title: Οδηγία 73/82/EOK του Συμβουλίου της 26ης Μαρτίου 1973 περί εφαρμογής του άρθρου 18 της οδηγίας της 4ης Μαρτίου 1969 «περί εναρμονίσεως των νομοθετικών κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν το καθεστώς της τελειοποιήσεως προς επανεξαγωγή»

text:
200                                 Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων
373L0082
20.4.73                             Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων                      'Αριθ . N 106/7
                                               ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
                                                  της 26ης Μαρτίου 1973
                περί έφαρμογής τοΰ άρθρου 18 της όδηγίας της 4ης Μαρτίου 1969 «περί έναρμονίσεως τών
                νομοθετικών κανονιστικών καί διοικητικών διατάξεων πού άφοροΰν τό καθεστώς της
                                            τελειοποιήσεως πρός έπαvεξαγωγή »
                                                       (73 /82/ΕΟΚ)
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ,                        φορολογικές επιβαρύνσεις ισοδυνάμου αποτελέσμα
                                                                τος καί γεωργικές εισφορές, ένώ άλλα Κράτη μέλη
"Εχοντας υπόψη :                                                οφείλουν νά έφαρμόσουν τούς κανόνες φορολογήσεως
                                                                πού προβλέπονται στά άρθρα 16 καί 17 τής έν λόγω
τή συνθήκη περί ιδρύσεως της Ευρωπαϊκής Οικονομι               όδηγίας ■
κής Κοινότητος,
                                                                δτι ένδείκνυται κατά συνέπεια νά προβλεφθούν έπί
τήν οδηγία τοΰ Συμβουλίου της 4ης Μαρτίου 1969                  κοινοτικοΰ έπιπέδου ένιαίοι κανόνες φορολογήσεως
περί έναρμονίσεως τών νομοθετικών, κανονιστικών                 γιά τή θέση σέ άνάλωση τών άπορριμμάτων καί
καί διοικητικών διατάξεων πού άφοροΰν τό καθεστώς               υπολειμμάτων τής κατασκευής -
της τελειοποιήσεως πρός έπανεξαγωγή( 1 ), καί ιδίως τό
άρθρο 18 ,                                                      δτι ή φορολόγηση σύμφωνα μέ τούς ειδικούς δρους
                                                                τοΰ άρθρου 18 τής προαναφερομένης όδηγίας έπιτρέ
τήν πρόταση τής 'Επιτροπής,                                     πει έξ άλλου νά άπλοποιηθοΰν οι διοικητικές μέθοδοι
                                                                γιά τόν καθορισμό καί τόν υπολογισμό τοΰ υψους τών
  Εκτιμώντας :                                                  δασμών, φορολογικών έπιβαρύνσεων ισοδυνάμου ά
                                                                ποτελέσματος καί γεωργικών εισφορών πού άναλο
δτι οι έργασίες πού πραγματοποιούνται υπό τό καθε              γοΰν σ' αυτά τά άπορρίμματα καί υπολείμματα·
στώς τής τελειοποιήσεως πρός έπανεξαγωγή δύνανται
νά έπιτρέψουν τή θέση σέ άνάλωση , στό τελωνειακό               δτι ένδείκνυται πρός τοΰτο νά ρυθμισθεί τό θέμα αυτό
 έδαφος τής Κοινότητος τών άπορριμμάτων καί υπο                χωρίς νά θιγεί έπί τοΰ παρόντος άπό τήν προτεινομένη
λειμμάτων τής κατασκευής, έφ' δσον πληρούνται οί                λύση , ή έφαρμογή άλλων διατάξεων πού υφίστανται
προϋποθέσεις θέσεως σέ άνάλωση , πού προβλέπονται               έπί έθνικοΰ έπιπέδου καί τών όποιων ή προσωρινή
 στά άρθρα 14 καί 15 τής προαναφερομένης όδηγίας ·              διατήρηση προβλέπεται άπό τό άρθρο 35 τής προανα
                                                                φερομένης όδηγίας,
 δτι σέ περίπτωση θέσεως σέ άνάλωση τών άπορριμμά
των καί υπολειμμάτων υπ' αυτές τίς προϋποθέσεις, ή
                                                                 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ :
 έφαρμογή τών άρθρων 16 καί 17 τής προαναφερομέ
νης όδηγίας δύναται νά εχει έπιπτώσεις στό οικονομι
 κό συμφέρον τών έργασιών γιά τίς όποιες παραχωρή                                      "Αρνρο 1
 θηκε τό καθεστώς τής τελειοποιήσεως πρός έπανεξα
γωγή καί ως έκ τούτου νά παρεμποδιστεί ή πραγματο               1 . "Οταν τά απορρίμματα καί ύπολειμματα που προ
 ποίηση τοΰ καθεστώτος πού συνίσταται στή δημιουρ               έρχονται άπό έπεξεργασίες πού πραγματοποιούνται
 γία τών εύνοϊκοτέρων προϋποθέσεων γιά τήν έξαγωγή               ύπό τό καθεστώς τής τελειοποιήσεως πρός έπανεξα
 τών παραγώγων προϊόντων·                                        γωγή τίθενται σέ άνάλωση ύπό τούς δρους πού προ
                                                                 βλέπονται στά άρθρα 14 καί 15 της όδηγίας τοΰ
 δτι όρισμένα Κράτη μέλη προβαίνουν σήμερα στή                   Συμβουλίου της 4ης Μαρτίου 1969 περί έναρμονίσεως
 φορολόγηση τών άπορριμμάτων καί ύπολειμμάτων                    τών νομοθετικών, κανονιστικών καί διοικητικών δια
 έπιβάλλοντας σύμφωνα μέ τό άρθρο 35 τής προαναφε               τάξεων πού άφοροΰν τό καθεστώς της τελειοποιήσεως
 ρομένης όδηγίας τούς άναλογοΰντες σ' αυτά δασμούς,              πρός έπανεξαγωγή, ή φορολόγησή τους πραγματοποι
                                                                 είται μέ τήν έπιβολή τών δασμών, φορολογικών έπιβα
                                                                 ρύνσεων ισοδυνάμου άποτελέσματος καί γεωργικών
                                                                 εισφορών πού άναλογοΰν σ' αύτά κατά τήν ήμερομη
( i ) EE αριθ . N 58 της 8.3.1969 , o . 1 .                      νία θέσεώς τους σέ άνάλωση .
 ---pagebreak---                            'Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων                          20
2 . H φορολόγηση ή προβλεπομένη στην παράγραφο 1    συμμορφωθούν προς την παρούσα όδηγία τό άργότε
πραγματοποιείται κατ' άνώτατο δριο γιά τό μέρος των ρο την 1η 'Ιουλίου 1973 .
άπορριμμάτων καί ΰπολειμμάτων πού άντιστοιχεΐ
άναλογικά στό έξαγόμενο τμήμα των λοιπών παραγώ
γων προϊόντων .
Έν τούτοις ό κάτοχος της άδειας τής τελειοποιήσεως                      νΑρ#ρο 3
πρός έπανεξαγωγή δύναται νά ζητήσει τή φορολόγηση
αυτών τών άπορριμμάτων καί υπολειμμάτων κατά        H παρούσα όδηγία απευθύνεται στά Κράτη μέλη .
τούς όρους πού προβλέπονται στά άρθρα 16 καί 17
τής όδηγίας πού άναφέρεται στήν παράγραφο 1 .       Έγινε στίς Βρυξέλλες, στίς 26 Μαρτίου 1973 .
                                                                                Γιά τό Συμβούλιο
                    Άρϋρο 2                                                       Ό Πρόεδρος
Τα Κράτη μέλη λαμβανουν τα αναγκαία μέτρα γιά να                                   A. LAYENS


Avis juridique important

|

31993L0117

Δωδέκατη οδηγία 93/117/ΕΚ της Επιτροπής της 17ης Δεκεμβρίου 1993 περί καθορισμού κοινοτικών μεθόδων ανάλυσης για τον επίσημο έλεγχο των ζωοτροφών

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 329 της 30/12/1993 σ. 0054 - 0062 Φινλανδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 3 τόμος 54 σ. 0186  Σουηδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 3 τόμος 54 σ. 0186

ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΟΔΗΓΙΑ 93/117/ΕΚ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 17ης Δεκεμβρίου 1993 περί καθορισμού κοινοτικών μεθόδων αναλύσεως για τον επίσημο έλεγχο των ζωοτροφώνΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,  Έχοντας υπόψη:  τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,  την οδηγία 70/373/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 20ής Ιουλίου 1970 περί εισαγωγής τρόπων λήψεως δειγμάτων και μεθόδων κοινοτικής αναλύσεως για τον επίσημο έλεγχο των ζωοτροφών (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΟΚ) αριθ. 3768/85 (2), και  ιδίως το άρθρο 2,  Εκτιμώντας:  ότι η οδηγία 70/373/ΕΟΚ προβλέπει ότι ο επίσημος έλεγχος των ζωοτροφών, προκειμένου να διαπιστώνεται κατά πόσον πληρούνται οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις όσον αφορά την ποιότητα και τη σύνθεση αυτών, πρέπει να πραγματοποιείται  σύμφωνα με τις κοινοτικές μεθόδους δειγματοληψίας και ανάλυσης- ότι είναι σκόπιμο να προδιορίζεται κοινοτική μέθοδος ανάλυσης για την ανίχνευση των πρόσθετων ουσιών ροβενιδίνης και μεθυλ-μπενζοκουέιτ, προκειμένου να διαπιστώνεται κατά πόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις για χρησιμοποίηση της εν λόγω ουσίας στις  ζωοτροφές- ότι τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη γνώμη της Μόνιμης Επιτροπής Ζωοτροφών,  ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:   Άρθρο 1  Τα κράτη μέλη απαιτούν όπως οι αναλύσεις που προβλέπονται για τον επίσημο έλεγχο των ζωοτροφών, όσον αφορά την περιεκτικότητά τους σε ροβενιδίνη και μεθυλ-μπενζοκουέιτ, πραγματοποιείται σύμφωνα με τις μεθόδους που περιγράφονται στο παράρτημα.   Άρθρο 2  Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία το αργότερο στις 30 Νοεμβρίου 1994. Πληροφορούν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.  Όταν τα κράτη μέλη θεσπίσουν τις εν λόγω διατάξεις, αυτές περιέχουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος της παραπομπής αυτής αποφασίζεται από τα κράτη μέλη.   Άρθρο 3  Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την τρίτη ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.  Βρυξέλλες, 17 Δεκεμβρίου 1993.  Για την Επιτροπή Rene STEICHEN Μέλος της Επιτροπής  (1) ΕΕ αριθ. L 170 της 3. 8. 1970, σ. 2.  (2) ΕΕ αριθ. L 362 της 31. 12. 1985, σ. 8.      ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ   1. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΟΒΕΝΙΔΙΝΗΣ  Υδροχλωρική 1,3-δις[(4-χλωροβενζυλιδενο)αμινο] γουανιδίνη 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος εφαρμόζεται για τον προσδιορισμό της ροβενιδίνης στις ζωοτροφές, Η ευαισθησία της μεθόδου είναι 5 mg/kg.  2. Αρχή της μεθόδου  Το δείγμα εκχυλίζεται με οξινισμένη μεθανόλη. Το εκχύλισμα ξηραίνεται και μέρος αυτού υποβάλλεται σε καθαρισμό πάνω σε στήλη οξειδίου του αργιλίου. Η ροβενιδίνη εκλούεται από τη στήλη με μεθανόλη και φέρεται στον κατάλληλο όγκο με κινητή φάση. Η  περιεκτικότητα σε ροβενιδίνη προσδιορίζεται με υψηλής αποδόσεως υγρή χρωματογραφία (HPLC) ανάστροφης φάσεως με τη βοήθεια ανιχνευτού υπεριώδους ακτινοβολίας.  3. Αντιδραστήρια 3.1. Μεθανόλη 3.2. Οξινισμένη μεθανόλη  Εντός βαθμονομημένης φιάλης των 500 ml εισάγονται 4,0 ml υδροχλωρικού οξέος (P20, 1,18 g/ml περίπου), προστίθεται μεθανόλη (3.1) μέχρι τη χαραγή και το περιεχόμενο αναμειγνύεται. Το διάλυμα αυτό πρέπει να παρασκευασθεί λίγο πριν χρησιμοποιηθεί.  3.3. Ακετονιτρίλιο καθαρότητας HPLC 3.4. Μοριακό κόσκινο  Σφαιρίδια τύπου 3Α, 8-12 βρόχων (διάμετρος σφαιριδίων 1,6-2,5 mm, κρυσταλλικό πυριτικό αργίλιο, διάμετρος πόρων 0,3 nm) 3.5. Οξείδιο του αργιλίου: όξινο, βαθμού ενεργότητας Ι για χρωματογραφία στήλης  Εισάγουμε 100 g οξειδίου του αργιλίου σε κατάλληλο δοχείο και προσθέτουμε 2,0 ml ύδατος. Πωματίζουμε και ανακινούμε καλώς επί 20 λεπτά. Φυλάσσουμε το διάλυμα σε καλώς πωματισμένο δοχείο.  3.6. Διάλυμα δισόξινου φωσφορικού καλίου, συγκεντρώσεως 0,025 mol/l  Διαλύουμε σε νερό (καθαρότητας HPLC) 3,40 g δισόξινου φωσφορικού καλίου εντός βαθμονομημένης φιάλης των 1000 ml, συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή και αναμειγνύουμε.  3.7. Διάλυμα μονόξινου φωσφορικού νατρίου, συγκεντρώσεως 0,025 mol/l  Διαλύουμε σε νερό (καθαρότητας HPLC) 3,55 g άνυδρου (ή 4,45 g δις ένυδρου ή 8,95 g δωδεκάκις ένυδρου) μονόξινου φωσφορικού νατρίου εντός βαθμονομημένης φιάλη των 1000 ml, συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή και αναμειγνύουμε.  3.8. Κινητή φάση HPLC  Αναμειγνύουμε τα ακόλουθα αντιδραστήρια:   650 ml ακετονιτριλίου (3.3)  250 ml ύδατος (καθαρότητας HPLC)  50 ml διαλύματος δισόξινου φωσφορικού καλίου (3.6)  50 ml διαλύματος μονόξινου φωσφορικού νατρίου (3.7)  Το διάλυμα διηθείται μέσω διηθητικής μεμβάνης πάχους 0,22 μm (4.6) και απομακρύνονται τα αέρια (π.χ. δι' εκθέσεως σε υπερήχους επί 10 λεπτά).  3.9. Πρότυπη ουσία  Καθαρή ροβενιδίνη: υδροχλωρική 1.3-δις [4-χλωροβενζυλιδενο)αμινο]γουανιδίνη, Ε 758 3.9.1. Μητρικό πρότυπο διάλυμα ροβενιδίνης: 300 μg/ml  Ζυγίζουμε 30 mg της πρότυπης ουσίας (3.9) με ακρίβεια 0,1 mg. Διαλύουμε σε οξινισμένη μεθανόλη (3.2) εντός βαθμονομημένης φιάλης των 100 ml, Περιτυλίγουμε τη φιάλη με αλουμινόχαρτο και τη φυλάσσουμε σε σκοτεινό μέρος.  3.9.2. Ενδιάμεσο πρότυπο διάλυμα ροβενιδίνης: 12 μg/ml  Μεταφέρουμε 10,0 ml του μητρικού πρότυπου διαλύματος (3.9.1) εντός βαθμολογημένης φιάλης των 250 ml, συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή με την κινητή φάση (3.8) και αναμειγνύουμε. Περιτυλίσσουμε τη φιάλη με αλουμινόχαρτο και τη φυλάσσουμε σε σκοτεινό μέρος.   3.9.3. Διαλύματα βαθμονόμησης  Μεταφέρουμε 5,0 ml 10,0 ml, 15,0 ml, 20,0 ml και 25,0 ml του ενδιάμεσου πρότυπου διαλύματος (3.9.2) σε βαθμονομημένες φιάλες των 50 ml. Συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή με την κινητή φάση (3.8) και αναμειγνύουμε. Η συγκέντωση των διαλυμάτων αυτών σε  ροβενιδίνη είναι αντιστοίχως 1,2, 2,4, 3,6, 4,8 και 6,0 μg/ml. Τα διαλύματα αυτά πρέπει να παρασκευάζονται λίγο πριν χρησιμοποιηθούν.  4. Συσκευές και όργανα 4.1. Υάλινη στήλη  Υάλινη στήλη φαιοκίτρινου χρώματος (όπως το χρώμα του ηλέκτρου), εφοδιασμένη με στρόφιγγα και με δεξαμενή χωρητικότητας 150 ml περίπου, εσωτερικής διαμέτρου 10-15 μμ και μήκους 250 μμ.  4.2. Χειροκίνητος αναδευτήρας εργαστηρίου 4.3. Περιστροφικός εξατμιστήρας υμενίου 4.4. Συσκευή HPLC με ανιχνευτή υπεριώδους ακτινοβολίας μεταβλητού μήκους κύματος ή με αντιστοιχία διόδιων ως ανιχνευτή η οποία να λειτουργεί στην περιοχή 250-400 nm 4.4.1. Στήλη υγρής χρωματογραφίας διαστάσεων 300 mm x 4 mm, με υλικό πληρώσεως C18 πάχους 10 μm ή άλλη δύναμη 4.5. Διηθητικός χάρτης από ίνες υάλου (Whatman GF/A ή άλλου ισοδύναμου τύπου) 4.6. Διηθητικές μεμβράνες πάχους 0,22 μm 4.7. Διηθητικές μεμβράνες πάχους 0,45 μm 5. Διαδικασία  Σημείωση: Η ροβενιδίνη παρουσιάζει ευαισθησία στο φως- γι' αυτό θα πρέπει σε όλες τις ενέργειες να χρησιμοποιούνται υάλινα σκεύη φαιοκίτρινου χρώματος.  5.1. Γενικά 5.1.1. Πρέπει να αναλυθεί τυφλό δείγμα ζωοτροφής για να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει σ' αυτό ούτε ροβενιδίνη ούτε άλλες παρεμποδίζουσες ουσίες.  5.1.2. Για να εξακριβωθεί ο βαθμός ανάκτησης, πρέπει να αναλυθεί τυφλό δείγμα ζωοτροφής (5.1.1) το οποίο θα έχει προηγουμένως εμπλουτιστεί με ποσότητα ροβονιδίνης παραπλήσια εκείνης του δείγματος. Για εμπλουτισμό μέχρι 60 mg/kg, μεταφέρουμε 3,0 ml του  μητρικού προτύπου διαλύματος (3.9.1) σε κωνική φιάλη των 250 ml. Εξατμίζουμε το διάλυμα υπό ρεύμα αζώτου μέχρις ότου απομείνουν περί τα 0,5 ml. Προσθέτουμε 15 g του τυφλού δείγματος, αναμειγνύουμε και αναμένουμε επί 10 λεπτά πριν προχωρήσουμε στην  εκχύλιση (5.2).   Σημείωση: Για τους σκοπούς αυτής της μεθόδου, το τυφλό δείγμα ζωοτροφής πρέπει να είναι παρομοίου τύπου προς εκείνον του δείγματος και κατά την ανάλυση δεν πρέπει να ανιχνεύεται ροβενιδίνη.  5.2. Εκχύλιση  Ζυγίζονται περί τα 15 g που παρασκευασθέντος δείγματος με ακρίβεια 0,01 g, εισάγονται σε κωνική φιάλη των 250 ml όπου και προστίθενται 100,0 ml οξινισμένης μεθανόλης (3.2). Πωματίζεται η φιάλη και ανακινείται επί μία ώρα με τον αναδευτήρα (4.2). Το  διάλυμα διηθείται μέσω διηθητικού χάρτη από ίνες υάλου (4.5) και το διήθημα συλλέγεται σε κωνική φιάλη των 150 ml. Προστίθενται 7,5 g από μοριακό κόσκινο (3.4), πωματίζεται η φιάλη και ανακινείται το περιεχόμενο επί 5 λεπτά. Το παρασκεύασμα διηθείται  μέσω διηθητικού χάρτη από υάλινες ίνες και το λαμβανόμενο διάλυμα φυλάσσεται για το στάδιο διαχωρισμού (5.3).  5.3. Καθαρισμός 5.3.1. Προετοιμασία της στήλης οξειδίου και αργιλίου  Μικρό βύσμα υαλοβάμβακος τοποθετείται στο κάτω μέρος μιας υάλινης στήλης (4.1) και συμπιέζεται με τη βοήθεια υάλινης ράβδου. Ζυγίζονται 11,0 g του παρασκευασθέντος οξειδίου του αργιλίου (3.5) και μεταφέρονται στη στήλη. Λαμβάνεται φροντίδα ώστε κατά το  στάδιο αυτό η έκθεση στον ατμοσφαιρικό αέρα να περιορισθεί στο ελάχιστο. Χτυπάμε ελαφρά τη στήλη από στο κάτω μέρος της ώστε να κατακαθήσει το οξείδιο του αργιλίου.  5.3.2. Καθαρισμός του δείγματος  Με ένα σιφώνιο εισάγονται στη στήλη 5,0 ml από το εκχύλισμα που ελήφθη κατά το στάδιο 5.2. Φέρεται στο άκρο του σιφωνίου πλησίον του τοιχώματος της στήλης και το διάλυμα αφήνεται να απορροφηθεί από το οξείδιο του αργιλίου. Εκλούεται η ροβενιδίνη από τη  στήλη με 100 ml μεθανόλης (3.1) σε ρυθμό ροής 2-3 ml/min και συλλέγεται το υγρό της έκλουσης σε σφαιρική φιάλη των 250 ml. Το διάλυμα μεθανόλης εξατμίζεται μέχρι πλήρους ξηράνσεως σε θερμοκρασία 40 oC και υπό ελαττωμένη πίεση με τη βοήθεια περιστροφικού  εξατμιστήρα υμενίου (4.3). Το υπόλειμμα διαλύεται εκ νέου σε 3-4 ml κινητής φάσεως (3.8) και μεταφέρεται ποσοτικώς σε βαθμονομημένη φιάλη των 10 ml. Η φιάλη εκπλύνεται επανειλημμένως με 1-2 ml κινητής φάσεως κάθε φορά και τα υπολείμματα των εκπλύσεων  μεταφέρονται στη βαθμονομημένη φιάλη. Προστίθεται ο ίδιος διαλύτης στη βαθμονομημένη φιάλη. Προστίθεται ο ίδιος διαλύτης μέχρι τη χαραγή και το περιεχόμενο της φιάλης αναμειγνύεται. Μέρος του τελευταίου αυτού διαλύματος διηθείται μέσω μεμβράνης των 0,45  μμ (4.7) και φυλάσσεται για τον προσδιορισμό με χρωματογραφία HPLC (5.4).  5.4. Προσδιορισμός με χρωματογραφία HPLC 5.4.1. Παράμετροι  Οι ακόλουθες πειραματικές συνθήκες είναι απλώς ενδεικτικές- ισοδύναμα αποτελέσματα μπορούν να προκύψουν και υπό άλλες συνθήκες.   Στήλη υγρής χρωματογραφίας (4.4.1)  Κινητή φάση HPLC: (3.8)  Ρυθμός ροής: 1,5-2 ml/λεπτό  Μήκος κύματος ανίχνευσης: 317 nm  Όγκος εισαγόμενου δείγματος: 20-50 μl.   Ελέγχεται η σταθερότητα της χρωματογραφικής διάταξης με επανειλημμένη εισαγωγή του διαλύματος αναφοράς (3.9.3) συγκεντρώσεως 3,6 μg/ml έως ότου επιτευχθούν σταθερά ύψη κορυφών ή εμβαδά και σταθεροί χρόνοι κατακράτησης.  5.4.2. Καμπύλη βαθμονόμησης  Εισάγεται κατ' επανάληψη καθένα από τα διαλύματα αναφοράς (3.9.3) και μετρούνται τα ύψη των κορυφών (εμβαδά) για κάθε συγκέντρωση. Χαράσσεται η καμπύλη αναφοράς με τεταγμένες τις μέσες του ύψους των κορυφών ή τις μέσες τιμές των εμβαδών και με  τετμημένες τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις σε μg/ml.  5.4.3. Διάλυμα δείγματος  Εισάγεται κατ' επανάληψη στη στήλη το εκχύλισμα του δείγματος (5.3.2) σε όγκο ίσο με εκείνον που χρησιμοποιήθηκε για τα διαλύματα αναφοράς και προσδιορίζεται το μέσο ύψος κορυφής (εμβαδόν) των κορυφών που αντιστοιχούν στη ροβενιδίνη.  6. Υπολογισμός των αποτελεσμάτων  Προσδιορίζεται η συγκέντρωση του διαλύματος του δείγματος σε μg/ml με βάση το μέσο ύψος (εμβαδόν) των κορυφών της ροβενιδίνης του διαλύματος του δείγματος με τη βοήθεια της καμπύλης αναφοράς (5.4.2).   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε ροβενιδίνη (mg/kg) υπολογίζεται με βάση τον ακόλουθο τύπο:    όπου:   c = συγκέντρωση της ροβενιδίνης στο διάλυμα του δείγματος, σε μg/ml  m = η μάζα του δείγματος δοκιμής, σε γραμμάρια.  7. Αξιολόγηση των αποτελεσμάτων 7.1. Ταυτότητα της ανιχνευόμενης ουσίας  Η ταυτότητα της ανιχνευόμενης ουσίας μπορεί να επιβεβαιωθεί με συγχρωματογραφία ή δια χρησιμοποιήσεως συστοιχίας διόδων ως ανιχνευτή δια του οποίου γίνεται σύγκριση των φασμάτων του εκχυλίσματος του δείγματος και του διαλύματος αναφοράς (3.9.3)  συγκεντρώσεως 6,0 μg/ml.  7.1.1. Συγχρωματογραφία  Εκχύλισμα του δείγματος εμπλουτίζεται δια προσθήκης κατάλληλης ποσότητας του διαλύματος αναφοράς (3.9.3). Η ποσότητα της προστιθέμενης ροβενιδίνης πρέπει να είναι παραπλήσια προς την κατ' εκτίμηση υπολογιζόμενη ποσότητα ροβενιδίνης στο εκχύλισμα του  δείγματος.   Αν συνεκτιμηθούν τόσο η ποσότητα που προστέθηκε όσο και η αραίωση του εκχυλίσματος, θα πρέπει να σημειωθεί ενίσχυση μόνον της κορυφής που αντιστοιχεί στη ροβενιδίνη. Το εύρος της κορυφής στο ήμισυ περίπου του μεγίστου ύψους αυτής πρέπει να κυμαίνεται  κατά 10 % περίπου σε σχέση με το αρχικό εύρος.  7.1.2. Ανίχνευση με συστοιχία διόδων  Τα αποτελέσματα αξιολογούνται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:   α) Τα μήκη κύματος στα οποία παρατηρείται η μέγιστη απορρόφηση στο φάσμα του δείγματος και στο φάσμα του προτύπου και τα οποία αντιστοιχούν στο μέγιστο ύψος των κορυφών στο χρωματογράφημα πρέπει να είναι τα ίδια, με μια διαφορά της οποίας τα όρια  καθορίζονται από τη διαχωριστική ικανότητα της ανιχνευτικής διάταξης. Για ανίχνευση με συστοιχία διόδων, το περιθώριο αυτό είναι +- 2 nm.   β) Μεταξύ 250 και 400 nm, τα φάσματα του δείγματος και του προτύπου, καταγραφόμενα στο μέγιστο ύψος των κορυφών στο χρωματογράφημα, δεν πρέπει να διαφέρουν για τα τμήματα εκείνα του φάσματος που περικλείονται μεταξύ 10 και 100 % της σχετικής  απορρόφησης. Το κριτήριο αυτό πληρούται όταν παρατηρούνται οι ίδιες μέγιστες τιμές και σε κανένα σημείο η απόκλιση μεταξύ των δύο φασμάτων δεν υπερβαίνει το 15 % της απορόφησης της πρότυπης ανιχνευόμενης ουσίας.   γ) Μεταξύ 250 και 400 nm, τα φάσματα στο ανερχόμενο τμήμα, στο μέγιστο ύψος και στο κατερχόμενο τμήμα της κορυφής του εκχυλίσματος του δείγματος δεν πρέπει να διαφέρουν το ένα από το άλλο για τα τμήματα εκείνα του φάσματος που περικλείονται μεταξύ 10 %  και 100 % της σχετικής απορρόφησης. Το κριτήριο αυτό πληρούται όταν παρατηρούνται οι ίδιες μέγιστες τιμές και σε κανένα σημείο η απόκλιση μεταξύ των φασμάτων δεν υπερβαίνει το 15 % της απορρόφησης του φάσματος στο μέγιστο ύψος.   Εάν έστω και ένα από τα ανωτέρω κριτήρια δεν πληρούνται, τότε η παρουσία της ανιχνευόμενης ουσίας δεν θεωρείται επιβεβαιωθείσα 7.2. Επαναληπτικότητα  Η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο παράλληλων ποσοτικών προσδιορισμών επί του ιδίου δείγματος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10 % του αποτελέσματος με την υψηλότερη τιμή, για περιεκτικότητα σε ροβενιδίνη μεγαλύτερη από 15 mg/kg.  7.3. Ανάκτηση  Για ένα εμπλουτισμένο τυφλό δείγμα, η ανάκτηση πρέπει να είναι τουλάχιστον 85 %.  8. Αποτελέσματα συλλογικής μελέτης  Διοργανώθηκε από την Κοινότητα η πραγματοποίηση συλλογικής μελέτης κατά την οποία αναλύθηκαν 4 δείγματα ζωοτροφών για πουλερικά και κουνέλια, υπό τη μορφή αλεύρων ή μορφή συμπήκτων. Οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν σε 12 εργαστήρια και κάθε δείγμα  αναλύθηκε δύο φορές. Τα αποτελέσματα των αναλύσεων είναι τα ακόλουθα:   "" ID="1">Μέσος όρος mg/kg> ID="2">27,00> ID="3">27,99> ID="4">43,6 > ID="5">40,1 "> ID="1">Sr (mg/kg)> ID="2">1,46> ID="3">1,26> ID="4">1,44> ID="5">1,66"> ID="1">CVr (%)> ID="2">5,4> ID="3">4,5> ID="4">3,3> ID="5">4,1"> ID="1">Sr (mg/kg)>  ID="2">4,36> ID="3">3,36> ID="4">4,61> ID="5">3,91"> ID="1">CVR (%)> ID="2">16,1 > ID="3">12,0 > ID="4">10,6 > ID="5">9,7"> ID="1">Ανάκτηση (%)> ID="2">90,0 > ID="3">93,3 > ID="4">87,2 > ID="5">80,2 ""   Σρ = Τυπική απόκλιση επαναληπτικότητας CVr = Συντελεστής μεταβολής της επαναληπτιμότητας SR = Τυπική απόκλιση αναπαραγωγιμότητας CVR = Συντελεστής μεταβολής της αναπαραγωγικότητας > 2. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΜΕΘΥΛ-ΜΠΕΝΖΟΚΟΥΕΙΤ 7-βενζυλοξη-6-βουτυλ-3-μεθοξυκαρβονυλ-4-κινολόνη 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος εφαρμόζεται για τον προσδιορισμό της ουσίας μεθυλμπενζοκουέιτ στις ζωοτροφές. Η ευαισθησία της μεθόδου είναι 1 mg/kg.  2. Αρχή της μεθόδου  Η ουσία μεθυλ-μπενζοκουέιτ λαμβάνεται από το δείγμα δι' εκχυλίσεως με μεθανολικό διάλυμα μεθανοσουλφονικού οξέος. Το εκχύλισμα υποβάλλεται σε καθαρισμό με διχλωρομεθάνιο δι' ιοντοεναλλακτικής χρωματογραφίας και εν συνεχεία πάλι με διχλωρομεθάνιο. Η  περιεκτικότητα σε μεθυλ-μπενζοκουέιτ προσδιορίζεται με υψηλής αποδόσεως υγρή χρωματογραφία (HPLC) ανάστροφης φάσεως με τη βοήθεια ανιχνευτού υπεριώδους ακτινοβολίας.  3. Αντιδραστήρια 3.1. Διχλωρομεθάνιο 3.2. Μεθανόλη καθαρότητας HPLC 3.3. Κινητή φάση HPLC  Μείγμα μεθανόλης (3.2) και ύδατος (καθαρότητας HPLC) σε αναλογία όγκων 75 και 25.   Το διάλυμα διηθείται με φίλτρο πάχους 0,22 μm (4.5) και αφαιρούνται τα αέρια (π.χ. δι' εκθέσεως σε υπερήχους επί 10 λεπτά).  3.4. Διάλυμα μεθανοσουλφονικού οξέος σ = 2 %  Διαλύονται 20,0 ml μεθανοσουλφονικού οξέος σε 1 000 ml μαθανόλης (3.2).  3.5. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος σ = 10 %  Διαλύονται 100 ml υδροχλωρικού οξέος (p20 = 1,18 g/ml περίπου) σε 1 000 ml ύδατος.  3.6. Ιοντοεναλλακτική ρητίνη κατιόντων Amberlite CG-120 (Na), 100-200 mesh.   Η ρητίνη υποβάλλεται σε προκαταρκτική επεξεργασία: αναμειγνύονται 100 γραμμάρια ρητίνης με 500 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος (3.5) και θερμαίνονται μέχρι βρασμού πάνω σε θερμαινόμενη πλάκα υπό συνεχή ανάδευση. Αφήνεται το διάλυμα να κρυώσει και  αποχύνεται το οξύ. Διηθούμε μέσω διηθητικού χάρτη υπό κενό. Εκπλύνουμε τη ρητίνη δύο φορές με 500 ml ύδατος κάθε φορά και εν συνεχεία με 250 ml μεθανόλης (3.2). Εκπλύνουμε τη ρητίνη μια ακόμη φορά με 250 ml μεθανόλης και ξηραίνουμε δια διαβιβάσεως αέρος  μέσω του στερεού υπολείμματος της διήθησης. Η αποξηραμένη ρητίνη φυλάσσεται σε πωματισμένη φιάλη.  3.7. Πρότυπη ουσία: καθαρή μεθυλ-μπενζοκουέιτ (7-βενζυλοξη-6-βουτυλ-3-μεθοξυκαρβονυλ-4-κινολόνη) 3.7.1. Μητρικό πρότυπο διάλυμα της ουσίας μεθυλ-μπενζοκουέιτ, 500 μg/ml  Ζυγίζουμε 50 mg της πρότυπης ουσίας (3.7) με ακρίβεια 0,1 mg, διαλύονται σε διάλυμα μεθανοσουλφονικού οξέος (3.4) μέσα σε βαθμονομημένη φιάλη των 100 ml, συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή και αναμειγνύουμε.  3.7.2. Ενδιάμεσο πρότυπο διάλυμα της ουσίας μεθυλ-μπενζοκουέιτ, 50 μg/ml  Μεταφέρουμε 5,0 ml του μητρικού πρότυπου διαλύματος μεθυλ-μπενζοκουέιτ (3.7.1) σε βαθμονομημένη φιάλη των 50 ml, συμπληρώνουμε με μεθανόλη (3.2) μέχρι τη χαραγή και αναμειγνύουμε.  3.7.3. Διαλύματα αναφοράς  Μεταφέρουμε 1,0 ml, 2,0 ml, 3,0 ml, 4,0 ml και 5,0 ml του ενδιάμεσου πρότυπου διαλύματος μεθυλ-μπενζοκουέιτ (3.7.2) σε βαθμολογημένες φιάλες των 25 ml. Συμπληρώνουμε με την κινητή φάση (3.3) μέχρι τη χαραγή και αναμειγνύουμε. Η συγκέντρωση των  διαλυμάτων αυτών σε μεθυλ-μπενζοκουέιτ είναι αντιστοίχως 2,0 μg/ml, 4,0μg/ml, 6,0μg/ml, 8,0μg/ml και 10,0 μg/ml. Τα διαλύματα αυτά πρέπει να παρασκευάζονται λίγο πριν χρησιμοποιηθούν.  4. Συσκευές και όργανα 4.1. Αναδευτήρας εργαστηρίου 4.2. Περιστρεφόμενος εξατμιστήρας υμενίου 4.3. Υάλινη στήλη (250 mm x 15 mm), εφοδιασμένη με στρόφιγγα και με δεξαμενή χωρητικότητας 200 ml περίπου 4.4. Συσκευή HPLC με ανιχνευτή υπεριώδους ακτινοβολίας μεταβλητού μήκους κύματος ή με συστοιχία διόδων ως ανιχνευτή 4.4.1. Στήλη υγρής χρωματογραφίας διαστάσεων 300 mm x 4 mm, με υλικό πληρώσεως C-18 πάχους 10 μm ή άλλη ισοδύναμη 4.5. Διηθητικές μεμβράνες 0,22 μm 4.6. Διηθητικές μεμβράνες 0,45 μm 5. Διαδικασία 5.1. Γενικά 5.1.1. Πρέπει να αναλυθεί τυφλό δείγμα ζωοτροφής για να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει σ' αυτό ούτε η ουσία μεθυλ-μπενζοκουέιτ ούτε άλλες παρεμποδίζουσες ουσίες.  5.1.2. Για να εξακριβωθεί ο βαθμός ανάκτησης, πρέπει να αναλυθεί τυφλό δείγμα ζωοτροφής το οποίο θα έχει εμπλουτιστεί με προσθήκη ποσότητας μεθυλ-μπενζοκουέιτ παραπλήσιας εκείνης του δείγματος. Για εμπλουτισμό μέχρι 15 mg/kg, προσθέτουμε 600 μl του  μητρικού πρότυπου διαλύματος (3.7.1) σε 20 g του τυφλού δείγματος ζωοτροφής, αναμειγνύουμε και περιμένουμε επί 10 λεπτά πριν προχωρήσουμε στο στάδιο της εκχύλισης (5.2).   Σημείωση: Για τους σκοπούς της μεθόδου, το τυφλό δείγμα ζωοτροφής πρέπει να είναι παρόμοιο τύπου προς εκείνον του δείγματος και κατά την ανάλυση δεν πρέπει να ανιχνεύεται μεθυλ-μπενζοκουέιτ.  5.2. Εκχύλιση  Ζυγίζονται περί τα 20 g του παρασκευασθέντος δείγματος με ακρίβεια 0,01 g και εισάγονται σε κωνική φιάλη των 250 ml. Προστίθενται 100,0 ml του διαλύματος μεθανοσουλφονικού οξέος (3.4) και ακολουθεί μηχανική ανατάραξη (4.1) επί 30 λεπτά. Το διάλυμα  διηθείται μέσω διηθητικού χάρτη και το διήθημα φυλάσσεται για το στάδιο διαχωρισμού υγρού-υγρού (5.3).  5.3. Διαχωρισμός υγρού-υγρού  Εντός διαχωριστικής χοάνης των 500 ml όπου περιέχονται 100 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος (3.5), εισάγονται 25,0 ml του διηθήματος που ελήφθη κατά το στάδιο (5.2). Προστίθενται στη χοάνη 100 ml διχλωρομεθανίου (3.1) και ακολουθεί ανατάραξη επί 1  λεπτό. Αφήνεται να επέλθει διαχωρισμός των στοιβάδων και αποχύνεται η υποκείμενη στοιβάδα (διχλωρομεθάνιο) εντός σφαιρικής φιάλης με σφαιρικό πυθμένα και όγκου 500 ml. Επαναλαμβάνεται η εκχύλιση της υδατικής φάσεως με δύο ακόμη ποσότητες διχλωρομεθανίου  των 40 ml και τα εκχυλίσματα εισάγονται στη σφαιρική φιάλη μαζί με το πρώτο εκχύλισμα. Το εκχύλισμα του διχλωρομεθανίου αφήνεται να εξατμισθεί μέχρι πλήρους ξηράνσεως στον περιστροφικό εξατμιστήρα (4.2), σε θερμοκρασία 40 oC και υπό ελαττωμένη πίεση. Το  υπόλειμμα διαλύεται σε 20-25 ml μεθανόλης (3.2), πωματίζεται η φιάλη και φυλάσσεται το σύνολο του εκχυλίσματος για το στάδιο της ιοντοεναλλακτικής χρωματογραφίας (5.4).  5.4. Ιοντοεναλλακτική χρωματογραφία 5.4.1. Προετοιμασία της στήλης ανταλλαγής κατιόντων  Τοποθετείται βύσμα υαλοβάμβακος στο κάτω μέρος μιας υάλινης στήλης (4.3). Παρασκευάζεται μείγμα 5,0 g της προεπεξεργασμένης ρητίνης ανταλλαγής κατιόντων (3.6) με 50 ml υδροχλωρικού οξέος (3.5), εισάγεται στην υάλινη στήλη και αφήνεται να ηρεμήσει.  Απορρίπτεται το πλεονάζον οξύ μέχρις ότου η στάθμη του φθάσει ακριβώς πάνω από την επιφάνεια της ρητίνης και η στήλη εκπλύνεται με νερό μέχρις ουδετέρας αντιδράσεως του εκρέοντος υγρού με το χάρτη του ηλιοτροπίου. Εισάγονται πάνω στη στήλη 50 ml  μεθανόλης (3.2) και αφήνονται να φθάσουν μέχρι την επιφάνεια της ρητίνης.  5.4.2. Χρωματογραφία στήλης  Με ένα σιφώνιο εισάγεται προσεκτικά πάνω στη στήλη το εκχύλισμα που ελήφθη κατά το στάδιο (5.3). Εκπλύνεται η σφαιρική φιάλη με δύο ποσότητες μεθανόλης (3.2) των 5-10 ml και τα υπολείμματα της έκπλυσης μεταφέρονται στη στήλη. Αφήνεται το εκχύλισμα να  ρεύσει μέχρι την επιφάνεια της ρητίνης και εκπλύνεται η στήλη με 50 ml μεθανόλης κατά τρόπον ώστε ο ρυθμός της ροής να μην υπερβαίνει τα 5 ml/min ανά λεπτό. Το εκρέον υγρό απορρίπτεται. Εκλούεται η μεθυλ-μπενζοκουέιτ από τη στήλη δια χρησιμοποιήσεως 150  ml διαλύματος μεθανοσουλφονικού οξέος (3.4) και το υγρό της έκλουσης συλλέγεται από τη στήλη μέσα σε κωνική φιάλη των 250 ml.  5.5. Διαχωρισμός υγρού-υγρού  Εισάγεται το υγρό της έκλουσης το οποίο ελήφθη κατά το στάδιο (5.4.2) εντός διαχωριστικής χοάνης του 1 λίτρου. Εκπλύνεται η κωνική φιάλη με 5-10 ml μεθανόλης (3.2) και τα υπολείμματα της έκλουσης αναμειγνύονται με το περιεχόμενο της διαχωριστικής  χοάνης. Προστίθενται 300 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος (3.5) και 130 ml διχλωρομεθανίου (3.1). Ακολουθεί ανατάραξη επί 1 λεπτό και αφήνεται να επέλθει διαχωρισμός των φάσεων. Αποχύνεται η κατώτερη στοιβάδα (διχλωρομεθάνιο) εντός σφαιρικής φιάλης με  σφαιρικό πυθμένα και όγκου 500 ml. Επαναλαμβάνεται η εκχύλιση της υδατικής φάσεως με δύο επιπλέον ποσότητες διχλωρομεθανίου των 70 ml και τα εκχυλίσματα εισάγονται μαζί με το πρώτο στη σφαιρική φιάλη.   Αφήνεται να εξατμιστεί το εκχύλισμα του διχλωρομεθανίου μέχρι πλήρους ξηράνσεως στον περιστροφικό εξατμιστήρα (4.2) σε θερμοκρασία 40 oC και υπό ελαττωμένη πίεση. Διαλύεται το υπόλειμμα της φιάλης με περίπου 5 ml μεθανόλης (3.2) και το διάλυμα  μεταφέρεται προσεκτικά σε βαθμονομημένη φιάλη των 10 ml. Εκπλύνεται η σφαιρική φιάλη με δύο ακόμη ποσότητες μεθανόλης 1-2 ml και τα υπολείμματα της έκπλυσης μεταφέρονται στη βαθμονομημένη φιάλη. Προστίθεται μεθανόλη μέχρι τη χαραγή και ακολουθεί  ανάμειξη. Μέρος του εν λόγω υγρού διηθείται μέσω διηθητικής μεμβράνης (4.6). Το εν λόγω διάλυμα φυλάσσεται για τον προσδιορισμό με χρωματογραφία HPLC (5.6).  5.6. Προσδιορισμός με χρωματογραφία HPLC 5.6.1. Παράμετροι  Οι ακόλουθες πειραματικές συνθήκες είναι απλώς ενδεικτικές- ισοδύναμα αποτελέσματα μπορούν να προκύψουν και υπό άλλες συνθήκες.   Στήλη υγρής χρωματογραφίας (4.4.1)  Κινητή φάση HPLC: Μείγμα μεθανόλης-ύδατος (3.3)  Ρυθμός ροής: 1 - 1,5 ml/λεπτό  Μήκος κύματος ανίχνευσης: 265 nm  Όγκος εισαγόμενου δείγματος: 20 - 50 μl.   Ελέγχεται η σταθερότητα της χρωματογραφικής διάταξης με επανειλημμένη εισαγωγή του διαλύματος αναφοράς (3.7.3) συγκεντρώσεως 4,0 μg/ml έως ότου επιτευχθούν σταθερά ύψη κορυφών ή εμβαδά και σταθεροί χρόνοι κατακράτησης.  5.6.2. Καμπύλη αναφοράς  Εισάγονται κατ' επανάληψη καθένα από τα διαλύματα αναφοράς (3.7.3) και μετρούνται τα ύψη των κορυφών (εμβαδά) για κάθε συγκέντρωση. Χαράσσεται η καμπύλη αναφοράς με τεταγμένες τις μέσες τιμές του ύψους των κορυφών ή τις μέσες τιμές των εμβαδών και με  τετμημένες τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις σε μg/ml.  5.6.3. Διάλυμα δείγματος  Εισάγεται κατ' επανάληψη στη στήλη το εκχύλισμα του δείγματος (5.5) σε όγκο ίσο με εκείνον που χρησιμοποιήθηκε για τα διαλύματα αναφοράς και προσδιορίζεται το μέσο ύψος κορυφής (εμβαδόν) των κορυφών που αντιστοιχούν στην ουσία μεθυλ-μπενζοκουέιτ.  6. Υπολογισμός των αποτελεσμάτων  Προσδιορίζεται η συγκέντρωση του διαλύματος του δείγματος σε μg/ml με βάση το μέσο ύψος (εμβαδόν) των κορυφών της μεθυλ-μπενζοκουέιτ του διαλύματος του δείγματος με τη βοήθεια της καμπύλης αναφοράς (5.6.2).   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε μεθυλ-μπενζοκουέιτ (mg/kg) υπολογίζεται με βάση τον ακόλουθο τύπο:    όπου:   c = η συγκέντρωση της μεθυλ-μπενζοκουέιτ στο διάλυμα του δείγματος, σε μg/ml και  m = η μάζα του δείγματος δοκιμής, σε γραμμάρια.  7. Επαλήθευση των αποτελεσμάτων 7.1. Ταυτότητα της ανιχνευόμενης ουσίας  Η ταυτότητα της ανιχνευόμενης ουσίας μπορεί να επιβεβαιωθεί με συγχρωματογραφία ή δια χρησιμοποιήσεως συστοιχίας διόδων ως ανιχνευτή δια του οποίου γίνεται σύγκριση των φασμάτων του εκχυλίσματος του δείγματος και του διαλύματος αναφοράς (3.7.3)  συγκεντρώσεως 10 μg/ml.  7.1.1. Συγχρωματογραφία  Εκχύλισμα του δείγματος εμπλουτίζεται δια προσθήκης κατάλληλης ποσότητας του ενδιάμεσου πρότυπου διαλύματος (3.7.2). Η ποσότητα της προστιθέμενης μεθυλ-μπενζοκουέιτ πρέπει να είναι παραπλήσια προς την κατ' εκτίμηση υπολογιζόμενη ποσότητα  μεθυλ-μπενζοκουέιτ στο εκχύλισμα του δείγματος. Αν συνεκτιμηθούν τόσο η ποσότητα που προστέθηκε όσο και η αραίωση του εκχυλίσματος, θα πρέπει να σημειωθεί ενίσχυση μόνον της κορυφής που αντιστοιχεί στην ουσία μεθυλ-μπενζοκουέιτ. Το εύρος της κορυφής στο  ήμισυ περίπου του μεγίστου ύψους αυτής πρέπει να κυμαίνεται κατά 10 % περίπου σε σχέση με το αρχικό εύρος.  7.1.2. Ανίχνευση με συστοιχεία διόδων  Τα αποτελέσματα αξιολογούνται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:   α) Τα μήκη κύματος στα οποία παρατηρείται η μέγιστη απορρόφηση στο φάσμα του δείγματος και στο φάσμα του προτύπου και τα οποία αντιστοιχούν στο μέγιστο ύψος των κορυφών στο χρωματογράφημα, πρέπει να είναι τα ίδια, με μια διαφορά της οποίας τα όρια  καθορίζονται από τη διαχωριστική ικανότητα της ανιχνευτικής διάταξης. Για ανίχνευση με συστοιχία διόδων, το περιθώριο αυτό είναι +- 2 nm.   β) Μεταξύ 220 και 350 nm, τα φάσματα του δείγματος και του προτύπου, καταγραφόμενα στο μέγιστο ύψος των κορυφών στο χρωματογράφημα, δεν πρέπει να διαφέρουν για τα τμήματα εκείνα του φάσματος που περικλείονται μεταξύ 10 % και 100 % της σχετικής  απορρόφησης. Το κριτήριο αυτό πληρούται όταν παρατηρούνται οι ίδιες μέγιστες τιμές και σε κανένα σημείο η απόκλιση μεταξύ των δύο φασμάτων δεν υπερβαίνει το 15 % απορρόφησης της πρότυπης ανιχνευόμενης ουσίας.   γ) Μεταξύ 220 και 350 nm νανομέτρων, τα φάσματα στο ανερχόμενο τμήμα, στο μέγιστο ύψος και στο κατερχόμενο τμήμα της κορυφής του εκχυλίσματος του δείγματος δεν πρέπει να διαφέρουν το ένα από το άλλο για τα τμήματα εκείνα του φάσματος που περικλείονται  μεταξύ 10 % και 100 % της σχετικής απορρόφησης. Το κριτήριο αυτό πληρούται όταν παρατηρούνται οι ίδιες μέγιστες τιμές και σε κανένα σημείο η απόκλιση μεταξύ των φασμάτων δεν υπερβαίνει το 15% της απορρόφησης του φάσματος στο μέγιστο ύψος.   Εάν έστω και ένα από τα ανωτέρω κριτήρια δεν πληρούται, τότε η παρουσία της ανιχνευόμενης ουσίας δεν θεωρείται επιβεβαιωθείσα.  7.2. Επαναληπτικότητα  Η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο παράλληλων ποσοτικών προσδιορισμών επί του ιδίου δείγματος δεν πρέπει να υπερβαίνει το 10 % του αποτελέσματος με την υψηλότερη τιμή για περιεκτικότητα της μεθυλ-μπενζοκουέιτ μεταξύ 4 και 20 mg/kg.  7.3. Ανάκτηση  Για ένα εμπλουτισμένο τυφλό δείγμα, η ανάκτηση πρέπει να είναι τουλάχιστον 90 %.  8. Αποτελέσματα συλλογικής μελέτης  Αναλύθηκαν πέντε δείγματα σε δέκα εργαστήρια και κάθε δείγμα αναλύθηκε δύο φορές.  Αποτελέσματα "" ID="1">Μέσος όρος (mg/kg)> ID="2">δεν ανιχνεύθηκε> ID="3">4,50> ID="4">4,50> ID="5">8,90> ID="6">8,70"> ID="1">Sr (mg/kg)> ID="2">-> ID="3">0,30> ID="4">0,20> ID="5">0,60> ID="6">0,50"> ID="1">CVr (%)> ID="2">-> ID="3">6,70> ID="4">4,40>  ID="5">6,70> ID="6">5,70"> ID="1">SR (mg/kg)> ID="2">-> ID="3">0,40> ID="4">0,50> ID="5">0,90> ID="6">1,00"> ID="1">CVR (%)> ID="2">-> ID="3">8,90> ID="4">11,10> ID="5">10,10> ID="6">11,50"> ID="1">ανάκτηση (%)> ID="2">-> ID="3">92,00> ID="4">93,00>  ID="5">92,00> ID="6">89,00""    Sr = Τυπική απόκλιση επαναληπτικότητας CVr = Συντελεστής μεταβολής της επαναληπτικότητας SR = Τυπική απόκλιση αναπαραγωγιμότητας CVR = Συντελεστής μεταβολής της αναπαραγωγιμότητας >


title: Οδηγία 2005/12/ΕΚ της Επιτροπής, της 18ης Φεβρουαρίου 2005, για την τροποποίηση των παραρτημάτων Ι και ΙΙ της οδηγίας 2003/25/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ειδικές απαιτήσεις ευστάθειας για επιβατηγά οχηματαγωγά πλοία (ro-ro)Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ

text:
               19.2.2005

               EL

               Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

               L 48/19

      ΟΔΗΓΊΑ 2005/12/ΕΚ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ

   της 18ης Φεβρουαρίου 2005
   για την τροποποίηση των παραρτημάτων Ι και ΙΙ της οδηγίας 2003/25/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με ειδικές απαιτήσεις ευστάθειας για επιβατηγά οχηματαγωγά πλοία (ro-ro)
   (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
   Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,
   Έχοντας υπόψη:
   τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,
   την οδηγία 2003/25/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Απριλίου 2003, σχετικά με ειδικές απαιτήσεις ευστάθειας για επιβατηγά οχηματαγωγά πλοία (ro-ro) (1), και ιδίως το άρθρο 10,
   Εκτιμώντας τα ακόλουθα:

               (1)

               Η οδηγία 2003/25/ΕΚ εφαρμόζεται σε όλα τα επιβατηγά οχηματαγωγά σκάφη (ro-ro) που πραγματοποιούν διεθνείς τακτικούς πλόες, ανεξαρτήτως σημαίας.

               (2)

               Το άρθρο 6 της οδηγίας 2003/25/ΕΚ προβλέπει για τα επιβατηγά οχηματαγωγά πλοία (ro-ro) να πληρούν τις ειδικές απαιτήσεις ευστάθειας που ορίζονται στο παράρτημα Ι της εν λόγω οδηγίας και ότι τα κράτη μέλη πρέπει να χρησιμοποιούν, κατά την εφαρμογή των απαιτήσεων αυτών, τις κατευθυντήριες γραμμές που ορίζονται στο παράρτημα ΙΙ της εν λόγω οδηγίας.

               (3)

               Το άρθρο 10 της οδηγίας 2003/25/ΕΚ προβλέπει ότι τα παραρτήματα της οδηγίας μπορούν να τροποποιηθούν σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 11 παράγραφος 2, προκειμένου να ληφθούν υπόψη οι εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο, και ιδίως στον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO).

               (4)

               Με την απόφαση MSC 141(76) του ΙΜΟ της 5ης Δεκεμβρίου 2002, πραγματοποιήθηκε η εισαγωγή μιας αναθεωρημένης μεθόδου δοκιμής μοντέλου και συναφών κατευθυντήριων σημειώσεων βάσει της απόφασης 14 της διάσκεψης SOLAS του 1995 (για την ασφάλεια της ζωής στη θάλασσα). Η απόφαση 14 αφορά περιφερειακές συμφωνίες σχετικά με ειδικές απαιτήσεις ευστάθειας για επιβατηγά οχηματαγωγά σκάφη (ro-ro).

               (5)

               Η αναθεωρημένη μέθοδος δοκιμής μοντέλου θα πρέπει να υπερισχύσει της μεθόδου δοκιμής μοντέλου που εφαρμοζόταν κατά το παρελθόν βάσει της οδηγίας 2003/25/ΕΚ. Τα πλοία που έχουν υποστεί με επιτυχία δοκιμή σύμφωνα με την προηγούμενη μέθοδο δοκιμής μοντέλου, δεν χρειάζεται να υποστούν πάλι δοκιμή.

               (6)

               Ως εκ τούτου, η οδηγία 2003/25/ΕΚ θα πρέπει να τροποποιηθεί αναλόγως.

               (7)

               Τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής ασφάλειας στη ναυτιλία και πρόληψης της ρύπανσης από τα πλοία, η οποία ιδρύθηκε βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2099/2002 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (2),

         ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:
   Άρθρο 1
   Η οδηγία 2003/25/ΕΚ τροποποιείται ως εξής:

               1)

               Το παράρτημα Ι τροποποιείται ως εξής:

                           α)

                           Το σημείο 2.3 αντικαθίσταται από το ακόλουθο κείμενο:

                                       «2.3.

                                       η στεγανότητα των εγκάρσιων ή διαμήκων διαφραγμάτων, τα οποία κρίνονται αποτελεσματικά για τη συγκράτηση των θαλάσσιων υδάτων που θεωρείται ότι έχουν συγκεντρωθεί στο σχετικό διαμέρισμα στο κατάστρωμα οχημάτων που έχει υποστεί ζημία, πρέπει να είναι ανάλογη με το σύστημα αποστράγγισης και να δύναται να υφίσταται υδροστατική πίεση σύμφωνη με τα αποτελέσματα του υπολογισμού της ζημίας. Τα εν λόγω διαφράγματα πρέπει να έχουν ύψος τουλάχιστον 4 μέτρα, εκτός εάν το ύψος του ύδατος είναι χαμηλότερο από 0,5 μέτρα. Στις περιπτώσεις αυτές, το ύψος του διαφράγματος μπορεί να υπολογίζεται σύμφωνα με τον ακόλουθο τύπο:

                                                   Bh = 8hw
                                                   όπου:

                                                               Bh είναι το ύψος του διαφράγματος,

                                                               και hw είναι το ύψος του ύδατος.

                                             Σε οποιαδήποτε όμως περίπτωση, το ελάχιστο ύψος του διαφράγματος δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο από 2,3 μέτρα. Ωστόσο, στην περίπτωση πλοίου με αναρτημένα καταστρώματα οχημάτων, το ελάχιστο ύψος του διαφράγματος δεν πρέπει να είναι μικρότερο από το ύψος που μετράται έως το κάτω μέρος του αναρτημένου καταστρώματος, όταν είναι κατεβασμένο.»

                           β)

                           το προσάρτημα με τίτλο «Μέθοδος δοκιμής μοντέλου» αντικαθίσταται από το κείμενο του παραρτήματος Ι της παρούσας οδηγίας.

               2)

               Στο παράρτημα ΙΙ, το μέρος ΙΙ με τίτλο «Δοκιμή μοντέλου» αντικαθίσταται από το κείμενο του παραρτήματος ΙΙ της παρούσας οδηγίας.

         Άρθρο 2
   1.   Τα κράτη μέλη θέτουν σε εφαρμογή τους νόμους, τους κανονισμούς και τις διοικητικές διατάξεις οι οποίες είναι αναγκαίες για την τήρηση της παρούσας οδηγίας εντός δώδεκα μηνών το αργότερο μετά την έναρξη ισχύος της. Κοινοποιούν αμελλητί στην Επιτροπή το κείμενο των εν λόγω διατάξεων καθώς και πίνακα αντιστοιχίας μεταξύ των εν λόγω διατάξεων και της παρούσας οδηγίας.
   Όταν τα κράτη μέλη θεσπίσουν τις εν λόγω διατάξεις, οι διατάξεις αυτές περιλαμβάνουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από τέτοιου είδους παραπομπή κατά την επίσημη έκδοσή τους. Τα κράτη μέλη καθορίζουν την μορφή της εν λόγω παραπομπής.
   2.   Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των βασικών διατάξεων εθνικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που καλύπτεται από την παρούσα οδηγία.
   Άρθρο 3
   Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
   Άρθρο 4
   Η παρούσα οδηγία απευθύνεται σε όλα τα κράτη μέλη.

      Βρυξέλλες, 18 Φεβρουαρίου 2005.

            Για την Επιτροπή

         Jacques BARROT

            Αντιπρόεδρος

      (1)  ΕΕ L 123 της 17.5.2003, σ. 22.

      (2)  ΕΕ L 324 της 29.11.2002, σ. 1· κανονισμός όπως τροποποιήθηκε τελευταία από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 415/2004 της Επιτροπής (ΕΕ L 68 της 6.3.2004, σ. 10).

      ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ I

            «Προσάρτημα
            Μέθοδος δοκιμής μοντέλου
            1.   Στόχοι
            Η παρούσα αναθεωρημένη μέθοδος δοκιμής μοντέλου αποτελεί αναθεώρηση της μεθόδου που περιγράφεται στο προσάρτημα του παραρτήματος της απόφασης 14 της διάσκεψης SOLAS του 1995. Από την έναρξη ισχύος της συμφωνίας της Στοκχόλμης, πραγματοποιήθηκε ένας αριθμός δοκιμών μοντέλου σύμφωνα με τη μέθοδο δοκιμής που ίσχυε προηγουμένως. Κατά τη διάρκεια των δοκιμών αυτών, εντοπίστηκε ένας αριθμός δυνατοτήτων βελτίωσης των διαδικασιών. Η νέα αυτή μέθοδος δοκιμής μοντέλου έχει ως στόχο να συμπεριλάβει τις βελτιώσεις αυτές και, μαζί με τις προσαρτημένες κατευθυντήριες σημειώσεις, να παράσχει μια περισσότερο αξιόπιστη διαδικασία για την αξιολόγηση της επιβιωσιμότητας ενός επιβατηγού οχηματαγωγού πλοίου ro-ro που έχει υποστεί ζημία στη θάλασσα. Στις δοκιμές που προβλέπονται στο σημείο 1.4 των απαιτήσεων ευστάθειας που περιλαμβάνονται στο παράρτημα Ι, το πλοίο πρέπει να είναι σε θέση να ανθίσταται, στην περίπτωση χείριστης ζημίας, στις θαλάσσιες συνθήκες που καθορίζονται στο σημείο 4 κατωτέρω.
            2.   Ορισμοί

                        LBP

                        = μήκος μεταξύ των καθέτων

                        HS

                        = αντιπροσωπευτικό ύψος κύματος

                        B

                        = πλάτος επί των νομέων

                        TP

                        = περίοδος αιχμής

                        TZ

                        = μέση περίοδος μηδενικού επιπέδου

                  3.   Μοντέλο πλοίου
            3.1.   Το μοντέλο πρέπει να αποτελεί αντίγραφο του πραγματικού πλοίου, τόσο από απόψεως της εξωτερικής διάταξης όσο και της εσωτερικής διαμόρφωσης, ιδίως όσον αφορά όλους τους χώρους που έχουν υποστεί ζημία και έχουν επίδραση στη διαδικασία κατάκλυσης και σάρωσης από τα ύδατα. Θα πρέπει να χρησιμοποιείται βύθισμα, κλίση, διαγωγή καθώς και περιοριστικό λειτουργικό ύψος στο κέντρο βάρους άνωθεν της τρόπιδας (KG) που να αντιστοιχεί στη χείριστη ζημία ενός σκάφους που βρίσκεται σε ανέπαφη κατάσταση. Επιπροσθέτως, η περίπτωση (περιπτώσεις) δοκιμών που πρέπει να εξεταστούν, θα πρέπει να αντιπροσωπεύουν τη χείριστη ζημία που ορίζεται σύμφωνα με τον κανονισμό SOLAS II-1/8.2.3.2 (SOLAS 90) όσον αφορά τη συνολική επιφάνεια που βρίσκεται κάτω από τη θετική καμπύλη ύψους στο κέντρο βάρους άνωθεν της τρόπιδας (GZ), ενώ η κεντρική γραμμή του ανοίγματος της ζημίας θα πρέπει να βρίσκεται μέσα στην ακόλουθη ακτίνα:
            3.1.1.   ± 35 % της τιμής LBP από το μέσο του πλοίου·
            3.1.2.   μια πρόσθετη δοκιμή θα απαιτηθεί για τη χείριστη ζημία εντός ακτίνας ± 10 % της τιμής LBP από το μέσο του πλοίου εάν η ζημία που αναφέρεται στο σημείο 1 βρίσκεται εκτός ακτίνας ± 10 % της τιμής LBP από το μέσο του πλοίου.
            3.2.   Το μοντέλο θα πρέπει να πληροί τα ακόλουθα:
            3.2.1.   το μήκος μεταξύ των καθέτων (LBP) πρέπει να είναι τουλάχιστον τρία μέτρα, ή να αντιστοιχεί σε κλίμακα μοντέλου 1:40, οποιοδήποτε από τα δύο είναι μεγαλύτερο, ενώ η κάθετη απόσταση μέχρι 3 τουλάχιστον πρότυπα ύψη υπερκατασκευής άνωθεν του καταστρώματος στεγανών (καταστρώματος εξάλων)·
            3.2.2.   το πάχος του κύτους των κατακλυσθέντων χώρων δεν θα πρέπει να υπερβαίνει τα 4 mm·
            3.2.3.   τόσο υπό συνθήκες ανέπαφου πλοίου όσο και πλοίου που έχει υποστεί ζημία, το μοντέλο θα πρέπει να πληροί τα σωστά σημεία εκτοπίσματος και βυθίσματος (TA, TM, TF, στην αριστερή και στη δεξιά πλευρά) με μέγιστη ανοχή σε οποιοδήποτε σημείο βυθίσματος + 2 mm. Τα σημεία βυθίσματος στην πλώρη και στην πρύμνη θα πρέπει να βρίσκονται όσο το δυνατόν πλησιέστερα προς τα σημεία FP και ΑΡ·
            3.2.4.   όλα τα διαμερίσματα που έχουν υποστεί ζημία και οι χώροι ro-ro θα πρέπει να είναι κατασκευασμένα με τις σωστές διαπερατότητες (πραγματικές τιμές και κατανομές) που να διασφαλίζουν τη σωστή αντιπροσώπευση της μάζας του ύδατος κατάκλυσης και της διανομής της μάζας·
            3.2.5.   τα χαρακτηριστικά κίνησης πρέπει να αναπαράγουν κατάλληλα το πρότυπο του πραγματικού πλοίου και πρέπει να δίδεται ιδιαίτερη προσοχή στην ανοχή GM σε κατάσταση ανέπαφου πλοίου καθώς και τις ακτίνες περιστροφής σε κινήσεις διατοίχισης και προνευστασμού. Η μέτρηση και των δύο ακτίνων θα πρέπει να πραγματοποιείται στον αέρα και πρέπει να κυμαίνεται από 0,35B έως 0,4B για την κίνηση διατοίχισης και μεταξύ 0,2LOA έως 0,25LOA για την κίνηση προνευστασμού·
            3.2.6.   τα κύρια χαρακτηριστικά του σχεδίου, όπως τα στεγανά διαφράγματα, οι αεραγωγοί, κ.λπ., άνωθεν και κάτωθεν του καταστρώματος στεγανών που μπορούν να υποστούν ασύμμετρη κατάκλυση, πρέπει να αναπαράγονται κατάλληλα στο μοντέλο, στο μέτρο του δυνατού, προκειμένου να αντιπροσωπεύουν την πραγματική κατάσταση. Οι διατάξεις αερισμού και εγκάρσιας (αντισταθμιστικής) κατάκλυσης θα πρέπει να κατασκευάζονται με ελάχιστη διατομή 500 mm2·
            3.2.7.   το σχήμα του ανοίγματος της ζημίας πρέπει να έχει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

                        1)

                        τραπεζοειδής κατατομή με πλευρά η οποία παρουσιάζει κλίση 15° προς την κάθετη και το πλάτος στην ίσαλο γραμμή σχεδίασης καθορισμένο σύμφωνα με τον κανονισμό SOLAS II-1/8.4.1·

                        2)

                        ισοσκελής τριγωνική κατατομή στο οριζόντιο επίπεδο, με ύψος ίσο προς B/5 σύμφωνα με τον κανονισμό SOLAS II-1/8.4.2. Εάν τοποθετηθούν πλευρικά περιβλήματα εντός του B/5, το μήκος που έχει υποστεί ζημία στα πλευρικά περιβλήματα δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο από 25 mm·

                        3)

                        με την επιφύλαξη των διατάξεων των σημείων 3.2.7.1 και 3.2.7.2 ανωτέρω, θα πρέπει να κατακλύζονται στις δοκιμές μοντέλου όλα τα διαμερίσματα που θεωρούνται ότι έχουν υποστεί ζημία κατά τον υπολογισμό των χειρίστων περιπτώσεων ζημιών που αναφέρονται στο σημείο 3.1.

                  3.3.   Το μοντέλο σε κατάσταση ισορροπίας υπό συνθήκες κατάκλυσης θα πρέπει να υφίσταται κλίση κατά μια πρόσθετη γωνία που να αντιστοιχεί προς εκείνη που προκαλείται από την ροπή κλίσης Mh = max (Mpass· Mlaunch)-Mwind, αλλά σε καμία περίπτωση η τελική κλίση δεν θα πρέπει να είναι μικρότερη από 1° προς την κατεύθυνση της ζημίας. Οι τιμές Mpass, Mlaunch and Mwind είναι τιμές που προσδιορίζονται στον κανονισμό SOLAS II-1/8.2.3.4. Για τα υπάρχοντα πλοία, η γωνία αυτή μπορεί να ληφθεί ως 1°.
            4.   Διαδικασία πειραμάτων
            4.1.   Το μοντέλο θα πρέπει να υποβάλλεται σε θαλασσοταραχή με μακροκόρυφα ακανόνιστα κύματα, όπως ορίζονται στο φάσμα JONSWAP, με αντιπροσωπευτικό ύψος κύματος HS, αυξητικό συντελεστή αιχμής γ = 3,3 και περίοδο αιχμής . Η τιμή HS αντιπροσωπεύει το αντιπροσωπευτικό ύψος κύματος για την περιοχή πλεύσης, για το οποίο δεν υπάρχει πιθανότητα εμφάνισης μεγαλύτερη από 10 % σε ετήσια βάση, αλλά που περιορίζεται σε μέγιστο ύψος 4 μέτρων.
            Επιπροσθέτως,
            4.1.1.   το πλάτος της δεξαμενής θα πρέπει να είναι επαρκές προκειμένου να αποφεύγεται η επαφή ή άλλη αλληλεπίδραση με τις πλευρές της δεξαμενής, και συνιστάται να μην είναι λιγότερο από την τιμή LBP + δύο μέτρα·
            4.1.2.   το βάθος της δεξαμενής θα πρέπει να είναι επαρκές για την κατάλληλη αναπαραγωγή του μοντέλου, αλλά να μην είναι μικρότερο από ένα μέτρο·
            4.1.3.   για τη χρήση ενός αντιπροσωπευτικού κύματος, θα πρέπει να διενεργούνται μετρήσεις πριν από τη δοκιμή σε τρεις διαφορετικές θέσεις μετατόπισης·
            4.1.4.   ο πλησιέστερος στη διάταξη δημιουργίας κυμάτων αισθητήρας κύματος θα πρέπει να βρίσκεται στη θέση στην οποία έχει τοποθετηθεί το μοντέλο κατά την έναρξη της δοκιμής·
            4.1.5.   οι μεταβολές των τιμών HS και TP θα πρέπει να βρίσκονται εντός ± 5 % για τις τρεις θέσεις και
            4.1.6.   κατά τη διάρκεια των δοκιμών, για σκοπούς έγκρισης, θα πρέπει να επιτρέπεται ανοχή + 2,5 % της τιμής HS, ± 2,5 % της τιμής TP και ± 5 % της τιμής TZ όσον αφορά τον αισθητήρα που είναι πλησιέστερος προς τη διάταξη δημιουργίας κυμάτων.
            4.2.   Το μοντέλο θα πρέπει να παρασύρεται ελεύθερα και να είναι τοποθετημένο εγκάρσια προς τα κύματα (κατεύθυνση 90°) με την οπή της ζημίας να έχει κατεύθυνση προς τα επερχόμενα κύματα και να μην υπάρχει μόνιμο σύστημα πρόσδεσης στο χρησιμοποιούμενο μοντέλο. Για τη διατήρηση κατεύθυνσης εγκάρσιας προς τα κύματα 90° περίπου κατά τη διάρκεια της δοκιμής του μοντέλου, θα πρέπει να πληρούνται οι ακόλουθες απαιτήσεις:
            4.2.1.   τα σχοινία ελέγχου της κατεύθυνσης, τα οποία χρησιμεύουν για ήσσονος σημασίας προσαρμογές, θα πρέπει να βρίσκονται στην κεντρική γραμμή της πλώρης και της πρύμνης, κατά συμμετρικό τρόπο και σε ένα επίπεδο μεταξύ της θέσης της τιμής KG και της ισάλου γραμμής που έχει υποστεί ζημία και
            4.2.2.   η ταχύτητα έλξης θα πρέπει να είναι ίση με την πραγματική ταχύτητα με την οποία παρασύρεται το μοντέλο, με προσαρμογές της ταχύτητας εφόσον είναι αναγκαίο.
            4.3.   Θα πρέπει να διεξαχθούν δέκα τουλάχιστον πειράματα. Η περίοδος δοκιμής για κάθε πείραμα θα πρέπει να έχει διάρκεια τέτοια ώστε να επιτυγχάνεται κατάσταση ακινησίας, αλλά όχι λιγότερο από 30 πρώτα λεπτά σε πλήρη κλίμακα. Για κάθε πείραμα θα πρέπει να χρησιμοποιείται διαφορετική αλληλουχία κυμάτων.
            5.   Κριτήρια επιβιωσιμότητας
            Το μοντέλο θα πρέπει να θεωρείται ότι επιβιώνει εάν επιτυγχάνεται κατάσταση ακινησίας για τις διαδοχικές δοκιμές που απαιτούνται στην παράγραφο 4.3. Το μοντέλο θα πρέπει να θεωρείται ότι ανατρέπεται εάν προκύπτουν γωνίες διατοίχισης μεγαλύτερες από 30° προς τον κάθετο άξονα ή σταθερή (μέση) κλίση μεγαλύτερη από 20 ° για περίοδο μεγαλύτερη από τρία πρώτα λεπτά πλήρους κλίμακας, ακόμη και αν έχει επιτευχθεί κατάσταση ακινησίας.
            6.   Τεκμηρίωση δοκιμής
            6.1.   Το πρόγραμμα δοκιμής μοντέλου θα πρέπει να εγκρίνεται εκ των προτέρων από τις αρχές.
            6.2.   Οι δοκιμές θα πρέπει να τεκμηριώνονται με έκθεση καθώς και μαγνητοσκόπηση ή άλλα οπτικά μέσα που περιέχουν όλες τις σχετικές πληροφορίες για το μοντέλο και τα αποτελέσματα της δοκιμής, τα οποία εγκρίνονται από τις αρχές. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται, κατ’ ελάχιστο όριο, τα θεωρητικά και καταμετρηθέντα φάσματα κύματος καθώς και στατιστικές (HS, TP, TZ) του ύψους του κύματος σε τρεις διαφορετικές θέσεις της δεξαμενής για μια αντιπροσωπευτική δοκιμή, και όσον αφορά τις δοκιμές με το μοντέλο, οι χρονοσειρές των βασικών στατιστικών του καταμετρηθέντος ύψους κύματος πλησίον της διάταξης δημιουργίας κυμάτων καθώς και οι καταγραφές των κινήσεων διατοίχισης, κάθετης ταλάντωσης και προνευστασμού, καθώς και της ταχύτητας με την οποία παρασύρεται το σκάφος.»

      ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II

         «ΜΕΡΟΣ II
         ΔΟΚΙΜΗ ΜΟΝΤΕΛΟΥ
         Σκοπός των κατευθυντήριων αυτών γραμμών είναι να διασφαλιστεί η ομοιομορφία των μεθόδων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή και την επαλήθευση του μοντέλου καθώς επίσης και για την διενέργεια και τις αναλύσεις των δοκιμών μοντέλου.
         Τα περιεχόμενα των σημείων 1 και 2 του προσαρτήματος του παραρτήματος Ι θεωρούνται αυτεξήγητα.
         Σημείο 3 — Μοντέλο πλοίου
         3.1.   Το υλικό κατασκευής του μοντέλου δεν παίζει σημαντικό ρόλο, υπό τον όρο ότι το μοντέλο τόσο σε ανέπαφη κατάσταση όσο και μετά την ζημία πρέπει να συνεχίζει να είναι αρκετά ισχυρό έτσι ώστε να διασφαλίζει ότι οι υδροστατικές ιδιότητές του να είναι ίδιες με εκείνες του πραγματικού πλοίου καθώς επίσης και ότι η αντίδραση στην κάμψη του κύτους έναντι των κυμάτων να είναι αμελητέα.
         Είναι επίσης σημαντικό να διασφαλιστεί η όσο το δυνατόν ακριβέστερη αναπαράσταση των διαμερισμάτων που έχουν υποστεί ζημία προκειμένου να διασφαλιστεί η ύπαρξη του σωστού όγκου ύδατος κατάκλυσης.
         Δεδομένου ότι εισροή ύδατος (ακόμη και σε μικρές ποσότητες) στα ανέπαφα τμήματα του μοντέλου επηρεάζει τη συμπεριφορά του, πρέπει να ληφθούν μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρχει τέτοιου είδους εισροή.
         Σε δοκιμές μοντέλου που αφορούν τις χείριστες ζημίες SOLAS πλησίον των άκρων του πλοίου παρατηρήθηκε ότι δεν ήταν δυνατή η σταδιακή κατάκλυση λόγω της τάσης του ύδατος επί του καταστρώματος να συσσωρεύεται πλησίον του ανοίγματος της ζημίας και από εκεί να εκρέει. Δεδομένου ότι τέτοιου είδους μοντέλα μπορούσαν να επιβιώνουν υπό συνθήκες μεγάλης θαλασσοταραχής, ενώ υφίσταντο ανατροπή σε συνθήκες μικρότερης θαλασσοταραχής με λιγότερο επιβλαβείς μακράν των άκρων ζημίες SOLAS, θεσπίστηκε το όριο ±35 % για την παρεμπόδισή του φαινομένου αυτού.
         Εκτεταμένη έρευνα που διεξάχθηκε για τον σκοπό της ανάπτυξης κατάλληλων κριτηρίων για νέα σκάφη έχει δείξει ότι εκτός από την τιμή GM και τα έξαλα, για την επιβιωσιμότητα των επιβατηγών πλοίων, σημαντικό ρόλο παίζουν και η έκταση κάτω από την καμπύλη της απομένουσας ευστάθειας. Κατά συνέπεια, για τον καθορισμό της χειρίστης ζημίας SOLAS προκειμένου να τηρηθεί η απαίτηση του σημείου 3.1, ως χειριστή ζημία πρέπει να θεωρείται εκείνη η οποία παρουσιάζει τη μικρότερη έκταση κάτω από την καμπύλη απομένουσας ευστάθειας.
         3.2.   Χαρακτηριστικά του μοντέλου
         3.2.1.   Αναγνωρίζοντας ότι οι επιπτώσεις κλίμακας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά ενός μοντέλου κατά τη διάρκεια των δοκιμών, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί ότι οι επιπτώσεις αυτές ελαχιστοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερο. Το μοντέλο θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν μεγαλύτερο δεδομένου ότι οι λεπτομέρειες των διαμερισμάτων που έχουν υποστεί ζημία κατασκευάζονται ευκολότερα σε μεγαλύτερα μοντέλα και μειώνονται οι επιπτώσεις κλίμακας. Ως εκ τούτου, το μήκος του μοντέλου απαιτείται να μην είναι μικρότερο από εκείνο που αντιστοιχεί σε κλίμακα 1:40 ή 3 μέτρα, οποιοδήποτε μήκος είναι μεγαλύτερο.
         Έχει διαπιστωθεί κατά τη διάρκεια των δοκιμών ότι η κάθετη διάσταση του μοντέλου μπορεί να επηρεάσει τα αποτελέσματα σε περίπτωση που πραγματοποιείται δυναμική δοκιμή. Ως εκ τούτου, απαιτείται η αναπαραγωγή του πλοίου σε τρία τουλάχιστον πρότυπα ύψη υπερκατασκευής πάνω από το κατάστρωμα διαφράγματος (κατάστρωμα εξάλων) έτσι ώστε τα αλλεπάλληλα κύματα να μην περνούν πάνω από το μοντέλο.
         3.2.2.   Το μοντέλο στο σημείο των υποτιθέμενων ζημιών πρέπει να είναι όσο το δυνατόν λεπτότερο προκειμένου να διασφαλίζει την επαρκή αντιπροσώπευση της ποσότητας ύδατος κατάκλυσης και του κέντρου βαρύτητάς του. Το πάχος του κύτους δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 4 mm. Αναγνωρίζεται ότι ίσως να μην είναι δυνατή με αρκετή λεπτομέρεια η κατασκευή του κύτους του μοντέλου και των στοιχείων της κύριας και δευτερεύουσας υποδιαίρεσης στο σημείο της ζημίας, και λόγω των κατασκευαστικών αυτών περιορισμών ίσως να μην είναι δυνατός ο επακριβής υπολογισμός της υποτιθέμενης διαπερατότητας του χώρου.
         3.2.3.   Είναι σημαντικό να μην επαληθεύονται μόνο τα βυθίσματα σε κατάσταση ανέπαφου πλοίου, αλλά και να μετρώνται επίσης επακριβώς τα βυθίσματα του μοντέλου που έχει υποστεί ζημία προκειμένου να συσχετιστούν με εκείνα που προκύπτουν από τον υπολογισμό της ευστάθειας μετά από την επέλευση της ζημίας. Για πρακτικούς λόγους, γίνεται αποδεκτή ανοχή + 2 mm για οποιοδήποτε βύθισμα.
         3.2.4.   Μετά την μέτρηση των βυθισμάτων μετά την επέλευση της ζημίας, είναι δυνατό να θεωρηθεί αναγκαίο να πραγματοποιηθούν προσαρμογές στην διαπερατότητα του διαμερίσματος που έχει υποστεί ζημία είτε με την εισαγωγή ανέπαφων όγκων είτε με την προσθήκη βαρών. Ωστόσο, είναι σημαντικό να διασφαλιστεί η επακριβής αναπαράσταση του κέντρου βαρύτητας του ύδατος κατάκλυσης. Στην περίπτωση αυτή, οποιεσδήποτε πραγματοποιούμενες προσαρμογές, πρέπει να σφάλουν προς την πλευρά της ασφάλειας.
         Εάν απαιτείται η τοποθέτηση φραγμάτων στο κατάστρωμα του μοντέλου και τα φράγματα έχουν ύψος μικρότερο από το ύψος διαφράγματος που αναφέρεται κατωτέρω, το μοντέλο πρέπει να εξοπλιστεί με εσωτερικό κύκλωμα τηλεόρασης έτσι ώστε να μπορεί να παρακολουθηθεί οποιοδήποτε “πλατάγισμα” των κυμάτων και οποιαδήποτε συσσώρευση ύδατος στην περιοχή του καταστρώματος που δεν έχει υποστεί ζημία. Στην περίπτωση αυτή, μεταξύ των τεκμηρίων δοκιμής απαιτείται μαγνητοσκόπηση του συμβάντος.
         Το ύψος των εγκάρσιων ή διαμήκων διαφραγμάτων τα οποία πρέπει να θεωρούνται αποτελεσματικά για τον περιορισμό του υποτιθέμενου συσσωρευμένου θαλάσσιου ύδατος στο σχετικό διαμέρισμα του καταστρώματος ro-ro που έχει υποστεί ζημία, θα πρέπει να ανέρχεται σε 4 μέτρα τουλάχιστον, εκτός εάν το ύψος του ύδατος είναι μικρότερο από 0,5 μέτρα. Στις περιπτώσεις αυτές, το ύψος του διαφράγματος μπορεί να υπολογίζεται σύμφωνα με τον εξής τύπο:

                     Bh = 8hw

                     όπου Bh είναι το ύψος του διαφράγματος και

                        hw είναι το ύψος του ύδατος.

               Σε οποιαδήποτε όμως περίπτωση, το ελάχιστο ύψος του διαφράγματος δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο από 2,2 μέτρα. Ωστόσο, στην περίπτωση πλοίου με αναρτημένα καταστρώματα οχημάτων, το ελάχιστο ύψος του διαφράγματος δεν πρέπει να είναι μικρότερο από το ύψος της κάτω πλευράς του αναρτημένου καταστρώματος αυτοκινήτων σε κατεβασμένη θέση.
         3.2.5.   Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα χαρακτηριστικά κίνησης του μοντέλου αντιπροσωπεύουν εκείνα του πραγματικού πλοίου, είναι σημαντικό για το μοντέλο να υποστεί κλίση και διατοίχιση σε ανέπαφη κατάσταση έτσι ώστε να ελεγχθεί η τιμή GM καθώς και η κατανομή της μάζας. Η κατανομή της μάζας θα πρέπει να μετρηθεί στον αέρα. Η εγκάρσια ακτίνα περιστροφής του πραγματικού πλοίου θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 0,35B και 0,4B και η διαμήκης ακτίνα περιστροφής θα πρέπει να κυμαίνεται μεταξύ 0,2L και 0,25L.

            Σημείωση: Ενώ μπορεί να γίνει αποδεκτή η κλίση και ο διατοιχισμός του μοντέλου σε κατάσταση ζημίας με στόχο την επαλήθευση της καμπύλης της εναπομένουσας ευστάθειας, οι δοκιμές αυτές δεν πρέπει να υποκαθιστούν τις δοκιμές του μοντέλου σε ανέπαφη κατάσταση.
         3.2.6.   Θεωρείται ότι οι εξαεριστήρες του διαμερίσματος του πραγματικού πλοίου που έχει υποστεί ζημία επαρκούν για την απρόσκοπτη κατάκλυση και κίνηση των υδάτων κατάκλυσης. Ωστόσο, κατά την προσπάθεια σμίκρυνσης υπό κλίμακα των διαρυθμίσεων των εξαεριστήρων του πραγματικού πλοίου, μπορεί να προκληθούν στο μοντέλο ανεπιθύμητες επιδράσεις λόγω κλίμακος. Για να εξασφαλιστεί η αποφυγή τέτοιων επιπτώσεων, συνιστάται να κατασκευαστούν οι διαρρυθμίσεις εξαεριστήρων σε μεγαλύτερη κλίμακα από εκείνη του μοντέλου, φροντίζοντας ταυτόχρονα το γεγονός αυτό να μην επηρεάζει τη ροή των υδάτων στο κατάστρωμα οχημάτων.
         3.2.7.   Θεωρείται ότι είναι κατάλληλο να ληφθεί υπόψη ένα σχήμα ζημίας που να είναι αντιπροσωπευτικό της εγκάρσιας τομής του πλοίου στην περιοχή της πλώρης. Η γωνία 15° στηρίζεται σε μελέτη της εγκάρσιας τομής σε απόσταση B/5 από την πλώρη για μια αντιπροσωπευτική επιλογή σκαφών διαφορετικών τύπων και μεγεθών.
         Η ισοσκελής τριγωνική κατανομή του πρισματικού σχήματος της ζημίας είναι εκείνη που αντιστοιχεί στην έμφορτο ίσαλο γραμμή.
         Επιπλέον, σε περιπτώσεις όπου έχουν τοποθετηθεί πλευρικά περιβλήματα πλάτους μικρότερου από Β/5 και για να αποφεύγονται πιθανές επιδράσεις λόγω κλίμακας, το μήκος της ζημίας στη θέση των πλευρικών περιβλημάτων δεν θα πρέπει να είναι μικρότερο από 25 mm.
         3.3.   Στην αρχική μέθοδο δοκιμής μοντέλου της απόφασης 14 της διάσκεψης της SOLAS 1995, δεν εξετάστηκε η επίπτωση της κλίσης που προκαλείται από τη μέγιστη ροπή που προκύπτει από οποιοδήποτε συνωστισμό επιβατών, καθέλκυση σωστικής λέμβου, άνεμο ή περιστροφή, παρά το γεγονός ότι η επίπτωση αυτή αποτελούσε μέρος της SOLAS. Αποτελέσματα έρευνας έχουν δείξει, ωστόσο, ότι θα ήταν συνετό να ληφθούν υπόψη οι επιπτώσεις αυτές και να διατηρηθεί ελάχιστη κλίση 1° προς την πλευρά τη ζημίας για πρακτικούς σκοπούς. Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν θεωρήθηκε σημαντικό να ληφθεί υπόψη η κλίση που οφείλεται σε περιστροφή.
         3.4.   Σε περιπτώσεις όπου υπάρχει περιθώριο του ύψους GM σε πραγματικές συνθήκες φόρτωσης σε σύγκριση προς την περιοριστική καμπύλη ύψους GM (που απορρέει από τη SOLAS 90), οι αρχές μπορούν να δεχθούν να ληφθεί υπόψη στη δοκιμή μοντέλου. Στις περιπτώσεις αυτές, η περιοριστική καμπύλη ύψους GM πρέπει να υποστεί τροποποίηση. Η προσαρμογή αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί ως εξής:

         d = dS-0,6 (dS-dLS)
         όπου: dS είναι το βύθισμα υποδιαίρεσης και dLS είναι το βύθισμα άφορτου πλοίου.
         Η προσαρμοσμένη καμπύλη είναι μια ευθεία γραμμή μεταξύ του ύψους GM που χρησιμοποιείται στη δοκιμή μοντέλου στο βύθισμα υποδιαίρεσης και της τομής της αρχικής καμπύλης SOLAS 90 και του βυθίσματος d.
         Σημείο 4 — Διαδικασία πειραμάτων
         4.1.   Φάσματα κύματος
         Πρέπει να χρησιμοποιείται το φάσμα JONSWAP εφόσον περιγράφει καταστάσεις θαλάσσης που προσδιορίζονται ανάλογα με το ανάπτυγμα του κύματος και τη διάρκειά του, οι οποίες αντιστοιχούν στην πλειονότητα των συνθηκών παγκοσμίως. Από την άποψη αυτή, είναι σημαντικό όχι μόνο να επαληθεύεται η περίοδος αιχμής της αλληλουχίας των κυμάτων αλλά και να είναι ορθή η μέση περίοδος μηδενικού επιπέδου.
         Για κάθε δοκιμή, απαιτείται η καταγραφή και η τεκμηρίωση του φάσματος κύματος. Οι μετρήσεις για την εν λόγω καταγραφή πρέπει να πραγματοποιούνται με τη βοήθεια του αισθητήρα που βρίσκεται πλησιέστερα στη διάταξη δημιουργίας κυμάτων.
         Το μοντέλο απαιτείται επίσης να διαθέτει όργανα έτσι ώστε να παρακολουθούνται και να καταγράφονται, καθόλη τη διάρκεια της δοκιμής, οι κινήσεις του (διατοίχιση, κάθετη ταλάντωση και προνευστασμός), καθώς επίσης και η στάση του (κλίση, βύθιση και διαγωγή).
         Έχει διαπιστωθεί ότι δεν είναι πρακτικό να καθορίζονται απόλυτα όρια για αντιπροσωπευτικά ύψη κυμάτων, περιόδους αιχμής και μέσες περιόδους μηδενικού επιπέδου των φασμάτων κύματος του μοντέλου. Ως εκ τούτου, έχει θεσπιστεί ένα αποδεκτό περιθώριο.
         4.2.   Για την αποφυγή της παρεμβολής του συστήματος πρόσδεσης με τη δυναμική του πλοίου, η διάταξη έλξης (στην οποία είναι συνδεδεμένο το σύστημα πρόσδεσης) θα πρέπει να ακολουθεί το μοντέλο στην πραγματική ταχύτητα με την οποία παρασύρεται. Σε κατάσταση θαλάσσης με ακανόνιστα κύματα, η ταχύτητα με την οποία παρασύρεται δεν θα είναι σταθερή· μια σταθερή ταχύτητα της διάταξης έλξης θα έχει ως αποτέλεσμα χαμηλή συχνότητα, ταλαντώσεις μετακίνησης μεγάλου εύρους, οι οποίες είναι δυνατό να επηρεάσουν τη συμπεριφορά του μοντέλου.
         4.3.   Ένας επαρκής αριθμός δοκιμών με διαφορετικές αλληλουχίες κυμάτων είναι αναγκαίος για τη διασφάλιση της στατιστικής αξιοπιστίας, δηλαδή ο στόχος είναι να καθοριστεί με υψηλό βαθμό εμπιστοσύνης ότι ένα ανασφαλές πλοίο θα ανατραπεί υπό επιλεγμένες συνθήκες. Ένας ελάχιστος αριθμός δέκα δοκιμών θεωρείται ότι παρέχει εύλογο επίπεδο αξιοπιστίας.
         Σημείο 5 — Κριτήρια επιβιωσιμότητας
         Τα περιεχόμενα της παραγράφου αυτής θεωρούνται αυτονόητα.
         Σημείο 6 — Έγκριση δοκιμής
         Τα ακόλουθα έγγραφα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση προς την αρμόδια αρχή:

                     α)

                     υπολογισμοί ευστάθειας σε περίπτωση ζημίας για τη χειρίστη ζημία σύμφωνα με τη SOLAS καθώς και στο μέσο του πλοίου (εφόσον είναι διαφορετικοί)·

                     β)

                     σχέδιο του μοντέλου με τη γενική διαρρύθμιση, μαζί με λεπτομέρειες κατασκευής και εξοπλισμού με όργανα·

                     γ)

                     δοκιμή κλίσης και μετρήσεις των ακτίνων περιστροφής·

                     δ)

                     ονομαστικά και καταμετρηθέντα φάσματα κύματος (σε τρεις διαφορετικές θέσεις για την αντιπροσωπευτική δοκιμή και για τις δοκιμές με το μοντέλο από τον αισθητήρα που βρίσκεται πλησιέστερα προς τη διάταξη δημιουργίας κυμάτων)·

                     ε)

                     αντιπροσωπευτική καταγραφή των κινήσεων, της συμπεριφοράς και της μετατόπισης του μοντέλου·

                     στ)

                     σχετικές βιντεοσκοπημένες εγγραφές.

               Σημείωση:
         Σε όλες τις δοκιμές, πρέπει να παρίσταται η αρμόδια αρχή.»