title: Richtlijn 2007/35/EG van de Commissie van 18 juni 2007 tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de technische vooruitgang, van Richtlijn 76/756/EEG van de Raad betreffende de installatie van verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan   (Voor de EER relevante tekst)

text:
               19.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 157/14

      RICHTLIJN 2007/35/EG VAN DE COMMISSIE

   van 18 juni 2007
   tot wijziging, met het oog op aanpassing aan de technische vooruitgang, van Richtlijn 76/756/EEG van de Raad betreffende de installatie van verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen op motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,
   Gelet op Richtlijn 70/156/EEG van de Raad van 6 februari 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (1), en met name op artikel 13, lid 2, tweede streepje,
   Gelet op Richtlijn 76/756/EEG van de Raad van 27 juli 1976 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de installatie van verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (2), en met name op artikel 4,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 76/756/EEG is een van de bijzondere richtlijnen in het kader van de bij Richtlijn 70/156/EEG vastgestelde EG-typegoedkeuringsprocedure. De bepalingen van Richtlijn 70/156/EEG betreffende systemen, onderdelen en technische eenheden van voertuigen zijn daarom van toepassing op Richtlijn 76/756/EEG.

               (2)

               Teneinde de verkeersveiligheid te vergroten door grote vrachtwagens en hun aanhangwagens zichtbaarder te maken, moet de verplichting om retroflectoren op deze voertuigen aan te brengen, in Richtlijn 76/756/EEG worden opgenomen.

               (3)

               Om rekening te houden met bijkomende wijzigingen van VN/ECE-Reglement nr. 48 (3) waarover de Gemeenschap reeds heeft gestemd, moet Richtlijn 76/756/EEG aan de technische vooruitgang worden aangepast door haar in overeenstemming te brengen met de technische voorschriften van dit VN/ECE-reglement. Voor de duidelijkheid moet bijlage II bij Richtlijn 76/756/EEG worden vervangen.

               (4)

               Richtlijn 76/756/EEG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

               (5)

               De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor de aanpassing aan de technische vooruitgang,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Bijlage II bij Richtlijn 76/756/EEG wordt vervangen door de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 2
   Met ingang van 10 juli 2011 beschouwen de lidstaten, om redenen die verband houden met de installatie van verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen, certificaten van overeenstemming die overeenkomstig Richtlijn 70/156/EEG nieuwe voertuigen vergezellen als niet meer geldig voor de toepassing van artikel 7, lid 1, van die richtlijn als niet aan de voorschriften van Richtlijn 76/756/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, is voldaan.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 9 juli 2008 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee, alsmede een tabel ter weergave van het verband tussen die bepalingen en deze richtlijn.
   Zij passen die bepalingen toe vanaf 10 juli 2008.
   Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mee die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 18 juni 2007.

            Voor de Commissie

         Günter VERHEUGEN

            Vicevoorzitter

      (1)  PB L 42 van 23.2.1970, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2006/96/EG (PB L 363 van 20.12.2006, blz. 81).

      (2)  PB L 262 van 27.9.1976, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/28/EG van de Commissie (PB L 171 van 30.6.1997, blz. 1).

      (3)  PB L 137 van 30.5.2007, blz. 1.

      BIJLAGE

            „BIJLAGE II

                        1.

                        De technische voorschriften zijn die van de punten 2, 5 en 6 van VN/ECE-Reglement nr. 48 (1) en van de bijlagen 3 tot en met 9 bij dat reglement.

                        2.

                        Voor de toepassing van de in punt 1 bedoelde voorschriften geldt het volgende:

                                    a)

                                    onder „onbeladen voertuig” wordt verstaan: een voertuig waarvan de massa is beschreven in punt 2.6 van aanhangsel 1 van bijlage I bij deze richtlijn, zonder bestuurder;

                                    b)

                                    „het inlichtingenblad” betekent het typegoedkeuringscertificaat in aanhangsel 2 van bijlage I bij deze richtlijn;

                                    c)

                                    „Partijen bij de respectieve reglementen” betekent de lidstaten;

                                    d)

                                    de verwijzing naar Reglement nr. 3 wordt gelezen als een verwijzing naar Richtlijn 76/757/EEG;

                                    e)

                                    voetnoot 2 in punt 2.7.25 is niet van toepassing;

                                    f)

                                    voetnoot 8 in punt 6.19 is niet van toepassing;

                                    g)

                                    voetnoot 1 in bijlage 5 wordt gelezen als: „Voor een definitie van de voertuigcategorieën: zie bijlage II, deel A, bij Richtlijn 70/156/EEG.”.

                        3.

                        Onverminderd de voorschriften van artikel 8, lid 2, onder a) en c), en lid 3, van Richtlijn 70/156/EEG, de voorschriften van deze bijlage en de voorschriften van de bijzondere richtlijnen is het verboden andere dan de in punt 2.7 van VN/ECE-Reglement nr. 48 gedefinieerde verlichtings- en lichtsignaalinrichtingen te installeren.

         (1)  PB L 137 van 30.5.2007, blz. 1.”


Avis juridique important

|

31976L0372

Zevende Richtlijn 76/372/EEG van de Commissie van 1 maart 1976 houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders

Publicatieblad Nr. L 102 van 15/04/1976 blz. 0008 - 0018 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 7 blz. 0048  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 15 blz. 0031  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 7 blz. 0048  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 10 blz. 0044  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 10 blz. 0044

++++ZEVENDE RICHTLIJN VAN DE COMMISSIE  van 1 maart 1976  houdende vaststelling van gemeenschappelijke analysemethoden voor de officiële controle van diervoeders   ( 76/372/EEG )  DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap ,  Gelet op de richtlijn van de Raad van 20 juli 1970 betreffende de invoering van gemeenschappelijke bemonsterings - en analysemethoden voor de officiële controle van veevoeders ( 1 ) , laatstelijk gewijzigd bij de Toetredingsakte ( 2 ) , inzonderheid op artikel 2 ,  Overwegende dat bovenbedoelde richtlijn bepaalt dat de officiële controle van diervoeders , welke ertoe strekt na te gaan of aan de op grond van de wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen inzake de kwaliteit en de samenstelling van diervoeders gestelde eisen is voldaan , geschiedt volgens communautaire bemonsterings - en analysemethoden ;  Overwegende dat bij de E.E.G.-Richtlijnen 71/250 , 71/393 , 72/199 , 73/46 , 74/203 en 75/84 van de Commissie van 15 juni 1971 ( 3 ) , 18 november 1971 ( 4 ) , 27 april 1972 ( 5 ) , 5 december 1972 ( 6 ) , 25 maart 1974 ( 7 ) en 20 december 1974 ( 8 ) reeds een zeker aantal gemeenschappelijke analysemethoden is vastgesteld ; dat het gezien de vorderingen welke de werkzaamheden sindsdien hebben gemaakt , dienstig is een zevende reeks methoden vast te stellen ;  Overwegende dat de in deze richtlijn vervatte maatregelen in overeenstemming zijn met het advies van het Permanent Comité voor diervoeders ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten schrijven voor dat de analysen voor de officiële controle van diervoeders ten aanzien van hun gehalte aan aflatoxine B1 geschieden volgens de in de bijlage bij deze richtlijn omschreven methoden .  De algemene bepalingen van deel 1 ( Inleiding ) van de bijlage van de Eerste Richtlijn 71/250/EEG van de Commissie van 15 juni 1971 , met uitzondering van het gedeelte betreffende de voorbereiding van het analysemonster , zijn toepasselijk op de in de bijlage van deze richtlijn beschreven methoden .  Artikel 2  De Lid-Staten doen uiterlijk op 1 oktober 1976 de nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden , die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen en stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis .  Artikel 3  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 1 maart 1976 .  Voor de Commissie  P . J . LARDINOIS  Lid van de Commissie  ( 1 ) PB nr . L 170 van 3 . 8 . 1970 , blz . 2 .  ( 2 ) PB nr . L 73 van 27 . 3 . 1972 , blz . 14 .  ( 3 ) PB nr . L 155 van 12 . 7 . 1971 , blz . 13 .  ( 4 ) PB nr . L 279 van 20 . 12 . 1971 , blz . 7 .  ( 5 ) PB nr . L 123 van 29 . 5 . 1972 , blz . 6 .  ( 6 ) PB nr . L 83 van 30 . 3 . 1973 , blz . 21 .  ( 7 ) PB nr . L 108 van 22 . 4 . 1974 , blz . 7 .  ( 8 ) PB nr . L 32 van 5 . 2 . 1975 , blz . 26 .  BIJLAGE  BEPALING VAN AFLATOXINE B1  A . METHODE DOOR MIDDEL VAN EENDIMENSIONALE DUNNELAAGCHROMATOGRAFIE  1 . Doel en toepassingsgebied  Met behulp van deze methode is het mogelijk het gehalte aan aflatoxine B1 te bepalen in de volgende diervoeders : grondnoten - , kopra - , lijn - , soja - , sesam - , babassu - en maïskiem-koek , granen en graanprodukten , erwtenmeel , aardappelpulp en aardappelmeel . De ondergrens van de bepaling ligt bij 0,01 mg/kg ( 10 ppb ) .  Indien de aanwezigheid van bepaalde stoffen de bepaling stoort , moet de analyse opnieuw worden verricht maar dan volgens methode B ( door middel van tweedimensionale dunnelaagchromatografie ) .  2 . Principe  Het monster wordt onderworpen aan een extractie met chloroform . Het extract wordt gefiltreerd en een evenmatig deel wordt door middel van chromatografie op een kolom van silicagel gezuiverd . Het eluaat wordt ingedampt en het residu wordt in een bepaalde hoeveelheid chloroform of benzeen-acetonitrilmengsel opgelost . Een evenmatig deel van deze oplossing wordt aan dunnelaagchromatografie onderworpen . De hoeveelheid aflatoxine B1 wordt onder UV-licht of visueel of fluorodensitometrisch bepaald door vergelijking met bekende hoeveelheden aflatoxine-B1-standaard . De identiteit van de uit het diervoeder geëxtraheerde aflatoxine B1 moet met behulp van de aangegeven methode worden bevestigd .  3 . Reagentia  Noot : Alle reagentia dienen , voor zover niet anders vermeld , van analytisch zuivere kwaliteit te zijn .  3.1 . Aceton  3.2 . Chloroform , gestabiliseerd met 0,5 - 1,0 % ethanol 96 % ( v/v ) .  3.3 . n-Hexaan  3.4 . Methanol  3.5 . Diëthylether , vrij van water en peroxyden .  3.6 . Mengsel van benzeen en acetonitril 98/2 ( v/v ) .  3.7 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en methanol ( 3.4 ) 97/3 ( v/v ) .  3.8 . Silicagel voor kolomchromatografie , korrelgrootte 0,05 - 0,20 mm .  3.9 . Watten , hydrofiel en met chloroform ontvet , of glaswol .  3.10 . Natriumsulfaat , vrij van water , korrels .  3.11 . Inert gas , b.v . stikstof .  3.12 . Zoutzuur , 1 N .  3.13 . Zwavelzuur 50 % ( v/v ) .  3.14 . Diatomeeënaarde ( Hyflosupercel ) , met zuur gewassen .  3.15 . Silicagel G-HR of gelijkwaardig voor dunnelaagchromatografie .  3.16 . Standaardoplossing , bevattende ongeveer 0,1 mg aflatoxine B1 per ml in chloroform ( 3.2 ) of in het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) , bereid en gecontroleerd zoals aangegeven onder punt 7 .  3.17 . Kwalitatieve standaardoplossing , bevattende ongeveer 0,1 mg aflatoxine B1 en B2 per ml in chloroform ( 3.2 ) of in het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) . Deze concentraties zijn als richtsnoer gegeven . Zij moeten zodanig worden gekozen , dat voor beide aflatoxinen dezelfde fluorescentie-intensiteit wordt verkregen .  3.18 . Loopvloeistoffen :  3.18.1 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en aceton ( 3.1 ) : 9/1 ( v/v ) , onverzadigde ontwikkelbak ;  3.18.2 . Mengsel van diëthylether ( 3.5 ) , methanol ( 3.4 ) en water : 96/3/1 ( v/v/v ) , onverzadigde ontwikkelbak ;  3.18.3 . Mengsel van diëthylether ( 3.5 ) , methanol ( 3.4 ) en water : 94/4,5/1,5 ( v/v/v ) , verzadigde ontwikkelbak ;  3.18.4 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en methanol ( 3.4 ) : 94/6 ( v/v ) , verzadigde ontwikkelbak ;  3.18.5 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en methanol ( 3.4 ) : 97/3 ( v/v ) , verzadigde ontwikkelbak .  4 . Apparatuur  4.1 . Meng - en maalapparaat .  4.2 . Schudmachine of magnetische roerder .  4.3 . Vouwfilters , Schleicher en Schuel nr . 588 , of gelijkwaardig , diameter 24 cm .  4.4 . Chromatografiekolommen , van glas  ( binnendiameter 22 mm , lengte 300 mm ) , met teflonkraan en reservoir van 250 ml .  4.5 . Rotatievacuuemverdamper met rondbodemkolf van 500 ml .  4.6 . Konische kolven van 500 ml met ingeslepen stop .  4.7 . Uitrusting voor dunnelaagchromatografie .  4.8 . Glazen platen voor dunnelaagchromatografie van 200 maal 200 mm , als volgt gemaakt ( de aangegeven hoeveelheden zijn voldoende voor vijf platen ) : Breng 30 g silicagel G-HR ( 3.15 ) in een konische kolf . Voeg 60 ml water toe en schud gedurende één minuut . Breng de suspensie in een uniforme laag van 0,25 mm dikte op de platen aan . Laat de platen drogen aan de lucht en bewaar ze daarna in de exsiccator over silicagel . Activeer ze voor gebruik , door deze gedurende één uur in de droogstoof bij 110 * C te plaatsen .  Er kan gebruik gemaakt worden van kant-en-klaar-platen indien daarbij een zelfde resultaat wordt verkregen als bij de platen die op de hierboven beschreven wijze zijn gemaakt .  4.9 . Lamp voor langgolvig Ultraviolet licht 360 nm . De stralingsintensiteit moet voldoende zijn en een aflatoxine-B1-vlek van 1,0 ng op een plaat voor dunnelaagchromatografie op een afstand van 10 cm van de lamp nog duidelijk zichtbaar te maken .  4.10 . Reageerbuisjes van 10 ml , met maatverdeling , voorzien van polyethyleen stop .  4.11 . UV-spectrofotometer .  4.12 . Fluorodensitometer ( facultatief ) .  5 . Uitvoering  5.1 . Voorbereiding van het monster ( zie opmerkingen in deel C , punt 1 )  Maal het monster zodanig dat het door een zeef met mazen van 1 mm ( overeenkomstig ISO-aanbeveling R 565 ) gaat .  5.2 . Extractie  Breng van het gemalen en gehomogeniseerde monster 50,0 g over in een konische kolf van 500 ml ( 4.6 ) en voeg 25 g diatomeeënaarde ( 3.14 ) , 25 ml water en 250 ml chloroform ( 3.2 ) toe . Sluit de kolf af en schud , resp . roer daarna gedurende 30 minuten met behulp van de schudmachine of de roerder ( 4.2 ) . Filtreer vervolgens door een vouwfilter ( 4.3 ) , verwijder de eerste 10 ml van het filtraat en vang de volgende 50 ml op .  5.3 . Kolomzuivering  Breng onder in de chromatografiekolom ( 4.4 ) een prop watten of glaswol ( 3.9 ) aan , vul de kolom tot ongeveer 2/3 met chloroform ( 3.2 ) , voeg daarna 5 g natriumsulfaat ( 3.10 ) toe , waarbij erop moet worden gelet dat het bovenoppervlak van de natriumsulfaatlaag een vlakke basis vormt . Voeg 10 g silicagel ( 3.8 ) in kleine porties toe . Roer na iedere toevoeging voorzichtig om , om luchtbellen te verwijderen . Laat de silicagel 15 minuten inklinken en voeg vervolgens voorzichtig 15 g natriumsulfaat ( 3.10 ) toe . Laat daarna de vloeistof aflopen tot juist boven de natriumsulfaatlaag .  Meng de 50 ml van het onder 5.2 verkregen filtraat met 100 ml n-hexaan ( 3.3 ) . Breng het mengsel kwantitatief of de kolom en laat de vloeistof doorlopen tot juist boven de natriumsulfaatlaag . Verwijder de doorgelopen vloeistof . Voeg daarna 100 ml diëthylether ( 3.5 ) toe en laat de vloeistof weer doorlopen tot boven de natriumsulfaatlaag . De doorloopsnelheid moet 8 tot 12 ml/minuut bedragen . Zorg ervoor dat de kolom niet droogloopt . Verwijder de doorgelopen vloeistof . Elueer vervolgens met 150 ml van het mengsel van chloroform en methanol ( 3.7 ) en vang daarbij het gehele eluaat op . Damp het eluaat in de rotatievacuuemverdamper ( 4.5 ) onder een inerte gasstroom ( 3.11 ) en bij een temperatuur van hoogstens 50 * C tot bijna geheel droog in . Breng het residu kwantitatief met chloroform ( 3.2 ) of het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) over in een reageerbuisje van 10,0 ml ( 4.10 ) . Concentreer de oplossing onder een inerte gasstroom ( 3.11 ) en breng vervolgens met chloroform ( 3.2 ) of het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) het volume op 2,0 ml .  5.4 . Dunnelaagchromatografie  Breng op een plaat voor dunnelaagchromatografie ( 4.8 ) op 2 cm van de onderrand naast elkaar op onderlinge afstanden van 2 cm de volgende hoeveelheden standaardoplossing en extract puntvormig op :   - 10 , 15 , 20 , 30 en 40 ml aflatoxine-B1-standaardoplossing ( 3.16 ) ;   - 10 ml van het onder 5.3 verkregen extract en 20 ml standaardoplossing ( 3.16 ) op één standpunt .   - 10 en 20 ml van het onder 5.3 verkregen extract .  Ontwikkel het chromatogram in het donker met een van de loopvloeistoffen ( 3.18 ) .  Breng met het oog op het kiezen van een geschikte loopvloeistof vooraf 25 ml van de kwalitatieve standaardoplossing ( 3.17 ) op een van de platen op en ga na of na de ontwikkeling een volledige scheiding van aflatoxine B1 en B2 is bereikt .  Laat de loopvloeistoffen in het donker verdampen en bekijk daarna de plaat onder UV-licht op een afstand van 10 cm van de lamp ( 4.9 ) . De aflotoxine B1-vlekken fluoresceren blauw .  5.5 . Kwantitatieve bepaling  Voer de bepaling ofwel visueel ofwel fluorodensitometrisch uit .  5.5.1 . Visuele bepaling  Bepaal de hoeveelheid aflatoxine B1 in het extract door de intensiteit van de fluorescentie van de vlek van het extract met een van de vlekken van de standaardoplossing te vergelijken . Interpoleer indien nodig . De fluorescentie van de vlek verkregen door het over elkaar aanbrengen van extract en standaardoplossing moet sterker zijn dan die van 10 ml van het extract en er mag slechts één vlek zichtbaar zijn . Verdun , indien de fluorescentie-intensiteit van 10 ml extract sterker is dan die van 40 ml standaardoplossing , het extract 10 of 100 maal met chloroform ( 3.2 ) of het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) alvorens het extract aan een nieuwe dunnelaagchromatographische scheiding te onderwerpen .  5.5.2 . Bepaling door fluorodensitometrie  Meet de fluorescentie-intensiteit van de aflatoxine-B1-vlekken met behulp van een fluorodensitometer bij een golflengte van 365 nm voor de extinctie en bij een golflengte van 443 nm voor de emissie . Bepaal de hoeveelheid aflatoxine B1 in de extractvlekken door de fluorescentie-intensiteiten van de vlekken van het extract en van de standaardoplossing onderling te vergelijken .  5.6 . Bevestiging van de identiteit van aflatoxine B1  Bevestig de identiteit van aflatoxine B1 in het extract , door middel van de hierna beschreven technieken :  5.6.1 . Behandeling met zwavelzuur  Verstuif zwavelzuur ( 3.13 ) over het overeenkomstig 5.4 verkregen chromatogram . De fluorescentie van de aflatoxine-B1-vlek onder UV-licht moet zijn veranderd van blauw naar geel .  5.6.2 . Tweedimensionale chromatografie met vorming van aflatoxine B1-hemiacetaal ( aflatoxine B2a )  Noot : De hierna beschreven verrichtingen moeten worden uitgevoerd als aangegeven in figuur 3 .  5.6.2.1 . Opbrengen van de oplossingen  Trek op een plaat ( 4.8 ) twee lijnen evenwijdig aan twee aanliggende zijden ( op een afstand van 6 cm van deze zijden ) die de migratie van de loopvloeistoffen moeten afbakenen . Breng met behulp van capillaire pipetten of microspuitjes op een plaat de hieronder aangegeven oplossingen op :   - in punt A : een hoeveelheid gezuiverd extract van het monster dat onder 5.3 is verkregen en dat ongeveer 2,5 nanogram aflatoxine B1 bevat ;   - in de punten B en C : 25 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) .  5.6.2.2 . Ontwikkeling  Ontwikkel het chromatogram in richting I met behulp van de loopvloeistof ( 3.18.1 ) ( laag van 1 cm in een onverzadigde ontwikkelbak ) in het donker totdat het vloeistoffront de grenslijn bereikt . Neem de plaat uit de ontwikkelbak en laat deze 5 minuten in het donker en bij omgevingstemperatuur drogen . Verstuif vervolgens zoutzuur ( 3.12 ) op een strook van 2,5 cm breed waarin de punten A en B zijn gelegen ( in fig . 3 met arcering aangegeven ) totdat deze donker wordt en bescherm de rest van de plaat met een glasplaat . Laat gedurende 10 minuten in het donker reageren en droog met een luchtstroom bij omgevingstemperatuur . Ontwikkel vervolgens het chromatogram in richting II met behulp van de loopvloeistof ( 3.18.1 ) ( laag van 1 cm in een onverzadigde ontwikkelbak ) eveneens in het donker , totdat het front van de loopvloeistof de grenslijn bereikt . Neem de plaat uit de ontwikkelbak en laat deze bij omgevingstemperatuur drogen .  5.6.2.3 . Beoordelen van het chromatogram  Bekijk het chromatogram onder UV-licht ( 4.9 ) en ga de hierna aangegeven bijzonderheden of kenmerken na :  a ) Een blauwe fluorescerende aflatoxine-B1-vlek wordt zichtbaar , afkomstig van de in punt C opgebrachte standaardoplossing ( migratie in richting I ) .  b ) Een blauwe fluorescerende vlek van aflatoxine B1 ( welke niet met het zoutzuur heeft gereageerd ) wordt zichtbaar alsmede een intensere blauwe fluorescerende vlek van aflatoxine B1-hemiacetaal , beide afkomstig van de in punt B opgebrachte standaardoplossing ( migratie in richting II ) .  c ) Vlekken zoals die welke onder b ) zijn aangegeven , afkomstig van het in punt A opgebrachte extract van het monster worden zichtbaar . De plaats van deze vlekken wordt bepaald door de migratiefstand van aflatoxine B1 van punt A af in richting I  ( dezelfde afstand als die welke door de in punt C opgebrachte standaardoplossing is afgelegd ) en door de migratie-afstanden die in richting II zijn afgelegd door aflatoxine B1 ( welke niet met het zoutzuur heeft gereageerd ) en door aflatoxine B1-hemiacetaal ( zelfde afstanden als die welke door de in punt B opgebrachte standaardoplossing zijn afgelegd ) . De fluorescentie-intensiteiten van de hemiacetaalvlekken afkomstig van het extract en van de in punt B opgebrachte standaardoplossing moeten redelijk overeenstemmen .  6 . Berekening van de resultaten  6.1 . Visuele meting  Het gehalte aan aflatoxine B1 van het monster in mg/kg ( ppb ) wordt berekend met behulp van de volgende formule :   ( S * Y * V ) / ( W * X )  waarin :  Y en X = volumina in microliter uitgedrukt van de aflatoxine-B1-standaardoplossing ( 3.16 ) , resp . van het extract waarvan de fluorescentie-intensiteiten gelijk zijn ;  S = concentratie in microgram aflatoxine B1 per ml in de standaardoplossing ( 3.16 ) ;  V = eindvolume van het extract in microliter , met inachtneming van een eventueel gemaakte verdunning ;  W = massa van het monster in gram , overeenkomend met de voor de kolomzuivering gebruikte hoeveelheid extract .  6.2 . Het meten door middel van fluorodensitometrie  Het gehalte aan aflatoxine B1 van het monster in mg/kg ( ppb ) wordt berekend met behulp van de volgende formule :   ( S * V ) / ( W * Y )  waarin :  Y = volume van het op de plaat opgebrachte extract in microliter ( 10 of 20 ml ) ;  S = het aantal nanogram aflatoxine B1 in de extractvlek ( rekening houdend met het volume Y ) afgeleid uit de metingen ;  V = eindvolume van het extract in microliter , met inachtneming van een eventueel gemaakte verdunning ;  W = massa van het monster in gram , overeenkomend met de voor de kolomzuivering gebruikte hoeveelheid extract .  7 . Bereiding en controle van de standaardoplossing  ( 3.16 )  7.1 . Bepaling van de aflatoxine-B1-concentratie  Bereid een aflatoxine-B1-standaardoplossing in chloroform ( 3.2 ) of in het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) met een concentratie van 8 tot 10 mg per ml . Meet het absorptiespectrum tussen 330 en 370 nm met een spectrofotometer ( 4.11 ) .  Bepaal de optische dichtheid ( A ) bij 363 nm wanneer chloroform als oplosmiddel is gebruikt en bij 348 nm wanneer het mengsel benzeen-acetonitril als oplosmiddel is gebruikt .  Bereken de aflatoxine-B1-concentratie in microgram per ml oplossing met behulp van de volgende formules :   ( 312 * A * 1000 ) /20600 voor de oplossing in chloroform   ( 312 * A * 1000 ) /19800 voor de oplossing in het mengsel van benzeen en acetonitril .  Voer de , voor het bereiden van een standaard-werkoplossing met een aflatoxine-B1-concentratie van ongeveer 0,1 mg per ml , noodzakelijke verdunningen uit onder het uitsluiten van daglicht . Deze oplossing blijft twee weken stabiel indien zij in de koelkast wordt bewaard bij 4 * C .  7.2 . Controle op de chromatografische zuiverheid  Breng op een plaat voor dunnelaagchromatografie  ( 4.8 ) 5 ml op van de standaardoplossing , die 8 tot 10 mg aflatoxine B1 per ml bevat ( zie 7.1 ) . Ontwikkel het chromatogram volgens 5.4 . Onder UV-licht mag slechts één vlek zichtbaar zijn ; er mag geen fluorescentie worden waargenomen daar waar de stof oorspronkelijk werd opgebracht .  8 . Herhaalbaarheid  Het verschil tussen de resultaten van twee door dezelfde analist aan hetzelfde monster uitgevoerde parallelle bepalingen zou niet meer mogen bedragen dan :  25 % van de hoogste waarde bij aflatoxine-B1-gehalten van 10 tot en met 20 mg/kg ,  5 mg in absolute waarde bij gehalten van 20 tot en met 50 mg/kg ,  10 % van de hoogste waarde bij gehalten van meer dan 50 mg/kg .  9 . Reproduceerbaarheid  Zie opmerkingen in deel C , punt 2 .  B . METHODE DOOR MIDDEL VAN TWEEDIMENSIONALE DUNNELAAGCHROMATOGRAFIE  1 . Doel en toepassingsgebied  Met behulp van deze methode is het mogelijk het aflatoxine-B1-gehalte te bepalen in diervoeders die niet binnen het toepassingsgebied van methode A vallen . De ondergrens van de bepaling ligt bij 0,01 mg/kg ( 10 ppb ) . De methode is niet toepasbaar op voeders welke citruspersresten bevatten .  2 . Principe  Het monster wordt onderworpen aan een extractie met chloroform . Het extract wordt gefiltreerd en een evenmatig deel wordt door middel van chromatografie op een kolom van silicagel gezuiverd . Het eluaat wordt ingedampt en het residu wordt in een bepaalde hoeveelheid chloroform of benzeen-acetonitrilmengsel opgelost . Een evenmatig deel van deze oplossing wordt aan tweedimensionale dunnelaagchromatografie onderworpen . De hoeveelheid aflatoxine B1 wordt onder UV-licht of visueel of fluorodensitometrisch bepaald door vergelijking met bekende hoeveelheden aflatoxine-B1-standaard . De identiteit van de uit het diervoeder geëxtraheerde aflatoxine B1 moet met behulp van de aangegeven methode worden bevestigd .  3 . Reagentia  Noot : Alle reagentia dienen , voor zover niet anders vermeld , van analytisch zuivere kwaliteit te zijn .  3.1 . Aceton .  3.2 . Chloroform , gestabiliseerd met 0,5 - 1,0 % ethanol 96 % ( v/v ) .  3.3 . n-Hexaan .  3.4 . Methanol .  3.5 . Diëthylether , vrij van water en peroxyden .  3.6 . Mengsel van benzeen en acetonitril : 98/2 ( v/v ) .  3.7 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en methanol  ( 3.4 ) : 97/3 ( v/v ) .  3.8 . Silicagel voor kolomchromatografie , korrelgrootte 0,05 - 0,20 mm .  3.9 . Watten , hydrofiel en met chloroform ontvet , of glaswol .  3.10 . Natriumsulfaat , vrij van water , korrels .  3.11 . Inert gas , b.v . stikstof .  3.12 . Zoutzuur 1 N .  3.13 . Diatomeeënaarde ( Hyflosupercel ) , met zuur gewassen .  3.14 . Silicagel G-HR of gelijkwaardig voor dunnelaagchromatografie .  3.15 . Loopvloeistoffen .  3.15.1 . Mengsel van diëthylether ( 3.5 ) , methanol  ( 3.4 ) , en water : 94/4,5/1,5 ( v/v/v ) , verzadigde ontwikkelbak  3.15.2 . Mengsel van chloroform ( 3.2 ) en aceton  ( 3.1 ) : 9/1 ( v/v ) , onverzadigde ontwikkelbak .  3.16 . Standaardoplossing bevattende ongeveer 0,1 mg aflatoxine B1 per ml in chloroform ( 3.2 ) of in het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) , bereid en gecontroleerd zoals aangegeven onder punt 7 van methode A .  4 . Apparatuur  Zie punt 4 van methode A .  5 . Uitvoering  5.1 . Voorbereiding van het monster zie de punten 5.1 , 5.2 en 5.3 van methode A  5.2 . Extractie zie de punten 5.1 , 5.2 en 5.3 van methode A  5.3 . Kolomzuivering zie de punten 5.1 , 5.2 en 5.3 van methode A  5.4 . Tweedimensionale dunnelaagchromatografie  5.4.1 . Opbrengen van oplossingen ( als aangegeven in figuur 1 )  Trek op een plaat ( 4.8 ) twee lijnen evenwijdig aan twee aanliggende zijden ( op een afstand van respectievelijk 5 en 6 cm van deze zijden ) , die de migratie van de loopvloeistoffen moeten afbakenen . Breng met behulp van capillaire pipetten of microspuitjes op de plaat de hieronder aangegeven oplossing op :   - in punt A 20 ml van het onder 5.3 verkregen gezuiverde extract van het monster ;   - in punt B 20 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) ;   - in punt C 10 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) ;   - in punt D 20 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) ;   - in punt E 40 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) ;  Droog met behulp van een zwakke stroom lucht of inert gas ( 3.11 ) .  De verkregen vlekken moeten een diameter van ongeveer 5 mm hebben .  5.4.2 . Ontwikkeling ( als aangegeven in figuur 1 )  Ontwikkel het chromatogram in richting I met behulp van de loopvloeistof ( 3.15.1 ) ( laag van 1 cm in een verzadigde ontwikkelbak ) in het donker , totdat het vloeistoffront de grenslijn bereikt . Neem de plaat uit de ontwikkelbak en laat deze minstens 15 minuten in het donker en bij omgevingstemperatuur drogen . Ontwikkel vervolgens het chromatogram in richting II met behulp van de loopvloeistof ( 3.15.2 ) ( laag van 1 cm in een onverzadigde ontwikkelbak ) in het donker , totdat het front van de loopvloeistof de grenslijn bereikt . Neem de plaat uit de ontwikkelbak en laat deze in het donker bij omgevingstemperatuur drogen .  5.4.3 . Beoordelen van het chromatogram ( zie figuur 2 )  Bekijk het chromatogram onder UV-licht op een afstand van 10 cm van de lamp ( 4.9 ) . Bepaal de plaats van de vlekken met blauwe fluorescentie B , C , D en E van aflatoxine B1 afkomstig van de standaardoplossing en trek twee denkbeeldige lijnen door deze vlekken loodrecht op de richtingen van het ontwikkelen . Het snijpunt P van deze lijnen is de plaats waar men de aflatoxine-B1-vlek zou verwachten , afkomstig van het in A opgebrachte extract van het monster ( fig . 1 ) . Deze vlek kan zich echter in werkelijkheid bevinden in punt Q gelegen op het snijpunt van twee denkbeeldige lijnen die onderling een hoek van ongeveer 100 * vormen en respectievelijk door de vlekken B en C gaan . Bepaal de hoeveelheid aflatoxine B1 van het extract van het monster zoals aangegeven in 5.5 .  5.4.4 . Aanvullende chromatografie  Trek op een nieuwe plaat ( 4.8 ) twee lijnen evenwijdig aan twee aanliggende zijden , zoals aangegeven in fig . 1 . Breng in punt A ( zie fig . 1 ) 20 ml van het onder 5.3 gezuiverde extract van het monster en op dezelfde plaats 20 ml van de standaardoplossing ( 3.16 ) op Ontwikkel zoals aangegeven in 5.4.2 . Bekijk het chromatogram onder UV-licht ( 4.9 ) en ga na of :   - de aflatoxine-B1-vlekken van het extract en de standaardoplossing samenvallen ,   - de fluorescentie van deze vlek intenser is dan die van de aflatoxine-B1-vlek in punt Q van de eerste plaat .  5.5 . Kwantitatieve bepaling  Voer de bepaling ofwel visueel ofwel fluorodensitometrisch uit op de wijze die hierna is beschreven :  5.5.1 . Visuele bepaling  Bepaal de hoeveelheid aflatoxine B1 in het extract door de intensiteit van de fluorescentie van de vlek in het extract met een van de vlekken C , D en E van de standaardoplossing te vergelijken . Interpoleer indien nodig . Verdun indien de fluorescentieintensiteit van 20 ml extract sterker is dan die van 40 ml standaardoplossing het extract 10 of 100 maal met chloroform ( 3.2 ) of het mengsel van benzeen en acetonitril ( 3.6 ) alvorens het extract aan een nieuwe dunnelaagchromatografische scheiding te onderwerpen .  5.5.2 . Bepaling door fluorodensitometrie  Meet de fluorescentie-intensiteit van de aflatoxine-B1-vlekken met behulp van een fluorodensitometer bij een golflengte van 365 nm voor de extinctie en bij een golflengte van 443 nm voor de emissie . Bepaal de hoeveelheid aflatoxine B1 van de extractvlekken door de fluorescentie-intensiteiten van deze vlekken te vergelijken met die van de vlekken C , D en E van de standaardoplossing .  5.6 . Bevestiging van de identiteit van aflatoxine B1  Zie punt 5.6 van methode A .  6 . Berekening van de resultaten  Zie punt 6 van methode A .  7 . Herhaalbaarheid  Zie punt 8 van methode A .  8 . Reproduceerbaarheid  Zie opmerkingen in deel C , punt 2 .  C . OPMERKINGEN IN VERBAND MET DE METHODEN A EN B  1 . Ontvetten  Monsters met een vetgehalte van meer dan 5 % moeten met petroleumether ( kookpunt 40-60 * C worden ontvet nadat zij op de in punt 5.1 aangegeven wijze werden voorbereid . In dergelijke gevallen moeten de analyseresultaten worden uitgedrukt op basis van het gewicht van het niet-ontvette monster .  2 . Reproduceerbaarheid van de resultaten  De reproduceerbaarheid van de resultaten , zijnde de variatie tussen de resultaten verkregen door twee of meer laboratoria gemeten aan hetzelfde monster werd geschat op :  min of meer 50 % van de gemiddelde waarde in aflatoxine B1 bij gemiddelde waarden van 10 tot en met 20 mg/kg ;  min of meer 10 mg/kg van de gemiddelde waarde bij gemiddelde waarden groter dan 20 en tot en met 50 mg/kg ;  min of meer 20 % van de gemiddelde waarde bij gemiddelde waarden van meer dan 50 mg/kg .  BIJLAGE  Figuur 1 : zie P.b .  Figuur 2 : zie P.b .  Figuur 3 : zie P.b .


title: Richtlijn 2009/63/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende bepaalde onderdelen en eigenschappen van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen (gecodificeerde versie) (Voor de EER relevante tekst)

text:
               19.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 214/23

      RICHTLIJN 2009/63/EG VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD

   van 13 juli 2009
   betreffende bepaalde onderdelen en eigenschappen van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen
   (gecodificeerde versie)
   (Voor de EER relevante tekst)
   HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 95,
   Gezien het voorstel van de Commissie,
   Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
   Handelend volgens de procedure van artikel 251 van het Verdrag (2),
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Richtlijn 74/151/EEG van de Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende bepaalde onderdelen en eigenschappen van landbouw- of bosbouwtrekkers op wielen (3) is herhaaldelijk en ingrijpend gewijzigd (4). Ter wille van de duidelijkheid en een rationele ordening van de tekst dient tot codificatie van deze richtlijn te worden overgegaan.

               (2)

               Richtlijn 74/151/EEG is één van de bijzondere richtlijnen van het bij Richtlijn 74/150/EEG van de Raad van 4 maart 1974 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de goedkeuring van landbouw -of bosbouwtrekkers op wielen geregelde EG-typegoedkeuringssysteem, vervangen bij Richtlijn 2003/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 betreffende de typegoedkeuring van landbouw- of bosbouwtrekkers en aanhangwagens, verwisselbare getrokken machines, systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan (5), en stelt de technische voorschriften vast betreffende het ontwerp en de bouw van landbouw- of bosbouwtrekkers met betrekking tot, onder meer, de toegestane maximummassa in volbelaste toestand, de plaats en het aanbrengen van de achterkentekenplaten, de reservoirs voor vloeibare brandstof, de extra gewichten, de geluidssignaalinrichting, het toegestane geluidsniveau en de uitlaatinrichting (geluiddemper). Deze technische voorschriften beogen de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten, teneinde de uitvoering van de bij Richtlijn 2003/37/EG geregelde EG-goedkeuringsprocedure ten aanzien van elk type trekker mogelijk te maken. Derhalve zijn de bepalingen van Richtlijn 2003/37/EG betreffende land- of bosbouwtrekkers, aanhangwagens en verwisselbare getrokken machines, alsmede de systemen, onderdelen en technische eenheden daarvan op de onderhavige richtlijn van toepassing.

               (3)

               Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage VII, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,

         HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   1.   Onder trekker (landbouw- of bosbouwtrekker) wordt verstaan ieder motorvoertuig op wielen of rupsbanden met ten minste twee assen, voornamelijk bestemd voor tractiedoeleinden en in het bijzonder ontworpen voor het trekken, duwen, dragen of in beweging brengen van bepaalde werktuigen, machines of aanhangwagens die voor gebruik in de land- of bosbouw zijn bestemd. De trekker kan zijn ingericht voor het vervoer van een lading en van meerijders.
   2.   Deze richtlijn geldt slechts voor de in lid 1 omschreven trekkers, gemonteerd op luchtbanden, met een door de constructie bepaalde maximumsnelheid die ligt tussen 6 en 40 km/h.
   Artikel 2
   1.   De lidstaten mogen de EG-goedkeuring of de nationale goedkeuring van een trekker niet weigeren om redenen die verband houden met de volgende onderdelen en kenmerken indien deze beantwoorden aan de in de bijlagen I tot VI opgenomen voorschriften:

               —

               de toegestane maximummassa in volbelaste toestand,

               —

               de plaats en het aanbrengen van de achterkentekenplaten,

               —

               de reservoirs voor vloeibare brandstof,

               —

               de extra gewichten,

               —

               de geluidssignaalinrichting,

               —

               het toegestane geluidsniveau en de uitlaatinrichting (geluiddemper).

         2.   Ten aanzien van voertuigen die niet voldoen aan deze richtlijn geldt dat de lidstaten om redenen die verband houden met het onderwerp van deze richtlijn:

               —

               niet langer de EG-typegoedkeuring mogen verlenen;

               —

               de nationale typegoedkeuring mogen weigeren.

         3.   Ten aanzien van nieuwe voertuigen die niet voldoen aan deze richtlijnen geldt dat de lidstaten om redenen die verband houden met het onderwerp van deze richtlijn:

               —

               de certificaten van overeenstemming waarvan nieuwe voertuigen overeenkomstig Richtlijn 2003/37/EG vergezeld gaan, als niet langer geldig moeten beschouwen voor de toepassing van artikel 7, lid 1, van die richtlijn;

               —

               de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van deze nieuwe voertuigen mogen weigeren.

         Artikel 3
   De lidstaten mogen de inschrijving, de verkoop, het in het verkeer brengen of het gebruik van trekkers niet weigeren of verbieden om redenen die verband houden met de in artikel 2, lid 1, bedoelde onderdelen en kenmerken, indien deze beantwoorden aan de in de bijlagen I tot VI vermelde voorschriften.
   Artikel 4
   De wijzigingen die noodzakelijk zijn om de voorschriften van de bijlagen I tot VI, met uitzondering van die der punten 1.1 en 1.4.1.2 van bijlage VI, aan de technische vooruitgang aan te passen, worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 20, lid 3, van Richtlijn 2003/37/EG bedoelde procedure.
   Artikel 5
   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   Artikel 6
   Richtlijn 74/151/EEG, zoals gewijzigd bij de in bijlage VII, deel A, genoemde richtlijnen, wordt ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage VII, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing van de aldaar genoemde richtlijnen.
   Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage VIII.
   Artikel 7
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Zij is van toepassing met ingang van 1 januari 2010.
   Artikel 8
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 13 juli 2009.

         Voor het Europees Parlement
         De voorzitter
         H.-G. PÖTTERING

         Voor de Raad
         De voorzitter
         E. ERLANDSSON

      (1)  PB C 161 van 13.7.2007, blz. 36.

      (2)  Advies van het Europees Parlement van 19 juni 2007 (PB C 146 E van 12.6.2008, blz. 74) en besluit van de Raad van 22 juni 2009.

      (3)  PB L 84 van 28.3.1974, blz. 25.

      (4)  Zie bijlage VII, deel A.

      (5)  PB L 171 van 9.7.2003, blz. 1.

      BIJLAGE I

         TOEGESTANE MASSA IN VOLBELASTE TOESTAND

                  1.

                  De door de fabrikant aangegeven technisch toelaatbare maximummassa in volbelaste toestand geldt als de door de bevoegde instantie toegestane maximummassa in volbelaste toestand, mits:

                              1.1.

                              de controles die door deze instantie worden verricht, met name voor wat de reminrichting en de besturing betreft, bevredigende resultaten opleveren;

                              1.2.

                              de toegestane massa in volbelaste toestand en de toegestane massa op elk der assen, afhankelijk van de voertuigcategorie, niet hoger zijn dan de in tabel 1 vermelde waarden.

                                 Tabel 1

                                 Toegestane massa in volbelaste toestand en toegestane massa op elk der assen, afhankelijk van de voertuigcategorie

                                          Voertuigcategorie

                                          Aantal assen

                                          Toegestane massa
                                          (t)

                                          Toegestane massa op elk der assen

                                          Aangedreven as
                                          (t)

                                          Niet-aangedreven as
                                          (t)

                                          T1, T2, T4.1

                                          2

                                          18 (volbelast)

                                          11,5

                                          10

                                          3

                                          24 (volbelast)

                                          11,5

                                          10

                                          T3

                                          2 of 3

                                          0,6 (onbelast)

                                              (1)

                                              (1)

                                          T4.3

                                          2, 3 of 4

                                          10 (volbelast)

                                              (1)

                                              (1)

                  2.

                  Onafhankelijk van de belading van de trekker mag de door de wielen van de vooras van de trekker op de weg overgebrachte belasting niet minder zijn dan 20 % van de ledige massa van de trekker.

         (1)  Voor de voertuigcategorieën T3 en T4.3 hoeft geen grenswaarde voor de asbelasting te worden vastgesteld omdat de toegestane massa in volbelaste en/of onbelaste toestand voor die categorieën per definitie beperkt is.

      BIJLAGE II
      1.   VORM EN AFMETINGEN VAN DE PLAATS VAN DE ACHTERKENTEKENPLAAT

      Deze plaats moet een rechthoekige, vlakke of nagenoeg vlakke oppervlakte bezitten van ten minste de volgende afmetingen:

                  —

                  lengte: 255 mm of 520 mm,

                  —

                  breedte: 165 mm of 120 mm.

            Bij de keuze moet rekening worden gehouden met de heersende afmetingen in de lidstaten van bestemming.
      2.   PLAATS EN STAND VAN DE KENTEKENPLATEN

      De plaats moet van dien aard zijn dat de op juiste wijze aangebrachte platen aan de volgende eisen voldoen:
      2.1.   Stand van de plaat in de breedterichting

      Het midden van de plaat mag niet rechts gelegen zijn van het symmetrievlak van de trekker.
      De linkerrand van de plaat mag niet links gelegen zijn van het verticale vlak dat evenwijdig is aan het symmetrievlak van de trekker en dat raakt aan het punt waar de dwarsdoorsnede van de trekker in zijn totale breedte de grootste afmeting bereikt.
      2.2.   Stand van de plaat ten opzichte van het symmetrievlak in de lengterichting van de trekker

      De plaat moet loodrecht of nagenoeg loodrecht op het symmetrievlak van de trekker staan.
      2.3.   Stand van de plaat ten opzichte van de verticaal

      De plaat moet zich in verticale stand bevinden, met een tolerantie van 5°. Indien de vorm van de trekker zulks vereist, mag de plaat evenwel de volgende helling ten opzichte van de verticaal hebben:

                  2.3.1.

                  een hoek van ten hoogste 30°, indien de van het kenteken voorziene zijde naar boven gekeerd is en mits de bovenrand van de plaat zich niet meer dan 1,20 m boven het wegdek bevindt;

                  2.3.2.

                  een hoek van ten hoogste 15°, indien de van het kenteken voorziene zijde naar beneden gekeerd is en mits de bovenrand van de plaat zich meer dan 1,20 m boven het wegdek bevindt.

            2.4.   Hoogte van de plaat boven het wegdek

      De hoogte van de onderrand van de plaat boven het wegdek mag niet minder dan 0,3 m bedragen; de hoogte van de bovenrand van de plaat boven het wegdek mag niet meer dan 4,0 m bedragen.
      2.5.   Bepaling van de hoogte van de plaat boven het wegdek

      De in de punten 2.3 en 2.4 vermelde hoogten worden bepaald wanneer de trekker ongeladen is.

      BIJLAGE III

         RESERVOIRS VOOR VLOEIBARE BRANDSTOF

                  1.

                  De reservoirs voor brandstof moeten zodanig zijn vervaardigd dat zij bestand zijn tegen corrosie. Zij moeten de door de fabrikant uitgevoerde dichtheidsproeven met een druk gelijk aan het dubbele van de relatieve bedrijfsdruk, en in ieder geval met een druk van ten minste 0,3 bar met goed gevolg doorstaan. Iedere eventuele overdruk of iedere druk, groter dan de bedrijfsdruk moet automatisch worden gecompenseerd met behulp van passende inrichtingen (openingen, veiligheidskleppen en dergelijke). De luchtgaten moeten zodanig zijn dat ieder gevaar voor ontbranding wordt voorkomen. De motorbrandstof mag niet kunnen wegvloeien door de sluitdop van de vulopening of door de inrichtingen voor de compensatie van overdruk, zelfs niet bij algehele omkanteling van het reservoir; druppeling zal worden getolereerd.

                  2.

                  De reservoirs voor motorbrandstof moeten zodanig zijn geplaatst dat zij zijn beschermd tegen de gevolgen van een schok aan voor- of achterzijde van de trekker; uitstekende delen, snijdende kanten, enz., in de buurt van reservoirs moeten worden vermeden.
                  De brandstoftoevoerleidingen en de vulopening moeten zich buiten de cabine bevinden.

      BIJLAGE IV

         EXTRA GEWICHTEN

      Indien de trekker moet worden voorzien van ballast om te voldoen aan de andere voorschriften voor de EG-typegoedkeuring, moet deze ballast door de fabrikant van de trekker worden geleverd en voor montage gereed zijn en moeten daarop het merk van de fabrikant en de massa van de ballast in kilogram op ± 5 % na voorkomen. De extra gewichten aan de voorzijde, die zijn ontworpen om vaak te worden verwijderd en aangebracht, moeten voor de handvatten een veiligheidsafstand van ten minste 25 mm hebben. De extra gewichten moeten zodanig zijn aangebracht dat wordt vermeden dat zij ongewild loskomen (bv. bij het kantelen van de trekker).

      BIJLAGE V

         GELUIDSSIGNAALINRICHTING

      1.   Op de geluidssignaalinrichting moet het EG-goedkeuringsmerk zijn aangebracht, zoals bedoeld in de Richtlijn 70/388/EEG van de Raad van 27 juli 1970 inzake de onderlinge aanpassing der wetgevingen van de lidstaten betreffende de geluidssignaalinrichting van motorvoertuigen (1).
      2.   Eigenschappen van de op de trekker gemonteerde geluidssignaalinrichting

      2.1.   Geluidsproeven
      Ten behoeve van de goedkeuring van een type trekker wordt de hierop gemonteerde geluidssignaalinrichting als volgt onderzocht:

                  2.1.1.

                  Het geluidsdrukniveau van het op de trekker gemonteerde apparaat wordt gemeten op een afstand van 7 m vóór de trekker, die daartoe geplaatst wordt op een open terrein met een zo effen mogelijke bodem; de motor mag hierbij niet draaien. Voor de effectieve spanning geldt het bepaalde in punt 1.2.1 van bijlage I bij Richtlijn 70/388/EEG;

                  2.1.2.

                  De metingen vinden plaats overeenkomstig kromme A van de IEC-normen (Internationale Elektrotechnische Commissie);

                  2.1.3.

                  Het maximale geluidsdrukniveau wordt gezocht in een sector, gelegen tussen een hoogte van 0,5 en 1,5 m boven de grond;

                  2.1.4.

                  Het gemeten maximum van de geluidsdruk moet ten minste 93 dB(A) en ten hoogste 112 dB(A) bedragen.

         (1)  PB L 176 van 10.8.1970, blz. 12.

      BIJLAGE VI
      1.   TOEGESTANE GELUIDSNIVEAUS

      1.1.   Grenzen

      Het geluidsniveau van de in artikel 1 van deze richtlijn bedoelde trekkers, gemeten overeenkomstig de bepalingen van deze bijlage, mag onderstaande grenzen niet overschrijden:

                  —

                  89 dB(A) voor trekkers met een leeg gewicht van meer dan 1,5 t,

                  —

                  85 dB(A) voor trekkers met een leeg gewicht van niet meer dan 1,5 t.

            1.2.   Meetapparatuur

      De meting van het door de trekkers veroorzaakte geluid, geschiedt met behulp van een sonometer, overeenkomstig het type als omschreven in publicatie 179, eerste uitgave 1965, van de Internationale Elektrotechnische Commissie.
      1.3.   Wijze van meting

      De meting geschiedt aan de onbelaste trekker, op een voldoende stille open plaats (omgevingsgeluid en windgeluid ten minste 10 dB(A) lager dan het te meten geluid).
      Deze plaats kan bijvoorbeeld bestaan uit een open ruimte met een straal van 50 m, waarvan het middengedeelte met een straal van ten minste 20 m praktisch horizontaal is, met een bodem van beton, asfalt of een soortgelijk materiaal; de bodem mag niet bedekt zijn met losse sneeuw, hoog gewas, mulle grond of as.
      De bekleding van de rijbaan moet zodanig zijn, dat de banden geen overmatig geluid produceren. Deze voorwaarde geldt alleen voor geluidsmetingen aan rijdende trekkers.
      De metingen moeten geschieden bij helder weer en zwakke wind. Behalve degene die de apparatuur afleest, mag zich niemand in de nabijheid van de trekker of de microfoon bevinden, aangezien de aanwezigheid van toeschouwers nabij de trekker of de microfoon de aanwijzing van het meetapparaat aanzienlijk kan beïnvloeden. Pieken in de aanwijzing die geen klaarblijkelijk verband houden met kenmerken van het algemene geluidsniveau worden bij de aflezing buiten beschouwing gelaten.
      1.4.   Meetmethode

      1.4.1.   Geluidsmeting aan rijdende trekkers (ten behoeve van de goedkeuring).
      Aan iedere zijde van de trekker worden ten minste twee metingen verricht. Voor regelingsdoeleinden kunnen voorafgaande metingen worden uitgevoerd, doch de resultaten hiervan dienen buiten beschouwing te blijven.
      De microfoon moet op 1,2 m hoogte boven de grond worden geplaatst, op een afstand van 7,5 m van de trajectas CC van de trekker, gemeten volgens loodlijn PP’ op deze as (figuur 1).
      Evenwijdig aan PP’ en op 10 m afstand hiervan respectievelijk vóór en achter deze lijn worden op de beproevingsbaan twee lijnen AA’ en BB’ getrokken. De trekker wordt met gestabiliseerde snelheid, in de hieronder aangegeven omstandigheid tot aan lijn AA’ gereden. Op dat moment wordt zo snel mogelijk als wenselijk is de gasschuif volledig geopend. De gasschuif blijft in deze stand totdat de achterzijde van de trekker (1) de lijn BB’ overschrijdt, waarna de gasschuif zo snel mogelijk wordt gesloten.
      Als meetresultaat geldt de maximaal geregistreerde geluidssterkte.
      1.4.1.1.   De snelheid waarbij de meting plaatsvindt, is gelijk aan drie vierden van de hoogste snelheid, die kan worden bereikt met de hoogste overbrengingsverhouding welke voor rijden over de weg wordt gebruikt.
      1.4.1.2.   Interpretatie van de resultaten
      1.4.1.2.1.   Teneinde rekening te houden met afwijkingen in de meetapparatuur wordt het resultaat van elke meting gevormd door de op het apparaat afgelezen waarde, verminderd met 1 dB(A).
      1.4.1.2.2.   De metingen worden als geldig beschouwd, indien het verschil in aflezing tussen twee opeenvolgende metingen aan dezelfde zijde van de trekker niet meer dan 2 dB(A) bedraagt.
      1.4.1.2.3.   Als aan te houden waarde wordt het hoogste meetresultaat genomen. Indien deze waarde ten hoogste 1 dB(A) meer bedraagt dan het maximaal toegestane niveau voor de betrokken categorie trekkers, wordt overgegaan tot een nieuwe reeks van twee metingen. Drie van de vier aldus verkregen resultaten dienen binnen de voorgeschreven grenzen te liggen.

         Posities bij meting aan rijdende trekkers

      1.4.2.   Geluidsmeting bij stilstaande trekkers (niet voor de goedkeuring, maar moet wel worden geregistreerd)
      1.4.2.1.   Plaats van de sonometer
      Het meetpunt is punt x in figuur 2, en bevindt zich op 7 m van het dichtstbijzijnde oppervlak van de trekker.
      De microfoon wordt 1,2 m boven de grond geplaatst.
      1.4.2.2.   Aantal metingen
      Er moeten ten minste twee metingen worden verricht.
      1.4.2.3.   Testvoorwaarden betreffende de trekker
      Van een trekker zonder snelheidsregulateur wordt de motor op een toerental gebracht, gelijk aan drie vierde van dat waarbij de motor volgens fabrieksopgave zijn maximumvermogen ontwikkelt. Het aantal toeren per minuut moet worden gemeten met behulp van een onafhankelijk instrument, bijvoorbeeld een rollentestbank en een snelheidsmeter. Is de motor voorzien van een snelheidsregulateur die verhindert dat de motor het aantal toeren dat overeenstemt met zijn maximumvermogen, overschrijdt, dan laat men hem draaien op de maximale snelheid die met de regulateur mogelijk is.
      De motor moet op de normale bedrijfstemperatuur worden gebracht voordat tot de metingen wordt overgegaan.
      1.4.2.4.   Interpretatie van de resultaten
      In het meetverslag moeten alle aflezingen van het geluidsniveau worden vermeld.
      Eventueel moet ook worden vermeld op welke wijze het motorvermogen is geschat. De belastingstoestand van de trekker moet eveneens worden vermeld.
      De metingen worden als geldig beschouwd indien het verschil in aflezing tussen twee opeenvolgende metingen aan dezelfde zijde van de trekker niet meer dan 2 dB(A) bedraagt.
      Als meetresultaat wordt beschouwd de hoogste afgelezen waarde.

         Posities bij meting aan stilstaande trekkers

      2.   UITLAATINRICHTING (GELUIDDEMPER)

      2.1.   Indien de trekker voorzieningen voor vermindering van het uitlaatgeluid (geluiddemper) heeft, dient volgens de voorschriften van dit punt 2 te worden gehandeld. Als de aanzuigbuis van de motor is voorzien van een luchtfilter, die nodig is om te waarborgen dat het toegestane geluidsniveau niet wordt overschreden, dan wordt deze filter geacht deel uit te maken van de geluiddemper en gelden de voorschriften van dit punt 2 ook voor deze filter.
      Het uiteinde van de uitlaat moet zodanig zijn geplaatst dat de uitlaatgassen niet in de cabine kunnen binnendringen.
      2.2.   Het schema van de uitlaatinrichting moet bij het keuringsformulier van de trekker worden gevoegd.
      2.3.   De geluiddemper moet zijn voorzien van een duidelijk leesbare en onuitwisbare merk- en typeaanduiding.
      2.4.   De geluiddemper mag slechts voorzien zijn van geluiddempend materiaal van vezelige substantie indien de volgende voorwaarden zijn vervuld:

                  2.4.1.

                  Er mag geen geluiddempend materiaal van vezelige substantie worden aangewend in de delen van de geluiddemper waardoor gas stroomt.

                  2.4.2.

                  Met passende voorzieningen dient te worden verzekerd dat het geluiddempend materiaal van vezelige substantie gedurende de gehele tijd dat de geluiddemper wordt gebruikt, op zijn plaats blijft.

                  2.4.3.

                  Het geluiddempend materiaal van vezelige substantie moet bestand zijn tegen een temperatuur die (in graden Celsius) ten minste 20 % hoger ligt dan de werkingstemperatuur die kan voorkomen op de plaats waar dat materiaal in de geluiddemper is gebruikt.

         (1)  Indien een aanhangwagen deel uitmaakt van de trekker, wordt deze voor het overschrijden van de lijn BB’ buiten beschouwing gelaten.

      BĲLAGE VII
      DEEL A

         Ingetrokken richtlijn met overzicht van de achtereenvolgende wijzigingen ervan

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn 74/151/EEG van de Raad
                  (PB L 84 van 28.3.1974, blz. 25)

                  Richtlijn 82/890/EEG van de Raad
                  (PB L 378 van 31.12.1982, blz. 45)

                  uitsluitend wat de verwijzing in artikel 1, lid 1, naar Richtlijn 74/151/EEG betreft

                  Richtlijn 88/410/EEG van de Commissie
                  (PB L 200 van 26.7.1988, blz. 27)

                  Richtlijn 97/54/EG van het Europees Parlement en de Raad
                  (PB L 277 van 10.10.1997, blz. 24)

                  uitsluitend wat de verwijzing in artikel 1, eerste streepje, naar Richtlijn 74/151/EEG betreft

                  Richtlijn 98/38/EG van de Commissie
                  (PB L 170 van 16.6.1998, blz. 13)

                  Richtlijn 2006/26/EG van de Commissie
                  (PB L 65 van 7.3.2006, blz. 22)

                  uitsluitend artikel 1

            DEEL B

         Termijnen voor omzetting in nationaal recht en toepassing

         (bedoeld in artikel 6)

                  Richtlijn

                  Omzettingstermijn

                  Toepassingsdatum

                  74/151/EEG

                  8 september 1975

                  —

                  82/890/EEG

                  22 juni 1984

                  —

                  88/410/EEG

                  30 september 1988 (1)

                  —

                  97/54/EG

                  22 september 1998

                  23 september 1998

                  98/38/EG

                  30 april 1999 (2)

                  —

                  2006/26/EG

                  31 december 2006 (3)

                  —

         (1)  Overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 88/410/EEG:

         „1.   Met ingang van 1 oktober 1988 mogen de lidstaten:

                     —

                     voor een type trekker de EEG-goedkeuring of de afgifte van het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document dan wel de nationale goedkeuring niet weigeren,

                     —

                     het voor de eerste maal in het verkeer brengen van de trekkers niet verbieden,

               indien de reservoirs voor vloeibare brandstof, de extra gewichten en het voor dit type trekker of voor deze trekkers toegestane geluidsniveau aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoen.
         2.   Met ingang van 1 oktober 1989 mogen de lidstaten:

                     —

                     niet meer het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document afgeven voor een type trekker, indien de reservoirs voor vloeibare brandstof, de extra gewichten en de toegestane geluidsniveaus niet aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoen,

                     —

                     de nationale goedkeuring van een type trekker weigeren, indien de reservoirs voor vloeibare brandstof, de extra gewichten en de toegestane geluidsniveaus niet aan de voorschriften van de onderhavige richtlijn voldoen.”.

         (2)  Overeenkomstig artikel 2 van Richtlijn 98/38/EG:

         „1.   Met ingang van 1 mei 1999 mogen de lidstaten:

                     —

                     voor een type trekker de EG-typegoedkeuring, de afgifte van het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document of de nationale typegoedkeuring niet weigeren,

                     —

                     noch het voor de eerste maal in het verkeer brengen van trekkers verbieden,

               indien deze trekkers voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 74/151/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.
         2.   Met ingang van 1 oktober 1999 mogen de lidstaten:

                     —

                     niet langer het in artikel 10, lid 1, laatste streepje, van Richtlijn 74/150/EEG bedoelde document afgeven voor een type trekker, indien dit niet voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 74/151/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn;

                     —

                     de nationale typegoedkeuring weigeren voor een type trekker, indien dit niet voldoet aan de voorschriften van Richtlijn 74/151/EEG, gewijzigd bij deze richtlijn.”.

         (3)  Overeenkomstig artikel 5 van Richtlijn 2006/26/EG:

         „1.   Met ingang van 1 januari 2007 geldt ten aanzien van voertuigen die voldoen aan de Richtlijnen 74/151/EEG, 78/933/EEG, 77/311/EEG en 89/173/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, dat de lidstaten om redenen die verband houden met het onderwerp van de desbetreffende richtlijn:

                     a)

                     niet de EG-typegoedkeuring of de nationale typegoedkeuring mogen weigeren, en

                     b)

                     niet de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van dergelijke voertuigen mogen verbieden.

               2.   Met ingang van 1 juli 2007 geldt ten aanzien van voertuigen die niet voldoen aan de Richtlijnen 74/151/EEG, 78/933/EEG, 77/311/EEG en 89/173/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, dat de lidstaten om redenen die verband houden met het onderwerp van de desbetreffende richtlijn:

                     a)

                     niet langer de EG-typegoedkeuring mogen verlenen, en

                     b)

                     de nationale typegoedkeuring mogen weigeren.

               3.   Met ingang van 1 juli 2009 geldt ten aanzien van voertuigen die niet voldoen aan de Richtlijnen 74/151/EEG, 78/933/EEG, 77/311/EEG en 89/173/EEG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, dat de lidstaten om redenen die verband houden met het onderwerp van de desbetreffende richtlijn:

                     a)

                     de certificaten van overeenstemming waarvan nieuwe voertuigen overeenkomstig Richtlijn 2003/37/EG vergezeld gaan, als niet langer geldig moeten beschouwen voor de toepassing van artikel 7, lid 1, van die richtlijn, en

                     b)

                     de registratie, de verkoop of het in het verkeer brengen van deze nieuwe voertuigen mogen weigeren.”.

      BIJLAGE VIII

         Concordantietabel

                  Richtlijn 74/151/EEG

                  Richtlijn 2006/26/EG

                  De onderhavige richtlijn

                  Artikel 1

                  Artikel 1

                  Artikel 2, lid 1

                  Artikel 2, lid 1

                  Artikel 5, lid 2

                  Artikel 2, lid 2

                  Artikel 5, lid 3

                  Artikel 2, lid 3

                  Artikel 3

                  Artikel 3

                  Artikel 4

                  Artikel 4

                  Artikel 5, lid 1

                  —

                  Artikel 5, lid 2

                  Artikel 5

                  —

                  Artikel 6

                  —

                  Artikel 7

                  Artikel 6

                  Artikel 8

                  Bijlagen I tot en met VI

                  Bijlagen I tot en met VI

                  —

                  Bijlage VII

                  —

                  Bijlage VIII


Avis juridique important

|

32000L0075

Richtlijn 2000/75/EG van de Raad van 20 november 2000 tot vaststelling van specifieke bepalingen inzake de bestrijding en uitroeiing van bluetongue

Publicatieblad Nr. L 327 van 22/12/2000 blz. 0074 - 0083

Richtlijn 2000/75/EG van de Raadvan 20 november 2000tot vaststelling van specifieke bepalingen inzake de bestrijding en uitroeiing van bluetongueDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 92/119/EEG van de Raad van 17 december 1992 tot vaststelling van algemene communautaire bepalingen voor de bestrijding van bepaalde dierziekten en van specifieke maatregelen ten aanzien van de vesiculaire varkensziekte(1), en met name op artikel 15, tweede streepje,Gezien het voorstel van de Commissie,Overwegende hetgeen volgt:(1) Op grond van artikel 15 van Richtlijn 92/119/EEG dienen specifieke maatregelen te worden vastgesteld voor de bestrijding en uitroeiing van bluetongue.(2) De epidemiologische kenmerken van bluetongue zijn vergelijkbaar met die van paardenpest.(3) De Raad heeft Richtlijn 92/35/EEG van 29 april 1992 tot vaststelling van controlevoorschriften en van maatregelen ter bestrijding van paardenpest(2) goedgekeurd.(4) Voor de bestrijding van bluetongue moet derhalve in grote lijnen worden uitgegaan van de bij Richtlijn 92/35/EEG vastgestelde maatregelen ter bestrijding van paardenpest, waarin de nodige wijzigingen moeten worden aangebracht vanwege de kenmerken van het houden van voor bluetongue vatbare diersoorten.(5) Er dienen voorschriften te worden vastgesteld voor de verplaatsingen van vatbare soorten en van het sperma, de eicellen en de embryo's daarvan uit gebieden waarvoor naar aanleiding van het uitbreken van de ziekte beperkingen gelden.(6) De bepalingen van artikel 3 van Beschikking 90/424/EEG van de Raad van 26 juni 1990 betreffende bepaalde uitgaven op veterinair gebied(3) zijn van toepassing in geval van uitbraak van bluetongue.(7) Er dient een procedure te worden vastgesteld om een nauwe samenwerking tussen de lidstaten en de Commissie tot stand te brengen,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1Bij deze richtlijn worden controlevoorschriften en maatregelen ter bestrijding en uitroeiing van bluetongue vastgesteld.Artikel 2Voor de toepassing van deze richtlijn wordt verstaan onder:a) "bedrijf": landbouwbedrijf of ander bedrijf waar permanent of tijdelijk dieren van voor bluetongue vatbare soorten worden gefokt of gehouden;b) "vatbare soort": alle soorten herkauwers;c) "dier(en)": dier(en) van een vatbare soort, met uitzondering van wilde dieren waarvoor specifieke bepalingen kunnen worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2;d) "eigenaar of houder": de natuurlijke of rechtspersoon (rechtspersonen) die eigenaar is (zijn) van de dieren of die de dieren al dan niet tegen betaling verzorgt (verzorgen);e) "vector": insecten van de soort "culicoïde imicola" of van andere culicoïde geslachten die bluetongue kunnen overdragen en die volgens de procedure van artikel 20, lid 2, na advies van het Wetenschappelijk Veterinair Comité worden geïdentificeerd;f) "vermoeden": het zich voordoen van een klinisch verschijnsel dat op bluetongue kan wijzen bij een vatbare diersoort in combinatie met de epidemiologische gegevens op grond waarvan die diagnose redelijkerwijze gesteld kan worden;g) "bevestiging": mededeling door de bevoegde autoriteit, op basis van de resultaten van laboratoriumonderzoek, dat binnen een bepaald gebied het bluetongue-virus verspreid is; in geval van een epidemie kan de bevoegde autoriteit de aanwezigheid van de ziekte echter ook op grond van klinisch en/of epidemiologisch onderzoek bevestigen;h) "bevoegde autoriteit": de voor het verrichten van veterinaire controles bevoegde centrale autoriteit van een lidstaat of de veterinaire autoriteit waaraan zij deze bevoegdheid heeft overgedragen;i) "officiële dierenarts": de door de bevoegde autoriteit aangewezen dierenarts.Artikel 3De lidstaten zien erop toe dat, wanneer vermoed of bevestigd wordt dat het bluetonguevirus verspreid is, dit verplicht onmiddellijk aan de bevoegde autoriteit wordt gemeld.Artikel 41. De lidstaten zien erop toe dat de officiële dierenarts, wanneer er zich in een bedrijf dat gelegen is in een gebied waarvoor geen beperkingen in de zin van deze richtlijn gelden, één of meer van bluetongue verdachte dieren bevinden, er onverwijld voor zorgt dat een officieel onderzoek wordt ingesteld om na te gaan of deze ziekte al dan niet aanwezig is.2. Zodra melding is gedaan van het vermoeden dat de ziekte zich voordoet, neemt de officiële dierenarts de volgende maatregelen:a) hij laat het (de) van besmetting verdachte bedrijf (bedrijven) onder officieel toezicht plaatsen;b) hij laat:i) een telling uitvoeren van de dieren, waarbij voor elke soort wordt gepreciseerd hoeveel dieren reeds gestorven, besmet of vermoedelijk besmet zijn, en laat deze telling bijwerken teneinde rekening te houden met het aantal dieren dat in de periode waarop het vermoeden betrekking heeft, is geboren of gestorven; de uitkomsten van de telling moeten desgevraagd worden overgelegd en kunnen bij elk bezoek worden gecontroleerd;ii) een lijst opmaken van de plaatsen waar de vector gemakkelijk kan overleven of verblijven en met name van de plaatsen waar de vector zich gemakkelijk voortplant;iii) een epidemiologisch onderzoek verrichten overeenkomstig artikel 7;c) hij bezoekt regelmatig het (de) bedrijf (bedrijven) en bij die gelegenheid verricht hij een grondig klinisch onderzoek of een autopsie van de van besmetting verdachte of dode dieren en bevestigt hij de ziekte zo nodig met behulp van laboratoriumonderzoek;d) hij ziet erop toe dat:i) al het verkeer van dieren van of naar het (de) bedrijf (bedrijven) wordt verboden;ii) de dieren, wanneer de vectoren actief zijn, afgezonderd worden, indien hij van oordeel is dat de daarvoor noodzakelijke middelen beschikbaar zijn;iii) de dieren, de gebouwen waarin zij zijn ondergebracht en de omgeving daarvan (met name de plaatsen waar culicoïdepopulaties gedijen) regelmatig met toegestane insecticiden worden behandeld. De frequentie van die behandelingen wordt door de bevoegde instantie vastgesteld met inachtneming van de remanentie van het gebruikte insecticide en van de weersomstandigheden, om aanvallen van de vectoren zoveel mogelijk te voorkomen;iv) kadavers van op het bedrijf gestorven dieren worden gedestrueerd, verwijderd, verbrand of begraven overeenkomstig het bepaalde in Richtlijn 90/667/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de verwijdering en verwerking van dierlijke afvallen, voor het in de handel brengen van dierlijke afvallen en ter voorkoming van de aanwezigheid van ziekteverwekkers in diervoeders van dierlijke oorsprong (vissen daaronder begrepen) en tot wijziging van Richtlijn 90/425/EEG(4).3. Totdat de in lid 2 bedoelde maatregelen zijn vastgesteld, neemt de eigenaar of houder van dieren waarbij de aanwezigheid van de ziekte wordt vermoed, alle conservatoire maatregelen om aan het bepaalde in lid 2, onder d), i) en ii), te voldoen.4. De bevoegde autoriteit kan alle in lid 2 genoemde maatregelen ook doen gelden voor andere bedrijven, wanneer in verband met hun ligging, geografische situatie of contacten met het bedrijf waar de ziekte vermoedelijk aanwezig is, kan worden verondersteld dat zij mogelijk zijn besmet.5. Naast de bepalingen van lid 2 kunnen volgens de procedure van artikel 20, lid 2, specifieke bepalingen worden vastgesteld voor natuurreservaten waarin dieren in vrijheid leven.6. De in dit artikel bedoelde maatregelen worden door de officiële dierenarts pas ingetrokken wanneer de bevoegde autoriteit bevestigt dat het vermoeden van bluetongue niet langer bestaat.Artikel 5Dieren mogen alleen overeenkomstig deze richtlijn tegen bluetongue worden ingeënt.Artikel 61. Wanneer de aanwezigheid van bluetongue officieel is bevestigd, neemt de officiële dierenarts de volgende maatregelen:a) hij laat de dieren afmaken, voorzover nodig voor het voorkomen van de verspreiding van de epidemie. Hij stelt de Commissie hiervan in kennis;b) hij laat de kadavers van deze dieren destrueren, verwijderen, verbranden of begraven in overeenstemming met Richtlijn 90/667/EEG;c) hij breidt de in artikel 4 bedoelde maatregelen uit tot de in een straal van 20 km (binnen het in artikel 8 omschreven beschermingsgebied) rond het (de) besmette bedrijf (bedrijven) gelegen bedrijven;d) hij voert de volgens de procedure van artikel 20, lid 2, vastgestelde bepalingen uit, met name wat betreft de uitvoering van een eventueel vaccinatieprogramma of een andere alternatieve maatregel. Indien noodzakelijk kunnen de bevoegde autoriteiten van een lidstaat het initiatief nemen om een vaccinatieprogramma te starten. Zij brengen de Commissie hiervan op de hoogte;e) hij laat een epidemiologisch onderzoek verrichten overeenkomstig artikel 7.In afwijking van punt c) kunnen volgens de procedure van artikel 20, lid 2, bepalingen betreffende de verplaatsingen van dieren in het gebied worden vastgesteld.2. De bevoegde autoriteit kan de in lid 1 bedoelde maatregelen uitbreiden tot buiten of beperken tot binnen het in lid 1, onder c), bedoelde gebied, al naar gelang van de omstandigheden van de epidemie, wanneer op grond van de geografische, ecologische of meteorologische situatie kan worden vermoed dat de bluetongue zich nog kan uitbreiden. Zij stelt de Commissie hiervan in kennis.3. Indien het in lid 1, onder c), bedoelde gebied op het grondgebied van verschillende lidstaten ligt, werken de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten samen voor de afbakening van dit gebied. Zo nodig wordt het gebied afgebakend volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Artikel 71. Het epidemiologische onderzoek heeft betrekking op:a) de duur van de periode waarin bluetongue op het bedrijf aanwezig kan zijn geweest;b) de mogelijke oorsprong van bluetongue op het bedrijf en het identificeren van de andere bedrijven waar zich dieren bevinden die uit dezelfde bron besmet of aangestoken kunnen zijn;c) de aanwezigheid en het verspreidingsgebied van de vectoren van de ziekte;d) het verkeer van dieren van en naar de betrokken bedrijven of het eventuele afvoeren van kadavers van dieren van genoemde bedrijven.2. Met het oog op een volledige coördinatie van alle maatregelen die nodig zijn om bluetongue zo snel mogelijk uit te roeien, en op het uitvoeren van het epidemiologische onderzoek wordt er een crisiscentrum opgericht.De algemene voorschriften met betrekking tot de nationale crisiscentra en het communautaire crisiscentrum worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Artikel 81. De lidstaten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit, ter aanvulling van de in artikel 6 bedoelde maatregelen, een beschermingsgebied en een toezichtsgebied afbakent. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de factoren van geografische, administratieve, ecologische en epidemiologische aard die met bluetongue verband houden, alsmede met de controlestructuur.2. a) Het beschermingsgebied bestaat uit het gedeelte van het grondgebied van de Gemeenschap dat is gelegen binnen een straal van ten minste 100 km rond het besmette bedrijf.b) Het toezichtsgebied bestaat uit het gedeelte van het grondgebied van de Gemeenschap dat een strook van ten minste 50 km rond het beschermingsgebied vormt en waar in de afgelopen twaalf maanden niet is ingeënt.c) Indien de onder a) en b) bedoelde gebieden op het grondgebied van verschillende lidstaten zijn gelegen, bakenen de bevoegde autoriteiten van de betrokken lidstaten deze gebieden af in onderling overleg.d) Zo nodig worden het beschermingsgebied en het toezichtsgebied evenwel afgebakend volgens de procedure van artikel 20, lid 2.3. Op een naar behoren met redenen omkleed verzoek van een lidstaat kan volgens de procedure van artikel 20, lid 2, een besluit worden genomen tot wijziging van de afbakening van de in lid 2 omschreven gebieden op grond van:a) de geografische situatie en de ecologische factoren,b) de meteorologische omstandigheden,c) de aanwezigheid en de mate van verspreiding van de vector,d) de resultaten van de overeenkomstig artikel 7 verrichte epidemiologische onderzoeken,e) de resultaten van de laboratoriumonderzoeken,f) de tenuitvoerlegging van de bestrijdingsmaatregelen, met name van de insectenverdelging.Artikel 91. De lidstaten zien erop toe dat in het beschermingsgebied de volgende maatregelen worden getroffen:a) alle bedrijven waar dieren worden gehouden, moeten worden geïdentificeerd;b) de bevoegde autoriteit voert een programma voor epidemietoezicht uit dat gebaseerd is op het volgen van groepen controlerunderen (of, bij ontbreken van runderen, andere soorten herkauwers) en de vectorpopulaties; dit programma kan worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2;c) de dieren mogen het gebied niet verlaten. Volgens de procedure van artikel 20, lid 2, kunnen echter uitzonderingen op dat verbod worden vastgesteld, met name voor dieren in een gebied waarvoor is vastgesteld dat het vrij is van virussen en vectoren.2. Ter aanvulling van de in lid 1 bedoelde maatregelen kan worden besloten in het beschermingsgebied alle dieren in te enten tegen bluetongue en ze te identificeren volgens de procedure van artikel 20, lid 2, of op initiatief van de lidstaat die de Commissie hiervan op de hoogte brengt.Artikel 10De lidstaten zien erop toe dat in het toezichtsgebied1. de in artikel 9, lid 1, bedoelde maatregelen van toepassing zijn;2. inentingen tegen bluetongue worden verboden.Artikel 11De uit hoofde van de artikelen 6, 8, 9 en 10 vastgestelde maatregelen worden gewijzigd of ingetrokken volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Artikel 12In afwijking van de artikelen 9 en 10 worden de bepalingen inzake de verplaatsingen van dieren binnen en vanuit het beschermingsgebied en het toezichtsgebied vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Bij de vaststelling van het in de eerste alinea bedoelde besluit worden de voorschriften inzake het handelsverkeer volgens dezelfde procedure vastgesteld.Artikel 13Wanneer de bluetongue-epizoötie in een bepaald gebied een uitzonderlijk ernstig karakter heeft, worden alle door de betrokken lidstaten te nemen extra maatregelen vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Artikel 14De lidstaten zien erop toe dat de bevoegde autoriteit alle nodige maatregelen neemt om ervoor te zorgen dat alle in het beschermingsgebied en het toezichtsgebied gevestigde personen volledig worden geïnformeerd over de ingestelde beperkingen en dat zij al het nodige doen om de betrokken maatregelen op passende wijze ten uitvoer te leggen.Artikel 151. In elke lidstaat wordt een nationaal laboratorium aangewezen dat wordt belast met de in deze richtlijn bedoelde laboratoriumonderzoeken. Deze nationale laboratoria en hun taken zijn vermeld in bijlage I.2. De in bijlage I vermelde nationale laboratoria werken samen met het in artikel 16 bedoelde communautaire referentielaboratorium.Artikel 16Het communautaire referentielaboratorium voor bluetongue staat vermeld in bijlage II. Onverminderd de bepalingen van Beschikking 90/424/EEG, met name van artikel 28, zijn de bevoegdheden en verplichtingen van dit laboratorium aangegeven in bijlage II, deel B.Artikel 17Deskundigen van de Commissie kunnen in samenwerking met de bevoegde autoriteiten controles ter plaatse uitvoeren voorzover de eenvormige toepassing van de onderhavige richtlijn dit vereist. Daartoe kunnen zij met een controle op een representatief percentage bedrijven nagaan of de bevoegde autoriteiten controle uitoefenen op de naleving van deze richtlijn. De Commissie brengt de lidstaten op de hoogte van de uitslag van de verrichte controles.De lidstaat op het grondgebied waarvan een controle wordt verricht, geeft de deskundigen alle steun voor de uitvoering van hun taak.De algemene uitvoeringsbepalingen van dit artikel worden vastgesteld volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Artikel 181. Elke lidstaat stelt een rampenplan op waarin wordt aangegeven op welke wijze hij de bij deze richtlijn vastgestelde maatregelen uitvoert.In dit plan moet ervoor worden gezorgd dat kan worden beschikt over de installaties, de apparatuur, het personeel en de andere structurele voorzieningen, die nodig zijn voor een snelle en doeltreffende uitroeiing van de ziekte.2. De criteria voor het opstellen van de in lid 1 bedoelde plannen staan in bijlage III.De overeenkomstig deze criteria opgestelde plannen worden uiterlijk drie maanden na de datum waarop deze richtlijn van toepassing wordt, aan de Commissie overgelegd.De Commissie onderzoekt de plannen om na te gaan of zij toereikend zijn om het gewenste doel te bereiken en stelt de betrokken lidstaat eventueel voor de nodige wijzigingen aan te brengen, met name om te garanderen dat de plannen verenigbaar zijn met die van de andere lidstaten.De Commissie keurt de - eventueel gewijzigde - plannen goed volgens de procedure van artikel 20, lid 2.De plannen kunnen nadien volgens dezelfde procedure worden gewijzigd of aangevuld in het licht van de verdere ontwikkeling van de situatie.Artikel 19Deze richtlijn kan gewijzigd worden door de Raad, die op voorstel van de Commissie met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een besluit neemt.De bijlagen worden gewijzigd volgens de procedure van artikel 20, lid 2.Eventuele bepalingen voor de uitvoering van deze richtlijn worden volgens de procedure van artikel 20, lid 2, vastgesteld.Artikel 201. De Commissie wordt bijgestaan door het Permanent Veterinair Comité.2. Wanneer naar dit lid wordt verwezen is artikel 5 van Besluit 1999/468/EG(5) van toepassing.De in artikel 5, lid 6, van Besluit 1999/468/EG bedoelde termijn wordt vastgesteld op 15 dagen.3. Het comité stelt zijn reglement van orde vast.Artikel 21De Commissie kan volgens de procedure van artikel 20, lid 2, voor een periode van twee jaar overgangsmaatregelen vaststellen om de overgang naar de door deze richtlijn voorgeschreven nieuwe regeling te vergemakkelijken.Artikel 221. De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 1 januari 2002 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt daarin naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.2. De lidstaten stellen de Commissie onverwijld in kennis van de bepalingen van nationaal recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.Artikel 23Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 20 november 2000.Voor de RaadDe voorzitterJ. Glavany(1) PB L 62 van 15.3.1993, blz. 69. Richtlijn gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.(2) PB L 157 van 10.6.1992, blz. 19. Richtlijn gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.(3) PB L 224 van 18.8.1990, blz. 19. Beschikking laatstelijk gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1258/1999 (PB L 160 van 26.6.1999, blz. 103).(4) PB L 363 van 27.12.1990, blz. 51. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij de Akte van Toetreding van 1994.(5) PB L 184 van 17.7.1999, blz. 23.BIJLAGE IA. LISTA DE LOS LABORATORIOS NACIONALES DE LA FIEBRE CATARRAL OVINA/LISTE OVER NATIONALE LABORATORIER FOR BLUETONGUE/LISTE DER FÜR DIE BLAUZUNGENKRANKHEIT ZUSTÄNDIGEN NATIONALEN LABORATORIEN/ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΟΪΚΟ ΠΥΡΕΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΤΟΥ/LIST OF THE NATIONAL BLUETONGUE LABORATORIES/LISTE DES LABORATOIRES NATIONAUX POUR LA FIÈVRE CATARRHALE DU MOUTON/ELENCO DEI LABORATORI NAZIONALI PER LA FEBBRE CATARRALE DEGLI OVINI/LIJST VAN DE NATIONALE LABORATORIA VOOR BLUETONGUE/LISTA DOS LABORATÓRIOS NACIONAIS EM RELAÇÃO À FEBRE CATARRAL OVINA/LUETTELO KANSALLISISTA LAMPAAN BLUETONGUE-TAUTIA VARTEN NIMETYISTÄ LABORATORIOISTA/FÖRTECKNING ÖVER NATIONELLA LABORATORIER FÖR BLUETONGUEBelgië:Centrum voor Onderzoek in Diergeneeskunde en Agrochemie (CODA)//Centre d'études et de recherches vétérinaires et agrochimiques (CERVA) Groeselenbergstraat 99//Rue Groeselenberg 99 B - 1180 Brussel//Bruxelles Tel. (32-2) 375 44 55 Fax (32-2) 375 09 79 E-mail: piker@var.fgov.beDenemarken:Statens Veterinære Institut for Virusforskning Lindholm DK - 4771 Kalvehave Tlf. (45) 55 86 02 00 Fax (45) 55 86 03 00 E-post: sviv@vetvirus.dkDuitsland:Bundesforschungsanstalt für Viruskrankheiten der Tiere Anstaltsteil Tübingen Postfach 11 49 D - 72001 Tübingen Tel. (49) 70 71 96 72 55 Fax (49) 70 71 96 73 03Griekenland:Ministry of AgricultureCentre of Athens Veterinary InstitutionsVirus Department Neapoleos Str. 25 GR - 15310 Ag. Paraskevi Athens Tel. (30-1) 601 14 99/601 09 03 Fax (30-1) 639 94 77Spanje:Centro de Investigación en Sanidad Animal INIA-CISA D. José Manuel Sánchez Vizcaíno Carretera de Algete-El Casar, km 8, Valdeolmos E - 20180 Madrid Tel. (34) 916 20 22 16 Fax (34) 916 20 22 47 E-mail: vizcaino@inia.esFrankrijk:CIRAD-EMVT Campus international de Baillarguet BP 5035 F - 34032 Montpellier Cedex 1 Tel. (33-4) 67 59 37 24 Fax (33-4) 67 59 37 98 E-mail: bastron@cirad.frIerland:Central Veterinary Research Laboratory AbbotstownCastleknockDublin 15 Ireland Tel. (353-1) 607 26 79 Fax (353-1) 822 03 63 E-mail: reillypj@indigo.ieItalië:CESME presso IZS Via Campo Boario I - 64100 Teramo Tel. (39) 0861 33 22 16 Fax (39) 0861 33 22 51 E-mail: Cesme@IZS.itLuxemburg:Centre d'études et de recherches vétérinaires et agrochimiques (CERVA) Rue Groeselenberg 99 B - 1180 Bruxelles Tel. (32-2) 375 44 55 Fax (32-2) 375 09 79 E-mail: piker@var.fgov.beNederland:ID-DLO Edelhertweg 15 8219 PH Lelystad Nederland Tel. (0031-0320) 23 82 38 Fax (0031-0320) 23 80 50 E-mail: postkamer@id.dlo.nlOostenrijk:Bundesanstalt für Virusseuchenbekämpfung bei Haustieren Robert Kochgasse 17 A - 2340 Mödling Tel. (43-2) 236 466 40-0 Fax (43-2) 236 466 40-941 E-mail: BATSB VetMoedling@compuserve.comPortugal:Laboratório Nacional de Investigação Veterinária Estrada de Benfica, 701 P - 1549-011 Lisboa Tel. (351) 21 711 52 00 Fax (351) 21 711 53 836 E-mail: dir.Inlv@mail.telepac.ptFinland:Danish Institute for Virus Research Lindholm DK - 4771 Kalvehave Tlf. (45) 55 86 02 00 Fax (45) 55 86 03 00 E-mail: sviv@vetvirus.dkZweden:Statens veterinärmedicinska anstalt, SVA S - 751 89 Uppsala Tfn (00-46) 18 67 40 00 Fax (00-46) 18 30 91 62 E-post: sva@sva.seVerenigd Koninkrijk:Institute for Animal Health Pirbright Laboratory Ash RoadPirbrightWokingSurrey GU24 ONF United Kingdom Tel. (44-1483) 23 24 41 Fax (44-1483) 23 24 48 E-mail: philip-mellor@bbsrc.ac.ukB. TAKEN VAN DE NATIONALE LABORATORIA VOOR ONDERZOEK INZAKE BLUETONGUEDe nationale laboratoria voor onderzoek inzake bluetongue zijn verantwoordelijk voor de coördinatie van de door ieder diagnoselaboratorium van de lidstaat vastgestelde normen en diagnosetechnieken, alsmede voor het gebruik van de reagentia en het testen van de vaccins. Hiertoe:a) kunnen zij diagnosereagentia leveren aan diagnoselaboratoria die hierom verzoeken;b) controleren zij de kwaliteit van alle in de betrokken lidstaat gebruikte diagnosereagentia;c) organiseren zij op gezette tijden vergelijkende tests;d) bewaren zij isolaten van het bluetonguevirus van in de betrokken lidstaat bevestigde gevallen;e) zien zij erop toe de positieve resultaten die in de regionale diagnoselaboratoria zijn verkregen te bevestigen.BIJLAGE IIA. LABORATORIO COMUNITARIO DE REFERENCIA DE LA FIEBRE CATARRAL OVINA/EF-REFERENCELABORATORIUM FOR BLUETONGUE/GEMEINSCHAFTLICHES REFERENZLABORATORIUM FÜR DIE BLAUZUNGENKRANKHEIT/ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΡΡΟΪΚΟ ΠΥΡΕΤΟ ΤΟΥ ΠΡΟΒΑΤΟΥ/COMMUNITY REFERENCE LABORATORY FOR BLUETONGUE/LABORATOIRE COMMUNAUTAIRE DE RÉFÉRENCE POUR LA FIÈVRE CATARRHALE DU MOUTON/LABORATORIO COMUNITARIO DI RIFERIMENTO PER LA FEBBRE CATARRALE DEGLI OVINI/COMMUNAUTAIR REFERENTIELABORATORIUM VOOR BLUETONGUE/LABORATÓRIO COMUNITÁRIO DE REFERÊNCIA EM RELAÇÃO À FEBRE CATARRAL OVINA/LAMPAAN BLUETONGUE-TAUTIA VARTEN NIMETTY YHTEISÖN VERTAILULABORATORIO/GEMENSKAPENS REFERENSLABORATORIUM FÖR BLUETONGUEAFRC Institute for Animal Health Pirbright Laboratory Ash RoadPirbrightWokingSurrey GU24 ONF United Kingdom Tel. (44-1483) 23 24 41 Fax (44-1483) 23 24 48 E-mail: philip-mellor@bbsrc.ac.ukB. TAKEN VAN HET COMMUNAUTAIRE REFERENTIELABORATORIUM VOOR BLUETONGUEHet communautaire referentielaboratorium heeft de volgende taken:1. Coördinatie, in overleg met de Commissie, van de in de lidstaten toegepaste methoden voor de diagnose van bluetongue, en met name:a) nauwkeurige omschrijving, opslag en levering van virusstammen van bluetongue voor gebruik bij serologisch onderzoek en voor de bereiding van antiserum;b) levering van referentiesera en andere referentiereagentia aan de nationale referentielaboratoria met het oog op de standaardisering van de in de lidstaten gebruikte tests en reagentia;c) aanleg en instandhouding van een verzameling stammen en isolaten van het bluetonguevirus;d) periodieke organisatie van communautaire vergelijkende tests van de diagnoseprocedures;e) verzameling en rangschikking van de gegevens en informatie inzake de gebruikte diagnosetechnieken en de resultaten van de in de Gemeenschap verrichte tests;f) karakterisering van isolaten van het bluetonguevirus via de meest geavanceerde methoden om een beter inzicht in de epizoötiologie van bluetongue te krijgen;g) het volgen van de ontwikkelingen, over de gehele wereld, op het gebied van het toezicht op en de epizoötiologie en voorkoming van bluetongue;2. actieve steun bij het identificeren van de besmettingshaarden van bluetongue in de lidstaten door het onderzoeken van de virusisolaten die het laboratorium worden toegezonden voor bevestiging van de diagnose, karakterisering en epizoötiologische studies;3. bevordering van de opleiding en de na- en bijscholing van deskundigen op het gebied van laboratoriumdiagnose met het oog op de harmonisatie van de diagnosetechnieken in de hele Gemeenschap;4. onderlinge uitwisseling van informatie met het door het Internationaal Bureau voor besmettelijke veeziekten (IOE) aangewezen wereldlaboratorium voor onderzoek inzake bluetongue, met name met betrekking tot de ontwikkeling van de situatie in de wereld terzake van bluetongue.BIJLAGE IIIMINIMUMCRITERIA VOOR DE RAMPENPLANNENDe rampenplannen moeten ten minste:1. voorzien in de oprichting van een nationaal crisiscentrum dat alle noodmaatregelen in de betrokken lidstaat dient te coördineren;2. een lijst bevatten van lokale noodcentra die over de nodige voorzieningen beschikken om de controlemaatregelen op lokaal niveau te coördineren;3. nauwkeurige informatie bevatten over de kwalificaties en bevoegdheden van het personeel dat met de noodmaatregelen belast is;4. ervoor zorgen dat elk lokaal noodcentrum snel contact kan opnemen met de personen en/of organisaties die direct of indirect bij een besmetting zijn betrokken;5. ervoor zorgen dat het nodige materieel en materiaal beschikbaar is om de noodmaatregelen naar behoren te kunnen uitvoeren;6. nauwkeurige instructies bevatten over de maatregelen, inclusief de maatregelen betreffende de wijze van vernietiging van karkassen, die moeten worden genomen wanneer infectie of verontreiniging wordt vermoed en bevestigd;7. voorzien in scholingsprogramma's om de kennis van de praktische vaardigheden en de administratieve procedures op peil te houden en te verbeteren;8. ervoor zorgen dat de diagnostische laboratoria beschikken over de nodige voorzieningen voor post-mortemonderzoek en de nodige capaciteit voor het verrichten van serologisch, histologisch en ander onderzoek, en dat zij toegang hebben tot recente technieken om snel een diagnose te stellen (hiertoe moeten de nodige regelingen worden getroffen voor het snelle vervoer van monsters);9. de nodige gegevens bevatten inzake de hoeveelheid vaccin tegen bluetongue die naar verwachting nodig is indien tot een noodvaccinatie wordt besloten;10. voorzien in de nodige uitvoeringsbepalingen.