oorsprong, de eigenaar en de plaats van vertrek en bestemming van de dieren kunnen worden bepaald.
   Artikel 6
   1.   Indien de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming besluit het identificatiemerkteken dat een dier op het bedrijf van oorsprong was toegewezen niet te behouden, komen alle kosten van de vervanging van het merkteken ten laste van die autoriteit. Wanneer het merkteken is vervangen, moet er een verband worden gelegd tussen de door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van verzending toegekende identificatie en de nieuwe, door de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming toegekende identificatie; dit verband moet in het in artikel 4 bedoelde register worden aangegeven.
   Van de in de eerste alinea geboden mogelijkheid mag geen gebruik worden gemaakt voor dieren die bestemd zijn voor het slachthuis en die overeenkomstig artikel 8 zijn ingevoerd, zonder te zijn voorzien van een nieuw merkteken dat voldoet aan artikel 5.
   2.   Wanneer de dieren in het handelsverkeer zijn gebracht, kan de bevoegde autoriteit van de lidstaat van bestemming ter toepassing van artikel 5 van Richtlijn 90/425/EEG gebruikmaken van het bepaalde in artikel 4 van Richtlijn 89/608/EEG om de gegevens over de dieren, over het beslag van oorsprong, en over de eventuele verplaatsing van de dieren te verkrijgen.
   Artikel 7
   De lidstaten zien erop toe dat alle informatie betreffende de verplaatsingen van dieren zonder een certificaat of een document dat op grond van de veterinaire of zoötechnische wetgeving vereist is, gedurende een door de bevoegde autoriteit vast te stellen minimumperiode bewaard wordt om desgevraagd aan de bevoegde autoriteit te kunnen worden voorgelegd.
   Artikel 8
   Een uit een derde land ingevoerd dier dat voldoet bij de controles van Richtlijn 91/496/EEG en dat op het grondgebied van de Gemeenschap verblijft, moet binnen dertig dagen nadat het deze controles heeft ondergaan en in ieder geval vóór zijn verplaatsing, met behulp van een merkteken als bedoeld in artikel 5 van deze richtlijn worden geïdentificeerd, behalve indien het bedrijf van bestemming een slachthuis is, gelegen op het grondgebied van de bevoegde autoriteit die voor de veterinaire controles verantwoordelijk is en het dier daadwerkelijk binnen deze termijn van dertig dagen wordt geslacht.
   Er moet een verband worden gelegd tussen de door het derde land toegekende identificatie en de door de lidstaat van bestemming toegekende identificatie. Dit verband moet in het in artikel 4 bedoelde register worden aangegeven.
   Artikel 9
   De lidstaten nemen de bestuursrechtelijke en/of strafrechtelijke maatregelen om iedere inbreuk op de communautaire veterinaire wetgeving te bestraffen wanneer geconstateerd wordt dat het merken of identificeren van de dieren of het bijhouden van het register bedoeld in artikel 4 niet overeenkomstig de eisen van deze richtlijn is uitgevoerd.
   Artikel 10
   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 11
   Richtlijn 92/102/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde besluiten, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijn.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
   Artikel 12
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 13
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 15 juli 2008.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. BARNIER

      (1)  Advies uitgebracht op 11 maart 2008 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  PB L 355 van 5.12.1992, blz. 32. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 21/2004 (PB L 5 van 9.1.2004, blz. 8).

      (3)  Zie bijlage I, deel A.

      (4)  PB L 224 van 18.8.1990, blz. 29. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2002/33/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 315 van 19.11.2002, blz. 14).

      (5)  PB L 268 van 24.9.1991, blz. 56. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/104/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 352).

      (6)  PB L 82 van 22.3.1997, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 807/2003 (PB L 122 van 16.5.2003, blz. 36).

      (7)  PB L 351 van 2.12.1989, blz. 34.

      (8)  PB L 59 van 2.3.1989, blz. 33.

      (9)  PB L 316 van 1.12.2001, blz. 5. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Beschikking 2007/729/EG van de Commissie (PB L 294 van 13.11.2007, blz. 26).

      (10)  PB L 382 van 31.12.1988, blz. 36. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 806/2003 (PB L 122 van 16.5.2003, blz. 1).

      BIJLAGE I
      DEEL A
      Ingetrokken richtlijn met overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen ervan
      (bedoeld in artikel 11)

                  Richtlijn 92/102/EEG van de Raad
                  (PB L 355 van 5.12.1992, blz. 32)

                  Punt V.E.I.4.6. van bijlage I bij de Toetredingsakte van 1994
                  (PB C 241 van 29.8.1994, blz. 21)

                  Verordening (EG) nr. 21/2004 van de Raad
                  (PB L 5 van 9.1.2004, blz. 8)

                  Uitsluitend artikel 15

            DEEL B
      Termijnen voor omzetting in nationaal recht
      (bedoeld in artikel 11)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn (1)

                  92/102/EEG

                  31.12.1993 (2)

                  31.12.1995 (3)

         (1)  De vaststelling van 1 januari 1994 als uiterste datum voor de omzetting, laat de in Richtlijn 90/425/EEG bedoelde afschaffing van de veterinaire controles aan de grenzen onverlet (zie artikel 11, lid 3, van Richtlijn 92/102/EEG).

         (2)  Wat de voorschriften voor varkens betreft (zie artikel 11, lid 1, eerste streepje, van Richtlijn 92/102/EEG).

         (3)  Voor Finland wat betreft de eisen voor runderen, varkens, schapen en geiten (zie artikel 11, lid 1, tweede streepje, van Richtlijn 92/102/EEG).

      BIJLAGE II
      CONCORDANTIETABEL

                  Richtlijn 92/102/EEG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikelen 1, 2 en 3

                  Artikelen 1, 2 en 3

                  Artikel 4, lid 1, onder a)

                  Artikel 4, lid 1

                  Artikel 4, lid 2

                  —

                  Artikel 4, lid 3

                  Artikel 4, lid 2

                  Artikel 5, lid 1, onder a), b) en c)

                  Artikel 5, lid 1, onder a), b) en c)

                  Artikel 5, lid 1, onder d)

                  —

                  Artikel 5, lid 3

                  Artikel 5, lid 2

                  Artikelen 6 tot en met 9

                  Artikelen 6 tot en met 9

                  Artikel 10

                  —

                  Artikel 11, lid 1

                  —

                  Artikel 11, lid 2

                  Artikel 10

                  Artikel 11, lid 3

                  —

                  —

                  Artikel 11

                  —

                  Artikel 12

                  Artikel 12

                  Artikel 13

                  —

                  Bijlage I

                  —

                  Bijlage II


Avis juridique important

|

31976L0629

Richtlijn 76/629/EEG van de Raad van 20 juli 1976 houdende twaalfde wijziging van Richtlijn 64/54/EEG betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid- Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren

Publicatieblad Nr. L 223 van 16/08/1976 blz. 0003 - 0003 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 16 blz. 0087  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0034  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0034

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 20 juli 1976  houdende twaalfde wijziging van Richtlijn 64/54/EEG betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren   ( 76/629/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 100 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 2 ) ,  Overwegende dat in Richtlijn 64/54/EEG van de Raad van 5 november 1963 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten inzake conserveermiddelen die mogen worden gebruikt in voor menselijke voeding bestemde waren ( 3 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 76/462/EEG ( 4 ) , tijdelijk het gebruik van thiabendazool wordt toegestaan tot een maximum van 6 mg/kg voor citrusvruchten en van 3 mg/kg voor bananen ;  Overwegende dat de oppervlaktebehandeling van citrusvruchten met thiabendazool in hoeveelheden die aanleiding geven tot residuen van 6 mg/kg in de hele vrucht , toxicologisch tijdelijk kan worden aanvaard , maar dat voor een definitieve beslissing wordt getroffen alle gebruiksvormen van thiabendazool die oorzaak kunnen zijn van de aanwezigheid van dit produkt in levensmiddelen moeten worden onderzocht ;  Overwegende dat de ervaring met het gebruik van thiabendazool heeft aangetoond dat het handhaven van deze doses op grond van de eigenschap van deze stof om schimmelvorming tot staan te brengen technologisch verantwoord is ;  Overwegende dat het derhalve wenselijk is de in Richtlijn 74/394/EEG ( 5 ) vastgestelde overgangsperiode te verlengen ten einde een globaal onderzoek te kunnen uitvoeren naar de oorzaken en de aanwezigheid van thiabendazool in levensmiddelen , zulks onverminderd de eventuele opneming van thiabendazool in een latere communautaire regeling inzake de behandeling van groenten en fruit ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  Bij nummer E 233 , alinea c ) , in afdeling I van de bijlage van Richtlijn 64/54/EEG wordt de datum 1 juli 1976 vervangen door 1 januari 1979 .  Artikel 2  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om deze richtlijn met ingang van 1 juli 1976 te volgen en stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 20 juli 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  A . P . L . M . M . van der STEE  ( 1 ) PB nr . C 159 van 12 . 7 . 1976 , blz . 42 .  ( 2 ) Advies uitgebracht op 1 . 7 . 1976 ( nog niet verschenen in het PB ) .  ( 3 ) PB nr . 12 van 27 . 1 . 1964 , blz . 161/64 .  ( 4 ) PB nr . L 126 van 14 . 5 . 1976 , blz . 31 .  ( 5 ) PB nr . L 208 van 30 . 7 . 1974 , blz . 25 .