title: Richtlijn (EU) 2020/284 van de Raad van 18 februari 2020 tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG wat betreft de invoering van bepaalde voorschriften voor betalingsdienstaanbieders

text:
                  2.3.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 62/7

         RICHTLIJN (EU) 2020/284 VAN DE RAAD
         van 18 februari 2020
         tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG wat betreft de invoering van bepaalde voorschriften voor betalingsdienstaanbieders
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 113,
         Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
         Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
         Gezien het advies van het Europees Parlement (1),
         Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
         Handelend volgens een bijzondere wetgevingsprocedure,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Bij Richtlijn 2006/112/EG (3) van de Raad zijn de algemene boekhoudkundige btw-verplichtingen voor belastingplichtigen vastgelegd.

                     (2)

                     De groei van elektronische handel (“e-handel”) bevordert de grensoverschrijdende verkoop van goederen en diensten aan eindverbruikers in de lidstaten. In dat verband wordt met grensoverschrijdende e-handel bedoeld, leveringen en diensten waarover de btw in een lidstaat is verschuldigd, terwijl de leverancier in een andere lidstaat, in een derdelandsgebied of in een derde land is gevestigd. Frauderende bedrijven maken echter misbruik van e-handelmogelijkheden om zichzelf oneerlijke marktvoordelen toe te eigenen door zich aan hun btw-verplichtingen te onttrekken. Wanneer het beginsel van belastingheffing op de plaats van bestemming van toepassing is, hebben, aangezien consumenten geen boekhoudkundige verplichtingen hebben, de lidstaten van verbruik passende instrumenten nodig om dergelijke frauderende bedrijven op te sporen en te controleren. De bestrijding van grensoverschrijdende btw-fraude die wordt veroorzaakt door het frauduleuze gedrag van sommige bedrijven op het gebied van de grensoverschrijdende e-handel is van groot belang.

                     (3)

                     Voor de overgrote meerderheid van de onlineaankopen door consumenten in de Unie verlopen de betalingen via betalingsdienstaanbieders. Om betalingsdiensten te kunnen verrichten beschikt een betalingsdienstaanbieder over specifieke inlichtingen om de ontvanger of begunstigde van de betaling te identificeren, alsmede over nadere gegevens over de datum, het bedrag en de lidstaat van oorsprong van de betaling, en over de vraag of de betaling al dan niet in een fysieke locatie van de handelaar is geïnitieerd. Die specifieke inlichtingen zijn met name belangrijk bij grensoverschrijdende betalingen waarbij de betaler zich in de ene lidstaat bevindt en de begunstigde in een andere lidstaat, in een derdelandsgebied of in een derde land. Dergelijke informatie is noodzakelijk voor de belastingdiensten van de lidstaten (de “belastingdiensten”) om hun kerntaken inzake het opsporen van frauderende bedrijven en het controleren van de btw-verplichtingen te kunnen uitvoeren. Daarom is het nodig dat betalingsdienstaanbieders deze informatie aan de belastingdiensten beschikbaar stellen om hen te helpen grensoverschrijdende btw-fraude op te sporen en te bestrijden.

                     (4)

                     Ter bestrijding van btw-fraude is het van belang van betalingsdienstaanbieders te vereisen dat zij voldoende nauwkeurige registers bijhouden en bepaalde, als zodanig door de locatie van de betaler en de locatie van de begunstigde aan te merken grensoverschrijdende betalingen mee te delen. Daartoe moeten de concepten van de locatie van de betaler en de locatie van de begunstigde worden gedefinieerd, evenals de middelen voor de identificatie van die locaties. De locatie van de betaler en van de begunstigde mogen alleen de verplichtingen tot het houden van registers en tot het meedelen van gegevens meebrengen voor de betalingsdienstaanbieders die in de Unie zijn gevestigd, en deze verplichtingen mogen geen afbreuk doen aan de voorschriften van Richtlijn 2006/112/EG en van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad (4) met betrekking tot de plaats van een belastbare handeling.

                     (5)

                     Op basis van de informatie waarover zij reeds beschikken, kunnen betalingsdienstaanbieders de locatie van de begunstigde en de betaler vaststellen in verband met de betalingsdiensten die zij verlenen, waarbij gebruik wordt gemaakt van een identificatienummer van de betaalrekening van de betaler of de begunstigde of enige ander identificatiecode waardoor de betaler of de begunstigde ondubbelzinnig wordt vastgesteld en hun locatie wordt opgegeven. Ingeval dergelijke identificatienumers niet voorhanden zijn, moet de locatie van de betaler of de begunstigde worden bepaald door middel van een bedrijfsidentificatiecode van de namens de betaler of de begunstigde handelende betalingsdienstaanbieder, in gevallen waarin de middelen aan een begunstigde worden overgedragen zonder dat in naam van de betaler een betaalrekening wordt geopend, waarin de middelen niet op een betaalrekening van de begunstigde worden gecrediteerd of waarin er geen identificatiecode van de betaler of de begunstigde bestaat.

                     (6)

                     Het is overeenkomstig Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad (5) van belang dat de verplichting van een betalingsdienstaanbieder om informatie met betrekking tot een grensoverschrijdende betaling te bewaren en verstrekken, evenredig is en beperkt blijft tot wat voor de lidstaten noodzakelijk is om btw-fraude te bestrijden. Bovendien is de enige informatie die betrekking heeft op de betaler die moet worden bewaard, zijn locatie. Wat de informatie over de begunstigde en de betaling zelf betreft, moeten betalingsdienstaanbieders alleen worden verplicht om informatie te bewaren en aan de belastingdiensten mee te delen die noodzakelijk is voor deze diensten om mogelijke fraudeurs op te sporen en belastingcontroles uit te voeren. Betalingsdienstaanbieders moeten derhalve worden verplicht om alleen met betrekking tot grensoverschrijdende betalingen die op economische activiteiten kunnen wijzen registers te houden. Met de invoering van een plafond op basis van het aantal betalingen dat een begunstigde in de loop van een kalenderkwartaal heeft ontvangen, kan een aanwijzing worden verkregen of die betalingen zijn ontvangen in het kader van een economische activiteit, en kunnen betalingen om niet-commerciële redenen worden uitgesloten. Wanneer dergelijk plafond is bereikt, wordt de verplichting van de betalingsdienstaanbieder tot het houden van registers en het meedelen van gegevens geactiveerd.

                     (7)

                     Er kunnen bij één enkele betaling van een betaler aan een begunstigde meerdere betalingsdienstaanbieders zijn betrokken. Die ene betaling kan leiden tot meerdere overdrachten van middelen tussen verschillende betalingsdienstaanbieders. Het is noodzakelijk dat alle bij een gegeven betaling betrokken betalingsdienstaanbieders, behoudens specifieke uitsluitingen, een verplichting hebben tot het houden van registers en het meedelen van gegevens. Deze registers en rapporteringen moeten informatie over de betaling van de initiële betaler aan de uiteindelijke begunstigde bevatten, en niet over de tussenliggende overdrachten van middelen tussen de betalingsdienstaanbieders.

                     (8)

                     Verplichtingen tot het houden van registers en de meldingsplicht moeten niet alleen gelden wanneer betalingsdienstaanbieders middelen overdragen of betaalinstrumenten uitgeven voor de betaler, maar ook in gevallen waarin betalingsdienstaanbieders middelen ontvangen of betalingstransacties aanvaarden namens de begunstigde.

                     (9)

                     De bij deze richtlijn vastgestelde verplichtingen mogen niet gelden voor betalingsdienstaanbieders die buiten het toepassingsgebied van Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad (6) vallen. Dat betekent dat, indien de betalingsdienstaanbieders van de begunstigde niet in een lidstaat zijn gevestigd, het de betalingsdienstaanbieders van de betaler zijn die onderworpen zijn aan de verplichting tot het houden van registers en het verstrekken van informatie over de grensoverschrijdende betaling. In het omgekeerde geval moeten, opdat de verplichtingen tot het houden van registers en het meedelen van gegevens evenredig zouden zijn, indien de betalingsdienstaanbieders van zowel de betaler als de begunstigde in een lidstaat zijn gevestigd, alleen de betalingsdienstaanbieders van de begunstigde worden verplicht registers te houden. Met het oog op de verplichtingen tot het houden van registers en het meedelen van gegevens moet een betalingsdienstaanbieder worden geacht in een bepaalde lidstaat te zijn gevestigd indien zijn bedrijfsidentificatiecode (BIC) of unieke bedrijfsidentificatiecode naar die lidstaat verwijst.

                     (10)

                     Gezien de aanzienlijke hoeveelheid informatie en de gevoeligheid ervan in termen van bescherming van persoonsgegevens, is het nodig en evenredig om betalingsdienstaanbieders registers over grensoverschrijdende betalingen gedurende een periode van drie kalenderjaren te laten houden, om de lidstaten te helpen bij het bestrijden van btw-fraude en het opsporen van fraudeurs. Die periode biedt de lidstaten voldoende tijd om doeltreffende controles uit te voeren en vermoedelijke btw-fraude te onderzoeken of btw-fraude op te sporen.

                     (11)

                     De door de betalingsdienstaanbieders te bewaren informatie moet worden verzameld door en uitgewisseld tussen de lidstaten overeenkomstig Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad (7), die de regels voor administratieve samenwerking en uitwisseling van inlichtingen met het oog op de bestrijding van btw-fraude vaststelt.

                     (12)

                     Btw-fraude is een gemeenschappelijk probleem voor alle lidstaten, maar de afzonderlijke lidstaten beschikken niet over de informatie die noodzakelijk is om ervoor te zorgen dat de btw-regels met betrekking tot grensoverschrijdende e-handel correct worden toegepast of om btw-fraude in de grensoverschrijdende e-handel te bestrijden. Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de bestrijding van btw-fraude, niet voldoende door de lidstaten afzonderlijk kan worden verwezenlijkt indien er een grensoverschrijdend element aanwezig is en gelet op de noodzaak om inlichtingen van andere lidstaten te verkrijgen, maar, vanwege de omvang of de gevolgen van het optreden, beter op het niveau van de Unie kan worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen treffen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om die doelstelling te verwezenlijken.

                     (13)

                     Deze richtlijn eerbiedigt de grondrechten en neemt de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie erkende beginselen in acht, met name het recht op bescherming van persoonsgegevens. De overeenkomstig deze richtlijn bewaarde en verstrekte informatie over betalingen mag alleen door de fraudebestrijdingsdeskundigen van belastingdiensten worden gebruikt binnen de grenzen van wat evenredig en noodzakelijk is om de doelstelling van deze richtlijn, namelijk de bestrijding van btw-fraude, te verwezenlijken. Deze richtlijn neemt ook de voorschriften van Verordening (EU) 2016/679 en van Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (8) in acht.

                     (14)

                     De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming is geraadpleegd overeenkomstig artikel 42, lid 1, van Verordening (EU) 2018/1725, en heeft op 14 maart 2019 advies uitgebracht (9).

                     (15)

                     Richtlijn 2006/112/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd,

               HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

            Artikel 1
            1) In Titel XI, hoofdstuk 4, van Richtlijn 2006/112/EG wordt de volgende afdeling ingevoegd:

               “Afdeling 2 bis

                     Algemene verplichtingen voor betalingsdienstaanbieders

                  Artikel 243 bis
                  Voor de toepassing van deze afdeling wordt verstaan onder:

                              1)

                              “betalingsdienstaanbieder”: een van de categorieën van betalingsdienstaanbieders als vermeld in artikel 1, lid 1, punten a) tot en met d), van Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad (*1), of een natuurlijke persoon of rechtspersoon aan wie op grond van artikel 32 van die richtlijn een vrijstelling is verleend;

                              2)

                              “betalingsdienst”: een van de in Richtlijn (EU) 2015/2366, bijlage I, in de punten 3 tot en met 6 beschreven bedrijfsactiviteiten;

                              3)

                              “betaling”: behoudens de uitsluitingen in artikel 3 van Richtlijn (EU) 2015/2366, een “betalingstransactie” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 5 van die richtlijn of een “geldtransfer” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 22 van die richtlijn;

                              4)

                              “betaler”: een “betaler” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 8, van Richtlijn (EU) 2015/2366;

                              5)

                              “begunstigde”: een “begunstigde” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 9, van Richtlijn (EU) 2015/2366;

                              6)

                              “lidstaat van herkomst”: “lidstaat van herkomst” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 1, van Richtlijn (EU) 2015/2366;

                              7)

                              “lidstaat van ontvangst”: “lidstaat van ontvangst” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 2, van Richtlijn (EU) 2015/2366;

                              8)

                              “betaalrekening”: een “betaalrekening” zoals gedefinieerd in artikel 4, punt 12, van Richtlijn (EU) 2015/2366;

                              9)

                              “IBAN”: “IBAN” zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 15, van Verordening (EU) nr. 260/2012 van het Europees Parlement en de Raad
                                     (*2)
                                 ;

                              10)

                              “BIC”: “BIC” zoals gedefinieerd in artikel 2, punt 16, van Verordening (EU) 260/2012.

                  Artikel 243 ter

                     1.   De lidstaten verplichten betalingsdienstaanbieders voldoende nauwkeurige registers te houden van begunstigden en van betalingen betreffende betalingsdiensten die zij voor elk kalenderkwartaal verlenen, teneinde de bevoegde autoriteiten van de lidstaten in staat te stellen controles uit te oefenen op de leveringen van goederen en diensten die overeenkomstig het bepaalde in titel V geacht worden plaats te vinden in een lidstaat, om de doelstelling inzake bestrijding van btw-fraude te behalen.
                     De in de eerste alinea bedoelde verplichting is alleen van toepassing op betalingsdiensten die verband houden met grensoverschrijdende betalingen. Een betaling wordt als grensoverschrijdende betaling aangemerkt indien de betaler zich in een lidstaat bevindt en de begunstigde in een andere lidstaat, in een derdelandsgebied of in een derde land.

                     2.   De verplichting waaraan betalingsdienstaanbieders uit hoofde van lid 1 zijn onderworpen, is van toepassing wanneer een betaaldienstaanbieder in de loop van een kalenderkwartaal betalingsdiensten verleent die betrekking hebben op meer dan 25 grensoverschrijdende betalingen aan dezelfde begunstigde.
                     Het aantal van de in de eerste alinea van dit lid bedoelde grensoverschrijdende betalingen wordt berekend op basis van de door de betalingsdienstaanbieders verleende betalingsdiensten per lidstaat en per in artikel 243 quater, lid 2, bedoelde identificatiecode. Indien de betalingsdienstaanbieder over informatie beschikt dat de begunstigde meerdere identificatiecodes heeft, wordt de berekening per begunstigde verricht.

                     3.   De in lid 1 vastgestelde verplichting is niet van toepassing op door de betalingsdienstaanbieders van de betaler verleende betalingsdiensten voor elke betaling waarbij ten minste één van de betalingsdienstaanbieders van de begunstigde in een lidstaat is gevestigd als dat blijkt uit de BIC van die betalingsdienstaanbieder of uit een andere bedrijfsidentificatiecode die de betalingsdienstaanbieder en zijn locatie ondubbelzinnig identificeert. De betalingsdienstaanbieders van de betaler betrekken niettemin deze betalingsdiensten in de in lid 2 bedoelde berekening.

                     4.   Wanneer de verplichting voor betalingsdienstaanbieders van lid 1 van toepassing is, dan worden de registers:

                                 a)

                                 door de betalingsdienstaanbieder in elektronische vorm gehouden voor een periode van drie kalenderjaren vanaf het einde van het kalenderjaar van de betalingsdatum;

                                 b)

                                 overeenkomstig artikel 24 ter van Verordening (EU) nr. 904/2010 beschikbaar gesteld aan de lidstaat van herkomst van de betalingsdienstaanbieder, of aan de lidstaat van ontvangst indien de betalingsdienstaanbieder betalingsdiensten verleent in andere lidstaten dan de lidstaat van herkomst.

                  Artikel 243 quater

                     1.   Voor de toepassing van artikel 243 ter, lid 1, tweede alinea, en onverminderd de bepalingen van titel V, wordt de locatie van de betaler geacht in de lidstaat te zijn die overeenstemt met:

                                 a)

                                 het IBAN van de betaalrekening van de betaler of enige andere identificatiecode die de betaler ondubbelzinnig identificeert en de locatie van de betaler opgeeft, of, bij gebreke van een dergelijke identificatiecode,

                                 b)

                                 de BIC of een andere bedrijfsidentificatiecode die de namens de betaler handelende betalingsdienstaanbieder ondubbelzinnig identificeert en de locatie van de betalingsdienstaanbieder opgeeft.

                     2.   Voor de toepassing van artikel 243 ter, lid 1, tweede alinea, wordt de locatie van de begunstigde geacht in de lidstaat, in het derdelandsgebied of in het derde land te zijn die overeenstemt met:

                                 a)

                                 het IBAN van de betaalrekening van de begunstigde of een andere identificatiecode die de begunstigde ondubbelzinnig identificeert en de locatie van de begunstigde opgeeft, of, bij gebreke van een dergelijke identificatiecode,

                                 b)

                                 de BIC of een andere bedrijfsidentificatiecode die de namens de begunstigde handelende betalingsdienstaanbieder ondubbelzinnig identificeert en zijn locatie van de betalingsdienstaanbieder opgeeft.

                  Artikel 243 quinquies

                     1.   De door de betalingsdienstaanbieders krachtens artikel 243 ter te houden registers moeten de volgende gegevens bevatten:

                                 a)

                                 de BIC of enige andere bedrijfsidentificatiecode die de betalingsdienstaanbieder ondubbelzinnig identificeert;

                                 b)

                                 de naam of bedrijfsnaam van de begunstigde zoals deze wordt vermeld in de registers van de betalingsdienstaanbieder;

                                 c)

                                 indien voorhanden, een btw-identificatienummer of een ander nationaal fiscaal nummer van de begunstigde;

                                 d)

                                 het IBAN of, indien er geen IBAN voorhanden is, enige andere identificatiecode die de begunstigde ondubbelzinnig identificeert en de locatie van de begunstigde geeft;

                                 e)

                                 de BIC of een andere bedrijfsidentificatiecode die de namens de begunstigde handelende betalingsdienstaanbieder ondubbelzinnig identificeert en de locatie van de betaaldienstaanbieder van de begunstigde geeft, indien de begunstigde middelen ontvangt zonder over een betaalrekening te beschikken;

                                 f)

                                 indien voorhanden, het adres van de begunstigde zoals het wordt vermeld in de registers van de betalingsdienstaanbieder;

                                 g)

                                 de bijzonderheden van eventuele grensoverschrijdende betalingen als bedoeld in artikel 243 ter, lid 1;

                                 h)

                                 de bijzonderheden van alle terugbetalingen waarvan is vastgesteld dat zij verband houden met de grensoverschrijdende betalingen als bedoeld in punt g).

                     2.   De in lid 1, punten g) en h), bedoelde informatie bevat de volgende bijzonderheden:

                                 a)

                                 de datum en het tijdstip van de betaling of de terugbetaling;

                                 b)

                                 het bedrag en de valuta van de betaling of de terugbetaling;

                                 c)

                                 de lidstaat van oorsprong van de door de begunstigde of in zijn naam ontvangen betaling, de lidstaat van bestemming van de terugbetaling, naargelang het geval, en de informatie die is gebruikt om de oorsprong van de bestemming van de betaling of de terugbetaling overeenkomstig artikel 243 quater vast te stellen;

                                 d)

                                 alle verwijzingen die de betaling ondubbelzinnig identificeren;

                                 e)

                                 in voorkomend geval informatie waaruit blijkt dat de betaling in de fysieke locatie van de handelaar is geïnitieerd.”.

            Artikel 2

               1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 31 december 2023 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
               Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 januari 2024.
               Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 3
            Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Artikel 4
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

            Gedaan te Brussel, 18 februari 2020.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               Z. MARIĆ

            (1)  Advies van 17 december 2019 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

            (2)  PB C 240 van 16.7.2019, blz. 33.

            (3)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1).

            (4)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 77 van 23.3.2011, blz. 1).

            (5)  Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van Richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB L 119 van 4.5.2016, blz. 1).

            (6)  Richtlijn (EU) 2015/2366 van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2015 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, houdende wijziging van de Richtlijnen 2002/65/EG, 2009/110/EG en 2013/36/EU en Verordening (EU) nr. 1093/2010 en houdende intrekking van Richtlijn 2007/64/EG (PB L 337 van 23.12.2015, blz. 35).

            (7)  Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad van 7 oktober 2010 betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 268 van 12.10.2010, blz. 1).

            (8)  Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van Verordening (EG) nr. 45/2001 en Besluit nr. 1247/2002/EG (PB L 295 van 21.11.2018, blz. 39).

            (9)  PB C 140 van 16.4.2019, blz. 4.


title: Richtlijn (EU) 2020/285 van de Raad van 18 februari 2020 tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat betreft de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen en Verordening (EU) nr. 904/2010 betreffende de administratieve samenwerking en uitwisseling van inlichtingen voor doeleinden van toezicht op de juiste uitvoering van de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen

text:
                  2.3.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 62/13

         RICHTLIJN (EU) 2020/285 VAN DE RAAD
         van 18 februari 2020
         tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde wat betreft de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen en Verordening (EU) nr. 904/2010 betreffende de administratieve samenwerking en uitwisseling van inlichtingen voor doeleinden van toezicht op de juiste uitvoering van de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen
         DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 113,
         Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
         Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
         Gezien de adviezen van het Europees Parlement (1),
         Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (2),
         Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Op grond van Richtlijn 2006/112/EG van de Raad (3) kunnen de lidstaten hun bijzondere regelingen ten aanzien van kleine ondernemingen behouden, zulks overeenkomstig gemeenschappelijke voorschriften en met het oog op verdergaande harmonisatie. Die voorschriften zijn echter verouderd en zorgen niet voor minder nalevingslasten voor kleine ondernemingen, aangezien ze zijn opgesteld voor een gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) dat berust op belastingheffing in de lidstaat van oorsprong.

                     (2)

                     De Commissie heeft in haar actieplan voor de btw een uitgebreid pakket aan vereenvoudigingsmaatregelen voor kleine ondernemingen aangekondigd met als doel hun administratieve lasten te verminderen en bij te dragen tot een belastingklimaat dat bevorderlijk is voor hun groei en de ontwikkeling van de grensoverschrijdende handel. Zoals aangegeven in de mededeling over de follow-up van het actieplan voor de btw, houdt dat pakket aan vereenvoudigingsmaatregelen een herziening van de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen in. De herziening van de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen vormt dus een belangrijk onderdeel van het in het kader van het actieplan voor de btw uiteengezet hervormingspakket.

                     (3)

                     Om de onevenredige nalevingslast aan te pakken waaronder vrijgestelde kleine ondernemingen gebukt gaan, moet hun een aantal vereenvoudigingsmaatregelen ter beschikking worden gesteld.

                     (4)

                     De bijzondere regeling voor kleine ondernemingen laat momenteel alleen toe dat een vrijstelling wordt verleend aan ondernemingen die gevestigd zijn in de lidstaat waar de btw verschuldigd is. Voor niet in die lidstaat gevestigde ondernemingen heeft dit een negatieve impact op hun concurrentiepositie in de interne markt. Om dit te verhelpen en verdere verstoringen te vermijden, moeten kleine ondernemingen die in andere lidstaten zijn gevestigd dan die waar de btw verschuldigd is, ook gerechtigd zijn om van de vrijstelling te genieten.

                     (5)

                     Indien een belastingplichtige in de lidstaat waar hij is gevestigd onderworpen is aan de gewone btw-regeling, maar in een andere lidstaat gebruikmaakt van de vrijstelling voor kleine ondernemingen, moet de aftrek van voorbelasting verband houden met de belaste goederenleveringen of diensten van de belastingplichtige. Bijgevolg zal, wanneer een belastingplichtige in de lidstaat waar hij is gevestigd inkomende handelingen verricht die verband houden met vrijgestelde goederenleveringen of diensten in andere lidstaten, geen aftrek van voorbelasting mogelijk mag zijn.

                     (6)

                     Kleine ondernemingen kunnen uitsluitend van de vrijstelling genieten indien hun jaaromzet onder de drempel ligt van de lidstaat waar de btw verschuldigd is. Bij het vaststellen van hun drempel moeten de lidstaten de in Richtlijn 2006/112/EG vastgelegde regels voor drempels in acht nemen. Die regels, waarvan het merendeel in 1977 werd ingevoerd, zijn niet meer geschikt.

                     (7)

                     Met het oog op een vereenvoudiging werd een aantal lidstaten gemachtigd om beperkt in de tijd een drempelwaarde toe te passen die hoger ligt dan die welke in het kader van Richtlijn 2006/112/EG is toegestaan. Aangezien het niet wenselijk is om de algemene regels te blijven wijzigen door middel van derogatiemaatregelen, moeten de regels inzake de drempels worden geactualiseerd.

                     (8)

                     De lidstaten moeten zelf hun nationale drempel voor de vrijstelling kunnen vaststellen op een niveau dat het best past bij hun economische en politieke situatie, met inachtneming van de bovenste drempel waarin deze richtlijn voorziet. In dit verband moet worden verduidelijkt dat ingeval een lidstaat variërende drempels hanteert voor verschillende bedrijfssectoren, dit moet gebeuren op grond van objectieve criteria. Indien een belastingplichtige voor meer dan één sectordrempel in aanmerking komt, moeten de lidstaten ervoor zorgen dat de belastingplichtige slechts één van die drempels kan toepassen. Ook moeten zij ervoor zorgen dat hun drempels geen onderscheid maken tussen gevestigde en niet-gevestigde belastingplichtigen.

                     (9)

                     De drempel inzake de jaaromzet, die de basis vormt voor de vrijstelling die is ingevoerd door middel van de bijzondere regeling van deze richtlijn, wordt uitsluitend gevormd door de gecombineerde waarde van de goederenleveringen en diensten die door een kleine onderneming worden verricht in de lidstaat waar de vrijstelling is verleend. Er kunnen concurrentieverstoringen ontstaan wanneer een niet in die lidstaat gevestigde onderneming van een dergelijke vrijstelling gebruik kan maken ongeacht haar in andere lidstaten behaalde omzet. Om dergelijke concurrentieverstoringen te beperken en de belastingopbrengst te beschermen, mogen uitsluitend die ondernemingen waarvan de jaaromzet in de Unie onder een bepaalde drempel valt, in aanmerking komen voor vrijstelling in een lidstaat waar zij niet gevestigd zijn. Ondernemingen waarvan de omzet in de lidstaat waar zij gevestigd zijn, onder de nationale drempel ligt, moeten in die lidstaat vrijgestelde goederenleveringen of diensten kunnen blijven verrichten ongeacht de omzet die zij in andere lidstaten genereren, zelfs indien hun totale omzet de Uniedrempel overschrijdt.

                     (10)

                     Om een doeltreffende controle van het gebruik van de vrijstelling mogelijk te maken en ervoor te zorgen dat de lidstaten toegang hebben tot de nodige gegevens, moeten belastingplichtigen die van de vrijstelling willen gebruikmaken in een lidstaat waar zij niet zijn gevestigd, worden verplicht de lidstaat waar zij zijn gevestigd daarvan vooraf in kennis te stellen. Met het oog op vereenvoudiging en beperking van de nalevingskosten moeten belastingplichtigen enkel in de lidstaat waar zij zijn gevestigd geïdentificeerd worden aan de hand van een individueel nummer. Dit kan, maar hoeft niet het individuele btw-identificatienummer te zijn.

                     (11)

                     Om te zorgen voor de goede werking en monitoring van de vrijstellingsregeling en de tijdige doorgifte van informatie, moeten de rapporteringsverplichtingen van belastingplichtigen die van de vrijstelling gebruikmaken in een lidstaat waar zij niet zijn gevestigd, duidelijk worden vastgelegd. Dit moet toelaten dat belastingplichtigen die de voorschriften naleven, ontheven worden van dergelijke verplichtingen en van de registratieverplichting in andere lidstaten dan deze waar zij zijn gevestigd. De lidstaten moeten evenwel kunnen vereisen dat ingeval niet-gevestigde belastingplichtigen niet aan de specifiek voor hen geldende rapporteringsverplichtingen voldoen, zij moeten voldoen aan de algemene btw-registratie- en rapporteringsverplichtingen overeenkomstig de nationale btw-wetgeving.

                     (12)

                     Ter voorkoming van inconsistenties in de berekening van de jaaromzet in de lidstaat die als maatstaf dient voor toepassing van de vrijstelling, en van de jaaromzet in de Unie, moet worden gespecificeerd welke elementen van de omzet in aanmerking moeten worden genomen.

                     (13)

                     Om het omzeilen van de regels betreffende de vrijstelling voor kleine ondernemingen te voorkomen en ter behoud van het doel van deze vrijstelling, mag een belastingplichtige, ongeacht of hij al dan niet gevestigd is in de lidstaat die de vrijstelling verleent, niet van de vrijstelling kunnen genieten indien de daarin vastgelegde nationale drempel in het voorgaande kalenderjaar is overschreden. Om dezelfde redenen mag een belastingplichtige die niet gevestigd is in de lidstaat die de vrijstelling verleent, niet van de vrijstelling kunnen genieten indien de jaaromzetdrempel in de Unie in het voorgaande kalenderjaar is overschreden.

                     (14)

                     Om ervoor te zorgen dat kleine ondernemingen geleidelijk overgaan van vrijstelling naar belastingbetaling, moeten belastingplichtigen gedurende een beperkte tijd van de vrijstelling voor kleine ondernemingen kunnen blijven genieten indien hun omzet de nationale vrijstellingsdrempel met niet meer dan een bepaald percentage van die drempel overschrijdt. Aangezien het niveau van de drempel van lidstaat tot lidstaat kan verschillen, moeten de lidstaten kunnen kiezen om een van de twee voorgestelde percentages toe te passen, mits de toepassing van het percentage er niet toe leidt dat de vrijgestelde omzet van een belastingplichtige een bepaald bedrag overschrijdt. Indien tijdens een kalenderjaar de jaaromzetdrempel in de Unie wordt overschreden, is het noodzakelijk dat, gelet op de functie van de drempel als beschermer van de belastingopbrengst, de vrijstelling met ingang van dat tijdstip ophoudt van toepassing te zijn.

                     (15)

                     Indien een vrijstelling van toepassing is, moeten kleine ondernemingen die daar gebruik van maken in de lidstaat waar zij zijn gevestigd, op zijn minst toegang hebben tot een btw-registratieprocedure binnen een bepaald tijdskader. Lidstaten moeten dat tijdskader in specifieke gevallen kunnen verlengen indien er grondige controles nodig zijn om belastingontduiking of -ontwijking te voorkomen.

                     (16)

                     Kleine ondernemingen die in de lidstaat waar zij zijn gevestigd gebruikmaken van de vrijstelling, moeten op zijn minst toegang hebben tot vereenvoudigde rapporteringsverplichtingen.

                     (17)

                     De bijzondere regelingen voorzien niet alleen in btw-vrijstelling maar laten ook een degressieve belastingvermindering toe. Degressieve belastingvermindering is een bron van complexiteit en draagt weinig bij tot het verminderen van de nalevingslasten van kleine ondernemingen. Deze maatregel moet derhalve worden geschrapt.

                     (18)

                     De lidstaten moeten belastingplichtigen het recht kunnen geven om tussen het algemene btw-stelsel en de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen te kiezen. Indien de belastingplichtige van dat recht gebruikmaakt, dient het aan de lidstaten te worden overgelaten om de gedetailleerde regels en voorwaarden voor de uitoefening ervan vast te stellen.

                     (19)

                     Deze richtlijn mag geen nieuwe registratie- of rapporteringsverplichtingen meebrengen voor kleine ondernemingen die alleen in de lidstaat van vestiging van de vrijstelling gebruikmaken.

                     (20)

                     Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk het verminderen van de nalevingslasten van kleine ondernemingen, niet voldoende door de lidstaten kan worden verwezenlijkt, maar beter door de Unie kan worden bereikt, kan de Unie maatregelen nemen overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel van artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie. Overeenkomstig het evenredigheidsbeginsel, zoals vervat in dat artikel, gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.

                     (21)

                     Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (4) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van die stukken gerechtvaardigd.

                     (22)

                     Om ervoor te zorgen dat de in Richtlijn 2006/112/EG opgenomen vereenvoudigingsmaatregelen ten aanzien van de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen op gepaste wijze kunnen worden gemonitord, dient Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad (5) dusdanig te worden gewijzigd dat de relevante bevoegde autoriteiten van de lidstaten geautomatiseerde toegang hebben tot de gegevens die verzameld zijn onder belastingplichtigen die gebruikmaken van de btw-vrijstelling voor kleine ondernemingen.

                     (23)

                     Om kleine ondernemingen een vlotte toegang tot de bepalingen betreffende de bijzondere regeling voor kleine ondernemingen in iedere lidstaat te bieden, moeten die bepalingen op de website van de Commissie worden gepubliceerd.

                     (24)

                     Het Comité van de Regio's heeft op 10 oktober 2018 een advies uitgebracht (6).

                     (25)

                     Richtlijn 2006/112/EG en Verordening (EU) nr. 904/2010 moeten derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd,

               HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

            Artikel 1
            Wijzigingen van Richtlijn 2006/112/EG
            Richtlijn 2006/112/EG wordt als volgt gewijzigd:

                        1)

                        in artikel 2, lid 1, punt b), wordt subpunt i) vervangen door:

                                    “i)

                                    door een als zodanig handelende belastingplichtige of door een niet-belastingplichtige rechtspersoon, indien de verkoper een als zodanig handelende belastingplichtige is die noch onder de in artikel 284 bedoelde vrijstellingsregeling voor kleine ondernemingen, noch onder artikel 33 of 36 valt;”;

                        2)

                        artikel 139 wordt als volgt gewijzigd:

                                    a)

                                    in lid 1 wordt de eerste alinea vervangen door:
                                    “De in artikel 138, lid 1, voorziene vrijstelling is niet van toepassing op de levering van goederen verricht door belastingplichtigen die in de lidstaat waarin de levering wordt verricht, genieten van de in artikel 284 voorziene vrijstelling voor kleine ondernemingen.”;

                                    b)

                                    lid 2 wordt vervangen door:

                                       “2.   De in artikel 138, lid 2, punt b), voorziene vrijstelling is niet van toepassing op de levering van accijnsproducten door belastingplichtigen die in de lidstaat waarin de levering wordt verricht, genieten van de in artikel 284 voorziene vrijstelling voor kleine ondernemingen.”;

                        3)

                        artikel 167 bis wordt als volgt gewijzigd:

                                    a)

                                    de tweede alinea wordt vervangen door:
                                    “De lidstaten die de in de eerste alinea bedoelde facultatieve regeling toepassen, stellen voor de belastingplichtigen die de regeling binnen hun grondgebied gebruiken, een drempel vast die gebaseerd is op de overeenkomstig artikel 288 berekende jaaromzet van de belastingplichtige. Die drempel mag niet hoger zijn dan 2 000 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid.”;

                                    b)

                                    de derde alinea wordt geschrapt;

                        4)

                        in artikel 169 wordt punt a) vervangen door:

                                    “a)

                                    andere handelingen dan deze die zijn vrijgesteld krachtens artikel 284 en verband houden met de in artikel 9, lid 1, tweede alinea, bedoelde werkzaamheden, die verricht zijn buiten de lidstaat waarin de belasting is verschuldigd of voldaan, waarvoor recht op aftrek zou ontstaan indien zij in die lidstaat zouden zijn verricht;”;

                        5)

                        in artikel 220 bis, lid 1, wordt het volgende punt ingevoegd:

                                    “c)

                                    wanneer de belastingplichtige gebruikmaakt van de in artikel 284 voorziene vrijstelling voor kleine ondernemingen.”;

                        6)

                        in artikel 270 wordt punt a) vervangen door:

                                    “a)

                                    het totale jaarbedrag, de btw niet inbegrepen, van de door hem verrichte goederenleveringen en diensten overschrijdt met niet meer dan 35 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid het bedrag van de jaaromzet die als maatstaf dient voor belastingplichtigen die van de in artikel 284 voorziene vrijstelling voor kleine ondernemingen genieten;”;

                        7)

                        in artikel 272, lid 1, wordt punt d) geschrapt;

                        8)

                        in titel XII, hoofdstuk 1, wordt de volgende afdeling ingevoegd:
                        “Afdeling -1

                              Definities

                           Artikel 280 bis
                           Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt verstaan onder:

                                       1)

                                       “jaaromzet in de lidstaat”: het totale jaarbedrag, de btw niet inbegrepen, van de goederenleveringen en diensten verricht door een belastingplichtige in deze lidstaat gedurende een kalenderjaar;

                                       2)

                                       “jaaromzet in de Unie”: het totale jaarbedrag, de btw niet inbegrepen, van de goederenleveringen en diensten verricht door een belastingplichtige binnen het grondgebied van de Gemeenschap gedurende een kalenderjaar;”;

                        9)

                        in titel XII, hoofdstuk 1, wordt de titel van afdeling 2 vervangen door:
                        “Vrijstellingen”;

                        10)

                        artikel 282 wordt vervangen door:

                           “Artikel 282

                           De in deze afdeling voorziene vrijstellingen zijn van toepassing op door kleine ondernemingen verrichte goederenleveringen en diensten.”;

                        11)

                        in artikel 283, lid 1, wordt punt c) geschrapt.

                        12)

                        artikel 284 wordt vervangen door:

                           “Artikel 284

                              1.   De lidstaten kunnen vrijstelling verlenen voor goederenleveringen en diensten verricht op hun grondgebied door belastingplichtigen die gevestigd zijn op dat grondgebied en wier jaaromzet in de lidstaat toe te rekenen aan deze leveringen en diensten niet hoger is dan de door deze lidstaat vastgestelde drempel voor de toepassing van de vrijstelling. Die drempel mag echter niet hoger zijn dan 85 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid.
                              De lidstaten kunnen op basis van objectieve criteria verschillende drempels voor verschillende bedrijfssectoren vaststellen. Die drempels mogen echter niet hoger zijn dan 85 000 EUR of de tegenwaarde daarvan in de nationale munteenheid.
                              De lidstaten zorgen ervoor dat een belastingplichtige die van meer dan één sectorale drempel gebruik zou kunnen maken, slechts één van die drempels kan gebruiken.
                              De door een lidstaat vastgestelde drempels maken geen onderscheid tussen belastingplichtigen die wel en belastingplichtigen die niet in de lidstaat zijn gevestigd.

                              2.   De lidstaten die de vrijstelling uit hoofde van lid 1 hebben ingevoerd, verlenen deze vrijstelling ook voor de goederenleveringen en diensten die op hun grondgebied worden verricht door belastingplichtigen die in een andere lidstaat zijn gevestigd, mits aan de volgende voorwaarden is voldaan:

                                          a)

                                          de jaaromzet in de Unie van die belastingplichtige bedraagt niet meer dan 100 000 EUR;

                                          b)

                                          het bedrag van de goederenleveringen en diensten in de lidstaat waar de belastingplichtige niet is gevestigd, is niet hoger dan de drempel die in die lidstaat van toepassing is voor het verlenen van de vrijstelling aan belastingplichtigen die in die lidstaat zijn gevestigd.

                              3.   Niettegenstaande artikel 292 ter moet de belastingplichtige, om gebruik te kunnen maken van de vrijstelling in een lidstaat waar die belastingplichtige niet is gevestigd:

                                          a)

                                          een voorafgaande kennisgeving richten aan de lidstaat van vestiging, en

                                          b)

                                          voor de toepassing van de vrijstelling slechts worden geïdentificeerd door een individueel nummer in de lidstaat van vestiging.

                                    De lidstaten kunnen het individuele btw-identificatienummer gebruiken dat reeds aan de belastingplichtige is toegekend met betrekking tot diens verplichtingen onder het interne systeem, of de structuur van een btw-nummer of een ander nummer toepassen voor de in de eerste alinea, punt b), bedoelde identificatie.
                              Het in de eerste alinea, punt b), bedoelde individuele identificatienummer heeft het achtervoegsel “EX”, of het achtervoegsel “EX” wordt toegevoegd aan dat nummer.

                              4.   De belastingplichtige stelt de lidstaat waar hij is gevestigd, door middel van een actualisering van een voorafgaande kennisgeving vooraf in kennis van iedere wijziging van de eerder overeenkomstig lid 3, eerste alinea, verstrekte informatie, inclusief van het voornemen om gebruik te maken van de vrijstelling in een andere lidstaat of andere lidstaten dan die aangegeven in de voorafgaande kennisgeving en van de beslissing om de toepassing van de vrijstellingsregeling in een lidstaat of in lidstaten waar hij niet is gevestigd, te beëindigen.
                              De beëindiging wordt van kracht op de eerste dag van het kalenderkwartaal volgend op de ontvangst van de informatie van de belastingplichtige of, indien die informatie in de laatste maand van een kalenderkwartaal wordt ontvangen, op de eerste dag van de tweede maand van het volgende kalenderkwartaal.

                              5.   De vrijstelling geldt ten aanzien van de lidstaat waar de belastingplichtige niet is gevestigd en waar die belastingplichtige van de vrijstelling gebruik wil maken overeenkomstig:

                                          a)

                                          een voorafgaande kennisgeving, vanaf de datum waarop de lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd, hem het individuele identificatienummer meedeelt, of

                                          b)

                                          een actualisering van een voorafgaande kennisgeving, vanaf de datum waarop de lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd, hem het nummer bevestigt naar aanleiding van de actualisering die deze heeft uitgevoerd.

                                    De in de eerste alinea bedoelde datum valt niet later dan 35 werkdagen na de ontvangst van de voorafgaande kennisgeving of de actualisering van de voorafgaande kennisgeving, bedoeld in lid 3, eerste alinea, en lid 4, eerste alinea, behalve in bijzondere gevallen waarin de lidstaat met het oog op het voorkomen van belastingontduiking of -ontwijking meer tijd nodig heeft om de noodzakelijke controles uit te voeren.

                              6.   De tegenwaarde in de nationale munteenheid van het in dit artikel genoemde bedrag wordt berekend volgens de wisselkoers die op 18 januari 2018 door de Europese Centrale Bank is bekendgemaakt.”;

                        13)

                        de volgende artikelen worden ingevoegd:

                           “Artikel 284 bis

                              1.   De in artikel 284, lid 3, eerste alinea, punt a), bedoelde voorafgaande kennisgeving bevat ten minste de volgende informatie:

                                          a)

                                          de naam, de activiteit, de rechtsvorm en het adres van de belastingplichtige;

                                          b)

                                          de lidstaat of lidstaten waar de belastingplichtige voornemens is van de vrijstelling gebruik te maken;

                                          c)

                                          het totale bedrag van de goederenleveringen en/of diensten die in het voorafgaande kalenderjaar zijn verricht in de lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd en in elk van de andere lidstaten;

                                          d)

                                          het totale bedrag van de goederenleveringen en/of diensten verricht in de lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd en in elk van de andere lidstaten, tijdens het kalenderjaar voorafgaand aan de kennisgeving.

                                    De in de eerste alinea, punt c), van dit lid bedoelde informatie moet voor elk voorafgaand kalenderjaar dat behoort tot de in artikel 288 bis, lid 1, eerste alinea, bedoelde periode worden verstrekt voor elke lidstaat die de daarin vastgestelde optie toepast.

                              2.   Indien de belastingplichtige de lidstaat waar hij is gevestigd, overeenkomstig artikel 284, lid 4, in kennis stelt van zijn voornemen om gebruik te maken van de vrijstelling in een andere lidstaat of in andere lidstaten dan aangegeven in de voorafgaande kennisgeving, is hij niet verplicht de in lid 1 van dit artikel bedoelde informatie te geven voor zover die reeds in eerder krachtens artikel 284 ter ingediende rapporten is opgenomen.
                              De in de eerste alinea bedoelde actualisering van een kennisgeving bevat het in artikel 284, lid 3, punt b), bedoelde individuele identificatienummer.

                           Artikel 284 ter

                              1.   Een belastingplichtige die overeenkomstig de procedure van artikel 284, leden 3 en 4, van de in artikel 284, lid 1, voorziene vrijstelling gebruikmaakt in een lidstaat waar hij niet is gevestigd, registreert voor ieder kalenderkwartaal ten behoeve van de lidstaat van vestiging de volgende informatie en het aan hem toegewezen individueel identificatienummer als bedoeld in artikel 284, lid 3, onder b):

                                          a)

                                          het totale bedrag van de leveringen en diensten die tijdens het kalenderkwartaal zijn verricht in de lidstaat van vestiging, of “0” indien geen leveringen of diensten zijn verricht;

                                          b)

                                          het totale bedrag van leveringen en diensten die tijdens het kalenderkwartaal zijn verricht in de andere lidstaten dan de lidstaat van vestiging, of “0” indien geen leveringen of diensten zijn verricht;

                              2.   De belastingplichtige verstrekt de in lid 1 bedoelde informatie binnen één maand te rekenen vanaf het einde van het kalenderkwartaal.

                              3.   Wanneer de in artikel 284, lid 2, punt a), genoemde jaaromzetdrempel in de Unie wordt overschreden, stelt de belastingplichtige de lidstaat waar hij is gevestigd, binnen 15 werkdagen hiervan in kennis. Tegelijkertijd is de belastingplichtige verplicht het bedrag te rapporteren van de in lid 1 bedoelde leveringen en diensten die zijn verricht vanaf het begin van het lopende kalenderkwartaal tot de datum waarop de jaaromzetdrempel in de Unie werd overschreden.

                           Artikel 284 quater

                              1.   Voor de toepassing van artikel 284 bis, lid 1, punten c) en d), en artikel 284 ter, lid 1, geldt het volgende:

                                          a)

                                          totale bedragen bestaan uit de in artikel 288 bedoelde bedragen;

                                          b)

                                          totale bedragen worden uitgedrukt in euro’s;

                                          c)

                                          indien de lidstaat die de vrijstelling verleent, verschillende drempels hanteert als bedoeld in artikel 284, lid 1, tweede alinea, is de belastingplichtige verplicht met betrekking tot deze lidstaat het totale bedrag van de goederenleveringen en/of diensten voor elke drempel die van toepassing kan zijn, afzonderlijk te registreren.

                                    Voor de toepassing van de eerste alinea, punt b), kunnen de lidstaten die niet de euro als munteenheid hebben, vereisen dat de bedragen in hun nationale munteenheid worden uitgedrukt. Indien het bedrag van leveringen of diensten in een andere munteenheid is uitgedrukt, hanteert de belastingplichtige de wisselkoers die gold op de eerste dag van het kalenderjaar. De omrekening geschiedt door toepassing te maken van de wisselkoers die de Europese Centrale Bank voor die dag bekend heeft gemaakt of, indien die dag geen bekendmaking heeft plaatsgevonden, op de eerstvolgende dag van bekendmaking.

                              2.   De lidstaat van vestiging kan vereisen dat de in artikel 284, leden 3 en 4, en in artikel 284 ter, leden 1 en 3, bedoelde informatie langs elektronische weg wordt verstrekt overeenkomstig de door die lidstaat vastgestelde voorwaarden.

                           Artikel 284 quinquies

                              1.   Een belastingplichtige die gebruikmaakt van de vrijstelling in een lidstaat waar die belastingplichtige niet is gevestigd, is wat betreft de leveringen en diensten waarop de vrijstelling in deze lidstaat van toepassing is, niet verplicht:

                                          a)

                                          te worden geregistreerd voor btw-doeleinden op grond van de artikelen 213 en 214;

                                          b)

                                          een btw-aangifte in te dienen op grond van artikel 250.

                              2.   Een belastingplichtige die gebruikmaakt van de vrijstelling in de lidstaat van vestiging en in een lidstaat waar hij niet is gevestigd, is niet verplicht een btw-aangifte op grond van artikel 250 in te dienen voor de goederenleveringen en diensten waarover de vrijstelling van de lidstaat van vestiging zich uitstrekt.

                              3.   In afwijking van de leden 1 en 2 van dit artikel kunnen de lidstaten, indien een belastingplichtige de in artikel 284 ter vastgestelde regels niet naleeft, vereisen dat hij btw-verplichtingen nakomt, zoals deze bedoeld in lid 1 van dit artikel.

                           Artikel 284 sexies
                           De lidstaat van vestiging moet zonder verwijl hetzij het in artikel 284, lid 3, punt b), bedoelde identificatienummer deactiveren, hetzij, indien de belastingplichtige van de vrijstelling gebruik blijft maken in een andere lidstaat of andere lidstaten, de op grond van artikel 284, leden 3 en 4, ontvangen informatie ten aanzien van de betrokken lidstaat of lidstaten aanpassen in de volgende gevallen:

                                       a)

                                       het totale bedrag van de door de belastingplichtige gerapporteerde leveringen en diensten overschrijdt het in artikel 284, lid 2, punt a), bedoelde bedrag;

                                       b)

                                       de lidstaat die de vrijstelling verleent, heeft gemeld dat de belastingplichtige niet in aanmerking komt voor de vrijstelling of dat de vrijstelling niet langer van toepassing is in die lidstaat;

                                       c)

                                       de belastingplichtige heeft zijn beslissing om de toepassing van de vrijstellingsregeling te beëindigen, gemeld, of

                                       d)

                                       de belastingplichtige heeft gemeld, of er kan anderszins worden aangenomen, dat zijn werkzaamheden zijn beëindigd.”;

                        14)

                        de artikelen 285, 286 en 287 worden geschrapt;

                        15)

                        artikel 288 wordt vervangen door:

                           “Artikel 288

                              1.   De jaaromzet die als maatstaf dient voor de toepassing van de in artikel 284 bepaalde vrijstelling, wordt gevormd door de volgende bedragen, de btw niet inbegrepen:

                                          a)

                                          het bedrag van de goederenleveringen en diensten, voor zover die belast zouden zijn als ze door een niet-vrijgestelde belastingplichtige waren verricht;

                                          b)

                                          het bedrag van de handelingen die op grond van artikel 110 of 111 of artikel 125, lid 1, zijn vrijgesteld met recht op aftrek van voorbelasting;

                                          c)

                                          het bedrag van de op grond van de artikelen 146 tot en met 149, en de artikelen 151, 152 en 153 vrijgestelde handelingen;

                                          d)

                                          het bedrag van de op grond van artikel 138 vrijgestelde handelingen indien de in dat artikel bedoelde vrijstelling van toepassing is;

                                          e)

                                          het bedrag van handelingen ter zake van onroerende goederen en van financiële handelingen als bedoeld in artikel 135, lid 1, punten b) tot en met g), en van verzekerings- en herverzekeringsdiensten, tenzij die handelingen met andere handelingen samenhangende handelingen zijn.

                              2.   De overdracht van materiële of immateriële investeringsgoederen van de belastingplichtige wordt niet in aanmerking genomen voor het berekenen van de in lid 1 bedoelde omzet.”;

                        16)

                        het volgende artikel wordt ingevoegd:

                           “Artikel 288 bis

                              1.   Een belastingplichtige, die al dan niet is gevestigd in de lidstaat die de in artikel 284, lid 1, bepaalde vrijstelling verleent, mag gedurende een periode van één kalenderjaar geen gebruik kunnen maken van de vrijstelling indien de overeenkomstig dat lid vastgestelde drempel in het voorafgaande kalenderjaar werd overschreden. De lidstaat die de vrijstelling verleent, kan deze periode verlengen tot twee kalenderjaren.
                              Indien tijdens een kalenderjaar de in artikel 284, lid 1, bedoelde drempel wordt overschreden met:

                                          a)

                                          ten hoogste 10 %, moet een belastingplichtige gedurende dat kalenderjaar kunnen blijven gebruikmaken van de in artikel 284, lid 1, bedoelde vrijstelling;

                                          b)

                                          meer dan 10 %, is de in artikel 284, lid 1, bedoelde vrijstelling vanaf dat tijdstip niet langer van toepassing.

                                    Niettegenstaande de punten a) en b) van de tweede alinea kunnen de lidstaten een plafond van 25 % instellen of de belastingplichtige toestaan gebruik te blijven maken van de in artikel 284, lid 1, bedoelde vrijstelling, zonder enig plafond, gedurende het kalenderjaar waarin de drempel wordt overschreden. De toepassing van dit plafond of deze optie mag echter niet leiden tot vrijstelling van een belastingplichtige wiens omzet in de lidstaat die de vrijstelling verleent, meer dan 100 000 EUR bedraagt.
                              In afwijking van de leden 2 en 3 kunnen de lidstaten bepalen dat de in artikel 284, lid 1, bedoelde vrijstelling niet langer van toepassing is zodra de overeenkomstig dat lid vastgestelde drempel wordt overschreden.

                              2.   Een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat die de in artikel 284, lid 1, bepaalde vrijstelling verleent, mag geen gebruik kunnen maken van de in dat artikel bedoelde vrijstelling indien de jaaromzetdrempel in de Unie als bepaald in artikel 284, lid 2, punt a), in het voorafgaande kalenderjaar werd overschreden.
                              Indien tijdens een kalenderjaar de in artikel 284, lid 2, punt a), bepaalde jaaromzetdrempel in de Unie wordt overschreden, is de in artikel 284, lid 1, bedoelde vrijstelling die is verleend aan een belastingplichtige die niet is gevestigd in de lidstaat die de vrijstelling verleent, vanaf dat tijdstip niet langer van toepassing.

                              3.   De tegenwaarde in de nationale munteenheid van het in lid 1 bedoelde bedrag wordt berekend volgens de wisselkoers die op 18 januari 2018 door de Europese Centrale Bank is bekendgemaakt.”;

                        17)

                        in artikel 290 wordt de tweede zin vervangen door:
                        “De lidstaten kunnen nadere regels en voorwaarden vaststellen voor de toepassing van die optie.”;

                        18)

                        de artikelen 291 en 292 worden geschrapt;

                        19)

                        in titel XII, hoofdstuk 1, wordt de volgende afdeling ingevoegd:
                        “Afdeling 2 bis

                              Vereenvoudiging van de verplichtingen voor vrijgestelde kleine ondernemingen

                           Artikel 292 bis
                           Voor de toepassing van deze afdeling wordt onder "vrijgestelde kleine onderneming" verstaan: een belastingplichtige die van de vrijstelling gebruikmaakt in de lidstaat waar de btw verschuldigd is als voorzien in artikel 284, leden 1 en 2.

                           Artikel 292 ter
                           Onverminderd artikel 284, lid 3, kan een lidstaat de op zijn grondgebied gevestigde vrijgestelde kleine ondernemingen die uitsluitend op dat grondgebied gebruikmaken van de vrijstelling, ontheffen van de verplichting om opgave te doen van het begin van hun activiteit op grond van artikel 213 en van de verplichting tot identificatie onder een individueel nummer op grond van artikel 214, behalve indien deze ondernemingen onder artikel 214, punt b), d) of e), vallende handelingen verrichten.
                           Indien de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid niet wordt gebruikt, voert de lidstaat een procedure in voor de identificatie van dergelijke vrijgestelde kleine ondernemingen door middel van een individueel nummer. De identificatieprocedure mag niet langer duren dan 15 werkdagen, behalve in bijzondere gevallen waarin de lidstaat met het oog op het voorkomen van belastingontduiking of -ontwijking meer tijd nodig heeft om de noodzakelijke controles uit te voeren.

                           Artikel 292 quater
                           Een lidstaat kan de op zijn grondgebied gevestigde vrijgestelde kleine ondernemingen die gebruikmaken van de vrijstelling, alleen op dat grondgebied ontheffen van de verplichting om een btw-aangifte in te dienen als bepaald in artikel 250.
                           Indien de in de eerste alinea bedoelde mogelijkheid niet wordt gebruikt, staat de lidstaat dergelijke vrijgestelde kleine ondernemingen toe een vereenvoudigde btw-aangifte in te dienen die de periode van een kalenderjaar bestrijkt. Vrijgestelde kleine ondernemingen kunnen evenwel kiezen voor de toepassing van het belastingtijdvak volgens artikel 252.

                           Artikel 292 quinquies
                           Een lidstaat kan vrijgestelde kleine ondernemingen ontheffen van sommige of alle in de artikelen 217 tot en met 271 bepaalde verplichtingen.”;

                        20)

                        in titel XII, hoofdstuk 1, wordt afdeling 3 geschrapt;

                        21)

                        in artikel 314 wordt punt c) vervangen door:

                                    “c)

                                    een andere belastingplichtige, voor zover de levering van het goed door deze andere belastingplichtige in aanmerking komt voor de in artikel 284 bedoelde vrijstelling voor kleine ondernemingen en het gaat om een investeringsgoed;”;

                        22)

                        in artikel 334 wordt punt c) vervangen door:

                                    “c)

                                    een andere belastingplichtige, voor zover de levering van het goed door deze belastingplichtige is verricht krachtens een overeenkomst tot verkoop in commissie, in aanmerking komt voor de in artikel 284 bedoelde vrijstelling voor kleine ondernemingen en een investeringsgoed betreft;”.

            Artikel 2
            Wijzigingen van Verordening (EU) Nr. 904/2010
            Verordening (EU) nr. 904/2010 wordt als volgt gewijzigd:

                        1)

                        artikel 17 wordt als volgt gewijzigd:

                                    a)

                                    aan lid 1 wordt het volgende punt toegevoegd:

                                                “g)

                                                de inlichtingen die hij op grond van artikel 284, leden 3 en 4, en artikel 284 ter van Richtlijn 2006/112/EG vergaart.”;

                                    b)

                                    lid 2 wordt vervangen door:

                                       “2.   De Commissie stelt bij uitvoeringshandeling de technische details vast van de geautomatiseerde opvraging van de in lid 1 van dit artikel bedoelde inlichtingen. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 58, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.”;

                        2)

                        in artikel 21 wordt het volgende lid ingevoegd:

                           “2 ter.   Wat de in artikel 17, lid 1, punt g), bedoelde inlichtingen betreft, zijn ten minste de volgende gegevens toegankelijk:

                                       a)

                                       de individuele identificatienummers van vrijgestelde belastingplichtigen die zijn toegekend door de lidstaat die de inlichtingen verstrekt;

                                       b)

                                       naam, activiteit, rechtsvorm en adres van de vrijgestelde belastingplichtigen die geïdentificeerd zijn aan de hand van het in punt a) bedoelde individueel identificatienummer;

                                       c)

                                       de lidstaat of lidstaten waar de belastingplichtige van de vrijstelling gebruikmaakt;

                                       d)

                                       de datum van aanvang van de vrijstelling ten aanzien van de belastingplichtige in een of meer lidstaten;

                                       e)

                                       de in artikel 284 bis, lid 1, eerste alinea, punten c) en d), van Richtlijn 2006/112/EG bedoelde informatie;

                                       f)

                                       het totale bedrag van de goederenleveringen en/of diensten die per kalenderkwartaal zijn verricht door iedere belastingplichtige die over een individueel identificatienummer beschikt als bedoeld in punt a) in de lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd,;

                                       g)

                                       het totale bedrag van de goederenleveringen en/of diensten die per kalenderkwartaal zijn verricht door iedere belastingplichtige die over een individueel identificatienummer beschikt als bedoeld in punt a) in iedere andere lidstaat dan die waar de belastingplichtige is gevestigd;

                                       h)

                                       de datum waarop de jaaromzet in de Unie van de belastingplichtige het in artikel 284, lid 2, punt a), van Richtlijn 2006/112/EG bedoelde bedrag heeft overschreden;

                                       i)

                                       de datum waarop de beslissing van de belastingplichtige om de toepassing van de vrijstellingsregeling vrijwillig te beëindigen ingaat en de lidstaat of lidstaten waar de beëindiging uitwerking heeft;

                                       j)

                                       de datum waarop de werkzaamheden van de belastingplichtige zijn beëindigd en de betrokken lidstaat of lidstaten.

                                 De in de eerste alinea, punten e), f) en g), bedoelde bedragen worden afzonderlijk gespecificeerd voor iedere drempel die op grond van artikel 284, lid 1, tweede alinea, van Richtlijn 2006/112/EG van toepassing kan zijn.”;

                        3)

                        in artikel 31 wordt het volgende lid ingevoegd:

                           “2 bis.   De lidstaten bevestigen langs elektronische weg dat de belastingplichtige aan wie het in artikel 284, lid 3, van Richtlijn 2006/112/EG bedoelde individueel identificatienummer is toegekend, een vrijgestelde kleine onderneming is. De bevestiging preciseert de naam van de lidstaat of lidstaten waar de belastingplichtige van de vrijstelling gebruikmaakt.”;

                        4)

                        in artikel 32 wordt lid 1 vervangen door:

                           “1.   De Commissie maakt op basis van door de lidstaten verstrekte inlichtingen op haar website gedetailleerde informatie bekend over de door elke lidstaat goedgekeurde bepalingen voor de omzetting van titel XI, hoofdstuk 3, artikel 167 bis, en titel XII, hoofdstuk 1, van Richtlijn 2006/112/EG.”;

                        5)

                        het volgende hoofdstuk wordt ingevoegd:
                        “HOOFDSTUK X bis

                           BEPALINGEN INZAKE DE BIJZONDERE REGELING VAN TITEL XII, HOOFDSTUK 1, VAN RICHTLIJN 2006/112/EG

                           Artikel 37 bis

                              1.   De lidstaat waar de belastingplichtige is gevestigd, zendt binnen 15 werkdagen vanaf de dag waarop de informatie beschikbaar is, langs elektronische weg de volgende informatie toe aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaten die de vrijstelling verlenen:

                                          a)

                                          met betrekking tot belastingplichtigen die een voorafgaande kennisgeving of een actualisering van een kennisgeving hebben ingediend als bedoeld in artikel 284, lid 3 of lid 4, van Richtlijn 2006/112/EG, de informatie bedoeld in artikel 21, lid 2 ter, punten a) en d), van deze verordening;

                                          b)

                                          met betrekking tot belastingplichtigen wier jaaromzet in de Unie het in artikel 284, lid 2, punt a), van Richtlijn 2006/112/EG genoemde bedrag heeft overschreden, de informatie bedoeld in artikel 21, lid 2 ter, punten a) en h), van deze verordening;

                                          c)

                                          met betrekking tot belastingplichtigen die de voorschriften van artikel 284 ter van Richtlijn 2006/112/EG niet hebben nageleefd, het feit van die niet-naleving en de informatie bedoeld in artikel 21, lid 2 ter, punt a), van deze verordening.

                              2.   De Commissie stelt bij uitvoeringshandeling de technische details vast, inclusief een gemeenschappelijk elektronisch bericht waarin de in lid 1 van dit artikel bedoelde informatie moet worden verzonden. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 58, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.".

                           Artikel 37 ter

                              1.   De lidstaat waaraan de belastingplichtige een voorafgaande kennisgeving of een actualisering heeft gegeven overeenkomstig artikel 284, lid 3 of lid 4, van Richtlijn 2006/112/EG, berekent, alvorens de belastingplichtige te identificeren of het individuele identificatienummer aan de belastingplichtige te bevestigen, op basis van het totale bedrag van de door de belastingplichtige gerapporteerde leveringen en diensten, of de in artikel 284, lid 2, punt a), van de Richtlijn bedoelde jaaromzetdrempel in de Unie in het huidige of het vorige kalenderjaar niet is overschreden.

                              2.   De lidstaat die de vrijstelling verleent, bevestigt binnen 15 werkdagen na ontvangst van de in artikel 37 bis, lid 1, punt a), van deze richtlijn bedoelde informatie langs elektronische weg aan de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van vestiging van de belastingplichtige, op basis van het totale bedrag van de door de belastingplichtige gerapporteerde leveringen en diensten, dat de in artikel 284, lid 2, punt b), van Richtlijn 2006/112/EG bedoelde omzetdrempel in het lopende kalenderjaar niet is overschreden en dat aan de voorwaarden van artikel 288 bis, lid 1, van die richtlijn is voldaan.

                              3.   De lidstaat die de vrijstelling verleent, stelt de bevoegde autoriteiten van de lidstaat van vestiging van de belastingplichtige onverwijld langs elektronische weg in kennis van de datum waarop de belastingplichtige niet langer in aanmerking komt voor de vrijstelling krachtens artikel 288 bis, lid 1, van Richtlijn 2006/112/EG.

                              4.   De Commissie stelt middels uitvoeringshandelingen de technische details vast van de in de leden 2 en 3 van dit artikel bedoelde kennisgevingen, waaronder een gemeenschappelĳk elektronisch bericht. Die uitvoeringshandelingen worden vastgesteld volgens de in artikel 58, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.”.

            Artikel 3
            Omzetting

               1.   De lidstaten zorgen ervoor dat zij uiterlijk op 31 december 2024 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vaststellen en bekendmaken om aan artikel 1 van deze richtlijn te voldoen. De lidstaten delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mee.
               Zij passen die bepalingen toe met ingang van 1 januari 2025.
               Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder artikel 1 van deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 4
            Inwerkingtreding
            Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
            Artikel 2 is van toepassing met ingang van 1 januari 2025.

            Artikel 5
            Adressaten
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

            Gedaan te Brussels, 18 februari 2020.

                  Voor de Raad

                  De voorzitter

               Z. MARIĆ

            (1)  Adviezen van 11 september 2018 en van 15 januari 2020 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad).

            (2)  PB C 283 van 10.8.2018, blz. 35.

            (3)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1.).

            (4)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.

            (5)  Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad van 7 oktober 2010 betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 268 van 12.10.2010, blz. 1).

            (6)  PB C 461 van 21.12.2018, blz. 43.


title: Richtlijn (EU) 2020/612 van de Commissie van 4 mei 2020 tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs (Voor de EER relevante tekst)

text:
                  5.5.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 141/9

         RICHTLIJN (EU) 2020/612 VAN DE COMMISSIE
         van 4 mei 2020
         tot wijziging van Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende het rijbewijs
         (Voor de EER relevante tekst)
         DE EUROPESE COMMISSIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
         Gezien Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (1), met name artikel 8,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     De bestaande specifieke bepalingen die lidstaten de keuze geven om te beslissen dat houders van een rijbewijs in de categorieën C, CE, D of DE zonder beperkingen met automatisch geschakelde voertuigen mogen rijden, moeten worden uitgebreid naar rijbewijzen BE, C1, C1E, D1 en D1E, mits de houder reeds een rijbewijs heeft behaald met een handgeschakeld voertuig in minstens een van de volgende categorieën: B, BE, C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 of D1E.

                     (2)

                     Deze uitbreiding moet worden uitgevoerd in het licht van de technische vooruitgang en met name om rekening te houden met de ontwikkeling van de modernere, veiligere, en minder vervuilende voertuigen die vaker door de vervoerssector worden gebruikt en verkrijgbaar zijn met een breed scala van halfautomatische, automatische en hybride transmissies. Bovendien zou de versoepeling van de bestaande beperkingen op automatisch geschakelde voertuigen de administratieve en financiële last verminderen voor belanghebbenden, waaronder kleine en middelgrote ondernemingen die actief zijn in de vervoerssector.

                     (3)

                     De normen voor motorfietsen van categorie A2 die tijdens rijexamens worden gebruikt om vaardigheden en gedrag te testen, moeten worden aangepast aan de technische vooruitgang, met name aan de ontwikkeling van verbrandingsmotoren en chassis, en aan het toenemende gebruik van elektrische motorfietsen. De technische specificaties voor examenvoertuigen van categorie A2 moeten ook worden aangepast om ervoor te zorgen dat kandidaat-bestuurders hun examen afleggen met voertuigen die representatief zijn voor het rijbewijs dat ze al dan niet ontvangen.

                     (4)

                     Richtlijn 2006/126/EG moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd.

                     (5)

                     Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (2) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht.

                     (6)

                     De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Comité voor het rijbewijs,

               HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

            Artikel 1
            Bijlage II bij Richtlijn 2006/126/EG wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.

            Artikel 2

               1.   De lidstaten dienen uiterlijk op 1 november 2020 de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken om aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
               Zij passen die bepalingen toe vanaf 1 november 2020.
               Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 3
            Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Artikel 4
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

            Gedaan te Brussel, 4 mei 2020.

                  Voor de Commissie

                  De voorzitter

               Ursula VON DER LEYEN

            (1)  PB L 403 van 30.12.2006, blz. 18.

            (2)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.

            BIJLAGE
            Bijlage II bij Richtlijn 2006/126/EG wordt als volgt gewijzigd:

                        a)

                        punt 5.1.3 wordt vervangen door:
                        “5.1.3. Specifieke bepalingen voor voertuigen van de categorieën BE, C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 en D1E
                        De lidstaten kunnen besluiten geen beperking tot voertuigen met automatische schakeling op te nemen in een rijbewijs voor een voertuig van categorie BE, C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 of D1E als bedoeld in punt 5.1.2 wanneer de bestuurder reeds een rijbewijs bezit voor een voertuig met handschakeling in minstens één van de volgende categorieën: B, BE, C, CE, C1, C1E, D, DE, D1 of D1E, en hij de in punt 8.4 beschreven handelingen heeft uitgevoerd tijdens het examen inzake rijvaardigheid en rijgedrag.”.

                        b)

                        In punt 5.2 wordt de tweede alinea van de tweede ondertitel “Categorie A2” vervangen door:
                        “Indien het motorrijwiel door een verbrandingsmotor wordt aangedreven, dient de cilinderinhoud daarvan minstens 250 cm3 te bedragen.”.


title: Gedelegeerde Richtlijn (EU) 2020/1687 van de Commissie van 2 september tot wijziging van de bijlage bij Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad in verband met het opnemen van de nieuwe psychoactieve stof N,N-diethyl-2-[[4-(1-methylethoxy)fenyl]methyl]-5-nitro-1H-benzimidazool-1-ethanamine (isotonitazeen) in de definitie van “drug”

text:
                  13.11.2020

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 379/55

         GEDELEGEERDE RICHTLIJN (EU) 2020/1687 VAN DE COMMISSIE
         van 2 september
         tot wijziging van de bijlage bij Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad in verband met het opnemen van de nieuwe psychoactieve stof N,N-diethyl-2-[[4-(1-methylethoxy)fenyl]methyl]-5-nitro-1H-benzimidazool-1-ethanamine (isotonitazeen) in de definitie van “drug”
         DE EUROPESE COMMISSIE,
         Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
         Gezien Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van de illegale drugshandel (1), en met name de artikelen 1 bis en 8 bis,
         Overwegende hetgeen volgt:

                     (1)

                     Overeenkomstig artikel 5 quater van Verordening (EG) nr. 1920/2006 van het Europees Parlement en de Raad (2) heeft het wetenschappelijk comité van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (EMCDDA) volgens de procedure van artikel 5 quater, lid 4, van die verordening op 26 mei 2020 een risicobeoordelingsverslag vastgesteld over de nieuwe psychoactieve stof N,N-diethyl-2-[[4-(1-methylethoxy)fenyl]methyl]-5-nitro-1H-benzimidazool-1-ethanamine (isotonitazeen). Het Centrum heeft het risicobeoordelingsverslag bij de Commissie en de lidstaten ingediend op 29 mei 2020.

                     (2)

                     Isotonitazeen is een synthetisch opioïde analgeticum dat nauw verwant is aan de stoffen etonitazeen en clonitazeen, die beide aan internationale controlemaatregelen zijn onderworpen op grond van het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het protocol van 1972.

                     (3)

                     Isotonitazeen is zeker sinds april 2019 in de Unie verkrijgbaar en is aangetroffen in vijf lidstaten alsmede het Verenigd Koninkrijk. Door vier lidstaten werden in totaal 24 inbeslagnames gemeld; één lidstaat meldde een monster te hebben genomen en het Verenigd Koninkrijk meldde post mortem genomen biologische monsters. Isotonitazeen zal in het algemeen waarschijnlijk minder vaak worden ontdekt doordat op de stof niet routinematig wordt getest, aangezien het een nieuwe stof betreft. De stof werd in de meeste gevallen in poedervorm in beslag genomen, maar is ook in vloeibare vorm aangetroffen. De aangetroffen hoeveelheden zijn relatief klein. Dit moet echter worden beoordeeld met inachtneming van de krachtige werking van isotonitazeen.

                     (4)

                     Er zijn door Duitsland en het Verenigd Koninkrijk tot dusver twee sterfgevallen gemeld waarbij isotonitazeen was betrokken. De sterfgevallen deden zich voor in 2019. Over het sterfgeval in Duitsland is geen gedetailleerde informatie beschikbaar. In het door het Verenigd Koninkrijk gemelde geval werden in de post mortem genomen biologische monsters verschillende andere stoffen geïdentificeerd (3). Er zijn tot dusver geen gevallen van acute intoxicatie gemeld waarbij de blootstelling aan isotonitazeen bevestigd is. Het is waarschijnlijk dat naloxon werkzaam is als tegengif bij door isotonitazeen veroorzaakt vergiftiging, zoals ook bij andere synthetische opioïden het geval is. Zowel intoxicaties als sterfgevallen worden waarschijnlijk niet altijd opgemerkt en gemeld, aangezien er niet routinematig op deze stof wordt getest en deze pas zeer recent op de markt in de Unie is verschenen.

                     (5)

                     Er zijn geen rechtstreekse aanwijzingen dat de georganiseerde misdaad betrokken is bij het vervaardigen, distribueren, verhandelen of leveren van isotonitazeen in de Unie. Volgens de beschikbare informatie zou isotonitazeen worden vervaardigd door chemische bedrijven die buiten de Unie zijn gevestigd.

                     (6)

                     Isotonitazeen wordt kennelijk online verkocht in detailhandels- en groothandelshoeveelheden, voornamelijk in de vorm van poeder; het wordt ook verkocht als gebruiksklare neusspray. Volgens informatie die bij inbeslagnames is verkregen, zou isotonitazeen ook worden verkocht op de illegale markt voor opioïden. Het is dus mogelijk dat gebruikers niet beseffen dat zij met isotonitazeen te maken hebben.

                     (7)

                     Isotonitazeen heeft noch in de humane, noch in de veterinaire geneeskunde in de Unie of elders een erkende toepassing. Er zijn geen aanwijzingen dat deze stof kan worden gebruikt voor andere doeleinden dan als analytische referentienorm of in het kader van wetenschappelijk onderzoek.

                     (8)

                     Uit het risicobeoordelingsverslag blijkt dat veel van de vragen over isotonitazeen die voortvloeien uit het gebrek aan gegevens over de risico’s voor de individuele gezondheid en de volksgezondheid en over de sociale risico’s, door nader onderzoek zouden kunnen worden beantwoord. Er is geen specifieke informatie over de sociale risico’s van isotonitazeen. De beschikbare gegevens over de gezondheidsrisico’s van de stof, bieden echter, mede gezien het feit dat de stof relatief onbekend is, voldoende grond om isotonitazeen in de definitie van “drug” op te nemen.

                     (9)

                     Isotonitazeen is niet als aan controle onderworpen stof opgenomen in het Enkelvoudig Verdrag van de Verenigde Naties inzake verdovende middelen van 1961, zoals gewijzigd bij het protocol van 1972, noch in het Verdrag van de Verenigde Naties inzake psychotrope stoffen van 1971. Isotonitazeen is momenteel niet in beoordeling in het kader van het systeem van de Verenigde Naties.

                     (10)

                     Aangezien vier lidstaten isotonitazeen aan controlemaatregelen onderwerpen op grond van hun nationale drugswetgeving en één lidstaat, het Verenigd Koninkrijk en Noorwegen isotonitazeen aan controlemaatregelen onderwerpen op grond van andere wetgeving, zou het opnemen van isotonitazeen in de definitie van “drug”, waardoor deze stof onder de bepalingen inzake strafbare feiten en sancties in de zin van Kaderbesluit 2004/757/JBZ zou vallen, helpen voorkomen dat zich obstakels voordoen bij de grensoverschrijdende rechtshandhaving en justitiële samenwerking, en bescherming bieden tegen de risico’s die de beschikbaarheid en het gebruik ervan met zich mee kunnen brengen.

                     (11)

                     Bij artikel 1 bis van Kaderbesluit 2004/757/JBZ wordt aan de Commissie de bevoegdheid toegekend om gedelegeerde handelingen vast te stellen, teneinde op het niveau van de Unie snel en deskundig te kunnen reageren wanneer nieuwe psychoactieve stoffen door de lidstaten zijn aangetroffen en gemeld, door de bijlage bij dat kaderbesluit te wijzigen en die stoffen in de definitie van “drug” op te nemen.

                     (12)

                     De beschikbare informatie wijst erop dat het gebruik van isotonitazeen schadelijk is voor de gezondheid, gezien de acute toxiciteit en de kans op misbruik van of verslaving aan die stof. Deze schade aan de gezondheid wordt geacht levensbedreigend te zijn. Daarnaast bestaat de kans dat de stof ernstige fysieke of mentale gebreken en een significante verspreiding van ziekten, waaronder de doorgifte van door bloed overgedragen virussen, veroorzaakt. Deze effecten, met inbegrip van de door de stof veroorzaakte afhankelijkheid, zijn vergelijkbaar met die van andere opioïde analgetica die aan internationale controlemaatregelen zijn onderworpen.

                     (13)

                     Aangezien is voldaan aan de voorwaarden om een aanvang te maken met de uitoefening van de bevoegdheid om een gedelegeerde handeling vast te stellen en de procedure is gevolgd, dient een gedelegeerde richtlijn te worden vastgesteld om isotonitazeen op te nemen in de bijlage bij Kaderbesluit 2004/757/JBZ en bijgevolg deze stof te onderwerpen aan de strafrechtelijke bepalingen van het Unierecht inzake illegale drugshandel.

                     (14)

                     Kaderbesluit 2004/757/JBZ, zoals gewijzigd bij Richtlijn (EU) 2017/2103 van het Europees Parlement en de Raad (4), is bindend voor Ierland, dat derhalve deelneemt aan de vaststelling en toepassing van dit besluit.

                     (15)

                     Kaderbesluit 2004/757/JBZ, zoals van toepassing tot en met 21 november 2018, is bindend voor Denemarken, maar Richtlijn (EU) 2017/2103 is niet bindend voor Denemarken. Denemarken neemt derhalve niet deel aan de vaststelling en toepassing van deze richtlijn, die niet bindend is voor, noch van toepassing is op deze lidstaat.

                     (16)

                     Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (5) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van een of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht.

                     (17)

                     Kaderbesluit 2004/757/JBZ dient derhalve dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

               HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:

            Artikel 1
            Wijziging van Kaderbesluit 2004/757/JBZ
            Aan de bijlage bij Kaderbesluit 2004/757/JBZ wordt het volgende punt 17 toegevoegd:

                        “17.

                           N,N-diethyl-2-[[4-(1-methylethoxy)fenyl]methyl]-5-nitro-1H-benzimidazool-1-ethanamine (isotonitazeen) (*1).

            Artikel 2
            Omzetting

               1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 3 juni 2021 aan deze richtlijn te voldoen. Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
               Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.

               2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.

            Artikel 3
            Inwerkingtreding
            Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.

            Artikel 4
            Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten overeenkomstig de Verdragen.

            Gedaan te Brussel, 2 september 2020.

                  Voor de Commissie

                  De voorzitter

               Ursula VON DER LEYEN

            (1)  PB L 335 van 11.11.2004, blz. 8.

            (2)  Verordening (EG) nr. 1920/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (PB L 376 van 27.12.2006, blz. 1).

            (3)  Sterfgevallen zijn ook gemeld door Canada (3 personen) en de Verenigde Staten (18 personen).

            (4)  Richtlijn (EU) 2017/2103 van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2017 tot wijziging van Kaderbesluit 2004/757/JBZ van de Raad teneinde nieuwe psychoactieve stoffen in de definitie van “drug” op te nemen en tot intrekking van Besluit 2005/387/JBZ van de Raad (PB L 305 van 21.11.2017, blz. 12).

            (5)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.