Avis juridique important

|

31976L0630

Richtlijn 76/630/EEG van de Raad van 20 juli 1976 betreffende de door de Lid-Staten op het gebied van de varkensproduktie te houden enquêtes

Publicatieblad Nr. L 223 van 16/08/1976 blz. 0004 - 0006 Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 16 blz. 0088  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 11 blz. 0019  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 11 blz. 0019

++++RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 20 juli 1976  betreffende de door de Lid-Staten op het gebied van de varkensproduktie te houden enquêtes   ( 76/630/EEG )  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN ,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap , inzonderheid op artikel 43 ,  Gezien het voorstel van de Commissie ,  Gezien het advies van het Europese Parlement ( 1 ) ,  Overwegende dat de Commissie voor het vervullen van de taken , haar opgedragen bij het Verdrag , alsmede bij Verordening ( EEG ) nr . 2759/75 van de Raad van 29 oktober 1975 houdende een gemeenschappelijke marktordening in de sector varkensvlees ( 2 ) , gewijzigd bij Verordening ( EEG ) nr . 367/76 ( 3 ) , moet kunnen beschikken over nauwkeurige inlichtingen betreffende de ontwikkeling van de varkensstapel en de varkensvleesproduktie in de Lid-Staten , alsmede over een raming op korte termijn van het aanbod van varkensvlees op de markten ;  Overwegende dat derhalve in alle Lid-Staten op vergelijkbare data , met een vergelijkbare nauwkeurigheid en voor dezelfde categorieën enquêtes betreffende de varkensstapel dienen te worden gehouden ; dat de maandelijkse slachtstatistieken aangevuld dienen te worden en er regelmatig over gelijke perioden ramingen van de varkensvleesproduktie dienen plaats te vinden ;  Overwegende dat het dienstig is de enquêtes in beginsel te beperken tot bedrijven die zich normaliter bezighouden met het fokken of mesten van varkens ; dat het evenwel noodzakelijk is een speciaal onderzoek in te stellen naar het aantal varkens dat niet binnen het waarnemingsgebied van de enquêtes valt , ten einde een overzicht te verkrijgen ;  Overwegende dat de ervaring opgedaan met Richtlijn 68/161/EEG van de Raad van 27 maart 1968 betreffende de door de Lid-Staten op het gebied van de varkensproduktie ( 4 ) te houden enquêtes , laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 73/359/EEG ( 5 ) , heeft aangetoond dat de vergelijkbaarheid van de resultaten kan worden verbeterd , indien de referentiedatum voor de opgave van de omvang van de varkensstapel zo nauwkeurig mogelijk wordt vastgesteld ;  Overwegende dat er , aangezien er geen volledige gemeenschappelijke tellingen meer zullen worden gehouden , passende maatregelen dienen te worden genomen ter verbetering van de opzet van de steekproeven om te voorkomen dat de resultaten hiervan aan waarde inboeten ;  Overwegende dat de structuur van de varkensfokkerij snel wijzigingen ondergaat , waardoor het noodzakelijk is de gegevens van de enquêtes ten minste om de twee jaar te bewerken volgens grootte-klassen van de varkensstapel ;  Overwegende dat er , om na te gaan of de onderzoekmethoden het mogelijk hebben gemaakt de gestadige uitbreiding van de varkensfokkerij te volgen , op gezette tijden verslag over de opgedane ervaring dient te worden uitgebracht ;  Overwegende dat , ter wille van een zo doelmatig mogelijke coordinatie , de Commissie en de Lid-Staten ten aanzien van alle vraagstukken in verband met de toepassing van deze richtlijn elkaar dienen te raadplegen en voortdurend moeten samenwerken bij het verrichten en verwerken van deze enquêtes ;  Overwegende dat het , in het licht van de ervaring die is opgedaan bij vorige enquêtes op het gebied van de varkensproduktie , noodzakelijk is een zekere soepelheid te betrachten bij de statistische indeling van de te registreren technische karakteristieken ;  Overwegende dat er , om de invoering van de voorgenomen voorschriften te vergemakkelijken , een procedure tot stand moet worden gebracht voor een nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie in het Permanent Comité voor de Landbouwstatistiek , dat is ingesteld bij Besluit 72/279/EEG ( 6 ) ,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD :  Artikel 1  De Lid-Staten houden om de vier maanden enquêtes , waarvan telkens één begin december , betreffende de op hun grondgebied bestaande varkensstapel die binnen het in artikel 3 , lid 1 , bedoelde waarnemingsgebied valt .  Artikel 2  Onder varkens worden in de zin van deze richtlijn verstaan : varkens , huisdieren , van onderverdeling 01.03 A van het gemeenschappelijk douanetarief .  Artikel 3  1 . De in artikel 1 bedoelde enquêtes hebben betrekking op alle varkens van landbouwbedrijven of industriële bedrijven . In de zin van deze richtlijn worden als zodanig aangemerkt de bedrijven die ten minste beschikken over :   - een oppervlakte cultuurgrond van 1 hectare , of   - een fokvarken , of   - drie andere varkens .  2 . Deze enquêtes kunnen echter bovendien betrekking hebben op varkens die buiten het in lid 1 bedoelde waarnemingsgebied vallen .  Artikel 4  1 . De in artikel 1 bedoelde enquêtes hebben ten doel , een opgave te verkrijgen van het aantal varkens , ingedeeld in categorieën volgens de procedure van artikel 11 .  2 . De in artikel 1 bedoelde enquêtes voor december , april en augustus hebben betrekking op de aantallen varkens die op één van de eerste drie dagen van die maanden aanwezig zijn .  Voor de in april en augustus te houden enquêtes mag echter de dag waarop de enquêtes plaatsvinden als referentiedag gelden , mits deze binnen de eerste zes dagen van die maanden worden gehouden .  3 . De resultaten van de enquêtes worden door de Lid-Staten aan de Commissie toegezonden binnen een termijn van ten hoogste tien weken na de referentiedag .  Na twee jaar kan deze termijn volgens de procedure van artikel 11 worden bekort .  4 . De Lid-Staten die krachtens artikel 3 , lid 2 , de enquêtes niet beperken tot de in lid 1 van genoemd artikel bedoelde landbouwbedrijven of industriële bedrijven , verstrekken bovendien in de vorm van een schatting de gegevens betreffende deze bedrijven .  5 . De resultaten van de in de maand december gehouden enquête moeten worden verstrekt voor elk van de volgens de procedure van artikel 11 vast te stellen gebieden .  Artikel 5  1 . Ingeval in de nationale bepalingen geen volledige telling wordt voorgeschreven , worden aselecte steekproeven gehouden .  2 . Wat de resultaten van de enquêtes betreft , mag de steekproeffout voor het totale aantal varkens van elke Lid-Staat niet meer dan 3 % bedragen .  3 . De Lid-Staten treffen , zo nodig , passende maatregelen voor het schatten van de waarnemingsfouten .  4 . Ter verbetering van de opzet van de steekproeven treffen de Lid-Staten zoveel mogelijk die maatregelen welke zij geschikt achten om de kwaliteit van de uitkomsten der enquêtes te handhaven .  Artikel 6  1 . De op nationaal vlak verkregen resultaten van de in de maand december gehouden enquêtes dienen ten minste om de twee jaar , voor de eerste maal in 1977 , door de Lid-Staten te worden uitgesplitst naar grootte-klassen van de varkensstapel , welke volgens de procedure van artikel 11 worden vastgesteld .  2 . Een Lid-Staat die echter door middel van een andere , tijdens het referentiejaar gehouden nationale enquête de beschikking krijgt over naar grootteklassen van de varkensstapel uitgesplitste gegevens , mag deze gegevens gebruiken .  Artikel 7  1 . De Lid-Staten stellen maandelijks statistieken van de varkensslachtingen samen .  Voor zover nodig verstrekken zij aanvullende gegevens over iedere maand , die inzonderheid betrekking hebben op het gedeelte van de slachtingen dat niet is opgenomen in de maandelijkse statistieken , bedoeld in de vorige alinea , waardoor deze statistieken vergelijkbaar worden en zodanig kunnen worden aangevuld dat daarin alle slachtingen zijn opgenomen .  2 . De in lid 1 bedoelde statistieken hebben betrekking op het aantal slachtingen en op het gemiddelde gewicht van de geslachte varkens .  De Lid-Staten vermelden in welke vorm de varkens zijn gewogen .  3 . De Lid-Staten stellen de Commissie in kennis van de uitkomsten van de in dit artikel bedoelde statistieken binnen termijnen die volgens de procedure van artikel 11 worden vastgesteld .  Artikel 8  1 . Voor de perioden van 1 december tot en met 30 september , van 1 april tot en met 31 januari en van 1 augustus tot en met 31 mei , ramen de Lid-Staten het aantal te verwachten varkensslachtingen per periode van twee maanden . De perioden kunnen worden gewijzigd overeenkomstig de procedure van artikel 11 .  2 . De resultaten van de in lid 1 bedoelde ramingen worden ter kennis van de Commissie gebracht binnen termijnen die volgens de procedure van artikel 11 worden vastgesteld .  Artikel 9  De Commissie bestudeert in overleg en in voortdurende samenwerking met de Lid-Staten :  a ) de verstrekte resultaten ;  b ) de technische problemen die zich met name voordoen bij de voorbereiding en de uitvoering van de enquêtes en ramingen ;  c ) de betekenis van de uitkomsten van de enquêtes en ramingen .  Artikel 10  De Commissie brengt om de drie jaar , voor de eerste maal in 1978 , aan het Europese Parlement en aan de Raad verslag uit over de ervaringen die zijn opgedaan met de enquêtes en ramingen inzake de varkensproduktie .  Artikel 11  1 . In de gevallen waarin gebruik wordt gemaakt van de in dit artikel omschreven procedure , wordt deze procedure bij het bij Besluit 72/279/EEG ingestelde Permanent Comité voor de Landbouwstatistiek , hierna te noemen het " Comité " , ingeleid door de Voorzitter , hetzij op diens initiatief , hetzij op verzoek van een Vertegenwoordiger van een Lid-Staat .  2 . De Vertegenwoordiger van de Commissie legt aan het Comité een ontwerp voor van te nemen maatregelen . Het Comité brengt advies uit binnen een termijn die de Voorzitter kan bepalen naar gelang van de urgentie van het betrokken vraagstuk . Het spreekt zich uit met een meerderheid van eenenveertig stemmen , waarbij de stemmen van de Lid-Staten worden gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148 , lid 2 , van het Verdrag . De Voorzitter neemt geen deel aan de stemming .  3 . a ) De Commissie stelt de beoogde maatregelen vast wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité .  b ) Wanneer de beoogde maatregelen niet in overeenstemming zijn met het advies van het Comité of bij gebreke van een advies , doet de Commissie onverwijld een voorstel aan de Raad betreffende de vast te stellen maatregelen . De Raad besluit met gekwalificeerde meerderheid van stemmen .  c ) Indien na verloop van een termijn van drie maanden , te rekenen vanaf de indiening van het voorstel bij de Raad , deze geen besluit heeft genomen , worden de voorgestelde maatregelen door de Commissie vastgesteld .  Artikel 12  Richtlijn 68/161/EEG ( 7 ) , Richtlijn 72/281/EEG ( 8 ) en Richtlijn 73/359/EEG komen te vervallen met ingang van 1 december 1976 .  Artikel 13  De Lid-Staten stellen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking om uiterlijk op 1 december 1976 aan deze richtlijn te voldoen .  Artikel 14  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten .  Gedaan te Brussel , 20 juli 1976 .  Voor de Raad  De Voorzitter  A . P . L . M . M . van der STEE  ( 1 ) PB nr . C 159 van 12 . 7 . 1976 , blz . 41 .  ( 2 ) PB nr . L 282 van 1 . 11 . 1975 , blz . 1 .  ( 3 ) PB nr . L 45 van 21 . 2 . 1976 , blz . 1 .  ( 4 ) PB nr . L 76 van 28 . 3 . 1968 , blz . 13 .  ( 5 ) PB nr . L 326 van 27 . 11 . 1973 , blz . 19 .  ( 6 ) PB nr . L 179 van 7 . 8 . 1972 , blz . 1 .  ( 7 ) PB nr . L 76 van 28 . 3 . 1968 , blz . 13 .  ( 8 ) PB nr . L 179 van 7 . 8 . 1972 , blz . 5 .


Avis juridique important

|

31992L0083

Richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken

Publicatieblad Nr. L 316 van 31/10/1992 blz. 0021 - 0027 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0100  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 9 Deel 2 blz. 0100

RICHTLIJN 92/83/EEG VAN DE RAAD  van 19 oktober 1992  betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende drankenDE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op artikel 99,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat in Richtlijn 92/12/EEG (4) bepalingen betreffende de algemene regeling voor accijnsprodukten zijn neergelegd;  Overwegende dat in Richtlijn 92/84/EEG (5) minimumtarieven zijn vastgesteld die in de Lid-Staten moeten worden toegepast voor de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken;  Overwegende dat het voor de goede werking van de interne markt van belang is dat voor alle betrokken produkten gemeenschappelijke definities worden vastgesteld;  Overwegende dat het nuttig is deze definities te baseren op die van de gecombineerde nomenclatuur die van kracht is op de datum waarop deze richtlijn wordt vastgesteld;  Overwegende dat met betrekking tot bier andere methoden kunnen worden toegestaan voor de berekening van de accijns op het eindprodukt;  Overwegende dat het met betrekking tot bier mogelijk is de Lid-Staten binnen bepaalde grenzen toe te staan accijns te heffen over densiteitsklassen van meer dan één graad Plato, mits het bier niet wordt belast volgens een lager tarief dan het  communautaire minimumtarief;  Overwegende dat er voor bier dat in kleine zelfstandige brouwerijen wordt geproduceerd en voor ethylalcohol die in kleine distilleerderijen wordt geproduceerd, gemeenschappelijke oplossingen moeten komen die het de Lid-Staten mogelijk maken verlaagde  accijnstarieven toe te passen op deze produkten;  Overwegende dat het mogelijk is verschillen toe te staan in het gehalte waarbij de Lid-Staten de accijns op bier beginnen te heffen, voor zover dit geen onaanvaardbare problemen veroorzaakt in de interne markt;  Overwegende dat het ten aanzien van bier, wijn en andere gegiste dranken wenselijk is de Lid-Staten toe te staan produkten die thuis voor niet-commerciële doeleinden zijn vervaardigd, van accijns vrij te stellen;  Overwegende dat de Lid-Staten in beginsel één enkel tarief per hectoliter eindprodukt dienen toe te passen op alle niet-mousserende wijn en andere niet-mousserende gegiste dranken en één enkel accijnstarief per hectoliter eindprodukt op alle mousserende  wijn en andere mousserende gegiste dranken;  Overwegende dat het wenselijk is de Lid-Staten toe te staan verlaagde accijnstarieven toe te passen op alle soorten wijn en andere gegiste dranken met een effectief alcoholgehalte van niet meer dan 8,5 % vol;  Overwegende dat het de Lid-Staten die op 1 januari 1992 op bepaalde wijnen een hoger accijnstarief toepasten, dient te worden toegestaan dit te handhaven;  Overwegende dat de Lid-Staten in beginsel één enkel accijnstarief per hectoliter eindprodukt dienen toe te passen op alle tussenprodukten;  Overwegende dat het dienstig is de Lid-Staten toe te staan een verlaagd accijnstarief op tussenprodukten toe te passen voor produkten met een alcoholgehalte van niet meer dan 15 % vol, en voor  "van nature zoete wijnen";  Overwegende dat de Lid-Staten voor alle ethylalcohol zoals omschreven in deze richtlijn in beginsel hetzelfde accijnstarief per hectoliter absolute alcohol dienen toe te passen;  Overwegende dat het dienstig is de Lid-Staten toe te staan verlaagde tarieven of ontheffingen toe te passen voor bepaalde produkten met een regionaal of traditioneel karakter;  Overwegende dat wanneer het de Lid-Staten is toegestaan verlaagde tarieven toe te passen, deze tarieven geen verstoring van de mededinging op de interne markt mogen teweegbrengen;  Overwegende dat het de Lid-Staten dient te worden toegestaan de accijns op alcoholhoudende dranken die ongeschikt zijn geworden voor consumptie, terug te geven;  Overwegende dat het noodzakelijk is op communautair niveau de vrijstellingen vast te stellen die van toepassing zijn op goederen die tussen de Lid-Staten worden vervoerd;  Overwegende evenwel dat het mogelijk is de Lid-Staten toe te staan vrijstellingen te verlenen die verband houden met het eindgebruik op hun nationale grondgebied;  Overwegende dat moet worden voorzien in een stelsel van kennisgeving van de denatureringsvoorschriften voor volledig gedenatureerde alcohol in elke Lid-Staat en van aanvaarding van die voorschriften door de andere Lid-Staten;  Overwegende dat de Lid-Staten over de middelen dienen te beschikken om eventuele fraude, ontduiking of misbruik die zich op het gebied van de vrijstellingen kunnen voordoen, te bestrijden;  Overwegende dat het de Lid-Staten moet worden toegestaan de in deze richtlijn bepaalde vrijstellingen te effectueren via teruggaaf van de accijns;  Overwegende dat het de Lid-Staten die op  "andere mousserende gegiste dranken" hogere accijnstarieven heffen dan op tussenprodukten, dient te worden toegestaan dit hogere tarief toe te passen op tussenprodukten die dezelfde kenmerken hebben als  "andere  mousserende gegiste dranken",  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:  AFDELING I  BIER  Toepassingsgebied   Artikel 1  1. De Lid-Staten heffen accijns op bier overeenkomstig deze richtlijn.  2. De Lid-Staten stellen hun tarieven vast overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG.  Artikel 2  In deze richtlijn wordt onder  "bier" verstaan elk produkt van GN-code 2203 alsmede elk produkt van GN-code 2206 dat een mengsel van bier en niet-alcoholhoudende dranken bevat, in beide gevallen met een effectief alcoholvolumegehalte van meer  dan 0,5 % vol.  Vaststelling van de accijns   Artikel 3  1. De accijns die door de Lid-Staten op bier wordt geheven, wordt bepaald op grond van:  - het aantal hectoliters/graden Plato, ofwel  - het aantal hectoliters/effectief alcoholvolumegehalte  van het eindprodukt.  2. Bij de vaststelling van de hoogte van de accijns op bier overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG mogen de Lid-Staten fracties van graad Plato of van graad effectief alcoholvolume buiten beschouwing laten.  Voorts mogen de Lid-Staten die de accijns op grond van het aantal hectoliters/graden Plato heffen, bier indelen in categorieën die zich ieder ten hoogste over vier hectoliters/graden Plato uitstrekken, en op alle bier dat in een bepaalde categorie valt,  hetzelfde accijnstarief per hectoliter toepassen. Deze tarieven dienen altijd gelijk te zijn aan of hoger dan het minimumtarief dat in artikel 6 van Richtlijn 92/84/EEG is vastgesteld (hierna  "minimumtarief" te noemen).  Artikel 4  1. De Lid-Staten mogen op door kleine zelfstandige brouwerijen gebrouwen bier verlaagde tarieven toepassen, die volgens de jaarproduktie van de betrokken brouwerijen gedifferentieerd kunnen zijn, binnen de volgende grenzen:  - de verlaagde tarieven gelden niet voor ondernemingen die meer dan 200 000 hectoliter bier per jaar produceren;  - de verlaagde tarieven die onder het minimumtarief kunnen liggen, mogen niet meer dan 50 % lager zijn dan het normale nationale accijnstarief.  2. Voor de toepassing van verlaagde tarieven wordt onder  "kleine zelfstandige brouwerij" verstaan: een brouwerij die juridisch en economisch onafhankelijk is van andere brouwerijen, die gebruik maakt van installaties die fysiek losstaan van die van  andere brouwerijen en die niet onder licentie werkt. Een samenwerkingsverband van twee of meer kleine brouwerijen met een gezamenlijke jaarproduktie van niet meer dan 200 000 hectoliter mag evenwel als één enkele kleine zelfstandige brouwerij worden  aangemerkt.  3. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat de verlaagde tarieven die zij in voorkomend geval invoeren, gelijkelijk van toepassing zijn op bier van kleine zelfstandige brouwerijen in andere Lid-Staten dat op hun grondgebied wordt geleverd. Zij dienen er  met name zorg voor te dragen dat op geen enkele levering uit een andere Lid-Staat een hogere accijns wordt geheven dan op het exacte nationale equivalent daarvan.  Artikel 5  1. De Lid-Staten mogen verlaagde tarieven toepassen op bier met een effectief alcoholvolumegehalte van niet meer dan 2,8 % vol. Deze verlaagde tarieven mogen onder het minimumtarief liggen.  2. De Lid-Staten mogen de toepassing van dit artikel beperken tot produkten van GN-code 2206 die een mengsel van bier en niet-alcoholhoudende dranken bevatten.  Artikel 6  Onverminderd de voorwaarden die zij vaststellen met het oog op de eenvoudige toepassing van de vrijstelling, mogen de Lid-Staten vrijstelling van accijns verlenen voor bier dat door een particulier is geproduceerd en dat door de producent, de  leden van zijn gezin of zijn gasten wordt geconsumeerd, mits hier geen verkoop mee gemoeid is.  AFDELING II  WIJN  Toepassingsgebied   Artikel 7  1. De Lid-Staten heffen accijns op wijn overeenkomstig deze richtlijn.  2. De Lid-Staten stellen hun tarieven vast overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG.  Artikel 8  In deze richtlijn:  1. wordt onder  "niet-mousserende wijn" verstaan alle produkten van de GN-codes 2204 en 2205, met uitzondering van mousserende wijn als omschreven in lid 2:  - met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 1,2 doch niet meer dan 15 % vol, voor zover de alcohol in het eindprodukt volledig door gisting is verkregen;  - met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 15 doch niet meer dan 18 % vol, voor zover zij zonder enige verrijking zijn geproduceerd en de alcohol in het eindprodukt volledig door gisting is verkregen;  2. wordt onder  "mousserende wijn" verstaan: alle produkten van de GN-codes 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10 en 2205:  - die verpakt zijn in flessen met een champignonvormige stop die door draden of banden of anderszins is geborgd, of die een overdruk hebben die teweeggebracht is door koolzuurgas in oplossing, van 3 bar of meer;  - die een effectief alcoholvolumegehalte hebben van meer dan 1,2 doch niet meer dan 15 % vol, voor zover de alcohol in het eindprodukt volledig door gisting is verkregen.  Vaststelling van de accijns   Artikel 9  1. De accijns die door de Lid-Staten op wijn wordt geheven, wordt bepaald op grond van het aantal hectoliters eindprodukt.  2. Onverminderd de leden 3 en 4 passen de Lid-Staten hetzelfde accijnstarief toe op alle produkten die aan de accijns op niet-mousserende wijn zijn onderworpen. Evenzo passen zij hetzelfde accijnstarief toe op alle produkten die aan de accijns op  mousserende wijn zijn onderworpen. Zij mogen op niet-mousserende en op mousserende wijn hetzelfde accijnstarief toepassen.  3. De Lid-Staten mogen op alle soorten niet-mousserende en mousserende wijn met een effectief alcoholvolumegehalte van niet meer dan 8,5 % vol verlaagde accijnstarieven toepassen.  4. Lid-Staten die op 1 januari 1992 een hoger accijnstarief toepasten op niet-mousserende wijnen als gedefinieerd in artikel 8, lid 1, tweede streepje, mogen dit tarief blijven toepassen. Dit hogere tarief mag niet meer bedragen dan het normale  nationale tarief voor tussenprodukten.  Artikel 10  Onverminderd de voorwaarden die zij vaststellen voor de eenvoudige toepassing van dit artikel, mogen de Lid-Staten vrijstelling van accijns verlenen voor wijn die door een particulier is geproduceerd en die door de producent, de leden van  zijn gezin of zijn gasten wordt geconsumeerd, mits hier geen verkoop mee gemoeid is.  AFDELING III  ANDERE GEGISTE DRANKEN DAN WIJN EN BIER  Toepassingsgebied   Artikel 11  1. De Lid-Staten heffen accijns op andere gegiste dranken dan bier en wijn ( "andere gegiste dranken") overeenkomstig deze richtlijn.  2. De Lid-Staten stellen hun tarieven vast overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG.  Artikel 12  In deze richtlijn, en onverminderd artikel 17:  1. wordt onder  "andere niet-mousserende gegiste dranken" verstaan: alle niet in artikel 8 genoemde produkten van de GN-codes 2204 en 2205 alsmede produkten van GN-code 2206, met uitzondering van andere mousserende gegiste dranken als omschreven in punt  2 van dit artikel en alle produkten die onder artikel 2 vallen:  - met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 1,2 doch niet meer dan 10 % vol;  - met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 10 doch niet meer dan 15 % vol, voor zover de alcohol in het produkt volledig door gisting is verkregen;   2. worden onder  "andere mousserende gegiste dranken" verstaan alle produkten van GN-code 2206 00 91 alsmede niet in artikel 8 genoemde produkten van de GN-codes 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10 en 2205:  - die aangeboden worden in flessen met een champignonvormige stop die door draden of banden of anderszins is geborgd, of die een overdruk hebben die teweeggebracht is door koolzuurgas in oplossing, van 3 bar of meer;  - die een effectief alcoholvolumegehalte hebben van meer dan 1,2 doch niet meer dan 13 % vol;  - die een effectief alcoholvolumegehalte hebben van meer dan 13 doch niet meer dan 15 % vol, voor zover de alcohol in het produkt volledig door gisting is verkregen.  Vaststelling van de accijns   Artikel 13  1. De accijns die door de Lid-Staten op andere gegiste dranken wordt geheven, wordt bepaald op grond van het aantal hectoliters eindprodukt.  2. Onverminderd lid 3 passen de Lid-Staten hetzelfde accijnstarief toe op alle produkten die aan de accijns op andere niet-mousserende gegiste dranken dan wijn en bier onderworpen zijn. Evenzo passen zij hetzelfde accijnstarief toe op alle produkten die  aan de accijns op andere mousserende gegiste dranken zijn onderworpen. Zij mogen op andere niet-mousserende en mousserende gegiste dranken hetzelfde accijnstarief toepassen.  3. De Lid-Staten mogen op alle soorten andere niet-mousserende en mousserende gegiste dranken met een effectief alcoholvolumegehalte van niet meer dan 8,5 % vol verlaagde accijnstarieven toepassen.  Artikel 14  Onverminderd de voorwaarden die zij vaststellen voor de eenvoudige toepassing van dit artikel, mogen de Lid-Staten vrijstelling van accijns verlenen voor andere niet-mousserende en mousserende gegiste dranken die door een particulier zijn  geproduceerd en die door de producent, de leden van zijn gezin of zijn gasten worden geconsumeerd, mits hier geen verkoop mee gemoeid is.  Artikel 15  Voor de toepassing van de Richtlijnen 92/84/EEG en 92/12/EEG worden de bepalingen inzake  "wijn" geacht gelijkelijk te gelden voor andere gegiste dranken als omschreven in deze afdeling.  AFDELING IV  TUSSENPRODUKTEN  Toepassingsgebied   Artikel 16  1. De Lid-Staten heffen accijns op tussenprodukten overeenkomstig de bepalingen van deze richtlijn.  2. De Lid-Staten stellen hun tarieven vast overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG. Deze tarieven mogen niet lager zijn dan de tarieven die de Lid-Staten toepassen op de produkten van artikel 8, punt 1, en artikel 12, punt 1, van deze richtlijn.  Artikel 17  1. In deze richtlijn wordt onder  "tussenprodukten" verstaan: alle produkten van de GN-codes 2204, 2205 en 2206 met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 1,2 doch niet meer dan 22 % vol die niet onder de artikelen 2, 8 en 12  vallen.  2. Onverminderd artikel 12 mogen de Lid-Staten de volgende produkten als tussenprodukten behandelen: elke niet-mousserende gegiste drank die onder de werkingssfeer van artikel 12, punt 1, valt en een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 5,5 % vol  heeft, dat niet volledig door gisting is verkregen, alsmede elke mousserende gegiste drank die onder de werkingssfeer van artikel 12, punt 2, valt en een effectief alcholvolumegehalte van meer dan 8,5 % vol heeft, dat niet volledig door gisting is  verkregen.  Vaststelling van de accijns   Artikel 18  1. De accijns die door de Lid-Staten op tussenprodukten wordt geheven, wordt bepaald op grond van het aantal hectoliters eindprodukt.  2. Onverminderd de leden 3, 4 en 5, passen de Lid-Staten hetzelfde accijnstarief toe op alle produkten die aan de accijns op tussenprodukten zijn onderworpen.  3. De Lid-Staten mogen één enkel verlaagd tarief toepassen op tussenprodukten met een effectief alcoholvolumegehalte van ten hoogste 15 % vol mits:  - dit verlaagde tarief niet meer dan 40 % lager is dan het normale nationale accijnstarief;  - dit verlaagde tarief niet lager is dan het normale nationale tarief dat wordt toegepast op de produkten van artikel 8, punt 1, en artikel 12, punt 1, van deze richtlijn.  4. De Lid-Staten mogen één enkel verlaagd tarief toepassen op de in artikel 13, leden 1 en 2, van Verordening (EEG) nr. 4252/88 omschreven tussenprodukten.  Het verlaagde tarief  - mag onder het minimumtarief liggen, doch mag niet meer dan 50 % lager zijn dan het normale nationale accijnstarief, of  - mag niet lager zijn dan het minimumtarief dat wordt toegepast op tussenprodukten.  5. Voor tussenprodukten die verpakt zijn in flessen met een champignonvormige stop die door draden of banden of anderszins is geborgd, of een overdruk hebben die teweeggebracht is door koolzuurgas in oplossing, van 3 bar of meer, mogen de Lid-Staten  hetzelfde tarief toepassen als het tarief voor de produkten die onder artikel 12, punt 2, vallen, op voorwaarde dat dit tarief hoger is dan het nationale tarief voor tussenprodukten.  AFDELING V  ETHYLALCOHOL  Toepassingsgebied   Artikel 19  1. De Lid-Staten heffen accijns op ethylalcohol overeenkomstig deze richtlijn.  2. De Lid-Staten stellen hun tarieven vast overeenkomstig Richtlijn 92/84/EEG.  Artikel 20  In deze richtlijn wordt onder  "ethylalcohol" verstaan:  - alle produkten van de GN-codes 2207 en 2208 met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 1,2 % vol, ook wanneer deze produkten bestanddeel zijn van een produkt uit een ander hoofdstuk van de gecombineerde nomenclatuur;  - produkten van de GN-codes 2204, 2205 en 2206 met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 22 % vol;  - drinkbare gedistilleerde dranken die produkten al dan niet in oplossing bevatten.  Vaststelling van de accijns   Artikel 21  De accijns op ethylalcohol wordt vastgesteld per hectoliter absolute alcohol bij 20 °C, en wordt berekend op grond van het aantal hectoliter absolute alcohol. Onverminderd artikel 22 passen de Lid-Staten hetzelfde accijnstarief toe op alle  produkten die aan de accijns op ethylalcohol zijn onderworpen.  Artikel 22  1. De Lid-Staten mogen op ethylalcohol die is geproduceerd door kleine distilleerderijen, verlaagde accijnstarieven toepassen, binnen de volgende grenzen:  - het verlaagde tarief, dat onder het minimumtarief mag liggen, geldt niet voor ondernemingen die meer dan 10 hectoliter absolute alcohol per jaar produceren. Lid-Staten die op 1 januari 1992 een verlaagd tarief toepasten op ondernemingen die tussen 10  en 20 hectoliter absolute alcohol per jaar produceren, mogen dit evenwel blijven doen;  - het verlaagde tarief, mag niet meer dan 50 % lager zijn dan het normale nationale accijnstarief.  2. Voor de toepassing van verlaagde tarieven wordt onder  "kleine distilleerderij" verstaan: een distilleerderij die juridisch en economisch onafhankelijk is van andere distilleerderijen en die niet onder licentie werkt.  3. De Lid-Staten dragen er zorg voor dat het verlaagde tarief dat zij in voorkomend geval invoeren, gelijkelijk van toepassing is op ethylalcohol van kleine zelfstandige producenten in andere Lid-Staten die op hun grondgebied wordt geleverd.  4. De Lid-Staten mogen bepalingen vaststellen waarbij alcohol van kleine producenten voor het vrije verkeer wordt vrijgegeven zodra deze is verkregen (mits de producenten zelf geen intracommunautaire transacties verrichten), zonder aan de regelingen  inzake belastingentrepots te worden onderworpen, en op forfaitaire basis definitief wordt belast.  5. De Lid-Staten mogen verlaagde accijnstarieven toepassen op produkten van GN-code 2208 met een effectief alcoholvolumegehalte van niet meer dan 10 % vol.  Artikel 23  De volgende Lid-Staten mogen op onderstaande produkten verlaagde tarieven toepassen die lager mogen zijn dan het minimumtarief, doch niet meer dan 50 % onder het normale nationale tarief voor ethylalcohol mogen liggen:  1. de Franse Republiek, voor rum als omschreven in artikel 1, lid 4, onder a), van Verordening (EEG) nr. 1576/89 en geproduceerd van suikerriet dat is geoogst op de plaats van vervaardiging, als bedoeld in artikel 1, lid 3, onder l), van die  verordening, met een gehalte aan andere vluchtige stoffen dan ethyl- en methylalcohol van ten minste 225 gram per hectoliter absolute alcohol en met een effectief alcoholvolumegehalte van ten minste 40 % vol;  2. de Helleense Republiek, voor alcoholhoudende anijsdranken als omschreven in Verordening (EEG) nr. 1576/89 die kleurloos zijn en een suikergehalte hebben van ten hoogste 50 gram per liter en waarin ten minste 20 % van het alcoholgehalte van het  eindprodukt bestaat uit alcohol gearomatiseerd door distillatie in traditionele discontinue koperen vaten met een capaciteit van ten hoogste 1 000 liter.  AFDELING VI  DIVERSE BEPALINGEN   Artikel 24  1. De Lid-Staten behoeven niet te verlangen dat de produkten die onder deze richtlijn vallen, in belastingentrepots worden vervaardigd uit alcoholhoudende produkten die onder schorsing van de desbetreffende accijnzen worden gehouden, voor  zover de accijns op de bestanddelen al van tevoren is betaald en de totale accijns op de samenstellende alcoholhoudende produkten niet minder bedraagt dan de accijns op het mengprodukt.  2. Het Koninkrijk Spanje behoeft de bereiding in de gebieden Moriles-Montilla, Tarragona, Priorato en Terra Alta, van wijn waaraan alcohol is toegevoegd zonder dat het alcoholgehalte met meer dan 1 % vol toeneemt, niet als de vervaardiging van een  tussenprodukt aan te merken.  Artikel 25  De Lid-Staten mogen teruggaaf van accijns verlenen voor alcoholhoudende dranken die uit de markt zijn genomen omdat zij wegens hun staat of ouderdom ongeschikt zijn voor menselijke consumptie.  Artikel 26  De verwijzingen in deze richtlijn naar de codes van de gecombineerde nomenclatuur hebben betrekking op de versie van de gecombineerde nomenclatuur die van kracht is op de dag waarop deze richtlijn wordt vastgesteld.  AFDELING VII  VRIJSTELLINGEN   Artikel 27  1. De Lid-Staten verlenen voor de onder deze richtlijn vallende produkten vrijstelling van de geharmoniseerde accijns op de voorwaarden die zij vaststellen voor de juiste en eenvoudige toepassing van deze vrijstellingen en ter voorkoming van  fraude, ontwijking of misbruik:  a) wanneer zij zijn gedistribueerd in de vorm van alcohol die volledig gedenatureerd is overeenkomstig de voorschriften van een Lid-Staat, waarbij deze voorschriften naar behoren zijn gemeld en aanvaard overeenkomstig de leden 3 en 4. Voorwaarde voor  deze vrijstelling is dat de bepalingen van Richtlijn 92/12/EEG worden toegepast op het handelsverkeer van volledig gedenatureerde alcohol;  b) wanneer zij zowel gedenatureerd zijn overeenkomstig de voorschriften van een Lid-Staat als worden aangewend voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde produkten;  c) wanneer zij gebruikt worden voor de vervaardiging van azijn van GN-code 2209;  d) wanneer zij gebruikt worden voor de vervaardiging van geneesmiddelen als omschreven in Richtlijn 65/65/EEG;  e) wanneer zij gebruikt worden voor de produktie van aroma's voor de bereiding van levensmiddelen en niet-alcoholhoudende dranken met een alcoholvolumegehalte van niet meer dan 1,2 % vol;  f) wanneer zij rechtstreeks of als bestanddeel van een halffabrikaat worden aangewend voor de produktie van levensmiddelen, gevuld of anderszins, waarvan het alcoholgehalte niet meer bedraagt dan 8,5 liter absolute alcohol per 100 kilogram produkt voor  chocola, en 5 liter absolute alcohol per 100 kilogram produkt voor andere produkten.  2. De onder deze richtlijn vallende produkten kunnen door de Lid-Staten van de geharmoniseerde accijns worden vrijgesteld op de voorwaarden die zij bepalen voor de juiste en eenvoudige toepassing van deze vrijstellingen en ter voorkoming van fraude,  ontwijking of misbruik:  a) wanneer zij als monster worden gebruikt voor analyses, noodzakelijke produktietests of wetenschappelijke doeleinden;  b) wanneer zij worden gebruikt ten behoeve van wetenschappelijk onderzoek;  c) wanneer zij in ziekenhuizen en apotheken worden gebruikt voor medische doeleinden;  d) wanneer zij worden gebruikt bij produktieprocessen, mits het eindprodukt geen alcohol bevat.  e) wanneer zij worden gebruikt bij de vervaardiging van een bestanddeel waarvoor volgens deze richtlijn geen accijnzen verschuldigd zijn.  3. Vóór 1 januari 1993 en drie maanden vóór elke latere voorgenomen wijziging van de nationale wetgeving deelt elke Lid-Staat aan de Commissie, samen met alle dienstige informatie, de denatureringsmiddelen mede die hij voornemens is te gebruiken met het  oog op de toepassing van lid 1, onder a). De Commissie deelt deze gegevens binnen een maand na ontvangst mede aan de andere Lid-Staten.  4. Indien binnen een termijn van twee maanden na de kennisgeving aan de andere Lid-Staten noch de Commissie noch een Lid-Staat om behandeling van de aangelegenheid in de Raad heeft verzocht, wordt de Raad geacht het aangemelde denatureringsprocédé te  hebben toegelaten. Indien binnen de termijn bezwaar wordt aangetekend, wordt er een besluit genomen overeenkomstig de procedure van artikel 24 van Richtlijn 92/12/EEG.  5. Indien een Lid-Staat van oordeel is dat een produkt waarvoor ingevolge lid 1, onder a) of b), vrijstelling is verleend, leidt tot fraude, ontduiking of misbruik, mag hij weigeren vrijstelling te verlenen of de reeds verleende vrijstelling intrekken.  De Lid-Staat stelt de Commissie hiervan onverwijld in kennis. De Commissie deelt deze kennisgeving binnen één maand na ontvangst aan de overige Lid-Staten mede. Een definitief besluit wordt vervolgens genomens volgens de procedure van artikel 24 van  Richtlijn 92/12/EEG. De Lid-Staten behoeven een dergelijk besluit niet met terugwerkende kracht toe te passen.  6. Het staat de Lid-Staten vrij bovengenoemde vrijstellingen te effectueren via teruggaaf van de betaalde accijns.  Artikel 28  Het Verenigd Koninkrijk mag de vrijstellingen die het op 1 januari 1992 toepaste, blijven toepassen op de volgende produkten:  - gecontreerde moutdrank waarvan de most vóór de gisting een specifieke dichtheid van ten minste 1 200 van de oorspronkelijke dichtheid (47 ° Plato) had;  - aromatische bitters met een effectief alcoholvolumegehalte tussen 44,2 % vol en 49,2 % vol, met 1,5 tot 6 gewichtsprocenten gentiaan, kruiden en andere aromatische bestanddelen en 4 tot 10 gewichtsprocenten suiker, afgeleverd in verpakkingen met ten  hoogte 0,2 liter produkt.  AFDELING VIII  SLOTBEPALINGEN   Artikel 29  1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 31 december 1992 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie hiervan onverwijld in kennis.  Wanneer de Lid-Staten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar deze richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de Lid-Staten.  2. De Lid-Staten delen de Commissie de tekst van de belangrijke bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.  Artikel 30  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten. Gedaan te Luxemburg, 19 oktober 1992. Voor de Raad  De Voorzitter  J. COPE   (1) PB nr. C 322 van 21. 12. 1990, blz. 11. (2) PB nr. C 67 van 16. 3. 1992, blz. 165. (3) PB nr. C 96 van 18. 3. 1991, blz. 25. (4) PB nr. L 76 van 23. 3. 1992, blz. 1. (5) Zie bladzijde 29 van dit Publikatieblad.


Avis juridique important

|

31980L1095

Richtlijn 80/1095/EEG van de Raad van 11 november 1980 houdende voorschriften welke ertoe strekken het grondgebied van de Gemeenschap vrij van klassieke varkenspest te maken en te houden

Publicatieblad Nr. L 325 van 01/12/1980 blz. 0001 - 0004 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 3 Deel 12 blz. 0200  Bijzondere uitgave in het Grieks: Hoofdstuk 03 Deel 31 blz. 0226  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 3 Deel 12 blz. 0200  Bijzondere uitgave in het Spaans: Hoofdstuk 03 Deel 19 blz. 0228  Bijzondere uitgave in het Portugees: Hoofdstuk 03 Deel 19 blz. 0228

RICHTLIJN VAN DE RAAD  van 11 november 1980  houdende voorschriften welke ertoe strekken het grondgebied van de Gemeenschap vrij van klassieke varkenspest te maken en te houden  (80/1095/EEG)  DE RAAD VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap, inzonderheid op de artikelen 43 en 100,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Europese Parlement (2),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (3),  Overwegende dat de Gemeenschap op veterinair gebied onder meer tot taak heeft de gezondheidstoestand van de veestapel te verbeteren om zodoende een betere rentabiliteit van de veehouderij te garanderen;  Overwegende dat deze verbetering blijvend moet resulteren in een optimale gezondheid van de veestapel in de gehele Gemeenschap;  Overwegende dat de maatregelen die dienen te worden genomen in het kader van een versneld uitroeiingsplan geleidelijk moeten worden uitgevoerd, uitgaande van de uiteenlopende situaties in de Lid-Staten of delen van hun grondgebied ; dat dit nationale plan onder bepaalde voorwaarden regionaal kan worden gedifferentieerd;  Overwegende dat moet worden voorzien in maatregelen om, indien in een Lid-Staat of deel daarvan waar de veestapel reeds is gesaneerd, opnieuw gevallen van klassieke varkenspest worden geconstateerd, de ziekte onmiddellijk uit te roeien zodat het gebied op korte termijn weer zijn vroegere status kan verwerven;  Overwegende dat deze maatregelen voorts zullen bijdragen tot de opheffing van de belemmeringen voor het intracommunautaire handelsverkeer in levende dieren, die het gevolg zijn van de verschillen in de gezondheidstoestand van de dieren in de verschillende Lid-Staten;  Overwegende dat, door Lid-Staten of delen van hun grondgebied vrij van klassieke varkenspest te maken en te houden, het vrije verkeer van levende varkens tussen die Lid-Staten of delen daarvan kan worden bevorderd;  Overwegende dat daartoe moet worden voorzien in een procedure voor nauwe samenwerking tussen de Lid-Staten en de Commissie,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:    Artikel 1 In deze richtlijn worden de maatregelen vastgesteld die de Lid-Staten moeten toepassen om de varkenspest op hun grondgebied uit te roeien en de status van officieel vrij van varkenspest te bereiken en te behouden.   Artikel 2 Voor deze richtlijn gelden de definities van artikel 2 van Richtlijn 80/217/EEG van de Raad van 22 januari 1980 tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter  (1)PB nr. C 187 van 25.7.1979, blz. 2. (2)PB nr. C 72 van 24.3.1980, blz. 6. (3)PB nr. C 300 van 18.11.1980, blz. 17.  bestrijding van klassieke varkenspest (1) en van artikel 2 van Richtlijn 64/432/EEG van 26 juni 1964 inzake veterinairrechtelijke vraagstukken op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in runderen en varkens (2), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 80/219/EEG (3).  In deze richtlijn wordt voorts verstaan onder:    1. een bedrijf officieel vrij van varkenspest, een bedrijf waar:      - ten minste in de laatste twaalf maanden geen varkenspest is geconstateerd,           - zich geen varkens bevinden die tegen varkenspest zijn ingeënt,           - ten minste sedert de laatste twaalf maanden geen toestemming tot inenting tegen varkenspest is verleend,             terwijl bovendien in het omliggende gebied met een straal van 2 km rond het bedrijf ten minste sedert de laatste twaalf maanden geen varkenspest is geconstateerd;       2. een Lid-Staat officieel vrij van varkenspest, een Lid-Staat waar:      - ten minste in de laatste twaalf maanden geen varkenspest is geconstateerd,           - ten minste sedert de laatste twaalf maanden geen toestemming tot inenting tegen varkenspest is verleend,             en zich in de bedrijven geen varkens bevinden die tegen varkenspest zijn ingeënt en die als zodanig is erkend overeenkomstig artikel 3, lid 2, of artikel 7, lid 1;       3. een gebied officieel vrij van varkenspest, een gebied waar:      - ten minste in de laatste twaalf maanden geen varkenspest is geconstateerd,           - ten minste sedert de laatste twaalf maanden geen toestemming tot inenting tegen varkenspest is verleend,             en zich in de bedrijven geen varkens bevinden die tegen varkenspest zijn ingeënt en dat als zodanig is erkend overeenkomstig artikel 7, lid 2;       4. een Lid-Staat of een gebied vrij van varkenspest, een Lid-Staat of een gebied waar ten minste in de laatste twaalf maanden geen varkenspest is geconstateerd.          Artikel 3 1. Elke Lid-Staat die niet officieel vrij van varkenspest is, stelt een plan voor de versnelde uitroeiing van de betrokken ziekte op.  2. Uiterlijk zes maanden na kennisgeving van deze richtlijn wordt de status van de Lid-Staten volgens de procedure van artikel 9 nader omschreven ten einde te bepalen welke Lid-Staten een plan overeenkomstig lid 1 moeten voorleggen.  3. Dit plan, dat in maximaal vijf jaar moet worden uitgevoerd, dient in overeenstemming te zijn met artikel 4 van de onderhavige richtlijn en moet overeenkomstig artikel 5, lid 3, van Beschikking 80/1096/EEG van de Raad van 11 november 1980 betreffende een financiële actie van de Gemeenschap met het oog op de uitroeiing van klassieke varkenspest (4) worden goedgekeurd.   Artikel 4 1. Het in artikel 3 genoemde plan moet zodanig worden opgezet dat het grondgebied van de betrokken Lid-Staat na maximaal vijf jaar officieel vrij van varkenspest is.  2. In het plan dienen de volgende gegevens te worden vermeld:    - naar gelang van het geval    - de datum waarop het verbod tot inenting tegen varkenspest van fokvarkens ingaat,       - de datum waarop het verbod tot of - in de eerste twee jaren van de uitvoering van het plan - de beperking van inenting tegen varkenspest van mestvarkens ingaat,       - de datum waarop zo nodig met het opsporen van varkenspest wordt begonnen;       - de door de betrokken Lid-Staat overwogen maatregelen, middelen en tijdschema's om het in lid 1 vastgestelde doel te bereiken.         3. Dit plan kan regionaal worden gedifferentieerd indien een Lid-Staat de bescherming en de handhaving van de status van de betrokken gebieden kan waarborgen.  In dat geval moeten de in lid 2 bedoelde gegevens worden verstrekt voor elk van de in dit plan omschreven gebieden.  4. De Lid-Staten doen de Commissie mededeling van:    a) de jaarlijkse uitgaven voor de bestrijding van varkenspest en de verdeling van deze uitgaven over de afgelopen drie jaar;  (1)PB nr. L 47 van 21.2.1980, blz. 11. (2)PB nr. 121 van 29.7.1964, blz. 1977/64. (3)PB nr. L 47 van 21.2.1980, blz. 25. (4)Zie blz. 5 van dit Publikatieblad.        b) de geraamde jaarlijkse uitgaven voor de uitvoering van het vijfjarenplan.          Artikel 5 De Commissie verricht geregeld controles ter plaatse om zich uit veterinair oogpunt van de uitvoering van de plannen te vergewissen.  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om deze controles te vergemakkelijken en met name te garanderen dat de deskundigen op hun verzoek kunnen beschikken over alle gegevens en bescheiden die zij nodig hebben om de uitvoering van de plannen te beoordelen.  De algemene uitvoeringsbepalingen van dit artikel, met name inzake de frequentie en de wijze van uitvoering van de in de eerste alinea bedoelde controles, de uitvoeringsbepalingen ten aanzien van de aanwijzing van de veterinaire deskundigen, alsmede de procedure die deze in acht moeten nemen voor het opstellen van hun verslag, worden vastgesteld overeenkomstig de procedure van artikel 9.   Artikel 6 1. De Lid-Staten delen de Commissie, overeenkomstig artikel 5, lid 1, van Beschikking 80/1096/EEG, de in artikel 3 bedoelde plannen mee.  2. Deze plannen moeten worden goedgekeurd overeenkomstig de procedure van artikel 5, lid 3, van voornoemde beschikking.  3. De Lid-Staten mogen tijdens de uitvoering van een overeenkomstig lid 2 goedgekeurd plan, in geval van een verontrustende ontwikkeling van de varkenspest op hun grondgebied en na de balans van de situatie te hebben opgemaakt, de door hen nodig geachte beschermende maatregelen nemen die kunnen gaan tot het opnieuw invoeren van de georganiseerde preventieve inenting.  Zij stellen de Commissie hiervan in kennis.  4. De overeenkomstig lid 2 goedgekeurde plannen kunnen volgens dezelfde procedure worden gewijzigd of aangevuld om rekening te houden met de ontwikkeling van de situatie inzake varkenspest in de betrokken Lid-Staat of het betrokken gebied, en met name met een eventuele toepassing van de in lid 3 genoemde maatregelen.   Artikel 7 1. Volgens de procedure van artikel 9 wordt een Lid-Staat als bedoeld in artikel 3, lid 1, officieel vrij van varkenspest verklaard, zodra in deze Lid-Staat sedert ten minste twaalf maanden    a) geen varkenspest is geconstateerd;       b) geen inenting tegen varkenspest meer heeft plaatsgevonden.         2. Volgens de procedure van artikel 9 kan een gedeelte van het grondgebied van een Lid-Staat waarop artikel 4, lid 3, van toepassing is ten vroegste drie maanden na aan de in lid 1 van het onderhavige artikel bedoelde voorwaarden te hebben voldaan, officieel vrij van varkenspest worden verklaard, indien deze Lid-Staat voldoende garanties voor het behoud van de status van dat gedeelte van het grondgebied kan bieden, met name door aan te tonen dat er maatregelen zijn genomen om    i) hetzij de toelating in het betrokken gedeelte van het grondgebied van varkens uit bedrijven die niet officieel vrij van varkenspest zijn, te verbieden;       ii) hetzij te verbieden dat ingeënte varkens een bedrijf verlaten dat gelegen is in een gedeelte van het grondgebied dat niet officieel vrij of niet vrij van varkenspest is, tenzij om onmiddellijk te worden geslacht of om tot een ander bedrijf met dezelfde status te worden toegelaten.          Artikel 8 1. Een Lid-Staat die tijdens de actieperiode bedoeld in artikel 2, lid 1, van Beschikking 80/1096/EEG de status van officieel vrij van varkenspest heeft verloren, kan van artikel 3, lid 1, gebruik maken voor zover de uitvoering van zijn plan tot de bovengenoemde actieperiode beperkt is.  2. Indien zich in een Lid-Staat die officieel vrij van varkenspest is, een of meer besmettingshaarden voordoen die epizoötiologisch met elkaar zijn verbonden en over een beperkt geografisch gebied zijn verdeeld, verliest deze Lid-Staat zijn status niet gedurende een periode van vijftien dagen indien deze Lid-Staat het betrokken gebied kan isoleren.  Volgens de procedure van artikel 9 kan evenwel worden besloten gedurende deze periode van vijftien dagen deze status in te trekken of indien de door de betrokken Lid-Staat genomen maatregelen toereikend worden geacht voor een periode van ten hoogste drie maanden te handhaven.  3. Lid 2 kan analoog worden toegepast op een gebied dat officieel vrij van varkenspest is.   Artikel 9 1. In de gevallen waarin wordt verwezen naar de in dit artikel omschreven procedure, leidt de voorzitter van het bij Besluit 68/361/EEG (1) ingestelde Permanent Veterinair Comité, hierna het "Comité" genoemd, deze procedure, hetzij op eigen initiatief, hetzij op verzoek van een Lid-Staat, onverwijld in bij het Comité.  (1)PB nr. L 255 van 18.10.1968, blz. 23.   2. In het Comité worden de stemmen van de Lid-Staten gewogen overeenkomstig het bepaalde in artikel 148, lid 2, van het Verdrag. De voorzitter neemt niet aan de stemming deel.  3. De vertegenwoordiger van de Commissie dient een ontwerp in van de te nemen maatregelen. Het Comité brengt over deze maatregelen advies uit binnen een termijn die de voorzitter op basis van de urgentie van de ter behandeling voorgelegde vraagstukken kan vaststellen. Het Comité spreekt zich uit met een meerderheid van 41 stemmen.  4. De Commissie stelt de maatregelen vast en legt deze onmiddellijk ten uitvoer wanneer zij in overeenstemming zijn met het advies van het Comité. Wanneer zij hiermee niet in overeenstemming zijn of wanneer het Comité geen advies heeft uitgebracht, legt de Commissie onverwijld een voorstel voor aan de Raad betreffende de te nemen maatregelen. De Raad stelt de maatregelen vast met gekwalificeerde meerderheid van stemmen.  Indien de Raad binnen drie maanden na indiening van het voorstel geen maatregelen heeft vastgesteld, stelt de Commissie de voorgestelde maatregelen vast en legt zij deze onmiddellijk ten uitvoer behalve wanneer de Raad zich met eenvoudige meerderheid tegen deze maatregelen heeft uitgesproken.   Artikel 10 Artikel 9 is van toepassing tot en met 21 juni 1981.   Artikel 11 Na raadpleging van de Lid-Staten in het kader van het Comité, legt de Commissie vóór 1 juli 1983 aan de Raad een verslag voor betreffende de toepassing van de onderhavige richtlijn door de Lid-Staten en de situatie in de Gemeenschap met betrekking tot varkenspest, eventueel vergezeld van voorstellen ter zake.   Artikel 12 1. De Lid-Staten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen in werking treden om, wat de overeenkomstig artikel 5, lid 2, van Beschikking 80/1096/EEG goedgekeurde nationale plannen voor versnelde uitroeiing betreft, op de door de Commissie in haar goedkeuringsbeschikking vastgestelde datum en, wat de in de loop van 1981 goedgekeurde plannen betreft, uiterlijk op 31 december 1981 met de uitvoering van de plannen te beginnen.  2. De in artikel 2, lid 1, van Beschikking 80/1096/EEG vastgestelde uitvoeringstermijn van vijf jaar gaat voor elke Lid-Staat op de door de Commissie uit hoofde van lid 1 vastgestelde datum in, met dien verstande dat de communautaire financiering in elk geval beperkt blijft tot de slachtingen die vóór 1 januari 1987 plaatsvinden.  3. De Raad kan, indien bepaalde Lid-Staten grote moeilijkheden ondervinden om op de vastgestelde datum met de uitvoering van het plan te beginnen, met eenparigheid van stemmen op voorstel van de Commissie besluiten om de in de leden 1 en 2 bedoelde data voor deze Staten met ten hoogste één jaar te verschuiven.   Artikel 13 Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.     Gedaan te Brussel, 11 november 1980.  Voor de Raad  De Voorzitter  C. NEY


Avis juridique important

|

32000L0042

Richtlijn 2000/42/EG van de Commissie van 22 juni 2000 houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG van de Raad tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op respectievelijk granen, levensmiddelen van dierlijke oorsprong en bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit (Voor de EER relevante tekst)

Publicatieblad Nr. L 158 van 30/06/2000 blz. 0051 - 0075

Richtlijn 2000/42/EG van de Commissievan 22 juni 2000houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG van de Raad tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op respectievelijk granen, levensmiddelen van dierlijke oorsprong en bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit(Voor de EER relevante tekst)DE COMMISSIE VAN DE EUROPESE GEMEENSCHAPPEN,Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap,Gelet op Richtlijn 86/362/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op granen(1), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/24/EG van de Commissie(2), en met name op artikel 10,Gelet op Richtlijn 86/363/EEG van de Raad van 24 juli 1986 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op levensmiddelen van dierlijke oorsprong(3), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/24/EG, en met name op artikel 10,Gelet op Richtlijn 90/642/EEG van de Raad van 27 november 1990 tot vaststelling van maximumgehalten aan residuen van bestrijdingsmiddelen in en op bepaalde producten van plantaardige oorsprong, met inbegrip van groenten en fruit(4), laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 2000/24/EG, en met name op artikel 7,Overwegende hetgeen volgt:(1) Bij de Richtlijnen 94/29/EG(5) en 94/30/EG van de Raad(6) houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG zijn de maximumgehalten aan residuen vastgesteld voor benalaxyl, benfuracarb, carbofuran, carbosulfan, cyfluthrin, ethefon, fenarimol, furathiocarb, lambda-cyhalothrin, metalaxyl en propiconazol, en wel op een zodanig niveau dat, tenzij vóór 30 juni 1999 andere gehalten zouden worden vastgesteld, het maximumgehalte voor veel producten automatisch zou samenvallen met de desbetreffende laagste bepaalbaarheidsgrens. Deze uiterste datum is bij Richtlijn 97/71/EG van de Commissie(7) in die zin gewijzigd dat het bedoelde maximumgehalte vanaf uiterlijk 1 juli 2000 geldt.(2) Bij de Richtlijnen 95/38/EG(8) en 95/39/EG(9) van de Raad houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG zijn de maximumgehalten vastgesteld voor aldicarb, amitraz, methidathion, methomyl, thiodicarb, pirimifos-methyl en thiabendazool, en wel op een zodanig niveau dat, tenzij vóór 1 juli 2000 andere gehalten zouden worden vastgesteld, het maximumgehalte voor veel producten automatisch zou samenvallen met de desbetreffende laagste bepaalbaarheidsgrens.(3) Bij de Richtlijnen 96/32/EG(10) en 96/33/EG(11) van de Raad houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG zijn de maximumgehalten vastgesteld voor chloormequat, diazinon, dicofol, disulfoton, endosulfan, fenbutatinoxide, mecarbam, foraat, propoxur, propyzamide, triazofos en triforine, en wel op een zodanig niveau dat, tenzij vóór 30 april 2000 andere gehalten zouden worden vastgesteld, het maximumgehalte voor veel producten automatisch zou samenvallen met de desbetreffende laagste bepaalbaarheidsgrens. Deze uiterste datum is bij Richtlijn 97/71/EG in die zin gewijzigd dat het bedoelde maximumgehalte vanaf uiterlijk 1 juli 2000 geldt.(4) Bij Richtlijn 98/82/EG van de Commissie(12) houdende wijziging van de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG zijn de maximumgehalten vastgesteld voor benomyl, carbendazim, thiofanaat-methyl, chloorthalonil, fenvaleraat (inclusief andere mengsels van samenstellende isomeren), acefaat en quinalfos, en wel op een zodanig niveau dat, tenzij vóór 1 juli 2000 andere gehalten zouden worden vastgesteld, het maximumgehalte voor veel producten automatisch zou samenvallen met de desbetreffende laagste bepaalbaarheidsgrens.(5) De hierboven bedoelde maximumgehalten in de bijlagen bij de richtlijnen zijn hetzij niet ingevuld, hetzij tijdelijk vastgesteld, omdat er ten tijde van de goedkeuring van de richtlijnen onvoldoende gegevens beschikbaar waren om op communautair niveau maximumgehaltes aan residuen vast te stellen. De bovengenoemde uiterste datum is vastgesteld om de belanghebbende partijen voldoende tijd te geven om de nodige gegevens te verschaffen op grond waarvan op communautair niveau maximumgehalten aan residuen boven de laagste bepaalbaarheidsgrens zouden kunnen worden vastgesteld, waar dit gewenst en gerechtvaardigd was. De belanghebbende partijen zijn van de uiterste datum in kennis gesteld. Voor veel nog niet bepaalde maximumgehalten zijn aanvullende gegevens verstrekt zodat de maximumgehalten konden worden vastgesteld. Wanneer geen aanvullende gegevens zijn verstrekt, moet het maximumgehalte worden vastgesteld op de laagste bepaaldheidsgrens.(6) Van de handelspartners van de Gemeenschap zijn met aanvullende gegevens gestaafde verzoeken ontvangen om voor enkele van deze bestrijdingsmiddelen, waarvoor in de bijlagen bij de basisrichtlijnen reeds communautaire maximumgehalten aan residuen waren vastgesteld, grotere toleranties toe te staan.(7) De beschikbare informatie is onderzocht. In veel gevallen waarvoor nog geen maximumgehalten bepaald zijn, zijn voldoende gegevens voorhanden om een maximumgehalte vast te stellen boven de laagste bepaalbaarheidsgrens en dient dit dan ook te gebeuren. Voor een aantal is de beschikbare informatie ontoereikend en het is dan ook dienstig het maximumgehalte vast te stellen op het niveau van de laagste bepaalbaarheidsgrens. In sommige gevallen is weliswaar adequate informatie beschikbaar, maar die informatie toont aan dat het vaststellen van een maximumgehalte aan residuen boven de laagste bepaalbaarheidsgrens aanleiding kan geven tot onaanvaardbare acute of chronische blootstelling van de consument aan de residuen. In dergelijke gevallen moet het maximumgehalte worden vastgesteld op de laagste bepaaldheidsgrens.(8) Op grond van Beschikking 98/270/EG van de Commissie van 7 april 1998 tot intrekking van de toelating van gewasbeschermingsmiddelen die fenvaleraat als werkzame stof bevatten(13) moesten de lidstaten de vergunning voor fenvaleraat als gewasbeschermingsmiddel uiterlijk op 7 april 1999 intrekken. Het gebruik van esfenvaleraat blijft toegestaan. Aangezien in de omschrijving "Fenvaleraat, inclusief andere mengsels van samenstellende isomeren" die in de bijlagen bij de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG is gebruikt voor de residuen, geen onderscheid wordt gemaakt tussen residuen van het gebruik van fenvaleraat en residuen van het gebruik van esfenvaleraat, moet die omschrijving van de residuen en het maximumgehalte worden gewijzigd om duidelijk te maken dat esfenvaleraat verder mag worden gebruikt, terwijl het gebruik van fenvaleraat wordt verboden.(9) De totale blootstelling van consumenten aan deze bestrijdingsmiddelen gedurende hun leven via levensmiddelen die residuen van deze bestrijdingsmiddelen kunnen bevatten is geraamd en geëvalueerd overeenkomstig de binnen de Europese Gemeenschap gebruikte procedures en methoden, met inachtneming van de door de Wereldgezondheidsorganisatie gepubliceerde richtsnoeren(14) en volgens de berekeningen leiden de in deze richtlijn vastgestelde maximumgehalten aan residuen niet tot overschrijding van de aanvaardbare dagelijkse opname.(10) De acute blootstelling van consumenten aan deze bestrijdingsmiddelen via elk van de levensmiddelen die residuen van deze bestrijdingsmiddelen kunnen bevatten is geraamd en geëvalueerd volgens de in de Europese Gemeenschap gebruikelijke procedures en methoden, met inachtneming van de door de Wereldgezondheidsorganisatie gepubliceerde richtsnoeren. Volgens de berekeningen geven de in deze richtlijn vastgestelde maximumgehalten aan residuen geen aanleiding tot acute toxische effecten.(11) Om ervoor te zorgen dat de consument adequaat wordt beschermd tegen blootstelling aan residuen in of op producten waarvoor geen vergunning is verleend, verdient het aanbeveling de maximumgehalten aan residuen vast te stellen op het laagste bepaalbaarheidsniveau voor alle producten die onder de Richtlijnen 86/362/EEG, 86/363/EEG en 90/642/EEG vallen.(12) De handelspartners van de Gemeenschap zijn via de Wereldhandelsorganisatie over de in deze richtlijn vastgestelde gehalten geraadpleegd en hun opmerkingen over deze gehalten zijn bestudeerd.(13) Met de adviezen van het Wetenschappelijk Comité voor planten, met name adviezen en aanbevelingen op het gebied van de bescherming van de verbruikers van met bestrijdingsmiddelen behandelde voedingsproducten, is rekening gehouden. De door de Wereldgezondheidsorganisatie beschreven methodologie, waaraan hierboven is gerefereerd en die door de rapporterende lidstaten is toegepast en door de Commissie in het kader van het Permanent Plantenziektekundig Comité is getoetst en geëvalueerd, is in overeenstemming met het advies van het Wetenschappelijk Comité voor planten(15).(14) De in deze richtlijn vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Plantenziektekundig Comité,HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:Artikel 1De in bijlage I bij deze richtlijn vermelde maximumgehalten voor residuen komen in de plaats van die van de lijst in deel A van bijlage II bij Richtlijn 86/362/EEG ten aanzien van de betrokken bestrijdingsmiddelen.Artikel 21. De in bijlage II bij deze richtlijn vermelde maximumgehalten voor residuen komen in de plaats van die van de lijst in deel A van bijlage II bij Richtlijn 86/363/EEG ten aanzien van de betrokken bestrijdingsmiddelen.2. De in bijlage III bij deze richtlijn vermelde maximumgehalten voor residuen komen in de plaats van die van de lijst in deel B van bijlage II bij Richtlijn 86/363/EEG ten aanzien van de betrokken bestrijdingsmiddelen.Artikel 31. De in bijlage IV bij deze richtlijn vermelde maximumgehalten voor residuen komen in de plaats van die van de lijst in bijlage II bij Richtlijn 90/642/EEG ten aanzien van de betrokken bestrijdingsmiddelen.2. Voor acefaat wordt het maximumgehalte voor residuen op perziken vastgesteld op 0,02(16) mg/kg.Artikel 4De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 28 februari 2001 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.Zij moeten deze maatregelen toepassen vanaf 1 juli 2001.Wanneer de lidstaten deze bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.Artikel 5Deze richtlijn treedt in werking op de eerste dag volgende op die van haar bekendmaking in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen.Artikel 6Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.Gedaan te Brussel, 22 juni 2000.Voor de CommissieDavid ByrneLid van de Commissie(1) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 37.(2) PB L 107 van 4.5.2000, blz. 28.(3) PB L 221 van 7.8.1986, blz. 43.(4) PB L 350 van 14.12.1990, blz. 71.(5) PB L 189 van 23.7.1994, blz. 67.(6) PB L 189 van 23.7.1994, blz. 70.(7) PB L 347 van 18.12.1997, blz. 42.(8) PB L 197 van 22.8.1995, blz. 14.(9) PB L 197 van 22.8.1995, blz. 29.(10) PB L 144 van 18.6.1996, blz. 12.(11) PB L 144 van 18.6.1996, blz. 35.(12) PB L 290 van 29.10.1998, blz. 25.(13) PB L 117 van 21.4.1998, blz. 15.(14) Richtsnoeren voor het voorspellen van de opname via de voeding van residuen van bestrijdingsmiddelen (herzien), uitgewerkt door GEMS (mondiaal milieubewakingssysteem)/Voedselprogramma in samenwerking met het Codex-comité voor residuen van bestrijdingsmiddelen, gepubliceerd door de Wereldgezondheidsorganisatie, 1997 (WHO/FSF/FOS/97.7).(15) SCP/RESI/021; SCP/RESI/024.(16) Geeft de ondergrens van de analytische bepaling aan.BIJLAGE I>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE II>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE III>RUIMTE VOOR DE TABEL>BIJLAGE IV>RUIMTE VOOR DE TABEL>>RUIMTE VOOR DE TABEL>


Avis juridique important

|

31994L0033

Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werk

Publicatieblad Nr. L 216 van 20/08/1994 blz. 0012 - 0020 Bijzondere uitgave in het Fins: Hoofdstuk 5 Deel 6 blz. 0138  Bijzondere uitgave in het Zweeds: Hoofdstuk 5 Deel 6 blz. 0138

RICHTLIJN 94/33/EG VAN DE RAAD van 22 juni 1994 betreffende de bescherming van jongeren op het werkDE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,  Gelet op het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, inzonderheid op artikel 118 A,  Gezien het voorstel van de Commissie (1),  Gezien het advies van het Economisch en Sociaal Comité (2),  Overeenkomstig de procedure van artikel 189 C van het Verdrag (3),  Overwegende dat in artikel 118 A van het Verdrag wordt bepaald dat de Raad door middel van richtlijnen de minimumvoorschriften vaststelt om de verbetering van met name het arbeidsmilieu te bevorderen, ten einde de veiligheid en de gezondheid van de  werknemers te beschermen;  Overwegende dat volgens genoemd artikel in deze richtlijnen wordt vermeden zodanige administratieve, financiële en juridische verplichtingen op te leggen dat zij oprichting en ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen zouden kunnen hinderen;   Overwegende dat in het Gemeenschapshandvest van de sociale grondrechten van de werkenden, dat op 9 december 1989 in het kader van de Europese Raad van Straatsburg door de staatshoofden en regeringsleiders van elf Lid-Staten werd aangenomen, met name in  de punten 20 en 22 wordt gesteld:   "20.  Onverminderd de voor de jongeren gunstigere regels, inzonderheid die welke zijn gericht op hun inschakeling in het beroepsleven via opleiding en onverminderd afwijkingen die beperkt blijven tot bepaalde lichte werkzaamheden, dient de  minimumleeftijd voor toelating tot het arbeidsproces niet lager te zijn dan de leeftijd waarop de jongere ophoudt leerplichtig te zijn, en in elk geval niet lager dan 15 jaar.  22.  De op werkende jongeren van toepassing zijnde voorschriften uit het arbeidsrecht moeten zodanig worden aangepast dat zij beantwoorden aan de eisen van hun ontwikkeling en de behoeften van hun beroepsopleiding en hun toegang tot de arbeidsmarkt.  De arbeidsduur voor werkende jongeren van minder dan 18 jaar moet met name worden beperkt - zonder dat deze beperking kan worden omzeild door het laten verrichten van overwerk - en nachtarbeid worden verboden, behalve voor bepaalde soorten werk als  vastgesteld bij de nationale wetgeving of voorschriften.";  Overwegende dat rekening moet worden gehouden met de beginselen van de Internationale Arbeidsorganisatie inzake de bescherming van jongeren op het werk, met inbegrip van die inzake de minimumleeftijd voor toelating tot arbeid of werk;  Overwegende dat het Europees Parlement in zijn resolutie over kinderarbeid (4) de aspecten van de arbeid van jongeren samenvat en in het bijzonder de nadruk legt op de gevolgen van de arbeid voor hun gezondheid, veiligheid en lichamelijke en  intellectuele ontwikkeling, en beklemtoont dat er een richtlijn tot onderlinge aanpassing van de nationale wetgevingen op dit gebied dient te worden vastgesteld;  Overwegende dat in artikel 15 van Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (5) is bepaald dat  bijzonder kwetsbare risicogroepen tegen voor hen specifieke gevaren moeten worden beschermd;  Overwegende dat kinderen en adolescenten moeten worden beschouwd als een groep met bijzondere risico's en dat maatregelen moeten worden getroffen inzake hun gezondheid en veiligheid;  Overwegende dat de kwetsbaarheid van kinderen vereist dat de Lid-Staten kinderarbeid verbieden en erop toezien dat de minimumleeftijd voor toelating tot de arbeid in en buiten dienstverband niet lager is dan de leeftijd waarop de door de nationale  wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht eindigt en in ieder geval niet lager dan 15 jaar; dat afwijkingen van het verbod op kinderarbeid slechts in bijzondere gevallen en onder de in deze richtlijn genoemde voorwaarden kunnen worden toegestaan en in  geen geval nadelig mogen zijn voor de regelmatig schoolbezoek en het volgen van onderricht;  Overwegende dat de bij de overgang van de kinderjaren naar de volwassenheid behorende kenmerken een strikte regelgeving en bescherming van de arbeid van adolescenten noodzakelijk maken;  Overwegende dat elke werkgever jongeren arbeidsomstandigheden moet bieden die aangepast zijn aan hun leeftijd;  Overwegende dat de werkgever de nodige maatregelen dient te treffen om de veiligheid en de gezondheid van jongeren te beschermen, op basis van een evaluatie van de voor jongeren bestaande arbeidsrisico's;  Overwegende dat de Lid-Staten jongeren moeten beschermen tegen de specifieke risico's ten gevolge van een gebrek aan ervaring, doordat zij zich niet bewust zijn van werkelijke of mogelijke risico's, of doordat hun ontwikkeling nog niet is voltooid;  Overwegende dat de Lid-Staten te dien einde jongerenarbeid moeten verbieden voor in de onderhavige richtlijn genoemde werkzaamheden;  Overwegende dat de arbeidsomstandigheden van jongeren verbeterd kunnen worden door nauwkeurige minimumeisen aan te nemen voor de indeling van de arbeidstijd;  Overwegende dat de maximale arbeidsduur van jongeren strikt moet worden beperkt en dat nachtarbeid van jongeren verboden moet worden, behalve voor bepaalde, bij nationale wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen dienstbetrekkingen;  Overwegende dat de Lid-Staten de nodige maatregelen dienen te nemen om ervoor te zorgen dat de arbeidstijd van schoolgaande adolescenten geen afbreuk doet aan hun mogelijkheid om baat te hebben bij het genoten onderwijs;  Overwegende dat de tijd die jongeren in het kader van een alternerende theoretische en/of praktische opleiding of van een stage in een onderneming aan opleiding besteden, als arbeidstijd moet worden beschouwd;  Overwegende dat jongeren ter wille van hun veiligheid en gezondheid - dagelijkse, wekelijkse en jaarlijkse - minimumrusttijden en voldoende pauzes moeten genieten;  Overwegende dat, wat de wekelijkse rusttijd betreft, naar behoren rekening moet worden gehouden met de uiteenlopende culturele, etnische, religieuze en andere factoren in die Lid-Staten; dat het met name in laatste instantie de taak is van de Lid-Staten  om te beslissen of, en zo ja in welke mate, de zondag in de wekelijkse rusttijd begrepen dient te zijn;  Overwegende dat een aangepaste arbeidservaring kan helpen jongeren voor te bereiden op het beroepsleven en het sociale leven als volwassen, op voorwaarde dat wordt vermeden dat hun veiligheid, hun gezondheid of hun ontwikkeling schade lijden;  Overwegende dat, ingeval voor bepaalde activiteiten of voor bijzondere situaties afwijkingen van de in deze richtlijn vervatte verboden en beperkingen onontbeerlijk blijken, toepassing van deze afwijkingen aan de beginselen van het ingestelde  beschermingssysteem geen afbreuk mag doen;  Overwegende dat deze richtlijn een concreet element vormt in het kader van de verwezenlijking van de sociale dimensie van de interne markt;  Overwegende dat het voor de feitelijke toepassing van het bij deze richtlijn ingestelde beschermingssysteem noodzakelijk is dat de Lid-Staten een stelsel van effectieve en evenredige maatregelen invoeren;  Overwegende dat de tenuitvoerlegging van sommige bepalingen van de onderhavige richtlijn voor één Lid-Staat bijzondere problemen oplevert voor haar beschermingssysteem voor jongeren op het werk; dat derhalve moet worden toegestaan dat deze Lid-Staat de  betrokken bepalingen gedurende een passende periode niet behoeft toe te passen,  HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:   AFDELING I   Artikel 1  Doel 1.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat kinderarbeid verboden wordt.  Zij zien erop toe, onder de in deze richtlijn vastgestelde voorwaarden, dat de minimumleeftijd voor toelating tot arbeid in en buiten dienstverband niet lager is dan de leeftijd waarop de door de nationale wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht  eindigt of in ieder geval niet lager dan 15 jaar.  2.  Onder de in deze richtlijn vastgestelde voorwaarden zien de Lid-Staten erop toe dat de arbeid van adolescenten strikt geregeld en beschermd is.  3.  In het algemeen zien de Lid-Staten erop toe dat werkgevers jongeren arbeidsomstandigheden bieden die aangepast zijn aan hun leeftijd.  De Lid-Staten moeten jongeren beschermen tegen economische uitbuiting en tegen arbeid die schadelijk kan zijn voor hun veiligheid, hun gezondheid of voor hun lichamelijke, psychische, morele of sociale ontwikkeling of hun opvoeding kan hinderen.   Artikel 2  Toepassingsgebied 1.  Deze richtlijn is van toepassing op alle personen onder de 18 jaar met een arbeidsovereenkomst of -betrekking die in de geldende wetgeving van een Lid-Staat omschreven wordt en/of onder het in een Lid-Staat geldende recht valt.  2.  De Lid-Staten kunnen wettelijk of bestuursrechtelijk bepalen dat deze richtlijn binnen de perken en onder de voorwaarden die zij wettelijk of bestuursrechtelijk vaststellen, niet van toepassing is op incidentele of arbeid van korte duur betreffende:   a) dienstverlening in een gezin, of b) niet als schadelijk, nadelig of gevaarlijk voor jongeren beschouwd werk in het familiebedrijf.   Artikel 3  Definities In deze richtlijn wordt verstaan onder:  a) jongere: alle personen onder de 18 jaar als omschreven in artikel 2, lid 1;  b) kind: alle jongeren die nog geen 15 jaar zijn of nog onder de door de nationale wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht vallen;  c) adolescent: alle jongeren die minstens 15 en nog geen 18 jaar zijn en niet meer onder de door de nationale wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht vallen;  d) lichte arbeid: arbeid die door de aard van de taken die zij omvat of de bijzondere omstandigheden waarin deze taken worden uitgevoerd:  i) niet schadelijk is voor veiligheid, gezondheid en ontwikkeling van kinderen, en ii) niet nadelig is voor regelmatig schoolbezoek en mogelijkheden om deel te nemen aan door de bevoegde autoriteit goedgekeurde programma's voor beroepskeuzevoorlichting of programma's voor beroepsopleiding, of profijt te trekken van het ontvangen  onderricht;  e) arbeidstijd: de tijd waarin de jongere werkzaam is, ter beschikking van de werkgever staat en zijn werkzaamheden of functie uitoefent overeenkomstig de nationale wetten en/of gebruiken;  f) rusttijd: de tijd die geen arbeidstijd is.   Artikel 4  Verbod op kinderarbeid 1.  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om arbeid door kinderen te verbieden.  2.   Rekening houdend met het doel van artikel 1, kunnen de Lid-Staten wettelijk of bestuursrechtelijk bepalen dat het verbod op kinderarbeid niet geldt voor:  a) kinderen die de in artikel 5 bedoelde arbeid verrichten;  b) kinderen van ten minste 14 jaar die in het kader van een alternerende opleiding of stage in een onderneming werken, voor zover deze arbeid wordt verricht overeenkomstig de voorschriften van de bevoegde autoriteit;  c) kinderen van ten minste 14 jaar die andere lichte arbeid verrichten dan de in artikel 5 bedoelde arbeid; andere lichte arbeid dan bedoeld in artikel 5 mag echter wel door kinderen vanaf de leeftijd van 13 jaar worden verricht gedurende een beperkt  aantal uren per week, en voor bepaalde categorieën van arbeid, vastgesteld in de nationale wetgeving.  3.  De Lid-Staten die gebruik maken van de in lid 2, onder c), bedoelde mogelijkheid stellen de arbeidsvoorwaarden voor die lichte arbeid vast met inachtneming van het bepaalde in deze richtlijn.   Artikel 5  Culturele en soortgelijke activiteiten 1.  Kinderen mogen met het oog op het optreden in culturele, artistieke, sportieve of reclameactiviteiten pas in dienst worden genomen nadat daarvoor vooraf een vergunning is verkregen die door de bevoegde autoriteit in individuele gevallen wordt  afgegeven.  2.  De Lid-Staten stellen wettelijk of bestuursrechtelijk de arbeidsvoorwaarden vast voor kinderen in de in lid 1 bedoelde gevallen, alsmede de nadere procedureregels voor de vergunning, op voorwaarde dat de activiteiten:  i) niet schadelijk zijn voor veiligheid, gezondheid en ontwikkeling van kinderen, en ii) niet nadelig zijn voor regelmatig schoolbezoek en mogelijkheden om deel te nemen aan door de bevoegde autoriteit goedgekeurde programma's voor beroepskeuzevoorlichting of programma's voor beroepsopleiding, of profijt te trekken van het ontvangen  onderricht.  3.  In afwijking van de procedure van lid 1 en voor kinderen van ten minste 13 jaar mogen de Lid-Staten wettelijk of bestuursrechtelijk en op de voorwaarden die zij vaststellen de indienstneming van kinderen met het oog op het optreden in culturele,  artistieke, sportieve of reclameactiviteiten toestaan.  4.  Lid-Staten met een stelsel van specifieke erkenning voor mannequinbureaus die met kinderen werken, kunnen dit stelsel handhaven.   AFDELING II   Artikel 6  Algemene verplichtingen van de werkgever 1.  Onverminderd artikel 4, lid 1, treft de werkgever de nodige maatregelen om de veiligheid en de gezondheid van jongeren te beschermen; hij houdt hierbij in het bijzonder rekening met de in artikel 7, lid 1, genoemde specifieke risico's.  2.  De werkgever past de in lid 1 bedoelde maatregelen toe op grond van een beoordeling van de risico's waaraan jongeren bij hun arbeid blootgesteld zijn.  De beoordeling vindt plaats voordat de jongeren met hun arbeid beginnen en wanneer de arbeidsomstandigheden ingrijpend veranderen, en heeft vooral betrekking op de volgende punten:  a) uitrusting en inrichting van arbeidsomgeving en arbeidsplaats;  b) aard, intensiteit en duur van de blootstelling aan fysische, biologische en chemische agentia;  c) ordening, keuze en gebruik van werkuitrusting, met name agentia, machines, apparatuur en toestellen, en de bediening daarvan;  d) regeling van arbeidsmethoden en arbeidsprocédés, en wisselwerking (organisatie van de arbeid);  e) niveau van opleiding en voorlichting van de jongeren.  Wanneer uit de beoordeling van de risico's is gebleken dat de veiligheid, de lichamelijke of geestelijke gezondheid of de ontwikkeling van de jongeren gevaar loopt, moet ervoor worden gezorgd dat de gezondheid van de jongeren kosteloos, passend en op  gezette tijden wordt beoordeeld en gecontroleerd, onverminderd Richtlijn 89/391/EEG.  Het kosteloze medisch onderzoek en toezicht kunnen deel uitmaken van een nationale gezondheidsregeling.  3.  De werkgever licht de jongeren in over mogelijke risico's en over alle maatregelen ter bescherming van hun veiligheid en gezondheid.  Bovendien licht hij de wettelijke vertegenwoordigers van kinderen in over mogelijke risico's en over alle maatregelen ter bescherming van de veiligheid en gezondheid van de kinderen.  4.  De werkgever betrekt de in artikel 7 van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde beschermings- en preventiediensten bij de planning en de toepassing van de veiligheids- en gezondheidsvoorschriften inzake de arbeid van jongeren en bij het toezicht op de  inachtneming daarvan.   Artikel 7  Kwetsbaarheid van jongeren - Arbeidsverbod 1.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat jongeren worden beschermd tegen de specifieke risico's op het gebied van veiligheid, gezondheid en ontwikkeling ten gevolge van een gebrek aan ervaring, doordat zij zich niet bewust zijn van werkelijke of mogelijke  risico's, of doordat hun ontwikkeling nog niet is voltooid.  2.  Onverminderd het bepaalde in artikel 4, lid 1, verbieden de Lid-Staten hiertoe dat jongeren arbeid verrichten a) die zij, objectief gezien, lichamelijk of geestelijk niet aankunnen;  b) waardoor zij op schadelijke wijze blootgesteld worden aan giftige of carcinogene stoffen, stoffen die erfelijke genetische veranderingen veroorzaken, stoffen die tijdens de zwangerschap schadelijke gevolgen hebben voor de foetus of die voor de mens  anderszins schadelijke chronische werking hebben;  c) die schadelijke blootstelling aan straling meebrengt;  d) die risico's voor ongevallen inhoudt waarvan vermoed kan worden dat jongeren, doordat ze nog niet veel inzicht hebben in veiligheid of onervaren of onvoldoende opgeleid zijn, deze meestal niet beseffen of kunnen voorkomen; of e) die wegens extreme koude of hitte, dan wel lawaai of trillingen de gezonderheid in gevaar brengt.  Onder arbeid die voor jongeren specifieke risico's met zich mee kan brengen in de zin van lid 1, vallen met name:  - arbeid die schadelijke blootstelling meebrengt aan de in punt I van de bijlage bedoelde fysische, biologische en chemische agentia, en - de in punt II van de bijlage bedoelde procédés en werkzaamheden.  3.  De Lid-Staten kunnen wettelijk of bestuursrechtelijk bepalen dat voor adolescenten afwijkingen van lid 2 toegestaan worden wanneer deze volstrekt noodzakelijk zijn voor hun beroepsopleiding en op voorwaarde dat hun veiligheid en gezondheid worden  beschermd, omdat zij werken onder toezicht van een bevoegd persoon in de zin van artikel 7 van Richtlijn 89/391/EEG en mits de door deze richtlijn geboden bescherming wordt gegarandeerd.   AFDELING III   Artikel 8  Arbeidstijd 1.  De Lid-Staten die van de mogelijkheid van artikel 4, lid 2, onder b) of c), gebruik maken, treffen de nodige maatregelen om de arbeidstijd voor kinderen te beperken tot:  a) 8 uur per dag en 40 uur per week voor kinderen die een alternerende opleiding volgen of stage lopen in een onderneming;  b) 2 uur per schooldag en 12 uur per week voor arbeid buiten schooltijd tijdens de schoolperiode, voor zover dit bij de nationale wetgevingen en/of gebruiken niet verboden is;  in geen geval mag per dag langer dan 7 uur worden gewerkt; voor kinderen die 15 jaar zijn geworden, mag deze grens op 8 uur worden gebracht;  c) 7 uur per dag en 35 uur per week voor arbeid tijdens een periode van ten minste een week zonder schoolactiviteit; voor kinderen die 15 jaar geworden zijn, kunnen deze grenzen op 8 uur per dag en 40 uur per week worden gebracht;  d) 7 uur per dag en 35 uur per week voor lichte arbeid verricht door kinderen die niet meer onder de door de nationale wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht vallen.  2.  De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om de arbeidstijd voor adolescenten te beperken tot 8 uur per dag en 40 per week.  3.  De tijd die jongeren in het kader van een alternerende theoretische en/of praktische opleiding of van een stage in een onderneming aan opleiding besteden, wordt eveneens als arbeidstijd beschouwd.  4.  Wanneer een jongere bij meer werkgevers in dienst is, worden arbeidsdagen en arbeidsuren bij elkaar opgeteld.  5.  De Lid-Staten kunnen bij wijze van uitzondering of wanneer daarvoor objectieve redenen zijn, wettelijk of bestuursrechtelijk afwijkingen toestaan van lid 1, onder a), en lid 2.  De Lid-Staten stellen wettelijk of bestuursrechtelijk de voorwaarden, de beperkingen en de nadere regels voor die afwijkingen vast.   Artikel 9  Nachtarbeid 1. a) De Lid-Staten die van de mogelijkheid van artikel 4, lid 2, onder b) of c), gebruik maken, verbieden kinderarbeid tussen 20.00 uur en 6.00 uur.  b) De Lid-Staten treffen de nodige maatregelen om arbeid van adolescenten tussen 22.00 uur en 6.00 uur of tussen 23.00 uur en 7.00 uur te verbieden.  2. a) De Lid-Staten kunnen wettelijk of bestuursrechtelijk voor bepaalde bedrijfssectoren toestaan dat adolescenten werken tijdens de periode waarin overeenkomstig lid 1, onder b), nachtarbeid verboden is.  In dit geval nemen de Lid-Staten passende maatregelen inzake het toezicht op de adolescent door een volwassene, in de gevallen waarin toezicht noodzakelijk is om de adolescent te beschermen.  b) Wanneer punt a) wordt toegepast, blijft arbeid tussen middernacht en 4.00 uur verboden.  De Lid-Staten kunnen evenwel wettelijk of bestuursrechtelijk bepalen dat arbeid van adolescenten gedurende de periode waarin het nachtarbeidsverbod geldt, in de onderstaande gevallen wordt toegestaan wanneer daarvoor objectieve redenen bestaan en de  adolescenten als compensatie voldoende rusttijd krijgen en de doelstellingen van artikel 1 niet in gevaar worden gebracht:  - arbeid in scheepvaart en visserij;  - arbeid bij strijdkrachten en politie;  - arbeid in ziekenhuizen en soortgelijke instellingen;  - culturele, artistieke, sportieve of reclameactiviteiten.  3.  Alvorens zij met nachtarbeid beginnen, en met regelmatige tussenpozen daarna, hebben adolescenten recht op een kosteloos medisch onderzoek en een kosteloze beoordeling van hun capaciteiten, behalve wanneer zij uitzonderlijke arbeid verrichten  tijdens de periode waarin arbeid verboden is.   Artikel 10  Rusttijd 1. a) De Lid-Staten die van de mogelijkheid van artikel 4, lid 2, onder b) of c), gebruik maken, zorgen ervoor dat kinderen per 24 uur een rusttijd van ten minste 14 aaneengesloten uren hebben.  b) De Lid-Staten zorgen ervoor dat adolescenten per 24 uur een rusttijd van ten minste 12 aaneengesloten uren hebben.  2.  De Lid-Staten zorgen ervoor dat per zeven dagen - kinderen voor wie zij gebruik hebben gemaakt van de in artikel 4, lid 2, onder b) en c), bedoelde mogelijkheid, en - adolescenten een rusttijd hebben van ten minste twee, zo mogelijk aaneengesloten dagen.  Om technische of organisatorische redenen mag de minimale rusttijd worden verminderd, maar hij mag in geen geval minder dan 36 aaneengesloten uren bedragen.  In de in de eerste en de tweede alinea bedoelde minimale rusttijd is in beginsel de zondag begrepen.  3.  De Lid-Staten kunnen wettelijk of bestuursrechtelijk bepalen dat de in lid 1 en lid 2 bedoelde minimale rusttijden mogen worden onderbroken bij werkzaamheden die gekenmerkt worden door over de loop van de dag opgesplitste of korte arbeidstijden.  4.  Om objectieve redenen kunnen de Lid-Staten wettelijk of bestuursrechtelijk in de volgende gevallen voor adolescenten ontheffingen verlenen van lid 1, onder b), en lid 2, mits de adolescenten als compensatie voldoende rusttijd krijgen en het doel van  artikel 1 niet in gevaar wordt gebracht:  a) arbeid in de scheepvaart en de visserij;  b) arbeid bij de strijdkrachten en de politie;  c) arbeid in ziekenhuizen en soortgelijke instellingen;  d) arbeid in de landbouw;  e) arbeid in het toerisme of de horeca;  f) arbeid waarbij de arbeidstijd over de dag is opgesplitst.   Artikel 11  Jaarlijkse rusttijd De Lid-Staten die van de in artikel 4, lid 2, onder b) of c), bedoelde mogelijkheid gebruik maken, zorgen ervoor dat de schoolvakantie van kinderen die onder de door de nationale wetgeving opgelegde voltijdse leerplicht vallen, voor zover dat maar  enigszins mogelijk is een volledig arbeidsvrije periode bevat.   Artikel 12  Pauzes De Lid-Staten zorgen ervoor dat jongeren een pauze van ten minste, zo mogelijk aaneengesloten, dertig minuten krijgen ingeval de dagelijkse arbeidstijd langer is dan vier en een half uur.   Artikel 13  Arbeid van adolescenten in geval van overmacht Voor werk onder de in artikel 5, lid 4, van Richtlijn 89/391/EEG bedoelde omstandigheden kunnen de Lid-Staten wettelijk of bestuursrechtelijk afwijkingen toestaan van artikel 8, lid 2, artikel 9, lid 1, onder b), artikel 10, lid 1, onder b), en wat  adolescenten betreft, van artikel 12, mits die arbeid van voorbijgaande aard is en niet kan worden uitgesteld, mits er geen volwassen werknemers beschikbaar zijn en de betrokken adolescenten binnen drie weken als compensatie een gelijkwaardige rusttijd  krijgen.   AFDELING IV   Artikel 14  Maatregelen Elke Lid-Staat stelt alle nodige maatregelen vast die moeten worden toegepast bij overtreding van de ter uitvoering van deze richtlijn aangenomen bepalingen; die maatregelen moeten effectief en evenredig zijn.   Artikel 15  Aanpassing van de bijlage Louter technische aanpassingen van de bijlage in verband met de technische vooruitgang, de ontwikkeling van internationale voorschriften of specificaties of van kennis op het onder deze richtlijn vallende gebied, worden vastgesteld volgens de procedure  van artikel 17 van Richtlijn 89/391/EEG.   Artikel 16  Niet-verlagingsclausule Onverminderd het recht van de Lid-Staten om, in het licht van de ontwikkeling van de situatie, andersluidende bepalingen aan te nemen op het gebied van de bescherming van jongeren en mits de hand wordt gehouden aan de minimumeisen van deze richtlijn,  vormt de tenuitvoerlegging van deze richtlijn geen rechtvaardiging voor een verlaging van het algemene beschermingsniveau van jongeren.   Artikel 17  Slotbepalingen 1. a) De Lid-Staten doen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 22 juni 1996 aan deze richtlijn te voldoen of zorgen er uiterlijk op deze datum voor dat de sociale partners via overeenkomsten de nodige  maatregelen nemen waarbij de Lid-Staten alle maatregelen moeten treffen om te allen tijde te kunnen garanderen dat de in deze richtlijn voorgeschreven resultaten worden bereikt.  b) Gedurende een periode van vier jaar, te rekenen vanaf de onder a) genoemde datum, hoeft het Verenigd Koninkrijk artikel 8, lid 1, onder b), eerste alinea, met betrekking tot het bepaalde inzake de maximale wekelijkse arbeidstijd, alsmede artikel 8,  lid 2, en artikel 9, lid 1, onder b), en lid 2, niet toe te passen.  De Commissie zal een verslag indienen over de gevolgen van deze bepaling.  De Raad besluit, onder de in het Verdrag genoemde voorwaarden, of bovengenoemde periode moet worden verlengd.  c) De Lid-Staten stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.  2.  Wanneer de Lid-Staten de in lid 1 bedoelde bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen naar de onderhavige richtlijn verwezen of wordt hiernaar verwezen bij de officiële bekendmaking van die bepalingen. De regels voor deze verwijzing worden  vastgesteld door de Lid-Staten.  3.  De Lid-Staten delen de Commissie de tekst mee van de belangrijke bepalingen van intern recht die op het onder deze richtlijn vallende gebied reeds zijn vastgesteld of die zij op dat gebied vaststellen.  4.  De Lid-Staten brengen de Commissie om de vijf jaar verslag uit over de praktische tenuitvoerlegging van de bepalingen van deze richtlijn, onder vermelding van de standpunten van de sociale partners.  De Commissie stelt het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité hiervan in kennis.  5.  Met inachtneming van de leden 1, 2, 3 en 4 legt de Commissie op gezette tijden aan het Europees Parlement, de Raad en het Economisch en Sociaal Comité een verslag voor over de toepassing van deze richtlijn.   Artikel 18  Deze richtlijn is gericht tot de Lid-Staten.  Gedaan te Luxemburg, 22 juni 1994.  Voor de Raad De Voorzitter E. YIANNOPOULOS  (1) PB nr. C 84 van 4. 4. 1992, blz. 7.(2) PB nr. C 313 van 30. 11. 1992, blz. 70.(3) Advies van het Europees Parlement uitgebracht op 17 december 1992 (PB nr. C 21 van 25. 1. 1993, blz. 167). Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 23  november 1993 (nog niet verschenen in het Publikatieblad) en besluit van het Europees Parlement van 9 maart 1994 (PB nr. C 91 van 28. 3. 1994, blz. 89).(4) PB nr. C 190 van 20. 7. 1987, blz. 44.(5) PB nr. C 183 van 29. 6. 1989, blz. 1.    BIJLAGE   Niet-volledige lijst van agentia, procédés en werkzaamheden (artikel 7, lid 2, tweede alinea)   I. Agentia  1. Fysische agentia:  a) ioniserende straling;  b) werk in een omgeving met overdruk, bij voorbeeld in hoge-drukruimten of bij diepzeeduiken.  2. Biologische agentia:  a) biologische agentia van de groepen 3 en 4 in de zin van artikel 2, onder d), van Richtlijn 90/679/EEG van de Raad van 26 november 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's in verband met de blootstelling aan biologische  agentia tijdens het werk (zevende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG (1).  3. Chemische agentia:  a) stoffen en bereidingen die volgens Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (2), alsmede  volgens Richtlijn 88/379/EEG van de Raad van 7 juni 1988 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke preparaten (3), zijn  ingedeeld als vergiftig (T), zeer vergiftig (Tx), corrosief (C) of ontplofbaar (E);  b) stoffen en bereidingen die volgens Richtlijn 67/548/EEG en Richtlijn 88/379/EEG zijn ingedeeld als schadelijk (Xn) en die zijn aangeduid met een of meer van de volgende R-standaardzinnen:  - gevaar voor zeer ernstige onherstelbare effecten (R 39),  - mogelijke gevaren voor onherstelbare effecten (R 40),  - kan overgevoeligheidsreacties bij inademing veroorzaken (R 42),  - kan overgevoeligheidsreacties bij aanraking met de huid veroorzaken (R 43),  - kan kanker veroorzaken (R 45),  - kan erfelijke, genetische schade veroorzaken (R 46),  - gevaar voor ernstige schade aan de gezondheid bij langdurige blootstelling (R 48),  - kan de vruchtbaarheid schaden (R 60),  - kan schade veroorzaken aan het ongeboren kind (R 61);  c) stoffen en bereidingen die volgens Richtlijn 67/548/EEG en de wijzigingen daarop, alsmede volgens Richtlijn 88/379/EEG zijn ingedeeld als irriterend (Xi) en die zijn aangeduid met een of meer van de volgende R-standaardzinnen:  - zeer licht ontvlambaar (R 12),  - kan overgevoeligheidsreacties bij inademing veroorzaken (R 42),  - kan overgevoeligheidsreacties bij aanraking met de huid veroorzaken (R 43);  d) stoffen en preparaten bedoeld in artikel 2, onder c), van Richtlijn 90/394/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende de bescherming van de werknemers tegen de risico's in verband met de blootstelling aan carcinogene agentia tijdens het werk (zesde  bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van Richtlijn 89/391/EEG (4);  e) lood en verbindingen daarvan, voor zover deze agentia door het menselijk organisme kunnen worden opgenomen;  f) asbest.   II. Procédés en werkzaamheden  1. In bijlage I bij Richtlijn 90/394/EEG genoemde industriële procédés en werkzaamheden.  2. Vervaardiging of hantering van projectielen, ontstekingsmiddelen of diverse voorwerpen die explosieven bevatten.  3. Werkzaamheden met wilde of giftige dieren.  4. Industrieel slachten van dieren.  5. Arbeid waarbij gebruik gemaakt wordt van apparaten voor de vervaardiging, de opslag en het gebruik van persgassen, vloeibare of opgeloste gassen.  6. Werk aan of met kuipen, bassins, reservoirs, korfflessen of buikflessen die in punt I.3 bedoelde chemische agentia bevatten.  7. Arbeid met gevaar voor instorting.  8. Arbeid met gevaren op het gebied van hoogspanningselektriciteit.  9. Arbeid met een door machines bepaald werktempo en met prestatiebeloning.   (1) PB nr. L 374 van 31. 12. 1990, blz. 1.(2) PB nr. 196 van 16. 8. 1967, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 93/679/EEG (PB nr. L 268 van 29. 10. 1993, blz. 71).(3) PB nr. 187 van 16. 7. 1988, blz. 14. Richtlijn laatstelijk  gewijzigd bij Richtlijn 93/18/EEG (PB nr. L 104 van 29. 4. 1993, blz. 46).(4) PB nr. L 196 van 26. 7. 1990, blz. 1.