Avis juridique important

|

32002L0053

Οδηγία 2002/53/ΕΚ του Συμβουλίου, της 13ης Ιουνίου 2002, περί του κοινού καταλόγου ποικιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδών

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 193 της 20/07/2002 σ. 0001 - 0011

Οδηγία 2002/53/ΕΚ του Συμβουλίουτης 13ης Ιουνίου 2002περί του κοινού καταλόγου ποικιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδώνΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 37,την πρόταση της Επιτροπής,τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου(1),Αφού ζήτησε τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,Εκτιμώντας τα ακόλουθα:(1) Η οδηγία 70/457/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 29ης Σεπτεμβρίου 1970, περί του κοινού καταλόγου ποκιλιών καλλιεργούμενων φυτικών ειδών(2) έχει επανειλημμένα τροποποιηθεί κατά τρόπο ουσιαστικό(3). Είναι, ως εκ τούτου, σκόπιμη, για λόγους σαφήνειας και ορθολογισμού, η κωδικοποίηση της εν λόγω οδηγίας.(2) Η παραγωγή σπόρων πρός απορά και γεωργικών φυτών πρός φύτευση κατέχει σημαντική θέση στη γεωργία της Κοινότητας.(3) Για το λόγο αυτό το Συμβούλιο θέσπισε τις οδηγίες που αφορούν, αντίστοιχα, την εμπορία σπόρων τεύτλων προς σπορά 2002/54/ΕΚ(4), σπόρων προς σπορά κτηνοτροφικών φυτών 66/401/ΕΟΚ(5), των σπόρων δημητριακών προς σπορά 66/402/ΕΟΚ(6), των σπόρων γεωμήλων προς φύτευση 2002/56/ΕΚ)(7) και σπόρων προς σπορά ελαιούχων και κλωστικών φυτών 2002/57/ΕΚ(8).(4) Αποδεικνύεται απαραίτητο να καταρτισθεί κοινός κατάλογος ποικιλιών. Αυτός ο κατάλογος μπορεί να καταρτισθεί μόνον βάσει των εθνικών καταλόγων.(5) Είναι, ως εκ τούτου, σκόπιμο όπως όλα τα κράτη μέλη καταρτίσουν έναν ή περισσότερους εθνικούς καταλόγους των αποδεκτών ποικιλιών στο έδαφός τους για την πιστοποίηση και την εμπορία.(6) Η κατάρτιση των καταλόγων αυτών πρέπει να πραγματοποιηθεί σύμφωνα με ομοιόμορφους κανόνες, για να είναι οι αποδεκτές ποικιλίες σαφώς διακρινόμενες, σταθερές και επαρκώς ομοιόμορφες και προκειμένου να έχουν ικανοποιητική αξία από απόψεως καλλιεργείας και χρησιμότητας.(7) Πρέπει να ληφθούν υπόψη οι κανόνες που έχουν θεσπισθεί σε διεθνές επίπεδο για ορισμένες διατάξεις σχετικά με την αποδοχή των ποικιλιών σε εθνικό επίπεδο.(8) Οι έλεγχοι για την αποδοχή ποικιλίας απαιτούν να καθορισθεί σημαντικός αριθμός ενιαίων ελάχιστων κριτηρίων και όρων εκτελέσεως.(9) Οι προδιαγραφές σχετικά με τη διάρκεια της αποδοχής, τις αιτίες ανακλήσεώς της και την εκτέλεση της επιλογής διατηρητέων ποικιλιών πρέπει να είναι ενιαίες και ενδείκνυται να προβλεφθεί η αμοιβαία ενημέρωση των κρατών μελών ως προς την αποδοχή και την ανάκληση ποικιλιών.(10) Είναι επιθυμητό να προβλεφθούν κανόνες σχετικά με την καταλληλότητα των ονομασιών των ποικιλιών και με την πληροφόρηση μεταξύ των κρατών μελών.(11) Για τους σπόρους που υπάγονται στην παρούσα οδηγία, είναι απαραίτητο να καταστεί δυνατή η ελεύθερη εμπορία τους μέσα στην Κοινότητα από τη δημοσίευσή τους στον κοινό κατάλογο.(12) Πρέπει, πάντως, να παρασχεθεί στα κράτη μέλη το δικαίωμα να προβάλλουν, μέσω ειδικής διαδικασίας, τις ενδεχόμενες αντιρρήσεις τους ως προς μια ποικιλία.(13) Πρέπει η Επιτροπή να εξασφαλίζει τη δημοσίευση των ποικιλιών οι οποίες περιλαμβάνονται στον κοινό κατάλογο ποικιλιών καλλιεργουμένων φυτικών ειδών στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, σειρά C.(14) Πρέπει να προβλεφθούν προδιαγραφές που αναγνωρίζουν την ισοδυναμία των διενεργουμένων σε τρίτες χώρες εξετάσεων και ελέγχων ποικιλιών.(15) Πρέπει να μην εφαρμόζονται οι κοινοτικοί κανόνες στις ποικιλίες για τις οποίες αποδεικνύεται ότι οι σπόροι προς σπορά ή προς φύτευση προορίζονται για εξαγωγή σε τρίτες χώρες.(16) Λόγω της εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, είναι πλέον δυνατόν να αναπτυχθούν ποικιλίες μέσω γενετικής τροποποίησης. Συνεπώς, όταν τα κράτη μέλη αποφασίζουν εάν θα αποδεχτούν γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες κατά την έννοια της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 23ης Απριλίου 1990, για τη σκόπιμη ελευθέρωση γενετικώς τροποποιημένων οργανισμών στο περιβάλλον(9) πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τυχόν κινδύνους που απορρέουν από τη σκόπιμη ελευθέρωσή τους στο περιβάλλον. Επιτλέον, πρέπει να θεσπισθούν όροι αποδοχής του γενετικώς τροποποιημένου αυτού υλικού.(17) Η εμπορία νέων τροφίμων και νέων συστατικών τροφίμων ρυθμίζεται κοινοτικώς με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 258/97 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(10). Συνεπώς, είναι σκόπιμο να λάβουν τα κράτη μέλη υπόψη και τους τυχόν κινδύνους υγείας εκ των τροφίμων όταν αποφασίζουν την αποδοχή ποικιλιών. Επίσης πρέπει να ορισθούν οι όροι αποδοχής αυτών των ποικιλιών.(18) Λόγω της εξέλιξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, πρέπει να θεσπισθούν κανόνες σχετικά με την αποδοχή ποικιλιών των οποίων οι σπόροι και τα φυτά έχουν υποστεί χημική επεξεργασία.(19) Είναι απαραίτητη η διασφάλιση της διατήρισης των φυτικών γενετικών πόρων. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να θεσπισθούν οι όροι οι οποίοι θα καταστήσουν δυνατή, με επιτόπου χρησιμοποίηση στο πλαίσιο της νομοθεσίας για την εμπορία σπόρων, τη διαφύλαξη ποικιλιών που απειλούνται από γενετική διάβρωση.(20) Τα απαιτούμενα μέτρα για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας θα πρέπει να θεσπιστούν σύμφωνα με την απόφαση 1999/468/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999, για τον καθορισμό των όρων άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων που ανατίθενται στην Επιτροπή(11).(21) Η παρούσα οδηγία δεν θίγει τις υποχρεώσεις των κρατών μελών όσον αφορά τις προθεσμίες ενσωμάτωσης των οδηγιών στο εθνικό δίκαιο που παρατίθενται στο παράρτημα I μέρος Β,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:Άρθρο 11. Η παρούσα οδηγία αφορά την αποδοχή των ποικιλιών τεύτλων, κτηνοτροφικών φυτών, σιτηρών, γεωμήλων, καθώς και ελαιούχων και κλωστικών φυτών σε κοινό κατάλογο ποικιλιών καλλιεργουμένων φυτικών ειδών, των οποίων οι σπόροι προς σπορά ή τα φυτά προς φύτευση μπορούν να τεθούν σε εμπορία σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 2002/54/ΕΚ που αφορά την εμπορία σπόρων τεύτλων προς σπορά, της οδηγίας 66/401/ΕΟΚ που αφορά σπόρους προς σπορά κτηνοτροφικών φυτών, της οδηγίας 66/402/ΕΟΚ που αφορά σπόρους δημητριακών προς σπορά, της οδηγίας 2002/56/ΕΚ που αφορά σπόρους γεωμήλων προς φύτευση και της οδηγίας 2002/57/ΕΚ που αφορά σπόρους προς σπορά ελαιούχων και κλωστικών φυτών.2. Ο κοινός κατάλογος των ποικιλιών καταρτίζεται βάσει των εθνικών καταλόγων των κρατών μελών.3. Η παρούσα οδηγία δεν εφαρμόζεται στις ποικιλίες των οποίων οι σπόροι προς σπορά ή προς φύτευση είναι αποδεδειγμένο ότι προορίζονται για εξαγωγή προς τρίτες χώρες.Άρθρο 2Κατά την έννοια της παρούσας οδηγίας, ως "επίσημες διατάξεις" νοούνται οι διατάξεις οι οποίες θεσπίζονται:α) από τις αρχές κράτους, ήβ) υπό την ευθύνη του κράτους, από νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, ήγ) για βοηθητικές δραστηριότητες, επίσης υπό τον έλεγχο του κράτους, από φυσικά ορκωτά πρόσωπα,υπό τον όρο ότι τα αναφερόμενα στα στοιχεία β) και γ) πρόσωπα δεν αποκομίζουν ιδιαίτερο όφελος από το αποτέλεσμα των διατάξεων αυτών.Άρθρο 31. Κάθε κράτος μέλος καταρτίζει έναν ή περισσοτέρους καταλόγους των επίσημα αποδεκτών ποικιλιών για την πιστοποίηση και την εμπορία στο έδαφός του. Τους καταλόγους μπορεί να συμβουλεύεται κάθε ενδιαφερόμενος.2. Σε περίπτωση ποικιλιών (καθαρών σειρών, υβριδίων) που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά ως γονείς για τελικές ποικιλίες, οι διατάξεις της παράγραφου 1 εφαρμόζονται μόνον εφόσον οι σπόροι που ανήκουν σε αυτές πρέπει να διατεθούν στο εμπόριο με τα ονόματά τους.Οι όροι υπό τους οποίους οι διατάξεις της παραγράφου 1 εφαρμόζονται και σε άλλες ποικιλίες που χρησιμοποιούνται ως γονείς μπορούν να καθορισθούν σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2. Στο μεταξύ, στην περίπτωση σιτηρών εκτός του αραβοσίτου, τα κράτη μέλη μπορούν να εφαρμόζουν τα ίδια τις διατάξεις αυτές σε άλλες ποικιλίες που χρησιμοποιούνται ως γονείς όσον αφορά τους σπόρους που προορίζονται να πιστοποιηθούν στο έδαφός τους.Οι ποικιλίες που χρησιμοποιούνται ως γονείς αναφέρονται με αυτή την ιδιότητά τους.3. Τα κράτη μέλη μπορούν να προβλέπουν ότι η αποδοχή μιας ποικιλίας στον κοινό κατάλογο ή στον κατάλογο άλλου κράτους μέλους είναι ισοδύναμη με την αποδοχή στο δικό τους κατάλογο. Στην περίπτωση αυτή, το κράτος μέλος απαλλάσσεται των υποχρεώσεων που προβλέπονται στο άρθρο 7, στο άρθρο 9 παράγραφος 4 και στο άρθρο 10 παράγραφοι 2 έως 5.Άρθρο 41. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε μια ποικιλία να είναι αποδεκτή μόνον αν είναι σαφώς διακρινόμενη, σταθερή και επαρχώς ομοιόμορφη. Η ποικιλία πρέπει να έχει καλλιεργητική αξία και ικανοποιητική χρησιμότητα.2. Η εξέταση της καλλιεργητικής αξίας και της χρησιμότητας δεν είναι αναγκαία:α) για την αποδοχή ποικιλιών αγρωστωδών, εάν ο δημιουργός δηλώσει ότι οι σπόροι της ποικιλίας του δεν προορίζονται να χρησιμοποιηθούν ως κτηνοτροφικά φυτά·β) για την αποδοχή ποικιλιών, των οποίων οι σπόροι προορίζονται προς εμπορία σε άλλο κράτος μέλος, το οποίο τις αποδέχεται λαμβανομένης υπόψη της καλλιεργητικής τους αξίας και της χρησιμότητας·γ) για την αποδοχή ποικιλιών (καθαρών σειρών, υβριδίων) που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως γονείς ποικιλιών υβριδίων που ικανοποιούν τις απαιτήσεις της παραγράφου 1.3. Σε περίπτωση ποικιλιών στις οποίες εφαρμόζεται η παράγραφος 2 στοιχείο α), μπορεί να αποφασίζεται, σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 3 και στο μέτρο που αυτό δικαιολογείται για την ελεύθερη κυκλοφορία σπόρων εντός της Κοινότητας, ότι κατά τη σχετική εξέταση οι ποικιλίες πρέπει να αποδεικνύονται κατάλληλες για τη χρήση για την οποία έχουν δηλωθεί ότι προορίζονται. Στις περιπτώσεις αυτές, πρέπει να καθορίζονται οι όροι της εξέτασης.4. Οι γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες κατά την έννοια του άρθρου 2 σημεία 1 και 2 της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ γίνονται αποδεκτές μόνον εάν είναι ασφαλείς για την υγεία του ανθρώπου και το περιβάλλον, κατόπιν λήψεως όλων των κατάλληλων μέτρων.5. Ωστόσο, όταν υλικό προερχόμενο από φυτική ποικιλία προορίζεται να χρησιμοποιηθεί ως τρόφιμο ή συστατικό τροφίμων που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 258/97, τα εν λόγω τρόφιμα ή συστατικά τροφίμων δεν πρέπει:- να παρουσιάζουν κίνδυνο για τον καταναλωτή,- να παραπλανούν τον καταναλωτή,- να διαφέρουν από τα τρόφιμα ή τα συστατικά τροφίμων τα οποία πρόκειται να αντικαταστήσουν σε βαθμό ώστε η συνήθης κατανάλωσή τους να είναι, από άποψη θρεπτικής αξίας, ασύμφορη για τον καταναλωτή.6. Χάριν διαφύλαξης των φυτικών γενετικών πόρων περί των οποίων το άρθρο 20 παράγραφος 2, τα κράτη μέλη δύνανται να παρεκκλίνουν των κριτηρίων αποδοχής που αναφέρονται στο πρώτο εδάφιο της παραγράφου 1, εφόσον καθοριστούν ειδικοί όροι σύμφωνα με τη διαδικασία την αναφερομένη στο άρθρο 23 παράγραφος 2 και λαμβανομένων υπόψη των προδιαγραφών του άρθρου 20 παράγραφος 3 στοιχεία α) και β).Άρθρο 51. Μια ποικιλία είναι σαφώς διακρινόμενη εάν, ανεξαρτήτως της προέλευσης, τεχνικής ή φυσικής, της αρχικής παραλλαγής από την οποία προήλθε, ξεχωρίζει καθαρά από έναν ή περισσότερους σημαντικούς χαρακτήρες οποιασδήποτε άλλης γνωστής ποικιλίας στην Κοινότητα.Οι χαρακτήρες πρέπει να είναι δυνατόν να αναγνωρίζονται και να περιγράφονται με ακρίβεια.Μια ποικιλία γνωστή στην Κοινότητα είναι κάθε ποικιλία η οποία, κατά τη στιγμή που υποβάλλεται δεόντως η αίτηση για την αποδοχή της εξεταζόμενης ποικιλίας:- είτε περιλαμβάνεται στον κοινό κατάλογο των ποικιλιών των καλλιεργουμένων φυτικών ειδών ή στον κατάλογο ποικιλιών κηπευτικών ειδών,- είτε, χωρίς να περιλαμβάνεται σε έναν από τους εν λόγω καταλόγους, έγινε αποδεκτή ή πρόκειται να γίνει δεκτή στο εν λόγω κράτος μέλος ή σε άλλο κράτος μέλος, είτε για πιστοποίηση και εμπορία είτε για πιστοποίηση σε άλλες χώρες,εκτός αν οι προαναφερθείσες προϋποθέσεις δεν πληρούνται σε όλα τα ενδιαφερόμενα κράτη μέλη πριν ληφθεί η απόφαση σχετικά με την αίτηση αποδοχής της εξεταζόμενης ποικιλίας.2. Μια ποικιλία θεωρείται σταθερή αν, μετά τις διαδοχικές αναπαραγωγές ή πολλαπλασιασμούς της ή στο τέλος κάθε κύκλου, εφόσον ο δημιουργός έχει προσδιορίσει έναν ιδιαίτερο κύκλο αναπαραγωγών ή πολλαπλασιασμών, διατηρεί τα αρχικά βασικά χαρακτηριστικά της.3. Μια ποικιλία θεωρείται επαρκώς ομοιόμορφη αν τα φυτά που την αποτελούν - εκτός σπανίων ανωμαλιών - είναι, λαμβανομένων υπόψη των ιδιομορφιών του συστήματος αναπαραγωγής των φυτών όμοια ή γενετικώς όμοια για το σύνολο των χαρακτηριστικών που λαμβάνονται υπόψη για το σκοπό αυτόν.4. Μια ποικιλία έχει ικανοποιητική αξία από απόψεως καλλιεργείας ή χρησιμοποιήσεως αν, σε σχέση με άλλες αποδεκτές ποικιλίες στον κατάλογο του εν λόγω κράτους μέλους, παρουσιάζει, με το σύνολο των χαρακτηριστικών της και τουλάχιστον για την παραγωγή σε δεδομένη περιοχή, σαφή βελτίωση είτε για την καλλιέργεια, είτε για την εκμετάλλευση της συγκομιδής ή τη χρησιμοποίηση των προϊόντων που προέρχονται από αυτή. Η κατωτερότητα ορισμένων χαρακτηριστικών μπορεί να αντισταθμισθεί με άλλα ευνοϊκά χαρακτηριστικά.Άρθρο 6Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι ποικιλίες οι οποίες προέρχονται από άλλα κράτη μέλη να υπόκεινται, ιδίως ως προς τη διαδικασία αποδοχής, στους ιδίους όρους με εκείνους οι οποίοι εφαρμόζονται στις εθνικές ποικιλίες.Άρθρο 71. Τα κράτη μέλη ορίζουν ότι η αποδοχή ποικιλιών είναι το αποτέλεσμα επίσημων εξετάσεων που πραγματοποιούνται, ιδίως κατά την καλλιέργεια, και αφορούν επαρκή αριθμό χαρακτηριστικών ώστε να καταστεί δυνατή η περιγραφή της ποικιλίας. Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για τη διαπίστωση των χαρακτηριστικών πρέπει να είναι ακριβείς και αξιόπιστες. Για να καθορισθεί η διάκριση, οι εξετάσεις καλλιέργειας πρέπει να περιέχουν τουλάχιστον τις συγκρίσιμες διαθέσιμες ποικιλίες που είναι γνωστές στην Κοινότητα κατά την έννοια του άρθρου 5 παράγραφος 1. Για την εφαρμογή του άρθρου 9, συμπεριλαμβάνονται και άλλες διαθέσιμες συγκρίσιμες ποικιλίες.2. Κατά την αναφερόμενη στο άρθρο 23 παράγραφος 2 διαδικασία καθορίζονται, λαμβανομένης υπόψη της καταστάσεως των επιστημονικών και τεχνικών γνώσεων:α) τα χαρακτηριστικά που πρέπει τουλάχιστον να αφορούν οι εξετάσεις για τα διάφορα είδη·β) οι ελάχιστες προϋποθέσεις οι οποίες αφορούν την εκτέλεση των εξετάσεων·γ) οι απαραίτητες λεπτομέρειες των εξετάσεων καλλιέργειας προκειμένου να εκτιμηθεί κατά πόσον η ποικιλία είναι κατάλληλη για καλλιέργεια ή άλλη χρήση· οι λεπτομέρειες αυτές μπορούν να καθορίζουν:- τις διαδικασίες και τις προϋποθέσεις βάσει των οποίων όλα ή μερικά κράτη μέλη μπορούν να συμφωνούν να συμπεριλάβουν, στις εξετάσεις αυτές καλλιέργειας, στο πλαίσιο διοικητικής συνδρομής, ποικιλίες για τις οποίες, σε άλλο κράτος μέλος, έχει υποβληθεί αίτηση εγγραφής,- τους όρους συνεργασίας μεταξύ των αρχών των συμμετεχόντων κρατών μελών,- τις επιπτώσεις των αποτελεσμάτων των εξετάσεων αυτών καλλιέργειας,- τους κανόνες για την ενημέρωση όσον αφορά τις εξετάσεις καλλιέργειας για την εκτίμηση της καλλιεργητικής αξίας ή της αξίας χρήσης.3. Όταν η εξέταση των γενεαλογικών γονέων είναι αναγκαία στη μελέτη των υβριδίων και των γονέων ποικιλιών, τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε τα αποτελέσματα της εξετάσεως αυτής και η περιγραφή των γενεαλογικών γονέων να τηρούνται εμπιστευτικά αν το ζητήσει ο δημιουργός.4. α) Στην περίπτωση γενετικώς τροποποιημένης ποικιλίας που αναφέρεται στο άρθρο 4 παράγραφος 4, διενεργείται εκτίμηση του περιβαλλοντικού κινδύνου όμοια με εκείνη που ορίζεται στην οδηγία 90/220/ΕΟΚ.β) Οι διαδικασίες που εξασφαλίζουν ότι η εκτίμηση του περιβαλλοντικού κινδύνου και άλλα στοιχεία είναι ισοδύναμα με εκείνη που ορίζεται στην οδηγία 90/220/ΕΟΚ θεσπίζονται, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, με κανονισμό του Συμβουλίου που βασίζεται στην κατάλληλη νομική βάση της συνθήκης. Μέχρις ότου αρχίσει να ισχύει ο εν λόγω κανονισμός, οι γενετικά τροποποιημένες ποικιλίες θα εγκρίνονται προς υπαγωγή σε εθνικό κατάλογο μόνον αφού θα έχουν εγκριθεί για την εμπορία σύμφωνα με την οδηγία 90/220/ΕΟΚ.γ) Τα άρθρα 11 έως 18 της οδηγίας 90/220/ΕΟΚ δεν ισχύουν πλέον για τις γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες όταν τεθεί σε ισχύ ο κανονισμός που αναφέρεται στο παραπάνω στοιχείο β).δ) Οι τεχνικές και επιστημονικές λεπτομέρειες για τη διενέργεια της εκτίμησης του περιβαλλοντικού κινδύνου θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2.5. α) Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι ποικιλία που προορίζεται να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό της παρούσας παραγράφου γίνεται δεκτή μόνον εάν:- το τρόφιμο ή το συστατικό τροφίμων έχει ήδη εγκριθεί σύμφωνα με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 258/97, ή- οι αποφάσεις έγκρισης που προβλέπονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 258/97 λαμβάνονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2.β) Στην περίπτωση που προβλέπεται στην δεύτερη περίπτωση του στοιχείου α), λαμβάνονται υπόψη τα κριτήρια που εκτίθενται στο άρθρο 4 παράγραφος 5 και οι αρχές αξιολόγησης που θεσπίζονται με τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 258/97.γ) Οι τεχνικές και επιστημονικές λεπτομέρειες της εφαρμογής των μέτρων που προβλέπονται στο στοιχείο β) θεσπίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2.Άρθρο 8Τα κράτη μέλη ορίζουν ότι ο αιτών, κατά την υποβολή της αιτήσεως αποδοχής ποικιλίας, πρέπει να αναφέρει αν η ποικιλία αυτή αποτέλεσε ήδη αντικείμενο αιτήσεως σε άλλο κράτος μέλος, για ποιό κράτος μέλος πρόκειται και το αποτέλεσμα της αιτήσεως αυτής.Άρθρο 91. Τα κράτη μέλη μεριμνούν για την επίσημη δημοσίευση του καταλόγου των αποδεκτών ποικιλιών στο έδαφός τους που συνοδεύονται από το όνομα του ή των υπευθύνων της επιλογής των διατηρητέων ποικιλιών στη χώρα τους. Όταν πολλά πρόσωπα είναι υπεύθυνα για την επιλογή διατηρητέας ποικιλίας, η δημοσίευση του ονόματος αυτών δεν είναι απαραίτητη. Στην περίπτωση κατά την οποία δεν δημοσιεύεται το όνομα, ο κατάλογος αναφέρει την υπηρεσία η οποία διαθέτει τον κατάλογο των ονομάτων των υπευθύνων της επιλογής.2. Κατά την αποδοχή ποικιλίας, τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η ποικιλία αυτή να φέρει, στο μέτρο του δυνατού, την ίδια ονομασία στα άλλα κράτη μέλη.Αν είναι γνωστό ότι οι σπόροι προς σπορά ή τα φυτά προς φύτευση μιας ποικιλίας τίθενται σε εμπορία σε άλλη χώρα με διαφορετική ονομασία, η ονομασία αυτή αναγράφεται επίσης στον κατάλογο.3. Τα κράτη μέλη, αφού λάβουν υπόψη τις διαθέσιμες πληροφορίες, μεριμνούν επί πλέον ώστε μια ποικιλία που δεν είναι σαφώς διακρινόμενη:- από μια ποικιλία που έγινε προηγουμένως αποδεκτή στο εν λόγω κράτος μέλος ή σε άλλο κράτος μέλος ή- από μια άλλη ποικιλία η οποία έχει γίνει αποδεκτή όσον αφορά τη διάκριση, τη σταθερότητα και την ομοιομορφία σύμφωνα με τους κανόνες που αντιστοιχούν σ' εκείνους της παρούσας οδηγίας, χωρίς εν τούτοις να είναι ποικιλία γνωστή στην Κοινότητα κατά την έννοια του άρθρου 5 παράγραφος 1,να φέρει την ονομασία αυτής της ποικιλίας. Αυτή η διάταξη δεν εφαρμόζεται αν αυτή η ονομασία είναι ικανή να εξαπατήσει ή να δημιουργήσει σύγχυση, όσον αφορά την εν λόγω ποικιλία, ή αν, άλλα γεγονότα, δυνάμει του συνόλου των διατάξεων του ενδιαφερομένου κράτους μέλους που διέπουν τις ποικιλιακές ονομασίες, αντιτίθενται στη χρήση της, ή αν το δικαίωμα τρίτου εμποδίζει την ελεύθερη χρήση αυτής της ονομασίας σχετικά με την εν λόγω ποικιλία.4. Τα κράτη μέλη καταρτίζουν για κάθε αποδεκτή ποικιλία φάκελο, ο οποίος περιλαμβάνει περιγραφή της ποικιλίας και σαφή περίληψη όλων των στοιχείων στις οποίες βασίζεται η αποδοχή. Η περιγραφή των ποικιλιών αναφέρεται στα φυτά που προέρχονται άμεσα από σπόρους προς σπορά και φυτά προς φύτευση της κατηγορίας "πιστοποιημένοι σπόροι και φυτά".5. Τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι οι γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες οι οποίες έχουν γίνει αποδεκτές αναφέρονται σαφώς με την ιδιότητα αυτή στον κατάλογο των ποικιλιών. Επιπλέον, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι οποιοσδήποτε εμπορεύεται παρόμοιες ποικιλίες αναφέρει σαφώς στον κατάλογο πωλήσεων ότι η ποικιλία αυτή είναι γενετικώς τροποποιημένη.6. Όσον αφορά την καταλληλότητα της ονομασίας μιας ποικιλίας εφαρμόζεται το άρθρο 63 του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2100/94 του Συμβουλίου, της 27ης Ιουλίου 1994, για τα κοινοτικά δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών(12).Οι λεπτομέρειες εφαρμογής ως προς την καταλληλότητα της ονομασίας ποικιλιών δύνανται να θεσπισθούν σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2.Άρθρο 101. Κάθε αίτηση ή ανάκληση αιτήσεως αποδοχής μιας ποικιλίας, κάθε εγγραφή σε κατάλογο ποικιλιών, καθώς και οι διάφορες τροποποιήσεις του, κοινοποιούνται αμέσως στα άλλα κράτη μέλη και στην Επιτροπή.2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στα άλλα κράτη μέλη και στην Επιτροπή, για κάθε νέα αποδεκτή ποικιλία, σύντομη περιγραφή των σημαντικότερων χαρακτηριστικών ως προς τη χρησιμοποίησή της. Η διάταξη αυτή δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση ποικιλιών (καθαρές, γραμμές υβρίδια), που προορίζονται να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά ως γονείς τελικών ποικιλιών. Κατόπιν αιτήσεως, ανακοινώνουν επίσης τα χαρακτηριστικά που επιτρέπουν να διακρίνεται η ποικιλία από ανάλογες ποικιλίες.3. Κάθε κράτος μέλος θέτει στη διάθεση των άλλων κρατών μελών και της Επιτροπής τους φακέλους, που αναφέρονται στο άρθρο 9 παράγραφος 4, σχετικά με τις αποδεκτές ποικιλίες ή με εκείνες οι οποίες έπαυσαν να είναι αποδεκτές. Οι αμοιβαίες πληροφορίες που αφορούν στους φακέλους αυτούς τηρούνται εμπιστευτικά.4. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε οι φάκελοι αποδοχής να τίθενται στη διάθεση, προσωπικώς και αποκλειστικώς, κάθε προσώπου το οποίο παρουσιάζει δικαιολογημένο ενδιαφέρον για το θέμα αυτό. Οι διατάξεις αυτές δεν τίθενται σε εφαρμογή όταν, δυνάμει του άρθρου 7 παράγραφος 3, τα στοιχεία πρέπει να τηρούνται εμπιστευτικά.5. Όταν η αποδοχή ποικιλίας απορριφθεί ή ακυρωθεί, τα αποτελέσματα των εξετάσεων τίθενται στη διάθεση των προσώπων τα οποία αφορά η ληφθείσα απόφαση.Άρθρο 111. Τα κράτη μέλη ορίζουν ότι οι αποδεκτές ποικιλίες πρέπει να διατηρούνται με συντηρητική επιλογή.2. Η επιλογή διατηρητέων ποικιλιών πρέπει να υπόκειται πάντοτε σε έλεγχο, βάσει των καταχωρήσεων που πραγματοποιούνται από τον ή τους υπευθύνους για τη διατήρηση της ποικιλίας. Οι εγγραφές αυτές πρέπει επίσης να επεκτείνονται στην παραγωγή όλων των γενεών οι οποίες προηγούνται των βασικών σπόρων προς σπορά ή προς φύτευση.3. Δείγματα είναι δυνατό να ζητούνται από τον υπεύθυνο της ποικιλίας. Σε περίπτωση ανάγκης, τέτοια δείγματα είναι δυνατόν να λαμβάνονται επίσημα.4. Όταν η επιλογή διατηρητέων ποικιλιών πραγματοποιείται σε κράτος μέλος άλλο από εκείνο από το οποίο η ποικιλία ήταν αποδεκτή, τα εν λόγω κράτη μέλη παρέχουν μεταξύ τους διοικητική βοήθεια όσον αφορά τον έλεγχο.Άρθρο 121. Η αποδοχή ισχύει για περίοδο η οποία λήγει στο τέλος του δεκάτου ημερολογιακού έτους που έπεται της αποδοχής.Η αποδοχή των ποικιλιών από τις αρχές της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας πριν από τη γερμανική ενοποίηση ισχύει το αργότερο μέχρι το τέλος του δέκατου ημερολογιακού έτους που έπεται της εγγραφής τους στον κατάλογο των ποικιλιών ο οποίος καταρτίζεται από τη Γερμανία σύμφωνα με το άρθρο 3 παράγραφος 1.2. Η αποδοχή μιας ποικιλίας είναι δυνατό να ανανεώνεται ανά τακτά διαστήματα εάν εξακολουθεί να καλλιεργείται σε τέτοια κλίμακα ώστε να δικαιολογείται αυτό, ή αν πρέπει να υποστηριχθεί για τη διαφύλαξη φυτικών γενετικών πόρων, και εφόσον εξακολουθούν να πληρούνται είτε οι απαιτήσεις όσον αφορά τη διαφορετικότητα, την ομοιομορφία και τη σταθερότητα, είτε τα κριτήρια του άρθρου 20 παράγραφοι 2 και 3. Πλην της περίπτωσης φυτικών γενετικών πόρων κατά τα οριζόμενα στο άρθρο 20 οι αιτήσεις ανανέωσης υποβάλλονται το αργότερο δύο χρόνια πριν τη λήξη της περιόδου αποδοχής.3. Η διάρκεια μιας αποδοχής πρέπει να παρατείνεται προσωρινά μέχρις ότου ληφθεί η απόφαση σχετικά με την αίτηση παρατάσεως.Άρθρο 131. Τα κράτη μέλη μεριμνούν για τη διευκρίνιση των αμφιβολιών που προκύπτουν μετά την αποδοχή μιας ποικιλίας, όσον αφορά την εκτίμηση της διακρίσεώς της ή της ονομασίας της κατά τη στιγμή της αποδοχής της.2. Αν αποδειχθεί, μετά την αποδοχή μιας ποικιλίας, ότι δεν εκπληρώθηκε, κατά το χρόνο της αποδοχής ο όρος της διακρίσεως σύμφωνα με το άρθρο 5, η αποδοχή αντικαθίσταται από άλλη απόφαση ή, κατά περίπτωση, από ανάκληση, που συμφωνεί με την παρούσα οδηγία.Με την άλλη αυτή απόφαση, η ποικιλία δεν θεωρείται πλέον, από τη στιγμή της αρχικής της αποδοχής, ως ποικιλία γνωστή στην Κοινότητα κατά την έννοια του άρθρου 5 παράγραφος 1.3. Αν αποδειχθεί, μετά την αποδοχή μιας ποικιλίας, ότι η ονομασία της κατά την έννοια του άρθρου 9 δεν έγινε δεκτή κατά την αποδοχή, η ονομασία προσαρμόζεται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σύμφωνη με την παρούσα οδηγία. Τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέπουν η προηγούμενη ονομασία να είναι δυνατόν προσωρινά να χρησιμοποιείται συμπληρωματικά. Οι λεπτομερείς κανόνες σύμφωνα με τους οποίους η προηγούμενη ονομασία μπορεί να χρησιμοποιείται συμπληρωματικά είναι δυνατόν να καθορίζονται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2.4. Με τη διαδικασία του άρθρου 23 παράγραφος 2 μπορούν να καθορίζονται λεπτομέρειες εφαρμογής των παραγράφων 1 και 2.Άρθρο 141. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε η αποδοχή ποικιλίας να ακυρούται:α) αν αποδεικνύεται κατά τις εξετάσεις ότι μια ποικιλία δεν είναι πλέον σαφώς διακρινόμενη, σταθερή ή επαρκώς ομοιόμορφη,β) αν το ζητήσουν ο ή οι υπεύθυνοι της ποικιλίας, εκτός αν παραμένει εξασφαλισμένη η επιλογή διατηρητέων ποικιλιών.2. Τα κράτη μέλη μπορούν να ακυρώσουν την αποδοχή μιας ποικιλίας:α) αν δεν τηρούνται οι νομοθετικές, κανονιστικές ή διοικητικές διατάξεις, οι οποίες θεσπίζονται κατ' εφαρμογήν της παρούσας οδηγίας,β) αν, κατά την αίτηση αποδοχής ή τη διαδικασία της εξετάσεως, έχουν παρασχεθεί ψευδείς ή απατηλές πληροφορίες ως προς τα στοιχεία από τα οποία εξαρτάται η αποδοχή.Άρθρο 151. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε μια ποικιλία να διαγράφεται από τον κατάλογό τους, αν ακυρούται η αποδοχή της ποικιλίας αυτής ή αν έχει λήξει η περίοδος ισχύος της αποδοχής.2. Τα κράτη μέλη μπορούν να παρέχουν, για το έδαφός τους, προθεσμία διαθέσεως για την πιστοποίηση και την εμπορία των σπόρων προς σπορά ή προς φύτευση το αργότερο μέχρι τις 30 Ιουνίου του τρίτου έτους, μετά τη λήξη ισχύος της αποδοχής.Για τις ποικιλίες που έχουν περιληφθεί, δυνάμει του άρθρου 16 παράγραφος 1, στον κοινό κατάλογο των ποικιλιών που αναφέρονται στο άρθρο 17, η προθεσμία διαθέσεως που λήγει τελευταία μεταξύ αυτών που παρέχονται από τα διάφορα κράτη μέλη αποδοχής δυνάμει του πρώτου εδαφίου εφαρμόζεται στην εμπορία σε όλα τα κράτη μέλη, στο μέτρο που οι σπόροι προς σπορά ή προς φύτευση της σχετικής ποικιλίας δεν υπέστησαν κανέναν περιορισμό εμπορίας όσον αφορά την ποικιλία.Άρθρο 161. Τα κράτη μέλη μεριμνούν ώστε, από τη δημοσίευση που αναφέρεται στο άρθρο 17, οι σπόροι ποικιλιών που έχουν γίνει αποδεκτές σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας ή σύμφωνα με τις αρχές που αντιστοιχούν στις αρχές της παρούσας οδηγίας δεν υπόκεινται σε κανένα περιορισμό εμπορίας ως προς την ποικιλία.2. Μπορεί να επιτρέπεται σε ένα κράτος μέλος, ύστερα από αίτησή του η οποία εξετάζεται σύμφωνα με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2 ή το άρθρο 23 παράγραφος 3 προκειμένου για γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες, να απαγορεύει, στο σύνολο ή σε τμήμα της επικράτειάς του, τη χρήση της ποικιλίας ή να ορίζει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την καλλιέργεια της ποικιλίας και, στην περίπτωση που προβλέπεται στο στοιχείο γ), προϋποθέσεις για τη χρήση των προϊόντων που προέρχονται από την καλλιέργειά της:α) αν αποδειχθεί ότι η καλλιέργεια της ποικιλίας αυτής θα μπορούσε να βλάψει, από φυτοϋγειονομική άποψη, την καλλιέργεια άλλων ποικιλιών ή ειδών ήβ) αν διαπιστωθεί, βάσει των επίσημων εξετάσεων καλλιέργειας οι οποίες πραγματοποιούνται στο αιτούν κράτος μέλος, κατ' εφαρμογή αναλογικώς των διατάξεων του άρθρου 5 παράγραφος 4, ότι η ποικιλία δεν παράγει, σε κανένα τμήμα του εδάφους του, αποτελέσματα που αντιστοιχούν σε εκείνα που επιτεύχθησαν με μια άλλη, συγκρίσιμη ποικιλία, αποδεκτή στο έδαφος του εν λόγω κράτους μέλους, ή αν είναι γνωστόν ότι η ποικιλία δεν είναι κατάλληλη για καλλιέργεια σε κανένα τμήμα του εδάφους του, λόγω της φύσης της ή της κατηγορίας ωρίμανσης στην οποία ανήκει. Η αίτηση υποβάλλεται πριν από το τέλος του τρίτου ημερολογικού έτους από την αποδοχή της ποικιλίας·γ) αν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι, εκτός εκείνων που έχουν αναφερθεί ήδη και όσων έχουν αναφερθεί ενδεχομένως κατά τη διαδικασία του άρθρου 10 παράγραφος 2, να πιστεύεται ότι η ποικιλία ενέχει κινδύνους για την υγεία του ανθρώπου ή για το περιβάλλον.Άρθρο 17Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρέχονται από τα κράτη μέλη και στο μέτρο που περιέρχονται στην Επιτροπή, αυτή εξασφαλίζει τη δημοσίευση, στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, σειρά C, υπό τον τίτλο "Κοινός κατάλογος ποικιλιών καλλιεργουμένων φυτικών ειδών", όλων των ποικιλιών των οποίων οι σπόροι προς σπορά και προς φύτευση, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 16, δεν υπόκεινται σε κανέναν περιορισμό εμπορίας ως προς την ποικιλία, καθώς και των ενδείξεων οι οποίες προβλέπονται στο άρθρο 9 παράγραφος 1 περί του ή των υπευθύνων της επιλογής διατηρητέων ποικιλιών. Η δημοσίευση αναφέρει τα κράτη μέλη τα οποία έτυχαν αδείας κατά το άρθρο 16 παράγραφος 2 ή το άρθρο 18.Αυτή η δημοσίευση περιλαμβάνει τις ποικιλίες για τις οποίες εφαρμόζεται προθεσμία διαθέσεως κατά το άρθρο 15 παράγραφος 2 δεύτερο εδάφιο. Αναφέρονται στη δημοσίευση η διάρκεια της προθεσμίας διαθέσεως και κατά περίπτωση, τα κράτη μέλη για τα οποία ενδεχομένως η προθεσμία δεν εφαρμόζεται.Η δημοσίευση αναφέρει σαφώς τις γενετικώς τροποποιημένες ποικιλίες.Άρθρο 18Αν διαπιστωθεί ότι, σε ένα κράτος μέλος, η καλλιέργεια μιας ποικιλίας, εγγεγραμμένης στον κοινό κατάλογο ποικιλιών, είναι δυνατόν να βλάψει, από φυτοϋγειονομική άποψη, την καλλιέργεια άλλων ποικιλιών ή ειδών ή ενέχει κινδύνους για το περιβάλλον ή την ανθρώπινη υγεία, μπορεί να επιτραπεί στο εν λόγω κράτος μέλος, κατόπιν αιτήσεώς του και με την διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2 ή στο άρθρο 23 παράγραφος 3 προκειμένου για γενετικώς τροποποιημένη ποικιλία, να απαγορεύει την εμπορία των σπόρων ή του πολλαπλασιαστικού υλικού της εν λόγω ποικιλίας στο σύνολο ή σε τμήμα της επικράτειάς του. Αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος διάδοσης επιβλαβών οργανισμών ή άμεσος κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία ή το περιβάλλον, το ενδιαφερόμενο κράτος μέλος μπορεί να προβεί στην απαγόρευση αυτή συγχρόνως με την κατάθεση της αιτήσεώς του και μέχρι την οριστική απόφαση η οποία πρέπει να ληφθεί εντός τριών μηνών με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2 ή στο άρθρο 23 παράγραφος 3 προκειμένου για γενετικώς τροποποιημένη ποικιλία.Άρθρο 19Όταν μια ποικιλία παύει να είναι αποδεκτή σε κράτος μέλος το οποίο είχε αρχικώς αποδεχθεί την εν λόγω ποικιλία, ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη μπορούν να διατηρήσουν την αποδοχή της ποικιλίας αυτής αν οι όροι αποδοχής διατηρούνται σε αυτά τα κράτη μέλη και εφόσον είναι εξασφαλισμένη η επιλογή διατηρητέων ποικιλιών.Άρθρο 201. Με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2, μπορούν να καθορίζονται ειδικές προϋποθέσεις για να λαμβάνονται υπόψη οι εξελίξεις των όρων εμπορίας των σπόρων που έχουν υποστεί χημική επεξεργασία.2. Υπό την επιφύλαξη του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1467/94 του Συμβουλίου, της 20ής Ιουνίου 1994, για τη διατήρηση, το χαρακτηριστικό, τη συλλογή και τη χρησιμοποίηση των γενετικών πόρων στη γεωργία(13), με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2, καθορίζονται ειδικές προϋποθέσεις για να λαμβάνονται υπόψη οι εξελίξεις της επί τόπου διατήρησης και της αειφόρου χρήσης των φυτικών γενετικών πόρων μέσω της καλλιέργειας και της εμπορίας εντοπίων αβελτιώτων φυτών ή ποικιλιών που είναι φυσικώς προσαρμοσμένες στις τοπικές και περιφερειακές συνθήκες και απειλούνται από γενετική διάβρωση.3. Οι ειδικές προϋποθέσεις που αναφέρονται στην παράγραφο 2 ανωτέρω περιλαμβάνουν, ειδικότερα, τα ακόλουθα σημεία:α) οι ντόπιες αβελτίωτες φυλές και ποικιλίες εγκρίνονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας. Η διαδικασία επίσημης αποδοχής πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα ειδικά ποιοτικά χαρακτηριστικά και τις σχετικές απαιτήσεις. Πρέπει να λαμβάνονται επίσης ιδιαίτερα υπόψη τα αποτελέσματα ανεπίσημων δοκιμών και οι γνώσεις που έχουν αποκτηθεί από την πρακτική πείρα κατά τη διάρκεια της καλλιέργειας, του πολλαπλασιασμού και της χρήσης, καθώς και οι λεπτομερείς περιγραφές των ποικιλιών και των σχετικών ονομασιών, όπως έχουν κοινοποιηθεί στο ενδιαφερόμενο κράτος μέλος· στην περίπτωση που αυτά επαρκούν, πρέπει να προβλέπεται εξαίρεση από την προβλεπόμενη επίσημη εξέταση. Μετά την αποδοχή της, η συγκεκριμένη ντόπια αβελτίωτη φυλή ή ποικιλία καταγράφονται ως "ποικιλία προς διατήρηση" στον κοινό κατάλογο·β) οι ανάλογοι ποσοτικοί περιορισμοί.Άρθρο 21Με τη διαδικασία που αναφέρεται στο άρθρο 23 παράγραφος 2 μπορούν να καθορίζονται ειδικοί όροι για να λαμβάνονται υπόψη οι εξελίξεις στον τομέα της διατήρησης των γενετικών πόρων.Άρθρο 221. Κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, το Συμβούλιο, αποφασίζοντας με ειδική πλειοψηφία, διαπιστώνει:α) αν οι επίσημες εξετάσεις των ποικιλιών που πραγματοποιήθηκαν σε τρίτη χώρα παρέχουν τις αυτές εγγυήσεις με τις εξετάσεις στα κράτη μέλη, όπως προβλέπονται στο άρθρο 7·β) αν οι έλεγχοι των διατηρητέων ποικιλιών, οι οποίοι πραγματοποιούνται σε τρίτη χώρα, παρέχουν τις ίδιες εγγυήσεις με τους ελέγχους, οι οποίοι πραγματοποιούνται από τα κράτη μέλη.2. Η παράγραφος 1 εφαρμόζεται επίσης σε κάθε νέο κράτος μέλος από την ημερομηνία της προσχωρήσεώς του μέχρι την ημερομηνία κατά την οποία οφείλει να θέσει σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθεί προς την παρούσα οδηγία.Άρθρο 231. Η Επιτροπή επικουρείται από την μόνιμη επιτροπή σπόρων προς σπορά και γεωργικών δενδροκηπευτικών και δασικών φυτών προς φύτευση που συστάθηκε από το άρθρο 1 της απόφασης 66/399/ΕΟΚ του Συμβουλίου(14).2. Όταν γίνεται παραπομπή στη παρούσα παράγραφο, εφαρμόζονται τα άρθρα 4 και 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ.Η περίοδος που προβλέπεται στο άρθρο 4 παράγραφος 3 της απόφασης 1999/468/ΕΚ ορίζεται σε ένα μήνα.3. Όταν γίνεται παραπομπή στην παρούσα παράγραφο, εφαρμόζονται τα άρθρα 5 και 7 της απόφασης 1999/468/ΕΚ.Η περίοδος που προβλέπεται στο άρθρο 5 παράγραφος 6 της απόφασης 1999/468/ΕΚ ορίζεται σε τρεις μήνες.4. Η επιτροπή θεσπίζει τον εσωτερικό κανονισμό της.Άρθρο 24Με την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 16 και 18, η παρούσα οδηγία δεν θίγει τις διατάξεις των εθνικών νομοθεσιών, οι οποίες δικαιολογούνται για λόγους προστασίας της υγείας και της ζωής ανθρώπων και ζώων ή προφυλάξεως των φυτών, ή προστασίας της βιομηχανικής ή εμπορικής ιδιοκτησίας.Άρθρο 25Τα κράτη μέλη κοινοποιούν στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων εσωτερικού δικαίου που θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.Η Επιτροπή ενημερώνει σχετικά τα άλλα κράτη μέλη.Άρθρο 261. Η οδηγία 70/457/ΕΟΚ, όπως τροποποιήθηκε από τις οδηγίες που εμφαίνονται στο παράρτημα I μέρος Α, καταργείται, με την επιφύλαξη των υποχρεώσεων των κρατών μελών όσον αφορά τις προθεσμίες ενσωμάτωσης που εμφαίνονται στο παράρτημα I μέρος Β.2. Οι αναφορές στην καταργούμενη οδηγία θεωρούνται ότι γίνονται στην παρούσα οδηγία σύμφωνα με τον πίνακα αντιστοιχίας που εμφαίνεται στο παράρτημα II.Άρθρο 27Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.Άρθρο 28Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.Λουξεμβούργο, 13 Ιουνίου 2002.Για το ΣυμβούλιοΟ ΠρόεδροςM. Rajoy Brey(1) Γνώμη που διατυπώθηκε στις 9 Απριλίου 2002 (δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).(2) ΕΕ 225 της 12.10.1970, σ. 1· οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 98/96/ΕΚ (ΕΕ L 25 της 1.2.1999, σ. 27).(3) Βλέπε παράρτημα I μέρος Α.(4) Βλέπε σ. 12 της παρούσας Επίσημης Εφημερίδας.(5) ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2298/66· οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 2001/64/ΕΚ (ΕΕ L 234 της 1.9.2001, σ. 60).(6) ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2309/66· οδηγία όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 2001/64/ΕΚ(7) Βλέπε σ. 60 της παρούσας Επίσημης Εφημερίδας.(8) Βλέπε σ. 74 της παρούσας Επίσημης Εφημερίδας.(9) ΕΕ L 117 της 8.5.1990, σ. 15· οδηγία που καταργήθηκε με την οδηγία 2001/18/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου ΕΕ L 106 της 17.4.2001, σ. 1).(10) ΕΕ L 43 της 14.2.1997, σ. 1.(11) ΕΕ L 184 της 17.7.1999, σ. 23.(12) ΕΕ L 227 της 1.9.1994, σ. 1· κανονισμός όπως τροποποιήθηκε από τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 2506/95 (ΕΕ L 258 της 28.10.1995, σ. 3).(13) ΕΕ L 159 της 28.6.1994, σ. 1.(14) ΕΕ 125 της 11.7.1966, σ. 2289/66.ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IΜΕΡΟΣ ΑΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΗ ΟΔΗΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΙΚΕΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΗΣ(που αναφέρονται στο άρθρο 26)>ΘΕΣΗ ΠΙΝΑΚΑ>ΜΕΡΟΣ ΒΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΜΙΩΝ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ(που αναφέρονται στο άρθρο 26)>ΘΕΣΗ ΠΙΝΑΚΑ>ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IIΠΙΝΑΚΑΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑΣ>ΘΕΣΗ ΠΙΝΑΚΑ>


Avis juridique important

|

31982L0434

Δεύτερη οδηγία 82/434/EOK της Επιτροπής της 14ης Μαΐου 1982 για την προσέγγιση των νομοθεσιών των κρατών μελών σχετικά με τις μεθόδους ανάλυσης που είναι απαραίτητες για τον έλεγχο της σύστασης των καλλυντικών

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 185 της 30/06/1982 σ. 0001 - 0028 Φινλανδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 13 τόμος 12 σ. 0071  Ισπανική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 15 τόμος 3 σ. 0179  Σουηδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 13 τόμος 12 σ. 0071  Πορτογαλική ειδική έκδοση : Κεφάλαιο 15 τόμος 3 σ. 0179

 ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΔΗΓΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ   της 14ης Μαΐου 1982   περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των  Κρατών μελών σχετικά με τις μεθόδους  αναλύσεως που είναι απαραίτητες για  τον έλεγχο της συστάσεως των καλλυντικών    ( 82/434/ΕΟΚ )   Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ,   Έχοντας υπόψη :   τη συνθήκη περί ιδρύσεως της  Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας ,   την οδηγία του Συμβουλίου 76/768/ΕΟΚ της  27ης Ιουλίου 1976 περί προσεγγίσεως των  νομοθεσιών των Κρατών μελών σχετικά με τα  καλλυντικά (1) , όπως τροποποιήθηκε από  την οδηγία 79/661/ΕΟΚ (2) , και ιδίως  το άρθρο 8 παράγραφος 1 ,   Εκτιμώντας :   ότι η οδηγία 76/768/ΕΟΚ προβλέπει  επίσημους ελέγχους των καλλυντικών οι  οποίοι αποβλέπουν στην εξακρίβωση της  τηρήσεως των προϋποθέσεων που προβλέπονται  υπό των κοινοτικών διατάξεων των σχετικών με  τη σύσταση των καλλυντικών .   ότι πρέπει να καθιερωθούν , το ταχύτερο  δυνατό , όλες οι απαραίτητες μέθοδοι  αναλύσεως και , δεδομένου , ότι το  πρώτο στάδιο για την επίτευξη του σκοπού  αυτού πραγματοποιήθηκε με τον καθορισμό  ορισμένων μεθόδων στην οδηγία 80/1335/ΕΟΚ  της Επιτροπής (3) ότι η θέσπιση μεθόδων  ανιχνεύσεως οξειδωτικών παραγόντων και  προσδιορισμού του υπεροξειδίου του υδρογόνου  στα προϊόντα που προορίζονται για την  κόμη , ανιχνεύσεως και ημι-ποσοτικού  προσδιορισμού ορισμένων χρωστικών οξειδώσεως  στις τριχοβαφές , ανιχνεύσεως και  προσδιορισμού των νιτρωδών , ανιχνεύσεως και  προσδιορισμού της ελεύθερης φαρμαλδεΰδης ,  προσδιορισμού της ρεσορκίνης στα υγρά  παρασκευάσματα λούσεως και περιποιήσεως της  κόμης προσδιορισμού της μεθανόλης σε  σχέση με την αιθανόλη ή την 2-προπανόλη ,  συνιστούν , ένα δεύτερο στάδιο .   ότι τα μέτρα που προβλέπονται στην  παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη  γνώμη της επιτροπής για την προσαρμογή  στην τεχνική πρόοδο την οδηγίας  76/768/ΕΟΚ ,   ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ :   Άρθρο 1   Τα Κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα μέτρα  που ενδείκνυνται ώστε , κατά τους  επίσημους ελέγχους των καλλυντικών ,    - η ανίχνευση οξειδωτικών παραγόντων  και ο προσδιορισμός του υπεροξειδίου του  υδρογόνου στα προϊόντα που προορίζονται  για την κόμη ,    - η ανίχνευση και ο ημι-ποσοτικός  προσδιορισμός ορισμένων χρωστικών οξειδώσεως  στις τριχοβαφές ,    - η ανίχνευση και ο προσδιορισμός  των νιτρωδών ,    - η ανίχνευση και ο προσδιορισμός  της ελεύθερης φορμαλδεΰδης ,    - ο προσδιορισμός της ρεσορκίνης στα  υγρά παρασκευάσματα λούσεως και  περιποιήσεως της κόμης ,    - ο προσδιορισμός της μεθανόλης σε  σχέση με την αιθανόλη η των 2-προπανόλη ,   να πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις  μεθόδους που περιγράφονται στο παράρτημα .   Άρθρο 2   Τα Κράτη μέλη θέτουν σε εφαρμογή  τις νομοθετικές , κανονιστικές ή  διοικητικές διατάξεις , που είναι αναγκαίες  για να συμμορφωθούν προς τις διατάξεις  της παρούσας οδηγίας , το αργότερο  στις 31 Δεκεμβρίου 1983 , και πληροφορούν  αμέσως σχετικά την Επιτροπή .   Άρθρο 3   Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα  Κράτη μέλη .   Έγινε στις Βρυξέλλες , στις 14 Μαΐου 1982 .   Για την Επιτροπή   Karl-Heinz NARJES   Μέλος της Επιτροπής   (1) ΕΕ αριθ. L 262 της 27 . 9 . 1976 , σ. 169 .   (2) ΕΕ αριθ. L 192 της 31 . 7 . 1979 , σ. 35 .   (3) ΕΕ άριθ. L 383 της 31 . 12 . 1980 , σ. 27 .   ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ   I . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΟΞΕΙΔΩΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ ΚΑΙ  ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ ΓΙΑ  ΤΗΝ ΚΟΜΗ   ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Ο ιωδιομετρικός προσδιορισμός του  υπεροξειδίου του υδρογόνου στα καλλυντικά  είναι εφικτός , απουσία κάθε άλλου  παράγοντα οξειδώσεως που αντιδρά με  τα ιωδιούχα προς σχηματισμό ιωδίου . Πριν ,  λοιπόν , επιχειρηθεί ο ιωδιομετρικός  προσδιορισμός του υπεροξειδίου του υδρογόνου ,  πρέπει απαραίτητα να ανιχνευθούν και  να πιστοποιηθούν οι άλλοι παράγοντες  οξειδώσεως που ενδεχομένως παρευρίσκονται .  Η πιστοποίηση αυτή πραγματοποιείται με  δύο χειρισμούς , ο πρώτος αφορά τα  υπερθειϊκά , τα βρωμικά και το  υπεροξείδιο του υδρογόνου , ο δεύτερος  το υπεροξείδιο του βαρίου .   Α . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΥΠΕΡΘΕΙΙΚΩΝ , ΤΩΝ ΒΡΩΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ  ΥΠΕΡΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ   1 . ΑΡΧΗ   Το υπερθειϊκό νάτριο , κάλιο και  αμμώνιο , το βρωμικό κάλιο και νάτριο  και το υπεροξείδιο του υδρογόνου ,  ανεξάρτητα αν προέρχεται ή όχι από  υπεροξείδιο του βαρίου , ανιχνεύονται με  κατιούσα χρωματογραφία επί χάρτου , με  τη βοήθεια δύο διαλυτών αναπτύξεως .   2 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   2.1 . Υδατικά διαλύματα αναφοράς 0,5 %  ( m/v ) των ακολούθων ενώσεων :   2.1.1 . υπερθειϊκό νάτριο   2.1.2 . υπερθειϊκό κάλιο   2.1.3 . υπερθειϊκό αμμώνιο   2.1.4 . βρωμικό κάλιο   2.1.5 . βρωμικό νάτριο   2.1.6 . υπεροξείδιο του υδρογόνου   2.2 . Διαλύτης αναπτύξεως Α ,  αιθανόλη 80 % ( v/v )   2.3 . Διαλύτης αναπτύξεως Β ,  βενζόλιο-μεθανόλη-ισοαμυλική αλκοόλη -  νερό ( 34-38-18-10 ν )   2.4 . Αντιδραστήριο Α , υδατικό διάλυμα  ιωδιούχου καλίου 10 % ( m/v )   2.5 . Αντιδραστήριο Β , υδατικό διάλυμα  αμύλου 1 % ( m/v )   2.6 . Αντιδραστήριο Γ , υδροχλωρικό  οξύ ( m/m )   2.7 . Υδροχλωρικό οξύ 4 Ν   3 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   3.1 . Χάρτης χρωματογραφίας ( Whatman  Ν 3 και Ν 4 ή ισοδύναμος )   3.2 . Μικροσιφώνιο ενός μl   3.3 . Ογκομετρικές φιάλες των 10 ml   3.4 . Πτυχωτοί ηθμοί   3.5 . Συνήθης κατασκευή για κατιούσα  χρωματογραφία επί χάρτου   4 . ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ   4.1 . Προϊόντα διαλύτα στο νερό   Ετοιμάζονται δύο διαλύματα δείγματος ,  για διάλυση αντίστοιχα 1 και 5 g του  προϊόντος σε 100 ml νερού . Για την  πραγματοποίηση της χρωματογραφίας επί  χάρτου , που περιγράφεται στο 5 ,  χρησιμοποιείται 1 ml από καθένα από  τα δύο αυτά διαλύματα .   4.2 . Προϊόντα μερικώς διαλυτά στο νερό   4.2.1 . Ζυγίζονται 1 και 5 g δείγματος ,  φέρονται σε αιώρηση σε 50 ml νερού ,  ο όγκος συμπληρώνεται ανά 100 ml και  ακολουθεί ανάμιξη . Διηθούνται τα δύο  αιωρήματα με πτυχωτό ηθμό ( 3.4 ) και  χρησιμοποιείται 1 μl από καθένα από τα  δύο διηθήματα για την πραγματοποίηση της  χρωματογραφίας επί χάρτου , που  περιγράφεται στο 5 .   4.2.2 . Ετοιμάζονται δύο νέα αιωρήματα  από 1 και 5 g δείγματος σε 50 ml  νερού , οξινίζονται με αραιό  υδροχλωρικό οξύ ( 2.7 ) , ο όγκος  τους συμπληρώνεται στα 100 ml με νερό  και ακολουθεί ανάμιξη . Διηθούνται τα  αιωρήματα με πτυχωτό ηθμό ( 3.4 ) και  χρησιμοποιείται 1 μl από καθένα από  τα δύο διηθήματα για την πραγματοποίηση  της χρωματογραφίας επί χάρτου , που  περιγράφεται στο 5 .   4.3 . Κρέμες   Ομοιογενοποιουνται χωριστά 5 και 20 g  προϊόντος σε 100 ml νερού , και  χρησιμοποιούνται τα προϊόντα της διασποράς  για την πραγματοποίηση της χρωματογραφίας  επί χάρτου , που περιγράφεται στο 5 .   5 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   5.1 . Μέσα σε δύο θαλάμους , για  κατιούσα χρωματογραφία επί χάρτου ,  τοποθετείται ορισμένη ποσότητα των  διαλυτών αναπτύξεως Α ( 2.2 ) και Β ( 2.3 )  και κορένυνται οι θάλαμοι με τους  ατμούς των διαλυτών τουλάχιστον επί  24 ώρες .   5.2 . Σε ταινία χάρτου για χρωματογραφία  ( Whatman No 3 ή ισοδύναμο )  μήκους 40 cm και πλάτους 20 cm ( 3.1 . )  ή άλλου κατάλληλου σχήματος , αποτίθεται  σε έκαστο σημείο εκκινήσεως 1 μl από  ένα από τα διηθημένα διαλύματα  δείγματος και αναφοράς , που έχουν  παρασκευαστεί όπως αναφέρονται στα  σημεία 4 . και 2.1 , και εξατμίζεται  ο διαλύτης στον αέρα .   5.3 . Τοποθετείται η ταινία ( 5.2 ) μέσα  στο θάλαμο , που έχει πληρωθεί με το  διαλύτη Α ( * .1 ) , και αφήνεται το  χρωματογράφημα προς ανάπτυξη , μέχρις  ότου το μέτωπο του διαλύτη διανύσει 35 cm  ( περίπου 15 ώρες ) .   5.4 . Επαναλαμβάνονται οι χειρισμοί ,  που περιγράφονται στα 5.2 και 5.3 , με  χάρτη χρωματογραφίας ( Whatman No 4  ή ισοδύναμο ) ( 3.1 ) και το διαλύτη Β .  Αφήνεται το χρωματογράφημα προς  ανάπτυξη , μέχρις ότου ο διαλύτης  αναπτύξεως διανύσει 35 cm ( περίπου 5 ώρες ) .   5.5 . Έπειτα από την ανάπτυξη αποσύρονται  οι ταινίες χάρτου από τους θαλάμους  και ξηραίνονται στον αέρα .   5.6 . Εμφάνιση των κηλίδων με ψεκασμό :   5.6.1 . Με το αντιδραστήριο Α ( 2.4 )  και αμέσως μετά με το αντιδραστήριο Β  ( 2.5 ) . Οι κηλίδες των υπερθειϊκών  εμφανίζονται πρώτα στο χρωματογράφημα ,  ακολουθούμενες από τις κηλίδες του  υπεροξειδίου του υδρογόνου . Οι  κηλίδες αυτές επισημαίνονται με γραφίδα .   5.6.2 . Με το αντιδραστήριο Γ ( 2.6 )  στα χρωματογραφήματα που λαμβάνονται στο 5.6.1 .  Εμφανίζονται κηλίδες τεφρο-κυανές , που  υποδηλώνουν την παρουσία βρωμικών .   5.7 . Υπό τις συνθήκες που αναφέρονται  ανωτέρω , για τους διαλύτες Α ( 2.2 )  και Β ( 2.3 ) , οι τιμές Rf των διαλυμάτων  αναφοράς ( 2.1 ) είναι οι ακόλουθες :    * Διαλύτης * Διαλύτης *    * Α ( 2.2 ) * Β ( 2.3 ) *   Υπερθειϊκό νάτριο * 0,40 * 0,10 *   Υπερθειϊκό κάλιο * 0,40 * 0,02 + 0,05 *   Υπερθειϊκό αμμώνιο * 0,50 * 0,10 + 0,20 *   Βρωμικό νάτριο * 0,40 * 0,20 *   Βρωμικό κάλιο * 0,40 * 0,10 + 0,20 *   Υπεροξείδιο του υδρογόνου * 0,80 * 0,80 *   Β . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΥΠΕΡΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΒΑΡΙΟΥ   1 . ΑΡΧΗ   Η παρουσία υπεροξειδίου του βαρίου  καταδεικνύεται :    - αφενός με σχηματισμό υπεροξειδίου  του υδρογόνου , έπειτα από οξίνιση του  δείγματος ( Α , 4.2 ) ,    - αφετέρου με την πιστοποίηση  ιόντων βαρίου .   Απουσία υπερθειϊκών ( Α ) : Προστίθεται  αραιό θειϊκό οξύ σε ένα μέρος του  διαλύματος του οξινού δείγματος ( Β , 4.1 ) ,  οπότε σχηματίζεται λευκό * ήμα θειϊκού  βαρίου . Η παρουσία ιόντων βαρίου  μέσα στο διάλυμα δείγματος ( 4.1 )  επιβεβαιώνεται με χρωματογραφία επί  χάρτου , όπως αναφέρεται κατωτέρω στο 5 .   Σε περίπτωση ταυτόχρονης παρουσίας  υπεροξειδίου του βαρίου και υπερθειϊκών  ( Β , 4.2 ) , έπειτα από αλκαλική τήξη του  αδιάλυτου και διάλυση σε υδροχλωρικό  οξύ , καταδεικνύεται η παρουσία ίόντων  βαρίου με χρωματογραφία και/ή με  καταβύθιση υπό μορφή θειϊκών .   2 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   2.1 . Μεθανόλη   2.2 . Πυκνό υδροχλωρικό οξύ 36 % ( m/m )   2.3 . Υδροχλωρικό οξύ 6 Ν   2.4 . θειϊκό οξύ 4 Ν   2.5 . Rhodizonate disodique   2.6 . Χλωριούχο βάριο ( BaCl2 2H2O )   2.7 . Άνυδρο ανθρακικό νάτριο   2.8 . Υδατικό διάλυμα χλωριούχου  βαρίου 1 % ( m/v )   2.9 . Διαλύτης αναπτύξεως , μεθανόλη -  υδροχλωρικό οξύ πυκνότητας 36 % -  νερό ( 80 + 10 + 10 v )   2.10 . Αντιδραστήριο , υδατικό διάλυμα  rhodizonate disodique 0,1 % ( m/v )  το διάλυμα παρασκευάζεται μόλις πριν  από τη χρήση του   3 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   3.1 . Μικροσιφώνιο των 5 μl   3.2 . Χωνευτήρια από λευκόχρυσο   3.3 . Ογκομετρικές φιάλες των 100 ml   3.4 . Χάρτης χρωματογραφίας  ( Schleicher και Schull  2043b ή ισοδύναμος ) . Τοποθετείται επί  μια νύκτα μέσα στο θάλαμο χρωματογραφίας  ( Α , 3.5 ) που περιέχει το διαλύτη ( Β , 2.9 )  και ξηραίνεται   3.5 . Πτυχωτοί ηθμοί   3.6 . Συνήθης συσκευή για ανιούσα  χρωματογραφία επί χάρτου   4 . ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΓΜΑΤΟΣ   4.1 . Προϊόντα που δεν περιέχουν  υπερθειϊκά   4.1.1 . ομοιογενοποιούνται ή διαλύονται 2 g  του προϊόντος μέσα σε 50 ml νερού ,  και με υδροχλωρικό οξύ ( Β , 2.3 )  φέρεται το PH του διαλύματος περίπου στο 1 .   4.1.2 . Μεταγγίζεται το διάλυμα ( αιώρημα )  μέσα σε ογκομετρική φιάλη των 10 ml .  Προστίθεται νερό μέχρι της χαραγής και το  σύνολο αναμιγνύεται . Το διάλυμα αυτό  χρησιμοποιείται για να πραγματοποιηθεί η  χρωματογραφία επί χάρτου , που περιγράφεται  στο 5 , και για την ανίχνευση του βαρίου ,  με καθίζηση , ως θειϊκού .   4.2 . Προϊόντα που περιέχουν υπερθειϊκά   4.2.1 . Ομοιογενοποιούνται ή διαλύονται 2 g  του προϊόντος σε 10 ml νερού και  διηθούνται .   4.2.2 . Προστίθεται στο ξηρανθέν υπόλειμμα  ανθρακικό νάτριο ( Β , 2.7 ) στο  7 πλαίσιο εώς 10 πλάσιο του βάρους του ,  αναμιγνύεται και τήκεται το μίγμα  σε χωνευτήριο στο λευκόχρυσο ( Β , 3.2 )  επί μισή ώρα .   4.2.3 . Ακολουθεί ψύξη στη θερμοκρασία  περιβάλλοντος , και το προϊόν της τήξεως  φέρεται σε αιώρηση μέσα σε 50 ml  νερού και διηθείται ( Β , 3.5 ) .   4.2.4 . Ακολουθεί διάλυση σε υδροχλωρικό  οξύ 6 Ν ( Β , 2.3 . ) και ο όγκος  φέρεται στα 10 ml με νερό . Το  διάλυμα αυτό χρησιμοποιείται για την  πραγματοποίηση της χρωματογραφίας επί  χάρτου , που περιγράφεται στο 5 , και  για την ανίχνευση του βαρίου , με  καθίζηση , ως θειϊκού   5 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   5.1 . Μέσα σε θάλαμο , για ανιούσα  χρωματογραφία επί χάρτου , τοποθετείται  δρισμένη ποσότητα διαλύτη ( Β , 2.9 ) και  κορένυται ο θάλαμος τουλάχιστον επί  15 ώρες .   5.2 . Σε φύλλο χάρτου χρωματογραφίας ,  επεξεργασμένου προηγουμένως όπως υποδεικνύεται  στο ( Β , 3.4 ) , αποτίθενται αντίστοιχα  σε τρία σημεία εκκινήσεως , 5 μl από  καθένα από τα παρασκευασμένα διαλύματα  ( Β , 4.1.2 ) και ( Β , 4.2.4 ) , και από  το διάλυμα αναφοράς ( Β , 2.8 ) .   5.3 . Εξατμίζεται ο διαλύτης στον αέρα  και αφήνεται το χρωματογράφημα να  αναπτυχθεί καθέτως , μέχρις ότου ο  διαλύτης αναπτύξεως διατρέξει 30 cm .   5.4 . Εξάγεται το χρωματογράφημα από  το θάλαμο και ξηραίνεται στον αέρα .   5.5 . Οι κηλίδες στο χρωματογράφημα  εμφανίζονται με ψεκασμό με το  αντιδραστήριο Β , 2.10 .   Εμφανίζονται παρουσία βαρίου ,  ερυθρές κηλίδες με R f περίπου 0,10 .   Γ . ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΕΡΟΞΕΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ   1 . ΑΡΧΗ   Ο ιωδιομετρικός προσδιορισμός του  υπεροξειδίου του υδρογόνου βασίζεται στην  ακόλουθη αντίδραση :   H2O2 + 2H + + 21 - * I2 + 2 H2O   Πρόκειται για μια βραδεία αντίδραση ,  αλλά είναι δυνατό να επιταχυνθεί με  προσθήκη μολυβδαινικού αμμωνίου . Το  σχηματιζόμενο ιώδιο , προσδιοριζόμενο  με μεθόδους τιτλοδοτήσεως με διάλυμα  θειοθεϊκού νατρίου , επιτρέπει τον  υπολογισμό της περιεκτικότητας σε υπεροξείδιο  του υδρογόνου .   2 . ΟΡΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε  υπεροξείδιο του υδρογόνου , προσδιοριζόμενη  σύμφωνα με την παρούσα μέθοδο ,  εκφράζεται σε εκατοστιαίο ποσοστό  της μάζας του προϊόντος .   3 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να  είναι αναλυτικής καθαρότητας .   3.1 . Θεϊκό οξύ 2 Ν   3.2 . Ιωδιούχο κάλιο   3.3 . Μολυβδαινικό αμμώνιο   3.4 . Διάλυμα θειοθειϊκού νατρίου 0,1 Ν   3.5 . Διάλυμα ιωδιούχου καλίου 10 % ( m/v ) .  Το διάλυμα παρασκευάζεται μόλις πριν  από τη χρήση του .   3.6 . Διάλυμα μολυβδαινικού αμμωνίου  20 % ( m/v )   3.7 . Διάλυμα αμύλου 1 % ( m/v )   4 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   4.1 . Υάλινα ποτήρια των 100 ml   4.2 . Προχοίδα των 50 ml   4.3 . Ογκομετρικές φιάλες των 250 ml   4.4 . Ογκομετρικοί κύλινδροι των 25 και  100 ml   4.5 . Βαθμολογημένα σιφώνια των 10 ml   4.6 . Κωνικές φιάλες των 250 ml   5 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   5.1 . Σε ποτήρια των 100 ml , ζυγίζεται  ποσότητα ( m γραμμάρια ) του προϊόντος ,  που αντιστοιχεί σε 0,6 g περίπου  υπεροξειδίου του υδρογόνου . Μεταφέρεται  ποσοτικά σε ογκομετρική φιάλη των  250 ml με τη βοήθεια μικρής ποσότητας  νερού , συμπληρώνεται μέχρι της χαραγής με  νερό και αναμιγνύεται .   5.2 . Μεταφέρονται με σιφώνιο , 10 ml  του διαλύματος του δείγματος ( 5.1 ) , σε  κωνική φιάλη των 250 ml ( 4.6 ) και  προστίθενται διαδοχικά 100 ml θειϊκού  οξέος 2 Ν ( 3.1 ) , 20 ml διαλύματος  ιωδιούχου καλίου ( 3.5 ) και 3 σταγόνες  διαλύματος μολυβδαινικού αμμωνίου ( 3.6 ) .   5.3 . Τιτλοδοτείται αμέσως το  σχηματιζόμενο ιώδιο με τη βοήθεια  του διαλύματος του θειοθειϊκού νατρίου 0,1 ( 3.4 )  και , ακριβώς πριν άπό την προσέγγιση  του ισοδύναμου σημείου , προστίθενται  μερικά ml του διαλύματος του αμύλου ,  ως δείκτης . Σημειώνεται η ποσότητα ,  σε ml , του θειοθειϊκού νατρίου 0,1 Ν  που χρησιμοποιήθηκε ( V ) .   5.4 . Σύμφωνα με τη διαδικασία που  υποδεικνύεται στα 5.2 και 5.3 πραγματοποιείται  λευκός προσδιορισμός , αντικαθιστώντας  τα 10 ml διαλύματος του δείγματος με  10 ml νερού . Σημειώνεται η ποσότητα ,  σε ml , του θειοθειϊκού νατρίου 0,1 Ν που  χρησιμοποιήθηκε ( Vo ) .   6 . ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ   Υπολογίζεται η περιεκτικότητα του  προϊόντος σε υπεροξείδιο υδρογόνου σε  εκατοστιαίο ποσοστό της μάζας ( % m/m ) ,  σύμφωνα με τον τύπο :    % υπεροξείδιο του υδρογόνου =  ( ( V - Vo ) x 1,7008 x 250 x 100 ) /  ( m x 10 x 1 000 )    = ( ( V - Vo ) x 4,252 ) /m   m = η ποσότητα σε γραμμάρια του  εξεταζόμενου προϊόντος ( 5.1 ) .   Vo = η ποσότητα , σε ml ,  του διαλύματος θειοθειϊκού 0,1 Ν που  χρησιμοποιήθηκε για το λευκό προσδιορισμό ( 5.4 ) .   V = η ποσότητα , σε ml , του  διαλύματος θειοθειϊκού 0,1 Ν που χρησιμοποιήθηκε  κατά την τιτλοδότηση του διαλύματος του  δείγματος ( 5.3 ) .   7 . ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ (1)   Για περιεκτικότητα , σε υπεροξείδιο του  υδρογόνου , της τάξεως του 6 % ( m/m ) ,  η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων  2 παραλλήλων προσδιορισμών , που πραγματοποιήθηκαν  στο ίδιο δείγμα , δεν πρέπει να  υπερβαίνει 0,2 % .   II . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΗΜΙ-ΠΟΣΟΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ  ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΧΡΩΣΤΙΚΩΝ ΟΞΕΙΔΩΣΕΩΣ ΣΤΙΣ ΤΡΙΧΟΒΑΦΕΣ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος αυτή επιτρέπει , στις  τριχοβαφές με μορφή κρέμας και υγρού ,  την ανίχνευση και τον ημι-ποσοτικό  προσδιορισμό των ακολούθων ουσίων :   Ονομασία των ουσίων * Σύμβολο *   Διαμινοβενζόλια * *   1-2-διαμινοβενζόλιο ( ο-φαινυλενοδιαμίνη ) *  ( OPD ) *   1-3-διαμινοβενζόλιο ( μ-φαινυλενοδιαμίνη ) *  ( MPD ) *   1-4-διαμινοβενζόλιο ( π-φαινυλενοδιαμίνη ) *  ( PPD ) *   Διαμινοτολουόλια * *   3-4-διαμινοτολουόλιο ( ο-τολουυλενοδιαμίνη ) *  ( OTD ) *   2-4-διαμινοτολουόλιο ( μ-τολουυλενοδιαμίνη ) *  ( MTD ) *   2-5-διαμινοτολουόλιο ( π-τολουυλενοδιαμίνη ) *  ( PTD ) *   Διαμινοφαινόλες * *   2-4-διαμινοφαινόλη * ( DAP ) *   Υδροκινόνη * *   1-4-διυδροξυβενζόλιο * ( H ) *   α-ναφθόλη * ( αN ) *   Πυρογαλλόλη * *   1-2-3-τριυδροξυβενζόλιο * ( P ) *   Ρεσορκίνη * *   1-3-διυδροξυβενζόλιο * ( R ) *   2 . ΑΡΧΗ   Οι χρωστικές οξειδώσεως εκχυλίζονται ,  σε PH 10 , από τις βαφές με  μορφή κρέμας ή υγρού , με τη βοήθεια  αιθανόλης 96 % και ανιχνεύονται με  μονοδιάστατη ( 5 ) ή/και δισδιάστατη ( 6 )  χρωματογραφία λεπτής στοιβάδας .   Προκειμένου να πραγματοποιηθει ο  ημιποσοτικός προσδιορισμός των ουσίων ,  συγκρίνεται η χρωματογραφική εικόνα  των δειγμάτων , που λαμβάνεται με τέσσαρα  συστήματα αναπτύξεως , προς εκείνη  των διαλυμάτων των προϊόντων αναφοράς που  έχουν υποβληθεί σε χρωματογραφία .   3 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   3.1 . Απόλυτη αιθανύλη   3.2 . Ακετόνη   3.3 . Αιθανόλη 96 % ( v/v )   3.4 . Αμμωνία 25 % ( δ (20,4) = 0,91 )   3.5 . L ( + ) ασκορβικό οξύ   3.6 . Χλωροφόρμιο   3.7 . Κυκλοεξάνιο   3.8 . Άζωτο τεχνικό   3.9 . Τολουόλιο   3.10 . Βενζόλιο   3.11 . 1-βουτανόλη   3.12 . 2-βουτανόλη   3.13 . Υποφωσφορώδες οξύ 50 %   3.14 . Αντιδραστήριο διαζωνιακό :   δύναται να χρησιμοποιείται :    - είτε το 4 νιτρο-1-βενζυλο-διαζωνιακό άλας  σταθεροποιημένο από ιόν σουλφονωμένου  χλωροβενζολίου π.χ. ( ερυθρό 2 JN  Francolor ή ισοδύναμο ) ,    - είτε το 2-χλωρο-4-νιτρο-1βενζολο-διαζωνιακό  άλας σταθεροποιημένο από το ναφθαλενο-βενζοϊκό  ιόν π.χ. ( NNCD αντιδραστήριο -  Ref No 74150 FLUKA ή ισοδύναμο ) .   3.15 . Νιτρικός άργυρος   3.16 . Π-διμεθυλαμινοβενζαλδεΰδη   3.17 . 2-5-διμεθυλοφαινόλη   3.18 . Χλωριούχος σίδηρος ( III ) 6 H2O   3.19 . Υδροχλωρικό οξύ 10 % m/v   3.20 . Ουσίες αναφοράς   Οι ουσίες αναφοράς είναι εκείνες που  υποδεικνύονται στην παράγραφο 1 .  « αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής » .   Στην περίπτωση αμινοπαραγώγων , η  ουσία αναφοράς πρέπει να συνίσταται  αποκλειστικά από την υδροχλωρική  μορφή ( μόνο η δι- ) ή από τη μορφή βάσεως .   3.21 . Διαλύματα αναφοράς 0,5 % ( m/v )   Παρασκευάζεται διάλυμα 0,5 % ( m/v )  από κάθε μια από τις ουσίες  αναφοράς ( 3.20 ) .   Ζυγίζονται 50 g + 1 mg ουσίας  αναφοράς σε ογκομετρική φιάλη των 10 ml .   Προστίθενται 5 ml αιθανόλης 96 % ( 3.3 ) .   Προστίθενται 250 mg ασκορβικού οξέος ( 3.5 ) .   Καθίσταται αλκαλικό με το αμμωνιακό  διάλυμα ( 3.4 ) μέχρι φαινομένου pH 10 .   Συμπληρώνεται στα 10 ml με αιθανόλη 96 %  και αναμιγνύεται .   Τα διαλύματα μπορούν να διατηρηθούν επί  μια εβδομάδα σε δροσερό μερός ,  προστατευμένα από το φως .   Σε ορισμένες περιπτώσεις , κατά την  προσθήκη του ασκορβικού οξέος και της  αμμωνίας , είναι δυνατό να παραχθεί ίζημα .  Πρέπει , τότε , να αφεθεί προς καταστάλαξη  πριν γίνει ανάληψη .   3.22 . Διαλύτης αναπτύξεως   3.22.1 . Ακετόνη - χλωροφόρμιο - τολουόλιο :  35-25-40 ( v/v )   3.22.2 . Χλωροφόρμιο - κυκλοεξάνιο -  απόλυτη αιθανόλη - αμμωνία 25 %  80-10-10-1 ( v/v )   3.22.3 . Βενζόλιο - δευτεροταγής βουτανόλη -  νερό : 50-25-25 ( v/v ) . Αναδεύεται καλά  το μίγμα και λαμβάνεται η υπερκείμενη  φάση έπειτα από καταστάλαξη στη  θερμοκρασία του εργαστηρίο * ( μεταξύ 20  και 25 ° C )    3.22.4 . 1-βουτανόλη - χλωροφόρμιο και  αντιδραστήριο M : 7-70-23 ( v/v ) .  Αφήνεται να κατασταλάξει προσεκτικά  στους 20 - 25 ° C και παραλαμβάνεται  η υποκείμενη φάση .   Παρασκευή του αντιδραστηρίου M   NH4OH 25 % ( v/v ) ( 3.4 ) * 24 όγκος *   Υποφωσφορώδες οξύ 50 % ( 3.13 ) * 1 όγκος *   H2O * 75 όγκος *   Παρατήρηση   Οι διαλύτες αναπτύξεως , που περιέχουν  αμμωνία , πρέπει να αναδεύονται καλά  μόλις πριν από τη χρήση .   3.23 . Εμφανιστές   3.23.1 . Αντιδραστήριο διαζωνιακό   Παρασκευάζεται υδατικό διάλυμα 5 % ( m/v )  του αντιδραστηρίου ( 3.14 ) που έχει επιλεγεί .  Το διάλυμα αυτό ετοιμάζεται τη στιγμή  που θα χρησιμοποιηθεί .   3.23.2 . Αντιδραστήριο Ehrlich   Διαλύονται 2 g η-διμεθυλαμινοβενζαλδευδης ( 3.16 )  σε 100 ml υδατικού υδροχλωρικού οξέος  10 % ( m/v ) ( 3.19 ) .   3.23.3 . 2-5 διμεθυλοφαινόλη-χλωριούχος σίδηρος  ( III ) 6H2O   Διάλυμα 1 :   διαλύεται 1 g διμεθυλοφαινόλης ( 3.17 ) σε  100 ml αιθανόλης 96 % ( 3.3 )   Διάλυμα 2 :   διαλύονται 4 g χλωριούχου σιδήρου ( III )  6H2O ( 3.18 ) σε 100 ml αιθανόλης  96 % ( 3.3 )   Κατά τη διάρκεια της εμφανίσεως ψεκάζεται  χωριστά πρώτα το διάλυμα 1 , έπειτα το  διάλυμα 2 .   3.23.4 . Αμμωνιακός νιτρικός άργυρος   Σε υδατικό διάλυμα 5 % ( m/v )  νιτρικού αργύρου ( 3.15 ) προστίθεται  αμμωνία 25 % ( 3.4 ) μέχρι διαλύσεως του  ιζήματος .   Το αντιδραστήριο αυτό παρασκευάζεται  τη στιγμή της χρησιμοποιήσεώς του . Δεν  διατηρείται .  4 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   4.1 . Εξοπλισμός εργαστηρίου για  χρωματογραφία λεπτής στοιβάδας .   4.1.1 . Περίβλημα από πλαστικό ή γιαλί  που επιτρέπει τη διατήρηση της πλάκας  χρωματογραφίας σε ατμόσφαιρα αζώτου κατά  τη διάρκεια της αποθέσεως και μέχρι  την ανάπτυξη . Η προφύλαξη αυτή είναι  αναγκαία , λαμβανομένης υπόψη της  μεγάλης οξειδωσιμότητας ορισμένων  χρωστικών .   4.1.2 . Σύριγγα των 10 μl , βαθμολογημένη  ανά 0,2 μl με βελόνα ευθέως  τμήματος ή καλύτερα « repeating  dispenser » , 50 μl ,  προσαρμοσμένη σε διάταξη ώστε να είναι  δυνατή η διατήρηση της πλάκας υπό άζωτο .   4.1.3 . Λεπτές στοιβάδες διοξειδίου του  πυριτίου έτοιμες για χρήση , πάχους 0,25 mm  διαστάσεων 20 x 20 cm ( Macherey  και Nagel Silice G-HR η  ισοδύναμες ) .   4.2 . Φυγόκεντρος 4 000 στροφών/min .   4.3 . Σωλήνες φυγοκέντρου των 10 ml  κλειόμενοι με ελικώτο βύσμα .   5 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   5.1 . Επεξεργασία των δειγμάτων   Κατά το άνοιγμα του σωλήνα απορρίπτονται  τα δύο ή τρία πρώτα cm κρέμας .   Σε σωλήνα φυγοκέντρου ( 4.3 ) , στον  οποίο προηγουμένως διαβιβάστηκε άζωτο ,  εισάγονται :   300 mg ασκορβικού οξέος   3 g κρέμας ή 3 g ομοιογενοποιημένου  υγρού .   Προστίθενται μερικές σταγόνες αμμωνίας  ( 3.4 ) , αν το pH είναι κατώτερο του  10 , και ο όγκος συμπληρώνεται στα 10 ml  με αιθανόλη 96 % ( 3.3 ) .   Ομοιογενοποιείται το όλο υπό άζωτο ,  πωματίζεται , και έπειτα φυγοκεντρείται στις  4 000 στροφές/mn επί 10 λεπτά .   Χρησιμοποιείται το διάλυμα που επιπλέει .   5.2 . Χρωματογραφία   5.2.1 . Απόθεση   Αποτίθεται υπό άζωτο , σε πλάκα  διοξειδίου του πυριτίου ( 4.1.3 ) και σε 9  σημεία εκκινήσεως , 1 μl από καθένα  από τα 11 διαλύματα αναφοράς .   αυτά τα διαλύματα αναφοράς κατανέμονται  ως εξής :   1 * 2 * 3 * 4 * 5 * 6 * 7 * 8 * 9 *   R * P * H * PPD * DAP * PTD * OPD * OTD * MPD *   MTD * * * * * * * * * *   Εξάλλου αποτίθενται , σε κάθε ένα από  τα σημεία 10 και 11 , 2 ml των διαλυμάτων  δειγμάτων που λαμβάνονται όπως περιγράφεται  στο 5.1 .   Η πλάκα διατηρείται υπό άζωτο , μέχρις ότου  υποβληθεί σε ανάπτυξη .   5.2.2 . Ανάπτυξη   Εισάγεται η πλάκα σε θάλαμο , στον  οποίο προηγουμένως διαβιβάστηκε άζωτο και είναι  κορεσμένος με έναν από τους 4  κατάλληλους διαλύτες ( 3.22 ) , και αφήνεται  προς ανάπτυξη , σε θερμοκρασία  περιβάλλοντος ( 20 εώς 25 ° C ) και στο  σκότος , μέχρις ότου το  μέτωπο του διαλύτη διανύσει περίπου 15 cm  από τη γραμμή εκκινήσεως .   Εξάγεται η πλάκα και ξηραίνεται ,  υπό άζωτο , σε θερμοκρασία περιβάλλοντος .   5.2.3 . Εμφάνιση   Ψεκάζεται αμέσως η πλάκα με έναν από  τους 4 εμφανιστές που παρατίθενται στο 3.23 .   5.2.4 . Ανίχνευση   Συγκρίνονται τα Rf , και οι ληφθέντες  χρωματισμοί για το δείγμα , με εκείνα των  αποτεθειμένων ουσίων αναφοράς . Ο  πίνακας 1 δείνει ενδεικτικά τα Rf  και τους ληφθέντες χρωματισμούς , για κάθε  ουσία αναφοράς , σε σχέση με το  διαλύτη αναπτύξεως και τους εμφανιστές .  Σε περίπτωση αμφίβολης ανίχνευσης , είναι  δυνατό μερικές φορές να υπάρξει  επιβεβαίωση προσθέτοντας στο δείγμα την  αντίστοιχη ουσία αναφοράς .   5.2.5 . Ημι-ποσοτικός προσδιορισμός   Συγκρίνεται οπτικά η ένταση των κηλίδων ,  που αντιστοιχεί σε κάθε ανιχνευμένη  ουσία κατά το 5.2.4 με πρότυπη σειρά  γνωστής και κατάλληλης συγκεντρώσεως , που  λαμβάνεται από την αντίστοιχη ουσία  αναφοράς .   Όταν η συγκέντρωση του συστατικού του διαλύματος  είναι πολυ υψηλή , αραιούται το προς απόθεση  διάλυμα και διεξάγεται νέος προσδιορισμός .   (1) Σύμφωνα με το πρότυπο ISO 5 725 .   ΠΙΝΑΚΑΣ I   Τιμές Rf και χρωματισμοί που  λαμβάνονται αμέσως μετά την εμφάνιση   Προϊόντα αναφοράς ( 3.20 ) * Διαλύτες  αναπτύξεως * Εμφανιστές *    * Rf * Χρωματισμοί *    * 3.22.1 * 3.22.2 * 3.22.3 * 3.22.4 *  Αντιδραστήριο διαζωνιακό ( 3.23.1 ) *  Αντιδραστήριο Ehrlich ( 3.23.2 ) *  Αντιδραστήριο διμεθυλοφαινόλης ( 3.23.3 ) *  Αντιδραστήριο νιτρικού αργύρου ( 3.23.4 ) *   OPD * 0,62 * 0,60 * 0,30 * 0,57 * καστανό  ασθενές * - * - * καστανό ασθενές *   MPD * 0,40 * 0,60 * 0,47 * 0,48 * καστανοϊώδες  (*) * κίτρινο * καστανό ασθενές * καστανό  ασθενές *   PPD * 0,20 * 0,50 * 0,30 * 0,48 * καστανό *  ερυθρό έντονο (*) * ιώδες * τεφρό *   OTD * 0,60 * 0,60 * 0,53 * 0,60 *  καστανό (*) * πορτοκαλί ασθενές * καστανό  ασθενές * καστανό-τεφρό *   MTD * 0,40 * 0,67 * 0,45 * 0,60 *  καστανέρυθρο (*) * κίτρινο * καστανό * μαύρο *   PTD * 0,33 * 0,65 * 0,37 * 0,70 * καστανό *  πορτοκαλί * ιώδες (*) * τεφρό *   DAP * 0,07 * - * 0 * 0,05 * καστανό (*) *  πορτοκαλί * ιώδες * καστανό *   H * 0,50 * 0,35 * 0,80 * 0,20 * - * πορτοκαλί *  ιώδες * μαύρο (*) *   αN * 0,90 * 0,80 * 0,90 * 0,75 *  καστανοπορτοκαλί * - * ιώδες (*) * μαύρο *   P * 0,37 * - * 0,67 * 0,05 * καστανό *  ιώδες , πολύ ασθενές * καστανό πολύ  ασθενές * καστανό (*) *   R * 0,50 * 0,37 * 0,80 * 0,17 * πορτοκαλί (*) *  ιώδες ασθενές * καστανό πολύ ασθενές *  καστανό ασθενές *   Σημειώσεις :   1 . Η OPD εμφανίζεται ασθενώς , ο  διαλύτης ( 3.22.3 ) πρέπει να χρησιμοποιείται  για σαφή διαχωρισμό της από την OTD .   2 . (*) Υποδηλώνει την καλύτερη εμφάνιση .   6 . ΕΞΕΤΑΣΗ ΜΕ ΔΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΧΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑ ΛΕΠΤΗΣ  ΣΤΟΙΒΑΔΑΣ   Για τη διασδιάστατη χρωματογραφία λεπτής  στοιβάδας , που περιγράφεται κατωτέρω ,  απαιτούνται τα άκόλουθα αντιδραστήρια :   6.1 . ουσίες και διαλύματα αναφοράς   6.1.1 . β-ναφθόλη ( β-N )   6.1.2 . 2-αμινοφαινόλη ( DAP )   6.1.3 . 3-αμινοφαινόλη ( MAP )   6.1.4 . 4-αμινοφαινόλη ( PAP )   6.1.5 . 2-νιτρο-π-φαινυλενοδιαμίνη ( 2 NPPD )   6.1.6 . 4-νιτρο-ο-φαινυλενοδιαμίνη ( 4 NOPD )   Ετοιμάζεται διάλυμα 0,5 % ( m/v ) από  κάθε μια από τις επί πλέον  ουσίες αναφοράς , όπως υποδεικνύεται  στο 3.2.1   6.2 . Διαλύτης αναπτύξεως   6.2.1 . Οξεικό αιθύλιο-κυκλοεξάνιο-αμμωνία  25 % ( 65-35-0,5 V )   6.3 . Εμφανιστής   Σε θάλαμο αναπτύξεως , για χρωματογραφία  λεπτής στοιβάδας , τοποθετείται υάλινο δοχείο .  Μέσα στο δοχεία τοποθετούνται περίπου 2 g  κρυσταλλικού ιωδίου και κλείνεται ο  θάλαμος .   6.4 . Χρωματογραφία   6.4.1 . Χαράσσονται δύο γραμμές , όπως  υποδεικνύεται στο σχημα 1 επί της  απορροφητικής στοιβάδας πλάκας  χρωματογραφίας λεπτής στοιβάδας ( 4.1.3 )   6.4.2 . Αποτίθενται , υπό άζωτο , στο  σημείο εκκινήσεως 1 ( σχημα 1 ) , 1 εώς 4 μl  εκχυλίσματος ( 5.1 ) . Η ποσότητα  εξαρτάται από την ένταση των κηλίδων ,  που λαμβάνονται στο χρωματογράφημα ( 5.2 ) .   6.4.3 . Αποτίθενται , διανεμημένες μεταξύ  των σημείων 2 και 3 ( σχήμα 1 ) οι χρωστικές  οξειδώσεως που ανιχνεύθηκαν ( ή  θεωρείται ότι ανιχνεύθηκαν ) στο 5.2 .  Απόσταση μεταξύ των σημείων :  1,5 cm . Αποτίθενται 2 μl από καθένα  από τα διαλύματα αναφοράς , εξαιρέσει  της DAP , από την οποία πρέπει να  αποτεθούν 6 μl . Οι χειρισμοί διεξάγονται  υπό άζωτο .   6.4.4 . Επαναλαμβάνονται οι χειρισμοί ,  που περιγράφονται στο 6.4.3 για τα  σημεία εκκινήσεως 4 και 5 ( σχήμα 1 ) , και  η πλάκα διατηρείται υπό άζωτο μέχρι τη  χρωματογραφία .   6.4.5 . Σε θάλαμο χρωματογραφίας διαβιβάζεται  άζωτο και εισάγεται κατάλληλη ποσότητα  διαλύτη αναπτύξεως 3.22.2 . Η πλάκα  ( 6.4.4 ) τοποθετείται μέσα στο θάλαμο και  υποβάλλεται σε χρωματογραφία , κατά την  πρώτη κατεύθυνση εκλούσεως  ( σχήμα 1 ) , στο σκότος . Η χρωματογραφία  διαρκεί μέχρις ότου το μέτωπο του διαλύτη  διανύσει τουλάχιστον 13 cm .   6.4.6 . Η πλάκα εξάγεται από τον  εν λόγω θάλαμο και τοποθετείται στο  θάλαμο ( 4.1 ) , από τον οποίο προηγουμένως  έχει διέλθει ρεύμα αζώτου για να  εξατμιστούν τα υπολείμματα διαλύτη  ( τουλάχιστον επί 60 λεπτά ) .   6.4.7 . Με βαθμολογημένο σιφώνιο  εισάγεται κατάλληλη ποσότητα του διαλύτη  6.2.1 σε θάλαμο , στον οποίο έχει διοχετευθεί  άζωτο . Στο θάλαμο αυτό τοποθετείται η  πλάκα στραμμένη κατά 90 ° σε σχέση με  την πρώτη κατεύθυνση εκλούσεως ( 6.4.6 ) ,  και υποβάλλεται σε χρωματογραφία κατά  τη δεύτερη κατεύθυνση , στο σκότος ,  μέχρις ότου το μέτωπο του διαλύτη  εγγίσει τη γραμμή που είναι χαραγμένη  επί της απορροφητικής στοιβάδας . Εξάγεται  η πλάκα από το θάλαμο και  εξατμίζεται ο διαλύτης στον άέρα .   6.4.8 . Εκτίθεται η πλάκα επί 10 λεπτά  μέσα στο θάλαμο χρωματογραφίας με τους  ατμούς ιωδίου ( 6.3 ) και ερμηνεύεται  το δισδιάστατο χρωματογράφημα βάσει των  ουσίων αναφοράς , που υποβλήθηκαν  ταυτόχρονα σε χρωματογραφία ( πίνακας II ) .   Παρατήρηση   Για να επιτευχθεί ο μέγιστος χρωματισμός  των κηλίδων , το χρωματογράφημα μετά από  την εμφάνιση αφήνεται στον αέρα επί  μισή ώρα .   6.4.9 . Η παρουσία των χρωστικών οξειδώσεως ,  που παρατηρήθηκε στο 6.4.8 , μπορεί να  επιβεβαιωθεί κατά τρόπο αναμφισβήτητο με  επανάληψη των χειρισμών , που περιγράφονται  στα 6.4.1 μέχρις 6.4.8 περιλαμβανομένου ,  φροντίζοντας να προστεθεί στο σημείο  εκκινήσεως 1 , κοντά στην ποσότητα  εκχυλίσματος που ορίζεται στο 6.4.2 ,  1 μl των ουσίων αναφοράς που ανιχνεύθηκαν  στο 6.4.8 .   Αν δεν ανευρεθεί καμιά άλλη κηλίδα η  ερμηνεία του αρχικού χρωματογραφήματος είναι  σωστή .   ΠΙΝΑΚΑΣ II   Χρωματισμός των ουσίων αναφοράς έπειτα  από χρωματογραφία και εμφάνιση με  ατμούς ιωδίου   ουσίες αναφοράς * Χρωματισμός έπειτα από  εμφάνιση με ατμούς ιωδίου *   R * πολύ ανοικτό καστανό *   P * καστανό *   α-N * ιώδες *   β-N * ανοικτό καστανό *   H * ιώδες-καστανό *   MPD * κίτρινο-καστανό *   PPD * ιώδες-καστανό *   MTD * καστανό σκούρο *   PTD * κίτρινο-καστανό *   DAP * καστανό σκούρο *   AOP * πορτοκαλί *   MAP * κίτρινο-καστανό *   PAP * ιώδες-καστανό *   2-NPPD * καστανό *   4-NOPD * πορτοκαλί *   Σχήμα I : Βλέπε Ε.Ε.   III . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΙΤΡΩΔΩΝ   Α . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος αυτή ενδείκνυται για την  ανίχνευση των νιτρωδών στα καλλυντικά .  Εφαρμόζεται ιδίως στις κρέμες , τα  προϊόντα σε μορφή πάστας και στις  οδοντόκρεμες .   2 . ΑΡΧΗ   Ο χαρακτηρισμός των νιτρωδών πραγματοποιείται  με τη βοήθεια της φαινυλοδραζόνης της  2-αμινοβενζαλδεΰδης .   3 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   3.1 . Αραιό θειϊκό οξύ : αραιώνονται  2 ml πυκνού θειϊκού οξέος ( d (20,4) = 1,84 )  σε 11 ml απεσταγμένου νερού .   3.2 . Αραιό υδροχλωρικό οξύ :  αραιώνεται 1 ml πυκνού υδροχλωρικού  οξέος ( d (20,4) = 1,19 ) σε 11 ml  απεσταγμένου νερού .   3.3 . Μεθανόλη   3.4 . Διάλυμα φαινυλυδραζόνης της  2-αμινοβενζαλδεΰδης ( αντιδραστήριο  Nitrine 8 ) σε μεθανόλη .   Ζυγίζονται 2 g Nitrine 8 και  εισάγονται σε ογκομετρική φιάλη των  100 ml . Προστίθενται , σε σταγόνες 4 ml  αραιού υδροχλωρικού οξέος ( 3.2 ) και  ακολουθεί ανάδευση . Συμπληρώνεται ο  όγκος με μεθανόλη και ακολουθεί  ανάμιξη μέχρις ότου το διάλυμα καταστεί  τελείως διαυγές . Το διάλυμα διατηρείται  σε φιάλη , καστανής υάλου ( 4.3 )   4 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   4.1 . Ποτήρια των 50 ml   4.2 . Ογκομετρική φιάλη των 100 ml   4.3 . Φιάλη καστανής υάλου των 125 ml   4.4 . Υάλινες πλάκες των 10 x 10 cm   4.5 . Σπάτουλα από πλαστική ύλη   4.6 . Διηθητικός χάρτης των 10 x 10 cm   5 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   5.1 . Μέρος του προς εξέταση δείγματος  κατανέμεται ομοιόμορφα πάνω στην υάλινη  πλάκα ( 4.4 ) , σε τρόπο ώστε το πάχος  της στοιβάδας να μην υπερβαίνει το 1 cm .   5.2 . Φύλλο διηθητικού χάρτου εμβαπτίζεται  σε απεσταγμένο νερό ( 4.6 ) και  αποτίθεται κατάλληλα πάνω στο δείγμα ,  με τη βοήθεια της σπάτουλας ( 4.5 ) .   5.3 . έπειτα από 1 min περίπου ,  προστίθενται στο κέντρο του διηθητικού χάρτου :    - 2 σταγόνες αραιού θειϊκού οξέος ( 3.1 ) ,  και κατόπιν    - 2 σταγόνες του διαλύματος Nitrine  ( 3.4 ) .   5.4 . Μετά από 5 έως 10 sec ,  ανασύρεται ο διηθητικός χάρτης και  εξετάζεται στο διάχυτο φως . Ερυθροϊώδης  χρωματισμός καταδεικνύει την παρουσία  νιτρωδών .   Όταν η περιεκτικότητα σε νιτρώδη είναι  χαμηλή , ο ιώδης χρωματισμός μετατρέπεται  σε κίτρινο , σε διάστημα 5 εώς 15 sec .  Σε περίπτωση μεγαλυτέρων ποσοτήτων νιτρωδών η  μετατροπή αυτή επέρχεται μόνον έπειτα από 1  έως 2 λεπτά .   6 . ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ :   Η ένταση του ιώδους χρωματισμού , καθώς  και η διάρκεια της μετατροπής σε  κίτρινο , μπορεί να παρέχει ένδειξη για  την περιεκτικότητα του δείγματος σε νιτρώδη .   Β . ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος , που περιγράφεται κατωτέρω ,  έχει προσαρμοστεί για τον προσδιορισμό  των νιτρωδών στα καλλυντικά .   2 . ΟΡΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε νιτρώδη ,  που προσδιορίζονται με την παρούσα  μέθοδο εκφράζεται σε εκατοστιαίο ποσοστό  της μάζας του νιτρώδους νατρίου .   3 . ΑΡΧΗ   έπειτα από διάλυση και διαύγαση  του δείγματος , πραγματοποιείται χρωματομετρική  αντίδραση με την Ν ( α-ναφθυλ-αιθυλενο-διαμίνη )  και η ένταση του χρωματισμού που λαμβάνεται  μετράται στα 538 nm .   4 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   4.1 . Αντιδραστήρια διαυγάσεως ( τα  αντιδραστήρια αυτά δεν δύνανται  να χρησιμοποιούνται περιοσσότερο από  μια εβδομάδα μετά την παρασκευή τους ) .   4.1.1 . Αντιδραστήριο I ( Carrez I ) :  διαλύονται σε απεσταγμένο νερό 106 g  σιδηροκυανιούχου καλίου K4Fe(CN)63H2O  και ο όγκος συμπληρώνεται στα 1 000 ml .   4.1.2 . Αντιδραστήριο II ( Carrez  II ) : διαλύονται σε απεσταγμένο νερό  219,5 οξικού ψευδαργύρου Z n  (CH3COO)2 2H2O και 30 ml  κρυσταλλικού οξικού οξέος και ο  όγκος συμπληρώνεται στα 1 000 ml .   4.2 . Διάλυμα νιτρώδους νατρίου : σε  οικομετρική φιάλη των 1 000 ml , διαλύονται  0,500 g νιτρώδους νατρίου σε απεσταγμένο  νερό , και συμπληρώνεται ο όγκος μέχρι της  χαραγής . Αραιώνονται 10,0 ml από  το μητρικό αυτό διάλυμα , σε όγκο  500 ml . 1 ml του τελευταίου αυτού  διαλύματος = 10 μg NaNO2 .   4.3 . Κανονικό διάλυμα υδροξειδίου του  νατρίου .   4.4 . Διάλυμα 0,2 % υδροχλωρικού σουλφανιλαμιδίου :  διαλύονται 2 g σουλφανιλαμιδίου σε 800 ml  νερού , υπό θέρμανση . Ψύχονται και  προστίθενται 100 ml πυκνού HC1 υπό  ανάδευση . Συμπλήρωση του όγκου  στα 1 000 ml .   4.5 . Υδροχλωρικό οξύ 5 Ν .   4.6 . Αντιδραστήριο Ν-(α-ναφθυλίου) : το  διάλυμα αυτό παρασκευάζεται την ημέρα  της χρησιμοποιήσεώς του .   Διαλύονται σε νερό 0,1 g δι-υδροχλωρικής  Ν-(α-ναφθύλ-αιθυλενο-διαμίνης) και συμπληρώνεται  ο όγκος στα 100 ml .   5 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   5.1 . Αναλυτικός ζυγός   5.2 . Ογκομετρικές φιάλες των 100 , 250 , 500  και 1 000 ml   5.3 . Βαθμολογημένα σιφώνια   5.4 . Ογκομετρικοί κύλινδροι των 100 ml   5.5 . Πτυχωτός ηθμός απηλλαγμένος  νιτρωδών , διαμέτρου 15 cm   5.6 . Υδρόλουτρο   5.7 . Φασματοφωτόμετρο με κυψελίδες οπτικής  διαδρομής 1 cm   5.8 . Πεχάμετρο   5.9 . Μικροπροχοΐδα των 10 ml   5.10 . Ποτήρι των 250 ml   6 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   6.1 . Ζυγίζονται , με ακρίβεια 0,1 mg ,  περίπου 0,5 ( m ) ομοιογενοποιημένου  δείγματος και εισάγονται σε ποτήρι των  250 ml . Αραιούνται μέχρις όγκου περίπου  150 ml , με θερμό απεσταγμένο νερό .  Τοποθετείται το ποτήρι , επί μισή  ώρα , σε υδρόλουτρο στους 80 ° C ,  και αναδεύεται από καιρό σε καιρό .   6.2 . Ψύχεται το περιεχόμενο σε θερμοκρασία  περιβάλλοντος και προστίθενται διαδοχικά  υπό ανάδευση , 2 ml από το  αντιδραστήριο Carrez I ( 4.1.1 )  και 2 ml από το αντιδραστήριο  Carrez II ( 4.1.2 ) .   6.3 . Ρυθμίζεται το pH σε 8,3 με  το πεχάμετρο , με τη βοήθεια διαλύματος Ν  υδροξειδίου του νατρίου . Μεταγγίζεται το  όλο ποσοτικά σε ογκομετρική φιάλη των 250 ml  και συμπληρώνεται , ο όγκος μέχρι της χαραγής ,  με απεσταγμένο νερό .   6.4 . Αναμιγνύεται και διηθείται σε πτυχωτό  ηθμό ( 5.5 ) .   6.5 . Σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml  φέρεται με σιφώνιο κατάλληλη ποσότητα  ( V ml ) του διαυγούς διηθήματος , όχι  άνω των 25 ml και αραιώνεται με  απεσταγμένο νερό στα 60 ml .   6.6 . Αναμιγνύεται και προστίθενται 10,0 ml  υδροχλωρικού σουλφανιλαμιδίου ( 4.4 ) και  κατόπιν 6,0 ml υδροχλωρικού οξέος 5Ν  ( 4.5 ) . Αναμιγνύεται και αφήνεται σε  ηρεμία επί 5 min . Προστίθενται  2,0 ml του αντιδραστηρίου Ν-(α-ναφθυλίου)  ( 4.6 ) , ακολουθεί ανάδευση και αφήνεται  σε ηρεμία επί 3 min . Συμπληρώνεται  ο όγκος στα 10 ml και αναμιγνύεται .   6.7 . Ετοιμάζεται λευκός προσδιορισμός ,  επαναλαμβάνοντας τους χειρισμούς που  έγιναν στα 6.5 και 6.6 , χωρίς προσθήκη του  αντιδραστηρίου Ν-(α-ναφθυλίου) ( 4.6 ) .   6.8 . Μετράται ( 5.7 ) η οπτική πυκνότητα  του διαλύματος του δείγματος ( 6.6 ) , σε  538 nm , σε σχέση με το λευκό  προσδιορισμό ( 6.7 ) .   6.9 . Αναγιγνώσκεται επί της καμπύλης  αναφοράς ( 6.10 ) πραγματοποιείται η  ανάγνωση της περιεκτικότητας σε  νιτρώδες νάτριο , σε μg ανά 100 ml  διαλύματος ( m1 ) , που αντιστοιχεί στην  οπτική πυκνότητα του δείγματος ( 6.8 ) .   6.10 . Καμπύλη αναφοράς . Με τη βοήθεια  του διαλύματος νιτρώδους νατρίου  ( 4.2 ) συντάσσεται καμπύλη αναφοράς  στην περιοχή των 0-20-40-60-80-100 μg  νιτρώδους νατρίου ανά 100 ml .   7 . ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε νιτρώδες  νάτριο , υπολογίζεται σε εκατοστιαίο  ποσοστό μάζας , με τη βοήθεια του  κατωτέρω τύπου :    % NaNO2 = 250/V x m1 x 10 -6 x 100/m =  m1/ ( V x m x 40 )   όπου :   m = η μάζα , σε g , του δείγματος που  υποβλήθηκε σε ανάλυση ( 6.1 ) .   m1 = η περιεκτικότητα σε νιτρώδες νάτριο ,  σε μg , που βρέθηκε σύμφωνα με τις  υποδείξεις της παραγράφου 6.9 .   V = ο αριθμός των ml του διηθήματος ,  που χρησιμοποιήθηκαν για τη μέτρηση ( 6.5 ) .   8 . ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ (1)   Για περιεκτικότητα σε νιτρικό νάτριο  0,2 % , η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων 2  παραλλήλων προσδιορισμών , που πραγματοποιήθηκαν  στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει  0,005 % .   IV . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ  ΦΟΡΜΑΛΔΕΫΔΗΣ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΕΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος περιγράφει την ανίχνευση και  τον προσδιορισμό της ελεύθερης φορμαλδεΰδης .  Εφαρμόζεται σε όλα τα καλλυντικά και  περιλαμβάνει τρία μέρη :   1.1 . Ανίχνευση   1.2 . Χρωματομετρικός προσδιορισμός με  ακετυλακετόνη   Η μέθοδος αυτή δεν εφαρμόζεται  όταν η φορμαλδεΰδη είναι χημικά ενωμένη ή  πολυμερισμένη , στην περίπτωση των  προϊόντων που αποδίδουν φορμόλη .   Αν το αποτέλεσμα υπερβαίνει την ανώτατη  επιτρεπόμενη συγκέντρωση στο τελικό προϊόν ,  τότε χρησιμοποιείται η ακόλουθη μέθοδος .   1.3 . Προσδιορισμός με όξινο θειώδες   Ο προσδιορισμός αυτός δεν λαμβάνει  υπόψη τη χημικά ενωμένη ή πολυμερισμένη  φορμαλδεΰδη , στην περίπτωση των προϊόντων  που αποδίδουν φορμόλη .   Εν τούτοις προσδιοριζόνται ορισμένες  χαλαρές ενώσεις ( π.χ. η εξαμεθυλενοτετραμίνη ) .  Επιπλέον , παρουσία ρυθμιστικού διαλύματος ,  η μέτρηση της αλκαλικότητας είναι  ευαίσθητη .   2 . ΟΡΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα του δείγματος σε  ελεύθερη φορμαλδεΰδη που προσδιορίζεται με  την παρούσα μέθοδο , εκφράζεται σε  εκατοστιαίο ποσοστό της μάζας της φορμαλδεΰδης .   3 . ΑΡΧΗ   3.1 . Μέρος I   Η φορμαλδεΰδη , σε περιβάλλον θειϊκών ,  παρέχει ροζ ή μωβ χρωματισμό , παρουσία  του αντιδραστηρίου Schiff .   3.2 . Μέρος II   Η φορμαλδεΰδη αντιδρά με την ακετυλακετόνη ,  παρουσία οξικού αμμωνίου προς σχηματισμό  της 3-5 διακετυλο-1-4-διυδρολουτιδίνης . Η  τελευταία αυτή εκχυλίζεται με  1-βουτανόλη . Η οπτική πυκνότητα του  εκχυλίσματος μετράται στα 410 nm .   3.3 . Μέρος III   Η φορμαλδεΰδη αντιδρά με το θειώδες , σε  όξινο περιβάλλον σε 0 ° C , προς σχηματισμό  ενώσεως προσθήκης . Τα πλεονάζοντα  πρωτόνια τιτλοδοτούνται με υδροξείδιο του  νατρίου . Τα αναλωθέντα πρωτόνια συνιστούν  τη βάση για τον υπολογισμό της ποσότητας  της φορμαλδεΰδης . Λευκός προσδιορισμός , χωρίς  θειώδες , επιτρέπει τη μέτρηση της  αλκαλικότητας ή οξύτητας του μέσου .   4 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   4.1 . Πυκνό οξικό οξύ   4.2 . Άνυδρο οξικό αμμώνιο   4.3 . 1-βουτανόλη   4.4 . θειϊκό οξύ περίπου 2Ν   4.5 . Διάλυμα θειώδους νατρίου 0,1 Μ  πρόσφατα παρασκευασμένο   4.6 . Αντιδραστήριο Schiff   Μέσα σε ποτήρι ζυγίζονται 100 mg  φουξίνης .   Διαλύονται σε 75 ml νερού σε 80 ° C .   Αφού ψυχθούν , προστίθενται 2,5 g ένυδρου  ( 7 H2O ) θειώδους νατρίου και 1,5 ml  πυκνού υδροχλωρικού οξέως ( d (20,4) * 1,19 ) .   Συμπληρώνεται ο όγκος στα 100 ml  ( διατηρείται επί 2 εβδομάδες ) .   4.7 . Αντιδραστήριο ακετυλακετόνης   Σε ογκομετρική φιάλη των 1 000 ml  διαλύονται :   150 g οξικού αμμωνίου   2 ml ακετυλακετόνης , πρόσφατα  αποσταγμένης υπό μειωμένη πιέση ,  και που δεν παρουσιάζει καμιά απορρόφηση  στα 410 nm   3 ml πυκνού οξικού οξέος ( 4.1 ) .  Συμπληρώνεται ο όγκος στα 1 000 ml με  νερό ( pH του διαλύματος περίπου 6.4 ) .  Το αντιδραστήριο αυτό πρέπει να έχει  παρασκευαστεί πρόσφατα .   4.8 . Τιτλοδοτημένο διάλυμα θειϊκού οξέος  0,1 Ν   4.9 . Τιτλοδοτημένο διάλυμα υδροξειδίου  του νατρίου 0,1 Ν   4.10 . Τιτλοδοτημένο διάλυμα ιωδίου 0,1 Ν   4.11 . Τιτλοδοτημένο διάλυμα θειοθειϊκού  νατρίου 0,1 Ν   4.12 . Πρότυπο φορμαλδεΰδης : μητρικό διάλυμα   Σε ογκομετρική φιάλη των 1 000 ml ,  εισάγονται 5 g φορμαλδεΰδης 37 εώς 40 % και  συμπληρώνεται ο όγκος στα 1 000 ml .   Τιτλοδότηση του μητρικού διαλύματος :  Λαμβάνονται 10,00 ml προστίθενται 25,00 ml  τιτλοδοτημένου διαλύματος ιωδίου 0,1 Ν και  10 ml διαλύματος υδροξειδίου του  νατρίου Ν . Αφήνεται σε ηρεμία 5 min .   Οξινίζεται σε 11 ml HCl και  υπολογίζεται το πλεονάζον ιώδιο με  τιτλοδοτημένο διάλυμα θειοθειϊκού νατρίου 0,1 Ν  παρουσία αμυλόκολλας ως δείκτη . 1 ml  καταναλούμενου διαλύματος ιωδίου 0,1 Ν ,  αντιστοιχεί σε 1,5 mg φορμαλδεΰδης .   4.13 . Πρότυπο φορμαλδεΰδης : αραιωμένο  διάλυμα   Παρασκευάζοντας διαδόχικά μία διάλυση 1/20 και  μία διάλυση 1/100 του μητρικού διαλύματος  σε απιονισμένο νερό .   1 ml αυτού του διαλύματος περιέχει περίπου  1 μg φορμαλδεΰδης . Υπολογίζεται η ακριβής  περιεκτικότητα .   4.14 . Διάλυμα θυμολοφθαλεΐνης   0,1 g ανά 100 ml αιθανόλης  50 % ( v/v )   4.15 . Αντιδραστήριο 4.7 . χωρίς  ακετυλακετόνη   5 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   5.1 . Συνήθης εξοπλισμός εργαστηρίου   5.2 . Ηθμός « διαχωριστικός φάσεων »  REF. WHATMAN 1 PS ( ηή  ισοδύναμος )   5.3 . Φυγόκεντρος   5.4 . Φασματοφωτόμετρο   5.5 . Κυψελίδες υάλου οπτικής διαδρομής  1 cm   5.6 . Ποτενσιόμετρο   5.7 . Ηλεκτρόδια υαλός/καλομέλας ( συνιστάται  η χρησιμοποίηση ειδικών ηλεκτροδιών χαμηλής  θερμοκρασίας ) .   6 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   6.1 . Ανιχνεύση   6.1.1 . Σε ποτήρι των 10 ml εισάγονται  περίπου 2 g δείγματος   6.1.2 . Προστίθενται 2 σταγόνες H2SO4 2 N  ( 4.4 ) και 2 ml αντιδραστηρίου  Schiff ( 4.6 ) ( Το αντιδραστήριο  αυτό πρέπει να είναι απόλυτα άχρωμο τη  στιγμή της χρησιμοποιήσεως ) . Αναδεύεται  και αφήνεται σε επαφή επί 5 min   6.1.3 . Αν σε διάστημα 5 min παρατηρηθεί  χρωματισμός ροζ ή μωβ , η ποσότητα της  υπάρχουσας φορμαλδεΰδης είναι ανώτερη από  0,01 % . Τότε πραγματοποιείται προσδιορισμός κατά  το ( 6.2 ) και , αν χρειάζεται , κατά το  ( 6.3 )   6.2 . Χρωματομετρικός προσδιορισμός με  ακετυλακετόνη   6.2.1 . Διάλυμα δείγματος   6.2.1.1 . Σε ογκομετρική φιάλη των  100 ml ζυγίζεται , με ακρίβεια 0,001 g  μάζα δοκιμίου ( σε g ) , που αντιστοιχεί  σε κατ’ εκτίμηση ποσότητα φορμαλδεΰδης  περίπου 150 μg   6.2.1.2 . Συμπληρώνεται ο όγκος στα 100 ml  με νερό , και αναμιγνύεται ( διάλυμα S )   6.2.1.3 . Σε κωνική φιάλη των 50 ml  προστίθενται :   10,00 ml διαλύματος S ( 6.2.1.2 )   5,00 ml αντιδραστηρίου ακετυλακετόνης  ( 4.7 )   Απιονισμένο νερό για να ληφθεί όγκος  30 ml  6.2.2 . Διάλυμα αναφοράς   Η ενδεχόμενη παρεμβολή χρωματισμού βάσεως  στο δοκίμιο απαλείφεται ως εξής :   Σε κωνική φιάλη των 50 ml προστίθενται :   10,0 ml διαλύματος S ( 6.2.1.2 )   5,0 ml αντιδραστηρίου ( 4.13 )   Απιονισμένο νερό για να ληφθεί  όγκος 30 ml   6.2.3 . Λευκός προσδιορισμός   Σε κωνική φιάλη των 50 ml προστίθενται :   5,0 ml αντιδραστηρίου ακετυλακετόνης  ( 4.7 )   Απιονισμένο νερό για να ληφθεί  όγκος 30 ml   6.2.4 . Προσδιορισμός   6.2.4.1 . Αναδεύονται τα διαλύματα που  παρασκευάστηκαν στα 6.2.1.3 . , 6.2.2 .  και 6.2.3 .   Βυθίζονται οι κωνικές φιάλες σε  υδρόλουτρο , σε 60 ° C , επί 10 min  ακριβώς .   Ψύχονται επί 2 min σε παγόλουτρο .   6.2.4.2 . Μεταγγίζονται σε διαχωριστική χοάνη  των 50 ml που περιέχει 10,0 ml  1-βουτανόλης ( 4.3 ) . Εκπλύνονται με 3 εώς  5 ml νερού . Αναδεύεται ισχυρά το  μίγμα επί 30 sec ακριβώς . Αφήνεται  προς καταστάλαξη .   6.2.4.3 . Διηθείται με ηθμό « διαχωρισμού  φάσεων » ( 5.2 ) , στις κυψελίδες  μετρήσεως .   Επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί φυγοκέντριση  ( 5 000 στροφές/min επί 5 min ) .   6.2.4.4 . Μετράται η οπτική πυκνότητα  Α1 , στα 410 nm , του εκχυλίσματος του  διαλύματος δείγματος , που ελήφθη στα  ( 6.2.1.3 ) , εναντί του εκχυλίσματος του  διαλύματος αναφοράς ( 6.2.2 ) .   6.2.4.5 . Κατά τον ίδιο τρόπο μετράται το  εκχύλισμα του λευκού προσδιορισμού που  ελήφθη στο 6.2.3 έναντι 1-βουτανόλης ( Α2 ) .   Σημείωση :   Όλοι οι εν λόγω χειρισμοί πρέπει να  πραγματοποιηθούν σε διάστημα 25 min από  τη στιγμή που η κωνική φιάλη τοποθετήθηκε  στο υδρόλουτρο σε 60 ° C .   6.2.5 . Καμπύλη αναφοράς   6.2.5.1 . Σε κωνική φιάλη των 50 ml  εισάγονται :   5,00 ml αραιωμένου προτύπου διαλύματος  ( 4.13 )   5,00 ml αντιδραστηρίου ακετυλακετόνης  ( 4.7 )   Απιονισμένα νερό για να ληφθεί τελικός  όγκος 30 ml .   6.2.5.2 . Η εργασία συνεχίζεται σύμφωνα  με τα υποδεικνυόμενα στο ( 6.2.4.5 )  και μετράται η οπτική πυκνότητα έναντι  1-βουτανόλης ( 4.3 ) .   6.2.5.3 . Επαναλαμβάνεται η διαδικασία με  10 , 15 , 20 , 25 ml αραιωμένου προτύπου  διαλύματος ( 4.13 ) .   6.2.5.4 . Για να ληφθεί η τιμή του σημείου 0  ( που αντιστοιχεί στο χρωματισμό των  αντιδραστηρίων ) ακολουθείται η διαδικασία  του ( 6.2.4.5 ) .   6.2.5.5 . Καταστρώνεται η καμπύλη αναφοράς ,  αφού αφαιρεθεί η τιμή του σημείου 0 από  κάθε μία από τις οπτικές πυκνότητες  που ελήφθησαν στα ( 6.2.5.1 ) και  ( 6.2.5.3 )   Ο νόμος του Beer πρέπει να τηρείται  μέχρι 30 μg φορμαλδεΰδης .   6.3 . Προσδιορισμός με όξινο θειώδες   6.3.1 . Δοκίμιο   6.3.1.1 . Για τη δοκιμασία :   Σε προζυγισμένο ποτήρι ζυγίζεται , με  ακρίβεια 0,001 g , μάζα του δείγματος  ( m γραμμάρια ) , που αντιστοιχεί σε κατ’  εκτίμηση ποσότητα φορμαλδεΰδης μεταξύ 3 και  20 mg .   6.3.1.2 . Για τη δοκιμασία αναφοράς :   Σε προζυγισμένο ποτήρι ζυγίζεται , με  ακρίβεια 0,001 g αντίστοιχη ποσότητα  δείγματος ( m' γραμμάρια ) .   6.3.2 . Προσδιορισμός   6.3.2.1 . Σε προζυγισμένο ποτήρι ζυγίζεται ,  με ακρίβεια 0,001 g αντίστοιχη ποσότητα  δείγματος ( m' γραμμάρια ) .   6.3.2.2 . Βυθίζεται το ποτήρι σε μίγμα  πάγου και άλατος για να αχθεί η  θερμοκρασία του διαλύματος ( 6.3.2.1 ) σε + 2 ° C  εισάγεται ποσοτικά η μάζα του δοκιμίου  ( 6.3.1.1 ) .   6.3.2.3 . Τιτλοδοτείται γρήγορα ποτενσιομετρικά  με NaOH 0,1 N ( 4.9 . ) υπό  συνεχή ανάδευση και με διατήρηση της  θερμοκρασίας μεταξύ + 2 και + 4 ° C  ( Η περιοχή εξουδετερώσεως ευρίσκεται  μεταξύ pH 9 και 11 ) . Έστω V1 ο όγκος  NaOH 0,1 N ( 4.9 ) που  χρησιμοποιήθηκε .   6.3.3 . Λευκός προσδιορισμός   Τιτλοδοτείται το διάλυμα ( 6.3.2.1 ) υπό  τις συνθήκες που περιγράφονται στο ( 6.3.2 . )  Έστω V2 ο όγκος NaOH 0,1 N ( 4.9 )  που χρησιμοποιήθηκε .   6.3.4 . Δοκιμασία αναφοράς   Προσδιορίζεται η οξύτητα ή η  αλκαλικότητα του δείγματος με ποτενσιομετρική  τιτλοδότηση , με NaOH 0,1 ( 4.9 ) η  H2SO4 0,1 N ( 4.8 ) στο δοκίμιο m'  ( 6.3.1.2 . ) Έστω v' ο όγκος NaOH 0,1 N  ή H2SO4 0,1 N , που χρησιμοποιήθηκε το  vα μπορεί να είναι ίσο με 0 .   6.3.5 . Σημείωση : έχει σημασία να τηρηθούν  επακριβώς οι συνθήκες εργασίας . είναι  δυνατό να πραγματοποιηθεί ο προσδιορισμός ,  παρουσία θυμολο-φθαλείνης ως δείκτου ( 4.14 ) .   7 . ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ   7.1 . Χρωματομετρικός προσδιορισμός με  ακετυλακετόνη   7.1.1 . Αφαιρείται το Α2 από το Α1 και  διαβάζεται στην καμπύλη αναφοράς ( 6.2.5.5 )  η ποσότητα C , εκφρασμένη σε μg  φορμαλδεΰδης , που περιέχεται στο διάλυμα  ( 6.2.1.1 ) .   7.1.2 . Η περιεκτικότητα του δείγματος σε  φορμαλδεΰδη ( % m/m ) υπολογίζεται από  τον τύπο :   φορμαλδεΰδη % = C/ ( 10 * x m )   7.2 . Προσδιορισμός με όξινο θειώδες   Ο όγκος του NaOH 0,1 N και του  H2SO4 0,1 N που χρησιμοποιήθηκε στη  δοκιμασία αναφοράς ( 6.3.4 ) ανάγεται στη  μάζα m , σύμφωνα με τον τύπο :   n = ( n' · m ) /m'   Για ουδέτερα προϊόντα v = O .   7.2.1 . Περίπτωση όξινου προϊόντος    % HCHO = ( 0,30 ( V2 - V1 + v ) ) /m   7.2.2 . Περίπτωση αλκαλικού προϊόντος    % HCHO = ( 0,30 ( V2 - V1 - v ) ) /m   7.3 . Αν υπάρχει απόκλιση μεταξύ των  αποτελεσμάτων των 2 μεθόδων , πρέπει να  λαμβάνεται υπόψη μόνο το χαμηλότερο  αποτέλεσμα .   8 . ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ (2)   Για περιεκτικότητα σε φορμαλδεΰδη 0,2 , η  διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων 2  παραλλήλων προσδριορισμών , που πραγματοποιήθηκαν  στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει :   0,005 % για το χρωματομετρικό προσδιορισμό  με ακετυλακετόνη ,   0,05 % για τον προσδιορισμό με όξινο  θειώδες .   V . ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΡΕΣΟΡΚΙΝΗΣ ΣΤΑ ΥΓΡΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ  ΛΟΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΚΩΜΗΣ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος αυτή περιγράφει τον προσδιορισμό  της πεσορκίνης στα υγρά παρασκευάσματα  λούσεως και περιποιήσεως της κώμης με  αέριο χρωματογραφία .   Εφαρμόζεται σε συγκεντρώσεις 0,1 εώς 2,0 %  της μάζας του προϊόντος .   2 . ΟΡΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα σε ρεσορκίνη ,  σύμφωνα με τη μέθοδο αυτή εφκράζεται  σε εκατοστιαίο ποσοστό της μάζας  ρεσορκίνης .   3 . ΑΡΧΗ   Η ρεσορκίνη και το 3,5-διυδροξυτολουόλιο ,  που χρησιμοποιείται σαν εσωτερικό πρότυπο ,  διαχωριζόνται από το δείγμα , με  χρωματογραφία λεπτής στοιβάδας . Οι δύο  ενώσεις απομονωνόνται με παραλαβή του  υποστρώματος και εκχύλιση με  μεθανόλη . Τα υπολείμματα , στη  συνέχεια , ξηραίνονται , σιλυλιοποιούνται και  προσδιορίζονται με αέριο χρωματογραφία .   4 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   4.1 . Υδροχλωρικό οξύ 25 % ( m/m )   4.2 . Μεθανόλη   4.3 . αιθανόλη 96 % ( v/v )   4.4 . Πλάκες από διοξείδιο πυριτίου  επάνω σε υπόστρωμα πλαστικό ή από  αργίλιο με φθορίζοντα δείκτη , έτοιμες για  χρησιμοποίηση και απενεργοποιημένες .   Η ετοιμασία είναι η εξής : οι  πλάκες από διοξείδιο του πυριτίου  ψεκάζονται με νερό , μέχρις ότου καταστούν  στιλπνές , και στη συνέχεια ξηραίνονται σε  θερμοκρασία περιβάλλοντος επί 1 εώς 3 ώρες .   Σημείωση : Αν οι πλάκες δεν έχουν  απενεργοποιηθεί μπορεί να επέλθουν  απώλειες ρεσορκίνης , από μη  αναστρέψιμη εισρόφηση στο διοξείδιο του  πυριτίου .   4.5 . Διαλύτης αναπτύξεως : ακετόνη-  χλωροφόρμιο-οξικό οξύ ( 20-75-5 v ) .   4.6 . Πρότυπο διάλυμα ρεσορκίνης :  διαλύονται 400 mg ρεσορκίνης σε 100 ml  αιθανόλης ( 4.3 ) 96 % ( 1 ml αντιστοιχεί  σε 4 000 μg ρεσορκίνης ) .   4.7 . Διάλυμα εσωτερικού προτύπου :  διαλύονται 400 mg 3,5-διυδροξυτολουολίου  ( DIT ) σε 100 ml αιθανόλης 96 %  ( 1 ml αντιστοιχεί σε 4 000 μg DIT ) .   4.8 . Πρότυπο μίγμα : αναμιγνύονται 10 ml  διαλύματος ( 4.6 ) και 10 ml διαλύματος  ( 4.7 ) σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml ,  συμπληρώνεται ο όγκος μέχρι της χαραγής ,  με αιθανόλη 96 % , και ακολουθεί ανάμιξη  ( 1 ml αντιστοιχεί σε 400 μg ρεσορκίνης  και 400 μg DIT ) .   4.9 . Αντιδραστήρια σιλυλιώσεως   4.9.1 . N,ο-δις-(τριμεθυλοσιλυλο)τριφθοριοακεταμιδιο  ( BSTFA )   4.9.2 . Εξαμεθυλοδισιλαζάνιο ( HMDS )   4.9.3 . Τριμεθυλοχλωροσιλάνιο ( TMCS )   5 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   5.1 . Συνήθης εξοπλισμός χρωματογραφίας  λεπτής στοιβάδας και αέριας φάσεως   5.2 . Υάλινα σκεύη εργαστηρίου   6 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   6.1 . Προετοιμασία του δείγματος   6.1.1 . Σε ποτήρι των 150 ml , ζυγίζεται  με ακρίβεια δοκίμιο του προϊόντος  ( m γραμμάρια ) , που περιέχει περίπου  20 εώς 50 mg ρεσορκίνης .   6.1.2 . Ακολουθεί οξίνιση με υδροχλωρικό  οξύ ( 4.1 ) ( περίπου 2 εώς 4 ml ) .  Προστίθενται 10 ml ( 40 mg DHT )  εσωτερικού διαλύματος ( 4.7 ) και το όλο  αναμιγνύεται .   Γίνεται μετάγγιση σε ογκομετρική  φιάλη των 100 ml με τη βοήθεια  αιθανόλης . Συμπληρώνεται ο όγκος μέχρι  της χαραγής , με αιθανόλη ( 4.3 ) και  ακολουθεί ανάμιξη .   6.1.3 . Αποτίθενται 250 μl του διαλύματος  ( 6.1.2 ) σε απενεργοποιημένη πλάκα διοξειδίου  του πυριτίου ( 4.4 ) σε συνεχή γραμμή ,  μήκους περίπου 8 cm . Απαιτείται προσοχή  ώστε να ληφθεί μια ταινία οσο το δυνατόν  λεπτότερη .   6.1.4 . Κατά τον ίδιο τρόπο ( 6.1.3 ) αποτίθενται  στην ίδια πλάκα 250 μl από το πρότυπο  μίγμα ( 4.8 ) .   6.1.5 . Στη γραμμή εκκινήσεως ( 6.1.3 ) και  ( 6.1.4 ) αποτίθενται 2 κηλίδες των 5 μl  από κάθε διάλυμα ( 4.6 ) και ( 4.7 ) , για  να διευκολυνθεί η εντόπιση έπειτα από  την ανάπτυξη της πλάκας .   6.1.6 . Σε θάλαμο μη κορεσμένο ,  αναπτύσσεται η πλάκα με το διαλύτη  αναπτύξεως ( 4.5 ) , μέχρις ότου ο  διαλύτης διανύσει 12 cm από τη  γραμμή εκκινήσεως ( 45 min ) . Η  πλάκα ξηραίνεται στον αέρα και  εντοπίζεται η ζώνη ρεσορκίνη/DIT  στο υπεριώδες φως στα 254 nm . Τα  δύο προϊόντα έχουν περίπου την ίδια  τιμή Rf . Παραλαμβάνονται οι ζώνες , που  έχουν επισημανθεί με τον τρόπο αυτό  και συγκεντρώνεται το προσρόφημα κάθε  μιας σε φιάλη των 10 ml .   6.1.7 . Το προσρόφημα που περιέχει το  δείγμα και εκείνο που περιέχει το  πρότυπο μίγμα εκχυλίζονται κατά τον  ακόλουθο τρόπο :   Προστίθενται 2 ml μεθανόλης ( 4.2 )  και ακολουθεί εκχύλιση επί 1 ώρα  υπό συνεχή ανάδευση . Διηθείται το  μίγμα και επαναλαμβάνεται η εκχύλιση  επί 15 min με 2 ml μεθανόλης ( 4.2 ) .   6.1.8 . Εξατμίζεται ο διαλύτης , από  το σύνολο των εκχυλισμάτων με τοποθέτησή  τους , επί μία νύκτα , σε ξηραντήρα κενού  στον οποίο υπάρχει κατάλληλο ξηραντικό .  Η εξάτμιση δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί  εν θερμώ .   6.1.9 . Σιλυλιώνονται τα υπολείμματα  ( 6.1.8 ) , όπως υποδεικνύεται είτε στο  ( 6.1.9.1 ) είτε στο ( 6.1.9.2 ) .   6.1.9.1 . Προστίθενται 200 μl BSTFA  ( 4.9.1 ) και αφήνεται το μίγμα επί  12 ώρες σε κλεισμένο δοχείο σε θερμοκρασία  περιβάλλοντος .   6.1.9.2 . Προστίθενται διαδόχικά 200 μl  HMDS ( 4.9.2 ) και 10 μl TMCS ( 4.9.3 )  και θερμαίνεται το μίγμα επί 30 min  στους 60 ° C σε κλεισμένο δοχείο .  Ακολουθεί ψύξη .   6.2 . Αέρια χρωματογραφία   6.2.1 . Συνθήκες εργασίας   Η στάσιμη φάση πρέπει να δίνει βαθμό  διαχωρισμού ίσο ή ανώτερο του 1,5   R = ( d' R2 - d' R1 ) / ( W1 + W2 )   οπου :   R1 και R2 = χρόνοι κατακρατήσεως σε  min για τις 2 κορυφές .   W1 και W2 = εύρος των ιδίων κορυφών στο  μέσο του ύψους .   d' = ταχύτητα εκτυλίξεως του χαρτού σε  mm/min .   Το αποτέλεσμα αυτό λαμβάνεται υπό  τις ακόλουθες συνθήκες :   στήλη : ανοξείδωτος χάλυβας   μήκος : 200 cm   διάμετρος : ~ mm ( 1/8'' )   Πλήρωση : 10 % OV 17 επί  chromosorb WAW 100-120 mesh   Ανιχνευτής ιονισμού φλόγας :   Θερμοκρασίες :   στήλη : 185 ° C ισόθερμη   διάταξη εισαγωγής : 250 ° C   ανιχνευτής : 250 ° C   Αέριο μεταφοράς : άζωτο   παροχή : 45 ml/min.   Για τη ρύθμιση της παροχής του  υδρογόνου και του αέρα , ακολουθούνται  οι οδηγίες του κατασκευαστή .   6.2.2 . Εγχύονται 1 έως 3 μl των  διαλυμάτων που ελήφθησαν στο ( 6.1.9 ) .  Πίνονται 5 εγχύσεις για κάθε διάλυμα .  Μετράται η επιφάνεια των κορυφών με  ακρίβεια και υπολογίζεται η σχέση  των κορυφών :   S = επιφάνεια κορυφής ρεσορκίνης/επιφάνεια  κορυφής DIT   7 . ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα σε ρεσορκίνη του  δείγματος , εκφρασμένη σε εκατοστιαίο  ποσοστό μάζας ( % n/m ) , δίνεται από :    % ρεσορκίνη = 4/M x S δείγματος/S προτύπου  δείγματος   όπου :   M = δοκίμιο σε γραμμάρια ( 6.1.1 ) .   S δείγματος = μέση σχέση , που  ελήφθη για τις κορυφές του διαλύματος του  δείγματος ( 6.2.2 ) .   S προτύπου μίγματος = μέση σχέση που  ελήφθη για τις κορυφές του προτύπου  μίγματος , κατά το ( 6.2.2 ) .   8 . ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ (3)   Για περιεκτικότητα σε ρεσορκίνη 0,5 %  η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων 2 παραλλήλων  προσδιορισμών που πραγματοποιήθηκαν στο ίδιο  δείγμα , δεν πρέπει να υπερβαίνει 0,025 % .   VI . ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΘΑΝΟΛΗΣ ΣΕ  ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΘΑΝΟΛΗ Η ΤΗΝ 2-ΠΡΟΠΑΝΟΛΗ   1 . ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ   Η μέθοδος αυτή περιγράφει τον  προσδιορισμό της μεθανόλης με αέρια  χρωματογραφία , σε όλους τους τύπους  των καλλυντικών ( περιλαμβανομένων και των  αεροζόλ ) . Εφαρμόζεται σε σχετικές  συγκεντρώσεις από 0 εώς 10 % .   2 . ΟΡΙΣΜΟΣ   Η περιεκτικότητα σε μεθανόλη , που  προσδιορίζεται με τη μέθοδο αυτή ,  εκφράζεται σε εκατοστιαίο ποσοστό  μάζας μεθανόλης σε σχέση με τη μάζα  αιθανόλης ή 2-προπανόλης .   3 . ΑΡΧΗ   Ο προσδιορισμός πραγματοποιείται με αέρια  χρωματογραφία .   4 . ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΑ   Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι  αναλυτικής καθαρότητας .   4.1 . Μεθανόλη   4.2 . Απόλυτη αιθανόλη   4.3 . 2-προπανόλη   4.4 . Χλωροφόρμιο , εκπλυμμένο με νερό  για την απομάκρυνση των αλκοολών   5 . ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ   5.1 . Χρωματογράφος αέριας φάσεως με  ενιχνευτή θερμικής αγωγιμότητας ( για τα  δείγματα προϊόντων με αεροζόλ ) .   Χρωματογράφος αέριας φάσεως με  ανιχνευτή ιονισμού φλόγας ( για τα  δείγματα λοιπών προϊόντων ) .   5.2 . Ογκομετρικές φιάλες των 100 ml   5.3 . Βαθμολογημένα σιφώνια των 1 , 2 , 20 ml   5.4 . Μικροσύριγγες των 0 εώς 100 μl και  0 έως 5 μl   Για τα δείγματα σε αεροζόλ μόνο ,  ειδική σύριγγα με αέριο με  παλινδρομική βαλβίδα ( βλέπε σχήμα 5 της  μεθόδου δείγματοληψίας ) (4)   6 . ΤΡΟΠΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ   6.1 . Ετοιμασία των δειγμάτων   6.1.1 . Τα προϊόντα σε αεροζόλ  επεξεργάζονται , όπως υποδεικνύεται στο  κεφάλαιο II της οδηγίας 80/1335/ΕΟΚ  της Επιτροπής της 22ας Δεκεμβρίου 1980 (4) ,  και αναλύονται με αέρια χρωματογραφία ,  υπό τις συνθήκες που περιγράφονται στο  ( 6.2.1 ) . Υπολογίζεται η σχέση των  επιφανειών των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη )  ή ( μεθανόλη/2-προπανόλη ) . Χρησιμοποιείται  καμπύλη αναφοράς για τον προσδιορισμό του  εκατοστιαίου ποσοστού της μεθανόλης σε  σχέση με την αιθανόλη ή την 2-προπανόλη .   6.1.2 . Τα άλλα προϊόντα που έχουν  επεξεργαστεί όπως αναφέρεται στο ανωτέρω  αναφερθέν κεφάλαιο II , διαλύονται στο  νερό μέχρι συγκεντρώσεως 1 εώς 2 % αιθανόλης  ή 2-προπανόλης , και έπειτα αναλύονται με  αέρια χρωματογραφία υπό τις συνθήκες  που περιγράφονται στο ( 6.2.2 ) . Εισάγεται  κατάλληλη ποσότητα ( 2 έως 3μ ) .   Υπολογίζεται η σχέση των επιφανειών  των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη ) ή  ( μεθανόλη/2-προπανόλη ) . Χρησιμοποιείται  καμπύλη αναφοράς για τον προσδιορισμό του  εκατοστιαίου ποσοστού μεθανόλης σε  σχέση με την αιθανόλη ή την 2-προπανόλη .   6.2 . Συνθήκες αέριας χρωματογραφίας   6.2.1 . Για τα δείγματα προϊόντων σε  αεροζόλ   6.2.1.1 . Χρησιμοποιείται στήλη με  10 % Hallcomid M 18 επί  chromosorb WAW 100-120 mesh καί  ανιχνευτής θερμικής αγωγιμότητας   6.2.1.2 . Η στάσιμη φάση πρέπει να  δίνει βαθμό διαχωρισμού ίσο ή ανώτερο του 1,5   R = 2 ( ( d' R2 - d' R1 ) / ( W1 + W2 ) )   όπου :   R1 και R2 = χρόνος κατακρατήσεως  εκφρασμένος σε min για τις δύο  κορυφές .   W1 και W2 = εύρος των ιδίων κορυφών  στο μέσο του ύψους .   d' = ταχύτητα εκτυλίξεως χάρτη σε  mm/min .   6.2.1.3 . Τα αποτελέσματα αύτα λαμβάνονται  υπό τις ακόλουθες συνθήκες :   στήλη : ανοξείδωτος χάλυβας   μήκος : 3,5 m   διάμετρος : 3 mm   Ρεύμα του ανιχνεύτη θερμικής αγωγιμότητας :  150 m A   Αέριο μεταφοράς : Ήλιο   πιέση : 2,5 bars   παροχή : 45 ml/min   Θερμοκρασίες :   διάταξη εγχύσεως : 150 ° C   ανιχνευτής : 150 ° C   στήλη : 65 ° C   6.2.2 . Για τα δείγματα άλλων προϊόντων .   6.2.2.1 . Χρησιμοποιείται στήλη με  chrosomorb 105 ή μέ porapak WS  και ανιχνευτής ιονισμού φλόγας .   6.2.2.2 . Η στάσιμη φάση πρέπει να  δίνει βαθμό διαχωρισμού ίσο ή ανώτερο  του 1,5   R = ( d' R2 - d' R1 ) / ( W1 + W2 )   όπου :   R1 και R2 = χρόνος κατακρατήσεως σε  min για τις δύο κορυφές .   W1 και W2 = εύρος των ιδίων κορυφών  στο μέσο του ύψους .   δ' = ταχύτητα εκτυλίξεως χάρτη σε  mm/min .   6.2.2.3 . Τα αποτελέσματα αυτά  λαμβάνονται υπό τις ακόλουθες συνθήκες :   στήλη : ανοξείδωτος χάλυβας   μήκος : 2 m   διάμετρος : 3 mm   Ηλεκτρόμετρο : ευαισθησία 8 · 10 -10 A   Αέριο μεταφοράς : άζωτο   πιέση : 2,1 bars   παροχή : 40 ml/min   Βηθητικό αέριο : υδρογόνο   πίεση : 1,5 bars  παροχή : 20 ml/min  Θερμοκρασίες :   διάταξη εγχύσεως : 150 ° C   ανιχνευτής : 230 ° C   στήλη : 120 ° C - 130 ° C   7 . ΚΑΜΠΥΛΕΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ   7.1 . Υπό τις συνθήκες που περιγραφόνται  στο ( 6.2.1 ) ( στήλη Hallcomid  M 18 ) , χρησιμοποιούνται τα πρότυπα μίγματα  που καθορίζονται κατωτέρω . Τα μίγματα  αυτά ετοιμάζονται με ογκομετρική  μέτρηση , αλλά προσδιορίζεται η ακριβής  ποσότητα που αποδόθηκε , ζυγίζοντας  αμέσως μετά από κάθε προσθήκη .   Σχετική συγκέντρωση % m/m * Μεθανόλη  ml * αιθανόλη ml ( ή 2-προπανόλη ) *  Χλωροφόρμιο μέχρις όγκου *   2,5 % περίπου * 0,5 * 20 * 100 ml *   5,0 % περίπου * 1,0 * 20 * 100 ml *   7,5 % περίπου * 1,5 * 20 * 100 ml *   10,0 % περίπου * 2,0 * 20 * 100 ml *   Εγχύονται στον χρωματογράφο 2 έως 3 ml  σύμφωνα με τις διαδικασίες που  περιγράφονται στο ( 6.2.1 ) .   Υπολογίζεται η σχέση των επιφανειών  των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη ) ή  ( μεθανόλη/2-προπανόλη ) κάθε μίγματος .  Χαράσσεται η καμπύλη αναφοράς χρησιμοποιώντας :   ως άξονα των Χ : το εκατοστιαίο ποσοστό  της μεθανόλης σε σχέση με την αιθανόλη  ή την 2-προπανόλη .   ως άξονα των Υ : τη σχέση των επιφανειών  των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη ) ή  ( μεθανόλη/2-προπανολη ) .   7.2 . Τα πρότυπα μίγματα που καθορίζονται  κατωτέρω χρησιμοποιούνται υπό τις  συνθήκες που περιγράφονται στο ( 6.2.2 )  ( Porapak QS η Chromosorb 105 ) . Τα  μίγματα αυτά ετοιμάζονται με  ογκομετρική μέτρηση , αλλά προσδιορίζεται  η ακριβής ποσότητα που αποδόθηκε  ζυγίζοντας αμέσως μετά από κάθε  προσθήκη .   Σχετική συγκέντρωση % m/m *  Μεθανόλη μl * αιθανόλη ( ή 2-προπανόλη )  ml * Νερό μέχρις όγκου *   2,5 % περίπου * 50 * 2 * 100 ml *   5,0 % περίπου * 100 * 2 * 100 ml *   7,5 % περίπου * 150 * 2 * 100 ml *   10,0 % περίπου * 200 * 2 * 100 ml *   Εισάγονται στον χρωματογράφο 2 έως 3 μl  σύμφωνα με τις διαδικασίες που περιγράφονται  στο 6.2.2 .   Υπολογίζεται η σχέση των επιφανειών  των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη ) ή  ( μεθανόλη/2-προπανόλη ) κάθε μίγματος .  Χαράσσεται η καμπύλη αναφοράς χρησιμοποιώντας :   ως άξονα των Χ : το εκατοστιαίο ποσοστό  της μεθανόλης σε σχέση με την αιθανόλη  ή την 2-προπανόλη .   ως άξονα των Υ : τη σχέση των επιφανειών  των κορυφών ( μεθανόλη/αιθανόλη ) ή  ( μεθανόλη/2-προπανόλη ) .   7.3 . Και στις δύο περιπτώσεις η καμπύλη  αναφοράς πρέπει να είναι ευθεία .   8 . ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΜΟΤΗΤΑ (5)   Για περιεκτικότητα σε μεθανόλη 5 % ,  σε σχέση με την αιθανόλη ή την  2-προπανόλη , η διαφορά μεταξύ των  αποτελεσμάτων 2 παραλλήλων προσδιορισμών ,  που πραγματοποιήθηκαν στο ίδιο δείγμα  δεν πρέπει να υπερβαίνει 0,25 % .   (1) Σύμφωνα με το πρότυπο ISO/5725 .   (2) Σύμφωνα με το πρότυπο ISO/5725 .   (3) Σύμφωνα με το πρότυπο ISO/5725 .   (4) ΕΕ αριθ. L 383 της 31 . 12 . 1980 , σ. 27 .   (5) Σύμφωνα με το πρότυπο ISO/5725 .