title: Richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen

text:
               31.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 84/1

         RICHTLIJN 2010/24/EU VAN DE RAAD
   van 16 maart 2010
   betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name op de artikelen 113 en 115,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
   Handelend overeenkomstig een bijzondere wetgevingsprocedure,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Wederzijdse bijstand tussen de lidstaten met het oog op het invorderen van uit belastingen, rechten en andere maatregelen voortvloeiende schuldvorderingen van de lidstaten en van de Unie draagt bij tot de goede werking van de interne markt. Wederzijdse bijstand is een garantie voor fiscale neutraliteit en maakt dat lidstaten kunnen afzien van discriminerende beschermende maatregelen die zij ter voorkoming van belastingfraude en derving van begrotingsmiddelen ten aanzien van grensoverschrijdende handelingen hadden genomen.

               (2)

               Bij Richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten, is voor het eerst een regeling voor wederzijdse bijstand bij invordering opgezet (3). Deze richtlijn is samen met haar wijzigingsbesluiten gecodificeerd bij Richtlijn 2008/55/EG van de Raad van 26 mei 2008 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen (4).

               (3)

               Ofschoon die regeling een eerste stap vormde naar betere invorderingsprocedures in de Unie doordat zij de toepasselijke nationale regels nader tot elkaar bracht, bleek zij echter niet langer te voldoen aan de eisen van de interne markt zoals deze zich in de afgelopen 30 jaar heeft ontwikkeld.

               (4)

               Om de financiële belangen van de lidstaten en de neutraliteit van de interne markt beter te vrijwaren, is het noodzakelijk het toepassingsgebied van de wederzijdse invorderingsbijstand uit te breiden tot schuldvorderingen welke voortvloeien uit belastingen en rechten die er tot dusverre nog niet onder vielen; om aan het stijgende aantal verzoeken om bijstand te kunnen voldoen en betere resultaten te bereiken, moet de invorderingsbijstand efficiënter en effectiever worden georganiseerd en in praktisch opzicht gemakkelijker kunnen verlopen. Dit vergt belangrijke aanpassingen; een loutere wijziging van Richtlijn 2008/55/EG zou niet volstaan om de doelstellingen te verwezenlijken. Die richtlijn moet derhalve worden ingetrokken en worden vervangen door een nieuw rechtsinstrument, dat op de resultaten van de vigerende richtlijn voortbouwt maar de regels waar nodig helderder en nauwkeuriger maakt.

               (5)

               Verduidelijking van de regels zal de gegevensuitwisseling tussen de lidstaten verruimen. Voorts is het de bedoeling dat alle natuurlijke en rechtspersonen in de Unie onder die regels komen te vallen, gelet op het steeds grotere scala aan juridische constructies, dat naast de gebruikelijke trusts en stichtingen ook nieuwe, door belastingplichtigen in de lidstaten gecreëerde rechtsfiguren kan omvatten. Ook kan dan rekening worden gehouden met alle verschijningsvormen die met belastingen, rechten, heffingen, restituties en interventies verband houdende vorderingen van publieke autoriteiten kunnen aannemen, met inbegrip van tegen de betrokken belastingplichtige of tegen een derde ingestelde geldvorderingen die in de plaats treden van de oorspronkelijke schuldvordering. Verduidelijking van de regels is eerst en vooral nodig om de rechten en plichten van de betrokken partijen beter af te bakenen.

               (6)

               Deze richtlijn laat onverlet dat het de bevoegdheid van de lidstaten is te bepalen welke invorderingsmaatregelen er in hun interne recht ter beschikking staan. Het is echter zaak te beletten dat de naadloze werking van de regeling voor wederzijdse bijstand waarin deze richtlijn voorziet, in het gedrang komt door verschillen in nationaal recht of een gebrek aan coördinatie tussen bevoegde autoriteiten.

               (7)

               Wederzijdse bijstand kan inhouden dat de aangezochte autoriteit enerzijds aan de verzoekende autoriteit de inlichtingen verstrekt die deze nodig heeft om de in de verzoekende lidstaat ontstane schuldvorderingen in te vorderen, en aan de schuldenaar alle in de verzoekende lidstaat afgegeven documenten met betrekking tot die schuldvorderingen notificeert. Anderzijds kan de verzoekende autoriteit van de verzoekende autoriteit de schuldvorderingen invorderen die in de verzoekende lidstaat zijn ontstaan, of conservatoire maatregelen nemen om de invordering van deze schuldvorderingen te waarborgen.

               (8)

               De vaststelling van een uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat en een uniform standaardformulier voor de notificatie van akten en beslissingen met betrekking tot de schuldvordering moet een einde maken aan de problemen omtrent de erkenning en vertaling van in andere lidstaten afgegeven titels, die de efficiëntie van de vigerende bijstandsregeling in sterke mate belemmeren.

               (9)

               Er moet een rechtsgrondslag komen voor het zonder voorafgaand verzoek uitwisselen van inlichtingen over specifieke belastingteruggaven. De efficiëntie gebiedt voorts dat belastingambtenaren van een lidstaat aanwezig kunnen zijn bij en kunnen deelnemen aan administratieve onderzoeken in een andere lidstaat. Ook moet de inlichtingenuitwisseling tussen diensten rechtstreekser kunnen verlopen, teneinde de bijstand sneller en efficiënter te maken.

               (10)

               Gelet op de toenemende mobiliteit op de interne markt en de beperkingen die het Verdrag of andere wetgeving oplegt ter zake van de waarborgen welke kunnen worden verlangd van belastingplichtigen die niet op het nationale grondgebied zijn gevestigd, moeten de mogelijkheden om in een andere lidstaat verzoeken tot invordering of tot het nemen van conservatoire maatregelen in te dienen, worden uitgebreid. Aangezien het tijdstip van ontstaan van een schuldvordering van cruciaal belang is, moeten de lidstaten de mogelijkheid hebben een verzoek om wederzijdse bijstand in te dienen ook als nog niet alle nationale invorderingsmiddelen zijn aangewend, bijvoorbeeld wanneer de aanwending van die middelen in de verzoekende lidstaat tot onevenredige moeilijkheden zou leiden.

               (11)

               Een algemene verplichting om verzoeken en documenten in digitale vorm en via een elektronisch netwerk te doen toekomen, in combinatie met precieze regels inzake de taalregeling voor verzoeken en documenten, moet het de lidstaten mogelijk maken verzoeken sneller en vlotter te behandelen.

               (12)

               Het kan gebeuren dat, terwijl de invorderingsprocedure in de aangezochte lidstaat loopt, de schuldvordering, de door de autoriteiten van de verzoekende lidstaat verrichte notificatie of de executoriale titel door de betrokkene wordt betwist. Bepaald moet worden dat de betrokkene in dergelijke gevallen een rechtsgeding aanhangig moet maken bij de bevoegde instantie van de verzoekende lidstaat en dat de aangezochte autoriteit, tenzij de verzoekende autoriteit anders verzoekt, de door haar ingezette executieprocedure moet schorsen totdat de bevoegde instantie van de verzoekende lidstaat een beslissing heeft gegeven.

               (13)

               Teneinde de lidstaten ertoe te bewegen voldoende middelen in te zetten voor de invordering van schuldvorderingen van andere lidstaten, moet de aangezochte lidstaat de aan de invordering verbonden kosten op de schuldenaar kunnen verhalen.

               (14)

               De efficiëntie is er het meest mee gediend dat de aangezochte autoriteit die uitvoering geeft aan een verzoek om bijstand, de bevoegdheden kan aanwenden waarover zij krachtens haar nationale wetgeving beschikt voor uit dezelfde of soortgelijke belastingen of rechten voortvloeiende schuldvorderingen. Bij gebreke van soortgelijke belastingen of rechten zou de procedure die krachtens de nationale wetgeving van de aangezochte lidstaat geldt voor uit de inkomstenbelasting voortvloeiende schuldvorderingen het meest aangewezen zijn. Deze aanwending van de nationale wetgeving mag in de regel niet gelden met betrekking tot de preferentiële behandeling die wordt toegekend aan schuldvorderingen welke ontstaan in de aangezochte lidstaat. Wel zou het mogelijk moeten zijn de preferentiële behandeling op basis van een overeenkomst tussen de betrokken lidstaten tot schuldvorderingen van andere lidstaten uit te breiden.

               (15)

               Wat verjaringskwesties betreft, is het noodzakelijk de bestaande regels te vereenvoudigen door te bepalen dat de schorsing, onderbreking of verlenging van verjaringstermijnen in het algemeen onderworpen is aan de rechtsregels die gelden in de aangezochte lidstaat, tenzij schorsing, stuiting of verlenging van de verjaringstermijn krachtens de in die lidstaat geldende rechtsregels niet mogelijk is.

               (16)

               De efficiëntie gebiedt dat inlichtingen die in het kader van de wederzijdse bijstand zijn verstrekt, in de lidstaat die de inlichtingen ontvangt, mogen worden gebruikt voor andere doeleinden dan bepaald in deze richtlijn, mits dit is toegestaan bij de nationale wetgeving van zowel de lidstaat die de inlichtingen verstrekt als de lidstaat die de inlichtingen ontvangt.

               (17)

               Deze richtlijn mag de vervulling van verplichtingen tot het verstrekken van ruimere bijstand uit hoofde van bestaande bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen niet verhinderen.

               (18)

               De voor de uitvoering van deze richtlijn vereiste maatregelen moeten worden vastgesteld overeenkomstig Besluit 1999/468/EG van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (5).

               (19)

               Overeenkomstig punt 34 van het Interinstitutioneel Akkoord „Beter wetgeven” worden de lidstaten ertoe aangespoord voor zichzelf en in het belang van de Unie hun eigen tabellen op te stellen, die, voor zover mogelijk, het verband weergeven tussen deze richtlijn en de omzettingsmaatregelen, en deze openbaar te maken.

               (20)

               Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk de instelling van een uniforme regeling voor bijstand bij invordering op de interne markt, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt en derhalve wegens de vereiste uniformiteit, doeltreffendheid en doelmatigheid beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (21)

               Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de beginselen in acht die met name in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn erkend,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   HOOFDSTUK I

      ALGEMENE BEPALINGEN

   Artikel 1
   Onderwerp
   In deze richtlijn worden de regels vastgesteld voor de bijstandsverlening tussen de lidstaten ten behoeve van de invordering in iedere lidstaat van de in artikel 2 bedoelde schuldvorderingen die in een andere lidstaat zijn ontstaan.
   Artikel 2
   Toepassingsgebied
   1.   Deze richtlijn is van toepassing op schuldvorderingen die voortvloeien uit:

               a)

               alle vormen van belastingen en rechten, geheven door of ten behoeve van een lidstaat of zijn territoriale of staatkundige onderdelen, lokale overheden daaronder begrepen, dan wel ten behoeve van de Unie;

               b)

               restituties, interventies en andere maatregelen die deel uitmaken van het stelsel van volledige of gedeeltelijke financiering door het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO), met inbegrip van in het kader van deze maatregelen te innen bedragen;

               c)

               heffingen en andere rechten uit hoofde van de gemeenschappelijke marktordening voor suiker.

         2.   Het toepassingsgebied van deze richtlijn omvat:

               a)

               administratieve sancties, boetes, heffingen en toeslagen in verband met de schuldvorderingen waarvoor om wederzijdse bijstand kan worden verzocht overeenkomstig lid 1, welke opgelegd zijn door de administratieve autoriteiten die bevoegd zijn om de desbetreffende belastingen of rechten te heffen of om administratieve onderzoeken daarnaar te verrichten, of welke op verzoek van de bovengenoemde administratieve autoriteiten door administratieve of gerechtelijke instanties bevestigd zijn;

               b)

               heffingen voor in het kader van administratieve procedures in verband met belastingen en rechten afgegeven verklaringen en soortgelijke documenten;

               c)

               interesten en kosten die verbonden zijn aan de schuldvorderingen waarvoor om wederzijdse bijstand kan worden verzocht overeenkomstig lid 1 of de punten a) en b) van het onderhavige lid.

         3.   Deze richtlijn is niet van toepassing op:

               a)

               verplichte socialezekerheidsbijdragen, te betalen aan een lidstaat, een onderdeel van die lidstaat of een publiekrechtelijke socialezekerheidsinstelling;

               b)

               heffingen die niet genoemd worden in lid 2;

               c)

               contractueel verschuldigde bedragen, zoals betalingen voor openbare nutsvoorzieningen;

               d)

               strafrechtelijke sancties die zijn opgelegd op grond van een strafvordering of andere niet onder lid 2, punt a), vallende strafrechtelijke sancties.

         Artikel 3
   Definities
   Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:
   a)   „verzoekende autoriteit”: een centraal verbindingsbureau, een verbindingsbureau of een verbindingsdienst van een lidstaat die een verzoek om bijstand indient betreffende een schuldvordering als bedoeld in artikel 2;
   b)   „aangezochte autoriteit”: een centraal verbindingsbureau, een verbindingsbureau of een verbindingsdienst van een lidstaat waaraan een verzoek om bijstand wordt gericht;
   c)   „persoon”:

               i)

               een natuurlijk persoon,

               ii)

               een rechtspersoon,

               iii)

               indien de geldende wetgeving in die mogelijkheid voorziet, een vereniging van personen die bevoegd is rechtshandelingen te verrichten, maar niet de wettelijke status van rechtspersoon bezit, of

               iv)

               een andere juridische constructie, ongeacht de aard of de vorm ervan, met of zonder rechtspersoonlijkheid, die activa bezit of beheert welke, met inbegrip van de daardoor gegenereerde inkomsten, aan onder deze richtlijn vallende belastingen zijn onderworpen;

         d)   „langs elektronische weg”: door middel van elektronische apparatuur voor gegevensverwerking, met inbegrip van digitale compressie, en gegevensopslag, met gebruikmaking van draden, radio, optische of andere elektromagnetische middelen;
   e)   „CCN-netwerk”: het op het gemeenschappelijke communicatienetwerk (common communications network — CCN) gebaseerde gemeenschappelijke platform dat de Unie ontwikkeld heeft voor het elektronische berichtenverkeer tussen autoriteiten die bevoegd zijn op het gebied van douane en belastingen.
   Artikel 4
   Organisatie
   1.   Iedere lidstaat deelt de Commissie uiterlijk op 20 mei 2010 mede welke de voor de toepassing van deze richtlijn bevoegde autoriteit(en) (hierna „de bevoegde autoriteit”) zijn en stelt de Commissie onverwijld in kennis van wijzigingen dienaangaande.
   De Commissie stelt de ontvangen informatie ter beschikking van de andere lidstaten en maakt de lijst van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten in het Publicatieblad van de Europese Unie bekend.
   2.   De bevoegde autoriteit wijst een centraal verbindingsbureau aan dat primair verantwoordelijk is voor de contacten met de andere lidstaten op het gebied van de onder deze richtlijn vallende wederzijdse bijstand.
   Het centrale verbindingsbureau kan ook worden aangewezen als het bureau dat verantwoordelijk is voor de contacten met de Commissie.
   3.   De bevoegde autoriteit van iedere lidstaat kan verbindingsbureaus aanwijzen die verantwoordelijk zijn voor de contacten met andere lidstaten ten behoeve van de wederzijdse bijstand betreffende een of meer specifieke vormen of categorieën van de in artikel 2 bedoelde belastingen en rechten.
   4.   De bevoegde autoriteit van iedere lidstaat kan andere bureaus dan het centrale verbindingsbureau of de verbindingsbureaus als verbindingsdienst aanwijzen. Een verbindingsdienst verzoekt om of verleent wederzijdse bijstand op grond van deze richtlijn in verband met zijn specifieke territoriale of functionele bevoegdheid.
   5.   Een verbindingsbureau dat of een verbindingsdienst die een verzoek om wederzijdse bijstand ontvangt dat een optreden buiten de aan dat bureau of die dienst toegewezen bevoegdheid vereist, geeft het verzoek onverwijld door aan het bevoegde bureau c.q. de bevoegde dienst, voor zover bekend, of aan het centrale verbindingsbureau, en stelt de verzoekende autoriteit daarvan in kennis.
   6.   De bevoegde autoriteit van iedere lidstaat doet de Commissie mededeling van het centrale verbindingsbureau en de eventuele verbindingsbureaus of verbindingsdiensten die zij heeft aangewezen. De Commissie stelt de ontvangen informatie ter beschikking van de lidstaten.
   7.   Alle mededelingen worden toegezonden door of namens of, per individueel geval, met instemming van het centrale verbindingsbureau, dat zorg draagt voor een effectieve communicatie.
   HOOFDSTUK II

      UITWISSELING VAN INLICHTINGEN

   Artikel 5
   Verzoek om inlichtingen
   1.   Op verzoek van de verzoekende autoriteit verstrekt de aangezochte autoriteit alle inlichtingen die normaliter voor de verzoekende autoriteit van belang zijn ten behoeve van de invordering van haar schuldvorderingen als bedoeld in artikel 2.
   Met het oog op die inlichtingenverstrekking laat de aangezochte autoriteit alle administratieve onderzoeken verrichten die noodzakelijk zijn om deze inlichtingen te verkrijgen.
   2.   De aangezochte autoriteit is niet gehouden inlichtingen te verstrekken:

               a)

               die zij niet zou kunnen verkrijgen voor de invordering van soortgelijke schuldvorderingen die in de aangezochte lidstaat zijn ontstaan;

               b)

               waarmee een handels-, bedrijfs-, nijverheids- of beroepsgeheim zou worden onthuld;

               c)

               waarvan mededeling een aantasting zou kunnen vormen van de veiligheid of in strijd zou kunnen zijn met de openbare orde van de aangezochte lidstaat.

         3.   In geen geval wordt lid 2 uitgelegd in die zin dat een aangezochte autoriteit van een lidstaat mag weigeren inlichtingen te verstrekken, louter omdat de inlichtingen bij een bank, een andere financiële instelling of een als vertegenwoordiger, agent of trustee optredende persoon berusten, of omdat de inlichtingen betrekking hebben op eigendomsbelangen in een persoon.
   4.   De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit op de hoogte van de beweegredenen die zich verzetten tegen het voldoen aan het verzoek tot inlichtingen.
   Artikel 6
   Uitwisseling van inlichtingen zonder voorafgaand verzoek
   Indien een teruggaaf van belastingen of rechten, met uitzondering van de belasting over de toegevoegde waarde, betrekking heeft op een persoon die gevestigd is of zijn woonplaats heeft in een andere lidstaat, kan de lidstaat van teruggaaf de lidstaat van vestiging of woonplaats in kennis stellen van de aanstaande teruggaaf.
   Artikel 7
   Aanwezigheid in de administratiekantoren en deelname aan administratieve onderzoeken
   1.   De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit kunnen overeenkomen dat, ter bevordering van de wederzijdse bijstand waarin deze richtlijn voorziet, de door de verzoekende autoriteit gemachtigde ambtenaren, onder de door de aangezochte autoriteit vastgestelde voorwaarden,

               a)

               aanwezig zijn in de kantoren waar de administratieve autoriteiten van de aangezochte lidstaat hun taken vervullen;

               b)

               aanwezig zijn bij administratieve onderzoeken op het grondgebied van de aangezochte lidstaat;

               c)

               de bevoegde ambtenaren van de aangezochte lidstaat in rechtszaken in die lidstaat bijstaan.

         2.   Voor zover dit bij de in de aangezochte lidstaat geldende wetgeving is toegestaan, kan in de in lid 1, onder b), bedoelde overeenkomst worden bepaald dat ambtenaren van de verzoekende lidstaat personen kunnen ondervragen en dossiers kunnen bestuderen.
   3.   Door de verzoekende autoriteit gemachtigde ambtenaren die gebruikmaken van de bij de leden 1 en 2 geboden mogelijkheden, dienen te allen tijde een schriftelijke opdracht te kunnen voorleggen waarin hun identiteit en hun officiële hoedanigheid zijn vermeld.
   HOOFDSTUK III

      BIJSTAND BIJ DE NOTIFICATIE VAN DOCUMENTEN

   Artikel 8
   Verzoek tot notificatie van bepaalde documenten die betrekking hebben op schuldvorderingen
   1.   Op verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit over tot notificatie aan de geadresseerde van alle, dus ook gerechtelijke, documenten met betrekking tot een in artikel 2 bedoelde schuldvordering of de invordering daarvan, welke uitgaan van de verzoekende lidstaat.
   Het verzoek tot notificatie gaat vergezeld van een standaardformulier dat ten minste de volgende gegevens bevat:

               a)

               naam, adres en andere gegevens die van belang zijn om de identiteit van de geadresseerde vast te stellen;

               b)

               het doel van de notificatie en de termijn binnen welke de notificatie dient te geschieden;

               c)

               een beschrijving van het aangehechte document en de aard en het bedrag van de betrokken schuldvordering;

               d)

               naam, adres en andere contactgegevens met betrekking tot:

                           i)

                           het bureau dat verantwoordelijk is voor het aangehechte document, en, indien dat een ander bureau is,

                           ii)

                           het bureau waar nadere inlichtingen kunnen worden verkregen over het genotificeerde document of over de mogelijkheden tot betwisting van de betalingsverplichting.

         2.   De verzoekende autoriteit doet alleen een verzoek tot notificatie op grond van dit artikel wanneer zij niet kan notificeren volgens de regels voor de notificatie van het betrokken document in de verzoekende lidstaat of wanneer een dergelijke notificatie buitensporige problemen zou veroorzaken.
   3.   De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit onverwijld op de hoogte van het gevolg dat aan het verzoek tot notificatie is gegeven en meer in het bijzonder van de datum waarop het document aan de geadresseerde is genotificeerd.
   Artikel 9
   Wijze van notificatie
   1.   De aangezochte autoriteit zorgt ervoor dat de notificatie in de aangezochte lidstaat geschiedt volgens de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijk van de aangezochte lidstaat.
   2.   Lid 1 doet niet af aan enige andere vorm van notificatie die door een bevoegde autoriteit van de verzoekende lidstaat wordt verricht overeenkomstig de in die lidstaat geldende voorschriften.
   Een bevoegde autoriteit van de verzoekende lidstaat kan documenten rechtstreeks per aangetekende brief of langs elektronische weg notificeren aan een persoon op het grondgebied van een andere lidstaat.
   HOOFDSTUK IV

      INVORDERING OF CONSERVATOIRE MAATREGELEN

   Artikel 10
   Verzoek om inlichtingen
   1.   Op verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit over tot invordering van de schuldvorderingen waarvoor een titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat bestaat.
   2.   Zodra de verzoekende autoriteit kennis krijgt van nuttige inlichtingen betreffende de zaak die de aanleiding tot het verzoek tot invordering vormde, doet zij die aan de aangezochte autoriteit toekomen.
   Artikel 11
   Voorwaarden voor het indienen van een verzoek tot invordering
   1.   Indien en zolang de schuldvordering en/of de titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat in die lidstaat wordt of worden betwist, kan de verzoekende autoriteit geen verzoek tot invordering indienen, behalve in gevallen waarin artikel 14, lid 4, derde alinea, wordt toegepast.
   2.   Voordat de verzoekende autoriteit een verzoek tot invordering doet, moet zij de passende invorderingsmiddelen aanwenden die in de verzoekende lidstaat ter beschikking staan, behalve in de volgende situaties:

               a)

               indien het zonneklaar is dat er in de verzoekende lidstaat geen voor invordering vatbare vermogensbestanddelen zijn of dat die middelen niet tot een volledige betaling van de schuldvordering zullen leiden, en de verzoekende autoriteit over specifieke inlichtingen beschikt dat de betrokken persoon in de aangezochte lidstaat over vermogensbestanddelen beschikt;

               b)

               wanneer de aanwending van die middelen in de verzoekende lidstaat tot onevenredige moeilijkheden zou leiden.

         Artikel 12
   Titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat en andere begeleidende documenten
   1.   Een verzoek tot invordering gaat vergezeld van een uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat.
   Deze uniforme titel, die het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat mogelijk maakt, weerspiegelt de inhoud van de oorspronkelijke executoriale titel en vormt de enige basis voor invorderingsmaatregelen en conservatoire maatregelen die in de aangezochte lidstaat worden genomen. In de aangezochte lidstaat wordt geen erkenning, aanvulling of vervanging van de uniforme titel verlangd.
   De uniforme executoriale titel bevat ten minste de volgende informatie:

               a)

               de gegevens aan de hand waarvan de oorspronkelijke executoriale titel kan worden achterhaald, een beschrijving van de schuldvordering, onder meer de aard, het tijdvak waarop de schuldvordering betrekking heeft, alle data die relevant zijn voor de executie, alsmede het bedrag van de schuldvordering en de verschillende onderdelen ervan, zoals de hoofdsom, de geaccumuleerde interesten enz.;

               b)

               naam en andere gegevens die van belang zijn om de identiteit van de schuldenaar vast te stellen;

               c)

               naam, adres en andere contactgegevens met betrekking tot:

                           i)

                           het bureau dat verantwoordelijk is voor de vestiging van de schuldvordering, en, indien dat een ander bureau is,

                           ii)

                           het bureau waar verdere inlichtingen kunnen worden verkregen over de schuldvordering of over de mogelijkheden tot betwisting van de betalingsverplichting.

         2.   Het verzoek tot invordering van een schuldvordering kan vergezeld gaan van andere, in de verzoekende lidstaat afgegeven documenten die betrekking hebben op de schuldvordering.
   Artikel 13
   Behandeling van het verzoek tot invordering
   1.   Met het oog op de invordering in de aangezochte lidstaat wordt iedere schuldvordering waarvoor een verzoek tot invordering is ingediend, behandeld alsof het een schuldvordering van de aangezochte lidstaat zelf betreft, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald. De aangezochte autoriteit wendt de bevoegdheden en procedures aan waarover zij beschikt uit hoofde van de in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter zake van schuldvorderingen met betrekking tot dezelfde belasting of hetzelfde recht dan wel, bij gebreke daarvan, een soortgelijke belasting of soortgelijk recht, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.
   Indien de aangezochte autoriteit van oordeel is dat op haar grondgebied dezelfde noch soortgelijke belastingen of rechten worden geheven, wendt zij de bevoegdheden en procedures aan waarover zij beschikt uit hoofde van de in haar lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen ter zake van schuldvorderingen met betrekking tot de inkomstenbelasting, tenzij in deze richtlijn anders is bepaald.
   De aangezochte lidstaat is er niet toe gehouden aan de schuldvorderingen van andere lidstaten de preferentiële behandeling toe te kennen die geldt voor soortgelijke schuldvorderingen die in de aangezochte lidstaat ontstaan, tenzij anderszins overeengekomen tussen de betrokken lidstaten of anderszins bepaald in het recht van de aangezochte lidstaat. Een lidstaat die een preferentiële behandeling toekent aan de vorderingen van een andere lidstaat kan niet weigeren dezelfde preferentiële behandeling onder dezelfde voorwaarden aan dezelfde of soortgelijke vorderingen van de overige lidstaten toe te kennen.
   De aangezochte lidstaat vordert de schuldvordering in zijn eigen valuta in.
   2.   De aangezochte autoriteit stelt de verzoekende autoriteit met bekwame spoed op de hoogte van het gevolg dat zij aan het verzoek tot invordering heeft gegeven.
   3.   Met ingang van de datum waarop het verzoek tot invordering is ontvangen, brengt de aangezochte autoriteit achterstallige interesten in rekening overeenkomstig de in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen.
   4.   De aangezochte autoriteit kan, indien de in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen dit toelaten, aan de schuldenaar uitstel van betaling verlenen of een betaling in termijnen toestaan, en zij kan daarvoor interesten aanrekenen. Zij geeft vervolgens aan de verzoekende autoriteit kennis van ieder besluit in deze zin.
   5.   Onverminderd artikel 20, lid 1, maakt de aangezochte autoriteit de door haar met betrekking tot de schuldvordering ingevorderde bedragen, inclusief de in de lid 3 en lid 4 van dit artikel bedoelde interesten, aan de verzoekende lidstaat over.
   Artikel 14
   Geschillen
   1.   Geschillen in verband met de schuldvordering, de oorspronkelijke titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat of de uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat, alsook geschillen in verband met de geldigheid van een notificatie door een bevoegde autoriteit van de verzoekende lidstaat, vallen onder de bevoegdheid van de bevoegde instanties van de verzoekende lidstaat. Indien een belanghebbende in de loop van de invorderingsprocedure de schuldvordering, de oorspronkelijke titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat of de uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat betwist, deelt de aangezochte autoriteit hem mee dat hij een rechtsgeding aanhangig moet maken bij de bevoegde instantie van de verzoekende lidstaat overeenkomstig de daar geldende rechtsregels.
   2.   Geschillen in verband met de in de aangezochte lidstaat genomen executiemaatregelen of in verband met de geldigheid van een notificatie door een bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat worden aanhangig gemaakt bij de bevoegde instantie van die lidstaat overeenkomstig de daar geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen.
   3.   Wanneer bij de bevoegde instantie van de verzoekende lidstaat een rechtsgeding als bedoeld in lid 1 aanhangig wordt gemaakt, stelt de verzoekende autoriteit de aangezochte autoriteit daarvan in kennis en deelt zij mee welk gedeelte van de schuldvordering niet wordt betwist.
   4.   Zodra de aangezochte autoriteit de in lid 3 bedoelde informatie heeft ontvangen, hetzij van de verzoekende autoriteit, hetzij van de belanghebbende, schorst zij de executieprocedure voor het betwiste gedeelte van de schuldvordering, in afwachting van de beslissing van de ter zake bevoegde instantie, tenzij de verzoekende autoriteit overeenkomstig de derde alinea van het onderhavige lid anders verzoekt.
   Onverminderd artikel 16 kan de aangezochte autoriteit op verzoek van de verzoekende autoriteit of indien zij zulks anderszins nodig acht, overgaan tot het nemen van conservatoire maatregelen om de invordering te waarborgen, voor zover de in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen dit toelaten.
   De verzoekende autoriteit kan overeenkomstig de in de verzoekende lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijk de aangezochte autoriteit verzoeken een betwiste schuldvordering of het betwiste gedeelte van een schuldvordering in te vorderen, voor zover de desbetreffende, in de aangezochte lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijk dit toelaten. Een dergelijk verzoek dient met redenen te worden omkleed. Indien de uitkomst van de betwisting vervolgens voor de schuldenaar gunstig uitvalt, is de verzoekende autoriteit gehouden tot terugbetaling van elk ingevorderd bedrag, vermeerderd met eventueel verschuldigde vergoedingen, overeenkomstig de in de aangezochte lidstaat geldende rechtsregels.
   Indien door de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat of de aangezochte lidstaat een procedure voor onderling overleg is ingeleid en de uitkomst van de procedure kan gevolgen hebben voor de schuldvordering waarvoor om bijstand is verzocht, worden de invorderingsmaatregelen tot na de afronding van die procedure geschorst of opgeheven, tenzij het gaat om een geval van hoogdringendheid wegens fraude of insolventie. Indien invorderingsmaatregelen worden geschorst of opgeheven, is de tweede alinea van toepassing.
   Artikel 15
   Wijziging of intrekking van het verzoek om invorderingsbijstand
   1.   De verzoekende autoriteit stelt de aangezochte autoriteit onmiddellijk in kennis van een eventuele latere wijziging van het verzoek tot invordering of van de intrekking van het verzoek, met opgave van de redenen voor die wijziging of intrekking.
   2.   Indien de wijziging van het verzoek voortvloeit uit een beslissing van de in artikel 14, lid 1, bedoelde bevoegde instantie, doet de verzoekende autoriteit de kennisgeving van de beslissing vergezeld gaan van een aangepaste uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat. De aangezochte autoriteit handelt de invorderingsmaatregelen vervolgens verder af op basis van de aangepaste titel.
   De invorderingsmaatregelen of conservatoire maatregelen die reeds zijn genomen op grond van de oorspronkelijke uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat, kunnen op grond van de aangepaste titel worden voortgezet, tenzij het verzoek is gewijzigd wegens ongeldigheid van de oorspronkelijke titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat of van de oorspronkelijke uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat.
   De artikelen 12 en 14 zijn van toepassing op de aangepaste titel.
   Artikel 16
   Verzoek om conservatoire maatregelen
   1.   Op verzoek van de verzoekende autoriteit gaat de aangezochte autoriteit, voor zover haar nationale recht dit toelaat en overeenkomstig haar administratieve praktijk, over tot het nemen van conservatoire maatregelen, om de invordering te waarborgen wanneer een schuldvordering of de executoriale titel in de verzoekende lidstaat bij de indiening van het verzoek wordt betwist, of wanneer voor de schuldvordering nog geen titel voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat bestaat,voor zover conservatoire maatregelen op grond van het nationale recht en de bestuursrechtelijke bepalingen van de verzoekende lidstaat in een soortgelijke situatie eveneens mogelijk zijn.
   Het document dat in voorkomend geval is opgesteld met het oog op het nemen van conservatoire maatregelen in de verzoekende lidstaat met betrekking tot de schuldvordering waarvoor om wederzijdse bijstand is verzocht, wordt aan het verzoek tot het nemen van conservatoire maatregelen in de aangezochte lidstaat gehecht. In de aangezochte lidstaat wordt geen erkenning, aanvulling of vervanging van dit document verlangd.
   2.   Het verzoek om conservatoire maatregelen kan vergezeld gaan van andere, in de verzoekende lidstaat afgegeven documenten die betrekking hebben op de schuldvordering.
   Artikel 17
   Regels die van toepassing zijn op het verzoek om conservatoire maatregelen
   Teneinde uitvoering te geven aan artikel 16, zijn artikel 10, lid 2, artikel 13, leden 1 en 2, en de artikelen 14 en 15 van overeenkomstige toepassing.
   Artikel 18
   Begrenzing van de verplichtingen van de aangezochte autoriteit
   1.   De aangezochte autoriteit is er niet toe gehouden de in de artikelen 10 tot en met 16 bedoelde bijstand te verlenen, indien de invordering van de schuldvordering, wegens de situatie van de schuldenaar, ernstige moeilijkheden van economische of sociale aard zou opleveren in de aangezochte lidstaat, voor zover de in die lidstaat geldende wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen en administratieve praktijk een dergelijke uitzondering voor nationale schuldvorderingen toelaten.
   2.   De aangezochte autoriteit is er niet toe gehouden de in artikel 5 en de artikelen 7 tot en met 16 bedoelde bijstand te verlenen, indien het initiële verzoek om bijstand krachtens artikel 5, 7, 8, 10 of 16 betrekking heeft op schuldvorderingen die meer dan vijf jaar oud zijn, te rekenen vanaf de datum waarop de schuldvordering in de verzoekende lidstaat opeisbaar is geworden tot de datum van het initiële verzoek om bijstand.
   In gevallen waarin de schuldvordering of de oorspronkelijke titel voor het nemen van executoriale maatregelen in de verzoekende lidstaat wordt betwist, wordt de termijn van vijf jaar evenwel geacht een aanvang te nemen op het tijdstip waarop in de verzoekende lidstaat vaststaat dat de schuldvordering of de executoriale titel niet langer kan worden betwist.
   In gevallen waarin de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat uitstel van betaling hebben verleend of betaling in termijnen hebben toegestaan, wordt de termijn van vijf jaar geacht een aanvang te nemen op het tijdstip waarop de volledige betalingstermijn is verstreken.
   In deze gevallen is de aangezochte autoriteit er evenwel niet toe gehouden bijstand te verlenen met betrekking tot schuldvorderingen die meer dan tien jaar oud zijn, te rekenen vanaf de datum waarop de schuldvordering in de verzoekende lidstaat opeisbaar is geworden.
   3.   Een lidstaat is niet verplicht bijstand te verlenen indien het totale bedrag van de onder deze richtlijn vallende vorderingen waarvoor om bijstand wordt verzocht, minder dan 1 500 EUR bedraagt.
   4.   De aangezochte autoriteit deelt de verzoekende autoriteit de redenen voor een afwijzing van een verzoek om bijstand mee.
   Artikel 19
   Vragen aangaande verjaring
   1.   De vraagstukken met betrekking tot de verjaring worden uitsluitend geregeld bij de rechtsregels die gelden in de verzoekende lidstaat.
   2.   Wat de schorsing, stuiting of verlenging van verjaringstermijnen betreft, worden maatregelen tot invordering van schuldvorderingen die ingevolge een verzoek om bijstand door of namens de aangezochte autoriteit worden genomen en tot gevolg hebben dat de verjaringstermijn volgens de in de aangezochte lidstaat geldende rechtsregels wordt geschorst, gestuit of verlengd, geacht hetzelfde gevolg te hebben in de verzoekende lidstaat, op voorwaarde dat de in die lidstaat geldende rechtsregels in het overeenkomstig gevolg voorzien.
   Indien de in de aangezochte lidstaat geldende rechtsregels geen schorsing, stuiting of verlenging van de verjaringstermijn toelaten, worden maatregelen tot invordering van schuldvorderingen die ingevolge een verzoek om bijstand door of namens de aangezochte autoriteit worden genomen en die, indien zij door of namens de verzoekende autoriteit in haar lidstaat waren genomen, tot gevolg hadden gehad dat de verjaringstermijn volgens de in de verzoekende lidstaat geldende rechtsregels was geschorst, gestuit of verlengd, geacht, voor wat dit gevolg betreft, te zijn genomen in deze laatste staat.
   De eerste en tweede alinea doen niet af aan het recht van de bevoegde autoriteiten in de verzoekende lidstaat om maatregelen te nemen teneinde de verjaringstermijn overeenkomstig de in die lidstaat geldende rechtsregels te schorsen, te stuiten of te verlengen.
   3.   De verzoekende autoriteit en de aangezochte autoriteit stellen elkaar in kennis van iedere maatregel die de verjaringstermijn van de schuldvordering waarvoor de invorderingsmaatregelen of conservatoire maatregelen zijn gevraagd, stuit, schorst of verlengt of die zulks tot gevolg kan hebben.
   Artikel 20
   Kosten
   1.   Naast de in artikel 13, lid 5, bedoelde bedragen tracht de aangezochte autoriteit bij de betrokken persoon tot invordering over te gaan en de kosten in te houden die zij in verband met de invordering heeft gemaakt, overeenkomstig de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de aangezochte lidstaat.
   2.   De lidstaten zien wederzijds af van vergoeding van de kosten die voortvloeien uit de wederzijdse bijstand die zij elkaar overeenkomstig deze richtlijn verlenen.
   Wanneer de invordering evenwel tot een bijzonder probleem leidt, zeer hoge kosten veroorzaakt of verband houdt met de georganiseerde misdaad, kunnen de verzoekende en de aangezochte autoriteit per geval specifieke afspraken maken over de modaliteiten van de vergoeding.
   3.   Niettegenstaande lid 2 blijft de verzoekende lidstaat ten opzichte van de aangezochte lidstaat aansprakelijk voor de kosten en mogelijke verliezen welke het gevolg zijn van eisen die als niet gerechtvaardigd zijn erkend wat de gegrondheid van de schuldvordering of de geldigheid van de door de verzoekende autoriteit afgegeven titel voor het nemen van executoriale en/of conservatoire maatregelen betreft.
   HOOFDSTUK V

      ALGEMENE REGELS TEN AANZIEN VAN ALLE SOORTEN BIJSTANDSVERZOEKEN

   Artikel 21
   Standaardformulieren en wijze van communicatie
   1.   Verzoeken om inlichtingen overeenkomstig artikel 5, lid 1, verzoeken tot notificatie overeenkomstig artikel 8, lid 1, verzoeken tot invordering overeenkomstig artikel 10, lid 1, en verzoeken om conservatoire maatregelen overeenkomstig artikel 16, lid 1, worden met gebruikmaking van een standaardformulier langs elektronische weg ingediend, tenzij dit om technische redenen ondoenlijk is. Die formulieren worden voor zover mogelijk ook gebruikt voor iedere nadere mededeling in verband met het verzoek.
   De uniforme titel voor het nemen van executiemaatregelen in de aangezochte lidstaat en het document voor het nemen van conservatoire maatregelen in de verzoekende lidstaat alsook de andere in de artikelen 12 en 16 bedoelde documenten worden eveneens langs elektronische weg verzonden, tenzij dit om technische redenen ondoenlijk is.
   In voorkomend geval kunnen de standaardformulieren vergezeld gaan van verslagen, verklaringen en andere documenten, of van voor eensluidend gewaarmerkte afschriften of uittreksels van die documenten, die ook langs elektronische weg worden verzonden, tenzij dit om technische redenen ondoenlijk is.
   Ook de uitwisseling van inlichtingen overeenkomstig artikel 6 kan geschieden met gebruikmaking van standaardformulieren en communicatie langs elektronische weg.
   2.   Lid 1 is niet van toepassing op inlichtingen en documenten die worden verkregen bij de aanwezigheid in administratiekantoren in een andere lidstaat of de deelname aan administratieve onderzoeken in een andere lidstaat overeenkomstig artikel 7.
   3.   Wanneer de communicatie niet langs elektronische weg of met gebruikmaking van standaardformulieren geschiedt, doet dit geen afbreuk aan de geldigheid van de verkregen inlichtingen of de maatregelen die zijn genomen om uitvoering te geven aan een verzoek om bijstand.
   Artikel 22
   Taalregeling
   1.   Verzoeken om bijstand, standaardformulieren voor notificatie en uniforme titels voor het nemen van executiemaatregelen in de verzoekende lidstaat worden verzonden, of gaan vergezeld van een vertaling, in de officiële taal of een van de officiële talen van de aangezochte lidstaat. Het feit dat sommige delen van die documenten niet in de officiële taal of een van de officiële talen van de aangezochte lidstaat maar in een andere taal gesteld zijn, doet niet af aan hun geldigheid noch aan de geldigheid van de procedure, mits die andere taal tussen de betrokken lidstaten overeengekomen is.
   2.   De documenten waarvoor overeenkomstig artikel 8 om notificatie wordt verzocht, kunnen in een officiële taal van de verzoekende lidstaat aan de aangezochte autoriteit worden toegezonden.
   3.   Indien een verzoek vergezeld gaat van andere dan de in de leden 1 en 2 bedoelde documenten, kan de aangezochte autoriteit indien noodzakelijk van de verzoekende autoriteit een vertaling van deze documenten in de officiële taal of een van de officiële talen van de aangezochte lidstaat of in een andere, bilateraal tussen de betrokken lidstaten overeengekomen taal verlangen.
   Artikel 23
   Verstrekken van inlichtingen en documenten
   1.   De in enigerlei vorm uit hoofde van deze richtlijn verstrekte inlichtingen vallen onder de geheimhoudingsplicht en genieten de bescherming waarin voor soortgelijke inlichtingen wordt voorzien bij de nationale wetgeving van de ontvangende lidstaat.
   De inlichtingen in kwestie kunnen worden gebruikt voor de toepassing van executiemaatregelen of conservatoire maatregelen die betrekking hebben op onder deze richtlijn vallende schuldvorderingen. Ze kunnen ook worden gebruikt voor de vestiging en executie van verplichte socialezekerheidsbijdragen.
   2.   Personen die daartoe zijn gemachtigd door de instantie voor veiligheidsaccreditatie (IVA) van de Commissie mogen alleen toegang tot deze inlichtingen hebben voor zover dat nodig is voor het onderhoud en de uitbouw van het CCN-netwerk.
   3.   De lidstaat die de inlichtingen verstrekt, staat toe dat deze in de ontvangende lidstaat ook voor andere dan de in lid 1 bedoelde doeleinden worden gebruikt, indien de inlichtingen krachtens de wetgeving van de lidstaat die de inlichtingen verstrekt voor soortelijke doeleinden kunnen worden gebruikt.
   4.   Indien de verzoekende of de aangezochte autoriteit van oordeel is dat overeenkomstig deze richtlijn verkregen inlichtingen voor het in lid 1 beoogde doel van nut kunnen zijn voor een derde lidstaat, kan zij deze inlichtingen aan die derde lidstaat doorgeven, mits die doorgifte geschiedt overeenkomstig de in deze richtlijn bepaalde voorschriften en procedures. Zij stelt de lidstaat waaruit de inlichtingen afkomstig zijn in kennis van haar voornemen de inlichtingen met een derde lidstaat te delen. De lidstaat waaruit de inlichtingen afkomstig zijn, kan zich tegen het delen van de inlichtingen verzetten binnen tien werkdagen na de datum van ontvangst van de kennisgeving van de lidstaat die de inlichtingen wenst te delen.
   5.   Toestemming voor het overeenkomstig lid 3 gebruiken van overeenkomstig lid 4 doorgegeven inlichtingen kan alleen worden verleend door de lidstaat waaruit de inlichtingen afkomstig zijn.
   6.   De in enigerlei vorm uit hoofde van deze richtlijn verstrekte inlichtingen kunnen door alle autoriteiten in de lidstaat die de inlichtingen ontvangt als bewijs worden aangevoerd of gebruikt op dezelfde voet als soortgelijke inlichtingen die in die lidstaat zijn verkregen.
   HOOFDSTUK VI

      SLOTBEPALINGEN

   Artikel 24
   Toepassing van andere overeenkomsten inzake bijstand
   1.   Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de vervulling van een eventuele verplichting tot het verstrekken van ruimere bijstand uit hoofde van bestaande bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen, onder meer met betrekking tot de notificatie van gerechtelijke of buitengerechtelijke akten.
   2.   Wanneer de lidstaten dergelijke multilaterale of bilaterale overeenkomsten sluiten of regelingen treffen voor onder deze richtlijn vallende aangelegenheden, behalve voor het afwikkelen van een op zichzelf staand geval, stellen zĳ de Commissie daarvan onverwijld in kennis. De Commissie stelt op haar beurt de andere lidstaten daarvan in kennis.
   3.   Bij het verlenen van die meer uitgebreide wederzijdse bijstand uit hoofde van bilaterale of multilaterale overeenkomsten of regelingen kunnen de lidstaten gebruikmaken van het elektronische-communicatienetwerk en de standaardformulieren die voor de uitvoering van deze richtlijn worden gebruikt.
   Artikel 25
   Comité
   1.   De Commissie wordt bijgestaan door het invorderingscomité.
   2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, zijn de artikelen 5 en 7 van Besluit 1999/468/EG van toepassing.
   De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn bedraagt drie maanden.
   Artikel 26
   Uitvoeringsbepalingen
   De Commissie stelt volgens de in artikel 25, lid 2, bedoelde procedure nadere regels vast voor de toepassing van artikel 4, leden 2, 3 en 4, artikel 5, lid 1, de artikelen 8 en 10, artikel 12, lid 1, artikel 13, leden 2 tot en met 5, artikel 15, artikel 16, lid 1, en artikel 21, lid 1.
   Deze regels hebben ten minste betrekking op:

               a)

               de praktische regeling ten aanzien van de organisatie van de contacten tussen de centrale verbindingsbureaus, de andere verbindingsbureaus en de verbindingsdiensten als bedoeld in artikel 4, leden 2, 3 en 4, van de verschillende lidstaten, alsook de contacten met de Commissie;

               b)

               de wijze waarop mededelingen tussen de autoriteiten kunnen geschieden;

               c)

               het formaat en andere kenmerken van de standaardformulieren die voor artikel 5, lid 1, artikel 8, artikel 10, lid 1, artikel 12, lid 1, en artikel 16, lid 1, moeten worden gebruikt;

               d)

               de omrekening van de in te vorderen bedragen en de overmaking van ingevorderde bedragen.

         Artikel 27
   Rapportage
   1.   Elke lidstaat doet de Commissie jaarlijks uiterlijk op 31 maart mededeling van:

               a)

               het aantal verzoeken om inlichtingen, tot notificatie en tot invordering of om conservatoire maatregelen dat hij jaarlijks aan elke aangezochte lidstaat zendt en van elke verzoekende lidstaat ontvangt;

               b)

               het bedrag van de schuldvorderingen waarvoor om invorderingsbijstand wordt verzocht, en de ingevorderde bedragen.

         2.   De lidstaten kunnen alle overige inlichtingen verstrekken die nuttig kunnen zijn voor de evaluatie van de wederzijdse bijstandsverlening overeenkomstig deze richtlijn.
   3.   De Commissie brengt het Europees Parlement en de Raad om de vijf jaar verslag uit over de werking van de bij deze richtlijn ingestelde regeling.
   Artikel 28
   Omzetting
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 december 2011 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 januari 2012.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 29
   Intrekking van Richtlijn 2008/55/EG
   Richtlijn 2008/55/EG wordt ingetrokken met ingang van 1 januari 2012.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar deze richtlijn.
   Artikel 30
   Inwerkingtreding
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 31
   Adressaten
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 16 maart 2010.

            Voor de Raad

            De voorzitster

         E. SALGADO

      (1)  Advies van 10 februari 2010 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (2)  Advies van 16 juli 2009 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

      (3)  PB L 73 van 19.3.1976, blz. 18.

      (4)  PB L 150 van 10.6.2008, blz. 28.

      (5)  PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.


Avis juridique important

|

31989L0655

Richtlijn 89/655/EEG van de Raad van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (tweede bijzondere Richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG)

Publicatieblad Nr. L 393 van 30/12/1989 blz. 0013 - 0017 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0182  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 5 Deel 4 blz. 0182

RICHTLIJN VAN DE RAAD van 30 november 1989 betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats ( tweede bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van  Richtlijn 89/391/EEG ) ( 89/655/EEG ) DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 118 A,  Gezien het voorstel van de Commissie ( 1 ), ingediend na raadpleging van het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats,  In samenwerking met het Europese Parlement ( 2 ),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité ( 3 ),  Overwegende dat in artikel 118 A van het Verdrag wordt bepaald dat de Raad door middel van richtlijnen minimumvoorschriften vaststelt om de verbetering van met name het arbeidsmilieu te bevorderen, ten einde een betere bescherming van de veiligheid en  de gezondheid van de werknemers te waarborgen;  Overwegende dat volgens dit artikel in deze richtlijnen wordt vermeden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat zij oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen zouden kunnen hinderen;  Overwegende dat de mededeling van de Commissie over haar programma inzake de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op het werk ( 4 ) voorziet in de vaststelling van een richtlijn betreffende het gebruik van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats;  Overwegende dat de Raad in zijn resolutie van 21 december 1987 betreffende de veiligheid, de hygiëne en de gezondheid op de arbeidsplaats ( 5 ) nota heeft genomen van het voornemen van de Commissie om hem op korte termijn minimumvoorschriften voor te  leggen betreffende de organisatie van de veiligheid en de gezondheid op de arbeidsplaats;  Overwegende dat de naleving van de minimumvoorschriften die een hogere graad van bescherming en gezondheid kunnen garanderen bij het gebruik van arbeidsmiddelen, een vereiste is voor het waarborgen van veiligheid en gezondheid van de werknemers;   PB nr . C 106 van 26 . 4 . 1989, blz . 13, en PB nr . C 287 van 15 . 11 . 1989, blz . 12 .   PB nr . C 256 van 9 . 10 . 1989, blz . 65 .   Overwegende dat deze richtlijn een bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de  gezondheid van de werknemers op het werk ( 6 ); dat de bepalingen van die richtlijn derhalve ten volle gelden voor het gebruik door de werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats, onverminderd dwingender en/of specifieke bepalingen die in deze  richtlijn zijn opgenomen;  Overwegende dat deze richtlijn een concreet element vormt in het kader van de verwezenlijking van de sociale dimensie van de interne markt;  Overwegende dat de Lid-Staten krachtens Richtlijn 83/189/EEG ( 7 ) de Commissie ieder ontwerp voor een technisch voorschrift dat van toepassing is op machines, apparaten en installaties, moeten mededelen;  Overwegende dat het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats krachtens Besluit 74/325/EEG ( 8), laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1985, door de Commissie wordt geraadpleegd voor het  uitwerken van voorstellen op dit gebied,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :   AFDELING I ALGEMENE BEPALINGEN Artikel 1 Doel 1 .  In deze richtlijn, die de tweede bijzondere richtlijn is in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG, worden minimumvoorschriften vastgesteld inzake veiligheid en gezondheid voor het gebruik op het werk van de arbeidsmiddelen  omschreven in artikel 2 door de werknemers .  2 .  De bepalingen van Richtlijn 89/391/EEG gelden ten volle voor het gehele in lid 1 bedoelde terrein, onverminderd dwingender en/of specifieke bepalingen die in deze richtlijn zijn opgenomen .   Artikel 2 Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder :  a )  arbeidsmiddelen : alle op de arbeidsplaats gebruikte machines, apparaten, gereedschappen en installaties;  b )  gebruik van arbeidsmiddelen : elke activiteit met betrekking tot een arbeidsmiddel, zoals ingebruikneming of buitengebruikstelling, aanwending, vervoer, reparatie, ombouwing, onderhoud, verzorging, waaronder met name ook reiniging;  c )  gevaarlijke zone : elke zone in en/of rondom een arbeidsmiddel waar de aanwezigheid van een blootgestelde werknemer een gevaar voor diens veiligheid of gezondheid oplevert;  d )  blootgestelde werknemer : elke werknemer die zich geheel of gedeeltelijk in een gevaarlijke zone bevindt;  e ) bediener : de werknemer(s ) die tot taak heeft ( hebben ) een arbeidsmiddel te gebruiken .   AFDELING II VERPLICHTINGEN VAN DE WERKGEVERS Artikel 3 Algemene verplichtingen 1 .  De werkgever neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat arbeidsmiddelen die in de onderneming en/of de inrichting ter beschikking van de werknemers worden gesteld, geschikt zijn voor het uit te voeren werk of daartoe behoorlijk zijn  aangepast, zodat de veiligheid en de gezondheid van de werknemers tijdens het gebruik van deze arbeidsmiddelen kunnen worden gewaarborgd .  Bij de keuze van de arbeidsmiddelen die hij overweegt te gebruiken, houdt de werkgever rekening met de arbeidsomstandigheden en de specifieke kenmerken van de arbeid en met de in de onderneming en/of inrichting, met name op de werkplek, bestaande  risico's voor de veiligheid en de gezondheid van de werknemers en/of de risico's die daaraan zouden kunnen worden toegevoegd door het gebruik van de desbetreffende arbeidsmiddelen .  2 .  Wanneer het niet mogelijk is de veiligheid en de gezondheid van de werknemers aldus volledig te waarborgen bij het gebruik van arbeidsmiddelen, treft de werkgever passende maatregelen om de risico's tot een minimum te beperken .  Artikel 4 Voorschriften betreffende de arbeidsmiddelen 1 .  Onverminderd artikel 3 moet de werkgever aanschaffen en/of gebruiken :  a )  arbeidsmiddelen die, indien zij na 31 december 1992 voor de eerste maal ter beschikking van de werknemers worden gesteld in de onderneming en/of inrichting, voldoen :  ii )  aan de bepalingen van alle communautaire richtlijnen die ter zake van toepassing zijn;  ii )  aan de minimumvoorschriften van de bijlage voor zover andere communautaire richtlijnen niet of slechts ten dele van toepassing zijn;  b )  arbeidsmiddelen die, indien zij op 31 december 1992 reeds ter beschikking van de werknemers staan in de onderneming en/of inrichting, uiterlijk vier jaar na deze datum voldoen aan de in de bijlage opgenomen minimumvoorschriften .  2 .  De werkgever neemt de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de arbeidsmiddelen tijdens de gehele gebruiksduur door een adequaat onderhoud in zodanige staat worden gehouden dat zij, naar gelang van het geval, aan de bepalingen van lid 1, onder  a ) of onder b ), voldoen .  Artikel 5 Arbeidsmiddelen met een specifiek gevaar Wanneer het gebruik van een arbeidsmiddel een specifiek gevaar voor de veiligheid of de gezondheid van de werknemers kan opleveren, neemt de werkgever de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat :  - het gebruik van het arbeidsmiddel voorbehouden blijft aan werknemers die met dat gebruik belast zijn;  - de betrokken werknemers in geval van reparatie, ombouwing, onderhoud of verzorging daartoe een specifieke bekwaamheid bezitten .  Artikel 6 Voorlichting van de werknemers 1 .  Onverminderd artikel 10 van Richtlijn 89/391/EEG neemt de werkgever de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de werknemers over voldoende informatie en, in voorkomend geval, over gebruiksaanwijzingen betreffende de op het werk gebruikte  arbeidsmiddelen beschikken .  2 .  De informatie en de gebruiksaanwijzingen moeten tenminste de uit het oogpunt van veiligheid en gezondheid benodigde gegevens bevatten betreffende :  - de omstandigheden waaronder de arbeidsmiddelen dienen te worden gebruikt;  - voorzienbare abnormale situaties;  - de conclusies die in voorkomend geval kunnen worden getrokken uit de bij het gebruik van arbeidsmiddelen opgedane ervaringen .  3 .  De informatie en de gebruiksaanwijzingen moeten voor de betrokken werknemers begrijpelijk zijn .  Artikel 7 Opleiding van de werknemers Onverminderd artikel 12 van Richtlijn 89/391/EEG neemt de werkgever de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat :  - de werknemers die tot taak hebben de arbeidsmiddelen te gebruiken een adequate opleiding ontvangen, onder meer wat betreft de risico's die dit gebruik eventueel met zich brengt;  - de in artikel 5, tweede streepje, bedoelde werknemers een adequate specifieke opleiding krijgen .  Artikel 8 Raadpleging en medezeggenschap van de werknemers Overeenkomstig artikel 11 van Richtlijn 89/391/EEG worden de werknemers en/of hun vertegenwoordigers geraadpleegd en hebben zij medezeggenschap omtrent de materies die onder deze richtlijn, met inbegrip van de bijlage, vallen .   AFDELING III DIVERSE BEPALINGEN Artikel 9 Wijziging van de bijlage 1 .  Toevoeging in de bijlage van extra minimumvoorschriften die van toepassing zijn op specifieke arbeidsmiddelen als bedoeld in punt 3 van de bijlage, geschiedt door de Raad volgens de procedure van artikel 118 A van het Verdrag .  2 .  De aanpassingen van strikt technische aard van de bijlage in verband met :  - de vaststelling van richtlijnen op het gebied van de technische harmonisatie en normalisatie met betrekking tot arbeidsmiddelen, en/of - de technische vooruitgang, de ontwikkeling van internationale regelingen of specificaties of van de kennis op het gebied van arbeidsmiddelen,  worden vastgesteld volgens de procedure bedoeld in artikel 17 van Richtlijn 89/391/EEG .  Artikel 10 Slotbepalingen 1 .  De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1992 aan deze richtlijn te voldoen . Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  2 .  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de bepalingen van intern recht mede, die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds hebben vastgesteld of vaststellen .  3 .  De Lid-Staten brengen de Commissie om de vijf jaar verslag uit over de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze richtlijn, onder vermelding van de standpunten van de sociale partners .  De Commissie geeft kennis van het verslag aan het Europese Parlement, de Raad, het Economisch en Sociaal Comité en het Raadgevend Comité voor de veiligheid, de hygiëne en de gezondheidsbescherming op de arbeidsplaats .  4 .  De Commissie legt op gezette tijden aan het Europese Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een verslag voor over de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, met inachtneming van de leden 1, 2 en 3 .  Artikel 11 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .   Gedaan te Brussel, 30 november 1989 .  Voor de Raad De Voorzitter J . P . SOISSON  ( 1 ) PB nr . C 114 van 30 . 4 . 1988, blz . 3;(2 ) PB nr . C 326 van 19 . 12 . 1988, blz . 132, en(3 ) PB nr . C 318 van 12 . 12 . 1988, blz . 26 . ( 4 ) PB nr . C 28 van 3 . 2 . 1988, blz . 3 . ( 5 ) PB nr . C 28 van 3 . 2 . 1988, blz . 1.(6 ) PB nr . L 183 van 29 . 6 . 1989, blz . 1 . ( 7 ) PB nr . L 109 van 26 . 4 . 1983, blz . 8 . ( 8 ) PB nr . L 185 van 9 . 7 . 1974, blz . 15 .   BIJLAGE   MINIMUMVOORSCHRIFTEN BEDOELD IN ARTIKEL 4, LID 1, ONDER a ), ii ), EN ONDER b ), VAN DE RICHTLIJN  1 .  Voorafgaande opmerking De in deze bijlage genoemde verplichtingen zijn van toepassing met inachtneming van het bepaalde in de richtlijn en wanneer het overeenkomstige gevaar voor het betrokken arbeidsmiddel bestaat .  2 .  Algemene minimumvoorschriften voor de arbeidsmiddelen 2.1 .  De bedieningssystemen van een arbeidsmiddel die van invloed zijn op de veiligheid, moeten duidelijk zichtbaar en herkenbaar zijn en waar nodig op passende wijze zijn gemerkt .  De bedieningssystemen dienen zich buiten de gevaarlijke zones te bevinden, behalve zo nodig in bepaalde gevallen, en zodanig te zijn geplaatst dat de bediening geen extra gevaren met zich brengt . Zij mogen bij onopzettelijke handelingen geen gevaar  opleveren .  Zo nodig moet de bediener vanaf de hoofdbedieningspost kunnen vaststellen of zich personen in de gevaarlijke zones bevinden . Indien dit onmogelijk is, moet elke inschakeling automatisch worden voorafgegaan door een veilig systeem zoals een waarschuwend  geluid - en/of lichtsignaal . De blootgestelde werknemer moet de tijd en/of de middelen hebben om het gevaar dat ontstaat door het starten en/of stoppen van het arbeidsmiddel snel te ontlopen .  De bedieningssystemen moeten veilig zijn . Een storing of beschadiging van de bedieningssystemen mag niet tot een gevaarlijke situatie leiden .  2.2 .  Het in werking stellen van een arbeidsmiddel mag alleen kunnen geschieden door een opzettelijk verrichte handeling met een hiervoor bestemd bedieningssysteem .  Dit geldt ook :  - voor het opnieuw in werking stellen na stilstand, ongeacht de oorzaak daarvan;  - voor het bewerkstelligen van een belangrijke wijziging in de werking ( bij voorbeeld snelheid, druk, enz .),  behalve indien dit opnieuw in werking stellen of deze wijziging geen risico voor de blootgestelde werknemers inhoudt .  Het opnieuw in werking stellen of wijzigen van de werking in het kader van het normale programma van een automatische cyclus valt niet onder dit voorschrift .  2.3 .  Elk arbeidsmiddel moet zijn voorzien van een bedieningssysteem waarmee het op veilige wijze volledig kan worden stopgezet .  Elke werkplek moet zijn voorzien van een bedieningssysteem waarmee, naar gelang van het risico, hetzij het gehele arbeidsmiddel, hetzij een deel daarvan kan worden stilgelegd, zodat het arbeidsmiddel in veilige toestand is . De stopopdracht aan het  arbeidsmiddel moet voorrang hebben op startopdrachten . Wanneer het arbeidsmiddel of de gevaarlijke onderdelen ervan tot stilstand zijn gekomen, moet de energievoorziening van de betrokken aandrijfmechanismen onderbroken zijn .  2 .4 .  Indien dit nodig is met het oog op de gevaren van het arbeidsmiddel en de normale uitschakeltijd, moet een arbeidsmiddel voorzien zijn van een noodstopinrichting .  2.5 .  Een arbeidsmiddel dat gevaar van vallende of wegschietende voorwerpen oplevert, moet zijn voorzien van geschikte veiligheidsinrichtingen die op dat gevaar zijn afgestemd .  Een arbeidsmiddel dat gevaar van gas -, damp - of stofontwikkeling dan wel het vrijkomen van vloeistoffen oplevert, moet zijn voorzien van geschikte opvang - en/of afvoerinrichtingen nabij de bron van die gevaren .  2.6 .  Arbeidsmiddelen en hun onderdelen moeten door bevestiging of met andere middelen gestabiliseerd zijn, indien zulks noodzakelijk is voor de veiligheid of de gezondheid van de werknemers .  2.7 .  Indien het risico bestaat dat delen van het arbeidsmiddel uiteenspringen of breken, waardoor reële gevaren voor de veiligheid of de gezondheid van de werknemers zouden kunnen ontstaan, moeten passende beveiligingsmaatregelen worden genomen .  2.8 .  Wanneer bij bewegende delen van een arbeidsmiddel het risico bestaat van mechanisch contact waardoor zich ongelukken zouden kunnen voordoen, moeten zij zijn uitgerust met schermen of inrichtingen waarmee de toegang tot de gevaarlijke zones wordt  verhinderd of de bewegingen van gevaarlijke delen worden stilgezet voordat de gevaarlijke zones worden bereikt .  De schermen en beveiligingsinrichtingen :  - moeten stevig zijn uitgevoerd,  - mogen geen bijkomende gevaren met zich brengen,  - mogen niet op een eenvoudige wijze omzeild of buiten werking kunnen worden gesteld,  - moeten voldoende ver van de gevaarlijke zone verwijderd zijn,  - moeten het zicht op het verloop van het werk zo min mogelijk belemmeren,  - moeten de noodzakelijke handelingen voor het aanbrengen en/of de vervanging van de delen alsmede voor de verzorgingswerkzaamheden mogelijk maken, waarbij de toegang wordt beperkt tot de sector waar het werk moet worden verricht en, zo mogelijk,  demontage van het scherm of de beveiligingsinrichting niet nodig is .  2.9 .  De werk - en onderhoudspunten van een arbeidsmiddel moeten voor de te verrichten werkzaamheden voldoende zijn verlicht .  2.10 .  Delen van een arbeidsmiddel met een hoge of zeer lage temperatuur moeten zo nodig tegen gevaar van aanraking of nabijheid van werknemers zijn beveiligd .  2.11 .  De alarmsignalen van het arbeidsmiddel moeten gemakkelijk en zonder onduidelijkheid waarneembaar en te begrijpen zijn .  2.12 .  Een arbeidsmiddel mag niet worden gebruikt voor bewerkingen en onder omstandigheden waarvoor het niet geschikt is .  2.13 .  Onderhoudswerkzaamheden moeten kunnen plaatsvinden wanneer het arbeidsmiddel uitgeschakeld is . Indien dat niet mogelijk is, moeten er passende beveiligingsmaatregelen voor het verrichten van deze werkzaamheden kunnen worden genomen of moeten de  werkzaamheden buiten de gevaarlijke zones kunnen plaatsvinden .  Bij arbeidsmiddelen horende onderhoudsboekjes dienen consequent te worden bijgehouden .  2.14 .  Elk arbeidsmiddel moet zijn voorzien van duidelijk identificeerbare inrichtingen waarmee het van elk van zijn krachtbronnen kan worden losgekoppeld .  De herverbinding mag geen gevaar voor de betrokken werknemers opleveren .  2.15 .  Arbeidsmiddelen moeten zijn voorzien van de waarschuwingen en signaleringen die noodzakelijk zijn voor de veiligheid van de werknemers .  2.16 .  Voor het verrichten van produktie -, afstel - en onderhoudswerkzaamheden met of aan de arbeidsmiddelen moeten de werknemers onder voortdurend veilige omstandigheden alle nodige punten kunnen bereiken .  2.17 .  Elk arbeidsmiddel moet de werknemers op passende wijze beschermen tegen de gevaren van brand of verhitting van de arbeidsmiddelen, gas -, stof - of dampontwikkeling dan wel het vrijkomen van vloeistoffen of andere stoffen die in het arbeidsmiddel worden  gebruikt of opgeslagen .  2.18 .  Elk arbeidsmiddel moet op passende wijze voorkomen dat er risico van ontploffing van het arbeidsmiddel of van in het arbeidsmiddel vrijkomende, gebruikte of opgeslagen stoffen bestaat .  2.19 .  Elk arbeidsmiddel moet de blootgestelde werknemers op passende wijze beschermen tegen het gevaar van rechtstreeks of indirect contact met elektriciteit .  3 .  Extra minimumvoorschriften voor specifieke arbeidsmiddelen Overeenkomstig artikel 9, lid 1, van de richtlijn .


Avis juridique important

|

32000L0010

Richtlijn 2000/10/EG van de Commissie van 1 maart 2000 houdende opneming van een werkzame stof (fluroxypyr) in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 057 van 02/03/2000 blz. 0028 - 0030

RICHTLIJN 2000/10/EG VAN DE COMMISSIEvan 1 maart 2000houdende opneming van een werkzame stof (fluroxypyr) in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen van de Raad(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 1999/80/EG van de Commissie(2), en met name op artikel 6, lid 1, en artikel 8, lid 2, vierde alinea,Overwegende hetgeen volgt:(1) Bij Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie(3), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1972/1999(4), zijn de bepalingen vastgesteld voor de uitvoering van de eerste fase van het werkprogramma zoals bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG (hierna "de richtlijn" te noemen). Op grond van die verordening is bij Verordening (EG) nr. 933/94 van de Commissie(5), laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 2230/95(6), de lijst vastgesteld van de werkzame stoffen van gewasbeschermingsmiddelen die moeten worden beoordeeld met het oog op hun eventuele opname in bijlage I bij de richtlijn.(2) Die werkzame stoffen moeten in de bijlage worden opgenomen als mag worden verwacht dat zij geen schadelijk effect voor de gezondheid van mens en dier of voor het grondwater en ook geen onaanvaardbaar milieueffect zullen hebben.(3) Een werkzame stof mag voor niet meer dan tien jaar worden opgenomen.(4) In artikel 8, lid 2, van de richtlijn is bepaald dat de lidstaten, nadat een werkzame stof in bijlage I bij de richtlijn is opgenomen, de toelatingen voor de gewasbeschermingsmiddelen die die werkzame stof bevatten, binnen een bepaalde periode moeten verstrekken, wijzigen of intrekken. Op grond van artikel 4, lid 1, en artikel 13, lid 1, van de richtlijn is met name vereist dat gewasbeschermingsmiddelen pas worden toegelaten als op basis van een dossier dat aan de voorschriften van artikel 13 voldoet, aan de voorwaarden voor opneming van een wekrzame stof in bijlage I en aan de uniforme beginselen van bijlage VI is voldaan.(5) Voor fluroxypyr zijn de effecten op de menselijke gezondheid en het milieueffect overeenkomstig het bepaalde in Verordening (EEG) nr. 3600/92 beoordeeld voor een aantal door de aanvrager voorgestelde toepassingen. Duitsland, optredend als als rapporteur aangewezen lidstaat in het kader van Verordening (EG) nr. 933/94, heeft het betrokken beoordelingsverslag op 27 september 1996 bij de commissie ingediend.(6) Het ingediende verslag is door de lidstaten en de Commissie onderzocht in het kader van het Permanent Plantenziektekundig Comité. Dit onderzoek is op 30 november 1999 afgesloten met het evaluatieverslag van de Commissie over het onderzoek betreffende fluroxypyr. Het kan nodig zijn dit verslag bij te werken om rekening te houden met technische en wetenschappelijke ontwikkelingen. In dat geval zullen de voorwaarden voor de opneming van fluroxypyr in bijlage I bij de richtlijn ook moeten worden gewijzigd overeenkomstig artikel 6, lid 1, van de richtlijn. Het dossier en de resultaten van het onderzoek zijn ook voor advies voorgelegd aan het Wetenschappelijk Comité voor planten.(7) Uit de verschillende onderzoeken is gebleken dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die de betrokken werkzame stof bevatten, in het algemeen zullen voldoen aan de in artikel 5, lid 1, onder a) en b), van de richtlijn gestelde eisen, inzonderheid voor de toepassingen waarvoor zij zijn onderzocht. De betrokken werkzame stof moet derhalve in bijlage I worden opgenomen, om ervoor te zorgen dat alle lidstaten toelatingen van de gewasbeschermingsmiddelen die fluroxypyr bevatten, onverwijld overeenkomstig het bepaalde in de richtlijn kunnen verlenen, wijzigen of intrekken.(8) Het Wetenschappelijk Comité voor planten heeft in zijn advies aangegeven dat aanvullende gegevens nodig zijn om de milieuveiligheid van een aantal afbraakproducten van fluroxypyr die in de bodem en het water voorkomen, te bevestigen.(9) In artikel 5, lid 5, van de richtlijn is bepaald dat opneming van een werkzame stof in bijlage I op elk moment kan worden herzien als er aanwijzigingen zijn dat niet langer aan de voorwaarden voor opneming wordt voldaan. De commissie zal dan ook de opneming in bijlage I opnieuw bezien als de resultaten van het aanvullende onderzoek, als bedoeld in punt 7 van het evaluatieverslag, op mogelijke schadelijke effecten wijzen, of als de resultaten van het gevraagde aanvullende onderzoek en de aanvullende informatie niet worden ingediend.(10) Vóór de opneming van deze werkzame stof in de bijlage moet een redelijke termijn worden gegeven om de lidstaten en de belanghebbenden in staat te stellen zich voor te bereiden op de nieuwe uit de opneming voortvloeiende eisen. Bovendien moeten de lidstaten na de opneming over een redelijke termijn beschikken om de richtlijn ten uitvoer te leggen en inzonderheid om binnen deze termijn bestaande toelatingen te wijzigen of in te trekken of nieuwe toelatingen te verlenen overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn. Er moet worden voorzien in een langere termijn voor de indiening en de beoordeling van het volledige dossier van bijlage III van elk gewasbeschermingsmiddel overeenkomstig de uniforme beginselen van bijlage VI bij de richtlijn. Voor gewasbeschermingsmiddelen die verschillende werkzame stoffen bevatten, kan de volledige beoordeling echter pas op basis van de uniforme beginselen worden uitgevoerd wanneer alle betrokken werkzame stoffen in bijlage I bij de richtlijn zijn opgenomen.(11) De voor de tenuitvoerlegging van deze richtlijn vastgestelde termijnen laten de termijnen die zullen worden vastgesteld voor de opneming van andere werkzame stoffen in bijlage I bij de richtlijn, onverlet.(12) Het evaluatieverslag is nodig voor de correcte tenuitvoerlegging door de lidstaten van verschillende van de in bijlage VI bij de richtlijn bepaalde uniforme beginselen, voorzover deze beginselen betrekking hebben op de evaluatie van de in bijlage II bedoelde gegevens die zijn verstrekt met het oog op de opneming van de werkzame stof in bijlage I bij de richtlijn.(13) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Plantenziektekundig Comité,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1De werkzame stof fluroxypyr wordt hierbij opgenomen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG, zoals in de bijlage is aangegeven.Artikel 21. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 juni 2001 aan deze richtlijn te voldoen. Met name moeten zij binnen die termijn bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die de werkzame stof fluroxypyr bevatten, naar gelang van het geval wijzigen of intrekken overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 91/414/EEG.2. Voor evaluatie en besluitvorming overeenkomstig de uniforme beginselen van bijlage VI bij Richtlijn 91/414/EEG wordt echter de in lid 1 vermelde termijn op basis van een dossier dat beantwoordt aan de eisen van bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG, verlengd:- tot vier jaar na de inwerkingtreding van deze richtlijn, voor gewasbeschermingsmiddelen die fluroxypyr bevatten;- voor gewasbeschermingsmiddelen die fluroxypyr en een andere in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG opgenomen werkzame stof bevatten, tot vier jaar na de inwerkingtreding van de richtlijn, waarbij de laatste van die werkzame stoffen in bijlage I wordt opgenomen.3. Wanneer de lidstaten de maatregelen vaststellen, moeten deze een verwijzing naar deze richtlijn bevatten of moeten zij bij de officiële bekendmaking ervan van een dergelijke verwijzing vergezeld gaan. De procedure voor het vermelden van een dergelijke verwijzing wordt vastgesteld door de lidstaten.Artikel 3De lidstaten informeren de Commissie als de resultaten van het gevraagde aanvullende onderzoek en de aanvullende informatie, zoals bedoeld in punt 7 van het evaluatieverslag, op 1 december 2000 nog niet zijn ingediend.Artikel 4Deze richtlijn treedt in werking op 1 december 2000.Artikel 5Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 1 maart 2000.Voor de CommissieDavid BYRNELid van de Commissie(1) PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.(2) PB L 210 van 10.8.1999, blz. 13.(3) PB L 366 van 15.12.1992, blz. 10.(4) PB L 244 van 16.9.1999, blz. 41.(5) PB L 107 van 28.4.1994, blz. 8.(6) PB L 225 van 22.9.1995, blz. 1.BIJLAGEFLUROXYPYR1. Identificatie:Benaming: Fluroxypyr.IUPAC-benaming: 4-amino-3,5-dichloor-6-fluor-2-pyridyloxyazijnzuur.2. Voorwaarden waaraan moet worden voldaan:2.1. De werkzame stof heeft een zuiverheid van ten minste 950 g/kg.2.2. De stof mag alleen worden toegestaan voor gebruik als herbicide.2.3. Voor de toepassing van de in bijlage VI opgenomen uniforme beginselen moet rekening worden gehouden met de conclusies van het evaluatieverslag over fluroxypyr, en inzonderheid met de aanhangsels I en II daarvan, zoals die door het Permanent Plantenziektekundig Comité zijn goedgekeurd op 30 november 1999. Bij hun algemene evaluatie moeten de lidstaten:- rekening houden met de aanvullende gegevens die in punt 7 van het evaluatieverslag worden gevraagd,- speciale aandacht besteden aan de bescherming van het grondwater,- speciale aandacht besteden aan de gevolgen voor in het water levende organismen, en ervoor zorgen dat de toelatingsvoorwaarden waar nodig ook risicoverlagende maatregelen omvatten.3. De opneming geldt tot uiterlijk 30 november 2010.


Avis juridique important

|

31976L0434

Richtlijn 76/434/EEG van de Commissie van 13 april 1976 voor aanpassing aan de stand van de techniek van de Richtlijn van de Raad van 19 november 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid- Staten inzake certificaten en merken voor kabels, kettingen en haken

Publicatieblad Nr. L 122 van 08/05/1976 blz. 0020 - 0023 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0016  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 13 Deel 3 blz. 0220  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0016  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0019  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 13 Deel 5 blz. 0019

++++RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 13 april 1976  voor aanpassing aan de stand van de techniek van de richtlijn van de Raad van 19 november 1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake certificaten en merken voor kabels , kettingen en haken   ( 76/434/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gezien de richtlijn van de Raad van 19 november 1973 betreffende de onderlinge aanpassing der wetgevingen van de Lid-Staten inzake certificaten en merken voor kabels , kettingen en haken ( 1 ) , en in het bijzonder de artikelen 4 en 5 ,  Overwegende dat de technische vooruitgang een vereenvoudiging mogelijk maakt van de vereiste aanduidingen voor het merken van kabels , kettingen en haken ;  Overwegende dat de bepalingen van deze richtlijn in overeenstemming zijn met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de stand van de techniek van de richtlijn die de opheffing van technische handelsbelemmeringen beoogt in de sector hijsmiddelen en -toestellen ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN GEGEVEN :  Artikel 1  De bijlage van de richtlijn van de Raad van 19 november 1973 wordt vervangen door de bijlage bij deze richtlijn .  Artikel 2  1 . Binnen negen maanden na kennisgeving van deze richtlijn voeren de Lid-Staten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in om te voldoen aan het bepaalde in deze richtlijn . Zij stellen de Commissie hiervan onmiddellijk in kennis .  2 . De Lid-Staten brengen de tekst van nationale wettelijke bepalingen die zij vaststellen of voornemens zijn vast te stellen op het gebied waarop deze richtlijn van toepassing is , ter kennis van de Commissie .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot alle Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 13 april 1976 .  Voor de Commissie  Finn GUNDELACH  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 335 van 5 . 12 . 1973 , blz . 51 .  BIJLAGE  1 . ALGEMENE BEPALINGEN  1.1 . Elke hoeveelheid staalkabel of ketting , alsmede elke haak , moet voorzien zijn van een merkteken of , indien het aanbrengen van een merkteken niet mogelijk is , van een stevig bevestigd plaatje of ring , waarop de gegevens van fabrikant of van diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde en de identificatie van het bijbehorende certificaat moeten voorkomen ( zie de punten 2.1 , 3.1 en 4.1 ) .  1.2 . De fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde garandeert door het bijbehorende certificaat dat elke hoeveelheid staalkabel en ketting , alsmede elke haak , voldoet aan de op de certificaten vermelde kenmerken ( zie de punten 2.1 , 3.1 en 4.1 ) .  2 . VOORSCHRIFTEN VOOR STAALKABELS  2.1 . De fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde moet voor elke kabel een certificaat afleveren dat ten minste onderstaande gegevens bevat :  1 . Naam en adres van de fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde .  2 . De nominale diameter .  3 . Het nominaal gewicht per strekkende meter .  4 . De slagwijze ( kruisslag , langsslag of wisselslag ) en slagrichting ( rechts - of links geslagen ) .  5 . Al dan niet voorgevormd .  6 . De constructie ( samenstelling en type van de kabel , aantal strengen , aantal draden per streng , aard van de kern en samenstelling van de kern indien hij van staal is ) .  7 . De treksterkteklasse(n ) der draden .  8 . De minimale breukbelasting van de kabel  ( d.w.z . de minimum belasting die bij een trekproef tot breuk moet worden bereikt ) . Indien een trekproef tot breuk werd uitgevoerd moet informatie over de proef gegeven worden .  9 . De oppervlaktebescherming : indien de kabel gegalvaniseerd is , duid de graad van galvanisatie of de kwaliteit aan . Ingeval een ander beschermingsprocédé werd toegepast , geef de details .  10 . Een vermelding van de specificaties indien de draden niet van koolstofstaal zijn vervaardigd .  11 . Indien de kabel volgens een nationaal of internationaal gebruikelijke norm is vervaardigd , de vermelding van deze norm .  12 . Indien de kabel en/of de draden aan proeven werden onderworpen , een vermelding van de normen of specificaties waaraan deze proeven voldoen . Indien proeven niet in overeenstemming met een bepaalde norm of specificatie zijn verricht moeten deze in detail worden aangegeven met de resultaten .  13 . Indien de constructie of de samenstelling van de kabel een speciaal onderhoud en/of een controle vereist moet dit worden gespecificeerd .  14 . Handtekening van de verantwoordelijke overeenkomstig punt 1 .  15 . Positie van de verantwoordelijke in de onderneming van de fabrikant of van zijn gevolmachtigde .  16 . Plaats en datum .  3 . VOORSCHRIFTEN VOOR SCHALMKETTINGEN VAN RONDSTAAL  3.1 . De fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde moet voor elke ketting een certificaat afleveren dat ten minste onderstaande gegevens bevat :  1 . Naam en adres van de fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde .  2 . De kenmerken van de niet-gecalibreerde ketting :  nominale uitwendige schalmlengte , nominale uitwendige schalmbreedte , nominale schalmdikte , met vermelding van de toleranties ; bijvoeging van een maatschets van ten minste twee opeenvolgende schalmen .  3 . De kenmerken van de gecalibreerde ketting :  nominale uitwendige schalmlengte , nominale uitwendige schalmbreedte , nominale schalmdikte , de steek , met vermelding van de toleranties voor al deze maten ; bijvoeging van een maatschets van ten minste twee opeenvolgende schalmen .  4 . Het nominaal gewicht per strekkende meter .  5 . De methode volgens welke de schalmen zijn gelast .  6 . De grootte van de toegepaste proefbelasting op de gehele ketting na warmtebehandeling .  7 . De minimale breukbelasting van de ketting  ( d.w.z . de minimum belasting die bij een trekproef tot breuk moet worden bereikt .  8 . De totale minimale breukrek in % ; vermeld ook lengte van het proefstuk of het aantal schalmen .  9 . De materiaalkenmerken van de ketting ( b.v . internationale klasse van de ketting of eventueel een specificatie van het staal van de ketting ) .  10 . De toegepaste warmtebehandeling .  11 . Indien de ketting volgens een nationaal of internationaal gebruikelijke norm is vervaardigd , de vermelding van deze norm .  12 . Indien de ketting aan proeven werd onderworpen , een vermelding van normen of specificaties waaraan deze proeven voldoen ; indien proeven zijn verricht die niet in overeenstemming zijn met een bepaalde norm of specificatie , moeten deze in detail worden aangegeven met de resultaten .  13 . Indien de eigenschappen van de ketting een speciale behandeling , onderhoud en/of controle vereisen moet dit worden gespecificeerd .  14 . Handtekening van de verantwoordelijke overeenkomstig punt 1 .  15 . Positie van de verantwoordelijke in de onderneming van de fabrikant of van zijn gevolmachtigde .  16 . Plaats en datum .  3.2 . Indien kettingen volgens een nationaal of internationaal gebruikelijke norm zijn vervaardigd , moeten zij voorzien zijn van het overeenkomstig kwaliteitsmerk dat duidelijk leesbaar en onuitwisbaar moet zijn aangebracht .  Deze kwaliteitsmerken moeten op elke kettinglengte aangebracht worden : er moet ten minste een merk per meter of ten minste een merk per twintig schalmen aangebracht zijn , waarbij de kortste van deze afstanden moet worden aangehouden .  Deze merken moeten de volgende afmetingen hebben :  Nominale diameter van het rondstaal in millimeters * Minimale afmetingen der cijfers in millimeters *  tot en met 8 * 2 *  boven 8 tot en met 12,5 * 3 *  boven 12,5 tot en met 26 * 4,5 *  boven 26 * 6 *  4 . VOORSCHRIFTEN VOOR HAKEN  4.1 . De fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde moet voor elke partij haken , of op verzoek van de gebruiker bij elke haak , een certificaat afleveren dat ten minste onderstaande gegevens bevat :  1 . Naam en adres van de fabrikant of diens in de Europese Economische Gemeenschap gevestigde gevolmachtigde .  2 . Indien het certificaat betrekking heeft op een partij haken moet het aantal in de partij vermeld worden .  3 . Het type haak .  4 . De hoofdafmetingen : bijvoeging van een maatschets van de haak met de voornaamste afmetingen .  5 . De maximale proefbelasting waaraan een haak kan worden onderworpen waarbij , na het wegnemen van de belasting , geen aanzienlijke permanente vervorming wordt teweeggebracht ; de permanente vervonning , gemeten aan de opening van de haak , mag in geen geval meer bedragen dan 0,25 % .  6 . De belasting waarbij de haak net zoveel openbuigt of zal openbuigen dat hij de last niet langer kan houden . Indien de haak zodanig gemaakt is dat hij eerder breekt of breken zal dan dat de last er zal uitglijden door openbuigen , moet de minimale breukbelasting worden vermeld .  7 . De materiaalkenmerken van de haak ( b.v . internationale klasse waartoe de haak behoort of , eventueel een specificatie van het staal waaruit de haak is vervaardigd .  8 . De aard van de warmtebehandeling die de haak bij fabricage heeft ondergaan .  9 . Indien de haak volgens een gebruikelijke nationale of internationale norm is vervaardigd , de vermelding van deze norm en identificatie van de haak overeenkomstig deze norm .  10 . Indien de haak aan proeven werd onderworpen , een vermelding van normen of specificaties waaraan deze proeven voldoen . Indien proeven zijn verricht die niet in overeenstemming zijn met een bepaalde norm of specificatie , moeten deze in detail ( bij partijen ook het aantal geteste exemplaren ) alsook de resultaten worden aangegeven .  11 . Indien de eigenschappen van de haak een speciale behandeling , onderhoud en/of controle vereisen , moet dit worden gespecificeerd .  12 . Handtekening van de verantwoordelijke volgens punt 1 .  13 . Positie van de verantwoordelijke in de onderneming van de fabrikant of van zijn gevolmachtigde .  14 . Plaats en datum .  4.2 . Indien de haken overeenkomstig een nationaal of internationaal gebruikelijke norm vervaardigd zijn , moeten deze voorzien zijn van een overeenkomstig kwaliteitsmerk dat duidelijk leesbaar en onuitwisbaar moet zijn aangebracht .