Σημαντική ανακοίνωση νομικού περιεχομένου

|

52006SC0025

Σύσταση για γνώµη του Συµßουλίου σύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 3του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας, 2005-2008  /* SEC/2006/0025 τελικό */

	[pic] | ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ |Βρυξέλλες, 11.1.2006SEC(2006) 25 τελικόΣύσταση γιαΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥσύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 3του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας, 2005-2008(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗΙστορικόΤο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1998, βασίζεται στον στόχο της επίτευξης υγιών δημόσιων οικονομικών ως μέσο ενίσχυσης των προϋποθέσεων για σταθερότητα των τιμών και ισχυρή διατηρήσιμη ανάπτυξη, οι οποίες ευνοούν τη δημιουργία απασχόλησης. Το 2005, το σύμφωνο τροποποιήθηκε για πρώτη φορά. Η μεταρρύθμιση αναγνώριζε τη χρησιμότητα του συμφώνου για την εδραίωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας, αλλά είχε ως σκοπό την ενίσχυση της αποτελεσματικότητας και των οικονομικών του ερεισμάτων, καθώς επίσης τη διασφάλιση της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας των δημόσιων οικονομικών.Ο κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[1], ο οποίος αποτελεί στοιχείο του συμφώνου, ορίζει ότι τα κράτη μέλη υποβάλλουν υποχρεωτικά, στο Συμβούλιο και την Επιτροπή, προγράμματα σταθερότητας ή σύγκλισης, καθώς και ετήσιες επικαιροποιήσεις τους (τα κράτη μέλη που έχουν ήδη υιοθετήσει το ενιαίο νόμισμα υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σταθερότητας, ενώ τα κράτη μέλη που δεν το έχουν υιοθετήσει ακόμη υποβάλλουν (επικαιροποιημένα) προγράμματα σύγκλισης). Το πρώτο πρόγραμμα σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας υποβλήθηκε τον Μάιο του 2004. Κατ’ εφαρμογή του κανονισμού, το Συμβούλιο εξέδωσε γνώμη επί του προγράμματος στις 5 Ιουλίου 2004 επί τη βάσει σύστασης της Επιτροπής και μετά από διαβουλεύσεις με την Οικονομική και Δημοσιονομική Επιτροπή. Βάσει της ίδιας διαδικασίας, τα προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης αξιολογούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εξετάζονται από την προαναφερθείσα επιτροπή, ενώ το Συμβούλιο έχει την ευχέρεια να τα εξετάσει.Στα εν λόγω προγράμματα, τα κράτη μέλη καλούνται να καθορίσουν τον μεσοπρόθεσμο στόχο τον οποίον θέτουν για τη δημοσιονομική τους κατάσταση και να προσδιορίσουν τα μέτρα που σκοπεύουν να εφαρμόσουν προκειμένου να επιτύχουν και να διατηρήσουν το στόχο αυτό, περιλαμβανομένων των συνοδευτικών οικονομικών παραδοχών. Μετά τη μεταρρύθμιση του συμφώνου, ο μεσοπρόθεσμος στόχος πρέπει να διαφοροποιείται για τα επιμέρους κράτη μέλη με γνώμονα την οικονομική και δημοσιονομική ανομοιογένεια που υπάρχει στην Ένωση, περιλαμβανομένου του στοιχείου του κινδύνου που η δημοσιονομική πολιτική συνεπάγεται για τη διατηρησιμότητα. Άλλο στοιχείο της μεταρρύθμισης είναι το ότι πρέπει, αφενός, να επιτυγχάνεται συμμετρικότερη προσέγγιση σε σχέση με τη δημοσιονομική πολιτική κατά τη διάρκεια του οικονομικού κύκλου, με την τήρηση αυξημένης δημοσιονομικής πειθαρχίας σε περιόδους οικονομικής άνθησης και, αφετέρου, να λαμβάνονται υπόψη «μείζονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» με επαληθεύσιμα αποτελέσματα για τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα ενόψει πρόσκαιρων αποκλίσεων από το μεσοπρόθεσμο στόχο ή από την πορεία προσαρμογής για την επίτευξή του.Λαμβάνοντας υπόψη τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005, τον κώδικα δεοντολογίας[2], την από κοινού συμφωνηθείσα μεθοδολογία για την εκτίμηση της δυνητικής παραγωγής και των κυκλικά προσαρμοσμένων αποτελεσμάτων και τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών, που περιλαμβάνονται στους ολοκληρωμένους προσανατολισμούς για την περίοδο 2005-2008, η Επιτροπή εξέτασε την προσφάτως υποβληθείσα επικαιροποίηση του προγράμματος σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας και, επί τη βάσει της κατωτέρω αξιολόγησης, εξέδωσε σύσταση για γνώμη του Συμβουλίου επί της εν λόγω επικαιροποίησης.Αξιολόγηση1.  Η δεύτερη επικαιροποίηση του προγράμματος σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας, που καλύπτει την περίοδο 2005-2008, υποβλήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2005. Το πρόγραμμα ανταποκρίνεται εν πολλοίς στην πρότυπη διάρθρωση των προγραμμάτων σταθερότητας και σύγκλισης σύμφωνα με τον νέο κώδικα δεοντολογίας και περιέχει όλα τα υποχρεωτικά, καθώς και τα πλείστα προαιρετικά δεδομένα τα οποία προβλέπει ο νέος κώδικας δεοντολογίας.2.  Στις 5 Ιουλίου 2004, το Συμβούλιο απεφάνθη ότι η Τσεχική Δημοκρατία είχε υπερβολικό έλλειμμα. Σύμφωνα με τη σύσταση του Συμβουλίου της ίδιας ημερομηνίας κατ’ εφαρμογή του άρθρου 104 παράγραφος 7, το υπερβολικό έλλειμμα πρέπει να διορθωθεί μέχρι το έτος 2008. Στη γνώμη του της 18ης Ιανουαρίου 2005 σχετικά με την προηγούμενη επικαιροποίηση του προγράμματος σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας για την περίοδο 2004-2007, το Συμβούλιο συνιστούσε στην Τσεχική Δημοκρατία «να διαθέσει τυχόν μεγαλύτερα από τα προϋπολογιζόμενα έσοδα για τη μείωση του ελλείμματος και να εφαρμόσει αυστηρά τα ανώτατα μεσοπρόθεσμα όρια δαπανών για την κεντρική κυβέρνηση, τα οποία καθίστανται δεσμευτικά από νομική άποψη από το 2006». Επιπλέον, καλούσε την Τσεχική Δημοκρατία «να επιταχύνει τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και να αναλάβει τη μεταρρύθμιση του συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης έτσι ώστε να βελτιωθεί η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημοσίων οικονομικών».3.  Έπειτα από την επίτευξη προόδου σε σχέση με τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τη σταθεροποίηση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Τσεχική Δημοκρατία γνώρισε μακροοικονομικές ανισορροπίες, οι οποίες οδήγησαν σε συναλλαγματική κρίση τον Μάιο του 1997 και σε οικονομική ύφεση την περίοδο 1997-1999. Στην ανάκαμψη της οικονομίας από το 2000 και μετά συνέβαλαν ολοκληρωμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα και τον τομέα των επιχειρήσεων. Έκτοτε, η πραγματική ετήσια αύξηση του ΑΕΠ ήταν περίπου 3% κατά μέσο όρο, ενώ το ύψος της μέσης ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ στην ΕΕ ήταν 1,7%.4.  Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρία σενάρια για τις μακροοικονομικές προβλέψεις: ένα «βασικό», ένα «αισιόδοξο» και ένα «απαισιόδοξο» σενάριο. Το «βασικό» σενάριο θεωρείται ως το σενάριο αναφοράς για την αξιολόγηση των δημοσιονομικών προβλέψεων. Σύμφωνα με αυτό, η αναμενόμενη ετήσια πραγματική αύξηση του ΑΕΠ είναι 4,8% για το 2005 και 4,4% για το 2006, με ελαφρά μείωσή της σε 4¼% την περίοδο 2007-2008. Η πρόβλεψη αυτή συμβαδίζει σε γενικές γραμμές με τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005 για τα έτη 2005-2007. Για το έτος 2008, η οικονομική ανάπτυξη είναι κατά τι υψηλότερη από την εκτίμηση των υπηρεσιών της Επιτροπής για τη δυνητική ανάπτυξη. Οι παραδοχές για την ανάπτυξη στις οποίες στηρίζεται το πρόγραμμα μπορούν συνεπώς να θεωρηθούν αξιόπιστες, με ροπή προς την αισιοδοξία κατά το τελευταίο έτος της περιόδου. Λόγω της πιθανής υπερεκτίμησης της δυνητικής ανάπτυξης, οι κυκλικές συνθήκες ενδέχεται να είναι ευνοϊκότερες από αυτές που υποδηλώνουν οι προβλέψεις του προγράμματος. Ο πληθωρισμός αναμένεται να αυξηθεί από 1,5% το 2005 σε 2,2% το 2006 και να μειωθεί ελαφρώς σε 2,0% το 2007, πρόβλεψη που κρίνεται σχετικά αισιόδοξη.5.  Έπειτα από την υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας της τσεχικής κορώνας έναντι του ευρώ σε ποσοστό σχεδόν 15% μεταξύ του Ιουλίου του 2002 και του Φεβρουαρίου του 2004, το τσεχικό νόμισμα εμφάνισε και αυτό την γενικότερη τάση σταθερής ανατίμησης των νομισμάτων της περιοχής μέχρι τον Μάρτιο του 2005 και ανέκτησε ποσοστό 12% περίπου της αξίας του έναντι του ευρώ. Η τάση αυτή αντεστράφη πρόσκαιρα με υποτίμηση κατά τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2005, αλλά η τσεχική κορώνα επανήλθε σε ανατιμητική τροχιά τον Ιούνιο του 2005. Τα μακροπρόθεσμα επιτόκια στην Τσεχική Δημοκρατία παραμένουν σε χαμηλό επίπεδο. Έπειτα από τη χαλάρωσή τους το δεύτερο εξάμηνο του 2004, η απόκλιση από τα επιτόκια της ευρωζώνης κυμάνθηκε από μηδέν έως σαράντα μονάδες βάσης κατά το μεγαλύτερο μέρος του 2005. Στο πρόγραμμα σύγκλισης διευκρινίζεται ότι η Τσεχική Δημοκρατία προετοιμάζεται για την ένταξή της στην ευρωζώνη το 2010 και επαναβεβαιώνεται ότι η συμμετοχή στον μηχανισμό συναλλαγματικών ισοτιμιών ERM II δεν πρέπει να υπερβεί την ελάχιστη προβλεπόμενη χρονική διάρκεια. Από το ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα επίτευξης της πλήρους ενσωμάτωσης στην ευρωζώνη το οποίο δημοσίευσε πρόσφατα το Υπουργείο των Οικονομικών συνάγεται ότι η είσοδος της χώρας στον μηχανισμό ERM II είναι πιθανό να πραγματοποιηθεί το δεύτερο εξάμηνο του 2007.6.  Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης για το 2005 εκτιμάται σε 3,2% του ΑΕΠ, με βάση τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005, ενώ το επιδιωκόμενο έλλειμμα σύμφωνα με την προηγούμενη επικαιροποίηση ήταν 4,7% του ΑΕΠ. Το ύψος του πραγματικού ελλείμματος αναμένεται να επηρεασθεί κυρίως από τις δημοσιονομικές επιδόσεις της κεντρικής κυβέρνησης, ιδίως δε από τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος κατέγραψε (με βάση την ταμειακή ρευστότητα) φορολογικά έσοδα μεγαλύτερα από τα προβλεπόμενα και υστέρηση της εκτέλεσης των δαπανών σε ποσοστό περίπου 1,5% του ΑΕΠ.7.  Η παρούσα επικαιροποίηση αποσκοπεί στη μείωση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης το 2008 κάτω από τη σχετική τιμή αναφοράς (3% του ΑΕΠ), σύμφωνα με τη σύσταση που εξέδωσε το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7. Ειδικότερα, το πρόγραμμα προβλέπει συρρίκνωση των ελλείμματος σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ μεταξύ των ετών 2005 και 2008, καθώς και μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες. Ωστόσο, αν δεν ληφθεί υπόψη η επίδραση δύο έκτακτων δαπανών το 2005, η βελτίωση του ονομαστικού ελλείμματος κατά την περίοδο αναφοράς είναι μόνο 1 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Η μείωση του ελλείμματος αντανακλά κυρίως τη μείωση του δείκτη δαπανών (κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ) κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς του προγράμματος, ενώ τα έσοδα παραμένουν εν πολλοίς αμετάβλητα (-0,2 ποσοστιαίες μονάδες). Η δημόσια κατανάλωση και οι μεταβιβάσεις κοινωνικού χαρακτήρα είναι τα στοιχεία δαπανών που σχεδιάζεται να συρρικνωθούν περισσότερο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Προβλέπεται ραγδαία αύξηση των δημόσιων επενδύσεων, από 5% του ΑΕΠ το 2004 σε ποσοστό άνω του 6% του ΑΕΠ το 2008, δηλαδή σαφώς πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ (2,5% του ΑΕΠ το 2005). Σε σύγκριση με το προηγούμενο πρόγραμμα, η επικαιροποίηση του Νοεμβρίου του 2005 επαναβεβαιώνει σε γενικές γραμμές τη σχεδιαζόμενη προσαρμογή, καίτοι το μακροοικονομικό σενάριο στο οποίο στηρίζεται είναι σημαντικά ευρωστότερο.8.  Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των υπηρεσιών της Επιτροπής βάσει του προγράμματος και με εφαρμογή της από κοινού συμφωνηθείσας μεθοδολογίας, σχεδιάζεται ελαφρά μόνο βελτίωση του διαρθρωτικού αποτελέσματος κατά την περίοδο αναφοράς του προγράμματος (κατά μισή ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ). Η σχεδιαζόμενη δημοσιονομική προσπάθεια είναι επικεντρωμένη στα τελευταία έτη της περιόδου αναφοράς, κατά τα οποία το κενό παραγωγής αναμένεται να είναι θετικό. Ειδικότερα, για το 2006 αναμένεται επιδείνωση της δημοσιονομικής κατάστασης. Στην επικαιροποίηση προσδιορίζεται για τη δημοσιονομική κατάσταση ένας μεσοπρόθεσμος στόχος ο οποίος ανταποκρίνεται στην επιταγή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης για ένα διαρθρωτικό αποτέλεσμα «της τάξεως του -1% του ΑΕΠ», στόχος που σύμφωνα με την επικαιροποίηση αναμένεται να επιτευχθεί μέχρι το 2012.9.  Καθώς ο μεσοπρόθεσμος στόχος του προγράμματος είναι περισσότερο απαιτητικός από τη σχετική ελάχιστη τιμή αναφοράς (η εκτίμηση για το έλλειμμα είναι 1½% του ΑΕΠ περίπου), τυχόν επίτευξή του θα διασφαλίζει και τον στόχο της ύπαρξης ικανού περιθωρίου ασφαλείας έναντι του ενδεχόμενου εμφάνισης υπερβολικού ελλείμματος. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος του προγράμματος βρίσκεται στο κατάλληλο επίπεδο, δεδομένου ότι αντικατοπτρίζει επαρκώς τον δείκτη του χρέους και τη μέση δυνητική αύξηση της παραγωγής μακροπρόθεσμα.10.  Οι κίνδυνοι στους οποίους υπόκεινται οι δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος κρίνονται σε γενικές γραμμές ισορροπημένοι. Αφενός, το καταγραφέν ιστορικό του συνετού δημοσιονομικού σχεδιασμού υποδηλώνει ότι τα πραγματικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα από τους στόχους που έχουν τεθεί γι’ αυτά (όπως συνέβη το 2004 και όπως οι υπηρεσίες της Επιτροπής αναμένουν να συμβεί και πάλι το 2005). Οι παραδοχές για την οικονομική ανάπτυξη στις οποίες στηρίζονταν κατά το παρελθόν οι προϋπολογισμοί ήταν συνήθως ρεαλιστικές, ενώ οι παραδοχές για την ελαστικότητα των φόρων ήταν επιφυλακτικές. Πέραν αυτού, η εκτέλεση των προϋπολογισθεισών δαπανών δεν ήταν πάντα πλήρης, πράγμα που οφείλεται κυρίως στη δυνατότητα μεταφοράς μη δαπανηθέντων κονδυλίων από προηγούμενα οικονομικά έτη. Αφετέρου, το πρόγραμμα αναφέρεται σε μια σειρά (προτεινόμενων) μέτρων στον τομέα των κοινωνικών δαπανών, τα οποία συνεπάγονται μάλλον αύξηση των δαπανών αυτής της κατηγορίας και όχι μείωσή τους, όπως προβλέπει το πρόγραμμα. Εξάλλου, το 2004 υπήρξε συσσώρευση μεταφορών δαπανών σε ποσοστό άνω του 1% του ΑΕΠ, και οι υπηρεσίες της Επιτροπής αναμένουν περαιτέρω διόγκωσή τους το 2005. Σε περίπτωση που οι ευμεγέθεις αυτές μεταφορές δαπανηθούν επιπλέον του συνόλου των προϋπολογισθεισών δαπανών, πράγμα που δεν μπορεί να αποκλεισθεί, ιδίως για το εκλογικό έτος 2006, τα δημοσιονομικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα από τα επιδιωκόμενα, ιδίως το έτος 2006. Ακόμη, η παραδοχή για την οικονομική ανάπτυξη κατά το τελευταίο έτος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος κρίνεται αισιόδοξη.11.  Με γνώμονα την ανωτέρω εκτίμηση κινδύνων, ο δημοσιονομικός προσανατολισμός του προγράμματος κρίνεται συμβατός με τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος μέχρι το 2008 (τελευταίο έτος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος), όπως έχει εισηγηθεί το Συμβούλιο. Εντούτοις, θα μπορούσε να ενισχυθεί η σχεδιαζόμενη πορεία προσαρμογής σε διαρθρωτικούς όρους, ιδίως εάν ληφθεί υπόψη το ενδεχόμενο ενός σαφώς καλύτερου αποτελέσματος το 2005, καθώς επίσης η προς τα πάνω αναθεώρηση των αναπτυξιακών προοπτικών.12.  Μεταξύ του 2005 και του 2008, το δημόσιο χρέος αναμένεται να αυξηθεί κατά μισή ποσοστιαία μονάδα του ΑΕΠ και να ανέλθει στο 38% σχεδόν του ΑΕΠ το 2008, ποσοστό σαφώς χαμηλότερο από τη σχετική τιμή αναφοράς (60% του ΑΕΠ). Η αρνητική επίπτωση του πρωτογενούς ελλείμματος προβλέπεται να εξουδετερωθεί σε μεγάλο βαθμό από θετική επίδραση τύπου «χιονοστιβάδας», υπό την έννοια ότι η αρνητική συμβολή ενός ελαφρώς αυξανόμενου τεκμαιρόμενου επιτοκίου αναμένεται να αντισταθμισθεί και με το παραπάνω από τη συνέχιση της υψηλής ονομαστικής αύξησης του ΑΕΠ. Η προσαρμογή των αποθεμάτων-ροών αναμένεται ομοίως να ασκήσει μετριαστική επίδραση στην αύξηση του χρέους.13.  Σε ό,τι αφορά τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, εκτιμάται ότι η Τσεχική Δημοκρατία αντιμετωπίζει υψηλό κίνδυνο εξαιτίας του προβλεπόμενου δημοσιονομικού κόστους της δημογραφικής γήρανσης. Μολονότι ο δείκτης του χρέους βρίσκεται σήμερα σε σχετικά χαμηλό επίπεδο για τα δεδομένα της ΕΕ, το υψηλό έλλειμμα συντελεί στην αύξηση του δείκτη του χρέους στο πλαίσιο των μακροπρόθεσμων προβλέψεων μέχρι το 2050, γεγονός που επαυξάνει τον κίνδυνο για τη διατηρησιμότητα του χρέους. Συγχρόνως, οι προβλεπόμενες μεγάλες αυξήσεις των δαπανών για συντάξεις κατά τη χρονική περίοδο που καλύπτουν οι προβλέψεις εκτιμάται ότι θα επιβαρύνουν σημαντικά τα δημόσια οικονομικά. Η απαρέγκλιτη υλοποίηση της σχεδιαζόμενης εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών μεσοπρόθεσμα και η περαιτέρω ενίσχυση της δημοσιονομικής κατάστασης, σε συνδυασμό με πρόσθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με σκοπό τη συγκράτηση της αύξησης των δαπανών που σχετίζονται με τη δημογραφική γήρανση, ιδίως δε εκείνων για συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιολογούνται ως στοιχεία καθοριστικής σημασίας για τον μετριασμό των κινδύνων που απειλούν τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών[3].14.  Τα σχεδιαζόμενα μέτρα στον τομέα των δημόσιων οικονομικών συμβαδίζουν εν πολλοίς με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών, που περιλαμβάνονται στους ολοκληρωμένους προσανατολισμούς για την περίοδο 2005-2008. Ειδικότερα, το πρόγραμμα προβλέπει διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος, όπως επιτάσσουν οι συστάσεις του Συμβουλίου. Ακόμη, σε αυτό περιγράφονται μέτρα με σκοπό την προώθηση της κατανομής πόρων κατά τρόπο που να τονώνει την οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση, ιδίως μέσω της μείωσης του βάρους του δημόσιου τομέα στην οικονομία και της μετατόπισης των φορολογικών βαρών από την άμεση στην έμμεση φορολογία. Παρόλα αυτά, μολονότι η κυβέρνηση έχει επίγνωση του προβλήματος της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένες ενέργειες για την αντιμετώπισή του.15.  Στο «Εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Τσεχικής Δημοκρατίας», το οποίο υπεβλήθη στις 14 Οκτωβρίου 2005 στο πλαίσιο της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισσαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση, επισημαίνεται ότι η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα αποτελεί την κύρια πρόκληση η οποία έχει συνέπειες για τα δημόσια οικονομικά. Οι δημοσιονομικές επιπτώσεις του περιορισμένου αριθμού συγκεκριμένων μεταρρυθμιστικών μέτρων που προσδιορίζονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων αποτυπώνονται στις δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος σύγκλισης. Τα προβλεπόμενα στο πρόγραμμα σύγκλισης μέτρα που αναμένεται να εφαρμοσθούν στον τομέα των δημόσιων οικονομικών συμβαδίζουν με τις ενέργειες που προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Ειδικότερα, στο πρόγραμμα σύγκλισης προσδιορίζονται μέτρα για την τόνωση της απασχόλησης και της οικονομικής ανάπτυξης, μέσω αλλαγών στη διάρθρωση των εσόδων και των δαπανών (ιδίως με τη μετατόπιση των φορολογικών βαρών από την άμεση στην έμμεση φορολογία και την περικοπή της κατανάλωσης και των μεταβιβάσεων του δημόσιου τομέα), καθώς και μέσω της απόδοσης προτεραιότητας στις δημόσιες επενδύσεις στο σκέλος των δαπανών. Πλην όμως, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα μεταρρυθμιστικά μέτρα προκειμένου να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας. Το πρόγραμμα προβλέπει επιπλέον την ενίσχυση του ρόλου των μεσοπρόθεσμων ανώτατων ορίων που ισχύουν για τις δαπάνες, με την τήρηση των δεσμευτικών αρχών σε σχέση με τις γραμμές του κρατικού προϋπολογισμού και των κρατικών πόρων, καθώς και με τη σύμπραξη των τοπικών κυβερνήσεων στη διαδικασία δημοσιονομικού σχεδιασμού.Λαμβάνοντας υπόψη την ανωτέρω αξιολόγηση, καθώς και τις συστάσεις της 5ης Ιουλίου 2004 τις οποίες διατύπωσε το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7, η Τσεχική Δημοκρατία καλείται:(i) να ενισχύσει την προσπάθεια διαρθρωτικής δημοσιονομικής προσαρμογής, λαμβάνοντας υπόψη το μικρό περιθώριο υπό την τιμή αναφοράς που αποτελεί τον στόχο για το 2008 (πρόκειται για τη διορία που τίθεται για τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος) και προκειμένου να αξιοποιηθεί πλήρως η αναθεώρηση προς τα πάνω των αναπτυξιακών προοπτικών σε σύγκριση με εκείνες στις οποίες στηρίζονται οι συστάσεις του Συμβουλίου·(ii) να αναβαθμίσει την ποιότητα του δημοσιονομικού σχεδιασμού, ιδίως μέσω της ανάλυσης των αιτίων στις οποίες οφείλονται οι σημαντικές μεταφορές δαπανών και της ενίσχυσης των μεσοπρόθεσμων ανώτατων ορίων που τίθενται για τις δαπάνες·(iii) να βελτιώσει τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, ιδίως με την επίσπευση της μεταρρύθμισης των συντάξεων και την υλοποίηση της μεταρρύθμισης του συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.Σύσταση γιαΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥσύμφωνα με το άρθρο 9 παράγραφος 3του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 1997 σχετικά με το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας, 2005-2008ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1466/97 του Συμβουλίου, της 7ης Ιουλίου 1997, για την ενίσχυση της εποπτείας της δημοσιονομικής κατάστασης και την εποπτεία και το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών[4], και ιδίως το άρθρο 9 παράγραφος 3,τη σύσταση της Επιτροπής,Αφού ζήτησε τη γνώμη της Οικονομικής και Δημοσιονομικής Επιτροπής,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΓΝΩΜΗ:16.  Στις [24 Ιανουαρίου 2006] το Συμβούλιο εξέτασε το επικαιροποιημένο πρόγραμμα σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας, το οποίο καλύπτει την περίοδο 2005-2008. Το πρόγραμμα ανταποκρίνεται εν πολλοίς στην πρότυπη διάρθρωση των προγραμμάτων σταθερότητας και σύγκλισης σύμφωνα με τον νέο κώδικα δεοντολογίας και περιέχει όλα τα υποχρεωτικά, καθώς και τα πλείστα προαιρετικά δεδομένα τα οποία προβλέπει ο νέος κώδικας δεοντολογίας.17.  Έπειτα από την επίτευξη προόδου σε σχέση με τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και τη σταθεροποίηση μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Τσεχική Δημοκρατία γνώρισε μακροοικονομικές ανισορροπίες, οι οποίες οδήγησαν σε συναλλαγματική κρίση τον Μάιο του 1997 και σε οικονομική ύφεση την περίοδο 1997-1999. Στην ανάκαμψη της οικονομίας από το 2000 και μετά συνέβαλαν ολοκληρωμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στον χρηματοπιστωτικό τομέα και τον τομέα των επιχειρήσεων. Έκτοτε, η πραγματική ετήσια αύξηση του ΑΕΠ ήταν περίπου 3% κατά μέσο όρο, ενώ το ύψος της μέσης ετήσιας αύξησης του ΑΕΠ στην ΕΕ ήταν 1,7%. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρία διαφορετικά σενάρια για τις μακροοικονομικές και τις δημοσιονομικές προβλέψεις: ένα «αισιόδοξο», ένα «βασικό» και ένα «απαισιόδοξο» σενάριο. Το «βασικό» σενάριο θεωρείται ως το σενάριο αναφοράς για την αξιολόγηση των δημοσιονομικών προβλέψεων, δεδομένου ότι, αξιολογούμενο με γνώμονα τα στοιχεία που είναι διαθέσιμα σήμερα, φαίνεται να στηρίζεται σε αξιόπιστες παραδοχές για την ανάπτυξη, με ροπή προς την αισιοδοξία κατά το τελευταίο έτος της περιόδου. Προβλέπει ελαφρά μείωση της αύξησης του πραγματικού ΑΕΠ από 4,8% το 2005 σε 4,3% κατά μέσο όρο για το υπόλοιπο της περιόδου του προγράμματος. Λόγω της πιθανής υπερεκτίμησης της δυνητικής ανάπτυξης, οι κυκλικές συνθήκες ενδέχεται να είναι ευνοϊκότερες από αυτές που υποδηλώνουν οι προβλέψεις του προγράμματος. Οι προβλέψεις του προγράμματος για τον πληθωρισμό φαίνεται να είναι υποεκτιμημένες.18.  Στις 5 Ιουλίου 2004, το Συμβούλιο απεφάνθη ότι η Τσεχική Δημοκρατία είχε υπερβολικό έλλειμμα. Σύμφωνα με τη σύσταση του Συμβουλίου της 5ης Ιουλίου 2004 κατ εφαρμογή του άρθρου 104 παράγραφος 7, το υπερβολικό έλλειμμα πρέπει να διορθωθεί μέχρι το έτος 2008. Στη γνώμη του της 18ης Ιανουαρίου 2005 σχετικά με την προηγούμενη επικαιροποίηση του προγράμματος σύγκλισης της Τσεχικής Δημοκρατίας για την περίοδο 2004-2007, το Συμβούλιο συνιστούσε στην Τσεχική Δημοκρατία «να διαθέσει τυχόν μεγαλύτερα από τα προϋπολογιζόμενα έσοδα για τη μείωση του ελλείμματος και να εφαρμόσει αυστηρά τα ανώτατα μεσοπρόθεσμα όρια δαπανών για την κεντρική κυβέρνηση, τα οποία καθίστανται δεσμευτικά από νομική άποψη από το 2006». Επιπλέον, καλούσε την Τσεχική Δημοκρατία «να επιταχύνει τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος και να αναλάβει τη μεταρρύθμιση του συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης έτσι ώστε να βελτιωθεί η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημοσίων οικονομικών».19.  Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης για το 2005 εκτιμάται σε 3,2% του ΑΕΠ, με βάση τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005, ενώ το επιδιωκόμενο έλλειμμα σύμφωνα με την προηγούμενη επικαιροποίηση ήταν 4,7% του ΑΕΠ. Το ύψος του πραγματικού ελλείμματος αναμένεται να επηρεασθεί κυρίως από τις δημοσιονομικές επιδόσεις της κεντρικής κυβέρνησης, ιδίως δε από τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος κατέγραψε φορολογικά έσοδα μεγαλύτερα από τα προβλεπόμενα και υστέρηση της εκτέλεσης των δαπανών σε ποσοστό περίπου 1,5% του ΑΕΠ.20.  Το υπό εξέταση πρόγραμμα αποσκοπεί στη μείωση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης το 2008 κάτω από τη σχετική τιμή αναφοράς (3% του ΑΕΠ), σύμφωνα με τη σύσταση που εξέδωσε το Συμβούλιο δυνάμει του άρθρου 104 παράγραφος 7. Ειδικότερα, το πρόγραμμα προβλέπει συρρίκνωση των ελλείμματος σε ποσοστό μεγαλύτερο από το 2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ μεταξύ των ετών 2005 και 2008, καθώς και μείωση του πρωτογενούς ελλείμματος κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες. Ωστόσο, αν δεν ληφθεί υπόψη η επίδραση δύο έκτακτων δαπανών το 2005, η βελτίωση του ονομαστικού ελλείμματος κατά την περίοδο αναφοράς είναι μόνο 1 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Η μείωση του ελλείμματος αντανακλά κυρίως τη μείωση του δείκτη δαπανών (κατά 2,3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ) κατά τη διάρκεια της περιόδου αναφοράς του προγράμματος, ενώ τα έσοδα παραμένουν εν πολλοίς αμετάβλητα (-0,2 ποσοστιαίες μονάδες). Η δημόσια κατανάλωση και οι μεταβιβάσεις κοινωνικού χαρακτήρα είναι τα στοιχεία δαπανών που σχεδιάζεται να συρρικνωθούν περισσότερο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Προβλέπεται ραγδαία αύξηση των δημόσιων επενδύσεων, από 5% του ΑΕΠ το 2004 σε ποσοστό άνω του 6% του ΑΕΠ το 2008, δηλαδή σαφώς πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ (2,5% του ΑΕΠ το 2005). Σε σύγκριση με το προηγούμενο πρόγραμμα, η επικαιροποίηση του Νοεμβρίου του 2005 επαναβεβαιώνει σε γενικές γραμμές τη σχεδιαζόμενη προσαρμογή, καίτοι το μακροοικονομικό σενάριο στο οποίο στηρίζεται είναι σημαντικά ευρωστότερο.21.  Κατά τη χρονική περίοδο που καλύπτει το πρόγραμμα, το διαρθρωτικό αποτέλεσμα (δηλαδή το κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα, μη συμπεριλαμβανομένων των τυχόν μεμονωμένων και λοιπών προσωρινών μέτρων), υπολογιζόμενο σύμφωνα με την από κοινού συμφωνηθείσα μεθοδολογία, προβλέπεται να βελτιωθεί κατά 0,5% του ΑΕΠ. Το πρόγραμμα θέτει ως μεσοπρόθεσμο στόχο για τη δημοσιονομική κατάσταση τη διαμόρφωση του διαρθρωτικού ελλείμματος σε «περίπου» 1% του ΑΕΠ, αλλά δεν αποβλέπει σε επίτευξη του στόχου αυτού εντός της περιόδου αναφοράς του προγράμματος. Καθώς ο μεσοπρόθεσμος στόχος του προγράμματος είναι περισσότερο απαιτητικός από τη σχετική ελάχιστη τιμή αναφοράς (η εκτίμηση για το έλλειμμα είναι 1½% του ΑΕΠ περίπου), τυχόν επίτευξή του θα διασφαλίζει και τον στόχο της ύπαρξης ικανού περιθωρίου ασφαλείας έναντι του ενδεχόμενου εμφάνισης υπερβολικού ελλείμματος. Ο μεσοπρόθεσμος στόχος του προγράμματος βρίσκεται στο κατάλληλο επίπεδο, δεδομένου ότι αντικατοπτρίζει επαρκώς τον δείκτη του χρέους και τη μέση δυνητική αύξηση της παραγωγής μακροπρόθεσμα.22.  Οι κίνδυνοι στους οποίους υπόκεινται οι δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος κρίνονται σε γενικές γραμμές ισορροπημένοι. Αφενός, το καταγραφέν ιστορικό του συνετού δημοσιονομικού σχεδιασμού υποδηλώνει ότι τα πραγματικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα από τους στόχους που έχουν τεθεί γι’ αυτά (όπως συνέβη το 2004 και όπως οι υπηρεσίες της Επιτροπής αναμένουν να συμβεί και πάλι το 2005). Οι παραδοχές για την οικονομική ανάπτυξη στις οποίες στηρίζονταν κατά το παρελθόν οι προϋπολογισμοί ήταν συνήθως ρεαλιστικές, ενώ οι παραδοχές για την ελαστικότητα των φόρων ήταν επιφυλακτικές. Πέραν αυτού, η εκτέλεση των προϋπολογισθεισών δαπανών δεν ήταν πάντα πλήρης, πράγμα που οφείλεται κυρίως στη δυνατότητα μεταφοράς μη δαπανηθέντων κονδυλίων από προηγούμενα οικονομικά έτη. Αφετέρου, το πρόγραμμα αναφέρεται σε μια σειρά (προτεινόμενων) μέτρων στον τομέα των κοινωνικών δαπανών, τα οποία συνεπάγονται μάλλον αύξηση των δαπανών αυτής της κατηγορίας και όχι μείωσή τους, όπως προβλέπει το πρόγραμμα. Εξάλλου, το 2004 υπήρξε συσσώρευση μεταφορών δαπανών σε ποσοστό άνω του 1% του ΑΕΠ, και οι υπηρεσίες της Επιτροπής αναμένουν περαιτέρω διόγκωσή τους το 2005. Σε περίπτωση που οι ευμεγέθεις αυτές μεταφορές δαπανηθούν επιπλέον του συνόλου των προϋπολογισθεισών δαπανών, πράγμα που δεν μπορεί να αποκλεισθεί, ιδίως για το εκλογικό έτος 2006, τα δημοσιονομικά αποτελέσματα θα μπορούσαν να είναι χειρότερα από τα επιδιωκόμενα, ιδίως το έτος 2006. Ακόμη, η παραδοχή για την οικονομική ανάπτυξη κατά το τελευταίο έτος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος κρίνεται αισιόδοξη.23.  Με γνώμονα την ανωτέρω εκτίμηση κινδύνων, ο δημοσιονομικός προσανατολισμός του προγράμματος κρίνεται συμβατός με τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος μέχρι το 2008 (τελευταίο έτος της περιόδου αναφοράς του προγράμματος), όπως έχει εισηγηθεί το Συμβούλιο. Εντούτοις, θα μπορούσε να ενισχυθεί η σχεδιαζόμενη πορεία προσαρμογής σε διαρθρωτικούς όρους, ιδίως εάν ληφθεί υπόψη το ενδεχόμενο ενός σαφώς καλύτερου αποτελέσματος το 2005, καθώς επίσης η προς τα πάνω αναθεώρηση των αναπτυξιακών προοπτικών.24.  Υπολογίζεται ότι το 2005 ο δείκτης χρέους ανήλθε σε 37,4%, δηλαδή αρκετά κάτω από το 60%, που αποτελεί την τιμή αναφοράς στη Συνθήκη. Το πρόγραμμα προβλέπει αύξηση του δείκτη χρέους κατά μισή εκατοστιαία μονάδα κατά την περίοδο αναφοράς του προγράμματος.25.  Σε ό,τι αφορά τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, εκτιμάται ότι η Τσεχική Δημοκρατία αντιμετωπίζει υψηλό κίνδυνο εξαιτίας του προβλεπόμενου δημοσιονομικού κόστους της δημογραφικής γήρανσης. Μολονότι ο δείκτης του χρέους βρίσκεται σήμερα σε σχετικά χαμηλό επίπεδο για τα δεδομένα της ΕΕ, το υψηλό έλλειμμα συντελεί στην αύξηση του δείκτη του χρέους στο πλαίσιο των μακροπρόθεσμων προβλέψεων μέχρι το 2050, γεγονός που επαυξάνει τον κίνδυνο για τη διατηρησιμότητα του χρέους. Συγχρόνως, οι προβλεπόμενες μεγάλες αυξήσεις των δαπανών για συντάξεις κατά τη χρονική περίοδο που καλύπτουν οι προβλέψεις εκτιμάται ότι θα επιβαρύνουν σημαντικά τα δημόσια οικονομικά. Η απαρέγκλιτη υλοποίηση της σχεδιαζόμενης εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών μεσοπρόθεσμα και η περαιτέρω ενίσχυση της δημοσιονομικής κατάστασης, σε συνδυασμό με πρόσθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με σκοπό τη συγκράτηση της αύξησης των δαπανών που σχετίζονται με τη δημογραφική γήρανση, ιδίως δε εκείνων για συντάξεις και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αξιολογούνται ως στοιχεία καθοριστικής σημασίας για τον μετριασμό των κινδύνων που απειλούν τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών[5].26.  Τα σχεδιαζόμενα μέτρα στον τομέα των δημόσιων οικονομικών συμβαδίζουν εν πολλοίς με τους γενικούς προσανατολισμούς των οικονομικών πολιτικών, που περιλαμβάνονται στους ολοκληρωμένους προσανατολισμούς για την περίοδο 2005-2008. Ειδικότερα, το πρόγραμμα προβλέπει διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος, όπως επιτάσσουν οι συστάσεις του Συμβουλίου. Ακόμη, σε αυτό περιγράφονται μέτρα με σκοπό την προώθηση της κατανομής πόρων κατά τρόπο που να τονώνει την οικονομική ανάπτυξη και την απασχόληση, ιδίως μέσω της μείωσης του βάρους του δημόσιου τομέα στην οικονομία και της μετατόπισης των φορολογικών βαρών από την άμεση στην έμμεση φορολογία. Παρόλα αυτά, μολονότι η κυβέρνηση έχει επίγνωση του προβλήματος της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένες ενέργειες για την αντιμετώπισή του.27.  Στο «Εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της Τσεχικής Δημοκρατίας», το οποίο υπεβλήθη στις 14 Οκτωβρίου 2005 στο πλαίσιο της ανανεωμένης στρατηγικής της Λισσαβόνας για την ανάπτυξη και την απασχόληση, επισημαίνεται ότι η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα αποτελεί την κύρια πρόκληση η οποία έχει συνέπειες για τα δημόσια οικονομικά. Οι δημοσιονομικές επιπτώσεις του περιορισμένου αριθμού συγκεκριμένων μεταρρυθμιστικών μέτρων που προσδιορίζονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων αποτυπώνονται στις δημοσιονομικές προβλέψεις του προγράμματος σύγκλισης. Τα προβλεπόμενα στο πρόγραμμα σύγκλισης μέτρα που αναμένεται να εφαρμοσθούν στον τομέα των δημόσιων οικονομικών συμβαδίζουν με τις ενέργειες που προβλέπονται στο εθνικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων. Ειδικότερα, στο πρόγραμμα σύγκλισης προσδιορίζονται μέτρα για την τόνωση της απασχόλησης και της οικονομικής ανάπτυξης, μέσω αλλαγών στη διάρθρωση των εσόδων και των δαπανών (ιδίως με τη μετατόπιση των φορολογικών βαρών από την άμεση στην έμμεση φορολογία και την περικοπή της κατανάλωσης και των μεταβιβάσεων του δημόσιου τομέα), καθώς και μέσω της απόδοσης προτεραιότητας στις δημόσιες επενδύσεις στο σκέλος των δαπανών. Πλην όμως, το πρόγραμμα δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα μεταρρυθμιστικά μέτρα προκειμένου να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της μακροπρόθεσμης διατηρησιμότητας. Το πρόγραμμα προβλέπει επιπλέον την ενίσχυση του ρόλου των μεσοπρόθεσμων ανώτατων ορίων που ισχύουν για τις δαπάνες, με την τήρηση των δεσμευτικών αρχών σε σχέση με τις γραμμές του κρατικού προϋπολογισμού και των κρατικών πόρων, καθώς και με τη σύμπραξη των τοπικών κυβερνήσεων στη διαδικασία δημοσιονομικού σχεδιασμού.Λαμβανομένης υπόψη της παραπάνω αξιολόγησης και των συστάσεων που έχει διατυπώσει το Συμβούλιο βάσει του άρθρου 104 παράγραφος 7, το Συμβούλιο θεωρεί ότι η Τσεχική Δημοκρατία πρέπει:(i) να ενισχύσει την προσπάθεια διαρθρωτικής δημοσιονομικής προσαρμογής, λαμβάνοντας υπόψη το μικρό περιθώριο υπό την τιμή αναφοράς που αποτελεί τον στόχο για το 2008 (πρόκειται για τη διορία που τίθεται για τη διόρθωση του υπερβολικού ελλείμματος) και προκειμένου να αξιοποιηθεί πλήρως η αναθεώρηση προς τα πάνω των αναπτυξιακών προοπτικών σε σύγκριση με εκείνες στις οποίες στηρίζονται οι συστάσεις του Συμβουλίου·(ii) να αναβαθμίσει την ποιότητα του δημοσιονομικού σχεδιασμού, ιδίως μέσω της ανάλυσης των αιτίων στις οποίες οφείλονται οι σημαντικές μεταφορές δαπανών και της ενίσχυσης των μεσοπρόθεσμων ανώτατων ορίων που τίθενται για τις δαπάνες·(iii) να βελτιώσει τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών, ιδίως με την επίσπευση της μεταρρύθμισης των συντάξεων και την υλοποίηση της μεταρρύθμισης του συστήματος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.Σύγκριση βασικών μακροοικονομικών και δημοσιονομικών προβλέψεων2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 |Πραγματικό ΑΕΠ (μεταβολή %) | ΠΣ Νοέμβ. 2005 | 4,4 | 4,8 | 4,4 | 4,2 | 4,3 |COM Νοέμβ. 2005 | 4,4 | 4,8 | 4,4 | 4,3 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | 3,8 | 3,6 | 3,7 | 3,8 | μ.δ.σ. |Πληθωρισμός ΕνΔΤΚ (%) | ΠΣ Νοέμβ. 2005 | 2,6 | 1,5 | 2,2 | 2,0 | 2,1 |COM Νοέμβ. 2005 | 2,6 | 1,7 | 2,9 | 2,6 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | 2,7 | 3,2 | 2,6 | 2,2 | μ.δ.σ. |Κενό παραγωγής (% του δυνητικού ΑΕΠ) | ΠΣ Νοέμβ. 20051 | -1,9 | -0,8 | -0,1 | 0,3 | 0,8 |COM Νοέμβ. 20055 | -1,4 | -0,2 | 0,6 | 1,2 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 20041 | -1,3 | -0,9 | -0,4 | 0,3 | μ.δ.σ. |Αποτέλεσμα της γενικής κυβέρνησης (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Νοέμβ. 2005 | -3,0 | -4,8 | -3,8 | -3,3 | -2,7 |COM Νοέμβ. 2005 | -3,0 | -3,2 | -3,7 | -3,3 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | -5,2 | -4,7 | -3,8 | -3,3 | μ.δ.σ. |Πρωτογενές αποτέλεσμα (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Νοέμβ. 2005 | -1,8 | -3,5 | -2,5 | -2,0 | -1,2 |COM Νοέμβ. 2005 | -1,8 | -1,9 | -2,3 | -1,9 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | -4,0 | -3,4 | -2,4 | -1,7 | μ.δ.σ. |Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Νοέμβ. 20051 | -2,4 | -4,5 | -3,8 | -3,4 | -3,0 |COM Νοέμβ. 2005 | -2,5 | -3,1 | -3,9 | -3,8 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 20041 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |Διαρθρωτικό αποτέλεσμα2 (% του ΑΕΠ) | ΠΣ Νοέμβ. 20053 | -1,9 | -3,4 | -3,8 | -3,4 | -3,0 |COM Νοέμβ. 20054 | -2,0 | -2,0 | -3,9 | -3,8 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. | μ.δ.σ. |Ακαθάριστο δημόσιο χρέος (% του ΑΕΠ) | CP Νοέμβ. 2005 | 36,8 | 37,4 | 37,1 | 37,9 | 37,8 |COM Νοέμβ. 2005 | 36,8 | 36,2 | 36,6 | 36,9 | μ.δ.σ. |ΠΣ Δεκ. 2004 | 38,6 | 38,3 | 39,2 | 40,0 | μ.δ.σ. |Σημειώσεις: 1 Υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής με βάση τις πληροφορίες που παρέχονται στο πρόγραμμα. 2 Κυκλικά προσαρμοσμένο αποτέλεσμα (όπως και στις προηγούμενες στήλες) πλην εκτάκτων και λοιπών προσωρινών μέτρων. 3 Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα προερχόμενα από τη δημοσιονομική κοινοποίηση (0,5% το 2004) και από το πρόγραμμα (1,1% το 2005)· αμφότερα συνεπάγονται αύξηση του ελλείμματος. 4 Έκτακτα και λοιπά προσωρινά μέτρα προερχόμενα από τις φθινοπωρινές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005 (0,5% του ΑΕΠ το 2004, 1,1% το 2005· αμφότερα συνεπάγονται αύξηση του ελλείμματος). 5 Βάσει εκτιμώμενης δυνητικής ανάπτυξης 3,5%, 3,5%, 3,6% και 3,7%, αντιστοίχως, την περίοδο 2004-2007. Πηγή: Πρόγραμμα σύγκλισης (ΠΣ)· φθινοπωρινές οικονομικές προβλέψεις των υπηρεσιών της Επιτροπής του 2005 (COM)· υπολογισμοί των υπηρεσιών της Επιτροπής. |[1] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1055/2005 (ΕΕ L 174 της 7.7.2005, σ. 1). Όλα τα έγγραφα που αναφέρονται στο παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο:http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm[2] Γνώμη της οικονομικής και δημοσιονομικής επιτροπής σχετικά με τις «Λεπτομερείς ρυθμίσεις για την εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και κατευθυντήριες γραμμές για τη μορφή και το περιεχόμενο των προγραμμάτων σταθερότητας και σύγκλισης», που ενεκρίθη από το Συμβούλιο Εκοφίν στις 11 Οκτωβρίου 2005.[3] Λεπτομέρειες για τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα παρέχονται στην τεχνική αξιολόγηση του προγράμματος από τις υπηρεσίες της Επιτροπής, που θα δημοσιευθεί στον δικτυακό τόπο: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm[4] ΕΕ L 209, 2.8.1997, σ. 1. Κανονισμός όπως τροποποιήθηκε με τον κανονισμό (ΕΚ) 1055/2005 (ΕΕ L 174, της 7.7.2005, σ.1). Τα έγγραφα που αναφέρονται στο παρόν κείμενο διατίθενται στον ακόλουθο δικτυακό τόπο: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm[5] Λεπτομέρειες για τη μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα παρέχονται στην τεχνική αξιολόγηση του προγράμματος από τις υπηρεσίες της Επιτροπής, που θα δημοσιευθεί στον δικτυακό τόπο: http://europa.eu.int/comm/economy_finance/about/activities/sgp/main_en.htm


title: Σύσταση (ΕΕ) 2017/432 της Επιτροπής, της 7ης Μαρτίου 2017, για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των επιστροφών στο πλαίσιο της εφαρμογής της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου

text:
               11.3.2017

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               L 66/15

         ΣΫΣΤΑΣΗ (ΕΕ) 2017/432 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
   της 7ης Μαρτίου 2017
   για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των επιστροφών στο πλαίσιο της εφαρμογής της οδηγίας 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου
   Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΕΠΙΤΡΟΠΉ,
   Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ιδίως το άρθρο 292,
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

               (1)

               Η οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (1) καθορίζει τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες που πρέπει να εφαρμόζονται στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών.

               (2)

               Ο μηχανισμός αξιολόγησης του Σένγκεν (2) και οι πληροφορίες που συλλέγονται μέσω του Ευρωπαϊκού Δικτύου Μετανάστευσης (3) έχουν επιτρέψει τη διεξοδική αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο τα κράτη μέλη εφαρμόζουν την πολιτική της ΕΕ για την επιστροφή.

               (3)

               Από τις αξιολογήσεις προκύπτει ότι τα περιθώρια διακριτικής ευχέρειας που παρέχονται στα κράτη μέλη από την οδηγία 2008/115/ΕΚ είχαν ως αποτέλεσμα τη μη συνεκτική μεταφορά στις εθνικές νομοθεσίες, με αρνητικό αντίκτυπο στην αποτελεσματικότητα της πολιτικής επιστροφής της Ένωσης.

               (4)

               Από την έναρξη ισχύος της οδηγίας 2008/115/ΕΚ και λαμβανομένης υπόψη της αυξανόμενης μεταναστευτικής πίεσης στα κράτη μέλη, οι προκλήσεις στις οποίες πρέπει να απαντήσει η πολιτική της Ένωσης σε θέματα επιστροφής αυξήθηκαν και έφεραν αυτήν την πτυχή της ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής στην πρώτη γραμμή. Στα συμπεράσματά του της 20-21 Οκτωβρίου 2016 (4), το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε την ενίσχυση των εθνικών διοικητικών διαδικασιών για τις επιστροφές.

               (5)

               Στη διακήρυξη της Μάλτας, που εξέδωσαν οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων (5) στις 3 Φεβρουαρίου 2017, τονίζεται η ανάγκη για επανεξέταση της πολιτικής επιστροφής της ΕΕ βάσει αντικειμενικής ανάλυσης του τρόπου με τον οποίο εφαρμόζονται τα νομικά, επιχειρησιακά, χρηματοοικονομικά και πρακτικά εργαλεία που είναι διαθέσιμα σε ενωσιακό και εθνικό επίπεδο. Εκφράζεται επίσης ικανοποίηση για την πρόθεση της Επιτροπής να υποβάλει σύντομα επικαιροποιημένο σχέδιο δράσης της ΕΕ για την επιστροφή, και να δοθεί καθοδήγηση για πιο αποτελεσματικές επιστροφές από την ΕΕ και τα κράτη μέλη και για αποτελεσματική επανεισδοχή, με βάση το υφιστάμενο κεκτημένο.

               (6)

               Λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα αύξηση του αριθμού των υπηκόων τρίτων χωρών που εισέρχονται και διαμένουν παράνομα στα κράτη μέλη και προκειμένου να διασφαλιστούν κατάλληλες συνθήκες προστασίας των ατόμων που έχουν ανάγκη, είναι απαραίτητο να χρησιμοποιηθεί στο έπακρο η ευελιξία που προβλέπεται στην οδηγία 2008/115/ΕΚ. Η αποτελεσματικότερη εφαρμογή αυτής της οδηγίας θα περιόριζε τις δυνατότητες καταστρατήγησης των διαδικασιών και θα εξάλειφε τις ανεπάρκειες, διασφαλίζοντας παράλληλα την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων όπως αυτά κατοχυρώνονται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

               (7)

               Η παρούσα σύσταση παρέχει καθοδήγηση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι διατάξεις της οδηγίας 2008/115/ΕΚ θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για την επίτευξη αποτελεσματικότερων διαδικασιών επιστροφής και καλεί τα κράτη μέλη να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για την άρση των νομικών και πρακτικών εμποδίων για την επιστροφή.

               (8)

               Η αποτελεσματική ενωσιακή πολιτική επιστροφής προϋποθέτει την εφαρμογή αποτελεσματικών και αναλογικών μέτρων για τη σύλληψη και την ταυτοποίηση των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, την ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεών τους και τη δέουσα ικανότητα να εξασφαλίζεται η παρουσία τους ενόψει της επιστροφής.

               (9)

               Η οργάνωση των διαδικασιών επιστροφής απαιτεί εξορθολογισμένη και ολοκληρωμένη οργάνωση πολυτομεακών αρμοδιοτήτων σε εθνικό επίπεδο. Επιπλέον, απαιτεί διαδικασίες και μηχανισμούς που να επιτρέπουν να τίθενται οι πληροφορίες αμέσως στη διάθεση των αρμοδίων αρχών και να επιτρέπουν επίσης τη συνεργασία μεταξύ όλων των φορέων που συμμετέχουν στις διάφορες διαδικασίες.

               (10)

               Είναι απαραίτητο ικανό προσωπικό με πολυτομεακή κατάρτιση το οποίο να συγκεντρώνει όλες τις συναφείς με το αντικείμενο δεξιότητες ώστε να διασφαλίζεται ότι οι εθνικές αρχές είναι σε θέση να ανταποκρίνονται στις ανάγκες, ιδίως στις περιπτώσεις κατά τις οποίες τα κράτη μέλη αντιμετωπίζουν σημαντικό βάρος κατά την εφαρμογή της υποχρέωσης επιστροφής των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών. Κατά την οργάνωση αυτής της ολοκληρωμένης και συντονισμένης προσέγγισης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν πλήρη χρήση των διαθέσιμων ενωσιακών χρηματοδοτικών μέσων, προγραμμάτων και σχεδίων στον τομέα της επιστροφής, ιδίως του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης. Στο πλαίσιο αυτό, τα κράτη μέλη θα πρέπει επίσης να λαμβάνουν υπόψη το μέγεθος της μεταναστευτικής πίεσης που έχουν να αντιμετωπίσουν οι αρμόδιες αρχές.

               (11)

               Σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, τα κράτη μέλη θα πρέπει συστηματικά να εκδίδουν απόφαση επιστροφής για υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν παράνομα στην επικράτειά τους. Η νομοθεσία και η πρακτική που εφαρμόζουν τα κράτη μέλη δείχνουν ότι αυτά δεν μεριμνούν για την πλήρη εφαρμογή της υποχρέωσης αυτής σε όλες τις περιστάσεις, με αποτέλεσμα να υπονομεύεται η αποτελεσματικότητα του συστήματος επιστροφής της Ένωσης. Για παράδειγμα, ορισμένα κράτη μέλη δεν εκδίδουν αποφάσεις επιστροφής μετά από αρνητική απόφαση για αίτηση χορήγησης ασύλου ή άδειας διαμονής, ή δεν εκδίδουν τέτοιες αποφάσεις σε παράνομα διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών που δεν διαθέτουν έγκυρο έγγραφο ταυτότητας ή ταξιδιωτικό έγγραφο.

               (12)

               Ανάλογα με το θεσμικό πλαίσιο των κρατών μελών, ιδίως όταν με τη διαδικασία ασχολούνται διαφορετικές αρχές, η απόφαση επιστροφής δεν ακολουθείται κατ' ανάγκη ή αμέσως από αίτημα προς τις αρχές των τρίτων χωρών για εξακρίβωση της ταυτότητας του παρανόμως διαμένοντος υπηκόου τρίτης χώρας και έκδοση έγκυρου ταξιδιωτικού εγγράφου.

               (13)

               Σύμφωνα με το άρθρο 13 του κώδικα συνόρων του Σένγκεν (6), πρόσωπο που διήλθε παρανόμως τα σύνορα και δεν έχει δικαίωμα παραμονής στην επικράτεια του οικείου κράτους μέλους συλλαμβάνεται και υπόκειται στις διαδικασίες που προβλέπονται στην οδηγία 2008/115/ΕΚ.

               (14)

               Η οδηγία 2008/115/ΕΚ ορίζει ότι η κατάσταση της υγείας των εν λόγω υπηκόων τρίτων χωρών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά την εφαρμογή της εν λόγω οδηγίας, και ότι εν αναμονή της επιστροφής πρέπει να παρέχεται τυχόν επείγουσα υγειονομική περίθαλψη και κάθε απαραίτητη θεραπευτική αγωγή. Ωστόσο, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι εκτελούνται οι απομακρύνσεις των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών και ότι λαμβάνονται μέτρα για την πρόληψη της συμπεριφοράς που στοχεύει στην παρακώλυση ή παρεμπόδιση της επιστροφής, όπως ψευδείς νέοι ισχυρισμοί ιατρικού χαρακτήρα. Επιπλέον, είναι επίσης αναγκαίο να προβλεφθούν μέτρα για την αποτελεσματική αντιμετώπιση των αιτήσεων ασύλου που υποβάλλονται απλώς και μόνο για να καθυστερήσει ή να εμποδιστεί η εκτέλεση των αποφάσεων επιστροφής.

               (15)

               Η οδηγία 2008/115/ΕΚ, ενώ υποχρεώνει τους υπηκόους τρίτων χωρών που διαμένουν παρανόμως να εγκαταλείψουν την Ένωση, απαιτεί οι αποφάσεις επιστροφής να εκτελούνται μόνο από το κράτος μέλος έκδοσής τους. Η διαδικασία επιστροφής μπορεί να δρομολογηθεί σε όλα τα κράτη μέλη που συλλαμβάνουν τον ίδιο παρανόμως διαμένοντα υπήκοο τρίτης χώρας. Η αμοιβαία αναγνώριση των αποφάσεων επιστροφής, όπως προβλέπεται από την οδηγία 2001/40/ΕΚ του Συμβουλίου (7) και την απόφαση 2004/191/ΕΚ του Συμβουλίου (8), θα μπορούσε να επιταχύνει τη διαδικασία επιστροφής και την αποτροπή των παράνομων δευτερογενών μετακινήσεων στο εσωτερικό της Ένωσης.

               (16)

               Η κράτηση μπορεί να είναι ένα σημαντικό στοιχείο για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας του ενωσιακού συστήματος επιστροφής, το οποίο πρέπει να χρησιμοποιείται μόνον εφόσον δεν μπορούν να εφαρμοστούν με αποτελεσματικό τρόπο άλλα επαρκή αλλά λιγότερο καταναγκαστικά μέτρα, σύμφωνα με το άρθρο 15 παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ. Ειδικότερα, όταν είναι αναγκαίο, για να εξασφαλιστεί ότι οι παρανόμως διαμένοντες υπήκοοι τρίτων χωρών δεν θα διαφύγουν, η κράτηση μπορεί να επιτρέψει την επιτυχή προετοιμασία και οργάνωση των επιχειρήσεων επιστροφής.

               (17)

               Η μέγιστη διάρκεια της περιόδου κράτησης που χρησιμοποιείται σήμερα από πολλά κράτη μέλη είναι σημαντικά βραχύτερη από εκείνη που προβλέπεται από την οδηγία 2008/115/ΕΚ και η οποία είναι αναγκαία για να ολοκληρωθεί με επιτυχία η διαδικασία επιστροφής. Τα σύντομα αυτά χρονικά διαστήματα κράτησης δεν επιτρέπουν τις αποτελεσματικές απομακρύνσεις.

               (18)

               Οι προθεσμίες για την κατάθεση προσφυγών κατά των αποφάσεων που αφορούν την επιστροφή διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των κρατών μελών και κυμαίνονται από λίγες ημέρες έως ένα μήνα ή περισσότερο. Σε συμμόρφωση με τα θεμελιώδη δικαιώματα, η προθεσμία θα πρέπει να παρέχει επαρκή χρόνο, προκειμένου να διασφαλίζεται η πρόσβαση σε πραγματική προσφυγή, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη ότι μεγάλες προθεσμίες μπορεί να έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τις διαδικασίες επιστροφής.

               (19)

               Στους παράτυπα διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών θα πρέπει να παρέχεται το δικαίωμα ακρόασης από τις αρμόδιες αρχές πριν ληφθεί εις βάρος τους οποιοδήποτε μεμονωμένο μέτρο.

               (20)

               Βάσει της οδηγία 2008/115/ΕΚ, αυτόματο ανασταλτικό αποτέλεσμα των προσφυγών κατά αποφάσεων επιστροφής θα πρέπει να χορηγείται όταν υπάρχει ο κίνδυνος να εκτεθεί ο ενδιαφερόμενος υπήκοος τρίτης χώρας σε πραγματικό κίνδυνο κακομεταχείρισης σε περίπτωση επιστροφής, κατά παράβαση των άρθρων 19 παράγραφος 2 και 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως έχει ερμηνευτεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (9).

               (21)

               Πολλά κράτη μέλη διενεργούν επαναλαμβανόμενες αξιολογήσεις του κινδύνου επαναπροώθησης καθ' όλη τη διάρκεια των διαφόρων φάσεων των διαδικασιών ασύλου και επιστροφής, γεγονός που θα μπορεί να προκαλέσει περιττές καθυστερήσεις στην επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών.

               (22)

               Η επιστροφή του ασυνόδευτου ανηλίκου στην τρίτη χώρα καταγωγής και η επανένωση με την οικογένειά του μπορεί να είναι προς το συμφέρον του παιδιού. Η απαγόρευση έκδοσης αποφάσεων επιστροφής για ασυνόδευτους ανηλίκους, που υφίσταται στην εθνική νομοθεσία πολλών κρατών μελών, δεν παρέχει πλήρη ισχύ στην υποχρέωση των κρατών μελών να λαμβάνουν δεόντως υπόψη το υπέρτατο συμφέρον του παιδιού και να δίδεται η δέουσα προσοχή στις συνθήκες της κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης. Αυτού του είδους οι απαγορεύσεις μπορεί να οδηγήσουν σε ανεπιθύμητες επιπτώσεις για την παράνομη μετανάστευση, παρακινώντας τους ασυνόδευτους ανηλίκους να ξεκινήσουν ένα επικίνδυνο ταξίδι για να φθάσουν στην Ένωση.

               (23)

               Οι αποφάσεις σχετικά με το νομικό καθεστώς και την επιστροφή των ασυνόδευτων ανηλίκων θα πρέπει πάντα να βασίζονται σε ατομικές, πολυτομεακές και αξιόπιστες αξιολογήσεις του υπέρτατου συμφέροντός τους, που περιλαμβάνει τον εντοπισμό της οικογένειας και την αξιολόγηση του οικογενειακού περιβάλλοντος. Η εν λόγω αξιολόγηση θα πρέπει να τεκμηριώνεται επαρκώς.

               (24)

               Σύμφωνα με το άρθρο 17 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ που ορίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να κάνουν χρήση της κράτησης για ασυνόδευτους ανηλίκους και οικογένειες με ανηλίκους ως έσχατο μέτρο και για τη μικρότερη δυνατή χρονική διάρκεια, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίζουν τη διαθεσιμότητα εναλλακτικών επιλογών αντί της κράτησης για τα παιδιά. Ωστόσο, όταν δεν υπάρχουν αυτές οι εναλλακτικές επιλογές, η απόλυτη απαγόρευση της κράτησης σε τέτοιες περιπτώσεις ενδεχομένως να μην επιτρέπει την πλήρη εφαρμογή της υποχρέωσης να λαμβάνονται όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε να διασφαλιστεί η επιστροφή, με αποτέλεσμα την ακύρωση των επιχειρήσεων επιστροφής λόγω διαφυγής.

               (25)

               Εν αναμονή της έγκρισης της πρότασης κανονισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη χρήση του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (10), τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν πλήρη χρήση της δυνατότητας να εισαγάγουν καταχώριση για απαγόρευση εισόδου σύμφωνα με το άρθρο 24 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1987/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (11).

               (26)

               Η παρούσα σύσταση απευθύνεται σε όλα τα κράτη μέλη που δεσμεύονται από την οδηγία 2008/115/ΕΚ.

               (27)

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να δώσουν εντολή στις εθνικές τους αρχές οι οποίες είναι αρμόδιες για την εκτέλεση των καθηκόντων που σχετίζονται με την επιστροφή να εφαρμόζουν την παρούσα σύσταση κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους.

               (28)

               Η παρούσα σύσταση είναι σε συμμόρφωση με τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις αρχές που αναγνωρίζονται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα, η παρούσα σύσταση εξασφαλίζει τον πλήρη σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την εφαρμογή των άρθρων 1, 4, 14, 18, 19, 24 και 47 του Χάρτη και πρέπει να εφαρμοστεί αναλόγως,

         ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΥΣΤΑΣΗ:

      ΕΝΙΣΧΥΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΕΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

               1.

               Για να αντιμετωπιστούν τα διαδικαστικά, τεχνικά και λειτουργικά εμπόδια για την αποτελεσματικότερη επιστροφή, τα κράτη μέλη θα πρέπει έως την 1η Ιουνίου 2017 να ενισχύσουν την ικανότητά τους να διενεργούν την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, με την εξασφάλιση ολοκληρωμένης και συντονισμένης προσέγγισης.

               2.

               Οι στόχοι μιας τέτοιας ολοκληρωμένης και συντονισμένης προσέγγισης στον τομέα της επιστροφής θα πρέπει να είναι:

                           α)

                           διασφάλιση διαδικασιών ταχείας επιστροφής και σημαντική αύξηση του ποσοστού επιστροφής·

                           β)

                           κινητοποίηση, ανάλογα με τις ανάγκες, των αρχών επιβολής του νόμου και των αρχών επιβολής του νόμου και των αρχών μετανάστευσης και συντονισμός των δράσεων με τις δικαστικές αρχές, τις αρχές κράτησης, τα συστήματα κηδεμονίας, τις ιατρικές και κοινωνικές υπηρεσίες, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται η διαθεσιμότητα ταχείας και κατάλληλης πολυτομεακής αντιμετώπισης εκ μέρους όλων των αρχών που εμπλέκονται στις διαδικασίες επιστροφής·

                           γ)

                           διασφάλιση της διαθεσιμότητας επαρκούς αριθμού εκπαιδευμένου και ικανού προσωπικού από όλες τις αρχές που έχουν αρμοδιότητες στο πλαίσιο των διαδικασιών επιστροφής, το οποίο να ανταποκρίνεται γρήγορα και, αν είναι αναγκαίο, σε 24ωρη βάση 7 ημέρες την εβδομάδα, ιδίως όταν ο αρχές αντιμετωπίζουν αυξανόμενο βάρος κατά την εφαρμογή της υποχρέωσης επιστροφής των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών·

                           δ)

                           ανάλογα με την ειδική κατάσταση του κράτους μέλους, αποστολή πρόσθετου προσωπικού στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης με την εντολή και την ικανότητα να λαμβάνει άμεσα μέτρα για τον προσδιορισμό και την επαλήθευση της ταυτότητας και του νομικού καθεστώς των εν λόγω υπηκόων τρίτων χωρών και να αρνείται αμέσως την είσοδο ή να εκδίδει αποφάσεις επιστροφής για όσους δεν έχουν δικαίωμα εισόδου ή διαμονής στην Ένωση.

               3.

               Η ολοκληρωμένη και συντονισμένη προσέγγιση στον τομέα της επιστροφής θα πρέπει να πληροί, ειδικότερα, τα ακόλουθα καθήκοντα:

                           α)

                           ταχεία διενέργεια ιατρικών εξετάσεων ώστε να αποφευχθούν δυνητικές καταχρήσεις στις καταστάσεις που αναφέρονται στο σημείο 9 στοιχείο β)·

                           β)

                           εξασφάλιση και ανταλλαγή σχετικών επιχειρησιακών πληροφοριών με άλλα κράτη μέλη και τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, με σκοπό την εκπλήρωση των στόχων τους και των καθηκόντων τους·

                           γ)

                           πλήρη χρήση των σχετικών συστημάτων ΤΠ, όπως το Eurodac, το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν (SIS) και το Σύστημα Πληροφοριών για τις Θεωρήσεις (VIS), ώστε να λαμβάνουν εγκαίρως πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τη νομική κατάσταση των εν λόγω υπηκόων τρίτων χωρών.

               4.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι διατίθενται στις μονάδες ή φορείς που έχουν ως αποστολή να διασφαλίζουν την ολοκληρωμένη και συντονισμένη προσέγγιση όλοι οι αναγκαίοι ανθρώπινοι, οικονομικοί και υλικοί πόροι.

      ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

               5.

               Για να εξασφαλιστεί ότι οι αποφάσεις επιστροφής εκδίδονται συστηματικά στους υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι είτε δεν έχουν ή δεν έχουν πλέον δικαίωμα παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           να θέτουν σε εφαρμογή μέτρα για τον αποτελεσματικό εντοπισμό και τη σύλληψη των παράνομα διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών·

                           β)

                           να εκδίδουν αποφάσεις επιστροφής, ανεξάρτητα από το αν ο παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας διαθέτει έγγραφο ταυτότητας ή ταξιδιωτικό έγγραφο·

                           γ)

                           για τη βέλτιστη χρήση της δυνατότητας που παρέχεται στο άρθρο 6 παράγραφος 6 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, να συνδυάζουν σε μία πράξη ή να λαμβάνουν ταυτόχρονα απόφαση για λήξη της νόμιμης παραμονής και την απόφαση περί επιστροφής, υπό την προϋπόθεση ότι τηρούνται οι σχετικές εγγυήσεις και διατάξεις για κάθε μεμονωμένη απόφαση.

               6.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι αποφάσεις επιστροφής έχουν απεριόριστη διάρκεια ισχύος, έτσι ώστε να μπορούν να εφαρμοστούν ανά πάσα στιγμή χωρίς να απαιτείται η εκ νέου δρομολόγηση διαδικασιών επιστροφής μετά από ορισμένο χρονικό διάστημα. Αυτό δεν θα πρέπει να θίγει την υποχρέωση να λαμβάνουν υπόψη κάθε μεταβολή στη συγκεκριμένη κατάσταση των ενδιαφερομένων υπηκόων τρίτων χωρών, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου επαναπροώθησης.

               7.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να καταγράφουν συστηματικά σε αποφάσεις επιστροφής την πληροφορία ότι οι υπήκοοι τρίτων χωρών πρέπει να εγκαταλείψουν το έδαφος του κράτους μέλους για να φθάσουν σε τρίτη χώρα, για την αποτροπή και την πρόληψη των παράνομων δευτερογενών μετακινήσεων.

               8.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να κάνουν χρήση της παρέκκλισης που προβλέπεται στο άρθρο 2 παράγραφος 2 στοιχείο α) της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, εφόσον αυτό μπορεί να προβλέπει πιο αποτελεσματικές διαδικασίες, ιδίως σε περίπτωση που αντιμετωπίζουν σημαντικές μεταναστευτικές πιέσεις.

      ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

               9.

               Για να εξασφαλιστεί η ταχεία επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           σύμφωνα με την οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (12), να οργανώνουν τις διαδικασίες για την ταχεία εξέταση των αιτήσεων διεθνούς προστασίας με την ταχεία διαδικασία ή, όπου κρίνεται σκόπιμο, τη διαδικασία στα σύνορα, μεταξύ άλλων και όταν η αίτηση ασύλου γίνεται απλώς και μόνο για να καθυστερήσει ή να εμποδιστεί η εκτέλεση απόφασης επιστροφής·

                           β)

                           να λαμβάνουν μέτρα αποτροπής δυνητικών καταχρήσεων όσον αφορά πλαστές νέες ιατρικές απαιτήσεις που αποσκοπούν στην αποφυγή της απομάκρυνσης, για παράδειγμα εξασφαλίζοντας ότι υπάρχει διαθέσιμο ιατρικό προσωπικό που ορίζεται από την αρμόδια εθνική αρχή για να γνωμοδοτεί με αντικειμενικό και ανεξάρτητο τρόπο·

                           γ)

                           να διασφαλίζουν ότι οι αποφάσεις επιστροφής ακολουθούνται αμέσως από αίτημα προς την τρίτη χώρα επανεισδοχής να εκδώσει έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα ή να αποδεχθεί τη χρήση του ευρωπαϊκού ταξιδιωτικού εγγράφου για την επιστροφή που εκδίδεται σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΕ) 2016/1953 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (13)·

                           δ)

                           να κάνουν χρήση του μέσου της αμοιβαίας αναγνώρισης των αποφάσεων επιστροφής που προβλέπεται από την οδηγία 2001/40/ΕΚ και την απόφαση 2004/191/ΕΚ.

               10.

               Για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική απομάκρυνση των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           να χρησιμοποιούν ως μέσο την κράτηση, όπως απαιτείται και είναι σκόπιμο, στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15 παράγραφος 1 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, και ιδίως όταν υπάρχει κίνδυνος διαφυγής, όπως προβλέπεται στα σημεία 15 και 16 της παρούσας σύστασης·

                           β)

                           να προβλέπουν στην εθνική νομοθεσία μέγιστη αρχική περίοδο κράτησης έξι μηνών η οποία μπορεί να τροποποιείται από τις δικαστικές αρχές, υπό το πρίσμα των περιστάσεων της υπό κρίση υπόθεσης, καθώς και τη δυνατότητα παράτασης της κράτησης μέχρι 18 μήνες στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 15 παράγραφος 6 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ·

                           γ)

                           να εναρμονίζουν την ικανότητα κράτησης με τις πραγματικές ανάγκες, χρησιμοποιώντας όπου είναι αναγκαίο παρέκκλιση για περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης όπως προβλέπεται στο άρθρο 18 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ.

               11.

               Όσον αφορά παρανόμως διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών που εσκεμμένα παρεμποδίζουν τις διαδικασίες επιστροφής, τα κράτη μέλη θα πρέπει να εξετάσουν τη χρήση κυρώσεων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Οι εν λόγω κυρώσεις θα πρέπει να είναι αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές και δεν θα πρέπει να θέτουν σε κίνδυνο την επίτευξη του στόχου της οδηγίας 2008/115/ΕΚ.

      ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΔΙΚΑ ΜΕΣΑ

               12.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           να συγχωνεύσουν σε ένα διαδικαστικό στάδιο, κατά το μέτρο του δυνατού, τις διοικητικές ακροάσεις στις οποίες προέβησαν οι αρμόδιες αρχές για διάφορους σκοπούς, όπως για τη χορήγηση άδειας διαμονής, για την επιστροφή ή για την κράτηση. Νέοι τρόποι διοργάνωσης των ακροάσεων των υπηκόων τρίτων χωρών, όπως η χρήση της τηλεδιάσκεψης, πρέπει επίσης να αναπτυχθούν·

                           β)

                           να προβλέψουν τη συντομότερη δυνατή προθεσμία για την κατάθεση προσφυγών κατά των αποφάσεων επιστροφής που προβλέπει το εθνικό δίκαιο, σε παρόμοιες καταστάσεις, ώστε να αποφεύγεται η κατάχρηση δικαιωμάτων και διαδικασιών, ιδίως των προσφυγών που υποβλήθηκαν λίγο πριν από την προβλεπόμενη ημερομηνία απομάκρυνσης·

                           γ)

                           να εξασφαλίσουν ότι το αυτόματο ανασταλτικό αποτέλεσμα της άσκησης προσφυγής κατά αποφάσεων επιστροφής χορηγείται μόνο όταν αυτό είναι αναγκαίο για να υπάρχει συμμόρφωση με τις διατάξεις των άρθρων 19 παράγραφος 2 και 47 του Χάρτη·

                           δ)

                           να αποφεύγουν επαναλαμβανόμενες αξιολογήσεις του κινδύνου παραβίασης της αρχής της μη επαναπροώθησης, αν η τήρηση της εν λόγω αρχής έχει ήδη εκτιμηθεί σε άλλες διαδικασίες, η εκτίμηση είναι οριστική και δεν υπάρχει καμία αλλαγή στην ατομική κατάσταση των ενδιαφερόμενων υπηκόων τρίτων χωρών.

      ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΚΝΑ

               13.

               Για τη διασφάλιση του σεβασμού των δικαιωμάτων του παιδιού, και λαμβάνοντας πλήρως υπόψη το συμφέρον του παιδιού και της οικογενειακής ζωής δυνάμει του άρθρου 5 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           να καθιερώσουν σαφείς κανόνες σχετικά με το νομικό καθεστώς των ασυνόδευτων ανηλίκων οι οποίοι να επιτρέπουν είτε την έκδοση αποφάσεων επιστροφής και την εκτέλεση των επιστροφών ή τη χορήγηση δικαιώματος διαμονής·

                           β)

                           να διασφαλίσουν ότι οι αποφάσεις σχετικά με το νομικό καθεστώς των ασυνόδευτων ανηλίκων λαμβάνονται πάντοτε με βάση την εξατομικευμένη αξιολόγηση των βέλτιστων συμφερόντων τους. Η εν λόγω αξιολόγηση θα πρέπει να λαμβάνει συστηματικά υπόψη κατά πόσον η επιστροφή του ασυνόδευτου ανηλίκου στη χώρα καταγωγής του και η επανένωση με την οικογένειά του, είναι προς το μείζον συμφέρον του·

                           γ)

                           να θέσουν σε εφαρμογή στοχοθετημένες πολιτικές επανένταξης για τους ασυνόδευτους ανηλίκους·

                           δ)

                           να διασφαλίσουν ότι η αξιολόγηση των βέλτιστων συμφερόντων του παιδιού που διενεργείται συστηματικά από τις αρμόδιες αρχές με βάση πολυτομεακή προσέγγιση, ότι ο ασυνόδευτος ανήλικος θα ακούγεται και ότι ένας θεματοφύλακας συμμετέχει δεόντως.

               14.

               Σε ό, τι αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις προϋποθέσεις που καθορίζει η οδηγία 2008/115/ΕΚ, τα κράτη μέλη δεν θα πρέπει να απαγορεύουν στην εθνική νομοθεσία τους τη δυνατότητα να τίθενται υπό κράτηση ανήλικοι, όταν αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για την εξασφάλιση της εκτέλεσης οριστικής απόφασης επιστροφής εφόσον τα κράτη μέλη δεν είναι σε θέση να εξασφαλίσουν λιγότερο καταναγκαστικά μέτρα από την κράτηση που μπορούν να εφαρμοστούν αποτελεσματικά με σκοπό την εξασφάλιση της αποτελεσματικής επιστροφής.

      ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ

               15.

               Καθεμία από τις ακόλουθες αντικειμενικές περιστάσεις θα πρέπει να συνιστά μαχητό τεκμήριο ότι υπάρχει κίνδυνος διαφυγής:

                           α)

                           άρνηση συνεργασίας κατά τη διαδικασία ταυτοποίησης, χρήση πλαστών ή παραποιημένων εγγράφων ταυτότητας, καταστροφή ή κατ' άλλο τρόπο διάθεση των υπαρχόντων εγγράφων, άρνηση παροχής δακτυλικών αποτυπωμάτων·

                           β)

                           αντίθεση με βία ή με δόλο στη διαδικασία επιστροφής·

                           γ)

                           μη συμμόρφωση με μέτρο που έχει στόχο την πρόληψη της διαφυγής κατά την εφαρμογή του άρθρου 7 παράγραφος 3 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, όπως η μη αναφορά στις αρμόδιες αρχές ή μη παραμονή σε ορισμένο τόπο διαμονής·

                           δ)

                           μη συμμόρφωση με την ισχύουσα απαγόρευση εισόδου·

                           ε)

                           μη εγκεκριμένες δευτερογενείς μετακινήσεις σε άλλο κράτος μέλος.

               16.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέπουν ότι τα ακόλουθα κριτήρια λαμβάνονται δεόντως υπόψη ως ένδειξη ότι ένας παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας παρουσιάζει κίνδυνο διαφυγής:

                           α)

                           ρητή έκφραση της βουλήσεως του για μη συμμόρφωση με απόφαση επιστροφής·

                           β)

                           μη συμμόρφωση με την προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση·

                           γ)

                           υφιστάμενη καταδίκη για σοβαρό ποινικό αδίκημα στα κράτη μέλη.

      ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ

               17.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να παρέχουν τη δυνατότητα οικειοθελούς αναχώρησης μετά από αίτηση που υποβάλλεται από τον ενδιαφερόμενο υπήκοο τρίτης χώρας, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι ο εν λόγω υπήκοος τρίτης χώρας είναι καλά ενημερωμένος σχετικά με τη δυνατότητα υποβολής της αίτησης.

               18.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να προβλέπουν στην απόφαση επιστροφής τη συντομότερη δυνατή προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση που επιτρέπει την οργάνωση και την εκτέλεση της επιστροφής, λαμβανομένων υπόψη των περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης.

               19.

               Κατά τον προσδιορισμό της διάρκειας της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης, τα κράτη μέλη θα πρέπει να αξιολογούν τις ατομικές περιστάσεις της υπόθεσης, ειδικότερα τις προοπτικές επιστροφής και την προθυμία του παρανόμως διαμένοντος υπηκόου τρίτης χώρας για συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές με σκοπό την επιστροφή.

               20.

               Μια περίοδος μεγαλύτερη των επτά ημερών θα πρέπει να χορηγείται μόνον όταν ο παρανόμως διαμένων υπήκοος τρίτης χώρας συνεργάζεται ενεργά ενόψει της επιστροφής.

               21.

               Καμία προθεσμία για οικειοθελή αναχώρηση δεν θα πρέπει να χορηγείται στις περιπτώσεις που προβλέπονται στο άρθρο 7 παράγραφος 4 της οδηγίας 2008/115/ΕΚ, κυρίως όταν οι παρανόμως διαμένοντες υπήκοοι τρίτων χωρών παρουσιάζουν κίνδυνο διαφυγής, όπως προβλέπεται στα σημεία 15 και 16 της παρούσας σύστασης και στις περιπτώσεις προηγούμενων καταδικαστικών αποφάσεων για σοβαρές ποινικές παραβάσεις σε άλλα κράτη μέλη.

      ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΗΣ ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΟΥΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ.

               22.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να έχουν εκπονήσει επιχειρησιακά προγράμματα υποβοηθούμενης εκούσιας επιστροφής έως την 1η Ιουνίου 2017, ευθυγραμμισμένα με τα κοινά πρότυπα για προγράμματα υποστηριζόμενης οικειοθελούς επιστροφής και επανένταξης που έχουν αναπτυχθεί από την Επιτροπή σε συνεργασία με τα κράτη μέλη και εγκριθεί από το Συμβούλιο (14).

               23.

               Τα κράτη μέλη θα πρέπει να λαμβάνουν μέτρα προκειμένου να βελτιώσουν τη διαδικασία ενημέρωσης σχετικά με την εκούσια επιστροφή και προγράμματα υποβοηθούμενης εκούσιας επιστροφής των παράνομα διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών, σε συνεργασία με τις εθνικές υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας και τις κοινωνικές υπηρεσίες.

      ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΕΙΣΟΔΟΥ

               24.

               Με σκοπό την πλήρη αξιοποίηση των απαγορεύσεων εισόδου, τα κράτη μέλη θα πρέπει:

                           α)

                           να εξασφαλίσουν ότι οι απαγορεύσεις εισόδου αρχίζουν να ισχύουν την ημέρα κατά την οποία οι υπήκοοι τρίτων χωρών εξέρχονται από την ΕΕ, ώστε η πραγματική διάρκειά τους να μην βραχύνεται αδικαιολόγητα· αυτό θα πρέπει να εξασφαλίζεται σε περιπτώσεις όπου η ημερομηνία αναχώρησης είναι γνωστή στις εθνικές αρχές, ιδίως σε περιπτώσεις απομάκρυνσης και αναχώρησης σε συνδυασμό με πρόγραμμα υποστηριζόμενης οικειοθελούς επιστροφής·

                           β)

                           να εφαρμόσουν μέσα τα οποία θα τους επιτρέπουν να ελέγχουν αν ένας υπήκοος τρίτης χώρας που διαμένει παρανόμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση την έχει εγκαταλείψει εντός της προθεσμίας οικειοθελούς αναχώρησης, και να εξασφαλίζουν την αποτελεσματική παρακολούθηση της υπόθεσης σε περίπτωση που το εν λόγω πρόσωπο δεν την έχει εγκαταλείψει, μεταξύ άλλων με έκδοση απαγόρευσης εισόδου·

                           γ)

                           να εισαγάγουν συστηματικά καταχώριση για απαγόρευση εισόδου στο σύστημα πληροφοριών Σένγκεν δεύτερης γενιάς, κατ' εφαρμογή του άρθρου 24 παράγραφος 3 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1987/2006· και

                           δ)

                           να θέσουν σε εφαρμογή σύστημα για την έκδοση απόφασης επιστροφής στις περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται παράνομη διαμονή κατά τη διάρκεια ελέγχου εξόδου. Σε αιτιολογημένες περιπτώσεις, κατόπιν ατομικής αξιολόγησης και κατ' εφαρμογή της αρχής της αναλογικότητας, θα πρέπει να εκδίδεται απαγόρευση εισόδου για την πρόληψη μελλοντικών κινδύνων της παράνομης διαμονής.

      Βρυξέλλες, 7 Μαρτίου 2017.

            Για την Επιτροπή

         Dimitris AVRAMOPOULOS

            Μέλος της Επιτροπής

      (1)  Οδηγία 2008/115/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008. σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (ΕΕ L 348 της 24.12.2008, σ. 98).

      (2)  Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 1053/2013 του Συμβουλίου, της 7ης Οκτωβρίου 2013, σχετικά με τη θέσπιση ενός μηχανισμού αξιολόγησης και παρακολούθησης για την επαλήθευση της εφαρμογής του κεκτημένου του Σένγκεν και την κατάργηση της απόφασης της εκτελεστικής επιτροπής της 16ης Σεπτεμβρίου 1998 σχετικά με τη σύσταση Μόνιμης Επιτροπής για την αξιολόγηση και την εφαρμογή της σύμβασης Σένγκεν (ΕΕ L 295 της 6.11.2013, σ. 27).

      (3)  Απόφαση 2008/381/ΕΚ του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2008, για τη δημιουργία ευρωπαϊκού δικτύου μετανάστευσης (ΕΕ L 131 της 21.5.2008, σ. 7).

      (4)  Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της 20-21 Οκτωβρίου 2016, EUCO 31/16.

      (5)  Δελτίο τύπο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου 43/17, της 3ης Φεβρουαρίου 2017.

      (6)  Κανονισμός (ΕΕ) 2016/399 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 9ης Μαρτίου 2016, περί κώδικα της Ένωσης σχετικά με το καθεστώς διέλευσης προσώπων από τα σύνορα (κώδικας συνόρων του Σένγκεν) (ΕΕ L 77 της 23.3.2016, σ. 1).

      (7)  Οδηγία 2001/40/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Μαΐου 2001, σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσης υπηκόων τρίτων χωρών (ΕΕ L 149 της 2.6.2001, σ. 34).

      (8)  Απόφαση 2004/191/ΕΚ του Συμβουλίου, της 23ης Φεβρουαρίου 2004, σχετικά με τη θέσπιση των κριτηρίων και των πρακτικών λεπτομερειών εφαρμογής για την αντιστάθμιση των οικονομικών ανισορροπιών που προκύπτουν από την εφαρμογή της οδηγίας 2001/40/ΕΚ σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση αποφάσεων απομάκρυνσης υπηκόων τρίτων χωρών (ΕΕ L 60 της 27.2.2004, σ. 55).

      (9)  Απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της 18ης Δεκεμβρίου 2014, Centre public d'action sociale d'Ottignies-Louvain-la-Neuve κατά Abdida, υπόθεση C-562/13, ECLI:EU:C:2014:2453.

      (10)  COM(2016) 881 final.

      (11)  Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1987/2006 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 20ής Δεκεμβρίου 2006, σχετικά με τη δημιουργία, τη λειτουργία και τη χρήση του Συστήματος Πληροφοριών Σένγκεν δεύτερης γενιάς (SIS II) (ΕΕ L 381 της 28.12.2006, σ. 4).

      (12)  Οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2013 σχετικά με τους κοινούς κανόνες και διαδικασίες στα κράτη μέλη για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών (ΕΕ L 180 της 29.6.2013, σ. 60).

      (13)  Κανονισμός (ΕΕ) 2016/1953 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Οκτωβρίου 2016, σχετικά με τη θέσπιση ευρωπαϊκού ταξιδιωτικού εγγράφου για την επιστροφή των παρανόμως διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών και για την κατάργηση της σύστασης του Συμβουλίου της 30ής Νοεμβρίου 1994 (ΕΕ L 311 της 17.11.2016, σ. 13).

      (14)  Συμπεράσματα του Συμβουλίου της 9-10 Ιουνίου 2016.


Avis juridique important

|

31995H0198

95/198/ΕΚ: Σύσταση της Επιτροπής της 12ης Μαΐου 1995 σχετικά με τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 127 της 10/06/1995 σ. 0019 - 0022

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 12ης Μαΐου 1995 σχετικά με τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές  συναλλαγές (*) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ) (95/198/ΕΚ)Η  ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, Έχοντας υπόψη: τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, Εκτιμώντας: ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε στις 21 Απριλίου 1993 ψήφισμα σχετικά με τις ανακοινώσεις της  Επιτροπής προς το Συμβούλιο «Προς μια ευρωπαϊκή αγορά της υπεργολαβίας» και «Η συμμετοχή των ΜΜΕ  στις δημόσιες συμβάσεις στην Κοινότητα» (1), καλώντας την Επιτροπή να υποβάλει ειδικές προτάσεις  για το ζήτημα των καθυστερήσεων στις πληρωμές 7 ότι η Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή διετύπωσε στις 30 Ιουνίου 1993  (2) γνώμη επί του «Εγγράφου  εργασίας της Επιτροπής σχετικά με τις προθεσμίες πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές» (3) 7 ότι η Επιτροπή εξήγγειλε στο Λευκό Βιβλίο της για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την  απασχόληση  (4) την ανάληψη πρωτοβουλίας για τις προθεσμίες πληρωμής 7 ότι η Επιτροπή εξέδωσε στις 25 Μαΐου 1994 ανακοίνωση σχετικά με την εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου  προγράμματος υπέρ των ΜΜΕ και της βιοτεχνίας  (5) 7 ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο ψήφισμά του για το ολοκληρωμένο πρόγραμμα, επέμεινε στην ανάγκη  υποβολής προτάσεων από την Επιτροπή για την ρύθμιση του προβλήματος των καθυστερήσεων πληρωμής  (6)  7 ότι οι επιχειρήσεις, και κυρίως οι μικρομεσαίες, επωμίζονται μεγάλα οικονομικά και διοικητικά βάρη  εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας των προθεσμιών πληρωμής στις εμπορικές συναλλαγές 7 ότι  καθυστερήσεις των πληρωμών εγκυμονούν κίνδυνο για την οικονομική ισορροπία και την ίδια την  επιβίωση των επιχειρήσεων 7 ότι η χειροτέρευση αυτή δεν οφείλεται μόνο σε συγκυριακούς παράγοντες, αλλά αντανακλά επίσης μια  διαρθρωτική αλλαγή στις διεπιχειρησιακές σχέσεις 7 ότι η εντατικοποίηση των συναλλαγών και ο  ανταγωνισμός στην εσωτερική αγορά μπορεί να προκαλέσει τη γενικότερη επιμήκυνση των προθεσμιών  πληρωμής στην Κοινότητα 7 ότι οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των κρατών μελών όσον αφορά τους κανόνες και τις πρακτικές  πληρωμής παρακωλύουν την εύρυθμη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς 7 ότι, χωρίς να τίθεται υπό αμφισβήτηση η ελευθερία των συμβάσεων όσον αφορά τον καθορισμό των  προθεσμιών πληρωμής, πρέπει να προωθηθεί η μεγαλύτερη διαφάνεια των προθεσμιών που εφαρμόζονται  μεταξύ των μερών μιας σύμβασης, καθώς και να ενθαρρυνθεί η τήρηση των προθεσμιών που συμφωνούνται 7 ότι η καλύτερη ενημέρωση και κατάρτιση των επιχειρήσεων, και κυρίως των μικρομεσαίων, όσον αφορά  τις προθεσμίες πληρωμής θα συνέβαλε στη βελτίωση των πρακτικών που εφαρμόζουν οι επιχειρήσεις στον  τομέα αυτό 7 ότι ο μηχανισμός επιβολής κυρώσεων για τις καθυστερήσεις πληρωμής πρέπει, αφενός μεν, να τις  αποτρέπει, αφετέρου δε, να αποζημιώνει πλήρως τους πιστωτές που υφίστανται τις συνέπειές τους για  τα διάφορα έξοδα στα οποία προβαίνουν 7 ότι ένας μηχανισμός επιβολής κυρώσεων μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά μόνον όταν συνοδεύεται από  ταχείες, αποτελεσματικές και ελάχιστα δαπανηρές διαδικασίες για τον πιστωτή 7 ότι επιβάλλεται η λήψη συμπληρωματικών μέτρων για τη βελτίωση της τήρησης των προθεσμιών πληρωμής  στις διασυνοριακές συναλλαγές 7 ότι οι δημόσιες αρχές και οι δημόσιες επιχειρήσεις προβαίνουν σε σημαντικό όγκο πληρωμών προς τις  επιχειρήσεις 7 ότι η αυστηρή πειθαρχία όσον αφορά τις πληρωμές εκ μέρους των εν λόγω αρχών και  επιχειρήσεων θα είχε θετική επίδραση σε όλη την οικονομία 7 ότι το πραγματικό άνοιγμα των δημόσιων  συμβάσεων προς τις επιχειρήσεις, ιδιαίτερα τις μικρομεσαίες, απαιτεί τη βελτίωση ορισμένων  τρεχουσών πρακτικών, ΣΥΝΙΣΤΑ ΣΤΑ ΚΡΑΤΗ ΜΕΛΗ: Άρθρο 1 Στόχοι Τα κράτη μέλη καλούνται να λάβουν τα απαιτούμενα μέτρα -  νομικού και πρακτικού χαρακτήρα - προκειμένου να τηρούνται συμβατικές προθεσμίες πληρωμής στις  εμπορικές συναλλαγές και να εξασφαλίζονται συντομότερες προθεσμίες και καλύτεροι όροι πληρωμής στις  δημόσιες συμβάσεις. Ειδικότερα, καλούνται να λάβουν τα πλέον ενδεδειγμένα μέτρα, κατά τρόπον ώστε να συμπληρώσουν το  νομικό και διοικητικό τους σύστημα, με στόχο: -  την ενίσχυση της διαφάνειας στις συμβατικές σχέσεις, τη βελτίωση της κατάρτισης και της  πληροφόρησης των επιχειρήσεων και την άμβλυνση των φορολογικών συνεπειών των καθυστερήσεων  πληρωμών, -  την εξασφάλιση επαρκούς αποζημίωσης σε περίπτωση καθυστερήσεων πληρωμής, -  τη θέσπιση κατάλληλων διαδικασιών προσφυγής, -  την εξάλειψη των ειδικών δυσχερειών που παρακωλύουν τις διασυνοριακές συναλλαγές, -  τη βελτίωση των όρων πληρωμής στις δημόσιες συμβάσεις. Άρθρο 2 Διαφάνεια, πληροφόρηση και κατάρτιση, ΦΠΑ 1.  Πρέπει να ενθαρρυνθεί η μεγαλύτερη  διαφάνεια των προθεσμιών πληρωμής που εφαρμόζονται στις εμπορικές συναλλαγές. Για το σκοπό αυτό, τα  κράτη μέλη καλούνται: α)  να ευνοούν, με τη λήψη των κατάλληλων μέτρων, τον ακριβή καθορισμό στις εμπορικές συμβάσεις της  προθεσμίας καθώς και της ημερομηνίας της πληρωμής, π.χ. με σχετική αναφορά στο τιμολόγιο. Ελλείψει  γραπτής σύμβασης ή σαφούς ένδειξης σχετικής με την προθεσμία στο τιμολόγιο, πρέπει να προβλέπεται  επικουρικά ένας απλός και σαφής κανόνας που καθορίζει την προθεσμία καθώς και την ημερομηνία  εκτέλεσης της πληρωμής που θα ισχύουν εκ του νόμου για τη σύμβαση 7 β)  να ενθαρρύνουν επίσης την αναφορά στα εμπορικά έγγραφα της έκπτωσης ή της επικαταλλαγής (agio)  που θα ισχύει στην περίπτωση προεξόφλησης ή καθυστερημένης πληρωμής αντίστοιχα 7 γ)  να ευνοούν την αναφορά, στις εμπορικές συμβάσεις, μιας περιόδου, μετά την παραλαβή των  εμπορευμάτων ή την παροχή της υπηρεσίας, για την κοινοποίηση, από τον αποδέκτη, των ενδεχομένων  αντιρρήσεών του σχετικά με την ποιότητα ή την ποσότητα που παρέλαβε. Πρέπει να προβλεφθεί στη  νομοθεσία επικουρικός κανόνας που να εφαρμόζεται όταν δεν υπάρχει σχετική συμβατική διάταξη 7 δ)  να προβλέπουν, στις προκηρύξεις δημόσιων μειοδοτικών διαγωνισμών ή τις συγγραφές υποχρεώσεων,  ακριβείς διατάξεις για τις προθεσμίες και τις ημερομηνίες πληρωμής που εφαρμόζουν οι αναθέτουσες  αρχές. 2.  Τα κράτη μέλη καλούνται να ενθαρρύνουν τις πρωτοβουλίες, δημόσιες ή ιδιωτικές,  συμπεριλαμβανομένων αυτών που προέρχονται από τις επαγγελματικές οργανώσεις, που αποσκοπούν στη  βελτίωση της ενημέρωσης και της κατάρτισης των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα των μικρομεσαίων, σε θέματα  διαχείρισης των προθεσμιών πληρωμής. Οι δράσεις αυτές μπορούν να αφορούν ειδικότερα τους ακόλουθους  τομείς: α)  παροχή συμβουλών και νομικής βοήθειας για τη σύνταξη των εμπορικών εγγράφων και συμβάσεων 7 β)  ενημέρωση και κατάρτιση ως προς τους πλέον κατάλληλους κανόνες και πρακτικές όσον αφορά τις  πληρωμές για ορισμένες επιχειρήσεις, επαγγελματικούς κλάδους, περιοχές ή χώρες, καθώς επίσης και  σχετικά με τις εσωτερικές ή εξωτερικές διαδικασίες είσπραξης των απαιτήσεων 7 γ)  εξέλιξη πρακτικών μέσων οικονομικής διαχείρισης, που συνδέονται κυρίως με την πληροφορική και  προώθηση της ηλεκτρονικής ανταλλαγής δεδομένων (EDI) στο πλαίσιο των ΜΜΕ 7 δ)  προσφυγή στις τεχνικές αναχρηματοδότησης των χρεών (κινητοποίησης των απαιτήσεων), όπως είναι  για παράδειγμα η αγορά εισπρακτέων απαιτήσεων (factoring). 3.  Λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των ΜΜΕ, και ιδίως τις συνέπειες που είναι δυνατόν να  έχουν οι καθυστερήσεις πληρωμής για την ταμειακή κατάσταση των επιχειρήσεων αυτών, τα κράτη μέλη  καλούνται να θεσπίσουν διάταξη που να προβλέπει ότι για τις επιχειρήσεις αυτές θα ισχύουν οι πλέον  ευνοϊκές προθεσμίες στα πλαίσια της οδηγίας 77/388/ΕΟΚ του Συμβουλίου (έκτη οδηγία του Συμβουλίου  στον τομέα του ΦΠΑ)  (1). Πρέπει να προβλέπεται σχετικά η δυνατότητα: α)  αναστολής, τουλάχιστον για τις μικρές επιχειρήσεις, της καταβολής του ΦΠΑ μέχρις ότου  εισπράξουν το τίμημα που τους οφείλεται 7 β)  υποβολής από τις μικρές επιχειρήσεις, των δηλώσεών τους σχετικά με το ΦΠΑ σε μεγαλύτερες  προθεσμίες. Άρθρο 3 Αποζημίωση σε περίπτωση καθυστέρησης της πληρωμής Πρέπει να εξασφαλιστούν οι αναγκαίοι  όροι που θα καθιστούν δυνατή την πλήρη αποζημίωση του πιστωτή για τη ζημία που υπέστη εξαιτίας της  καθυστέρησης πληρωμής από τον οφειλέτη του. Για το σκοπό αυτό τα κράτη μέλη καλούνται: α)  να αναγνωρίζουν στους πιστωτές δικαίωμα λήψης τόκων υπερημερίας, από τη στιγμή που υπάρχει  υπέρβαση της συμβατικής ή της νόμιμης προθεσμίας 7 β)  να καθορίζουν το επιτόκιο υπερημερίας, το οποίο θα εφαρμόζεται επικουρικά όταν δεν υπάρχει  ειδική πρόβλεψη στη σύμβαση, σε επίπεδο ικανό να αποτρέψει τους δύστροπους πληρωτές 7 γ)  να αναγνωρίζουν, εκτός από το δικαίωμα σε τόκους υπερημερίας, δικαίωμα και σε άλλες μορφές  αποζημίωσης για τη ζημία που υφίσταται ο πιστωτής εξαιτίας της καθυστέρησης πληρωμής. Οι  αποζημιώσεις αυτές καλύπτουν κυρίως τις νομικές και διοικητικές δαπάνες είσπραξης. Άρθρο 4 Διαδικασίες ενδίκων μέσων Πρέπει να εξασφαλιστεί ότι οι πιστωτές που υφίστανται τις  συνέπειες των καθυστερήσεων πληρωμών έχουν στη διάθεσή τους ταχέα, αποτελεσματικά και ολιγοδάπανα  ένδικα μέσα, προκειμένου να επιτύχουν την πληρωμή και την αποκατάσταση της ζημίας που υπέστησαν.  Για το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη καλούνται: α)  να ενθαρρύνουνν την εφαρμογή εξώδικων διαδικασιών για την επίλυση των διαφορών, οι οποίες  επιτρέπουν την ταχεία, αποτελεσματική και ολιγοδάπανη άρση των διαφορών σε θέματα πληρωμών 7 β)  να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα των απλοποιημένων δικαστικών διαδικασιών για το  διακανονισμό των διαφορών που αφορούν μικροποσά. Οι διαδικασίες αυτές πρέπει να προβλέπουν  απλοποιημένους και μη δαπανηρούς τρόπους άσκησης της σχετικής αγωγής. Τα όρια για την εφαρμογή  αυτών των διαδικασιών πρέπει να καθοριστούν σε επίπεδο το οποίο να καλύπτει σημαντικό αριθμό  εμπορικών συναλλαγών. Πρέπει να εξασφαλιστούν αποτελεσματικοί όροι για την εκτέλεση των αποφάσεων  που εκδίδονται στο πλαίσιο των απλοποιημένων αυτών διαδικασιών 7 γ)  να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα των συνοπτικών διαδικασιών είσπραξης. Οι διαδικασίες αυτές  πρέπει να επιτρέπουν, με την τήρηση ελάχιστων διατυπώσεων και σύντομες προθεσμίες, την έκδοση  εκτελεστού τίτλου στην περίπτωση που δεν υπάρξει αμφισβήτηση της απαίτησης. Οι διαδικασίες αυτές  πρέπει να προχωρούν γρήγορα, με ελάχιστες διατυπώσεις και μηδαμινές οικονομικές επιβαρύνσεις για  τον πιστωτή και να εφαρμόζονται ανεξαρτήτως ύψους της διαφοράς. Άρθρο 5 Διασυνοριακές συναλλαγές Πρέπει να εξαλειφθούν οι ειδικές δυσχέρειες που παρακωλύουν  τις διασυνοριακές συναλλαγές σε θέματα πληρωμών. Για το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη καλούνται: α)  να ενθαρρύνουν την καλύτερη πληροφόρηση και κατάρτιση των επιχειρήσεων σε θέματα διαχείρισης  των προθεσμιών πληρωμής στις διασυνοριακές συναλλαγές 7 β)  να διευκολύνουν τους όρους είσπραξης των μη αμφισβητούμενων διασυνοριακών απαιτήσεων.  Ειδικότερα, πρέπει να καταστεί ευχερέστερη η λήψη εκτελεστού τίτλου για τέτοιες απαιτήσεις 7 γ)  όσον αφορά τις διαδικασίες επίλυσης των διαφορών και την εκτέλεση των αποφάσεων, να λαμβάνουν,  όλα τα μέτρα που απαιτούνται για τη διευκόλυνση και την επιτάχυνσή τους, σε περιπτώσεις  διασυνοριακών πληρωμών. Άρθρο 6 Δημόσιες συμβάσεις Πρέπει να εξασφαλιστεί η πειθαρχία, σε θέματα πληρωμών, των  αναθετουσών αρχών και των δημόσιων επιχειρήσεων, όπως αυτές ορίζονται στην οδηγία 93/38/ΕΟΚ του  Συμβουλίου  (1). Για το σκοπό αυτό, τα κράτη μέλη καλούνται: α)  να λάβουν μέτρα ευαισθητοποίησης όλων των ενδιαφερόμενων αρχών σχετικά με τις συνέπειες των  καθυστερήσεων πληρωμής για την οικονομική ευρωστία των παραγόντων της οικονομίας 7 β)  να τηρούν προθεσμία 60 ημερών για τις πληρωμές στο πλαίσιο των δημόσιων συμβάσεων, χωρίς να  θίγουν τις βραχύτερες προθεσμίες που ενδεχομένως ισχύουν. Τα κράτη μέλη καλούνται να εξετάζουν κατά πόσον μπορούν να μειώσουν τις προθεσμίες πληρωμής των  επιχειρήσεων από τις δημόσιες αρχές και να απλοποιήσουν τους ισχύοντες σχετικούς κανόνες 7 γ)  να καθιερώσουν ακριβείς διοικητικές διαδικασίες που συνοδεύονται από συγκεκριμένες προθεσμίες  με σκοπό την εξασφάλιση της μέγιστης δυνατής ταχύτητας των δημόσιων πληρωμών. Συγκεκριμένα, πρέπει  να καθορίζονται προθεσμίες για την ολοκλήρωση των διοικητικών διατυπώσεων που προηγούνται της  πληρωμής, όπως είναι οι διαδικασίες παραλαβής στο πλαίσιο των συμβάσεων δημοσίων έργων 7 δ)  να διεξάγουν τακτικούς ελέγχους των προθεσμιών πληρωμής των δημόσιων αρχών σε όλα τα επίπεδα  και να δημοσιεύουν επίσημα τα αποτελέσματά τους 7 ε)  να προβλέπουν την καταβολή, συγχρόνως με την εξόφληση της κύριας οφειλής, των τόκων υπερημερίας  που οφείλονται σε περίπτωση υπέρβασης των συμβατικών προθεσμιών - αν αυτή μπορεί να καταλογιστεί  στις αναθέτουσες αρχές ή τις δημόσιες επιχειρήσεις. Θα πρέπει να προβλέπονται έλεγχοι κατάλληλοι  για την εξασφάλιση της τήρησης της αρχής αυτής από τις δημόσιες αρχές 7 στ)  να θεσπίσουν διατάξεις για την εξασφάλιση, στο πλαίσιο της δημόσιων συμβάσεων, της πληρωμής  των υπεργολάβων εντός εύλογης προθεσμίας. Άρθρο 7 Έκθεση Για να μπορέσει η Επιτροπή να προβεί σε αξιολόγηση της προόδου που θα  επιτελεσθεί, τα κράτη μέλη καλούνται να της υποβάλουν, πριν από τις 31 Δεκεμβρίου 1997, έκθεση  σχετικά με τα μέτρα που θα λάβουν όσον αφορά τα διάφορα ζητήματα που θίγει η παρούσα σύσταση. Άρθρο 8 Αποδέκτες Η παρούσα σύσταση απευθύνεται στα κράτη μέλη. Βρυξέλλες, 12 Μαΐου 1995. Για την Επιτροπή Χρήστος ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ Μέλος της Επιτροπής


80/907/ΕΟΚ: Σύσταση του Συμβουλίου της 23ης Σεπτεμβρίου 1980 περί κυρώσεως της διεθνούς συμβάσεως του Torremolihos για την ασφάλεια των αλιευτικών σκαφών (1977)


Avis juridique important

|

31978H0584

78/584/ΕΟΚ: Σύσταση του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 1978 περί επικυρώσεως των συμβάσεων περί ασφαλείας της ναυσιπλοΐας

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 194 της 19/07/1978 σ. 0017 - 0018 Ελληνική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 05 τόμος 2 σ. 0241  Ισπανική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 07 τόμος 2 σ. 0117  Πορτογαλική ειδική έκδοση : Κεφάλαιο 07 τόμος 2 σ. 0117

ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 26ης Ιουνίου 1978 περί επικυρώσεως των συμβάσεων περί ασφαλείας της ναυσιπλοΐαςΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,  Έχοντας υπόψη:  τη συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος,  την πρόταση της Επιτροπής,  τη γνώμη της Συνελεύσεως(1),  τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής(2),  Εκτιμώντας:  ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στις 7 και 8 Απριλίου 1978 διακήρυξε ότι η πρόληψη και η καταπολέμηση της θαλάσσιας ρυπάνσεως, ιδιαίτερα από υδρογονάνθρακες πρέπει να είναι κύριος στόχος της κοινοτικής δραστηριότητος, ότι ζήτησε από το Συμβούλιο, κατόπιν  προτάσεως της Επιτροπής, και από τα Κράτη μέλη να λάβουν χωρίς καθυστέρηση τα κατάλληλα μέτρα εντός της Κοινότητος και να υιοθετήσουν κοινή στάση στα πλαίσια των αρμοδίων διεθνών οργάνων για την γρήγορη εφαρμογή των υπαρχόντων διεθνών κανόνων σ' αυτόν  τον τομέα, ιδιαίτερα αυτών που αφορούν τα ελάχιστα επίπεδα λειτουργίας των πλοίων- ότι υπάρχει βασικό ενδιαφέρον για την ανάληψη αποτελεσματικής δράσεως ώστε να ελαττωθούν οι συμφυείς κίνδυνοι με τη μεταφορά των υδρογονανθράκων, ιδιαίτερα ο κίνδυνος σοβαρής παράκτιας ρυπάνσεως σαν αποτέλεσμα ατυχημάτων στην ανοικτή θάλασσα και ότι το  βασικό αυτό ενδιαφέρον υπογραμμίζεται από τα προγράμματα προστασίας του περιβάλλοντος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων- ότι η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας πρέπει να βελτιωθεί και οι συνθήκες ζωής και εργασίας των πληρωμάτων και το επίπεδο των ικανοτήτων τους να διασφαλισθούν καλύτερα- ότι η δραστηριότης της Κοινότητος στον τομέα αυτό στα πλαίσια ειδικευμένων διεθνών οργάνων, ιδιαίτερα του IMCO και της ΔΟΕ και των αντιστοίχων συμβάσεών τους δύναται να διακινδυνεύσει, αν πρόκειται να μεσολαβήσει πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μεταξύ της  συνάψεως των συμβάσεων αυτών και της θέσεώς τους σε ισχύ- ότι η διεθνής σύμβαση του 1974 περί της ασφαλείας της ζωής εν θαλάσση (SOLAS) και το σχετικό πρωτόκολλο του 1978, και η συνθήκη της ΔΟΕ αριθ. 147 περί των ελαχίστων επιπέδων των εμπορικών πλοίων του 1976 που δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ, δύνανται να  συνεισφέρουν ουσιαστικά στη βελτίωση των τεχνικών επιπέδων και επιπέδων διαβιώσεως, τα οποία επηρεάζουν αντίστοιχα την ασφάλεια των πλοίων και του εξοπλισμού τους και τις συνθήκες ζωής και εργασίας των πληρωμάτων τους- ότι η σύμβαση του 1973 για την αποφυγή της ρυπάνσεως από πλοία (MARPOL), όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1978, δύναται να συνεισφέρει ουσιαστικά στην προστασία του θαλασσίου περιβάλλοντος εναντίον της ρυπάνσεως από πλοία, ιδιαίτερα από  δεξαμενόπλοια- ότι η υπογραφή και η επικύρωση από όλα τα Κράτη μέλη ή η προσχώρησή τους θα μπορούσε να επιταχύνει τη θέση σε ισχύ και να αυξήσει την αποτελεσματικότητα αυτών των συνθηκών,  ΣΥΝΙΣΤΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ:  - ότι, αν δεν έχουν ήδη ενεργήσει, τα Κράτη μέλη ανάλογα με την περίπτωση, υπογράφουν τις ακόλουθες διεθνείς συμβάσεις και επικυρώνουν ή προσχωρούν σ' αυτές:  - τη διεθνή σύμβαση του 1974 περί ασφαλείας της ζωής εν θαλάσση (SOLAS),  - το πρωτόκολλο του 1978, που αναφέρεται στη διεθνή σύμβαση του 1974 περί ασφαλείας της ζωής εν θαλάσση,  - τη διεθνή σύμβαση του 1973 περί αποφυγής της ρυπάνσεως από πλοία (MARPOL), όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο του 1978,  - τη σύμβαση αριθ. 147 περί των ελαχίστων επιπέδων των εμπορικών πλοίων, που υιοθετήθηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη Εργασίας το 1976- - ότι η υπογραφή, επικύρωση ή προσχώρηση από τα Κράτη μέλη, ανάλογα με την περίπτωση, λαμβάνει χώρα στις ακόλουθες ημερομηνίες:  - η σύμβαση SOLAS του 1974:  επικύρωση ή προσχώρηση όσο το δυνατόν ταχύτερα και οπωσδήποτε έως την 1η Ιανουαρίου 1979,  - το σχετικό πρωτόκολλο (1978):  - υπογραφή όσο το δυνατόν ταχύτερα και το αργότερο έως την 1η Μαρτίου 1979,  - επικύρωση όσο το δυνατόν ταχύτερα και οπωσδήποτε έως την 30ή Ιουνίου 1979,  - το πρωτόκολλο (1978) που τροποποιεί και συμπληρώνει τη σύμβαση MARPOL (1973) και το σχετικό παράρτημα I:  - υπογραφή έως την 1η Ιουνίου 1979,  - επικύρωση έως την 1η Ιουνίου 1980,  - η σύμβαση της ΔΟΕ αριθ. 147:  επικύρωση ή προσχώρηση έως την 1η Απριλίου 1979- - ότι τα Κράτη μέλη πληροφορούν εγγράφως τον Γενικό Γραμματέα του Διακυβερνητικού Ναυτιλιακού Συμβουλευτικού Οργανισμού ή της Διεθνούς Οργανώσεως Εργασίας, ανάλογα με την περίπτωση, ότι η υπογραφή, επικύρωση ή προσχώρησή τους έλαβε χώρα λόγω της  συστάσεως αυτής.  Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις 26 Ιουνίου 1978.  Για το Συμβούλιο Ο Πρόεδρος K. B. ANDERSEN  (1) ΕΕ αριθ. Α 163, της 10.7.1978, σ. 17.  (2) Γνώμη που διατυπώθηκε στις 21 Ιουνίου 1978 (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).