Avis juridique important

|

31993L0110

Richtlijn 93/110/EG van de Commissie van 9 december 1993 tot wijziging van sommige bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG van de Raad betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige produkten schadelijke organismen

Publicatieblad Nr. L 303 van 10/12/1993 blz. 0019 - 0023 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 53 blz. 0248  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 53 blz. 0248

RICHTLIJN 93/110/EG VAN DE COMMISSIE van 9 december 1993 tot wijziging van sommige bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG van de Raad betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten  en voor plantaardige produkten schadelijke organismenDE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 77/93/EEG van de Raad van 21 december 1976 betreffende de beschermende maatregelen tegen het binnenbrengen en de verspreiding in de Gemeenschap van voor planten en voor plantaardige produkten schadelijke organismen (1), laatstelijk  gewijzigd bij Richtlijn 93/19/EEG van de Commissie (2), en met name op artikel 13, tweede alinea, vierde streepje,  Overwegende dat op grond van de ontwikkelingen op het gebied van wetenschap en techniek is gebleken dat het in de bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG vermelde organisme Ditylenchus destructor Thorne minder risico's oplevert dan oorspronkelijk werd  aangenomen; dat daarom alleen bepaalde soorten van het geslacht Gladiolus hoeven te worden beschermd;  Overwegende dat sommige bepalingen inzake beschermende maatregelen met betrekking tot Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf., en de hybriden daarvan, en in het bijzonder de bepalingen die gelden voor Citrus clementina Hort. ex Tanaka, moeten  worden gewijzigd omdat het niet langer dienstig is de bij Richtlijn 77/93/EEG vastgestelde bepalingen te handhaven voor het transport van die planten naar het noordelijke gedeelte van de Gemeenschap;  Overwegende dat de beschermende maatregelen tegen het in de bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG vermelde organisme Ditylenchus dipsaci (Kuehn) Filipjev moeten worden aangescherpt, en dat met name de lijst van gastheerplanten moet worden aangevuld;  Overwegende dat maatregelen moeten worden genomen om de Gemeenschap, waar de organismen Scirtothrips aurantii Faur, Scirtothrips citri (Moultex) en Elsinoe spp. Bitanc. et Jenk. niet voorkomen, beter tegen deze organismen te beschermen;  Overwegende dat sommige bepalingen inzake beschermende maatregelen tegen Dendroctonus micans Kugelan, en in het bijzonder de bepalingen die in het Verenigd Koninkrijk van toepassing zijn, moeten worden gewijzigd omdat vast is komen te staan dat  voornoemd organisme niet voorkomt in een gebied dat veel groter is dan het aanvankelijk als zodanig erkende gebied;  Overwegende dat sommige bepalingen inzake beschermende maatregelen tegen bepaalde bastkevers, en met name Dendroctonus micans Kugelan, Ips amitinus Eichhof en Ips duplicatus Sahlberg, moeten worden gewijzigd omdat het niet langer adequaat is deze  bepalingen voor Italië te laten gelden;  Overwegende dat het in de bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG vermelde organisme Fusarium oxysporum f. sp. albedinis (Kilian et Maire) Gordon is aangetroffen in Egypte; dat ervan wordt uitgegaan dat de door dit organisme veroorzaakte ziekte grote risico's  oplevert voor de palmboomteelt, en het organisme in de Gemeenschap kan worden binnengebracht via ingevoerde palmbomen; dat de maatregelen ter bestrijding van deze ziekte moeten worden aangescherpt;  Overwegende dat sommige bepalingen inzake beschermende maatregelen met betrekking tot planten van Solanaceae moeten worden aangepast omdat die bepalingen niet langer kunnen worden gehandhaafd voor planten van oorsprong uit mediterrane landen;  Overwegende dat is komen vast te staan dat voor ontschorst naaldhout niet langer een plantenpaspoort hoeft te worden afgegeven;  Overwegende dat de betreffende bijlagen bij Richtlijn 77/93/EEG dienovereenkomstig moeten worden aangepast;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Planteziektenkundig Comité,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1  Richtlijn 77/93/EEG wordt gewijzigd als aangegeven in de bijlage bij deze richtlijn.   Artikel 2  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 15 december 1993 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels van deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie onmiddellijk alle bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere Lid-Staten daarvan in kennis.   Artikel 3  Deze richtlijn treedt in werking op de derde dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Gedaan te Brussel, 9 december 1993.  Voor de Commissie René STEICHEN Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 26 van 31. 1. 1977, blz. 20.  (2) PB nr. L 96 van 22. 4. 1993, blz. 33.      BIJLAGE  1. In bijlage II, deel A, rubriek I, onder a), punt 25 en punt 27, wordt de rechterkolom gelezen:   "Planten van Citrus L., Fortunella Swingle, Poncirus Raf., en de hybriden daarvan, met uitzondering van zaden".  2. In bijlage II, deel A, rubriek I, onder c), punt 9, wordt de rechterkolom gelezen:   "Planten van Fortunella Swingle, Poncirus Raf., en de hybriden daarvan, met uitzondering van zaden, en planten van Citrus L., en de hybriden daarvan, met uitzondering van zaden en van alle vruchten behalve vruchten van Citrus reticulata blanco en  Citrus sinensis (L.) Osbeck, van oorsprong uit Zuid-Amerika".  3. In bijlage II, deel A, rubriek II, onder a), punt 3, wordt de rechterkolom gelezen:   "Bloembollen en knollen van de geslachten Crocus L., minicultivars, en de hybriden daarvan, van het geslacht Gladiolus Tourn. ex L., zoals Gladiolus callianthus Marais, Gladiolus colvillei Sweet, Gladiolus nanus hort., Gladiolus ramosus hort.,  Gladiolus tubergenii hort., Hyacinthus L., Iris L., Tigridia Juss, Tulipa L., bestemd voor opplant, en aardappelknollen (Solanum tuberosum L.), bestemd voor opplant".  4. In bijlage II, deel A, rubriek II, onder a), punt 4, wordt in de rechterkolom  "Zaden en bollen van Allium cepa L., Allium porrum L. en Allium schoenoprasum L." vervangen door  "Zaden en bollen van Allium ascalonicum L., Allium cepa L. en Allium  schoenoprasum L., bestemd voor opplant, en planten van Allium porrum L., bestemd voor opplant".  5. In bijlage II, deel B, onder a), punt 3, wordt de rechterkolom als volgt gewijzigd:   "EL, E, IRL, P, UK (*)",  en wordt het beschermd gebied in voetnoot (*) als volgt omschreven:   "(*) (Schotland, Noord-Ierland, Engeland: de volgende graafschappen: Bedfordshire, Berkshire, Buckinghamshire, Cambridgeshire, Cleveland, Cornwall, Cumbria, Devon, Dorset, Durham, East Sussex, Essex, Greater London, Hampshire, Hertfordshire,  Humberside, Kent, Lincolnshire, Norfolk, Northamptonshire, Northumberland, Nottinghamshire, Oxfordshire, Somerset, South Yorkshire, Suffolk, Surrey, Tyne and Wear, West Sussex, West Yorkshire, Isle of Wight, Isle of Man, Isles of Scilly, en de volgende  delen van graafschappen: Avon: het deel van het graafschap ten zuiden van de M4; Cheshire: het deel van het graafschap ten oosten van het Peak District National Park en het deel van het graafschap ten noorden van de A52(T) naar Derby, alsmede het deel  van het graafschap ten noorden van de A6(T); Gloucestershire: het deel van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road; Greater Manchester: het deel van het graafschap ten oosten van het Peak District National Park; Leicestershire: het deel  van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road en het deel van het graafschap ten oosten van de B411A, alsmede het deel van het graafschap ten oosten van de M1; North Yorkshire: het gehele graafschap, met uitzondering van het district Craven;  Staffordshire: het deel van het graafschap ten oosten van de A52(T); Warwickshire: het deel van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road; Wiltshire: het deel van het graafschap ten zuiden van de M4 tot waar de M4 de Fosse Way Roman Road  kruist, en het deel van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road)".  6. In bijlage II, deel B, onder a), punt 6, a), wordt de rechterkolom gelezen:   "EL, E, F (Corsica), IRL, P, UK".  7. In bijlage II, deel B, onder a), punt 6, c), wordt de rechterkolom gelezen:   "EL, E, IRL, P, UK".  8. Aan bijlage II, deel B, wordt het volgende toegevoegd:   "d) Virussen en virusachtige organismen  "" ID="1">Citrus tristeza virus (Europese isolaten)> ID="2">Vruchten van Citrus clementina Hort. ex. Tanaka, met bladeren en steeltjes> ID="3">EL, F (Corsica), I, P "."> 9. In bijlage III, deel A, punt 13, wordt de rechterkolom gelezen:  "13. Derde landen, met uitzondering van Europese en mediterrane landen". 10. Bijlage IV, deel A, rubriek II, punt 31.2, wordt gelezen:  "" ID="1"> "31. 2. Vruchten van"> ID="1">- Citrus L., met uitzondering van Citrus clementina Hort. ex. Tanaka, - Fortunella Swingle, - Poncirus Raf., en de hybriden daarvan> ID="2">Onverminderd de eisen die gelden voor de in deel A, punt 31.1,  van deze bijlage bedoelde vruchten, moeten de vruchten vrij zijn van bladeren en steeltjes"."> 11. Bijlage IV, deel A, rubriek I, punt 51, rechterkolom, onder a), wordt gelezen:  "a) de zaden van oorsprong zijn uit gebieden die bekend staan als zijnde vrij van Xanthomonas campestris pv. phaseoli (Smith) Dye, of". 12. In bijlage IV, deel B, de  punten 1, 7 en 14.1 wordt de rechterkolom als volgt gewijzigd:  "EL, E, IRL, P, UK (*)", en wordt het beschermd gebied in voetnoot (*) als volgt omschreven:  " (*) (Schotland, Noord-Ierland, Engeland: de volgende graafschappen: Bedfordshire, Berkshire,  Buckinghamshire, Cambridgeshire, Cleveland, Cornwall, Cumbria, Devon, Dorset, Durham, East Sussex, Essex, Greater London, Hampshire, Hertfordshire, Humberside, Kent, Lincolnshire, Norfolk, Northamptonshire, Northumberland, Nottinghamshire, Oxfordshire,  Somerset, South Yorkshire, Suffolk, Surrey, Tyne and Wear, West Sussex, West Yorkshire, Isle of Wight, Isle of Man, Isles of Scilly, en de volgende delen van graafschappen: Avon: het deel van het graafschap ten zuiden van de M4; Cheshire: het deel van  het graafschap ten oosten van het Peak District National Park en het deel van het graafschap ten noorden van de A52(T) naar Derby, alsmede het deel van het graafschap ten noorden van de A6(T); Gloucestershire: het deel van het graafschap ten oosten van  de Fosse Way Roman Road; Greater Manchester: het deel van het graafschap ten oosten van het Peak District National Park; Leicestershire: het deel van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road en het deel van het graafschap ten oosten van de  B411A, alsmede het deel van het graafschap ten oosten van de M1; North Yorkshire: het gehele graafschap, met uitzondering van het district Craven; Staffordshire: het deel van het graafschap ten oosten van de A52(T); Warwickshire: het deel van het  graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road; Wiltshire: het deel van het graafschap ten zuiden van de M4 tot waar de M4 de Fosse Way Roman Road kruist, en het deel van het graafschap ten oosten van de Fosse Way Roman Road)". 13. In bijlage IV,  deel B, de punten 2, 8 en 14.4 wordt de rechterkolom gelezen:  "EL, E, IRL, P, UK". 14. In bijlage IV, deel B, de punten 4, 10 en 14.2 wordt de rechterkolom gelezen:  "EL, E, F (Corsica), IRL, P, UK". 15. Aan bijlage IV, deel B, wordt het volgende  toegevoegd:  "" ID="1"> "31. Vruchten van Citrus clementina Hort. ex Tanaka van oorsprong uit E, F (behalve Corsica)> ID="2">Onverminderd de bepalingen die gelden voor de in bijlage III, deel B, punt 2 en punt 3, respectievelijk bijlage IV, deel A, rubriek  II, punt 31.1, bedoelde vruchten, moeten: a) de vruchten vrij zijn van bladeren en steeltjes, of b) wanneer het vruchten met bladeren en steeltjes betreft, vergezeld gaan van een officiële verklaring dat de vruchten verpakt zijn in gesloten containers  die onder officieel toezicht zijn gesloten en die gedurende het transport door een voor deze vruchten erkend beschermd gebied gesloten blijven, en waarop een speciaal merkteken is aangebracht dat ook op het plantenpaspoort is aangegeven> ID="3">EL, F  (Corsica), I, P"."> 16. Bijlage V, deel A, rubriek I, punt 2.4, wordt gelezen:  "2.4. Zaden en bollen van Allium ascalonicum L., Allium cepa L. en Allium schoenoprasum L., bestemd voor opplant, en planten van Allium porrum L., bestemd voor opplant". 17. In bijlage V, deel  A, rubriek I, punt 3, wordt  "Gladiolus Tourn. ex L." vervangen door  "Minicultivars, en de hybriden daarvan, van het geslacht Gladiolus Tourn. ex L., zoals Gladiolus callianthus Marais, Gladiolus colvillei Sweet, Gladiolus nanus hort., Gladiolus  ramosus hort. en Gladiolus tubergenii hort.". 18. Bijlage V, deel A, rubriek II, punt 1.10, onder a), wordt gelezen:  "a) geheel of gedeeltelijk is verkregen uit naaldbomen (Coniferae), met uitzondering van ontschorst hout, en".


Avis juridique important

|

31994L0007

Richtlijn 94/7/EG van de Commissie van 15 maart 1994 tot wijziging van Richtlijn 89/647/EEG van de Raad betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen wat betreft de aanpassing van de technische definitie van multilaterale ontwikkelingsbanken (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 089 van 06/04/1994 blz. 0017 - 0017 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 6 Deel 4 blz. 0223  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 6 Deel 4 blz. 0223

RICHTLIJN 94/7/EG VAN DE COMMISSIE van 15 maart 1994 tot wijziging van Richtlijn 89/647/EEG van de Raad betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen wat betreft de aanpassing van de technische definitie van multilaterale  ontwikkelingsbanken (Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,  Gelet op Richtlijn 89/647/EEG van de Raad van 18 december 1989 betreffende een solvabiliteitsratio voor kredietinstellingen (1), gewijzigd bij Richtlijn 92/30/EEG (2), en met name op artikel 9,  Overwegende dat de Commissie bij de Raad een voorstel heeft ingediend tot aanvulling van het Protocol betreffende de Statuten van de Europese Investeringsbank (EIB), waarbij de raad van gouverneurs van de EIB de bevoegdheid wordt verleend het Europees  Investeringsfonds op te richten;  Overwegende dat multilaterale ontwikkelingsbanken in artikel 2, lid 1, zevende streepje, van Richtlijn 89/647/EEG bij wege van een opsomming worden gedefinieerd;  Overwegende dat de voornaamste kenmerken van het Europees Investeringsfonds dezelfde zijn als die van de genoemde multilaterale ontwikkelingsbanken; dat deze nieuwe multilaterale financiële instelling zowel wat haar fundamenteel als wat haar deelnemers  betreft Europees is; dat het fonds een nieuwe en unieke samenwerkingsstructuur in Europa tot stand brengt die ten doel heeft bij te dragen tot de versterking van de interne markt, de bevordering van het economische herstel in Europa en de vergroting van  de economische en sociale samenhang; dat om deze redenen het Europees Investeringsfonds dient te worden opgenomen in de definitie van  "multilaterale ontwikkelingsbanken" in Richtlijn 89/647/EEG;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Raadgevend Comité voor het bankwezen dat optreedt als het Comité dat de Commissie moet bijstaan in de procedure van artikel 9, lid 2, van Richtlijn  89/647/EEG;  Overwegende dat deze richtlijn relevant is voor de Europese Economische Ruimte en dat de procedure van artikel 99 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte werd gevolgd,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   Artikel 1  De definitie van  "multilaterale ontwikkelingsbanken" in artikel 2, lid 1, zevende streepje, van Richtlijn 89/647/EEG omvat het Europees Investeringsfonds.   Artikel 2  1. De Lid-Staten nemen de nodige maatregelen om aan deze richtlijn te voldoen binnen zes maanden na het besluit van de raad van gouverneurs van de Europese Investeringsbank waarmee het Europees Investeringsfonds wordt opgericht.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de  Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mede van alle belangrijke wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.   Artikel 3  Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.  Gedaan te Brussel, 15 maart 1994.  Voor de Commissie Raniero VANNI D'ARCHIRAFI Lid van de Commissie  (1) PB nr. L 386 van 30. 12. 1989, blz. 14.  (2) PB nr. L 110 van 28. 4. 1992, blz. 52.


Avis juridique important

|

31984L0543

Richtlijn 84/543/EEG van de Raad van 8 november 1984 houdende afwijking, ten behoeve van Griekenland, van Richtlijn 82/606/EEG betreffende de organisatie door de Lid-Staten van enquêtes naar de verdiensten van vaste arbeiders en seizoenarbeiders die werkzaam zijn in de landbouw

Publicatieblad Nr. L 294 van 13/11/1984 blz. 0012 - 0012 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 18 blz. 0065  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 18 blz. 0065

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 8 november 1984  houdende afwijking, ten behoeve van Griekenland, van Richtlijn 82/606/EEG betreffende de organisatie door de Lid-Staten van enquêtes naar de verdiensten van vaste arbeiders en seizoenarbeiders die werkzaam zijn in de landbouw  (84/543/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemmenschap, inzonderheid op artikel 213,  Gezien de ontwerp-richtlijn ingediend door de Commissie,  Overwegende dat in Richtlijn 82/606/EEG (1) is bepaald dat de Lid-Staten in 1984 en vervolgens om de twee jaar een enquête moeten houden naar de verdiensten van vaste arbeiders en seizoenarbeiders die werkzaam zijn in de landbouw;  Overwegende dat Griekenland thans de nodige structuren schept waardoor het de enquête in 1986 goed kan uitvoeren;  Overwegende dat genoemde enquête derhalve in Griekenland vanaf het jaar 1986 moet worden gehouden,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In afwijking van artikel 1 van Richtlijn 82/606/EEG zal Griekenland de in dat artikel bedoelde enquête houden in 1986 en vervolgens om de twee jaar.  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Helleense Republiek.  Gedaan te Brussel, 8 november 1984.  Voor de Raad  De Voorzitter  J. MITCHELL  (1) PB nr. L 247 van 23. 8. 1982, blz. 22.


title: Richtlijn 74/637/EEG van de Raad van 17 december 1974 inzake verlening van financiële bijstand op middellange termijn aan de Italiaanse Republiek

text:
20 . 12 . 74                            Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                        Nr. L 341 / 51
                                                                 II
                        (Besluiten waarvan de publikatie niet voorwaarde is voor de toepassing)
                                                            RAAD
                                                 RICHTLIJN VAN DE RAAD
                                                     van 17 december 1974
                 inzake verlening van financiële bijstand op middellange termijn aan de
                                                      Italiaanse Republiek
                                                           (74/637/EEG)
DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,                             en de stand van haar deviezenreserves een bijzonder
                                                                    geschikte maatregel is om aan deze moeilijkheden het
Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese                 hoofd te bieden ;
Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel
 108 , lid 2,
                                                                    Overwegende dat ter toepassing van artikel 3 van Be
Gelet op de aanbeveling die de Commissie heeft ge                  schikking nr. 71 / 143/EEG de door de Lid-Staten na te
daan na raadpleging van het Monetair Comité,                        komen verplichtingen met betrekking tot het econo
                                                                    misch beleid moeten worden vastgesteld en dat deze
                                                                    verplichtingen zowel onmiddellijk genomen maatre
Overwegende dat de Raad bij Beschikking nr. 71 /                    gelen tot herstel, in het bijzonder met betrekking tot
 143/EEG, van de Raad, van 22 maart 1971 , houdende
                                                                    de kredietpolitiek en de overheidsuitgaven, als maat
instelling van een mechanisme voor financiële bij                  regelen op middellange termijn moeten inhouden ;
stand op middellange termijn ( 1 ) heeft bepaald dat de             dat over de aard van deze maatregelen diepgaand over
Lid-Staten, tot het beloop van de in de beschikking                 leg is gepleegd in het Monetair Comité ;
genoemde maxima, kredieten op middellange termijn
in de vorm van wederzijdse bijstand verlenen aan een
Lid-Staat die zich voor moeilijkheden of ernstige drei
gende moeilijkheden in zijn betalingsbalans gesteld                 Overwegende dat het hoofddoel van deze maatregelen
ziet op voorwaarde dat door de Raad verplichtingen                  moet zijn de Italiaanse Republiek in staat te stellen in
worden vastgesteld, welke de ontvangende Lid-Staat                  1975 een overschot op de handelsbalans tot stand te
met betrekking tot zijn economisch beleid dient na te               brengen, dat, afgezien van de netto-invoer van aard
komen ;                                                             olieprodukten, ten minste 1 miljard dollar der
                                                                    Verenigde Staten zou bedragen ;
Overwegende dat de economische situatie in de Itali
aanse Republiek aanleiding heeft gegeven tot diep
gaand overleg in het Monetair Comité ; dat dit ge                  Overwegende dat het Verenigd Koninkrijk heeft ver
meenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat deze                 klaard dat het op grond van de huidige en te verwach
Lid-Staat zich voor ernstige moeilijkheden in zijn                  ten betalingsbalansmoeilijkheden niet in staat zal zijn
betalingsbalans ziet gesteld, en dat deze moeilijkheden             bij te dragen aan de financiering van de bijstand aan
door hun hardnekkigheid de goede werking van de                     de Italiaanse Republiek ; dat het Verenigd Koninkrijk
gemeenschappelijke markt kunnen aantasten ; dat fi                 heeft verklaard dat het echter bereid is aan de Banca
nanciële bijstand op middellange termijn bij de huidi              d'Italia hernieuwbare kredieten ter beschikking te
ge economische toestand van de Italiaanse Republiek                 blijven stellen voor hetzelfde bedrag dat het reeds in
                                                                    het kader van de monetaire bijstand op korte termijn
( ! ) PB nr. L 7.3 van 27. 3 . 1971 , blz . 15.                     heeft gegeven ,
 ---pagebreak--- /
  Nr. L 341 / 52                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                         20 . 12. 74
  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :                   Onder totale kredietverlening wordt verstaan de finan
                                                              ciering van het tekort van de schatkist behalve de fi
                         Artikel 1                            nanciële bijstand aan financiële instellingen , de door
                                                              de Italiaanse Aziende di credito (kredietinstellingen)
  Aan de Italiaanse Republiek wordt in het kader van          en de gespecialiseerde financiële instellingen verleen
  Beschikking nr. 71 / 143/ EEG financiële bijstand op        de kredieten alsmede de uitgifte van obligaties door
  middellange termijn toegekend, overeenkomstig de            bedrijfsleven en overheid (niet de schatkist zijnde).
  hierna vastgestelde bepalingen .
                                                              2.    De stijging van de staatsuitgaven zal in het be
                         Artikel 2                            grotingsjaar 1975 moeten worden beperkt tot 16% .
                                                              Bovendien zal de Staat er voor zorg dragen dat in
  De financiële bijstand bedraagt 1 159,20 miljoen re        1975 een beperking van dezelfde orde van grootte van
  keneenheden .
                                                              de uitgaven van de lagere overheden en de sociale ze
                                                              kerheid zal worden bereikt .
  De bijdragen van de Lid-Staten worden als volgt vast
  gesteld :                                                   3 . Het tekort van de schatkisttransacties mag in
                                   in miljoen R.E.            1975 niet groter zijn dan 8 000 miljard lire. Onder
             Duitsland                403,3                   schatkisttransacties worden de in de bijlage genoemde
             Frankrijk                403,3                   verrichtingen verstaan .
             België, Luxemburg        134,4
             Nederland                134,4
                                                                                Artikel 7
             Denemarken                60,4
             Ierland                   23,4.                  1.    Het verschil tussen de lopende uitgaven en ont
                                                              vangsten van de Staat moet in de komende vijf jaar ge
                         Artikel 3                            leidelijk uit de weg worden geruimd door maatregelen
                                                              die de Italiaanse autoriteiten reeds nu zullen treffen .
  Het gehele bedrag van de bijstand zal per 18 decem
  ber 1974 ter beschikking van de Italiaanse Republiek        Te dien einde :
  worden gesteld.
                                                              — moeten de uitgaven van een aantal semi
  De terugbetaling zal plaatsvinden in 1978 , in vier             overheidsinstellingen worden beperkt ;
  driemaandelijkse betalingen, waarvan de eerste op 18        — moeten de directe belastingen worden verhoogd
  maart 1978 zal geschieden .                                     en de strijd tegen belastingontduiking worden
  De Italiaanse Republiek heeft de mogelijkheid om het            geïntensiveerd ;
  gehele bedrag of een gedeelte daarvan met een opzeg        — zal er in het bijzonder naar moeten worden ge
  termijn van drie maanden vervroegd terug te betalen .           streefd om de administratieve organisatie te verbe
                                                                  teren en te vermijden, dat de overdracht van be
                         Artikel 4                                voegdheden van de centrale overheid naar regiona
                                                                  le overheden tot overlapping van werkzaamheden
  Het bedrag zal aan de Italiaanse Republiek ter be              leidt.
  schikking worden gesteld in dollars van de Verenigde
  Staten tegen een koers van 1,20635 $ per rekeneen          2.    In de komende vijf jaar zal de monetaire finan
  heid, welke koers geldt voor de gehele duur van de          ciering van de schatkistbehoeften op geleidelijke wijze
  bijstand .                                                  aanzienlijk moeten worden verlaagd .
  Het krediet wordt verstrekt tegen een rente van             3 . De kapitaaluitgaven van de overheid moeten bij
  7 9/i6 % De rente moet telkens na afloop van een ter       voorkeur betrekking hebben op de ontwikkeling van
  mijn van zes maanden worden betaald .                       het openbaar vervoer en op een groter beroep op bin
                                                              nenlandse energiebronnen .
                         Artikel 5
                                                              4.    Bij het verbruik van aardolieprodukten voor
  Aan de bijstand zijn de in artikel 6 en 7 genoemde          huishoudelijke doeleinden zullen bezuinigingen tot
  voorwaarden verbonden betreffende de door de Itali
                                                              stand moeten worden gebracht.
  aanse Republiek te treffen economische en monetaire
  maatregelen .                                               5.    De bevoegde autoriteiten nemen maatregelen
                                                              ten einde eventueel met behulp van de beschikbare
                         Artikel 6                            gemeenschappelijke instrumenten, met name het So
                                                              ciaal Fonds, de werking van de arbeidsbureaus en de
  1.     De uitbreiding van de totale kredietverlening        beroepsopleiding van werknemers te verbeteren .
  mag, in de twaalf maanden die voorafgaan aan 31
  maart 1975, het bedrag van 22 400 miljard lire niet         6.    Er zal in het bijzonder naar worden gestreefd dat
  overschrijden . Voor de periode van 1 april 1975 tot en     wordt bevorderd dat de buitenlandse investeringen
  met 31 maart 1976 mag deze uitbreiding niet groter          worden gedaan in Italië en met name in de Mezzo
  zijn dan 24 700 miljard lire .                              giorno, en dat daaraan wordt bijgedragen .
 ---pagebreak--- 20 . 12. 74                           Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. L 341 / 53
7.     Gedetailleerde voorstellen inzake de tenuitvoer                Met betrekking tot de in artikel 6 voorziene maatrege
legging van de in dit artikel bedoelde maatregelen zul                len zullen in de loop van het jaar tussentijdse doelstel
len vóór 30 juni 1975 aan de Commissie worden toe                     lingen worden geformuleerd in overeenstemming tus
gezonden .                                                             sen de Italiaanse autoriteiten en de Commissie .
                           Artikel 8
                                                                                Artikel 10
Vóór 1 december 1975 stelt de Raad op aanbeveling
van de Commissie voor het daarop volgende jaar de                      Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .
bij artikel 6 bepaalde voorwaarden vast.
                           Artikel 9
                                                                       Gedaan te Brussel , 17 december 1974 .
 De Commissie zal in samenwerking met het Monetair
 Comité regelmatig toezien op de naleving van de in                                                  Voor de Raad
 de artikelen 6 en 7 genoemde voorwaarden voor de
 economische politiek. Te dien einde zullen de Itali                                                De Voorzitter
 aanse autoriteiten aan de Commissie alle nodige in
 lichtingen verstrekken .                                                                           M. DURAFOUR
                                                              BIJLAGE
                                            In artikel 6 bedoelde schatkisttransacties
               1 . Begrotingsontvangsten
               2 . Begrotingsuitgaven
                   Begrotingstekort (1 — 2)
              4 . Transacties op kasbasis
                   — Mutaties in de kaspositie van de schatkist
                   — Andere transacties
               5 . Totaal kastekort van tie schatkist (.? + 4)
               6 . Transacties van de „ Cassa depositi e prestiti " (CPD) en autonome instellingen
                   — Voornaamste kredieten van de CDP
                   — Netto behoeften der openbare autonome instelingen
               7 . kasbehoeften (5 4- 6)


Avis juridique important

|

31983L0253

Richtlijn 83/253/EEG van de Raad van 25 mei 1983 houdende wijziging van Richtlijn 82/400/EEG tot wijziging van Richtlijn 77/391/EEG en tot instelling van een aanvullende gemeenschappelijke actie voor de uitroeiing van brucellose, tuberculose en leukose bij runderen

Publicatieblad Nr. L 143 van 02/06/1983 blz. 0036 - 0036 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 16 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 28 blz. 0028  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 16 blz. 0115  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 28 blz. 0028

*****RICHTLIJN  VAN DE RAAD  van 25 mei 1983  houdende wijziging van Richtlijn 82/400/EEG tot wijziging van Richtlijn 77/391/EEG en tot instelling van een aanvullende gemeenschappelijke actie voor de uitroeiing van brucellose, tuberculose en leukose bij runderen  (83/253/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 43,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat bij Richtlijn 82/400/EEG (4) met name een aanvullende gemeenschappelijke actie is ingesteld voor de uitroeiing van brucellose, tuberculose en leukose bij runderen;  Overwegende dat het voor een grotere doorzichtigheid van de bestemming van de kredieten nodig is de uitgaven voor de verschillende acties van de Gemeenschap op veterinair gebied bijeen te brengen in het hoofdstuk diverse uitgaven op landbouwgebied;  Overwegende dat, om de communautaire uitgaven in verband met bovengenoemde actie te onderwerpen aan adequate financiële en monetaire voorschriften en procedures, de desbetreffende artikelen van Verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad van 21 april 1970 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (5), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3509/80 (6), en Verordening (EEG) nr. 129/78 van de Raad van 24 januari 1978 betreffende de in het kader van het gemeenschappelijk landbouwstructuurbeleid toe te passen wisselkoersen (7), mutatis mutandis van toepassing moeten worden verklaard op dit gebied,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  Artikel 1  In Richtlijn 82/400/EEG wordt het volgende artikel ingevoegd:  »Artikel 7 bis  Het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 129/78 en in de artikelen 8 en 9 van Verordening (EEG) nr. 729/70 is van toepassing.".  Artikel 2  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Brussel, 25 mei 1983.  Voor de Raad  De Voorzitter  I. KIECHLE  (1) PB nr. C 299 van 16. 11. 1982, blz. 8.  (2) PB nr. C 68 van 14. 3. 1983, blz. 86.  (3) PB nr. C 77 van 21. 3. 1983, blz. 3.  (4) PB nr. L 173 van 19. 6. 1982, blz. 18.  (5) PB nr. L 94 van 28. 4. 1970, blz. 13.  (6) PB nr. L 367 van 31. 12. 1980, blz. 87.  (7) PB nr. L 20 van 25. 1. 1978, blz. 16.


Avis juridique important

|

31977L0027

Richtlijn 77/27/EEG van de Commissie van 22 december 1976 betreffende het aanbrengen van het keurmerk op vers vlees van pluimvee in grote verpakkingen

Publicatieblad Nr. L 006 van 08/01/1977 blz. 0019 - 0020 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 16 blz. 0213

++++RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 22 december 1976  betreffende het aanbrengen van het keurmerk op vers vlees van pluimvee in grote verpakkingen   ( 77/27/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op Richtlijn 71/118/EEG van de Raad van 15 februari 1971 inzake gezondheidsvraagstukken op het gebied van het handelsverkeer in vers vlees van pluimvee ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 75/431/EEG ( 2 ) , meer in het bijzonder op artikel 3 , lid 1 , sub A . e ) ,  Overwegende dat , ten einde meer in het bijzonder rekening te houden met de verschillende in de handel gebruikte aanbiedingsvormen , voor zover deze aan de hygiënevoorschriften beantwoorden , de voorwaarden voor het toestaan van het in de handel brengen van geslachte dieren , delen van geslachte dieren of slachtafvallen in grote verpakkingen die niet overeenkomstig punt 44.3.a ) van hoofdstuk X zijn gemerkt , dienen te worden bepaald overeenkomstig de procedure van artikel 12 bis , dat het dienstig is hoofdstuk X dienovereenkomstig aan te vullen ;  Overwegende dat met het oog op de naleving van de hygiënevoorschriften bijzondere controlebepalingen moeten worden vastgesteld , die verschillen naar gelang van de betrokken transacties ;  Overwegende dat in deze eerste fase de in deze richtlijn voorziene afwijkingen zich beperken tot geslachte dieren die het onderwerp vormen van transacties tussen bepaalde erkende inrichtingen ; dat , voor wat geslachte dieren , delen van geslachte dieren of slachtafvallen betreft , die het onderwerp vormen van andere soorten transacties , aanvullende bepalingen later zullen worden aangenomen ; dat , in afwachting daarvan , de bepalingen die thans op dat gebied van toepassing zijn moeten kunnen worden gehandhaafd ;  Overwegende dat de maatregelen in deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent veterinair comité ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  In afwijking van hoofdstuk X van bijlage I bij Richtlijn 71/118/EEG van de Raad van 15 februari 1971 , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 75/431/EEG van de Raad van 10 juli 1975 , kan het aanbrengen van het keurmerk op geslachte dieren , delen van geslachte dieren en bepaalde slachtafvallen overeenkomstig punt 44.3.a ) van genoemd hoofdstuk X in het in artikel 2 genoemde geval achterwege blijven .  Artikel 2  Geslachte dieren , inbegrepen die waarvan bepaalde delen werden weggenomen overeenkomstig hoofdstuk VII , punt 32.2 , van bijlage I van Richtlijn 71/118/EEG , kunnen voor uitsnijding worden verzonden van een erkend slachthuis naar een erkende uitsnijderij op voorwaarde dat :  a ) op de buitenkant van de grote verpakkingen die vers vlees van pluimvee bevatten , een keurmerk overeenkomstig punt 44.1.b ) en punt 44.4 van hoofdstuk X van bijlage I van Richtlijn 71/118/EEG is aangebracht ;  b ) de verzendende inrichting een apart register bijhoudt van de hoeveelheid en soort van overeenkomstig deze richtlijn verzonden vlees en van hun bestemming ;  c ) de ontvangende uitsnijderij een apart register bijhoudt van de hoeveelheid , de soort en afkomst van het overeenkomstig deze richtlijn ontvangen vlees ;  d ) het keurmerk pas bij het openmaken van de grote verpakking onder toezicht van een officiële dierenarts wordt verbroken ;  e ) de buitenverpakking overeenkomstig bijlage .  Artikel 3  De Lid-Staten mogen tot 1 juli 1977 , voor wat het keurmerk betreft , de thans op dat gebied geldende bepalingen inzake geslachte dieren , delen van geslachte dieren of slachtafvallen welke worden verzonden naar andere bestemmingen dan voorzien in artikel 2 , handhaven .  Artikel 4  De Lid-Staten stellen uiterlijk op 1 april 1977 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen en stellen de Commissie in kennis van de daartoe getroffen maatregelen .  Artikel 5  Deze richtlijn is van toepassing tot 15 augustus 1981 .  Artikel 6  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 22 december 1976 .  Voor de Commissie  P . J . LARDINOIS  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 55 van 8 . 3 . 1971 , blz . 23 .  ( 2 ) PB nr . L 192 van 24 . 7 . 1975 , blz . 6 .  BIJLAGE  Voorzien gebruik : uitsnijden  Geadresseerde


title: Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn

text:
               11.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 65/1

         RICHTLIJN (EU) 2016/343 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
   van 9 maart 2016
   betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 82, lid 2, onder b),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Na raadpleging van het Comité van de Regio's,
   Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Het vermoeden van onschuld en het recht op een eerlijk proces zijn neergelegd in de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest), artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (het EVRM), artikel 14 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten (IVBPR) en artikel 11 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

               (2)

               De Unie heeft zich ten doel gesteld een ruimte van vrijheid, veiligheid en recht te ontwikkelen. Volgens de conclusies van het voorzitterschap van de Europese Raad van Tampere van 15 en 16 oktober 1999, en met name punt 33, moet het beginsel van wederzijdse erkenning van vonnissen en andere beslissingen van rechterlijke instanties de hoeksteen van de justitiële samenwerking in burgerlijke en in strafzaken binnen de Unie worden, omdat een versterkte wederzijdse erkenning en de noodzakelijke onderlinge aanpassing van de wetgevingen de samenwerking tussen bevoegde autoriteiten en de rechtsbescherming van het individu ten goede zouden komen.

               (3)

               Overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) dient de justitiële samenwerking in strafzaken in de Unie op het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en andere rechterlijke beslissingen te berusten.

               (4)

               De toepassing van dat beginsel berust op de vooronderstelling dat de lidstaten wederzijds vertrouwen hebben in elkaars strafrechtstelsels. De omvang van het beginsel van wederzijdse erkenning hangt samen met een aantal parameters, waaronder regelingen voor de bescherming van de rechten van verdachten en beklaagden en gemeenschappelijke minimumnormen, die noodzakelijk zijn om de toepassing van dat beginsel te vergemakkelijken.

               (5)

               Hoewel de lidstaten partij zijn bij het EVRM en het IVBPR, heeft de ervaring geleerd dat dit gegeven alleen niet altijd zorgt voor een voldoende mate van vertrouwen in de strafrechtstelsels van andere lidstaten.

               (6)

               Op 30 november 2009 keurde de Raad een resolutie goed betreffende een routekaart ter versterking van de procedurele rechten van verdachten of beklaagden in strafprocedures (3) („de routekaart”). De routekaart, die uitgaat van een stapsgewijze benadering, vergt de vaststelling van maatregelen met betrekking tot het recht op vertaling en vertolking (maatregel A), het recht op informatie over de rechten en informatie over de beschuldiging (maatregel B), het recht op juridisch advies en rechtsbijstand (maatregel C), het recht te communiceren met familie, werkgever en consulaire autoriteiten (maatregel D) en bijzondere waarborgen voor kwetsbare verdachten of beklaagden (maatregel E).

               (7)

               De Europese Raad verklaarde zich op 11 december 2009 ingenomen met de routekaart en maakte deze tot onderdeel van het programma van Stockholm — Een open en veilig Europa ten dienste en ter bescherming van de burger (4) (punt 2.4). De Europese Raad benadrukte dat de routekaart niet uitputtend is en nodigde de Commissie dan ook uit te onderzoeken welke minimale procedurele rechten verdachten en beklaagden verder kunnen worden toegekend en te beoordelen of andere vraagstukken, bijvoorbeeld het vermoeden van onschuld, dienen te worden aangepakt om op dit gebied tot betere samenwerking te komen.

               (8)

               Tot dusver zijn er drie maatregelen inzake procedurele rechten in strafprocedures vastgesteld op grond van de routekaart, te weten Richtlijnen 2010/64/EU (5), 2012/13/EU (6) en 2013/48/EU (7) van het Europees Parlement en de Raad.

               (9)

               Deze richtlijn heeft als doel het recht op een eerlijk proces in strafzaken te versterken door gemeenschappelijke minimumvoorschriften vast te stellen over bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en het recht om bij de terechtzitting aanwezig te zijn.

               (10)

               Door gemeenschappelijke minimumvoorschriften vast te stellen voor de bescherming van de procedurele rechten van verdachten en beklaagden beoogt deze richtlijn het vertrouwen van de lidstaten in elkaars strafrechtsstelsels te versterken om aldus de wederzijdse erkenning van strafrechtelijke beslissingen te vergemakkelijken. Dergelijke gemeenschappelijke minimumvoorschriften kunnen ook belemmeringen voor het vrije verkeer van burgers wegnemen op het gehele grondgebied van de lidstaten.

               (11)

               Deze richtlijn dient uitsluitend van toepassing te zijn op strafprocedures, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof van Justitie), onverminderd de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Deze richtlijn dient niet van toepassing te zijn op civielrechtelijke procedures of bestuursrechtelijke procedures, ook niet wanneer bestuursrechtelijke procedures kunnen leiden tot sancties, zoals procedures inzake mededinging, handel, financiële diensten, wegverkeer, belastingen of bijkomende belastingheffingen, en onderzoeken van bestuurlijke instanties met betrekking tot dergelijke procedures.

               (12)

               Deze richtlijn dient van toepassing te zijn op natuurlijke personen die in een strafprocedure verdachte of beklaagde zijn. Zij dient van toepassing te zijn vanaf het tijdstip waarop een persoon ervan wordt verdacht of beschuldigd een strafbaar feit of een vermeend strafbaar feit te hebben begaan, en derhalve zelfs nog voordat de bevoegde instanties van een lidstaat die persoon bij officiële kennisgeving of anderszins ervan in kennis stellen dat hij verdacht of beschuldigd wordt. Deze richtlijn dient te gelden in elke fase van de strafprocedure tot de beslissing over de uiteindelijke vaststelling of de verdachte of beklaagde het strafbaar feit heeft begaan onherroepelijk is geworden. Juridische maatregelen en voorzieningen in rechte die alleen kunnen worden toegepast nadat die beslissing onherroepelijk is geworden, met inbegrip van een beroep bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, mogen niet binnen het toepassingsgebied van deze richtlijn vallen.

               (13)

               Deze richtlijn erkent de verschillende behoeften en beschermingsniveaus van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld wat natuurlijke personen en rechtspersonen betreft. Voor natuurlijke personen wordt die bescherming bevestigd in vaste rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Het Hof van Justitie heeft echter vastgesteld dat de rechten die voortvloeien uit het vermoeden van onschuld niet op dezelfde wijze toekomen aan rechtspersonen als aan natuurlijke personen.

               (14)

               In de huidige ontwikkelingsfase van het nationale recht en de rechtspraak op nationaal en uniaal niveau is het prematuur om op Unieniveau wetgevend op te treden met betrekking tot het vermoeden van onschuld van rechtspersonen. Deze richtlijn mag dan ook niet van toepassing te zijn op rechtspersonen. Dit mag niet afdoen aan de toepassing op rechtspersonen van het vermoeden van onschuld, zoals met name neergelegd in het EVRM en zoals uitgelegd door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en het Hof van Justitie.

               (15)

               Het vermoeden van onschuld dient ten aanzien van rechtspersonen te worden gewaarborgd door de bestaande wettelijke waarborgen en rechtspraak, waarvan de ontwikkeling moet bepalen of Uniemaatregelen zijn vereist.

               (16)

               Het vermoeden van onschuld zou worden geschonden wanneer in openbare verklaringen van overheidsinstanties of in andere rechterlijke beslissingen dan die welke betrekking hebben op de vaststelling van schuld een verdachte of beklaagde als schuldig wordt aangeduid zolang zijn schuld niet in rechte is komen vast te staan. Dergelijke verklaringen en rechterlijke beslissingen mogen niet de mening weergeven dat deze persoon schuldig is. Dit mag geen afbreuk doen aan handelingen van de vervolgende instantie die erop gericht zijn te bewijzen dat de verdachte of beklaagde schuldig is, zoals de tenlastelegging, noch aan rechterlijke beslissingen op grond waarvan voorwaardelijke straffen in werking treden, op voorwaarde dat de rechten van de verdediging worden geëerbiedigd. Dit mag evenmin afbreuk doen aan voorlopige beslissingen van procedurele aard, die worden genomen door rechterlijke of andere bevoegde instanties en die zijn gebaseerd op een verdenking of op belastende bewijzen, zoals beslissingen inzake voorlopige hechtenis, op voorwaarde dat in dergelijke beslissingen de verdachte of de beklaagde niet als schuldig wordt aangeduid. Alvorens een voorlopige beslissing van procedurele aard te nemen moet de bevoegde instantie wellicht eerst nagaan of er voldoende belastende bewijzen jegens de verdachte of beklaagde zijn die de betrokken beslissing rechtvaardigen, en in de beslissing kan daarnaar worden verwezen.

               (17)

               Onder „openbare verklaringen van overheidsinstanties” moet worden verstaan: elke verklaring waarin wordt verwezen naar een strafbaar feit, en die uitgaat van een instantie die betrokken is bij de strafrechtelijke procedure met betrekking tot dit strafbare feit — zoals de rechterlijke macht, politie en andere rechtshandhavingsinstanties — of van een andere overheidsinstantie, zoals ministers en andere gezagsdragers, met dien verstande dat dit geen afbreuk doet aan het nationale recht inzake immuniteiten.

               (18)

               De verplichting om verdachten of beklaagden niet als schuldig aan te duiden, mag overheidsinstanties niet beletten informatie openbaar te maken over de strafprocedures wanneer dit strikt noodzakelijk is om redenen die verband houden met het strafrechtelijk onderzoek — zoals wanneer videomateriaal wordt vrijgegeven, en het publiek wordt opgeroepen om te helpen bij het identificeren van de vermeende dader van het strafbaar feit — of met het algemeen belang, zoals wanneer gegevens om veiligheidsredenen worden verstrekt aan de inwoners van een gebied dat is getroffen door een vermeend milieumisdrijf, of wanneer het Openbaar Ministerie of een andere bevoegde instantie objectieve informatie verschaft over de stand van de strafrechtelijke procedure om verstoring van de openbare orde te voorkomen. Het inroepen van dergelijke redenen moet beperkt blijven tot situaties waarin dit, gelet op alle belangen, redelijk en proportioneel zou zijn. In ieder geval mogen de wijze waarop en de context waarin de informatie wordt verspreid, niet de indruk wekken dat de persoon schuldig is alvorens zijn schuld in rechte is komen vast te staan.

               (19)

               De lidstaten moeten passende maatregelen nemen om zeker te stellen dat overheidsinstanties, wanneer zij informatie aan de media verstrekken, verdachten of beklaagden niet als schuldig aanduiden zolang hun schuld niet in rechte is komen vast te staan. Hiertoe dienen de lidstaten overheidsinstanties te informeren over het belang om bij de verstrekking of openbaarmaking van informatie aan de media het vermoeden van onschuld naar behoren in acht te nemen. Dit mag geen afbreuk doen aan het nationale recht ter bescherming van de vrijheid van de pers en andere media.

               (20)

               De bevoegde instanties moeten ervan afzien verdachten of beklaagden, in de rechtszaal of in het openbaar, als schuldig te doen voorkomen door vrijheidsbeperkende middelen te gebruiken, zoals handboeien, glazen cellen, kooien en enkelbanden, tenzij het gebruik van dergelijke middelen in de voorliggende zaak is vereist om redenen die verband houden met de veiligheid, waaronder het voorkomen dat verdachten of beklaagden zichzelf of anderen schade berokkenen of materiële schade aanrichten, dan wel met het voorkomen dat verdachten of beklaagden ontsnappen of contacten hebben met derden, zoals getuigen of slachtoffers. De mogelijkheid om vrijheidsbeperkende middelen te gebruiken, houdt niet in dat de bevoegde instanties een formele beslissing over het gebruik van dergelijke middelen moeten nemen.

               (21)

               Indien praktisch mogelijk moeten de bevoegde instanties er ook van afzien verdachten of beklaagden, in de rechtszaal of in het openbaar, in gevangeniskleding te laten verschijnen, teneinde niet de indruk te wekken dat zij schuldig zijn.

               (22)

               De bewijslast voor het aantonen van de schuld van de verdachte of beklaagde rust op de vervolgende instantie, en enige twijfel moet ten gunste van de beklaagde komen. Het vermoeden van onschuld zou worden geschonden indien de bewijslast zou worden verschoven van de vervolgende instantie naar de verdediging; dit doet echter geen afbreuk aan bevoegdheden van rechters om ambtshalve feitenonderzoek te doen, noch aan de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht bij de beoordeling van de schuld van de verdachte of beklaagde. Evenmin doet het afbreuk aan het gebruik van wettelijke of feitelijke vermoedens inzake de strafrechtelijke aansprakelijkheid van een verdachte of beklaagde. Dergelijke vermoedens moeten binnen redelijke grenzen blijven, rekening houdend met het belang van wat er op het spel staat en de handhaving van de rechten van de verdediging. Daarnaast dienen de gehanteerde middelen in redelijke verhouding te staan tot het legitieme doel dat wordt nagestreefd. Dergelijke vermoedens moeten weerlegbaar zijn en mogen in ieder geval alleen dan worden gebruikt wanneer de rechten van de verdediging worden geëerbiedigd.

               (23)

               In de verschillende lidstaten zijn niet alleen de vervolgende instantie, maar ook rechters en bevoegde rechterlijke instanties belast met het zoeken naar belastende en ontlastende bewijzen. Lidstaten die niet over een stelsel op tegenspraak beschikken, moeten hun huidige systeem kunnen handhaven op voorwaarde dat dit strookt met deze richtlijn en met andere toepasselijke Unierechtelijke en internationaalrechtelijke bepalingen.

               (24)

               Het recht om te zwijgen is een belangrijk aspect van het vermoeden van onschuld. Het moet dienen als bescherming tegen zelfincriminatie.

               (25)

               Het recht om zichzelf niet te belasten is eveneens een belangrijk aspect van het vermoeden van onschuld. Wanneer verdachten en beklaagden wordt gevraagd verklaringen af te leggen of vragen te beantwoorden, mogen zij niet worden gedwongen bewijzen of documenten over te leggen of inlichtingen te verstrekken die tot zelfincriminatie kunnen leiden.

               (26)

               Het recht om te zwijgen en het recht om zichzelf niet te belasten, moeten van toepassing zijn op vragen die verband houden met het strafbaar feit waarvan een persoon wordt verdacht of beschuldigd, en bijvoorbeeld niet op vragen betreffende de identificatie van een verdachte of beklaagde.

               (27)

               Het recht om te zwijgen en het recht om zichzelf niet te belasten, impliceren dat de bevoegde autoriteiten verdachten of beklaagden niet tegen hun wil mogen dwingen informatie te verstrekken. Bij de beoordeling of sprake is van schending van het recht om te zwijgen of het recht om zichzelf niet te belasten moet rekening worden gehouden met de uitleg die het Europees Hof voor de Rechten van de Mens geeft aan het recht op een eerlijk proces uit hoofde van het EVRM.

               (28)

               De uitoefening van het recht om te zwijgen of het recht om zichzelf niet te belasten mag niet worden gebruikt tegen een verdachte of beklaagde en mag niet op zichzelf worden beschouwd als bewijs dat de betrokkene het desbetreffende strafbaar feit heeft begaan. Dit mag geen afbreuk doen aan nationale regels betreffende de beoordeling van bewijsmateriaal door rechtbanken of rechters, op voorwaarde dat de rechten van de verdediging worden geëerbiedigd.

               (29)

               De uitoefening van het recht om zichzelf niet te belasten, mag de bevoegde instanties niet beletten bewijsmateriaal te vergaren dat rechtmatig van de verdachte of de beklaagde kan worden verkregen door gebruik van rechtmatige dwang en dat onafhankelijk van de wil van de verdachte of beklaagde bestaat, zoals materiaal dat als gevolg van een bevel wordt verkregen, materiaal waarvoor een wettelijke bewaarplicht bestaat alsmede een verplichting om het op verzoek af te staan, adem-, bloed- en urinemonsters en monsters van lichaamsweefsel voor DNA-tests.

               (30)

               Het recht om te zwijgen en het recht om zichzelf niet te belasten, mag de lidstaten niet beletten te bepalen dat procedures of bepaalde fasen daarvan voor lichte strafbare feiten zoals lichte verkeersovertredingenschriftelijk kunnen worden gevoerd of zonder de verdachte of de beklaagde door de bevoegde instanties met betrekking tot het betrokken strafbaar feit te verhoren, mits zulks in overeenstemming is met het recht op een eerlijk proces.

               (31)

               De lidstaten moeten overwegen er zorg voor te dragen dat wanneer aan verdachten of beklaagden informatie wordt verstrekt over rechten uit hoofde van artikel 3 van Richtlijn 2012/13/EU, zij eveneens informatie ontvangen betreffende het recht om zichzelf niet te belasten, zoals dit overeenkomstig deze richtlijn wordt toegepast krachtens nationale wetgeving.

               (32)

               De lidstaten moeten overwegen er zorg voor te dragen dat wanneer aan verdachten of beklaagden een verklaring van rechten wordt verstrekt overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 2012/13/EU, deze verklaring eveneens informatie bevat betreffende het recht om zichzelf niet te belasten, zoals dit overeenkomstig deze richtlijn wordt toegepast krachtens nationale wetgeving.

               (33)

               Het recht op een eerlijk proces is een van de grondbeginselen van een democratische samenleving. Het recht van verdachten en beklaagden om aanwezig te zijn bij de terechtzitting, is gebaseerd op dat recht en moet in de hele Unie worden gewaarborgd.

               (34)

               Indien verdachten of beklaagden om buiten hun macht liggende redenen niet ter terechtzitting aanwezig kunnen zijn, moeten zij de mogelijkheid krijgen om binnen de in het nationale recht gestelde termijn te verzoeken om een nieuwe datum voor de terechtzitting.

               (35)

               Het recht van verdachten en beklaagden om bij de terechtzitting aanwezig te zijn, is niet absoluut. Onder bepaalde voorwaarden dienen verdachten en beklaagden de mogelijkheid te hebben om, uitdrukkelijk of stilzwijgend maar op ondubbelzinnige wijze, afstand te doen van dat recht.

               (36)

               In bepaalde omstandigheden moet een beslissing over de schuld of onschuld van een verdachte of beklaagde kunnen worden gegeven, zelfs wanneer de betrokkene niet bij de terechtzitting aanwezig is. Dit kan het geval zijn wanneer de verdachte of beklaagde tijdig in kennis is gesteld van de terechtzitting en van de gevolgen van eventuele afwezigheid, en desondanks niet verschijnt. Het in kennis stellen van een verdachte of beklaagde van de terechtzitting moet worden begrepen als het in persoon dagvaarden van de betrokkene of het anderszins aan de betrokkene verstrekken van officiële informatie over het tijdstip en de plaats van de terechtzitting, op een wijze die het hem mogelijk maakt kennis te krijgen van de terechtzitting. Het in kennis stellen van de verdachte of de beklaagde van de gevolgen van afwezigheid moet met name worden begrepen als het informeren van de betrokkene dat een beslissing kan worden gegeven wanneer hij niet op de terechtzitting verschijnt.

               (37)

               Het moet ook mogelijk zijn om in afwezigheid van een verdachte of beklaagde een proces te voeren dat kan leiden tot een beslissing over schuld of onschuld, wanneer die persoon van de terechtzitting in kennis is gesteld en een door hemzelf of door de staat aangestelde advocaat heeft gemachtigd om hem tijdens die terechtzitting te vertegenwoordigen, en die advocaat namens de verdachte of beklaagde ter terechtzitting verschijnt.

               (38)

               Bij de beoordeling of de wijze van kennisgeving voldoende waarborgt dat de betrokkene op de hoogte is van het proces, moet in voorkomend geval ook bijzondere aandacht worden besteed aan de zorgvuldigheid die de overheidsinstanties in acht hebben genomen bij de kennisgeving aan betrokkene en aan de zorgvuldigheid die betrokkene heeft betracht om aan hem gerichte informatie in ontvangst te nemen.

               (39)

               Wanneer lidstaten voorzien in de mogelijkheid om processen te voeren in afwezigheid van verdachten of beklaagden, maar niet is voldaan aan de voorwaarden om een beslissing te kunnen nemen bij afwezigheid van een bepaalde verdachte of beklaagde, omdat de verdachte of beklaagde, ondanks redelijke inspanningen, niet kon worden gelokaliseerd, bijvoorbeeld omdat hij is gevlucht of er vandoor is gegaan, moet het niettemin mogelijk zijn om een beslissing te nemen bij afwezigheid van de verdachte of beklaagde, en om deze beslissing ten uitvoer te leggen. In dat geval moeten de lidstaten ervoor zorgen dat wanneer verdachten of beklaagden in kennis worden gesteld van die beslissing, in het bijzonder wanneer zij in hechtenis worden genomen, zij eveneens in kennis worden gesteld van de mogelijkheid de beslissing aan te vechten en van het recht op een nieuw proces of op een andere voorziening in rechte. Dergelijke informatie dient schriftelijk te worden verstrekt. De informatie mag ook mondeling worden verstrekt, op voorwaarde dat het feit dat de informatie is verstrekt wordt vastgelegd overeenkomstig de volgens het nationaal recht geldende registratieprocedure.

               (40)

               De bevoegde autoriteiten van de lidstaten moeten een verdachte of beklaagde tijdelijk uit het proces kunnen weren, wanneer dit in het belang is van het goede verloop van de strafprocedure. Dit zou bijvoorbeeld het geval kunnen zijn wanneer een verdachte of beklaagde de zitting verstoort en op bevel van de rechter uit de rechtszaal moet worden weggeleid, of wanneer blijkt dat de aanwezigheid van een verdachte of beklaagde het correct horen van een getuige verhindert.

               (41)

               Het recht om aanwezig te zijn bij het proces kan alleen worden uitgeoefend indien er een of meer zittingen worden gehouden. Dit betekent dat het recht om bij het proces aanwezig te zijn, geen toepassing kan vinden indien de toepasselijke nationale procesregels niet voorzien in een zitting. Dergelijke nationale regels moeten in overeenstemming zijn met het Handvest en met het EVRM, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, in het bijzonder met betrekking tot het recht op een eerlijk proces. Dit is bijvoorbeeld het geval wanneer de zaak vereenvoudigd wordt afgedaan waarbij, geheel of gedeeltelijk, een schriftelijke procedure of een procedure zonder zitting wordt gevolgd.

               (42)

               De lidstaten moeten waarborgen dat bij de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, in het bijzonder wat betreft het recht om aanwezig te zijn bij de terechtzitting en het recht op een nieuw proces, rekening wordt gehouden met de bijzondere behoeften van kwetsbare personen. Blijkens de Aanbeveling van de Commissie van 27 november 2013 betreffende procedurele waarborgen voor kwetsbare personen die verdachte of beklaagde zijn in een strafprocedure (8) moeten onder kwetsbare verdachten of beklaagden worden verstaan alle verdachten of beklaagden die niet in staat zijn om strafprocedures te begrijpen of hier effectief aan deel te nemen wegens hun leeftijd, mentale of fysieke gesteldheid of eventuele handicaps.

               (43)

               Kinderen zijn kwetsbaar en moeten een specifiek beschermingsniveau genieten. Daarom dienen specifieke procedurele waarborgen te worden vastgesteld met betrekking tot sommige in deze richtlijn opgenomen rechten.

               (44)

               Overeenkomstig het beginsel van de doeltreffendheid van het Unierecht moeten de lidstaten voorzien in passende en doeltreffende voorzieningen in rechte instellen voor het geval van schending van een door het Unierecht aan particulieren toegekend recht. Een doeltreffende voorziening in rechte voor het geval van schending van een van de in deze richtlijn vastgestelde rechten moet, voor zover mogelijk, tot gevolg hebben dat de verdachten of beklaagden in dezelfde positie worden gebracht als die waarin zij zouden hebben verkeerd indien de schending niet had plaatsgevonden, zodat het recht op een eerlijk proces en de rechten van de verdediging worden gewaarborgd.

               (45)

               Bij de beoordeling van de verklaringen van verdachten of beklaagden of van bewijs dat is verkregen in strijd met het recht om te zwijgen of het recht om zichzelf niet te belasten, dienen rechtbanken en rechters de rechten van de verdediging en het eerlijke verloop van de procedure in acht te nemen. In dit verband moet rekening worden gehouden met de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, volgens welke de toelating van in strijd met artikel 3 EVRM door foltering of andere vormen van mishandeling verkregen verklaringen als bewijs om de relevante feiten in strafprocedures vast te stellen, deze procedures in hun geheel oneerlijk zou maken. Overeenkomstig het VN-Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing mag een verklaring waarvan is vastgesteld dat zij door foltering is afgelegd, niet worden aangevoerd als bewijs in een rechtszaak, behalve tegen een van foltering beschuldigde persoon als bewijs dat de verklaring werd afgelegd.

               (46)

               Om de doeltreffendheid van deze richtlijn te monitoren en te beoordelen, moeten de lidstaten beschikbare gegevens over de tenuitvoerlegging van de in deze richtlijn vastgelegde rechten toezenden aan de Commissie. Die gegevens kunnen zien op gegevens die rechtshandhavingsinstanties en rechterlijke instanties hebben geregistreerd met betrekking tot de voorzieningen in rechte waarvan is gebruikgemaakt in het geval van schending van een onder deze richtlijn vallend aspect van het vermoeden van onschuld of van het recht om bij de terechtzitting aanwezig te zijn.

               (47)

               Deze richtlijn eerbiedigt de door het Handvest en het EVRM erkende grondrechten en beginselen, waaronder het verbod op foltering en onmenselijke of onterende behandeling, het recht op vrijheid en veiligheid, de eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven, het recht op persoonlijke integriteit, de rechten van het kind, de integratie van mensen met een handicap, het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en het recht op een eerlijk proces, het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging. In het bijzonder dient rekening te worden gehouden met artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU), uit hoofde waarvan de Unie de in het Handvest vastgestelde rechten, vrijheden en beginselen erkent, zoals zij worden gewaarborgd door het EVRM en zoals zij voortvloeien uit de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben, en die als algemene beginselen deel uit maken van het Unierecht.

               (48)

               Aangezien deze richtlijn voorziet in minimumvoorschriften, moeten de lidstaten de in deze richtlijn vastgestelde rechten kunnen uitbreiden om een hoger beschermingsniveau te bieden. Het door de lidstaten geboden beschermingsniveau mag nooit lager zijn dan de normen die zijn opgenomen in het Handvest of het EVRM, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.

               (49)

               Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, meer bepaald het vaststellen van gemeenschappelijke minimumvoorschriften voor bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en voor het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, niet op toereikende wijze door de lidstaten kunnen worden bereikt en dus vanwege de omvang en de gevolgen ervan beter op Unieniveau kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie maatregelen nemen overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel van artikel 5 VEU. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstellingen te verwezenlijken.

               (50)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 21 betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland ten aanzien van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht, gehecht aan het VEU en het VWEU, en onverminderd artikel 4 van dat protocol, nemen die lidstaten niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die derhalve niet bindend is voor, noch van toepassing is in die lidstaten.

               (51)

               Overeenkomstig de artikelen 1 en 2 van Protocol nr. 22 betreffende de positie van Denemarken, gehecht aan het VEU en het VWEU, neemt Denemarken niet deel aan de vaststelling van deze richtlijn, die derhalve niet bindend voor, noch van toepassing is op Denemarken,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK 1

      ONDERWERP EN TOEPASSINGSGEBIED

   Artikel 1
   Onderwerp
   Deze richtlijn bevat gemeenschappelijke minimumvoorschriften inzake:

               a)

               bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld in strafprocedures;

               b)

               het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn.

         Artikel 2
   Toepassingsgebied
   Deze richtlijn is van toepassing op natuurlijke personen die verdachten of beklaagden zijn in strafprocedures. Zij is van toepassing op elk stadium van strafprocedures, vanaf het moment waarop iemand ervan wordt verdacht of beschuldigd een strafbaar feit of een vermeend strafbaar feit te hebben begaan, tot de beslissing inzake de uiteindelijke vaststelling of de betrokkene het strafbaar feit heeft begaan onherroepelijk is geworden.
   HOOFDSTUK 2

      VERMOEDEN VAN ONSCHULD

   Artikel 3
   Vermoeden van onschuld
   De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten en beklaagden voor onschuldig worden gehouden totdat hun schuld in rechte is komen vast te staan.
   Artikel 4
   Publieke verwijzingen naar schuld
   1.   De lidstaten nemen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat een verdachte of beklaagde in openbare verklaringen van overheidsinstanties en in andere rechterlijke beslissingen dan die welke betrekking hebben op de vaststelling van schuld, niet als schuldig wordt aangeduid zolang zijn schuld niet in rechte is komen vast te staan. Dit doet geen afbreuk aan handelingen van de vervolgende instanties die erop zijn gericht te bewijzen dat de verdachte of beklaagde schuldig is, noch aan voorlopige beslissingen van procedurele aard, die zijn genomen door rechterlijke of andere bevoegde instanties, en die zijn gebaseerd op verdenkingen of belastend bewijsmateriaal.
   2.   De lidstaten zorgen, overeenkomstig deze richtlijn en met name artikel 10, ervoor dat passende maatregelen ter beschikking staan in het geval van een schending van de in lid 1 van dit artikel vastgelegde verplichting om verdachten of beklaagden niet als schuldig aan te duiden.
   3.   De in lid 1 vastgestelde verplichting om verdachten of beklaagden niet als schuldig aan te duiden, belet overheidsinstanties niet informatie over strafprocedures openbaar te maken wanneer dit strikt noodzakelijk is om redenen die verband houden met het strafrechtelijk onderzoek of het algemeen belang.
   Artikel 5
   Voorstelling van verdachten en beklaagden
   1.   De lidstaten nemen passende maatregelen om te waarborgen dat verdachten of beklaagden, in de rechtbank of in het openbaar, niet als schuldig worden voorgesteld door vrijheidsbeperkende middelen te gebruiken.
   2.   Lid 1 belet het de lidstaten niet om vrijheidsbeperkende middelen toe te passen wanneer deze in de voorliggende zaak vereist zijn om veiligheidsredenen of om te voorkomen dat verdachten of beklaagden ontsnappen of contact hebben met derden.
   Artikel 6
   Bewijslast
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat de bewijslast voor de vaststelling van de schuld van verdachten en beklaagden op de vervolgende instantie rust. Dit doet geen afbreuk aan enige verplichting voor de rechter of de bevoegde rechtbank om zowel belastende en ontlastende bewijzen te zoeken, noch aan het recht van de verdediging om overeenkomstig het nationale recht bewijsmateriaal aan te brengen.
   2.   De lidstaten waarborgen dat iedere twijfel over de schuldvraag in het voordeel van de verdachte of de beklaagde werkt, ook wanneer de rechter beoordeelt of de betrokkene moet worden vrijgesproken.
   Artikel 7
   Recht om te zwijgen en recht om zichzelf niet te belasten
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten en beklaagden het recht hebben om te zwijgen in verband met het strafbaar feit waarvan zij worden verdacht of beschuldigd.
   2.   De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten of beklaagden het recht hebben om zichzelf niet te belasten.
   3.   De uitoefening van het recht om zichzelf niet te belasten mag de bevoegde autoriteiten niet beletten bewijsmateriaal te vergaren dat rechtmatig wordt verkregen door gebruik van legale dwang en dat onafhankelijk van de wil van de verdachten of beklaagden bestaat.
   4.   De lidstaten mogen hun rechterlijke instanties toestaan bij de veroordeling rekening te houden met de bereidheid tot medewerking van verdachten en beklaagden.
   5.   De uitoefening door verdachten en beklaagden van het recht om te zwijgen of het recht om zichzelf niet te belasten, mag niet tegen hen worden gebruikt en mag niet worden beschouwd als bewijs dat zij het betrokken strafbaar feit hebben begaan.
   6.   Dit artikel belet de lidstaten niet te bepalen dat procedures of bepaalde fasen daarvan voor lichte strafbare feiten schriftelijk kunnen worden gevoerd of zonder de verdachte of de beklaagde door de bevoegde autoriteiten met betrekking tot het betrokken strafbaar feit te horen, mits zulks in overeenstemming is met het recht op een eerlijk proces.
   HOOFDSTUK 3

      RECHT OP AANWEZIGHEID BIJ PROCES

   Artikel 8
   Recht op aanwezigheid bij proces
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten en beklaagden het recht hebben om aanwezig te zijn bij hun terechtzitting.
   2.   De lidstaten kunnen voorzien in de mogelijkheid dat een proces, dat kan leiden tot een beslissing over schuld of onschuld van een verdachte of beklaagde, kan plaatsvinden in zijn afwezigheid, op voorwaarde dat:

               a)

               de verdachte of beklaagde tijdig in kennis is gesteld van de terechtzitting en van de gevolgen van zijn afwezigheid; of

               b)

               de verdachte of beklaagde, die van het proces in kennis is gesteld, wordt vertegenwoordigd door een gemachtigde advocaat die ofwel door de verdachte of de beklaagde dan wel door de staat werd aangesteld.

         3.   Een overeenkomstig lid 2 genomen beslissing kan jegens de verdachte of beklaagde ten uitvoer worden gelegd.
   4.   Wanneer lidstaten voorzien in de mogelijkheid om processen te houden in afwezigheid van verdachten of beklaagden, maar het niet mogelijk is te voldoen aan de in lid 2 van dit artikel gestelde voorwaarden, omdat een verdachte of beklaagde, ondanks redelijke inspanningen, niet kan worden gelokaliseerd, kunnen de lidstaten bepalen dat niettemin een beslissing kan worden genomen die ten uitvoer kan worden gelegd. In dat geval zorgen de lidstaten ervoor dat wanneer verdachten of beklaagden in kennis worden gesteld van de beslissing, in het bijzonder wanneer zij in hechtenis worden genomen, zij eveneens worden geïnformeerd over de mogelijkheid de beslissing aan te vechten en het recht op een nieuw proces of een andere voorziening in rechte, overeenkomstig artikel 9.
   5.   Dit artikel doet geen afbreuk aan nationale regels volgens welke de rechter of de bevoegde rechtbank een verdachte of beklaagde tijdelijk uit het proces kan weren wanneer dit noodzakelijk is om het goede verloop van de strafprocedure te waarborgen, mits de rechten van de verdediging worden geëerbiedigd.
   6.   Dit artikel doet geen afbreuk aan nationale regels volgens welke procedures of bepaalde fasen daarvan schriftelijk worden gevoerd, mits zulks strookt met het recht op een eerlijk proces.
   Artikel 9
   Recht op een nieuw proces
   De lidstaten zorgen ervoor dat, wanneer verdachten of beklaagden niet aanwezig waren bij hun terechtzitting en niet is voldaan aan de in artikel 8, lid 2, gestelde voorwaarden, zij recht hebben op een nieuw proces, of een andere voorziening in rechte, waarbij de zaak opnieuw ten gronde wordt behandeld, met inbegrip van de beoordeling van nieuw bewijsmateriaal, en dat kan leiden tot herziening van de oorspronkelijke beslissing. In dit verband waarborgen de lidstaten dat die verdachten of beklaagden het recht hebben aanwezig te zijn, overeenkomstig nationaalrechtelijke procedures effectief deel te nemen, en hun recht op verdediging uit te oefenen.
   HOOFDSTUK 4

      ALGEMENE EN SLOTBEPALINGEN

   Artikel 10
   Voorzieningen in rechte
   1.   De lidstaten zorgen ervoor dat verdachten en beklaagden over een doeltreffende voorziening in rechte beschikken wanneer hun rechten uit hoofde van deze richtlijn zijn geschonden.
   2.   Onverminderd nationale regels en stelsels inzake de toelaatbaarheid van bewijs zorgen de lidstaten ervoor dat bij de beoordeling van door verdachten of beklaagden afgelegde verklaringen of van in strijd met het recht om te zwijgen of het recht om zichzelf niet te belasten verkregen bewijs, de rechten van de verdediging en het eerlijke verloop van het proces worden geëerbiedigd.
   Artikel 11
   Gegevensverzameling
   De lidstaten zenden de Commissie uiterlijk op 1 april 2020 en daarna om de drie jaar beschikbare gegevens toe waaruit blijkt hoe de in deze richtlijn vastgestelde rechten ten uitvoer werden gelegd.
   Artikel 12
   Verslag
   De Commissie legt het Europees Parlement en de Raad uiterlijk op 1 april 2021 een verslag voor over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn.
   Artikel 13
   Non-regressiebepaling
   Geen enkele bepaling van deze richtlijn mag worden opgevat als een beperking of afwijking van de rechten en procedurele waarborgen die zijn vastgelegd in het Handvest, het EVRM of andere relevante bepalingen van internationaal recht of van het recht van een lidstaat die een hoger beschermingsniveau bieden.
   Artikel 14
   Omzetting
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 april 2018 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 15
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 16
   Addressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

      Gedaan te Straatsburg, 9 maart 2016.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         M. SCHULZ

            Voor de Raad

            De voorzitter

         J.A. HENNIS-PLASSCHAERT

      (1)  PB C 226 van 16.7.2014, blz. 63.

      (2)  Standpunt van het Europees Parlement van 20 januari 2016 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 12 februari 2016.

      (3)  PB C 295 van 4.12.2009, blz. 1.

      (4)  PB C 115 van 4.5.2010, blz. 1.

      (5)  Richtlijn 2010/64/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende het recht op vertolking en vertaling in strafprocedures (PB L 280 van 26.10.2010, blz. 1).

      (6)  Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB L 142 van 1.6.2012, blz. 1).

      (7)  Richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming (PB L 294 van 6.11.2013, blz. 1).

      (8)  PB C 378 van 24.12.2013, blz. 8.


title: Richtlijn 2007/63/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 tot wijziging van Richtlijn 78/855/EEG van de Raad en Richtlijn 82/891/EEG van de Raad wat betreft de verplichte opstelling van een verslag van een onafhankelijke deskundige bij fusies of splitsingen van naamloze vennootschappen

text:
               17.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 300/47

      RICHTLIJN 2007/63/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 13 november 2007
   tot wijziging van Richtlijn 78/855/EEG van de Raad en Richtlijn 82/891/EEG van de Raad wat betreft de verplichte opstelling van een verslag van een onafhankelijke deskundige bij fusies of splitsingen van naamloze vennootschappen
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 44, lid 2, onder g),
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               In het Gemeenschapsbeleid voor betere regelgeving wordt gewezen op het belang van het terugdringen van de uit de bestaande wetgeving voortvloeiende administratieve lasten voor bedrijven als cruciaal aspect om de concurrentiekracht van bedrijven te vergroten en de doelstellingen van de Lissabonagenda te verwezenlijken; dit gebeurt in het bijzonder in de twee mededelingen van de Commissie aan de Raad, het Europees Parlement, het Europees Economisch en Sociaal Comité en het Comité van de Regio’s „Betere regelgeving in de Europese Unie: Een strategische evaluatie” van 14 november 2006 en „Actieprogramma ter vermindering van de administratieve lasten in de Europese Unie” van 24 januari 2007.

               (2)

               In Richtlijn 2005/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen (3) is bepaald dat de verplichting om fusievoorstellen door onafhankelijke deskundigen te laten onderzoeken en deze deskundigen een verslag voor de aandeelhouders van de aan de fusie deelnemende vennootschappen te laten opstellen, niet geldt indien alle aandeelhouders van oordeel zijn dat een dergelijk verslag niet nodig is.

               (3)

               Een dergelijke uitzonderingsbepaling met betrekking tot fusievoorstellen is niet opgenomen in Richtlijn 78/855/EEG van de Raad (4) betreffende fusies van naamloze vennootschappen, terwijl Richtlijn 82/891/EEG van de Raad (5) betreffende splitsingen van naamloze vennootschappen het aan de lidstaten overlaat om te beslissen of zij een dergelijke uitzonderingsmogelijkheid bieden ten aanzien van splitsingsvoorstellen.

               (4)

               Er is geen enkele reden om een dergelijk onderzoek door een onafhankelijke deskundige voor de aandeelhouders verplicht te stellen indien alle aandeelhouders het erover eens zijn dat het achterwege kan blijven. In geval van wijziging van de Richtlijnen 78/855/EEG en 82/891/EEG die een dergelijke overeenstemming tussen aandeelhouders toestaan, dienen de systemen voor de bescherming van de belangen van schuldeisers van de betrokken bedrijven, die door lidstaten opgezet moeten worden in overeenstemming met deze richtlijnen en alle regels die het verstrekken van informatie aan de werknemers willen verzekeren, onverlet te worden gelaten.

               (5)

               De Richtlijnen 78/855/EEG en 82/891/EEG moeten derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Deze richtlijn heeft tot doel Richtlijn 78/855/EEG en Richtlijn 82/891/EEG te wijzigen voor wat betreft de verplichte opstelling van een verslag van een onafhankelijke deskundige bij fusies of splitsingen van naamloze vennootschappen.
   Artikel 2
   Richtlijn 78/855/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               Aan artikel 10 wordt het volgende lid toegevoegd:
               „4.   Indien alle aandeelhouders en houders van andere effecten waaraan stemrecht is verbonden van alle vennootschappen die aan de fusie deelnemen hiermee hebben ingestemd, is noch een onderzoek van het fusievoorstel, noch een deskundigenverslag vereist.”.

               2.

               Artikel 11, lid 1, onder e), wordt vervangen door:

                           „e)

                           in voorkomend geval, de in artikel 10 bedoelde verslagen.”.

         Artikel 3
   Richtlijn 82/891/EEG wordt als volgt gewijzigd:

               1.

               Artikel 9, lid 1, onder e), wordt vervangen door:

                           „e)

                           in voorkomend geval, de in artikel 8 bedoelde verslagen en rapporten.”.

               2.

               Artikel 10 wordt vervangen door:
               „Artikel 10
               1.   Indien alle aandeelhouders en houders van andere effecten waaraan stemrecht is verbonden van alle vennootschappen die aan de splitsing deelnemen hiermee hebben ingestemd, is noch een onderzoek van het splitsingsvoorstel, noch een deskundigenverslag als bedoeld in artikel 8, lid 1, vereist.
               2.   De lidstaten kunnen toestaan dat artikel 7 en artikel 9, lid 1, onder c) en d), niet worden toegepast indien alle aandeelhouders en houders van andere effecten waaraan stemrecht is verbonden van alle vennootschappen die aan de splitsing deelnemen, hiermee hebben ingestemd.”.

         Artikel 4
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 2008 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van deze bepalingen onverwijld mede, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 5
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 6
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Straatsburg, 13 november 2007.

            Voor het Europees Parlement

            De voorzitter

         H.-G. PÖTTERING

            Voor de Raad

            De voorzitter

         M. LOBO ANTUNES

      (1)  PB C 175 van 27.7.2007, blz. 33.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 11 juli 2007 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 22 oktober 2007.

      (3)  PB L 310 van 25.11.2005, blz. 1.

      (4)  Derde Richtlijn 78/855/EEG van de Raad van 9 oktober 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, onder g) van het Verdrag betreffende fusies van naamloze vennootschappen (PB L 295 van 20.10.1978, blz. 36). Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/99/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 137).

      (5)  Zesde Richtlijn 82/891/EEG van de Raad van 17 december 1982 op de grondslag van artikel 54, lid 3, onder g) van het Verdrag betreffende splitsingen van naamloze vennootschappen (PB L 378 van 31.12.1982, blz. 47).