title: Richtlijn (EU) 2018/131 van de Raad van 23 januari 2018 tot tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) tot wijziging van Richtlijn 2009/13/EG overeenkomstig de door de Internationale Arbeidsconferentie op 11 juni 2014 goedgekeurde wijzigingen van 2014 aan het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006 (Voor de EER relevante tekst. )

text:
               26.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               L 22/28

         RICHTLIJN (EU) 2018/131 VAN DE RAAD
   van 23 januari 2018
   tot tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) tot wijziging van Richtlijn 2009/13/EG overeenkomstig de door de Internationale Arbeidsconferentie op 11 juni 2014 goedgekeurde wijzigingen van 2014 aan het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006
   (Voor de EER relevante tekst)
   DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
   Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 155, lid 2, in samenhang met artikel 153, lid 1, onder a), b) en c),
   Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
   Overwegende hetgeen volgt:

               (1)

               Overeenkomstig artikel 155, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), kunnen werkgevers en werknemers („de sociale partners”) gezamenlijk verzoeken dat door hen op het niveau van de Unie gesloten overeenkomsten ten uitvoer worden gelegd door een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie.

               (2)

               Bij Richtlijn 2009/13/EG van de Raad (1) is de overeenkomst ten uitvoer gelegd die door de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) op 19 mei 2008 was gesloten om de bindende bepalingen van het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006 („het MAV”) van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) in het Unierecht op te nemen met het doel de geldende wetgeving van de Unie in overeenstemming te brengen met de normen van het MAV die gunstiger waren voor zeevarenden. De richtlijn had als doel de arbeidsvoorwaarden van zeevarenden te verbeteren, met name op het gebied van arbeidsovereenkomsten, arbeidstijden, repatriëring, loopbaan — en competentieontwikkeling, huisvesting en recreatievoorzieningen, voeding en catering, bescherming van de gezondheid en de veiligheid, medische zorg en klachtenprocedures.

               (3)

               Na vergaderingen van internationale deskundigen heeft de IAO een procedure opgestart om het MAV te wijzigen en om enerzijds zorgwekkende kwesties aan te pakken in verband met de achterlating van zeevarenden en de financiële zekerheid, en anderzijds vorderingen in verband met overlijden of langdurige arbeidsongeschiktheid van zeevarenden. Tijdens zijn vergadering van 7 tot en met 11 april 2014 heeft het Bijzonder Tripartiet Comité, dat is ingesteld in het kader van het MAV, twee wijzigingen in verband met die kwesties aangenomen. Delen van de in de wijzigingen vervatte regels vallen binnen de bevoegdheid van de Unie en betreffen aangelegenheden waarvoor de Unie regels had vastgesteld, met name op het gebied van sociaal beleid en vervoer. De Raad is op 26 mei 2014 daarom overgegaan tot de vaststelling van Besluit 2014/346/EU (2) betreffende het namens de Europese Unie op de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie in te nemen standpunt. Het standpunt van de Unie bestond erin de wijzigingen van de Code van het MAV („de wijzigingen van 2014 in het MAV”) goed te keuren.

               (4)

               De wijzigingen van 2014 in het MAV zijn op 11 juni 2014 door de Internationale Arbeidsconferentie tijdens de 103e zitting in Genève goedgekeurd en zijn op 18 januari 2017 in werking getreden. Zij hebben betrekking op het instellen van een effectief stelsel van financiële zekerheid om de rechten van zeevarenden te beschermen wanneer zij worden achtergelaten en schadeloosstelling te garanderen bij contractuele vorderingen naar aanleiding van overlijden of langdurige arbeidsongeschiktheid van zeevarenden als gevolg van een arbeidsongeval, beroepsziekte of beroepsrisico. Zij verbeteren en optimaliseren het bestaande stelsel voor de bescherming van zeevarenden, met inbegrip van de verplichting voor schepen om bewijsstukken van het stelsel van financiële zekerheid aan boord te hebben en het stelsel uit te breiden met twee nieuwe situaties van achterlating. Die situaties hebben betrekking op gevallen waarin zeevarenden zijn achtergelaten zonder de noodzakelijke verzorging en de noodzakelijke ondersteuning, en op gevallen waarin de reder zijn banden met de zeevarende eenzijdig heeft verbroken, met inbegrip van het nalaten contractuele lonen door te betalen gedurende ten minste twee maanden.

               (5)

               Op 5 december 2016 hebben de sociale partners in de zeevervoersector — de ECSA en de ETF — een overeenkomst („de overeenkomst van de sociale partners”) gesloten tot wijziging van Richtlijn 2009/13/EG overeenkomstig de wijzigingen van 2014 in het MAV. Op 12 december 2016 hebben zij de Commissie verzocht om uit hoofde van artikel 155, lid 2, VWEU een voorstel in te dienen voor een richtlijn van de Raad met het oog op de tenuitvoerlegging van die overeenkomst.

               (6)

               In de overeenkomst van de sociale partners zijn de bindende bepalingen van de wijzigingen van 2014 in het MAV weergegeven. De eerste wijziging, in verband met het stelsel van financiële zekerheid in het geval van achterlating van de zeevarende, heeft zowel betrekking op de gezondheid en de veiligheid als op de arbeidsvoorwaarden, en valt bijgevolg onder artikel 153, lid 1, onder a) en b), van het VWEU. De tweede wijziging, in verband met de vereisten dat het stelsel van financiële zekerheid schadeloosstelling moet waarborgen in het geval van overlijden of langdurige arbeidsongeschiktheid van zeevarenden als gevolg van een arbeidsongeval, beroepsziekte of beroepsrisico, valt onder artikel 153, lid 1, onder c), van het VWEU, over sociale zekerheid en sociale bescherming van de werknemers. De overeenkomst van de sociale partners houdt bijgevolg verband met de aangelegenheden waarop artikel 153 VWEU betrekking heeft en kan overeenkomstig artikel 155, lid 2, van het VWEU, ten uitvoer worden gelegd door een besluit van de Raad op voorstel van de Commissie. Wat betreft de toepassing van artikel 288 van het VWEU is een richtlijn het passende instrument voor de tenuitvoerlegging van de overeenkomst van de sociale partners.

               (7)

               Overeenkomstig de mededeling van de Commissie van 20 mei 1998 over de aanpassing en bevordering van de sociale dialoog op communautair niveau heeft de Commissie de representatieve status van de overeenkomstsluitende partijen en de wettigheid van elke clausule in de overeenkomst van de sociale partners beoordeeld.

               (8)

               De overeenkomst van de sociale partners behelst een wijziging van de als bijlage bij Richtlijn 2009/13/EG opgenomen overeenkomst die de ECSA en de ETF op 19 mei 2008 hebben gesloten, en neemt de wijzigingen van 2014 in het MAV op in die richtlijn met als doel het verbeteren van de arbeidsvoorwaarden, de gezondheid en de veiligheid, en de sociale bescherming van zeevarenden aan boord van schepen die de vlag van een lidstaat voeren.

               (9)

               Doordat de overeenkomst van de sociale partners een wijziging van Richtlijn 2009/13/EG behelst, zullen de bindende bepalingen van de wijzigingen van 2014 in het MAV, die reeds onder het toezichtsysteem van het MAV vallen, ressorteren onder Richtlijn 2013/54/EU van het Europees Parlement en de Raad (3) en onder het toezicht- en monitoringsysteem van het Unierecht, met inbegrip van de jurisdictie van het Hof van Justitie van de Europese Unie. Dat leidt waarschijnlijk tot een betere naleving door de lidstaten en de reders.

               (10)

               Onverminderd de bepalingen van de overeenkomst van de sociale partners wat betreft follow-up en evaluatie door de sociale partners op Unieniveau, zal de Commissie toezien op de tenuitvoerlegging van deze richtlijn en van de overeenkomst van de sociale partners.

               (11)

               De lidstaten kunnen de sociale partners, indien deze daarom gezamenlijk verzoeken, belasten met de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, op voorwaarde dat de lidstaten alle nodige maatregelen treffen om de in het kader van deze richtlijn beoogde resultaten te allen tijde te kunnen waarborgen.

               (12)

               Overeenkomstig artikel 155, lid 2, VWEU, heeft de Commissie het Europees Parlement in kennis gesteld door toezending van de tekst van haar voorstel voor deze richtlijn.

               (13)

               In deze richtlĳn worden de grondrechten en beginselen geëerbiedigd die worden erkend in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en met name in artikel 31.

               (14)

               Aangezien de doelstellingen van deze richtlijn, met name het verbeteren van de arbeidsvoorwaarden, van de gezondheid en de veiligheid en van de sociale bescherming van werknemers in de zeevervoerssector — een grensoverschrijdende sector waarin de vlaggen van verschillende lidstaten worden gevoerd —, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt maar beter op het niveau van de Unie kunnen worden bereikt, kan de Europese Unie, overeenkomstig het subsidiariteitsbeginsel dat is neergelegd in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, maatregelen vaststellen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken.

               (15)

               Richtlijn 2009/13/EG dient bijgevolg dienovereenkomstig te worden gewijzigd,

         HEEFT DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
   Artikel 1
   Met deze richtlijn wordt uitvoering gegeven aan de overeenkomst die de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) op 5 december 2016 hebben gesloten door Richtlijn 2009/13/EG te wijzigen in overeenstemming met de wijzigingen van 2014 van het Verdrag betreffende maritieme arbeid (MAV) van 2006.
   Artikel 2
   Overeenkomstig de overeenkomst van de sociale partners, wordt de overeenkomst die door de ECSA en de ETF inzake het Verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006 is gesloten, als vervat in de bijlage bij Richtlijn 2009/13/EG gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.
   Artikel 3
   1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk 16 februari 2020 van deze richtlijn aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
   Wanneer de lidstaten die maatregelen vaststellen, wordt in de maatregelen zelf of bij de officiële bekendmaking daarvan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor die verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
   2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst mede van de belangrijkste maatregelen van intern recht die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
   3.   De lidstaten kunnen de sociale partners, indien deze daarom gezamenlijk verzoeken, belasten met de tenuitvoerlegging van deze richtlijn, op voorwaarde dat de lidstaten alle nodige maatregelen treffen om de in het kader van deze richtlijn beoogde resultaten te allen tijde te kunnen waarborgen.
   Artikel 4
   Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
   Artikel 5
   Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

      Gedaan te Brussel, 23 januari 2018.

            Voor de Raad

            De voorzitter

         V. GORANOV

      (1)  Richtlijn 2009/13/EG van de Raad van 16 februari 2009 tot tenuitvoerlegging van de overeenkomst tussen de Associatie van reders van de Europese Gemeenschap (ECSA) en de Europese Federatie van vervoerswerknemers (ETF) inzake het verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006 en tot wijziging van Richtlijn 1999/63/EG (PB L 124 van 20.5.2009, blz. 30).

      (2)  Besluit 2014/346/EU van de Raad van 26 mei 2014 betreffende het standpunt dat namens de Europese Unie op de 103e zitting van de Internationale Arbeidsconferentie zal worden ingenomen in verband met de wijzigingen van de Code van het Verdrag betreffende maritieme arbeid (PB L 172 van 12.6.2014, blz. 28).

      (3)  Richtlijn 2013/54/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 2013 betreffende bepaalde verantwoordelijkheden van de vlaggenstaat met betrekking tot de naleving en de handhaving van het Maritiem Arbeidsverdrag, 2006 (PB L 329 van 10.12.2013, blz. 1).

      BIJLAGE
      In de bijlage bij Richtlijn 2009/13/EG wordt de overeenkomst tussen de ECSA en de ETF inzake het verdrag betreffende maritieme arbeid van 2006, als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In de titel „Norm A2.5 — Repatriëring” wordt „A2.5” vervangen door „A2.5.1”.

                  2)

                  De volgende Norm wordt ingevoegd:
                  „Norm A2.5.2 — Financiële zekerheid

                              1.

                              Ten behoeve van de uitvoering van lid 2 van voorschrift 2.5 worden bij deze norm de vereisten vastgesteld ter waarborging van een snel en doeltreffend stelsel van financiële zekerheid om zeevarenden bij te staan in het geval zij worden achtergelaten.

                              2.

                              Voor de toepassing van deze norm wordt een zeevarende geacht te zijn achtergelaten wanneer de reder, in strijd met de vereisten van deze overeenkomst of de voorwaarden in de arbeidsovereenkomst voor zeevarenden:

                                          a)

                                          nalaat de kosten van repatriëring van de zeevarende te dekken, of

                                          b)

                                          de zeevarende heeft achtergelaten zonder te voorzien in de noodzakelijke verzorging en ondersteuning, of

                                          c)

                                          anderszins eenzijdig de banden met de zeevarende heeft verbroken, met inbegrip van het niet doorbetalen van het contractueel vastgestelde loon gedurende een periode van ten minste twee maanden.

                              3.

                              Elke lidstaat waarborgt dat er voor schepen die zijn vlag voeren een stelsel van financiële zekerheid is ingevoerd dat aan de vereisten van deze norm voldoet. Het stelsel van financiële zekerheid kan een socialezekerheidsregeling, een verzekering of een nationaal fonds, of soortgelijke regeling betreffen. De vorm ervan wordt door de lidstaat bepaald na overleg met de betrokken organisaties van reders en zeevarenden.

                              4.

                              Het stelsel van financiële zekerheid biedt achtergelaten zeevarenden op een schip dat de vlag van een lidstaat voert, rechtstreekse toegang, voldoende dekking en onverwijlde financiële bijstand overeenkomstig deze norm.

                              5.

                              Voor de toepassing van het tweede lid, onderdeel b), van deze norm wordt onder de noodzakelijke verzorging en ondersteuning van zeevarenden verstaan: adequate voeding, huisvesting, drinkwatervoorraden, essentiële brandstof om aan boord van het schip te kunnen overleven en noodzakelijke medische zorg.

                              6.

                              Elke lidstaat vereist dat schepen die zijn vlag voeren en overeenkomstig de nationale wetgeving een maritiem-arbeidscertificaat aan boord moeten hebben of dat op verzoek van de reder aan boord hebben, een certificaat of ander bewijsstuk van financiële zekerheid aan boord hebben dat is afgegeven door de aanbieder van de financiële zekerheid. Een kopie wordt op een duidelijk zichtbare en voor de zeevarenden toegankelijke plaats aan boord opgehangen. Wanneer er meer dan één aanbieder van financiële zekerheid dekking biedt, wordt het document van elke aanbieder meegenomen aan boord.

                              7.

                              Het certificaat of ander bewijsstuk van financiële zekerheid wordt in het Engels opgesteld of gaat vergezeld van een vertaling in het Engels, en bevat de volgende informatie:

                                          a)

                                          naam van het schip;

                                          b)

                                          thuishaven;

                                          c)

                                          roepnaam van het schip;

                                          d)

                                          IMO-nummer van het schip;

                                          e)

                                          naam en adres van de aanbieder of aanbieders van de financiële zekerheid;

                                          f)

                                          contactgegevens van de personen of entiteit die verantwoordelijk zijn voor de behandeling van verzoeken om steun van zeevarenden;

                                          g)

                                          naam van de reder;

                                          h)

                                          geldigheidsduur van de financiële zekerheid, en

                                          i)

                                          een verklaring van de aanbieder van de financiële zekerheid dat de financiële zekerheid voldoet aan de vereisten van norm A2.5.2.

                              8.

                              De uit hoofde van het stelsel van financiële zekerheid voorziene bijstand wordt onverwijld verleend op verzoek van de zeevarende of de door hem aangewezen vertegenwoordiger met de noodzakelijke onderbouwing van de aanspraak overeenkomstig het bepaalde in lid 2 van deze norm.

                              9.

                              Gelet op voorschrift 2.5 dient de uit hoofde van het stelsel van financiële zekerheid geboden bijstand toereikend te zijn om de volgende uitgaven te dekken:

                                          a)

                                          achterstallig loon en andere aanspraken die door de reder aan de zeevarende verschuldigd zijn uit hoofde van hun arbeidsovereenkomst, de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomst of het nationale recht van de vlaggenstaat, beperkt tot vier maanden achterstallig loon en vier maanden uitstaande overige aanspraken;

                                          b)

                                          alle kosten die in redelijkheid zijn gemaakt door de zeevarende, met inbegrip van de kosten van repatriëring als bedoeld in lid 10 van deze norm, en

                                          c)

                                          de essentiële behoeften van de zeevarende zoals adequate voeding, kleding indien nodig, huisvesting, drinkwatervoorraden, essentiële brandstof om aan boord van het schip te kunnen overleven, noodzakelijke medische zorg en alle overige redelijke kosten of lasten vanaf het tijdstip van het handelen of nalaten dat tot de achterlating leidde, tot de aankomst thuis van de zeevarende.

                              10.

                              De kosten van repatriëring omvatten het vervoer met passende en snelle vervoermiddelen, normaliter per vliegtuig, voeding en huisvesting van de zeevarende vanaf het tijdstip waarop hij het schip verlaat tot de aankomst thuis van de zeevarende, evenals de noodzakelijke medische zorg, de reis en het vervoer van persoonlijke bezittingen en alle andere redelijke kosten of lasten die voortvloeien uit de achterlating.

                              11.

                              De financiële zekerheid wordt niet vóór het einde van de geldigheidsduur van de financiële zekerheid beëindigd, tenzij de aanbieder van de financiële zekerheid de bevoegde autoriteit van de vlaggenstaat daarvan ten minste 30 dagen voor de beëindiging in kennis heeft gesteld.

                              12.

                              Indien de aanbieder van de verzekering of van een andere vorm van financiële zekerheid in overeenstemming met deze norm een betaling aan een zeevarende doet, treedt hij, tot de hoogte van het betaalde bedrag en overeenkomstig de toepasselijke wetgeving, door subrogatie, overdracht of anderszins, in de rechten die de zeevarende zou hebben genoten.

                              13.

                              Niets in deze norm doet afbreuk aan enig recht op verhaal van de verzekeraar of de aanbieder van financiële zekerheid jegens derden.

                              14.

                              De bepalingen in deze norm zijn niet bedoeld als exclusieve bepalingen; andere rechten, vorderingen of rechtsmiddelen ter compensatie die achtergelaten zeevarenden ter beschikking staan, blijven onverlet. In de nationale wet- en regelgeving kan worden bepaald dat de ingevolge deze norm te betalen bedragen kunnen worden verrekend met bedragen die uit andere bronnen worden ontvangen op grond van rechten, vorderingen of rechtsmiddelen die aanleiding kunnen geven tot compensatie ingevolge deze norm.”.

                  3)

                  „Norm A4.2 — Aansprakelijkheid van de reder” wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              in het kopje wordt „A4.2” vervangen door „A4.2.1”;

                              b)

                              de volgende leden worden toegevoegd:

                                          „8.

                                          In de nationale wet- en regelgeving wordt bepaald dat het stelsel van financiële zekerheid ter waarborging van compensatie als voorzien in lid 1, onder b), van deze norm, voor contractuele vorderingen als omschreven in norm A4.2.2, aan de volgende minimumvereisten voldoet:

                                                      a)

                                                      de contractuele compensatie wordt, voor zover vervat in de arbeidsovereenkomst van de zeevarende en onverminderd het bepaalde onder c), volledig en onverwijld betaald;

                                                      b)

                                                      er wordt geen druk uitgeoefend om een betaling lager dan het contractuele bedrag te aanvaarden;

                                                      c)

                                                      indien de aard van de langdurige arbeidsongeschiktheid van een zeevarende vaststelling van de hoogte van de volledige vergoeding waarop de zeevarende recht zou hebben bemoeilijkt, worden een of meer tussentijdse betalingen aan de zeevarende gedaan om onbillijke gevolgen te voorkomen;

                                                      d)

                                                      overeenkomstig lid 2 van voorschrift 4.2 ontvangt de zeevarende de betaling onverminderd andere wettelijke rechten, maar deze betaling kan door de reder worden verrekend met schadevergoedingen uit een eventuele andere vordering van de zeevarende jegens de reder die voortvloeit uit hetzelfde incident, en

                                                      e)

                                                      de vordering voor contractuele compensatie kan rechtstreeks worden ingesteld door de betrokken zeevarende, zijn naaste familie, een vertegenwoordiger van de zeevarende of een aangewezen begunstigde.

                                          9.

                                          In de nationale wet- en regelgeving wordt gewaarborgd dat zeevarenden vooraf in kennis worden gesteld indien de financiële zekerheid van een reder wordt geannuleerd of beëindigd.

                                          10.

                                          In de nationale wet- en regelgeving wordt gewaarborgd dat de bevoegde autoriteit van de vlaggenstaat door de aanbieder van de financiële zekerheid in kennis wordt gesteld indien de financiële zekerheid van een reder wordt geannuleerd of beëindigd.

                                          11.

                                          Elke lidstaat verlangt dat schepen die zijn vlag voeren een certificaat of ander bewijsstuk van financiële zekerheid aan boord hebben dat is afgegeven door de aanbieder van de financiële zekerheid. Een kopie wordt op een duidelijk zichtbare en voor de zeevarenden toegankelijke plaats aan boord opgehangen. Wanneer er meer dan één aanbieder van financiële zekerheid dekking biedt, wordt het document van elke aanbieder meegenomen aan boord.

                                          12.

                                          De financiële zekerheid wordt niet vóór het einde van de geldigheidsduur van de financiële zekerheid beëindigd, tenzij de aanbieder van de financiële zekerheid de bevoegde autoriteit van de vlaggenstaat daarvan ten minste 30 dagen voor de beëindiging in kennis heeft gesteld.

                                          13.

                                          De financiële zekerheid wordt gesteld voor de betaling van alle erdoor gedekte contractuele vorderingen die ontstaan tijdens de periode waarvoor het document geldt.

                                          14.

                                          Het certificaat of ander bewijsstuk van financiële zekerheid wordt in het Engels opgesteld of gaat vergezeld van een vertaling in het Engels, en bevat de volgende informatie:

                                                      a)

                                                      naam van het schip;

                                                      b)

                                                      thuishaven;

                                                      c)

                                                      roepnaam van het schip;

                                                      d)

                                                      IMO-nummer van het schip;

                                                      e)

                                                      naam en adres van de aanbieder of aanbieders van de financiële zekerheid;

                                                      f)

                                                      contactgegevens van de personen of entiteit die verantwoordelijk zijn voor de behandeling van contractuele vorderingen van zeevarenden;

                                                      g)

                                                      naam van de reder;

                                                      h)

                                                      geldigheidsduur van de financiële zekerheid, en

                                                      i)

                                                      een verklaring van de aanbieder van de financiële zekerheid dat de financiële zekerheid voldoet aan de vereisten van norm A4.2.1.”.

                  4)

                  De volgende norm wordt ingevoegd:
                  „Norm A4.2.2 — Behandeling van contractuele vorderingen

                              1.

                              Voor de toepassing van norm A4.2.1, lid 8, en van deze norm wordt onder de term „contractuele vordering” verstaan elke vordering in verband met het overlijden of de langdurige arbeidsongeschiktheid van zeevarenden als gevolg van een arbeidsongeval, beroepsziekte of beroepsrisico, als vervat in de nationale wetgeving, de arbeidsovereenkomst voor zeevarenden of de collectieve arbeidsovereenkomst.

                              2.

                              Het stelsel van financiële zekerheid, als bedoeld in lid 1, onder b), van norm A4.2.1 kan een socialezekerheidsregeling, een verzekering of een fonds, of een soortgelijke regeling betreffen. De vorm ervan wordt door de lidstaat bepaald na overleg met de betrokken organisaties van reders en zeevarenden.

                              3.

                              In de nationale wet- en regelgeving wordt gewaarborgd dat is voorzien in doeltreffende regelingen voor het ontvangen, behandelen en op onpartijdige wijze afwikkelen van contractuele vorderingen met betrekking tot de compensatie bedoeld in lid 8 van norm A4.2.1, door middel van snelle en eerlijke procedures.”.


title: Richtlijn (EU) 2018/850 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2018 tot wijziging van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad betreffende het storten van afvalstoffen (Voor de EER relevante tekst)

text:
                  14.6.2018

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  L 150/100

            RICHTLIJN (EU) 2018/850 VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
      van 30 mei 2018
      tot wijziging van Richtlijn 1999/31/EG van de Raad betreffende het storten van afvalstoffen
      (Voor de EER relevante tekst)
      HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
      Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 192, lid 1,
      Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
      Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
      Gezien het advies van het Europees Economisch en Sociaal Comité (1),
      Gezien het advies van het Comité van de Regio’s (2),
      Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (3),
      Overwegende hetgeen volgt:

                  (1)

                  Het afvalstoffenbeheer in de Unie moet worden verbeterd met het oog op de bescherming, het behoud en de verbetering van de kwaliteit van het milieu, de bescherming van de volksgezondheid, het behoedzaam, efficiënt en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen, de bevordering van de beginselen van een meer circulaire economie, de verhoging van de energie-efficiëntie en de vermindering van de afhankelijkheid van de Unie van ingevoerde hulpbronnen.

                  (2)

                  De in Richtlijn 1999/31/EG van de Raad (4) vastgestelde doelstellingen ter vermindering van gestort afval moeten worden aangescherpt teneinde beter aan te sluiten bij de ambitie van de Unie om tot een circulaire economie te komen en vooruitgang te boeken met de uitvoering van de mededeling van de Commissie van 4 november 2008 betreffende „Het grondstoffeninitiatief — voorzien in onze kritieke behoeften aan groei en werkgelegenheid in Europa” door het storten van afval bestemd voor stortplaatsen voor niet-gevaarlijk afval geleidelijk tot een minimum te beperken. De Commissie en de lidstaten moeten ervoor zorgen dat deze beperking past in een geïntegreerd beleid dat een correcte toepassing van de afvalhiërarchie garandeert, een verschuiving naar preventie, inclusief hergebruik en de voorbereiding voor hergebruik en recycling bevordert en een verschuiving van storten naar verbranden voorkomt.

                  (3)

                  Met het oog op een grotere samenhang van het Unierecht inzake afvalstoffen moeten de definities van Richtlijn 1999/31/EG in voorkomend geval in overeenstemming worden gebracht met die van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (5).

                  (4)

                  De bestaande definitie van „afgelegen woongebied” moet voor ultraperifere gebieden worden aangepast om rekening te houden met de specifieke kenmerken van een dergelijk woongebied, die vanuit milieuoogpunt wezenlijk andere zorgen baren dan in andere regio’s.

                  (5)

                  Het toepassingsgebied van Richtlijn 1999/31/EG moet in overeenstemming worden gebracht met dat van Richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad (6) en moet blijven gelden voor het storten van afval van winningsindustrieën die niet onder Richtlijn 2006/21/EG vallen.

                  (6)

                  Er zouden duidelijke milieu-, economische en sociale voordelen verbonden zijn aan een verdere beperking van het storten van afval, te beginnen met afvalstromen die onderworpen zijn aan gescheiden inzameling (zoals plastic, metaal, glas, papier en bioafval). Bij de uitvoering van die beperkingen moet rekening worden gehouden met de technische, ecologische of economische haalbaarheid van het recycleren of op andere wijze nuttig toepassen van restafval dat voortkomt uit een gescheiden afvalinzameling.

                  (7)

                  Veel stedelijk afval is biologisch afbreekbaar. Het storten van onbehandeld biologisch afbreekbaar afval brengt aanzienlijke negatieve gevolgen voor het milieu met zich mee op het gebied van broeikasgasemissies en de vervuiling van oppervlaktewater, grondwater, bodem en lucht. Hoewel in Richtlijn 1999/31/EG al doelstellingen zijn vastgesteld voor het voorkomen van het storten van biologisch afbreekbaar afval, is het passend om het storten van biologisch afbreekbaar afval verder te beperken door het storten van biologisch afbreekbaar afval dat overeenkomstig Richtlijn 2008/98/EG gescheiden is ingezameld voor recycling, te verbieden.

                  (8)

                  Om een correcte toepassing van de afvalhiërarchie te waarborgen moeten passende maatregelen worden genomen om vanaf 2030 stortbeperkingen toe te passen op alle afval dat zich leent voor recycling of andere nuttige toepassingen van materiaal of energie. Dergelijke beperkingen mogen niet gelden indien kan worden aangetoond dat afval zich niet leent voor recycling of andere nuttige toepassingen en dat storten over het geheel genomen tot het beste milieuresultaat zou leiden overeenkomstig de in Richtlijn 2008/98/EG vastgestelde afvalhiërarchie.

                  (9)

                  In veel lidstaten is de nodige infrastructuur voor afvalstoffenbeheer nog niet volledig uitgebouwd. Door het vaststellen van doelstellingen voor het verminderen van gestort afval zullen in veel lidstaten grote veranderingen van het afvalbeheer nodig zijn, zullen verdere vooruitgang en investeringen in het gescheiden inzamelen, sorteren en recycleren van afval worden vergemakkelijkt en zal worden vermeden dat recycleerbare materialen op een lager niveau in de afvalhiërarchie blijven vastzitten.

                  (10)

                  Een geleidelijke vermindering van het storten van afval is noodzakelijk om negatieve gevolgen voor de volksgezondheid en voor het milieu te voorkomen en om te waarborgen dat economisch waardevolle afvalmaterialen geleidelijk en doeltreffend nuttig worden toegepast door middel van een adequaat afvalstoffenbeheer en in overeenstemming met de afvalhiërarchie als vastgelegd in Richtlijn 2008/98/EG. Bij die vermindering moet worden vermeden dat overcapaciteit ontstaat voor het behandelen van restafval, bijvoorbeeld door energieterugwinning of kwalitatief laagwaardige biomechanische behandeling van onbehandeld stedelijk afval, aangezien dit zou kunnen leiden tot een ondergraving van de verwezenlijking van de langetermijndoelstellingen van de Unie inzake voorbereiding voor hergebruik en recycling van stedelijk afval, zoals vastgesteld in Richtlijn 2008/98/EG. Op vergelijkbare wijze en om negatieve gevolgen voor de volksgezondheid en voor het milieu te voorkomen, moeten de lidstaten alle nodige maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat alleen behandeld afval wordt gestort, maar mag de naleving van een dergelijke verplichting desalniettemin niet leiden tot het creëren van overcapaciteiten voor het behandelen van stedelijk restafval. Om consistentie tussen de in Richtlijn 2008/98/EG vastgestelde doelstellingen en de in Richtlijn 1999/31/EG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, vermelde doelstelling voor het verminderen van gestort afval te waarborgen en een gecoördineerde planning van de benodigde infrastructuur en investeringen voor het behalen van die doelstellingen te garanderen, moeten de lidstaten die volgens de in het kader van de gezamenlijke vragenlijst van de OESO en Eurostat gerapporteerde gegevens in 2013 meer dan 60 % van hun stedelijk afval stortten, kunnen beslissen tot verlenging van de termijn om aan de voor 2035 vastgestelde doelstelling voor stortafval te voldoen.

                  (11)

                  Om de betrouwbaarheid van de gegevens te waarborgen, is het van belang preciezere regels vast te stellen die de lidstaten moeten volgen bij het rapporteren van gestort stedelijk afval. De rapportering moet gebaseerd zijn op de hoeveelheid gestort stedelijk afval na behandeling om dat afval voor daaropvolgende storting voor te bereiden, zoals de stabilisatie van biologisch afbreekbaar stedelijk afval, en op de inbreng in afvalverbrandingsprocessen. Wat stedelijk afval betreft dat vóór recycling en nuttige toepassing zoals sortering een mechanische behandeling ondergaat, moet het bij die behandelingen ontstane afval dat uiteindelijk wordt gestort, worden meegeteld voor de berekening van de doelstelling voor stortafval.

                  (12)

                  Bij de uitvoering van de verplichting uit hoofde van Richtlijn 1999/31/EG om afval te behandelen voordat het wordt gestort, moeten de lidstaten de meest geschikte behandeling toepassen, met inbegrip van de stabilisatie van de organische fractie van het afval, om de nadelige effecten van het storten van dat afval op het milieu en de volksgezondheid zo veel mogelijk te beperken. Bij het beoordelen van de geschiktheid van een behandeling moeten de lidstaten rekening houden met de reeds genomen maatregelen om die nadelige effecten te beperken, met name de scheiding van bioafval en de gescheiden inzameling van papier en karton.

                  (13)

                  Om te zorgen voor een betere, tijdigere en meer eenvormige uitvoering van deze richtlijn en te anticiperen op zwakke punten in de uitvoering ervan, moet een systeem voor verslagen inzake vroegtijdige waarschuwing worden ingevoerd, zodat tekortkomingen aan het licht komen en vóór de termijnen voor de verwezenlijking van de doelstellingen maatregelen kunnen worden genomen.

                  (14)

                  Om de doelstellingen van Richtlijn 1999/31/EG te helpen verwezenlijken en de overgang naar een circulaire economie te stimuleren, moet de Commissie de coördinatie en uitwisseling van informatie en beste praktijken tussen de lidstaten en tussen de verschillende economische sectoren bevorderen.

                  (15)

                  De uitvoeringsverslagen die de lidstaten om de drie jaar opstellen, zijn geen doeltreffend instrument gebleken voor het toezicht op de naleving en het waarborgen van een goede uitvoering, en leverden een onnodige administratieve belasting op. Het is daarom wenselijk de bepalingen die de lidstaten ertoe verplichten dergelijke verslagen op te stellen, in te trekken. In de plaats daarvan moet de monitoring van de naleving uitsluitend gebaseerd zijn op de gegevens die de lidstaten elk jaar aan de Commissie rapporteren.

                  (16)

                  Door de lidstaten gerapporteerde gegevens zijn voor de Commissie essentieel om de naleving van het Unierecht inzake afvalstoffen in alle lidstaten te kunnen beoordelen. De kwaliteit, de betrouwbaarheid en de vergelijkbaarheid van gegevens moeten worden verbeterd door één toegangspunt voor alle gegevens over afvalstoffen in te stellen, achterhaalde verslagleggingsvereisten te schrappen, nationale verslagleggingsmethoden te benchmarken en een kwaliteitscontroleverslag over de gegevens in te voeren. Betrouwbare verslaglegging over gegevens betreffende afvalstoffenbeheer is van wezenlijk belang voor een doeltreffende uitvoering, voor een goede planning van afvalbehandelingsinfrastructuur en voor het waarborgen van de vergelijkbaarheid van gegevens tussen de lidstaten. In de verslagen over het behalen van de doelstellingen van Richtlijn 1999/31/EG, zoals gewijzigd bij deze richtlijn, moeten de lidstaten gebruikmaken van de recentste regels die door de Commissie zijn ontwikkeld en de methoden die zijn ontwikkeld door de nationale bevoegde autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van deze richtlijn.

                  (17)

                  Om eenvormige voorwaarden te waarborgen voor de uitvoering van Richtlijn 1999/31/EG, moeten aan de Commissie uitvoeringsbevoegdheden worden toegekend in verband met artikel 5 bis, lid 4, artikel 15, lid 5, artikel 15 ter en artikel 15 quater van Richtlijn 1999/31/EG, zoals gewijzigd bij de onderhavige richtlijn. Die bevoegdheden moeten worden uitgeoefend in overeenstemming met Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (7).

                  (18)

                  Daar de doelstellingen van deze richtlijn, namelijk het afvalbeheer in de Unie verbeteren en aldus bijdragen aan de bescherming, het behoud en de verbetering van de kwaliteit van het milieu en het behoedzaam en rationeel gebruik van natuurlijke hulpbronnen, niet voldoende door de lidstaten kunnen worden verwezenlijkt, maar vanwege de omvang en de gevolgen beter door de Unie kunnen worden verwezenlijkt, kan de Unie, overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel, maatregelen nemen. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan nodig is om deze doelstellingen te verwezenlijken,

                  (19)

                  Richtlijn 1999/31/EG moet daarom dienovereenkomstig worden gewijzigd.

                  (20)

                  Overeenkomstig de gezamenlijke politieke verklaring van 28 september 2011 van de lidstaten en de Commissie over toelichtende stukken (8) hebben de lidstaten zich ertoe verbonden om in gerechtvaardigde gevallen de kennisgeving van hun omzettingsmaatregelen vergezeld te doen gaan van één of meer stukken waarin het verband tussen de onderdelen van een richtlijn en de overeenkomstige delen van de nationale omzettingsinstrumenten wordt toegelicht. Met betrekking tot deze richtlijn acht de wetgever de toezending van dergelijke stukken gerechtvaardigd.

            HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
      Artikel 1
      Wijzigingen
      Richtlijn 1999/31/EG wordt als volgt gewijzigd:

                  1)

                  In artikel 1 wordt lid 1 vervangen door:
                  „1.   Teneinde de overgang van de Unie naar een circulaire economie te ondersteunen en te voldoen aan de voorschriften van Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad (*1), met name de artikelen 4 en 12, heeft deze richtlijn tot doel het storten van afval, en met name afval dat zich leent voor recycling of andere nuttige toepassing, geleidelijk te verminderen en middels strenge operationele en technische voorschriften inzake afvalstoffen en stortplaatsen te voorzien in maatregelen, procedures en richtsnoeren om negatieve gevolgen van het storten van afvalstoffen voor het milieu, in het bijzonder de verontreiniging van oppervlaktewater, grondwater, bodem en lucht, en voor het wereldwijde milieu, ook door het broeikaseffect, alsmede elk risico dat daar tijdens de gehele levensduur van de stortplaats uit voortvloeit voor de volksgezondheid, te voorkomen of zo veel mogelijk te verminderen.

                     (*1)  Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB L 312 van 22.11.2008, blz. 3).”."

                  2)

                  Artikel 2 wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              punt a) wordt vervangen door:

                                          „a)

                                          „afvalstof”, „gevaarlijke afvalstof”, „ongevaarlijke afvalstof”, „stedelijk afval”, „afvalstoffenproducent”, „afvalstoffenhouder”, „afvalstoffenbeheer” of „afvalbeheer”, „gescheiden inzameling”, „nuttige toepassing”, „voorbereiding voor hergebruik”, „recycling” en „verwijdering”: datgene wat onder die begrippen wordt verstaan in artikel 3 van Richtlijn 2008/98/EG;”

                              b)

                              de punten b), c), d) en n) worden geschrapt;

                              c)

                              aan punt r) wordt de volgende alinea toegevoegd:
                              „De lidstaten mogen besluiten in ultraperifere gebieden in de zin van artikel 349 van het Verdrag de volgende definitie toe te passen:
                              „afgelegen woongebied”: een woongebied:

                                          —

                                          met niet meer dan 2 000 inwoners per woongebied en ten hoogste vijf inwoners per vierkante kilometer, of met meer dan 2 000 maar minder dan 5 000 inwoners per woongebied en ten hoogste vijf inwoners per vierkante kilometer en wier afvalproductie niet meer dan 3 000 ton per jaar bedraagt, en

                                          —

                                          waarvan de afstand tot de dichtstbij gelegen stedelijke agglomeratie met ten minste 250 inwoners per vierkante kilometer ten minste 100 kilometer bedraagt en dat niet over de weg toegankelijk is.”.

                  3)

                  Artikel 3 wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              in lid 2 wordt het laatste streepje geschrapt;

                              b)

                              lid 3 wordt vervangen door:
                              „3.   Het beheer van afval van winningsindustrieën op het land, dat wil zeggen afval dat afkomstig is van de prospectie, de winning (met inbegrip van de ontwikkelingsfase die aan de productie voorafgaat), de behandeling en de opslag van mineralen en de exploitatie van groeven, is van het toepassingsgebied van deze richtlijn uitgesloten wanneer dit binnen de werkingssfeer van ander wetgevingshandelingen van de Unie valt.”.

                  4)

                  Artikel 5 wordt als volgt gewijzigd:

                              a)

                              in lid 2 wordt de volgende alinea geschrapt:
                              „Twee jaar vóór de onder c) genoemde datum toetst de Raad de bovengenoemde doelstelling, op basis van een verslag van de Commissie over de praktische ervaringen van de lidstaten betreffende de verwezenlijking van de onder a) en b) genoemde doelstellingen, dat zo nodig vergezeld gaat van een voorstel om deze doelstelling te bevestigen dan wel te wijzigen teneinde een hoog niveau van milieubescherming te waarborgen.”;

                              b)

                              in lid 3 wordt het volgende punt toegevoegd:

                                          „f)

                                          afval dat overeenkomstig artikel 11, lid 1, van Richtlijn 2008/98/EG en artikel 22 van die richtlijn gescheiden is ingezameld ter voorbereiding voor hergebruik en voor recycling, met uitzondering van het afval dat bij de verdere behandeling van gescheiden ingezameld afval ontstaat en waarvoor storten het beste milieuresultaat oplevert overeenkomstig artikel 4 van die richtlijn.”;

                              c)

                              het volgende lid wordt toegevoegd:
                              „3 bis.   De lidstaten streven ernaar te waarborgen dat alle afval dat zich leent voor recycling of andere nuttige toepassing, in het bijzonder in stedelijk afval, vanaf 2030 niet langer in een stortplaats wordt aanvaard, met uitzondering van afval waarvoor storten het beste milieuresultaat oplevert overeenkomstig artikel 4 van Richtlijn 2008/98/EG.
                              De lidstaten nemen informatie over de krachtens dit lid genomen maatregelen op in de in artikel 28 van Richtlijn 2008/98/EG bedoelde afvalbeheerplannen of in andere strategiedocumenten die voor het gehele grondgebied van de betrokken lidstaat gelden.”;

                              d)

                              de volgende leden worden toegevoegd:
                              „5.   De lidstaten treffen de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de hoeveelheid gestort stedelijk afval tegen 2035 tot 10 % of minder van de totale geproduceerde hoeveelheid stedelijk afval (in gewicht) wordt verminderd.
                              6.   Een lidstaat kan de termijn voor de verwezenlijking van de in lid 5 bedoelde doelstelling met maximaal vijf jaar verlengen mits die lidstaat:

                                          a)

                                          meer dan 60 % van zijn in 2013 geproduceerde stedelijk afval zoals gerapporteerd in het kader van de gezamenlijke vragenlijst van de OESO en Eurostat stortte;

                                          b)

                                          de Commissie uiterlijk 24 maanden vóór het verstrijken van de in lid 5 van dit artikel vastgestelde termijn in kennis stelt van zijn voornemen om de termijn te verlengen, en een uitvoeringsplan indient overeenkomstig bijlage IV bij deze richtlijn. Dat plan kan worden gecombineerd met een overeenkomstig artikel 11, lid 3, onder b), van Richtlijn 2008/98/EG ingediend uitvoeringsplan.

                                    7.   Binnen drie maanden na ontvangst van het op grond van lid 6, onder b), ingediende uitvoeringsplan kan de Commissie een lidstaat verzoeken dat plan te herzien indien de Commissie van oordeel is dat het plan niet voldoet aan de voorschriften van bijlage IV. De betrokken lidstaat dient binnen drie maanden na ontvangst van het verzoek van de Commissie een herzien plan in.
                              8.   In geval van een verlenging van de termijn overeenkomstig lid 6 treffen de lidstaten de nodige maatregelen om ervoor te zorgen dat de hoeveelheid gestort stedelijk afval tegen 2035 tot 25 % of minder van de totale geproduceerde hoeveelheid stedelijk afval wordt verminderd.
                              9.   Uiterlijk 31 december 2024 bekijkt de Commissie de in lid 5 vastgelegde doelstelling opnieuw om deze te behouden of zo nodig te verlagen, een kwantitatieve doelstelling inzake gestort afval per hoofd van de bevolking te overwegen en beperkingen van het storten van ongevaarlijke afvalstoffen behalve stedelijk afval in te voeren. Hiertoe dient de Commissie een verslag, indien nodig vergezeld van een wetgevingsvoorstel, in bij het Europees Parlement en de Raad.”.

                  5)

                  De volgende artikelen worden ingevoegd:
                  „Artikel 5 bis

                  Voorschriften inzake de berekening van de mate waarin de doelstellingen zijn behaald
                  1.   Voor het berekenen of de in artikel 5, leden 5 en 6, bedoelde doelstellingen zijn behaald:

                              a)

                              wordt het gewicht van het geproduceerde en gestorte stedelijk afval in een bepaald kalenderjaar berekend;

                              b)

                              wordt het gewicht van het afval dat vóór recycling of andere nuttige toepassing van stedelijk afval bij behandelingshandelingen zoals sortering of biomechanische behandeling ontstaat en dat vervolgens wordt gestort, meegerekend in het gewicht van het als gestort gerapporteerde stedelijk afval;

                              c)

                              worden het gewicht van het stedelijk afval dat verbrandingsprocessen ondergaat en het gewicht van het afval dat wordt geproduceerd bij de stabilisatie van de biologisch afbreekbare fractie van stedelijk afval om vervolgens te worden gestort, als gestort gerapporteerd;

                              d)

                              wordt het gewicht van het afval dat bij recycling of andere nuttige toepassingen van stedelijk afval wordt geproduceerd en dat vervolgens wordt gestort, niet meegerekend in het gewicht van het als gestort gerapporteerde stedelijk afval.

                        2.   De lidstaten zetten een doeltreffend systeem voor de kwaliteitscontrole en traceerbaarheid van gestort stedelijk afval op om te waarborgen dat aan de in lid 1 van dit artikel vastgestelde voorwaarden wordt voldaan. Zij mogen daarvoor gebruikmaken van het bij artikel 11 bis, lid 3, van Richtlijn 2008/98/EG vastgestelde systeem.
                  3.   Indien stedelijk afval overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad (*2) naar een andere lidstaat wordt overgebracht of uit de Unie wordt uitgevoerd om te worden gestort, wordt het overeenkomstig lid 1 meegeteld in de hoeveelheid gestort afval door de lidstaat waar dat afval werd ingezameld.
                  4.   Om voor de eenvormige toepassing van dit artikel geharmoniseerde voorwaarden te verzekeren, stelt de Commissie uiterlijk 31 maart 2019 uitvoeringshandelingen vast waarin voorschriften voor de berekening en verificatie van gegevens en de verslaglegging hierover worden vastgelegd. Deze uitvoeringshandelingen worden vastgesteld overeenkomstig de in artikel 17, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure.
                  Artikel 5 ter

                  Verslag vroegtijdige waarschuwing
                  1.   De Commissie stelt, in samenwerking met het Europees Milieuagentschap, uiterlijk drie jaar voor elke in artikel 5, leden 5 en 6, vastgestelde termijn een verslag op over de vooruitgang met het behalen van de in die bepalingen vastgestelde doelstellingen.
                  2.   De in lid 1 bedoelde verslagen omvatten het volgende:

                              a)

                              een raming van de mate waarin de doelstellingen door elke lidstaat zijn behaald;

                              b)

                              een lijst van lidstaten die het risico lopen die doelstellingen niet binnen de respectieve termijnen te behalen, vergezeld van passende aanbevelingen voor de betrokken lidstaten;

                              c)

                              voorbeelden van beste praktijken die in de hele Unie worden toegepast en die als leidraad kunnen dienen om vooruitgang te boeken bij het behalen van de doelstellingen.

                        Artikel 5 quater

                  Uitwisseling van beste praktijken en informatie
                  De Commissie organiseert een regelmatige uitwisseling van informatie en beste praktijken tussen de lidstaten, en waar passend ook met regionale en lokale autoriteiten, over de praktische uitvoering van de voorschriften van deze richtlijn.

                     (*2)  Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (PB L 190 van 12.7.2006, blz. 1).”."

                  6)

                  In artikel 6, onder a), wordt de volgende zin toegevoegd:
                  „De lidstaten zorgen ervoor dat overeenkomstig dit punt getroffen maatregelen het behalen van de doelstellingen van Richtlijn 2008/98/EG niet in gevaar brengen, met name wat betreft de afvalhiërarchie en de verhoging van de voorbereiding voor hergebruik en van recycling zoals vastgesteld in artikel 11 van die richtlijn;”.

                  7)

                  In artikel 11, lid 2, wordt de tweede alinea geschrapt.

                  8)

                  Artikel 15 wordt vervangen door:
                  „Artikel 15
                  Verslaglegging
                  1.   De lidstaten rapporteren de gegevens betreffende de uitvoering van artikel 5, leden 2, 5 en 6, voor elk kalenderjaar aan de Commissie.
                  Zij rapporteren de gegevens via elektronische weg binnen 18 maanden na afloop van het verslagjaar waarvoor de gegevens zijn verzameld. De gegevens worden gerapporteerd in de vorm die door de Commissie overeenkomstig lid 5 van dit artikel is vastgesteld.
                  De eerste verslagperiode over de uitvoering van artikel 5, leden 5 en 6, vangt aan in het eerste volledige kalenderjaar na de vaststelling van de uitvoeringshandeling waarin de vorm voor de verslaglegging is vastgesteld overeenkomstig lid 5 van dit artikel, en omvat de gegevens voor die verslagperiode.
                  2.   De lidstaten rapporteren de gegevens betreffende de uitvoering van artikel 5, lid 2, tot 1 januari 2025.
                  3.   De overeenkomstig dit artikel door de lidstaten gerapporteerde gegevens gaan vergezeld van een kwaliteitscontroleverslag.
                  4.   De Commissie evalueert de overeenkomstig dit artikel gerapporteerde gegevens en publiceert een verslag met de resultaten van haar evaluatie. Dit verslag omvat een beoordeling van de manier waarop de gegevensverzameling wordt georganiseerd, van de gegevensbronnen en van de in de lidstaten gebruikte methode, alsook van de volledigheid, betrouwbaarheid, tijdigheid en consistentie van de gegevens. De beoordeling kan specifieke aanbevelingen voor verbetering omvatten. Het verslag wordt opgesteld na de eerste rapportage over de gegevens door de lidstaten en vervolgens om de vier jaar.
                  5.   De Commissie stelt uiterlijk 31 maart 2019 uitvoeringshandelingen vast die de vorm bepalen voor de verslaglegging over de gegevens als bedoeld in lid 1 van dit artikel. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 17, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.”.

                  9)

                  De volgende artikelen worden ingevoegd:
                  „Artikel 15 bis

                  Instrumenten om een omschakeling naar een meer circulaire economie te bevorderen
                  Om de doelstellingen van deze richtlijn te helpen verwezenlijken, maken de lidstaten gebruik van economische instrumenten en andere maatregelen om prikkels te bieden voor de toepassing van de afvalstoffenhiërarchie. Hierbij kan het gaan om de instrumenten en maatregelen die zijn vermeld in bijlage IV bis bij Richtlijn 2008/98/EG, of andere passende instrumenten en maatregelen.
                  Artikel 15 ter

                  Vaststelling van de doorlatendheidscoëfficiënt voor stortplaatsen
                  De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen de te hanteren methode vast voor de vaststelling van de doorlatendheidscoëfficiënt op stortplaatsen, in het veld en voor het gehele terrein. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 17, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld.
                  Artikel 15 quater

                  Unienorm voor de bemonstering van afvalstoffen
                  De Commissie stelt door middel van uitvoeringshandelingen een norm voor de bemonstering van afvalstoffen vast. Die uitvoeringshandelingen worden volgens de in artikel 17, lid 2, bedoelde onderzoeksprocedure vastgesteld. Totdat die uitvoeringshandelingen zijn vastgesteld, kunnen de lidstaten nationale normen en procedures toepassen.”.

                  10)

                  Artikel 16 wordt vervangen door:
                  „Artikel 16
                  Wijziging van de bijlagen
                  De Commissie beoordeelt de bijlagen regelmatig en dient zo nodig passende wetgevingsvoorstellen in.”.

                  11)

                  Artikel 17 wordt vervangen door:
                  „Artikel 17
                  Comitéprocedure
                  1.   De Commissie wordt bijgestaan door het bij artikel 39 van Richtlijn 2008/98/EG ingestelde comité. Dat comité is een comité in de zin van Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad (*3).
                  2.   Wanneer naar dit lid wordt verwezen, is artikel 5 van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.
                  Indien het comité geen advies uitbrengt, stelt de Commissie de ontwerpuitvoeringshandeling niet vast en is artikel 5, lid 4, derde alinea van Verordening (EU) nr. 182/2011 van toepassing.

                     (*3)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).”."

                  12)

                  Bijlage I, punt 3.5, wordt geschrapt.

                  13)

                  Bijlage II, punt 5, wordt geschrapt.

                  14)

                  Bijlage III, punt 2, eerste alinea, wordt geschrapt.

                  15)

                  Bijlage IV wordt toegevoegd overeenkomstig de bijlage bij deze richtlijn.

            Artikel 2
      Omzetting
      1.   De lidstaten doen de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 5 juli 2020 aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.
      Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in de bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. De regels voor deze verwijzing worden vastgesteld door de lidstaten.
      2.   De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen. De Commissie stelt de andere lidstaten daarvan in kennis.
      Artikel 3
      Inwerkingtreding
      Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
      Artikel 4
      Adressaten
      Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.

         Gedaan te Straatsburg, 30 mei 2018.

               Voor het Europees Parlement

               De voorzitter

            A. TAJANI

               Voor de Raad

               De voorzitster

            L. PAVLOVA

         (1)  PB C 264 van 20.7.2016, blz. 98.

         (2)  PB C 17 van 18.1.2017, blz. 46.

         (3)  Standpunt van het Europees Parlement van 18 april 2018 (nog niet bekendgemaakt in het Publicatieblad) en besluit van de Raad van 22 mei 2018.

         (4)  Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (PB L 182 van 16.7.1999, blz. 1).

         (5)  Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB L 312 van 22.11.2008, blz. 3).

         (6)  Richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van Richtlijn 2004/35/EG (PB L 102 van 11.4.2006, blz. 15).

         (7)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB L 55 van 28.2.2011, blz. 13).

         (8)  PB C 369 van 17.12.2011, blz. 14.

         BIJLAGE
         De volgende bijlage wordt toegevoegd:

               „BIJLAGE IV
               KRACHTENS ARTIKEL 5, LID 6, IN TE DIENEN UITVOERINGSPLAN
               Het krachtens artikel 5, lid 6, in te dienen uitvoeringsplan bevat het volgende:

                           1.

                           beoordeling van de percentages gerecycleerd, gestort of anderszins behandeld stedelijk afval en de stromen waaruit dat bestaat in het verleden, het heden en de toekomst;

                           2.

                           beoordeling van de uitvoering van afvalbeheersplannen en afvalpreventieprogramma’s die zijn opgezet krachtens de artikelen 28 en 29 van Richtlijn 2008/98/EG;

                           3.

                           de redenen waarom de lidstaat van mening is dat hij wellicht niet in staat zal zijn de in artikel 5, lid 5, vastgelegde doelstelling te behalen binnen de in dat artikel vastgestelde termijn, en een beoordeling van de extra tijd van ten hoogste vijf jaar die nodig is om die doelstelling te halen;

                           4.

                           maatregelen die noodzakelijk zijn voor het verwezenlijken van de in artikel 5, lid 8, van deze richtlijn vastgestelde doelstellingen die van toepassing zijn op de lidstaat gedurende de extra tijd van ten hoogste vijf jaar, met inbegrip van passende economische instrumenten en andere maatregelen om prikkels te bieden voor de toepassing van de afvalhiërarchie als bedoeld in artikel 4, lid 1, van, en bijlage IV bis bij, Richtlijn 2008/98/EG;

                           5.

                           een tijdschema voor de tenuitvoerlegging van de in punt 4 bedoelde maatregelen, het orgaan dat bevoegd is voor de tenuitvoerlegging ervan, en een beoordeling van de afzonderlijke bijdrage ervan aan het behalen van de doelstellingen die van toepassing zijn in geval van een verlenging van de termijn;

                           6.

                           informatie over de financiering van het afvalbeheer in overeenstemming met het beginsel „de vervuiler betaalt”;

                           7.

                           maatregelen om in voorkomend geval de kwaliteit van gegevens te verbeteren met het oog op betere prestaties bij de planning en monitoring van afvalbeheer.”.