Avis juridique important

|

32002L0053

Richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen

Publicatieblad Nr. L 193 van 20/07/2002 blz. 0001 - 0011

Richtlijn 2002/53/EG van de Raadvan 13 juni 2002betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassenDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, en met name op artikel 37,Gezien het voorstel van de Commissie,Gezien het advies van het Europees Parlement(1),Na raadpleging van het Economisch en Sociaal ComitéOverwegende hetgeen volgt:(1) Richtlijn 70/457/EEG van de Raad van 29 september 1970 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen(2) is herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd(3). Codificatie van genoemde richtlijn is nodig om een duidelijke en rationeel geordende tekst te verkrijgen.(2) De voortbrenging van landbouwzaad en -pootgoed neemt een belangrijke plaats in de landbouw van de Gemeenschap in.(3) De Raad heeft daarom reeds richtlijnen vastgesteld betreffende het in de handel brengen van bietenzaad (2002/54/EG)(4), zaaizaad van groenvoedergewassen (66/401/EEG)(5), zaaigranen (66/402/EWG)(6), pootaardappelen (2002/56/EG)(7) en zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen (2002/57/EG)(8).(4) Het blijkt noodzakelijk een gemeenschappelijke rassenlijst vast te stellen. Deze rassenlijst kan slechts op basis van nationale rassenlijsten worden opgesteld.(5) Alle lidstaten dienen derhalve één of meer nationale lijsten op te stellen van de rassen die op hun grondgebied zijn toegelaten en in de handel mogen worden gebracht.(6) De opstelling van deze lijsten dient volgens uniforme voorschriften te geschieden opdat de toegelaten rassen onderscheidbaar, bestendig en voldoende homogeen zijn en voldoende cultuur- en gebruikswaarde bezitten.(7) Voor zekere bepalingen met betrekking tot de toelating van rassen op nationaal niveau dient met de op internationaal niveau vastgestelde regels rekening te worden gehouden.(8) Voor het onderzoek met het oog op de toelating van een ras moet een groot aantal uniforme criteria en minimumeisen worden vastgesteld.(9) De voorschriften betreffende de duur van een toelating, de motieven voor de intrekking daarvan en de instandhouding moeten uniform worden gemaakt en er dient te worden bepaald dat de lidstaten elkaar op de hoogte stellen van de toelatingen en de intrekkingen van rassen.(10) Het is wenselijk regels op te nemen met betrekking tot de geschiktheid van rasbenamingen evenals met betrekking tot de informatie tussen de lidstaten.(11) Het is noodzakelijk dat zaad dat onder deze richtlijn valt vanaf de opame ervan in de gemeenschapplijke rassenlijst in de Gemeenschap vrij in de handel kan worden gebracht.(12) Evenwel dient aan de lidstaten het recht te worden toegekend via een bijzondere procedure hun eventuele bezwaren tegen een ras naar voren te brengen.(13) De Commissie dient in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, reeks C, de rassen te publiceren welke worden opgenomen in de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen.(14) Het lijkt noodzakelijk voorschriften vast te stellen betreffende de gelijkstelling van onderzoek en controles van rassen, welke in derde landen zijn verricht.(15) De communautaire voorschriften dienen niet van toepassing te zijn op rassen waarvan wordt aangetoond dat het zaaizaad of pootgoed uitsluitend bestemd is voor uitvoer naar derde landen.(16) Het is thans als gevolg van wetenschappelijke en technische ontwikkelingen mogelijk rassen te ontwikkelen met behulp van technieken van genetische modificatie. De lidstaten moeten derhalve, wanneer zij besluiten genetisch gemodificeerde rassen zoals bedoeld in Richtlijn 90/220/EEG van de Raad van 23 april 1990 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu(9) al dan niet toe te laten, rekening houden met de gevaren die verbonden zijn aan het doelbewust introduceren van dergelijke rassen in het milieu. Voorts moeten voorwaarden worden vastgesteld waaronder dergelijk genetisch gemodificeerd teeltmateriaal wordt aanvaard.(17) Voor de Gemeenschap is het in de handel brengen van nieuwe voedingsproducten en voedingsingrediënten geregeld bij Verordening (EG) nr. 258/97 van het Europees Parlement en de Raad(10). De lidstaten moeten daarom rekening houden met de gevaren van voedingsproducten voor de volksgezondheid wanneer zij besluiten rassen al dan niet toe te laten. Voorts moeten voorwaarden worden vastgesteld waaronder deze rassen worden aanvaard.(18) In het licht van wetenschappelijke en technische ontwikkelingen moeten regels worden vastgesteld betreffende de toelating van rassen waarvan het zaaizaad en pootgoed chemisch behandeld zijn.(19) Er moet voor worden gezorgd dat de plantaardige genetische hulpbronnen in stand worden gehouden. Daarvoor moeten voorwaarden worden vastgesteld die in het kader van de wetgeving inzake de handel in zaad, de instandhouding van rassen die met genetische erosie worden bedreigd door gebruik in situ mogelijk maakt.(20) De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen dienen te worden vastgesteld overeenkomstig. Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden(11).(21) Deze richtlijn mag geen afbreuk doen aan de verplichtingen van de lidstaten wat de omzettingstermijnen van de in bijlage I, deel B, opgenomen richtlijnen betreft,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 11. Deze richtlijn heeft betrekking op de opneming van rassen van bieten, groenvoedergewassen, granen, aardappelen, alsmede van oliehoudende planten en vezelgewassen in een gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen waarvan het zaaizaad of pootgoed in de handel mag worden gebracht volgens de bepalingen van de richtlijnen betreffende het in de handel brengen van respectievelijk bietenzaad (2002/54/EG), zaaizaad van groenvoedergewassen (66/401/EEG), zaaigranen (66/402/EEG), pootaardappelen (2002/56/EG), en zaaizaad van oliehoudende planten en vezelgewassen (2002/57/EG).2. De gemeenschappelijke rassenlijst wordt opgesteld op basis van de rassenlijsten der lidstaten.3. Zij geldt niet voor rassen waarvan is aangetoond dat het zaaizaad of pootgoed bestemd is voor uitvoer naar derde landen.Artikel 2In deze richtlijn wordt verstaan onder officiële maatregelen de maatregelen die genomen zijna) door de autoriteiten van een staat, ofb) onder verantworodelijkheid van een staat, door publiekrechtelijke of privaatrechtelijke rechtspersonen, ofc) voor hulpwerkzaamheden, eveneens onder toezicht van een staat, door beëdige natuurlijke personen,mits de onder b) en c) genoemde personen geen bijzonder voordeel ontlenen aan het resultaat van deze maatregelen.Artikel 31. Elke lidstaat stelt één of meer lijsten op van de rassen die officieel op zijn grondgebied tot de keuring zijn toegelaten en in de handel mogen worden gebracht. De lijsten mogen door iedereen worden geraadpleegd.2. Voor rassen (ingeteelde stammen, hybriden) die uitsluitend dienen voor gebruik als kruisingspartener voor de uiteindelijke rassen, zijn de bepalingen van lid 1 alleen van toepassing voorzover de zaden ervan onder de naam van die rassen in de handel moeten worden gebracht.Volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure kan worden bepaald onder welke voorwaarden de bepalingen van lid 1 ook van toepassing zijn op andere kruisingspartners. In afwachting hiervan kunnen de lidstaten, bij andere granen dan maïs, deze bepalingen zelf toepassen op andere kruisingspartners met betrekking tot zaad dat is bestemd voor keuring op hun grondgebied.Kruisingspartners moeten als zodanig worden aangeduid.3. De lidstaten kunnen bepalen dat de opneming van een ras in de gemeenschappelijke lijst of in de lijst van een andere lidstaat gelijkstaat met opneming in hun eigen lijst. In dit geval wordt de lidstaat vrijgesteld van de in de artikelen 7 en 9, lid 4, en in artikel 10, leden 2 tot en met 5, genoemde verplichtingen.Artikel 41. De lidstaten dragen er zorg voor dat een ras slechts wordt toegelaten indien het onderscheidbaar, bestendig en voldoende homogeen is. Het ras moet voldoende cultuur- en gebruikswaarde bezitten.2. Een onderzoek van de cultuur- en gebruikswaarde is niet noodzakelijk:a) voor de toelating van grasrassen, indien de kweker verklaart dat het zaaizaad van zijn ras niet bestemd is voor de teelt van voedergewassen,b) voor de toelating van rassen waarvan het zaad bestemd is voor verkoop in een andere lidstaat die deze rassen mede op grond van hun cultuur- en gebruikswaarde heeft toegelaten,c) voor de toelating van rassen (ingeteelde stammen, hybriden) die uitsluitend bestemd zijn voor gebruik als kruisingspartner voor hybriderassen die voldoen aan de in lid 1 vermelde eisen.3. Bij rassen waarop lid 2, onder a), van toepassing is, kan volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure en voorzover dat in het belang van het vrije verkeer van zaad binnen de Gemeenschap gerechtvaardigd is, worden besloten dat na een passend onderzoek moet blijken dat de rassen geschikt zijn voor het gebruik waarvoor zij volgens verklaring bestemd zijn. In dergelijke gevallen moeten de voorwaarden voor het onderzoek worden vastgesteld.4. Genetisch gemodificeerde rassen in de zin van artikel 2, punten 1 en 2, van Richtlijn 90/220/EEG mogen alleen worden toegelaten wanneer alle passende maatregelen zijn genomen ter voorkoming van negatieve effecten voor de volksgezondheid en het milieu.5. Indien evenwel van een plantenras afgeleid materiaal bestemd is voor gebruik als voedingsmiddel of voedselingrediënt in de zin van Verordening (EG) nr. 258/97 mogen die voedingsmiddelen en voedselingrediënten- geen gevaar voor de consument inhouden,- de consument niet misleiden,- niet zodanig verschillen van de voedingsmiddelen of voedselingrediënten waarvoor zij als vervanging dienen, dat de normale consumptie ervan uit voedingsoogpunt voor de consument nadelig zou zijn.6. In het belang van de instandhouding van plantaardige genetische bronnen zoals bedoeld in artikel 20, lid 2, kunnen de lidstaten afwijken van de aanvaardingscriteria in de eerste zin van lid 1, mits er specifieke voorwaarden worden gesteld volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure met inachtneming van de vereisten van artikel 20, lid 3, onder a) en b).Artikel 51. Een ras is, ongeacht de kunstmatige of natuurlijke oorsprong van de eerste mutatie waaruit het is ontstaan, onderscheidbaar wanneer het zich door één of meer belangrijke eigenschappen duidelijk onderscheidt van elk ander in de Gemeenschap bekend ras.De eigenschappen moeten duidelijk kunnen worden herkend en beschreven.Als in de Gemeenschap bekend ras wordt beschouwd ieder ras dat, op het ogenblik waarop de aanvraag tot toelating van het te beoordelen ras volgens de voorschriften wordt ingediend:- ofwel voorkomt op de gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen of op de rassenlijjst voor groentegewassen,- ofwel, zonder op één van die lijsten te staan, is toegelaten dan wel het onderwerp is van een aanvraag tot toelating, in de betrokken lidstaat of in een andere lidstaat, hetzij tot de keuring en de handel, hetzij tot de keuring voor andere landen,tenzij vóór het besluit inzake het verzoek om toelating van het te beoordelen ras niet meer in alle betrokken lidstaten aan voornoemde voorwaarden wordt voldaan.2. Een ras is bestendig wanneer het na opeenvolgende vermeerderingen of, wanneer de kweker een bijzondere vermeerderingsyclus heeft vastgesteld, op het einde van elke cyclus, wat de wezenlijke eigenschappen betreft nog aan zijn beschrijving beantwoordt.3. Een ras is voldoende homogeen indien de planten van dit ras - afgezien van enkele afwijkingen - rekening houdend met de bijzonderheden van het voortplantingsstelsel van de planten, ten aanzien van alle daartoe in aanmerking genomen eigenschappen met elkaar overeenstemmen of genetisch identiek zijn.4. Een ras bezit voldoende cultuur- of gebruikswaarde wanneer het ten opzichte van de andere in de lijst van de betrokken lidstaat opgenomen rassen door het geheel van zijn hoedanigheden, ten minste voor de productie in een bepaald gebied, een duidelijke verbetering betekend, hetzij voor de teelt, hetzij voor de valorisatie van de oogst of van de daaruit verkregen producten. Een lager niveau van bepaalde eigenschappen kan door andere gunstige eigenschappen worden gecompenseerd.Artikel 6De lidstaten dragen er zorg voor dat uit andere lidstaten afkomstige rassen, met name wat de procedure van toelating betreft, onderworpen worden aan dezelfde voorwaarden als die welke voor de binnenlandse rassen gelden.Artikel 71. De lidstaten schrijven voor dat een ras slechts kan worden toegelaten na een officieel onderzoek in het bijzonder op het veld, ten aanzien van een voldoende groot aantal kenmerken om het ras te kunnen beschrijven. Voor het vaststellen van deze kenmerken moeten nauwkeurige en betrouwbare methoden worden gebruikt. Om het onderscheid te bepalen omvat het onderzoek op het veld ten minste de beschikbare vergelijkbare rassen die in de Gemeenschap bekend zijn in de zin van artikel 5, lid 1. Voor de toepassing van artikel 9 behoren hiertoe andere beschikbare vergelijkbare rassen.2. Volgens de procedure van artikel 23, lid 2, en rekening houdend met de stand van wetenschap en techniek worden vastgesteld:a) de kenmerken waartoe het onderzoek zich voor de verschillende soorten ten minste moet uitstrekken;b) de minimumeisen betreffende het verrichten van het onderzoek;c) de nodige voorschriften voor de veldproeven die moeten worden uitgevoerd met het oog op het vaststellen van de cultuur- of gebruikswaarde; in deze voorschriften kunnen worden bepaald:- de procedures volgens welke en de voorwaarden waaronder alle of verschillende lidstaten bij wijze van administratieve bijstand kunnen overeenkomen in die veldproeven rassen op te nemen waarvoor in een andere lidstaat een aanvraag tot toelating is ingediend;- de voorwaarden voor samenwerking tussen autoriteiten van deelnemende lidstaten;- de consequenties van de resultaten van die veldproeven;- de normen betreffende de voorlichting over de veldproeven met het oog op de raming van de cultuur- of gebruikswaarde.3. Indien een onderzoek van de genealogische bestanddelen noodzakelijk is voor de studie van hybriden en kunstmatig verkregen rassen, dragen de lidstaten er zorg voor dat de resultaten van dit onderzoek en de beschrijving van de genealogische bestanddelen, indien de kweker daarom verzoekt, een vertrouwelijk karakter dragen.4. a) Voor een genetisch gemodificeerd ras als bedoeld in artikel 4, lid 4, moet een milieurisicobeoordeling plaatsvinden die gelijkwaardig is aan die welke is voorgeschreven bij Richtlijn 90/220/EEG.b) De procedures om te waarborgen dat de milieurisicobeoordeling en andere van belang zijnde elementen overeenkomen met die welke is voorgeschreven bij Richtlijn 90/220/EEG, worden op voorstel van de Commissie bij een op de relevante rechtsgrondslag van het Verdrag gebaseerde verordening van de Raad ingevoerd. Tot de datum van inwerkingtreding van deze verordening mogen genetisch gemodificeerde rassen alleen in een nationale lijst worden opgenomen nadat het in de handel brengen ervan overeenkomstig Richtlijn 90/220/EEG is goedgekeurd.c) Zodra de onder b) bedoelde verordening in werking is getreden, gelden de artikelen 11 tot en met 18 van Richtlijn 90/220/EEG niet langer voor genetisch gemodificeerde rassen.d) De technische en wetenschappelijke details voor de uitvoering van de milieurisicobeoordeling worden overeenkomstig de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld.5. a) De lidstaten zien erop toe dat een ras, dat bestemd is om te worden gebruikt voor het in dit lid genoemde doel, alleen wordt toegelaten indien- het voedingsmiddel of voedselingrediënt reeds overeenkomstig Verordening (EG) nr. 258/97 is toegelaten, of- de in Verordening (EG) nr. 258/97 bedoelde toelatingsbesluiten volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure worden genomen.b) In het onder a), tweede streepje, bedoelde geval, wordt rekening gehouden met de in artikel 4, lid 5, vermelde criteria en de in Verordening (EG) nr. 258/97 neergelegde beoordelingsbeginselen.c) De nadere technische en wetenschappelijke regels voor de toepassing van de onder b) bedoelde maatregelen worden volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure vastgesteld.Artikel 8De lidstaten schrijven voor dat de aanvrager bij het indienen van zijn verzoek om opneming van een ras vermeldt, of er voor dit ras reeds een verzoek werd ingediend in een andere lidstaat en zo ja in welke lidstaat en tot welk resultaat het verzoek heeft geleid.Artikel 91. De lidstaten dragen zorg voor de officiële bekendmaking van de lijst van de op hun grondgebied toegelaten rassen met daarbij de naam van de in hun land voor de instandhouding verantwoordelijke persoon of personen. Wanneer meer personen voor de instandhouding van een ras verantwoordelijk zijn, behoeven hun namen niet te worden bekendgemaakt. Worden deze namen niet vermeld, dan wordt in de lijst aangegeven welke instantie beschikt over de lijst van de namen van degenen die voor de instandhouding verantwoordelijk zijn.2. Bij toelating van een ras dragen de lidstaten er zorg voor dat dit ras, voorzover mogelijk, in alle lidstaten dezelfde naam draagt.Indien bekend is dat zaaizaad of pootgoed van een ras in een ander land onder een andere naam in de handel wordt gebracht, wordt deze naam eveneens in de lijst vermeld.3. De lidstaten zien er, rekening houdend met de beschikbare informaties, bovendien op toe dat een ras dat zich niet duidelijk onderscheidt:- van een ras dat voorheen in de betrokken lidstaat of in een andere lidstaat was toegelaten, of- van een ander ras dat inzake het onderscheid, de bestendigheid en de homogeniteit is beoordeeld volgens regels die overeenkomen met die van deze richtlijn, zonder evenwel een in de Gemeenschap bekend ras in de zin van artikel 5, lid 1, te zijn,de naam van dat ras draagt. Deze bepaling is niet van toepassing indien deze benaming misleidend of verwarrend kan werken voor wat het ras betreft, of indien andere feiten krachtens de gezamenlijke voorschriften van de betrokken lidstaat inzake de rasbenamingen het gebruik ervan beletten, of indien een recht van een derde het vrije gebruik van deze benaming voor het betrokken ras in de weg staat.4. De lidstaten stellen voor elk toegelaten ras een dossier samen waarin zijn opgenomen een beschrijving van het ras en een duidelijke samenvatting van alle feiten waarop de toelating is gegrond. De beschrijving van de rassen heeft betrekking op planten welke direct verkregen zijn van zaaizaad of pootgoed van de categorie "gecertificeerd zaaizaad en pootgoed".5. De lidstaten zien erop toe dat genetisch gemodificeerde rassen die zijn toegelaten, duidelijk als zodanig in de rassenlijst worden vermeld. Zij zien er bovendien op toe dat al wie een dergelijk ras in de handel brengt, in zijn verkoopcatalogus duidelijk aangeeft dat het ras genetisch gemodificeerd is.6. Wat de geschiktheid van een rasbenaming betreft, geldt het bepaalde in artikel 63 van Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht(12).Uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de geschiktheid van rasbenamingen kunnen volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure worden vastgesteld.Artikel 101. Elke aanvraag of intrekking van een aanvraag om toelating van een ras, de opneming ervan in een rassenlijst en de wijzigingen van deze lijst worden onverwijld ter kennis gebracht van de overige lidstaten en van de Commissie.2. De lidstaten verstrekken aan de andere lidstaten en de Commissie voor elk toegelaten nieuw ras een korte beschrijving van de belangrijkste eigenschappen voor zijn gebruik. Deze bepaling is niet van toepassing voor rassen (ingeteelde stammen, hybriden) die uitsluitend dienen voor gebruik als kruisingspartner voor de uiteindelijke rassen. De lidstaten doen desgevraagd eveneens mededeling van de kenmerken ten aanzien waarvan het ras zich van de andere, soortgelijke rassen onderscheidt.3. Iedere lidstaat houdt de in artikel 9, lid 4, bedoelde dossiers betreffende de toegelaten rassen of de rassen die niet meer zijn toegelaten, ter beschikking van de overige lidstaten en van de Commissie. De wederzijdse inlichtingen over deze dossiers blijven vertrouwelijk.4. De lidstaten dragen er zorg voor dat de toelatingsdossiers voor uitsluitend persoonlijk gebruik geraadpleegd kunnen worden door iedereeen die heeft aangetoond daarbij een gerechtvaardigd belang te hebben. Deze bepalingen zijn niet van toepassing wanneer de gegevens op grond van artikel 7, lid 3, vertrouwelijk moeten blijven.5. Wordt een toelating geweigerd of ingetrokken, dan wordt degene wie deze beslissing betreft, in de gelegenheid gesteld kennis te nemen van de resultaten van het onderzoek.Artikel 111. De lidstaten schrijven voor dat de toegelaten rassen systematisch in stand worden gehouden.2. De instandhouding moet altijd kunnen worden gecontroleerd aan de hand van aantekeningen, gemaakt door de voor het ras verantwoordelijke persoon of personen. Deze aantekeningen moeten eveneens betrekking hebben op de productie van alle aan het basiszaad of basispootgoed voorafgaande generaties.3. Aan de voor het ras verantwoordelijke personen kunnen monsters worden gevraagd. Zo nodig kunnen deze officieel worden genomen.4. Wanneer de instandhouding geschiedt in een andere lidstaat dan die waar het ras is toegelaten, verlenen de betrokken lidstaten elkander bij de controle officiële medewerking.Artikel 121. De toelating van een ras geldt tot aan het einde van het tiende kalenderjaar na de toelating.De toelating van rassen die door de autoriteiten van de voormalige Duitse Democratische Republiek vóór de Duitse eenwording is verleend, is uiterlijk geldig tot het einde van het tiende kalenderjaar dat volgt op de opneming ervan in de door Duitsland overeenkomstig artikel 3, lid 1, opgestelde rassenlijst.2. De toelating van een ras kan telkens voor een bepaalde termijn worden verlengd, wanneer dit gerechtvaardigd is op grond van het belang van de handhaving van de teelt ervan of op grond van het belang van de instandhouding van de plantaardige genetische hulpbronnen, en voorzover het ras nog steeds voldoet aan de voorwaarden inzake onderscheidbaarheid, homogentiteit en bestendigheid, of aan de in het kader van artikel 20, leden 2 en 3, vastgestelde criteria. Behalve in het geval van plantaardige genetische hulpbronnen in de zin van artikel 20, worden aanvragen tot verlenging uiterlijk twee jaar voor het verstrijken van de toelating ingediend.3. De duur van een toelating moet voorlopig verlengd worden tot er een beslissing is genomen ten aanzien van de aanvraag ot verlenging.Artikel 131. De lidstaten zien erop toe dat twijfel die na de toelating van een ras is gerezen met betrekking tot de beoordeling van het onderscheid of van de benaming op het tijdstip van toelating, wordt opgeheven.2. Wanneer na de toelating van een ras blijkt dat op het tijdstip van toelating niet aan de voorwaarde van onderscheidbaarheid in de zin van artikel 5 was voldaan, wordt de toelating vervangen door een ander besluit, in voorkomend geval een intrekking ervan, overeenkomstig deze richtlijn.Krachtens dat andere besluit wordt het ras, vanaf het moment van zijn aanvankelijke toelating, niet meer als een in de Gemeenschap bekend ras in de zin van artikel 5, lid 1, beschouwd.3. Wanneer na de toelating van een ras blijkt dat de benaming in de zin van artikel 9 op het tijdstip van toelating niet aanvaardbaar was, wordt de benaming zodanig aangepast dat zij in overeenstemming is met deze richtlijn. De lidstaten kunnen toestaan dat de vroegere benaming tijdelijk als extra aanduiding wordt gebruikt. De nadere voorschriften omtrent het gebruik van de vroegere benaming als extra aanduiding kunnen volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure worden vastgesteld.4. Volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure kunnen regels worden vastgesteld voor de toepassing van de leden 1 en 2.Artikel 141. De lidstaten dragen er zorg voor dat de toelating van een ras wordt ingetrokken:a) indien bij het onderzoek is aangetoond dat een ras niet meer onderscheidbaar, bestendig of voldoende homogeen is,b) op verzoek van de voor het ras verantwoordelijke persoon of personen, tenzij een instandhouding verzekerd blijft.2. De lidstaten kunnen de toelating van een ras intrekken:a) wanneer de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen die uit hoofde van deze richtlijn zijn vastgesteld, niet worden nagekomen,b) wanneer bij de aanvraag tot toelating of bij het onderzoek onjuiste of misleidende inlichtingen zijn verstrekt ten aanzien van feiten waarvan de toelating afhankelijk is gesteld.Artikel 151. De lidstaten dragen er zorg voor dat een ras van hun lijst wordt afgevoerd indien de toelating van dit ras wordt ingetrokken of indien de geldigheidsduur van de toelating is verstreken.2. De lidstaten kunnen voor hun grondgebied een uitlooptermijn toestaan voor de keuring en het in de handel brengen van zaaizaad of pootgoed tot en met uiterlijk 30 juni van het derde jaar na het einde van de toelating.Voor rassen die uit hoofde van artikel 16, lid 1, voorkwamen in de in artikel 17 bedoelde gemeenschappelijke rassenlijst, geldt voor het in de handel brengen in alle lidstaten de uitlooptermijn die het laatste verstrijkt van de termijnen die uit hoofde van de eerste alinea zijn toegestaan door de diverse toelating verlenende lidstaten, voorzover het zaaizaad of pootgoed van het betrokken ras niet aan enige handelsbeperking ten aanzien van het ras is onderworpen.Artikel 161. De lidstaten dragen er zorg voor dat, met ingang van de datum van de in artikel 17 bedoelde publicatie, zaad van rassen die zijn toegelaten overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn of overeenkomstig beginselen die overeenstemmen met die van deze richtlijn aan geen enkele handelsbeperking ten aanzien van het ras wordt onderworpen.2. Een lidstaat kan, op een volgens de in artikel 23, lid 2, of, in geval van genetisch gemodificeerde rassen, de in artikel 23, lid 3, bedoelde procedure te behandelen verzoek, worden gemachtigd het gebruik van het betrokken ras op zijn gehele grondgebied of een deel darvan te verbieden, of voor het ras passende teeltvoorwaarden en, in het hierna onder c) bedoelde geval, voor de uit de teelt verkegen producten passende gebruiksvoorwaarden voor te schrijven:a) indien het bewijs wordt geleverd dat de teelt van dit ras in fytosanitair opzicht schadelijk is voor de teelt van andere rassen of soorten;b) indien op basis van officiële, in de aanvragende lidstaat met overeenkomstige toepassing van artikel 5, lid 4, verrichte veldproeven, is geconstateerd dat het ras nergens op zijn grondgebied de resultaten oplevert die worden verkregen met een vergelijkbaar ras dat op zijn grondgebied is toegelaten, of wanneer algemeen bekend is dat het ras wegens zijn vorm of rijpheidsklasse nergens op zijn grondgebied voor de teelt geschikt is. Het verzoek moet voor het einde van het derde kalenderjaar na de toelating worden ingediend;c) wanneer er andere goede redenen zijn dan die reeds zijn genoemd of kunnen zijn genoemd tijdens de in artikel 10, lid 2, bedoelde procedure, om aan te nemen dat het ras een gevaar voor de menselijke gezondheid of voor het milieu inhoudt.Artikel 17De Commissie publiceert overeenkomstig de door de lidstaten verstrekte gegevens, telkens wanneer deze bij haar binnenkomen, in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, reeks C, onder de aanduiding "Gemeenschappelijke rassenlijst voor landbouwgewassen" alle rassen waarvan het zaaizaad en pootgoed op grond van artikel 16 niet aan handelsbeperkingen ten aanzien van het ras zijn onderworpen, alsmede de in artikel 9, lid 1, bedoelde gegevens betreffende de voor de instandhouding verantwoordelijke persoon of personen. In de publicatie wordt aangegeven welke lidstaten een machtiging in de zin van artikel 16, lid 2, of van artikel 18 hebben ontvangen.De publicatie omvat de rassen waarvoor krachtens artikel 15, lid 2, tweede alinea, een uitlooptermijn wordt toegepast. Daarbij worden de duur van de uitlooptermijn en in vorkomend geval de lidstaten waarvoor de termijn niet geldt, vermeld.In de publicatie worden de genetisch gemodificeerde rassen duidelijk als zodanig vermeld.Artikel 18Indien er wordt geconstateerd dat de teelt van een in de gemeenschappelijke rassenlijst opgenomen ras in een lidstaat in fytosanitair opzicht schadelijk zou kunnen zijn voor de teelt van andere rassen of gewassen, of een risico voor de menselijke gezondheid of voor het milieu met zich zou kunnen brengen, kan deze lidstaat, indien hij zulks verzoekt, volgens de in artikel 23, lid 2, of, wanneer het een genetisch gemodificeerd ras betreft, de in artikel 23, lid 3, bedoelde procedure worden gemachtigd de handel in zaaizaad of pootgeod van dit ras op zijn gehele grondgebied of op een deel daarvan te verbieden. Bij onmiddellijk gevaar van verbreiding van schadelijke organismen, of onmiddellijk gevaar voor de mensolijke gezondheid of het milieu kan dit verbod door de betrokken ikke læseligt van zijn verzoek worden uitgevaardigd tot op het tijdstip van het definitieve besluit dat binnen drie maanden volgens de in artikel 23, lid 2, of, indien het een genetisch gemodificeerd ras betreft, de in artikel 23, lid 3, bedoelde procedure moet worden genomen.Artikel 19Wanneer een ras in een lidstaat die het oorspronkelijk heeft toegelaten, van de rassenlijst wordt afgevoerd, kunnen één of meer andere lidstaten de toelating van dit ras handhaven indien de voorwaarden voor toelating er gehandhaafd blijven en indien een instandhouding verzekerd blijft.Artikel 201. Volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure kunnen specifieke voorwaarden worden vastgesteld om rekening te houden met ontwikkelingen in verband met de voorwaarden waaronder chemisch behandeld zaad in de handel mag worden gebracht.2. Onverminderd Verordening (EG) nr. 1467/94 van de Raad van 20 juni 1994 inzake de instandhouding, de karakterisering, de verzameling en het gebruik van genetische hulpbronnen in de landbouw(13), worden de volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure specifieke voorwaarden vastgesteld om rekening te houden met ontwikkelingen in verband met de instandhouding in situ en het duurzaam gebruik van plantaardige genetische hulpbronnen door middel van het kweken en in de handel brengen van zaad van landrassen en rassen die zijn aangepast aan de natuurlijke lokale en regionale omstandigheden en worden bedreigd met genetische erosie.3. De specifieke voorwaarden zoals bedoeld in lid 2, behelzen met name de volgende punten:a) de landrassen en rassen worden overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn toegelaten. Bij de procedure voor de officële toelating wordt rekening gehouden met de specifieke kwaliteitskarakteristieken en -vereisten. Met name wordt rekening gehouden met de resultaten van niet-officiële tests en de kennis die vergaard is uit de praktische ervaring die is opgedaan tijdens de teelt, de vermeerdering en het gebruik en de nauwkeurige beschrijvingen van de rassen en hun relevante omschrijvingen zoals deze aan de betrokken lidstaat zijn medegedeeld; wanneer deze toereikend zijn, volgt vrijstelling van het vereiste omtrent het officiële onderzoek. Na toelating van een dergelijk landras of ras zal dit landras of ras als "instandhoudingsras" in de gemeenschappelijke rassenlijst worden opgenomen;b) gepaste kwantitatieve beperkingen.Artikel 21Volgens de in artikel 23, lid 2, bedoelde procedure kunnen specifieke voorwaarden worden vastgesteld om rekening te houden met ontwikkelingen op het gebied van de instandhouding van de genetische hulpbronnen.Artikel 221. Op voorstel van de Commissie constateert de Raad met gekwalificeerde meerderheid van stemmen:a) of het in een derde land verrichte officiële rasssenonderzoek dezelfde waarborgen biedt als het in de lidstaten overeenkomstig artikel 7 verrichte onderzoek,b) of de in een derde land verrichte controles op de instandhouding dezelfde waarborgen bieden als de door de lidstaten verrichte controles.2. Lid 1 vindt eveneens toepassing op iedere nieuwe lidstaat gedurende de periode vanaf zijn toetreding tot het tijdstip waarop hij de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking moet doen treden teneinde aan de bepalingen van deze richtlijn te voldoen.Artikel 231. De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 1 van Besluit 66/399/EEG van de Raad(14) ingestelde Permanente Comité voor teeltmateriaal voor land-, tuin-, en bosbouw.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 4 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.De in artikel 4, lid 3, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op een maand.3. Wanneer naar dit lid word verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EEG van toepassing.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op een maand.4. Het Comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 24Behoudens het bepaalde in de artikelen 16 en 18 doet deze richtlijn geen afbreuk aan bepalingen van de nationale wetgevingen die gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de bescherming van het leven en de gezondheid van personen, dieren of planten of uit hoofde van de bescherming van de industriële of commerciële eigendom.Artikel 25De lidstaten stellen de Commissie in kennis van de tekst van de bepalingen van nationaal recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.Artikel 261. Richtlijn 70/457/EEG, zoals gewijzig bij de in bijlage I, deel A, genoemde richtlijnen, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten wat de in bijlage I, deel B, opgenomen omzettingstermijnen betreft.2. De verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de in bijlage II opgenomen concordantietabel.Artikel 27Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 28Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Luxemburg, 13 juni 2002.Voor de RaadDe voorzitterM. Rajoy Brey(1) Advies uitgebracht op 9 april 2002 (nog niet verschenen in het Publicatieblad).(2) PB L 225 van 12.10.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 98/96/EG (PB L 25 van 1.2.1999, blz. 27).(3) Zie bijlage I, deel A.(4) Zie bladzijde 12 van dit Publicatieblad.(5) PB 125 van 11.17.1966, blz. 2298/66. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/64/EG (PB L 234 van 1.9.2001, blz. 60).(6) PB 125 van 11.7.1966, blz. 2309/66. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/64/EG.(7) Zie bladzijde 60 van dit Publicatieblad.(8) Zie bladzijde 74 van dit Publicatieblad.(9) PB L 117 van 8.5.1990, blz. 15. Richtlijn ingetrokken bij Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1).(10) PB L 43 van 14.2.1997, blz. 1.(11) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.(12) PB L 227 van 1.9.1994, blz. 1. Verordening gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2506/95 (PB L 258 van 28.10.1995, blz. 3).(13) PB L 159 van 28.6.1994, blz. 1.(14) PB 125 van 11.7.1966, blz. 2289/66.BIJLAGE IDEEL AINGETROKKEN RICHTLIJN EN HAAR OPEENVOLGENDE WIJZIGINGEN(bedoeld in artikel 26)>RUIMTE VOOR DE TABEL>DEEL BLIJST VAN DE VOOR OMZETTING IN NATIONAAL RECHT VASTGESTELDE TIJDSLIMIETEN(bedoeld in artikel 26)>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IICONCORDANTIETABEL>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31982L0434

Tweede Richtlijn 82/434/EEG van de Commissie van 14 mei 1982 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake analysemethoden die moeten worden toegepast om de samenstelling van kosmetische produkten te controleren

Publicatieblad Nr. L 185 van 30/06/1982 blz. 0001 - 0028 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0071  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 15 Deel 3 blz. 0179  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 12 blz. 0071  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 15 Deel 3 blz. 0179

++++TWEEDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 14 mei 1982  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake analysemethoden die moeten worden toegepast om de samenstelling van kosmetische produkten te controleren   ( 82/434/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op Richtlijn 76/768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake kosmetische produkten ( 1 ) , gewijzigd bij Richtlijn 79/661/EEG ( 2 ) , en in het bijzonder op artikel 8 , lid 1 ,  Overwegende dat voornoemde Richtlijn 76/768/EEG voorziet in officiële controles op kosmetische produkten , ten einde vast te stellen dat de in de communautaire bepalingen betreffende de samenstelling van de kosmetische produkten vervatte voorwaarden in acht worden genomen ;  Overwegende dat alle noodzakelijke analysemethoden zo spoedig mogelijk dienen te worden vastgesteld en dat , aangezien de eerste stap voor het bereiken van dit doel is verwezenlijkt door het vaststellen van bepaalde methoden in Richtlijn 80/1335/EEG van de Commissie ( 3 ) , het vaststellen van methoden voor de identificatie van oxidatiemiddelen en de kwantitatieve bepaling van waterstofperoxide in haarverzorgingsprodukten , voor de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling van enkele oxidatiekleurstoffen in haarkleurmiddelen , voor de identificatie en de kwantitatieve bepaling van nitriet , voor de identificatie en de kwantitatieve bepaling van vrij formaldehyde , voor de kwantitatieve bepaling van resorcinol in shampoos en haarlotions en voor de kwantitatieve bepaling van methanol in verhouding tot ethanol of 2-propanol een tweede stap in deze richting zijn ;  Overwegende dat de in de deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing van Richtlijn 76/768/EEG aan de technische vooruitgang ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten nemen alle nodige maatregelen opdat bij de officiële controles van kosmetische produkten   - de identificatie van oxidatiemiddelen en de kwantitatieve bepaling van waterstofperoxide in produkten voor de haarverzorging ,   - de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling van enkele oxidatiekleurstoffen in haarkleurmiddelen ,   - de identificatie en de kwantitatieve bepaling van nitriet ,   - de identificatie en kwantitatieve bepaling van vrij formaldehyde ,   - de kwantitatieve bepaling van resorcinol in shampoos en haarlotions ,   - de kwantitatieve bepaling van methanol in verhouding tot ethanol of 2-propanol ,  worden uitgevoerd volgens de in de bijlage beschreven methoden .  Artikel 2  De Lid-Staten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1983 aan deze richtlijn te voldoen . Zij geven daarvan onverwijld kennis aan de Commissie .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 14 mei 1982 .  Voor de Commissie  Karl-Heinz NARJES  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 262 van 27 . 9 . 1976 , blz . 169 .  ( 2 ) PB nr . L 192 van 31 . 7 . 1979 , blz . 35 .  ( 3 ) PB nr . L 383 van 31 . 12 . 1980 , blz . 27 .  BIJLAGE  1 . DE IDENTIFICATIE VAN ENKELE OXIDATIEMIDDELEN EN DE KWANTITATIEVE BEPALING VAN WATERSTOFPEROXIDE IN PRODUKTEN VOOR DE HAARVERZORGING  DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  De jodometrische bepaling van waterstofperoxide in kosmetica is mogelijk bij afwezigheid van andere oxidatiemiddelen die uit jodiden jodium vrij maken . Voorafgaande aan de jodometrische bepaling van waterstofperoxide is het dan ook noodzakelijk eventueel aanwezige andere oxidatiemiddelen op te sporen en te identificeren . Deze identificatie valt uiteen in twee delen ; het eerste deel omvat de persulfaten , de bromaten en waterstofperoxide en het tweede deel bariumperoxide .  A . DE IDENTIFICATIE VAN PERSULFATEN , BROMATEN ALSMEDE WATERSTOFPEROXIDE  1 . BEGINSEL  Natrium - , kalium - en ammoniumpersulfaat , kalium - en natriumbromaat alsmede waterstofperoxide - al dan niet afkomstig van bariumperoxide - worden geïdentificeerd met behulp van dalende papierchromatografie waarbij gebruik gemaakt wordt van twee loopvloeistoffen .  2 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  2.1 . Referentieoplossingen 0,5 % ( m/v ) in water van de volgende verbindingen :  2.1.1 . Natriumpersulfaat  2.1.2 . Kaliumpersulfaat  2.1.3 . Ammoniumpersulfaat  2.1.4 . Kaliumbromaat  2.1.5 . Natriumbromaat  2.1.6 . Waterstofperoxide .  2.2 . Loopvloeistof A , ethanol 80 % ( v/v ) .  2.3 . Loopvloeistof B , benzeen-mathanol-isoamylalcohol-water  ( 34 + 38 + 18 + 10 , v ) .  2.4 . Detectiemiddel A , kaliumjodideoplossing 10 % ( m/v ) in water .  2.5 . Detectiemiddel B , zetmeeloplossing 1 % ( m/v ) in water .  2.6 . Detectiemiddel C , zoutzuur 10 % ( m/m ) .  2.7 . Zoutzuur 4 N .  3 . APPARATUUR EN HULPMIDDELEN  3.1 . Papier voor chromatografie ( Whatman nr . 3 en nr . 4 of gelijkwaardig ) .  3.2 . Micropipet van 1 ml .  3.3 . Maatkolven van 100 ml .  3.4 . Vouwfilters .  3.5 . Gebruikelijke uitrusting voor het uitvoeren van dalende papierchromatografie .  4 . MONSTERVOORBEREIDING  4.1 . In water oplosbare produkten  Maak van elk monster een tweetal oplossingen door respectievelijk 1 en 5 gram produkt op te lossen in 100 ml water . Gebruik van elk van deze oplossingen 1 ml voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchromatografie .  4.2 . Gedeeltelijk in water oplosbare produkten  4.2.1 . Weeg respectievelijk 1 en 5 gram monster af en suspendeer in 50 ml water , vul beide suspensies met water aan tot 100 ml en meng . Filtreer beide suspensies over een vouwfilter ( 3.4 ) en gebruik van elk van de filtraten 1 ml voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchromatografie .  4.2.2 . Bereid nogmaals van elk monster een tweetal suspensies door respectievelijk 1 en 5 gram te suspenderen in 50 ml water , zuur met verdund zoutzuur  ( 2.7 ) aan , vul met water aan tot 100 ml en meng . Filtreer de suspensies door een vouwfilter  ( 3.4 ) en gebruik 1 ml van beide filtraten voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchromatografie .  4.3 . Crèmes  Homogeniseer respectievelijk 5 en 20 gram van elk produkt in 100 ml water en gebruik de suspensies voor het uitvoeren van de onder 5 beschreven papierchromatografie .  5 . WERKWIJZE  5.1 . Breng in een tweetal chromatografiebakken voor het uitvoeren van dalende papierchromatografic een geschikte hoeveelheid van de loopvloeistoffen A  ( 2.2 ) respectievelijk B ( 2.3 ) . Verzadig de chromatografiebakken gedurende ten minste 24 uur met dampen van de loopvloeistoffen .  5.2 . Breng op een strook papier voor chromatografie  ( Whatman nr . 3 of gelijkwaardig ( 3.1 ) ) van 40 cm lang en 20 cm breed of een ander geschikt formaat per startpunt 1 ml van één der onder 4 en 2.1 bereide monster - en referentieoplossingen en laat het oplosmiddel aan de lucht verdampen .  5.3 . Plaats het papier ( 5.2 ) in de chromatografiebak gevuld met loopvloeistof A ( 5.1 ) en chromatografeer tot de loopafstand van het front 35 cm bedraagt  ( ongeveer 15 uren ) .  5.4 . Herhaal de bewerkingen onder 5.2 en 5.3 met geschikt papier voor chromatografie ( Whatman nr . 4 of gelijkwaardig ( 3.1 ) ) en loopvloeistof B  ( 2.3 ) . Chromatografeer tot de loopafstand van het front 35 cm bedraagt ( ongeveer 5 uren ) .  5.5 . Neem na het ontwikkelen de papierstroken uit de bakken en droog deze aan de lucht .  5.6 . Maak de vlekken in het chromatogram zichtbaar door de papierstroken achtereenvolgens als volgt te bespuiten :  5.6.1 . Met detectiemiddel A ( 2.4 ) kort daarna gevolgd door detectiemiddel B ( 2.5 ) . Eerst verschijnen nu de vlekken van de persulfaten en vervolgens die van waterstofperoxide in het chromatogram . Markeer de vlekken met een potlood .  5.6.2 . Met detectiemiddel C ( 2.6 ) de chromatogrammen verkregen onder 5.6.1 . Aanwezige bromaten worden nu in het chromatogram als grijsblauwe vlekken zichtbaar .  5.7 . De Rf-waarden van de referentiestoffen ( 2.1 ) bedragen onder de hiervoor beschreven omstandigheden van de loopvloeistoffen A ( 2.2 ) en B ( 2.3 ) :   * loopvloeistof A ( 2.2 ) * loopvloeistof B ( 2.3 ) *  Natriumpersulfaat * 0,40 * 0,10 *  Kaliumpersulfaat * 0,40 * 0,02 + 0,05 *  Ammoniumpersulfaat * 0,50 * 0,10 + 0,20 *  Natriumbromaat * 0,40 * 0,20 *  Kaliumbromaat * 0,40 * 0,10 + 0,20 *  Waterstofperoxide * 0,80 * 0,80 *  B . DE IDENTIFICATIE VAN BARIUMPEROXIDE  1 . BEGINSEL  De aanwezigheid van bariumperoxide wordt enerzijds middels papierchromatografie aangetoond via het gevormde waterstofperoxide na aanzuren van het monster ( methode A , 4.2 ) en anderzijds door een identificatiereactie op het bariumion .   - Indien persulfaten ( A ) afwezig zijn wordt aan een deel van de zure monsteroplossing ( B , 4.1 ) verdund zwavelzuur toegevoegd waardoor een wit neerslag van bariumsulfaat ontstaat . De aanwezigheid van bariumionen in de monsteroplossing  ( B , 4.1 ) wordt middels papierchromatografie op de hierna beschreven wijze ( B , 5 ) nogmaals bevestigd .   - Indien echter bariumperoxide en persulfaten gelijktijdig aanwezig zijn ( B , 4.2 ) moet het residu van de oplossing alkalisch worden ontsloten en vervolgens in het residu van de smelt  ( B , 4.2.3 ) , na oplossen in zoutzuur , de aanwezigheid van bariumionen zowel papierchromatografisch als via bariumsulfaat bevestigd worden .  2 . REAGENTIA  2.1 . Methanol .  2.2 . Zoutzuur gec . 36 % ( m/m ) .  2.3 . Zoutzuur 6 N .  2.4 . Zwavelzuur 4 N .  2.5 . Dinatriumrhodizonaat .  2.6 . Bariumchloride ( BaCl2 * 2H20 ) .  2.7 . Natriumcarbonaat , watervrij .  2.8 . Bariumchloride oplossing 1 % ( m/v ) in water .  2.9 . Loopvloeistof methanol-zoutzuur gec .  ( 36 % -ig)-water ( 80 + 10 + 10 , v ) .  2.10 . Detectiemiddel , dinatriumrhodizonaatoplossing 0,1 % ( m/v ) in water ; bereid de oplossing vlak voor het gebruik .  3 . APPARATUUR EN HULPMIDDELEN  3.1 . Micropipet 5 ml .  3.2 . Platina kroezen .  3.3 . Maatkolven van 100 ml .  3.4 . Chromatografiepapier ( Schleicher en Schuell 2043 b of gelijkwaardig ) . Reinig het papier door dit gedurende één nacht in de chromatografiebak voor dalende chromatografie ( A , 3.5 ) te ontwikkelen in de loopvloeistof ( B , 2.9 ) en vervolgens te drogen .  3.5 . Vouwfilters .  3.6 . Gebruikelijke uitrusting voor het uitvoeren van stijgende papierchromatografie .  4 . MONSTERVOORBEREIDING  4.1 . Produkten zonder persulfaten  4.1.1 . Homogeniseer 2 gram produkt in 50 ml water en breng de pH van de oplossing door middel van zoutzuur ( B , 2.3 ) ongeveer op 1 .  4.1.2 . Breng de oplossing of suspensie met water over in een maatkolf van 100 ml , vul met water tot de maatstreep aan en meng . Gebruik deze oplossing voor het onder B , 5 beschreven papierchromatografisch onderzoek en voor de identificatie van het bariumion door het als bariumsulfaat neer te slaan .  4.2 . Produkten met persulfaten  4.2.1 . Homogeniseer 2 gram produkt in 100 ml water en filtreer .  4.2.2 . Voeg aan het gedroogde residu 7 tot 10 maal de massa aan natriumcarbonaat toe ( B , 2.7 ) . Meng en verhit het mengsel in een platinakroes  ( B , 3.2 ) gedurende een half uur .  4.2.3 . Koel af tot kamertemperatuur , suspendeer de smelt in 50 ml water en filtreer ( B , 3.5 ) .  4.2.4 . Los het residu van de smelt op in zoutzuur 6 N ( B , 2.3 ) en vul met water aan tot 100 ml . Gebruik deze oplossing voor het onder B , 5 beschreven papierchromatografisch onderzoek .  5 . WERKWIJZE  5.1 . Breng in een chromatografiebak voor stijgende papierchromatografie ( B , 3.6 ) een geschikte hoeveelheid loopvloeistof ( B , 2.9 ) en verzadig de bak gedurende ten minste 15 uren .  5.2 . Breng op een stuk chromatografiepapier - voorbehandeld als aangegeven onder B , 3.4 - verdeeld over een drietal startpunten respectievelijk 5 ml van elk der onder B , 4.1.2 en B , 4.2.4 bereide oplossingen en de referentieoplossing ( B , 2.8 ) .  5.3 . Laat het oplosmiddel aan de lucht verdampen en chromatografeer verticaal over een loopafstand van 30 cm .  5.4 . Neem het chromatografiepapier uit de chromatografiebak en droog het aan de lucht .  5.5 . Maak de vlekken in het chromatogram zichtbaar door het chromatografiepapier te bespuiten met het detectiemiddel ( B , 2.10 ) . Bij aanwezigheid van barium ontstaan rode vlekken met een Rf-waarde van ongeveer 0,10 .  C . DE BEPALING VAN WATERSTOFPEROXIDE  1 . BEGINSEL  De jodometrische bepaling van waterstofperoxide berust op de volgende reactie :  H2O2 + 2H + + 21 - * I2 + 2H2O .  Deze omzetting verloopt traag maar kan door toevoeging van ammoniummolybdaat worden versneld . Het gevormde jodium wordt met natriumthiosulfaatoplossing titrimetrisch bepaald en is een maat voor het gehalte aan waterstofperoxide .  2 . DEFINITIE  Het gehalte aan waterstofperoxide bepaald volgens deze methode wordt uitgedrukt in massaprocenten ( m/m ) van de waar .  3 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  3.1 . Zwavelzuur 2 N .  3.2 . Kaliumjodide .  3.3 . Ammoniummolybdaat .  3.4 . Natriumthiosulfaatoplossing 0,1 N .  3.5 . Kaliumjodideoplossing 10 % ( m/v ) . Bereid deze oplossing vlak voor het gebruik .  3.6 . Ammoniummolybdaatoplossing 20 % ( m/v ) .  3.7 . Zetmeeloplossing 1 % ( m/v ) .  4 . APPARATUUR EN HULPMIDDELEN  4.1 . Bekerglazen van 100 ml .  4.2 . Buret van 50 ml .  4.3 . Maatkolven van 250 ml .  4.4 . Maatcylinders van 25 en 100 ml .  4.5 . Volpipetten van 10 ml .  4.6 . Konische kolven van 250 ml .  5 . WERKWIJZF  5.1 . Weeg nauwkeurig in een bekerglas van 100 ml een hoeveelheid van het produkt af ( m gram ) , die overeenkomt met 0,6 gram waterstofperoxide . Breng dit kwantitatief met water over in een maatkolf van 250 ml . Vul met water tot de maatstreep aan en meng .  5.2 . Pipetteer 10 ml van deze oplossing ( C , 5.1 ) in een 250 ml konische kolf ( C , 4.6 ) en voeg achtereenvolgens toe 100 ml zwavelzuur 2 N ( C , 3.1 ) , 20 ml kaliumjodideoplossing ( C , 3.5 ) evenals drie druppels ammoniummolybdaatoplossing  ( C , 3.6 ) .  5.3 . Titreer onmiddellijk het gevormde jodium met 0,1 N natriumthiosulfaatoplossing ( C , 3.4 ) . Voeg vlak voor het bereiken van het equivalentiepunt enkele milliliters zetmeeloplossing ( C , 3.7 ) toe als indicator . Noteer het verbruik van natriumthiosulfaat 0,1 N in ml ( V ml ) .  5.4 . Voer op de wijze als onder C , 5.2 en C , 5.3 beschreven een blancobepaling uit waarbij de 10 ml monsteroplossing zijn vervangen door 10 ml water . Noteer het verbruik van natriumthiosulfaat 0,1 N van de blancobepaling ( Vo ml ) .  6 . BEREKENING  Bereken het gehalte aan waterstofperoxide van de waar in massaprocenten ( m/m ) met behulp van de formule :   % waterstofperoxide = ( ( V - Vo ) maal 1,7008 maal 250 maal 100 ) / ( m maal 10 maal 1 000 ) of   % waterstofperoxide = ( ( V - Vo ) maal 4,252 ) /m  waarin :  m = de hoeveelheid in onderzoek genomen monster in grammen ( C , 5.1 )  Vo = het verbruik in ml 0,1 N thiosulfaatoplossing van de blancobepaling ( C , 5.4 )  V = het verbruik in ml 0,1 N thiosulfaatoplossing van de titratie van de monsteroplossing ( C , 5.3 ) .  7 . HERHAALBAARHEID ( 1 )  Voor monsters met een waterstofperoxidegehalte van 6 % ( m/m ) mag het verschil tussen de meetuitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig uitgevoerd door dezelfde analist onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden en voor hetzelfde monster niet meer bedragen dan 0,2 % .  ( 1 ) Bepaald vlg . ISO 5725 .  II . DE IDENTIFICATIE EN SEMI-KWANTITATIEVE BEPALING VAN ENKELE OXIDATIEKLEURSTOFFEN IN HAARKLEURMIDDELEN  1 . DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Deze methode beschrijft de identificatie en semi-kwantitatieve bepaling van de navolgende verbindingen aanwezig in crèmevormige of vloeibare haarkleurmiddelen .  Verbinding * Symbool *  diaminobenzenen * *  1,2-diaminobenzeen ( o-fenyleendiamine ) * OFD *  1,3-diaminobenzeen ( m-fenyleendiamine ) * MFD *  1,4-diaminobenzeen ( p-fenyleendiamine ) * PFD *  diaminotoluenen * *  3,4-diaminotolueen ( o-toluyleendiamine ) * OTD *  2,4-diaminotolueen ( m-toluyleendiamine ) * MTD *  2,5-diaminotolueen ( p-toluyleendiamine ) * PTD *  diaminofenolen * *  2,4-diaminofenol * DAF *  hydrochinon * *  1,4-dihydroxybenzeen * H *  a-naftol * a-N *  pyrogallol * *  1,2,3-trihydroxybenzeen * P *  resorcinol * *  1,3-dihydroxybenzeen * R *  2 . BEGINSEL  De oxidatiekleurstoffen worden bij pH 10 met behulp van ethanol 96 % -ig uit de crèmevormige of vloeibare haarkleurmiddelen geëxtraheerd en door middel van een - ( 5 ) en/of tweedimensionale ( 6 ) dunnelaagchromatografie geïdentificeerd .  Om de semi-kwantitatieve bepaling van de stoffen uit te voeren vergelijkt men het chromatogram van de monsters verkregen met behulp van vier loopvloeistoffen met dat van de oplossingen van de gelijktijdig en onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden gechromatografeerde referentiestoffen .  3 . REAGENTIA  Indien niet uitdrukkelijk anders vermeld dienen alle reagentia van anlytische kwaliteit te zijn .  3.1 . Ethanol , absoluut .  3.2 . Aceton .  3.3 . Ethanol 96 % ( v/v ) .  3.4 . Ammoniak 25 % ( d(20,4 ) = 0,91 ) .  3.5 . L(+)-Ascorbinezuur .  3.6 . Chloroform .  3.7 . Cyclohexaan .  3.8 . Stikstof , kwaliteit technisch .  3.9 . Tolueen .  3.10 . Benzeen .  3.11 . Butanol-1 .  3.12 . Butanol-2 .  3.13 . Onderfosforig zuur , ( H3PO2 ) 50 % in water .  3.14 . Diazoreagens ; hiervoor kunnen de volgende produkten worden gebruikt :   - 4-nitro-1-benzeendiazoniumzout gestabiliseerd bij voorbeeld met chloorbenzeensulfonaat  ( Rood 2 JN van Francolor of equivalent ) .   - 2-chloor-4-nitro-1-benzeendiazoniumzout gestabiliseerd bij voorbeeld met naftaleensulfonaat  ( NNCD Reagent - artikel nr . 74150 van FLUKA of equivalent ) .  3.15 . Zilvernitraat .  3.16 . p-Dimethylaminobenzaldehyde .  3.17 . 2,5-Dimethylfenol .  3.18 . IJzer(III)chloride , FeCl3 * 6H2O .  3.19 . Zoutzuur 10 % ( m/v ) .  3.20 . Referentiestoffen  De referentiestoffen zijn in paragraaf 1 " doel en toepassingsgebied " vermeld .  Aminoverbindingen kunnen als ( mono - of di)chloride of als vrije base worden gebruikt . Gebruik géén sulfaten als referentiestof .  3.21 . Referentieoplossingen , 0,5 % ( m/v )  Bereid een 0,5 %-oplossing ( m/v ) van elk van de referentiestoffen genoemd in 3.20 .  Weeg hiertoe 50 min of meer 1 mg referentiestof af , breng deze over in een maatkolf van 10 ml . Voeg 5 ml ethanol 96 % en 250 mg ascorbinezuur ( 3.5 ) toe . Breng de pH met ammoniakoplossing ( 3.4 ) op pH = 10 , vul aan tot 10 ml met ethanol 96 %  ( 3.3 ) en meng .  Opmerkingen :  De oplossingen zijn , op een koele en donkere plaats bewaard , gedurende één week stabiel .  In bepaalde gevallen ontstaat bij toevoeging van ascorbinezuur en ammoniak een meerslag . Na het bezinken wordt de bovenstaande vloeistof gebruikt voor het verdere onderzoek .  3.22 . Loopvloeistoffen  3.22.1 . Aceton-chloroform-tolueen ( 35 + 25 + 40 , v ) .  3.22.2 . Chloroform-cyclohexaan-ethanol ( absoluut)-ammoniak 25 % -ig ( 80 + 10 + 10 + 1 , v ) .  3.22.3 . Benzeen-butanol-2-water ( 50 + 25 + 25 , v ) . Schud het mengsel krachtig , laat de fasen scheiden bij kamertemperatuur ( 20 tot 25 * C ) en gebruik de bovenste fase .  3.22.4 . Butanol-1-chloroform-reagens M ( 7 + 70 + 23 , v ) . Schud het mengsel krachtig . Laat de fasen scheiden bij 20 tot 25 * C en neem de onderste fase .  Bereid reagens M door menging van :   - ammoniak 25 % ( 3.4 ) ... 24 volumedelen   - onderfosforig zuur 50 % ( 3.13 ) ... 1 volumedeel   - H2O ... 75 volumedelen .  3.23 . Detectiemiddelen  3.23.1 . Diazoreagens :  Maak een 5 % -oplossing ( m/v ) van het reagens 3.14 in water . Deze oplossing moet worden bereid op het ogenblik van het gebruik .  3.23.2 . Reagens van Ehrlich :  Los 2 g p-dimethylaminobenzaldehyde ( 3.16 ) op in 100 ml zoutzuur 10 % -oplossing ( m/v ) in water  ( 3.19 ) .  3.23.3 . 2,5-Dimethylfenol/ferrichloridereagens :  Oplossing 1 : Los 1 g 2,5-dimethylfenol ( 3.17 ) op in 100 ml ethanol 96 % ( 3.3 ) .  Oplossing 2 : Los 4 g ferrichloride 6H2O ( 3.18 ) op in 100 ml ethanol 96 % ( 3.3 ) .  Deze oplossingen moeten zonder te worden gemengd in de aangegeven volgorde worden gebruikt . Bij het zichtbaar maken van de vlekken wordt het chromatogram eerst met oplossing 1 en vervolgens met oplossing 2 bespoten .  3.23.4 . Ammoniakale zilvernitraatoplossing :  Voeg aan een 5 % -oplossing ( m/v ) van zilvernitraat  ( 3.15 ) in water zoveel ammoniak 25 % ( 3.4 ) toe tot het neerslag van AgOH is opgelost .  Dit reagens moet worden bereid op het ogenblik van het gebruik . De oplossing kan niet worden bewaard !  4 . APPARATUUR EN HULPMIDDELEN  4.1 . Gebruikelijke laboratoriumuitrusting voor dunnelaagchromatografie evenals :  4.1.1 . Plastic of glazen bak waarin de dunnelaagplaat onder stikstof kan worden bewaard . Deze voorzorgsmaatregel is noodzakelijk gezien de grote oxidatiegevoeligheid van sommige kleurstoffen .  4.1.2 . Injectiespuit van 10 ml , met een schaalverdeling van 0,2 ml en voorzien van een naald met een techt afgesneden punt of " repeating dispenser " van 50 ml eveneens voorzien van een recht afgesneden punt en zodanig op een statief gemonteerd , dat op de dunnelaagplaat onder stikstof kan worden aangebracht .  4.1.3 . Kant en klaar dunnelaagplaten Machery en Nagel silicagel G-HR of gelijkwaardig . Formaat 20 maal 20 cm , dikte van de adsorbenslaag 0,25 mm .  4.2 . Centrifuge , instelbaar op 4 000 toeren per minuut .  4.3 . Centrifugebuizen van 10 ml voorzien van schroefdop met septum .  5 . WERKWIJZE  5.1 . Voorbereiding van de monsters  Verwijder bij monsters verpakt in tubes de de eerste 2 tot 3 cm van de crème . Breng in een vooraf met stikstof gespoelde centrifugebuis  ( 4.3 ) 300 mg ascorbinezuur ( 3.5 ) evenals 3,0 g crème of 3,0 g gehomogeniseerde vloeistof .  Voeg enkele druppels ammoniak 25 % ( 3.4 ) toe indien de pH lager is dan 10 en vul aan tot 10 ml met ethanol 96 % ( 3.3 ) . Sluit de centrifugebuis af met de bijbehorende schroefdop met septum , homogeniseer en centrifugeer gedurende 10 minuten bij 4 000 toeren per minuut . Gebruik de vloeistoffase voor het navolgend beschreven dunnelaagchromatografisch onderzoek .  5.2 . Chromatografie  5.2.1 . Het opbrengen :Breng op een plaat voor dunnelaagchromatografie  ( 4.1.3 ) op een negental startpunten op ongeveer 1,5 cm van de onderrand van de dunnelaagplaat en met een onderlinge afstand van circa 1,5 cm onder stikstof op 1 ml van elk van de referentieoplossingen ( 3.21 ) . Verdeel de referentieoplossingen als volgt over de startpunten :  1 * 2 * 3 * 4 * 5 * 6 * 7 * 8 * 9 *  R * P * H * PFD * DAF * PTD * OFD * OTD * MFD *  MTD * a-N * * * * * * * *  Breng op de startpunten 10 en 11 telkens 2 ml van de onder 5.1 verkregen monsteroplossingen op .  Bewaar de plaat onder stikstof tot aan het moment van chromatograferen .  5.2.2 . Het ontwikkelen :  Plaats de plaat ( 5.2.1 ) in een vooraf met stikstof gespoelde chromatografiebak waarin zich een passende hoeveelheid van één der onder 3.22 genoemde loopvloeistoffen bevindt en die is verzadigd met de dampen van deze loopvloeistof . Chromatografeer , bij kamertemperatuur  ( 20 tot 25 * C ) en op een donkere plaats , tot de loopafstand van het freat 15 cm bedraagt .  Neem de plaat uit de chromatografiebak en droog onder stikstof bij kamertemperatuur .  5.2.3 . De detectie :  Bespuit onmiddellijk na het drogen ( 5.2.2 ) de plaat met een van de onder 3.23 genoemde vier detectiemiddelen .  5.2.4 . De identificatie .  Identificeer de oxidatiekleurstoffen aanwezig in het monster met behulp van de Rf-waarden en de kleur van de vlekken in de chromatogrammen verkregen door chromatograferen in de loopvloeistoffen 3.22 en bespuiten met de detectiemiddelen 3.23 . Vergelijk hiertoe de Rf-waarden en de kleur van de vlekken in het chromatogram van het monster met die van de gelijktijdig gechromatografeerde referentiestoffen zowel als met de kleuren en Rf-waarden voor de referentiestoffen vermeld in tabel I .  5.2.5 . De semi-kwantitatieve bepaling :  Het gehalte van elke oxidatiekleurstof aanwezig in het monster wordt bepaald door visuele vergelijking van de intensiteit van de vlekken in het chromatogram van het monster met die van een reeks van vlekken met bekende concentratie van de geïdentificeerde verbindingen . Verdun de monsteroplossing 5.1 indien de semi-kwantitatieve bepaling wordt bemoeilijkt doordat een ( de ) verbinding(en ) in te hoge concentratie aanwezig zijn . Verdun de monsteroplossing eveneens indien het geschatte gehalte van één van de geïdentificeerde oxidatiekleurstoffen méér dan 0,25 % bedraagt .  TABEL I  Rf-waarden en kleuren na detectie van de referentiestoffen  Referentiestoffen ( 3.20 ) * Loopvloeistoffen * Detectiemiddelen *   * Rf-waarde * Kleur *   * 3.22.1 * 3.22.2 * 3.22.3 * 3.22.4 * Diazoreagens ( 3.23.1 ) * Ehrlich-reagens ( 3.23.2 ) * Dimethylfenolferrichloridereagens ( 3.23.3 ) * Zilvernitraatreagens ( 3.23.4 ) *  OFD * 0,62 * 0,60 * 0,30 * 0,57 * zwak bruin * - * - * zwak bruin *  MFD * 0,40 * 0,60 * 0,47 * 0,48 * (*) violetbruin * geel * zwak bruin * zwak bruin *  PFD * 0,20 * 0,50 * 0,30 * 0,48 * bruin * (*) helrood * violet * grijs *  OTD * 0,60 * 0,60 * 0,53 * 0,60 * (*) bruin * zwak oranje * zwak bruin * grijsbruin *  MTD * 0,40 * 0,67 * 0,45 * 0,60 * (*) roodbruin * geel * bruin * zwart *  PTD * 0,33 * 0,65 * 0,37 * 0,70 * bruin * oranje * (*) violet * grijs *  DAF * 0,07 * - * 0 * 0,05 * (*) bruin * oranje * violet * bruin *  H * 0,50 * 0,35 * 0,80 * 0,20 * - * oranje * violet * (*) zwart *  a-N * 0,90 * 0,80 * 0,90 * 0,75 * oranjebruin * - * (*) violet * zwart *  P * 0,37 * - * 0,67 * 0-0,05 * bruin * zeer zwak violet * zeer zwak bruin * (*) bruin *  R * 0,50 * 0,37 * 0,80 * 0,17 * (*) oranje * zwak violet * zeer zwak bruin * zwak bruin *  Opmerkingen :  1 . De kleur van de OFD-vlek in het chromatogram is zwak ; loopvloeistof 3.22.3 moet worden gebruikt om OFD duidelijk van OTD te scheiden .  2 . (*) geeft de beste detectie aan .  6 . ONDERZOEK DOOR MIDDEL VAN TWEEDIMENSIONALE DUNNELAAGCHROMATOGRAFIE  Voor het uitvoeren van de hier beschreven tweedimensionale dunnelaagchromatografie zijn nog de volgende aanvullende reagentia en hulpstoffen benodigd :  6.1 . Extra referentiestoffen en -oplossingen  6.1.1 . b-Naftol ( b-N )  6.1.2 . 2-Aminofenol ( OAF )  6.1.3 . 3-Aminofenol ( MAF )  6.1.4 . 4-Aminofenol ( PAF )  6.1.5 . 2-Nitro-p-fenyleendiamine ( 2-NPFD )  6.1.6 . 4-Nitro-o-fenyleendiamine ( 4-NOFD )  Bereid een 0,5 % -oplossing ( m/v ) van iedere extra referentiestof op de wijze aangegeven in 3.2.1 .  6.2 . Extra loopvloeistof  6.2.1 . Ethylacetaat-cyclohexaan-ammoniak 25 %  ( 65 + 35 + 0,5 , v )  6.3 . Extra detectiemiddel  Plaats een glazen schaal waarin ongeveer 2 g gekristalliseerd jodium aanwezig is , in een chromatografiebak en sluit deze goed af met een passend deksel .  6.4 . Chromatografie  6.4.1 . Maak zoals aangegeven in figuur 1 , een tweetal groeven in de adsorbenslaag van een plaat voor dunnelaagchromatografie ( 4.1.3 ) .  6.4.2 . Breng 1 tot 4 ml extract ( 5.1 ) onder stikstof op startpunt 1 ( figuur 1 ) , dat zich op 2 cm van de twee zijden bevindt . De hoeveelheid extract hangt af van de intensiteit van de in het chromatogram ( 5.2 ) verkregen vlekken .  6.4.3 . Breng , verdeeld over de punten 2 en 3  ( figuur 1 ) de in 5.2 geïdentificeerde ( of vermeend geïdentificeerde ) oxidatiekleurstoffen op . De afstand tussen de punten bedraagt 1,5 cm . Van iedere referentieoplossing wordt 2 ml opgebracht met uitzondering van DAF , waarvan 6 ml nodig is . Breng op onder stikstof .  6.4.4 . Herhaal de in 6.4.3 beschreven handelingen voor de startpunten 4 en 5 ( figuur 1 ) en bewaar de plaat tot het chromatograferen onder stikstof .  6.4.5 . Spoel een chromatografiebak met stikstof en breng een passende hoeveelheid loopvloeistof  ( 3.22.2 ) in de bak . Plaats de dunnelaagplaat 6.4.4 in de bak en chromatografeer op een donkere plaats in de eerste looprichting ( figuur 1 ) . Chromatografeer tot het front van de loopvloeistof de onderbreking van de adsorbenslaag heeft bereikt  ( 13 cm ) .  6.4.6 . Neem de plaat uit de chromatografiebak en plaats hem ter verdamping van de loopvloeistofresten gedurende ten minste 60 minuten in de bak ( 4.1 ) die met stikstof wordt gespoeld .  6.4.7 . Breng met behulp van een maatcylinder een passende hoeveelheid loopvloeistof ( 6.2.1 ) in een met stikstof gespoelde chromatografiebak , plaats de dunnelaagplaat 90 * gedraaid ten opzichte van de eerste looprichting ( 6.4.6 ) in de bak en chromatografeer ( op een donkere plaats ) in de tweede looprichting tot het front van de loopvloeistof de onderbreking in de adsorbenslaag bereikt . Neem de plaat uit de chromatografiebak en laat de loopvloeistof aan de lucht verdampen .  6.4.8 . Plaats de plaat gedurende 10 minuten in de chromatografiebak met jodiumdampen ( 6.3 ) en interpreteer het tweedimensionale chromatogram met behulp van de Rf-waarden en de kleur van de gelijktijdig gechromatografeerde referentiestoffen  ( tabel II ) .  Opmerking  Ter verkrijging van een zo sterk mogelijke kleuring van de vlekken wordt het chromatogram na de detectie een half uur lang aan de lucht blootgesteld .  6.4.9 . De aanwezigheid van de in 6.4.8 gevonden oxidatiekleurstoffen kan op ondubbelzinnige wijze worden bevestigd door de onder 6.4.1 tot en met 6.4.8 beschreven werkwijze opnieuw toe te passen en daarbij op het startpunt 1 , behalve de in 6.4.2 voorgeschreven hoeveelheid extract ook 1 ml van de in 6.4.8 geïdentificeerde referentiestoffen op te brengen .  Als het chromatogram in vergelijking met het in 6.4.8 verkregen beeld geen andere vlekken vertoont , was de interpretatie van het chromatogram 6.4.8 juist .  TABEL II  Kleur van de referentiestoffen na chromatografie en detectie met jodiumdampen  Referentiestoffen * Kleuren na detectie met jodiumdampen *  R * beige *  P * bruin *  a-N * paars *  b-N * helder bruin *  H * paarsbruin *  MFD * geelbruin *  PFD * paarsbruin *  MTD * donkerbruin *  PTD * geelbruin *  DAF * donkerbruin *  AOF * oranje *  MAF * geelbruin *  PAF * paarsbruin *  2-NPFD * bruin *  4-NOFD * oranje *  Figuur 1 : zie P.b .  III . DE IDENTIFICATIE EN DE KWANTITATIEVE BEPALING VAN NITRIET  A . DE IDENTIFICATIE  1 . DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Deze methode is geschikt voor de identificatie van nitriet in kosmetica .  De methode is in het bijzonder toepasbaar op crèmes en pasta-achtige produkten evenals tandpasta .  2 . BEGINSEL  Het specifiek aantonen van nitriet geschiedt met behulp van het fenylhydrazon van 2-aminobenzaldehyde .  3 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  3.1 . Verdund zwavelzuur : Verdun 2 ml geconcentreerd zwavelzuur ( d ( 20,4 ) = 1,84 ) met 11 ml gedestilleerd water .  3.2 . Verdund zoutzuur : Verdun 1 ml geconcentreerd zoutzuur ( d ( 20,4 ) = 1,19 ) met 11 ml gedestilleerd water .  3.3 . Methanol .  3.4 . Oplossing van 2-aminobenzaldehydfenylhydrazon  ( nitrinereagens R ) in methanol :  Weeg 2,0 gram 2-aminobenzaldehydfenylhydrazon  ( nitrine R Merck of equivalent ) af en breng deze kwantitatief over in een maatkolf van 100 ml . Voeg druppelsgewijs 4 ml verdund zoutzuur ( 3.2 ) toe en zwenk om . Vul met methanol tot de maatstreep aan en meng tot de oplossing geheel helder is . Bewaar de oplossing in een bruinglazen fles ( 4.3 ) .  4 . HULPMIDDELEN  4.1 . Bekerglazen van 50 ml .  4.2 . Maatkolf van 100 ml .  4.3 . Bruinglazen fles , 125 ml .  4.4 . Glasplaat , 10 maal 10 cm .  4.5 . Spatel van kunststof .  4.6 . Filtreerpapier , 10 maal 10 cm .  5 . WERKWIJZE  5.1 . Strijk een deel van het te onderzoeken monster gelijkmatig uit over de glasplaat ( 4.4 ) . Zorg ervoor , dat de laagdikte ten hoogste 1 cm bedraagt .  5.2 . Drenk een blad filtreerpapier ( 4.6 ) in gedestilleerd water en leg het op het monster ; druk het papier met behulp van een spatel ( 4.5 ) goed aan .  5.3 . Wacht ongeveer één minuut en breng vervolgens in het midden van het filtreerpapier   - 2 druppels verdund zwavelzuur ( 3.1 ) en daarna   - 2 druppels nitrinereagens ( 3.4 ) .  5.4 . Neem na 5 tot 10 seconden het filtreerpapier op en bekijk het bij daglicht . Een paarsrode verkleuring wijst op de aanwezigheid van nitriet .  Wanneer het nitrietgehalte laag is verandert de paarsrode kleur reeds na 5 tot 15 seconden in geel . Deze kleuromslag vindt pas na 1 tot 2 minuten plaats wanneer grotere hoeveelheden nitriet aanwezig zijn .  6 . OPMERKING  De intensiteit van de paarsrode kleur , evenals de tijd benodigd voor de kleuromslag in geel kan een indicatie geven van het gehalte aan nitriet in het produkt .  B . DE BEPALING  1 . DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Dit voorschrift beschrijft de bepaling van nitriet in kosmetica .  2 . DEFINITIE  Het gehalte aan nitriet van het monster bepaald volgens deze methode wordt uitgedrukt in massaprocenten  ( m/m ) natriumnitriet .  3 . BEGINSEL  Na verdunning met water en klaring van het monster wordt een kleurreactie op nitriet uitgevoerd . De aldus verkregen kleuring wordt bij 538 nm gemeten .  4 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  4.1 . De volgende klaringsreagentia mogen niet ouder zijn dan een week .  4.1.1 . Carrez I-reagens : Los 106 g kaliumhexacyanoferraat ( II ) ( K4Fe(CN)6 * 3H2O ) op in gedestilleerd water en vul aan tot 1 000 ml .  4.1.2 . Carrez II-reagens : Los 219,5 g zinkacetaat  ( Zn(CH3COO)2 * 2H2O ) en 30 ml ijsazijn op in gedestilleerd water en vul aan tot 1 000 ml .  4.2 . Natriumnitrietoplossing : In een maatkolf van 1 000 ml wordt 0,500 g natriumnitriet opgelost en aangevuld tot 1 000 ml . Verdun 10,0 ml van deze stamoplossing tot 500 ml ; 1 ml van deze oplossing bevat 10 mg NaNO2 .  4.3 . Natriumhydroxideoplossing , 1 N : Los 4,0 g NaOH op in gedestilleerd water en vul aan tot 100 ml .  4.4 . Sulfanilamidehydrochlorideoplossing 0,2 % : Los 2,0 g sulfanilamide onder verwarmen op in 800 ml water . Koel af en voeg onder roeren 100 ml geconcentreerd HCl toe . Vul aan tot 1 000 ml .  4.5 . Zoutzuur 5 N .  4.6 . N-1-Naftylethyleendiaminedihydrochloridereagens , afgekort N-1-naftylreagens : Los 0,1 g N-1-naftylethyleendiaminedihydrochloride op in water en vul aan tot 100 ml . Deze oplossing moet op dezelfde dag van de bepaling worden bereid .  5 . TOESTELLEN EN HULPMIDDELEN  5.1 . Analytische balans .  5.2 . Maatkolven van resp . 100 , 250 , 500 en 1 000 ml .  5.3 . Volpipetten van 2 , 4 , 6 , 8 , 10 en 25 ml .  5.4 . Maatcylinders van 100 ml .  5.5 . Vouwfilter , nitrietvrij , diameter 15 cm .  5.6 . Waterbad ( met verwarming ) .  5.7 . Spectrofotometer met cuvetten met een optische weglengte van 1 cm .  5.8 . pH-meter .  5.9 . Microburet 10 ml .  5.10 . Bekerglas , 250 ml .  6 . WERKWIJZE  6.1 . Weeg tot op 0,1 mg nauwkeurig ongeveer 0,5 g  ( m gram ) van het gehomogeniseerde monster af in een bekerglas van 250 ml . Verdun met warm gedestilleerd water tot ongeveer 150 ml . Plaats het bekerglas gedurende een half uur in een waterbad van 80 * C . Zwenk de inhoud af en toe om .  6.2 . Koel af tot kamertemperatuur en voeg met een maatpipet en onder zwenken achtereenvolgens 2 ml van het Carrez I - ( 4.1.1 ) en II-reagens ( 4.1.2 ) toe .  6.3 . Breng met behulp van een pH-meter en door toevoeging van 1 N Na OH ( 4.3 ) de pH op 8,3 . Breng de inhoud kwantitatief over in een maatkolf van 250 ml en vul aan tot de maatstreep .  6.4 . Meng en filtreer over een vouwfilter ( 5.5 ) .  6.5 . Breng een passend aliquot ( V ml ) van het heldere filtraat ( echter niet meer dan 25 ml ) , met behulp van een maatpipet over in een maatkolf van 100 ml en vul aan tot circa 60 ml .  6.6 . Voeg na menging 10,0 ml sulfanilamidehydrochloride  ( 4.4 ) en vervolgens 6,0 ml 5 N zoutzuur ( 4.5 ) toe . Meng en laat 5 minuten staan .  Voeg 2,0 ml N-1-naftylreagens ( 4.6 ) toe , meng en laat 3 minuten staan . Vul aan met water tot 100 ml en meng .  6.7 . Maak een blanco-meetoplossing door het onder 6.5 en 6.6 gestelde te herhalen , evenwel zonder toevoeging van het N-1-naftylreagens ( 4.6 ) .  6.8 . Bepaal de absorptie ( 5.7 ) van de volgens 6.6 verkregen oplossing bij 538 nm met als blanco de volgens 6.7 verkregen oplossing .  6.9 . Bereken met behulp van de ijklijn ( 6.10 ) het nitrietgehalte , uitgedrukt als microgrammen natriumnitriet per 100 ml oplossing ( m1 ) , dat overeenkomt met de volgens 6.8 gemeten absorptie .  6.10 . IJklijn : Maak een ijklijn voor de absorptie met behulp van de standaard natriumnitrietoplossing  ( 4.1 ) voor de reeks 0 - 20 - 40 - 60 - 80 - 100 microgram natriumnitriet per 100 ml .  7 . BEREKENING  Bereken het gehalte aan natriumnitriet van het monster in massaprocenten met behulp van de volgende formule :   % NaNO2 = 250/V maal m1 maal 10 -6 maal 100/m = m1 / ( V maal m maal 40 )  waarin :  m = de massa van het in onderzoek genomen monster in g ( 6.1 )  m1 = het gehalte aan natriumnitriet in mg afgelezen onder 6.9  V = de hoeveelheid filtraat in ml gebruikt voor de meting ( 6.5 ) .  8 . HERHAALBAARHEID ( 1 )  Bij een nitrietgehalte van 0,2 % ( m/m ) mag het verschil tussen de meetuitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig uitgevoerd door dezelfde analist onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden en voor hetzelfde monster niet meer bedragen dan 0,005 % .  IV . DE IDENTIFICATIE EN BEPALING VAN VRIJ FORMALDEHYDE  1 . DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  De methode beschrijft de identificatie en de bepaling van het vrije formaldehyde in kosmetische produkten . De methode is toepasbaar op alle kosmetische produkten en bestaat uit drie gedeelten .  1.1 . Identificatie .  1.2 . Bepaling met acetylaceton ( colorimetrisch )  Deze bepaling is niet goed toepasbaar bij gebonden of gepolymeriseerd formaldehyde , zoals dat het geval is bij de z.g . formaldehydedonoren . In gevallen waarbij deze methode een meetwaarde geeft , die de maximaal toelaatbare concentratie in het eindprodukt overschrijdt , moet de volgende titrimetrische bepaling met bisulfiet worden uitgevoerd .  1.3 . Bepaling met bisulfiet ( titrimetrisch )  Bij deze bepaling wordt het gebonden formaldehyde  ( gepolymeriseerd of gebonden , bij de formaldehydedonoren ) niet mede bepaald . Sommige labiele formaldehydedonoren , b.v . hexamethyleentetramine , worden echter mede bepaald . Voorts kan door de aanwezigheid van buffers het equivalentiepunt minder scherp worden .  2 . DEFINITIE  Het volgens deze methode bepaalde vrije formaldehydegehalte wordt uitgedrukt in massaprocenten  ( m/m ) van de waar .  3 . BEGINSEL  3.1 . Identificatie  Het formaldehyde geeft een paars-rose verkleuring met het reagens van Schiff , door de reactie met het aanwezige zwaveligzuur .  3.2 . Bepalingen met acetylaceton ( colorimetrisch )  Het formaldehyde vormt met acetylaceton in aanwezigheid van ammoniumacetaat het gekleurde 3,5-diacetyl-1,4-dihydrolutidine , dat na extractie in 1-butanol gemeten wordt bij 410 nm .  3.3 . Bepaling met bisulfiet ( titrimetrisch )  Bij 0 * C reageert het formaldehyde in zuur milieu met sulfiet tot een additieve verbinding . De overmaat zuur wordt teruggetitreerd met natriumhydroxide . Tevens wordt de titratie met natriumhydroxide op dezelfde wijze uitgevoerd zonder toevoeging van sulfiet . Uit deze gegevens kan de hoeveelheid vrij formaldehyde in het monster worden berekend .  4 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  4.1 . IJsazijn .  4.2 . Ammoniumacetaat , anh .  4.3 . 1-Butanol .  4.4 . Zwavelzuur 2 N .  4.5 . Natriumsulfietoplossing 0,1 M vers bereid .  4.6 . Reagens van Schiff : Los in een maatkolf van 100 ml 100 mg fuchsine op in 75 ml water van 80 * C . Koel af en voeg 2,5 g natriumsulfiet ( Na2SO3 * 7H2O ) en 1,5 ml geconcentreerd zoutzuur ( d ( 20,4 ) = 1,19 ) toe . Vul aan tot 100 ml . Dit reagens is twee weken houdbaar en moet kleurloos zijn bij gebruik .  4.7 . Acetylaceton reagens : Los in een maatkolf van 1 000 ml op 150 g ammoniumacetaat ( 4.2 ) , 2 ml acetylaceton ( vers gedestilleerd onder verminderde druk ; het mag bij 410 nm geen absorptie vertonen ) en 3 ml ijsazijn ( 4.1 ) . Vul aan tot 1 000 ml ( de pH van de oplossing is ca . 6,4 ) . Dit reagens dient vers te worden bereid .  4.8 . Gestelde oplossing van H2SO4 0,1 N .  4.9 . Gestelde oplossing van natriumhydroxide 0,1 N .  4.10 . Gestelde oplossing van jodium 0,1 N .  4.11 . Gestelde oplossing van natriumthiosulfaat 0,1 N .  4.12 . Stokoplossing formaldehyde : Verdun 5 g formaldehyde 37-40 % met water tot een volume van 1 000 ml . Bepaal de titer van deze stokoplossing op de volgende wijze : Pipetteer 10,00 ml van deze oplossing . Voeg 25,00 ml jodiumoplossing 0,1 N en 10 ml natriumhydroxideoplossing 1 N toe . Meng en laat het mengsel 5 minuten staan . Voeg 11 ml HCl 1 N toe en titreer de overmaat jodium met natriumthiosulfaat 0,1 N met behulp van een zetmeeloplossing als indicator . 1 ml jodium 0,1 N is equivalent met 1,5 mg formaldehyde .  4.13 . Referentieoplossing formaldehyde : Pipetteer 5 ml van de stokoplossing ( 4.10 ) in een maatkolf van 100 ml en vul aan tot de maatstreep . Pipetteer vervolgens 5 ml van deze verdunde oplossing in een maatkolf van 500 ml en vul aan met water tot de maatstreep . 1 ml van deze referentieoplossing bevat circa 1 mg formaldehyde . Bereken het exacte gehalte .  4.14 . Thymolphtaleïneoplossing : 0,1 g/100 ml ethanol 50 % v/v .  4.15 . Referentieoplossing van 4.7 , zonder acetylaceton .  5 . APPARATUUR EN HULPMIDDELEN  5.1 . Gebruikelijke laboratoriumapparatuur .  5.2 . " Fase-scheiding-filter " , b.v . Whatman 1 PS of gelijkwaardig .  5.3 . Centrifuge .  5.4 . Spectrofotometer .  5.5 . Glascuvetten met een optische weglengte van 1 cm .  5.6 . Potentiograaf .  5.7 . Glas/calomel elektroden ( het verdient aanbeveling z.g . " lage temperatuur " elektroden te gebruiken ) .  6 . WERKWIJZE  6.1 . Identificatie  6.1.1 . Breng ca . 2 g van het monster over in een bekerglas van 10 ml .  6.1.2 . Voeg 2 druppels zwavelzuur 2 N ( 4.4 ) en 2 ml reagens van Schiff ( 4.6 ) toe . Het reagens van Schiff moet voor de toevoeging kleurloos zijn . Meng door schudden en laat het mengsel 5 minuten staan .  6.1.3 . Indien binnen 5 minuten een rose of paars-rose kleur wordt waargenomen , bedraagt de hoeveelheid HCHO meer dan 0,01 % . Bepaal dan kwantitatief volgens 6.2 en indien nodig ook volgens 6.3 .  6.2 . Bepaling met acetylaceton ( colorimetrisch )  6.2.1 . Monsteroplossing  6.2.1.1 . Weeg nauwkeurig een hoeveelheid monster  ( m gram ) af , overeenkomende met circa 150 mg HCHO .  6.2.1.2 . Verdun tot 100 ml met gedemineraliseerd water en meng .  6.2.1.3 . Pipetteer in een 50 ml erlenmeyerkolf :  10,00 ml van de oplossing 6.2.1.2  5,00 ml acetylacetonreagens ( 4.7 )  15 ml gedemineraliseerd water .  Meng .  6.2.2 . Referentieoplossing ( ter eliminatie van de storing door mogelijke achtergrondkleuring van het monster )  Pipetteer in een 50 ml erlenmeyerkolf :  10,0 ml van de verdunde monsteroplossing ( 6.2.1.2 )  5,0 ml referentieoplossing zonder acetylacetonreagens  ( 4.15 )  en 15 ml gedemineraliseerd water .  Meng .  6.2.3 . Blanco-oplossing  Pipetteer in een 50 ml erlenmeyerkolf :  5,0 ml acetylaceton reagens ( 4.7 )  25 ml gedemineraliseerd water .  Meng .  6.2.4 . Bepaling  6.2.4.1 . De verkregen oplossingen in de erlenmeyerkolven van 6.2.1 , 6.2.2 en 6.2.3 worden in een waterbad van 60 * C gedurende precies 10 minuten ondergedompeld . Koel vervolgens in een ijsbad af gedurende 2 minuten .  6.2.4.2 . Breng de vloeistoffen over in scheitrechters van 50 ml , waarin zich 10,0 ml 1-butanol bevindt . Spoel na met 3 tot 5 ml water . Schud de inhouden goed door gedurende precies 30 seconden . Laat de fasen vervolgens scheiden .  6.2.4.3 . Filtreer met de " fase-scheiding-filter "  ( 5.2 ) in de glascuvetten ( 5.5 ) . Centrifugeren  ( 5 000 omwentelingen per minuut gedurende 5 minuten ) is een andere mogelijkheid om de 1-butanolfase te scheiden .  6.2.4.4 . Meet de absorptie bij 410 nm ( A1 ) van de verkregen monsteroplossing ( 6.2.1 ) tegen de verkregen referentieoplossing ( 6.2.2 ) .  6.2.4.5 . Meet de absorptie bij 410 nm ( A2 ) van de verkregen blanco-oplossing ( 6.2.3 ) tegen 1-butanol ( 4.3 ) .  Opmerking  Deze spectrofotometrische metingen moeten worden verricht binnen 25 minuten nadat de erlenmeyerkolven in het warmwaterbad zijn gedompeld .  6.2.5 . IJkkurve  6.2.5.1 . Pipetteer in een 50 ml erlenmeyerkolf :  5,00 ml van de referentieoplossing HCHO ( 4.13 )  5,00 ml van de acetylacetonreagens ( 4.7 )  20 ml gedemineraliseerd water .  6.2.5.2 . Voer de bepaling uit zoals beschreven onder 6.2.4 en meet de absorptie bij 410 nm van de verkregen oplossing tegen 1-butanol ( 4.3 ) .  6.2.5.3 . Herhaal de bepaling met respectievelijk de volgende referentie-HCHO-oplossingen :  Referentie-HCHO-oplossing ( 4.13 ) * Acetylacetonreagens ( 4.7 ) * Gedemineraliseerd water *  10 ml + * 5 ml + * 15 ml *  15 ml + * 5 ml + * 10 ml *  20 ml + * 5 ml + * 5 ml *  25 ml + * 5 ml * - *  6.2.5.4 . Gebruik voor de nulwaarde de meting van 6.2.4.5 .  6.2.5.5 . Trek de ijkkurve door de verkregen absorptiewaarden na correctie met de nulwaarde van 6.2.5.4 uit te zetten tegen de hoeveelheid HCHO in mg per 30 ml meetoplossing . De ijkkurve is tot 30 mg HCHO lineair .  6.3 . Bepaling met bisulfiet ( titrimetrisch )  6.3.1 . Voorbereiding van het monster  6.3.1.1 . Voor de bepaling : Weeg in een getarreerd bekerglas tot milligrammen nauwkeurig een hoeveelheid monster af ( m gram ) , die overeenkomt met 3 tot 20 mg HCHO .6.3.1.2 . Voor de referentiebepaling : Herhaal de inweeg als beschreven onder 6.3.1.1 ( m' gram ) .  6.3.2 . Bepaling  6.3.2.1 . Pipetteer 50,0 ml Na2SO3 0,1 M ( 4.5 ) in een bekerglas van 100 ml en voeg 10,0 ml zwavelzuur 0,1 N ( 4.8 ) toe . Meng .  6.3.2.2 . Plaats de beker in een mengsel van ijs en zout ten einde de temperatuur van de oplossing op 2 * C te houden . Voeg hierbij kwantitatief het ingewogen monster ( 6.3.1.1 ) bij . Meng .  6.3.2.3 . Titreer potentiometrisch snel met NaOH 0,1 N ( 4.9 ) onder voortdurend roeren en houd de temperatuur gedurende de titratie tussen 2 en 4 * C . Het neutralisatiepunt ligt bij een pH tussen 9 en 11 . De verbruikte hoeveelheid NaOH 0,1 N is V1 ml .  6.3.3 . Blancowaarde  Herhaal de potentiometrische bepaling zoals beschreven onder 6.3.2 , echter zonder toevoeging van het monster . De verbruikte hoeveelheid NaOH 0,1 N is hier V2 ml .  6.3.4 . Referentiewaarde  Herhaal de potentiometrische bepaling zoals beschreven onder 6.3.2 , echter alleen met het ingewogen monster onder 6.3.1.2 . Titreer hierbij met NaOH 0,1 N ( 4.9 ) of met H2SO4 0,1 N ( 4.8 ) . De verbruikte hoeveelheid NaOH of H2SO4 is hier v' ml . In vele gevallen is deze waarde 0 .  6.3.5 . Opmerking  De beschreven werkomstandigheden moeten nauwkeurig worden opgevolgd . Het is ook mogelijk om de titratie niet potentiometrisch uit te voeren , doch met behulp van thymolphtaleïne  ( 4.14 ) als indicator .  7 . BEREKENING  7.1 . Bepaling met acetylaceton ( colorimetrisch )  Trek A2 van A1 af en lees uit de ijkkurve de hoeveelheid ( C mg ) HCHO af , aanwezig in 10 ml van de verdunde monsteroplossing onder 6.2.1.1 :   % HCHO = C / ( 10 3 * m )  7.2 . Bepaling met bisulfiet ( titrimetrisch )  Reken de voor de neutralisatie van m' gram monster benodigde hoeveelheid zuur of base ( v' ml ; 6.3.4 ) om tot de benodigde hoeveelheid ( v ml ) voor m gram ( 6.3.1.1 ) monster met behulp van de formule  v = v' * m/m'  Voor neutraal reagerende produkten is v vanzelfsprekend nul . In het algemeen gelden voor zure of basische produkten echter de volgende formules  7.2.1 . Voor zure produkten :   % HCHO = 0,30 ( V2 - V1 + v ) /m  7.2.2 . Voor basische produkten :   % HCHO = 0,30 ( V2 - V1 - v ) /m  7.3 . Opmerking  Indien de verkregen cijfers volgens de methode 7.1 en 7.2 verschillen , geldt het laagste cijfer voor de beoordeling .  8 . HERHAALBAARHEID ( 2 )  Voor de monsters met een gehalte van ongeveer 0,2 % HCHO mag het verschil tussen de meetuitkomsten van twee bepalingen gelijktijdig uitgevoerd door dezelfde analist onder zoveel mogelijk identieke omstandigheden en voor hetzelfde monster voor de colorimetrische methode met acetylaceton niet meer dan 0,005 % en voor de titrimetrische methode met bisulfiet niet meer dan 0,05 % bedragen .  V . DE BEPALING VAN RESORCINOL IN SHAMPOOS EN HAARLOTIONS  1 . DOEL EN TOEPASSINGSGEBIED  Deze methode beschrijft de bepaling van resorcinol in shampoos en haarlotions door middel van gaschromatografie . De methode is geschikt voor concentraties van 0,1 tot 2,0 massaprocenten van het produkt .  2 . DEFINITIE  Het volgens dit voorschrift bepaalde resorcinolgehalte wordt uitgedrukt in massaprocenten  ( m/m ) van de waar .  3 . BEGINSEL  Resorcinol en een toegevoegde interne standaard  ( 3,5-dihydroxytolueen ) worden door middel van dunnelaagchromatografie uit het monster geïsoleerd . Na extractie uit het silicagel met methanol worden beide stoffen gedroogd , gesilyleerd en vervolgens gaschromatografisch bepaald .  4 . REAGENTIA  Alle reagentia moeten van analytische kwaliteit zijn .  4.1 . Zoutzuur 25 % ( m/m ) .  4.2 . Methanol .  4.3 . Ethanol 96 % ( v/v ) .  4.4 . Kant-en-klarc silicaplaten ( met fluorescentie-indicator ) worden op de volgende wijze gedesactiveerd : Besproei de platen met water tot ze er glazig uitzien . Droog de platen gedurende 1-3 uren bij kamertemperatuur .  Opmerking  Indien de silicaplaten niet gedesactiveerd zijn , is resorcinolverlies door irreversibele adsorptie niet uitgesloten .  4.5 . Loopvloeistof : aceton-chloroform-azijnzuur  ( 20 + 75 + 5 , v ) .  4.6 . Resorcinolstandaardoplossing : Los 400 mg resorcinol op in 100 ml ethanol 96 % ( 4.3 )  ( 1 ml = 4 000 mg resorcinol ) .  4.7 . Interne standaardoplossing : Los 400 mg 3,5-dihydroxytolueen op in 100 ml ethanol 96 %  ( 4.3 ) ( 1 ml = 4 000 mg 3,5-dihydroxytolueen ) .  4.8 . Standaardmengsel : Meng 10 ml oplossing 4.6 in een maatkolf van 100 ml met 10 ml oplossing 4.7 . Vul aan tot de streep met ethanol 96 % . Meng  ( 1 ml bevat 400 mg resorcinol en 400 mg 3,5-dihydroxytolueen ) .  4.9 . Silyleermiddelen :  4.9.1 . N,O-bis(trimethylsilyl)trifluoracetamide  ( BSTFA )  4.9.2 . Hexamethyldisilazaan ( HMDS )  4.9.3 . Trimethylchloorsilaan ( TMCS ) .  5 . TOESTELLEN EN HULPMIDDELEN  5.1 . Gebruikelijke uitrusting voor de dunnelaag - en gaschromatografie .  5.2 . Laboratoriumglaswerk .  6 . WERKWIJZE  6.1 . Voorbereiding van het monster  6.1.1 . Weeg in een bekergla van 150 ml nauwkeurig af een hoeveelheid monster , dat circa 20-50 mg resorcinol bevat ( m gram ) .  6.1.2 . Zuur aan met circa 2-4 ml zoutzuur ( 4.1 ) .  Voeg toe 10 ml interne standaardoplossing ( 4.7 ) en meng .  Breng met behulp van wat ethanol 96 % het mengsel kwantitatief over in een maatkolf van 100 ml . Vul aan met ethanol 96 % . Meng .  6.1.3 . Breng 250 ml van oplossing 6.1.2 op de dunnelaagplaat ( 4.4 ) op een denkbeeldige startlijn van circa 8 cm lang . Zorg ervoor dat de band zo smal mogelijk wordt .  6.1.4 . Breng op dezelfde manier als in 6.1.3 250 ml van het standaardmengsel ( 4.8 ) op dezelfde plaat .  6.1.5 . Breng op dezelfde startlijn nog 2 punten van 5 ml van de oplossingen 4.6 en 4.7 . Dit is bedoeld als hulp bij de lokalisatie van het resorcinol en 3,5-dihydroxytolueen op de dunnelaagplaat .  6.1.6 . Ontwikkel de plaat in een onverzadigde chromatografietank met de loopvloeistof ( 4.5 ) over een loopafstand van circa 12 cm . De duur is circa 45 minuten . Droog de plaat aan de lucht en lokaliseer onder kortgolvig UV licht ( 254 nm ) . Resorcinol en 3,5-dihydroxytolueen vallen ongeveer samen . Markeer de banden met potlood op circa 2 cm afstand van de buitenrand van de donkere banden . Schraap de gemarkeerde zones af en verzamel de silicagel kwantitatief in flesjes van 10 ml .  6.1.7 . Extraheer zowel de silicagel van het monster en die van de standaard met elk 2 ml methanol ( 2.4 ) onder voortdurend roeren gedurende 1 uur . Filtreer . Herhaal de extractie met 2 ml methanol gedurende 15 minuten . Filtreer .  6.1.8 . Laat het oplosmiddel van de verzamelde extracten verdampen door deze oplosmiddelen gedurende een nacht onder vacuuem in een exsiccator te plaatsen , welke gevuld is met een geschikt droogmiddel . Verwarm op geen enkele wijze .  6.1.9 . Silyleer de droogresten zoals beschreven onder 6.1.9.1 of 6.1.9.2 .  6.1.9.1 . Voeg 200 ml BSTFA ( 4.9.1 ) met een micro-injectiespuit toe en laat het mengsel in een afgesloten glazen flesje 12 uren bij kamertemperatuur staan .  6.1.9.2 . Voeg achtereenvolgens met een micro-injectiespuit toe : 200 ml HMDS ( 4.9.2 ) en 100 ml TMCS ( 4.9.3 ) . Verwarm het mengsel in een afgesloten flesje gedurende 30 minuten bij 60 * C . Koel .  6.2 . Gaschromatografie  6.2.1 . Kolomvulling CV-17 op Chromosorb WAW 100-120 mesh . De resolutiegraad ( R ) van deze stationaire fase moet ten minste 1,5 bedragen , waarbij  R = 2 ( d'R2 - d'R1 ) / ( W1 + W2 )


Avis juridique important

|

32002L0017

Richtlĳn 2002/17/EG van de Commissie van 21 februari 2002 tot wĳziging van Richtlĳn 90/128/EEG inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 058 van 28/02/2002 blz. 0019 - 0024

Richtlijn 2002/17/EG van de Commissievan 21 februari 2002tot wijziging van Richtlijn 90/128/EEG inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 89/109/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake materialen en voorwerpen bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(1), en met name op artikel 3,Na raadpleging van het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding,Overwegende hetgeen volgt:(1) Op grond van de nieuwe informatie waarover het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding beschikt, kunnen bepaalde voorlopig op nationaal niveau toegelaten monomeren en andere monomeren voor het gebruik waarvan een aanvraag is ingediend na de vaststelling van Richtlijn 90/128/EEG van 23 februari 1990 van de Commissie inzake materialen en voorwerpen van kunststof, bestemd om met levensmiddelen in aanraking te komen(2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2001/62/EG(3), in de communautaire lijst van toegestane stoffen in bijlage II bij Richtlijn 90/128/EEG worden opgenomen.(2) Bijlage III bij Richtlijn 90/128/EEG bevat een onvolledige lijst met additieven die bij de vervaardiging van materialen en voorwerpen van kunststof mogen worden gebruikt. Deze lijst moet worden gewijzigd om daaraan andere door het Wetenschappelijk Comité voor de menselijke voeding beoordeelde additieven toe te voegen.(3) Ten aanzien van bepaalde stoffen dienen de reeds op communautair niveau vastgestelde beperkingen in het licht van de beschikbare informatie te worden aangepast.(4) De lijst van additieven is thans nog een onvolledige lijst in zoverre dat deze niet alle stoffen bevat die in een of meer lidstaten worden toegelaten. Voor deze stoffen blijft bijgevolg in afwachting van een beslissing over opneming in de communautaire lijst slechts de nationaalrechtelijke regeling gelden.(5) In deze richtlijn worden slechts voor enkele stoffen specificaties vastgesteld. Voor de overige stoffen waarvoor mogelijk specificaties nodig zijn, blijft derhalve in afwachting van een beslissing op communautair niveau op dit punt slechts de nationaalrechtelijke regeling gelden.(6) Richtlijn 90/128/EEG dient derhalve te worden gewijzigd.(7) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor levensmiddelen,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1De bijlagen II, III, V en VI bij Richtlijn 90/128/EEG worden gewijzigd zoals aangegeven in de bijlage bij de onderhavige richtlijn.Artikel 2De lidstaten dienen vóór 28 februari 2003 de bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Zij passen deze bepalingen zodanig toe dat:a) de handel in en het gebruik van materialen en voorwerpen van kunststof die bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen en die aan deze richtlijn voldoen, met ingang van 1 maart 2003 zijn toegestaan;b) de vervaardiging en de invoer in de Gemeenschap van materialen en voorwerpen van kunststof die bestemd zijn om met levensmiddelen in aanraking te komen, maar die niet aan deze richtlijn voldoen, met ingang van 1 maart 2004 verboden zijn. De vervaardiging en invoer in de Gemeenschap van materialen en voorwerpen die divinylbenzeen bevatten en niet aan de in deze richtlijn vastgestelde beperking voldoen, verbieden de lidstaten echter met ingang van 1 maart 2003.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van de bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 3Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 4Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 21 februari 2002.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 38.(2) PB L 75 van 21.3.1990, blz. 19.(3) PB L 221 van 17.8.2001, blz. 18.BIJLAGEDe bijlagen bij Richtlijn 90/128/EEG worden als volgt gewijzigd:1. Bijlage II wordt als volgt gewijzigd:a) In punt 8:i) komt de definitie van QM(T) als volgt te luiden: "QM(T) = maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het materiaal of voorwerp uitgedrukt als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;"ii) wordt na QM(T) de volgende tekst ingevoegd: "QMA = maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het eindmateriaal of -voorwerp, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het oppervlak van het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;QMA(T) = maximaal toegelaten restgehalte van de stof in het materiaal of voorwerp als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan, uitgedrukt in mg per 6 dm2 van het oppervlak dat met het levensmiddel in aanraking komt. Voor de toepassing van deze richtlijn moet het gehalte van de stof in het oppervlak van het materiaal of voorwerp met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;"iii) komen de definities van SML en SML(T) als volgt te luiden: "SML = specifieke migratielimiet in levensmiddelen of in simulanten, tenzij anders aangegeven. Voor de toepassing van deze richtlijn moet de specifieke migratie van de stof met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft;SML(T) = specifieke migratielimiet in levensmiddelen of simulanten, uitgedrukt als totaal van de aangegeven stof(fen) of deel daarvan. Voor de toepassing van deze richtlijn moet de specifieke migratie van de stoffen met een gevalideerde analysemethode worden bepaald. Indien een dergelijke methode nog niet bestaat, mag in afwachting van de ontwikkeling van een gevalideerde methode een analysemethode worden gebruikt die bij de opgegeven limiet geschikte prestatiekenmerken heeft.".b) Deel A wordt als volgt gewijzigd:i) De volgende monomeren en andere uitgangsstoffen worden ingevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>ii) Ten aanzien van de volgende monomeren en andere uitgangsstoffen wordt de inhoud van de kolom "Beperkingen en/of specificaties" vervangen door de onderstaande: >RUIMTE VOOR DE TABEL>iii) De volgende monomeren en andere uitgangsstoffen worden van deel B naar deel A overgebracht: >RUIMTE VOOR DE TABEL>2. Bijlage III wordt als volgt gewijzigd:a) De tabel van deel A wordt als volgt gewijzigd:i) De volgende additieven worden ingevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>ii) Ten aanzien van de volgende additieven wordt de inhoud van de kolom "Beperkingen en/of specificaties" vervangen door de onderstaande: >RUIMTE VOOR DE TABEL>iii) Het volgende additief wordt geschrapt: >RUIMTE VOOR DE TABEL>b) De tabel van deel B wordt als volgt gewijzigd:i) De volgende additieven worden ingevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>ii) Ten aanzien van de volgende additieven wordt de inhoud van de kolom "Beperkingen en/of specificaties" vervangen door de onderstaande: >RUIMTE VOOR DE TABEL>3. Bijlage V wordt als volgt gewijzigd: In de tabel in deel B worden de volgende specificaties ingevoegd: >RUIMTE VOOR DE TABEL>4. Bijlage VI wordt als volgt gewijzigd:a) De noten (12) en (13) komen als volgt te luiden: "(12) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de PM/Ref.-nummers 36720, 36800, 36840 en 92000 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(13) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de PM/Ref.-nummers 39090 en 39120 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.".b) De volgende noten worden toegevoegd: "(23) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de PM/Ref.-nummers 13620, 36840, 40320 en 87040 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(24) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de PM/Ref.-nummers 13720 en 40580 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(25) In dit specifieke geval betekent SML(T) dat de som van de migratie van de onder de PM/Ref.-nummers 16650 en 51570 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.(26) In dit specifieke geval betekent QM(T) dat de som van de restgehalten van de onder de PM/Ref.-nummers 14950, 15700, 16240, 16570, 16600, 16630, 18640, 19110, 22332, 22420, 22570, 25210, 25240 en 25270 genoemde stoffen de desbetreffende limiet niet mag overschrijden.".