Avis juridique important

|

31986L0457

Οδηγία 86/457/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 15ης Σεπτεμβρίου 1986 περί ειδικής εκπαιδεύσεως στη γενική ιατρική

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 267 της 19/09/1986 σ. 0026

***** ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  της 15ης Σεπτεμβρίου 1986  περί ειδικής εκπαιδεύσεως στη γενική ιατρική  (86/457/ΕΟΚ)  ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,  Έχοντας υπόψη:  τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, και ιδίως τα άρθρα 49, 57 και 66,  την πρόταση της Επιτροπής (1),  τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2),  τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (3),  Εκτιμώντας:  ότι η οδηγία 75/362/ΕΟΚ (4), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την πράξη προσχώρησης του 1985, και η οδηγία 75/363/ΕΟΚ (5), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 82/76/ΕΟΚ (6), σχετικά με την ελεύθερη κυκλοφορία των ιατρών, δεν περιλαμβάνουν καμία διάταξη σχετικά με την αμοιβαία αναγνώριση των διπλωμάτων που θα πιστοποιούν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, ούτε σχετικά με τα κριτήρια από τα οποία πρέπει να διέπεται αυτή η εκπαίδευση·  ότι, παρόλο που το Συμβούλιο δεν θεώρησε σκόπιμο να θεσπιστούν οι κατάλληλες σχετικές διατάξεις σε κοινοτικό επίπεδο, είχε διαπιστώσει ότι, σε ορισμένα κράτη μέλη, διαγραφόταν μια τάση που υπογραμμίζει το ρόλο του γενικού ιατρού και τη σημασία της εκπαίδευσης του· ότι κατά συνέπεια, το Συμβούλιο είχε ζητήσει από την Επιτροπή να μελετήσει τα προβλήματα που θέτει αυτή η εξέλιξη·  ότι, έκτοτε, η τάση αυτή συνεχίστηκε και επεκτάθηκε σε σημείο που να αναγνωρίζεται πλέον, κατά τρόπο σχεδόν καθολικό, η ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης του γενικού ιατρού, που θα του επιτρέψει να ανταποκριθεί καλύτερα στο λειτούργημα του· ότι το λειτούργημα αυτό, το οποίο στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην προσωπική του γνώμη όσον αφορά το περιβάλλον των ασθενών του, συνίσταται στην παροχή συμβουλών για την πρόληψη των ασθενειών και την προστασία της υγείας του ατόμου ως συνόλου, καθώς και στην παροχή των κατάλληλων θεραπευτικών αγωγών·  ότι η ανάγκη ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική προκύπτει, ιδίως, από το γεγονός ότι η εξέλιξη των ιατρικών επιστημών είχε ως αποτέλεσμα ένα όλο και περισσότερο διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ της ιατρικής έρευνας και εκπαίδευσης αφενός, και της πρακτικής της γενικής ιατρικής αφετέρου, με τρόπο ώστε να μην είναι δυνατόν να διδαχθούν επαρκώς σημαντικά θέματα της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο της παραδοσιακής εκπαίδευσης των κρατών μελών·  ότι, πέρα από το όφελος για τους ασθενείς, αναγνωρίζεται επίσης ότι μια καλύτερη προσαρμογή του γενικού ιατρού στο ειδικό λειτούργημά του θα συνέβαλε στη βελτίωση του συστήματος περίθαλψης, ιδίως με το να καταστήσει περισσότερο επιλεκτική την προσφυγή στους ειδικευμένους γιατρούς καθώς και στα εργαστήρια και στα άλλα εξειδικευμένα ιδρύματα και εγκαταστάσεις ·  ότι η βελτίωση της εκπαίδευσης στη γενική ιατρική θα πρέπει να αναβαθμίσει το λειτούργημα του γενικού ιατρού·  ότι, ωστόσο, η τάση αυτή, που φαίνεται αδύνατο να ανακοπεί, αναπτύσσεται με διαφορετικούς ρυθμούς στα κράτη μέλη· ότι πρέπει, χωρίς να επισπευστεί άκαιρα ο ρους των εξελίξεων, να διασφαλιστεί η σταδιακή σύγκλιση, με τελικό σκοπό την κατάλληλη εκπαίδευση κάθε γενικού ιατρού που πληροί τις ειδικές προϋποθέσεις άσκησης της γενικής ιατρικής·  ότι, για να εξασφαλιστεί η προοδευτική εφαρμογή αυτής της μεταρρύθμισης, πρέπει, σε πρώτη φάση, να καθιερωθεί, σε κάθε κράτος μέλος μια ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική που να ανταποκρίνεται στις ελάχιστες ποσοτικές και ποιοτικές ανάγκες και να συμπληρώνει τη στοιχειώδη βασική εκπαίδευση την οποία πρέπει να έχει ο ιατρός βάσει της οδηγίας 75/363/ΕΟΚ· ότι η εκπαίδευση στη γενική ιατρική πρέπει να εξασφαλίζεται μέσα στα πλαίσια της βασικής εκπαίδευσης του ιατρού κατά την έννοια του εθνικού δικαίου ή έξω από αυτά· ότι, σε δεύτερη φάση, πρέπει επιπλέον να προβλεφθεί ότι η άσκηση των δραστηριοτήτων του ιατρού ως γενικού ιατρού στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων πρέπει να εξαρτάται από την κατοχή ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική· ότι, τέλος, στο μέλλον πρέπει να υποβληθούν νέες προτάσεις για να τελειοποιηθεί η μεταρρύθμιση ·  ότι η παρούσα οδηγία δεν αίρει την αρμοδιότητα των κρατών μελών να οργανώσουν τα εθνικά τους κοινωνικοασφαλιστικά συστήματα και να καθορίσουν τις δραστηριότητες που θα εξασκούνται στα πλαίσια των συστημάτων αυτών·  ότι ο συντονισμός των ελαχίστων προϋποθέσεων για τη χορήγηση διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που πιστοποιούν την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, ο οποίος γίνεται με την παρούσα οδηγία, επιτρέπει στα κράτη μέλη να προχωρήσουν στην αμοιβαία αναγνώριση αυτών των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων·  ότι, βάσει της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ, ένα κράτος μέλος υποδοχής δεν έχει το δικαίωμα να απαιτεί από τους ιατρούς που έχουν αποκτήσει σε άλλο κράτος μέλος διπλώματα, αναγνωρισμένα βάσει της εν λόγω οδηγίας, οιαδήποτε συμπληρωματική εκπαίδευση για την άσκηση ιατρικών δραστηριοτήτων στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, ακόμα και αν απαιτεί εκπαίδευση αυτού του είδους από τους ιατρούς που έχουν αποκτήσει τα διπλώματά τους στο έδαφός του· ότι αυτό το αποτέλεσμα της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ δεν μπορεί να πάψει να ισχύει όσον αφορά την άσκηση της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο των κοινωνικών ασφαλίσεων πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995, ημερομηνία κατά την οποία η παρούσα οδηγία υποχρεώνει όλα τα κράτη μέλη να εξαρτούν την άσκηση γενικής ιατρικής στο πλαίσιο του εθνικού τους συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων από την κατοχή ειδικής εκπαίδευσης στη γενική ιατρική· ότι οι γιατροί που έχουν εγκατασταθεί πριν από την ημερομηνία αυτή βάσει της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ, πρέπει να έχουν κεκτημένο δικαίωμα να ασκούν τις δραστηριότητές τους ως γιατροί της γενικής ιατρικής στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων του κράτους μέλους υποδοχής, ακόμα και αν δεν έχουν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική·  ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:  Άρθρο 1  Κάθε κράτος μέλος που παρέχει στο έδαφός του τον πλήρη κύκλο εκπαίδευσης για τον οποίο γίνεται λόγος στο άρθρο 1 της οδηγίας 75/363/ΕΟΚ, καθιερώνει ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική ανταποκρινόμενη τουλάχιστον στις προϋποθέσεις που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 3 της παρούσας οδηγίας, με τρόπο ώστε τα πρώτα διπλώματα, πιστοποιητικά ή άλλοι τίτλοι που την πιστοποιούν να χορηγούνται, το αργότερο, από την 1η Ιανουαρίου 1990.  Άρθρο 2  1. Η ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική που προβλέπεται στο άρθρο 1 πρέπει να ανταποκρίνεται τουλάχιστον στις ακόλουθες προϋποθέσεις:  α) αρχίζει μόνον αφού συμπληρωθούν επιτυχώς τουλάχιστον έξι έτη σπουδών στα πλαίσια του κύκλου εκπαίδευσης που προβλέπεται στο άρθρο 1 της οδηγίας 75/363/ΕΟΚ·  β) έχει διάρκεια τουλάχιστον δύο ετών με πλήρη απασχόληση και πραγματοποιείται υπό τον έλεγχο των αρμόδιων αρχών ή οργανισμών ·  γ) είναι περισσότερο πρακτικής παρά θεωρητικής φύσης· η πρακτική εκπαίδευση γίνεται, αφενός, για έξι μήνες τουλάχιστον σε εγκεκριμένο νοσοκομειακό περιβάλλον που να διαθέτει τον κατάλληλο εξοπλισμό και τις κατάλληλες υπηρεσίες, και, αφετέρου, για έξι τουλάχιστον μήνες σε ένα εγκεκριμένο ιατρείο γενικής ιατρικής ή σε εγκεκριμένο κέντρο όπου παρέχεται από ιατρούς πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη· διεξάγεται σε επαφή με άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα ή υγειονομικές διαρθρώσεις γενικής ιατρικής· ωστόσο, με την επιφύλαξη των προαναφερομένων ελάχιστων περιόδων, η πρακτική εκπαίδευση είναι δυνατόν να γίνεται επί έξι μήνες το πολύ σε άλλα εγκεκριμένα νοσηλευτικά ιδρύματα ή υγειονομικές διαρθρώσεις γενικής ιατρικής·  δ) συνεπάγεται προσωπική συμμετοχή του υποψήφιου στην επαγγελματική δραστηριότητα και στις ευθύνες των προσώπων με τα οποία εργάζεται.  2. Τα κράτη μέλη έχουν τη δυνατότητα να αναβάλλουν την εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 1 στοιχείο γ), των σχετικών με την ελάχιστη διάρκεια της εκπαίδευσης, το αργότερο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1995.  3. Τα κράτη μέλη εξαρτούν τη χορήγηση των διπλωμάτων, των πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που πιστοποιούν την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική, από την κατοχή ενός από τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους που προβλέπονται στο άρθρο 3 της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ.  4. Τα κράτη μέλη ορίζουν τις αρμόδιες αρχές ή οργανισμούς για τη χορήγηση των διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που πιστοποιούν την ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική. Άρθρο 3  Εάν κατά τη στιγμή της κοινοποίησης της παρούσας οδηγίας, σε ένα κράτος μέλος η εκπαίδευση στη γενική ιατρική διασφαλίζεται με την πείρα στη γενική ιατρική που αποκτά ο ιατρός στο ίδιο του το ιατρείο υπό την εποπτεία ενός εξουσιοδοτημένου συμβούλου πρακτικής εκπαίδευσης, το κράτος μέλος αυτό μπορεί, δοκιμαστικά, να διατηρήσει αυτή την εκπαίδευση υπό την προϋπόθεση ότι:  - είναι σύμφωνη με το άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχεία α) και β) καθώς και με την παράγραφο 3 το ίδιου άρθρου,  - έχει διάρκεια ίση με το διπλάσιο της διαφοράς που υπάρχει μεταξύ της διάρκειας που προβλέπεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο β) και του συνόλου των περιόδων που προβλέπονται στην τρίτη περίπτωση του παρόντος άρθρου,  - περιλαμβάνει περίοδο σε εγκεκριμένο νοσοκομειακό περιβάλλον, που διαθέτει κατάλληλο εξοπλισμό και κατάλληλες υπηρεσίες, καθώς και περίοδο σε ένα εγκεκριμένο ιατρείο γενικής ιατρικής ή εγκεκριμένο κέντρο στο οποίο ιατροί παρέχουν πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη από την 1η Ιανουαρίου 1995· εκάστη αυτών των δύο περιόδων θα διαρκεί τουλάχιστον έξι μήνες.  Άρθρο 4  Με βάση την πείρα που θα έχει αποκτηθεί και λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της εκπαίδευσης στον τομέα της γενικής ιατρικής, η Επιτροπή θα υποβάλλει στο Συμβούλιο, το αργότερο την 1η Ιανουαρίου 1996, έκθεση για την εφορμογή των άρθρων 2 και 3 και κατάλληλες προτάσεις, προκειμένου να επιδιωχθεί η εναρμόνιση της εκπαίδευσης των γιατρών της γενικής ιατρικής.  Πριν από την 1η Ιανουαρίου 1997, το Συμβούλιο θα έχει αποφασίσει γι' αυτές τις προτάσεις, με τις διαδικασίες που ορίζει η συνθήκη.  Άρθρο 5  1. Με την επιφύλαξη της αρχής της κατά πλήρη απασχόληση εκπαίδευσης που εκφράζεται στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο β), τα κράτη μέλη μπορούν να επιτρέψουν ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική κατά μερική απασχόληση επιπλέον της εκαπίδευσης κατά πλήρη απασχόληση, εφόσον πληρούνται οι εξής ειδικές προϋποθέσεις:  - η συνολική διάρκεια της εκπαίδευσης δεν συντομεύεται λόγω του γεγονότος ότι πραγματοποιείται κατά μερική απασχόληση,  - η εβδομαδιαία διάρκεια της εκπαίδευσης κατά μερική απασχόληση δεν μπορεί να είναι κατώτερη του 60 % της εβδομαδιαίας διάρκειας της εκπαίδευσης κατά πλήρη απασχόληση,  - η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση πρέπει να περιλαμβάνει ορισμένο αριθμό εκπαιδευτικών περιόδων με πλήρη απασχόληση και όσον αφορά την εκπαίδευση που παρέχεται σε νοσοκομειακό περιβάλλον, και όσον αφορά την εκπαίδευση που παρέχεται σε ένα εγκεκριμένο ιατρείο γενικής ιατρικής ή σε εγκεκριμένο κέντρο στο οποίο ιατροί παρέχουν πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη. Ο αριθμός και η διάρκεια των εκπαιδευτικών περιόδων με πλήρη απασχόληση πρέπει να μπορούν να εξασφαλίζουν κατάλληλη προετοιμασία για την πραγματική άσκηση της γενικής ιατρικής.  2. Η εκπαίδευση κατά μερική απασχόληση οφείλει να είναι ισοδύναμου ποιοτικά επιπέδου με την εκπαίδευση κατά πλήρη απασχόληση. Πιστοποιείται με δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 1.  Άρθρο 6  1. Ανεξάρτητα από τις διατάξεις περί κεκτημένων δικαιωμάτων που τα ίδια θεσπίζουν, τα κράτη μέλη μπορούν να χορηγούν το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο, που προβλέπεται στο άρθρο 1, σε ιατρό που δεν έχει συμπληρώσει την εκπαίδευση που προβλέπεται στα άρθρα 2 και 3, αλλά διαθέτει άλλη συμπληρωματική εκπαίδευση πιστοποιημένη με δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο που έχει εκδοθεί από τις αρμόδιες αρχές ενός κράτους μέλους. Εντούτοις, δεν μπορούν να χορηγούν αυτό το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο εάν αυτό δεν πιστοποιεί γνώσεις επιπέδου ποιοτικά ισοδύναμου με εκείνες που προκύπτουν από την εκπαίδευση που προβλέπεται στα άρθρα 2 και 3.  2. Με τους κανόνες που θεσπίζουν σύμφωνα με την παράγραφο 1, τα κράτη μέλη καθορίζουν ιδίως σε ποιο μέτρο η συμπληρωματική εκπαίδευση που έχει ήδη αποκτηθεί από τον αιτούντα καθώς και η επαγγελματική του εμπειρία μπορούν να ληφθούν υπόψη για να αντικαταστήσουν την εκπαίδευση που προβλέπεται στα άρθρα 2 και 3.  Τα κράτη μέλη δεν μπορούν να χορηγούν το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο που προβλέπεται στο άρθρο 1, εάν ο αιτών δεν έχει αποκτήσει πείρα τουλάχιστον έξι μηνών στη γενική ιατρική σε ένα ιατρείο γενικής ιατρικής ή κέντρο όπου παρέχεται από ιατρούς πρωτοβάθμια ιατρική περίθαλψη, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο άρθρο 2 παράγραφος 1 στοιχείο γ).  Άρθρο 7  1. Από την 1η Ιανουαρίου 1995, κάθε κράτος μέλος εξαρτά, υπό την επιφύλαξη των διατάξεων περί κεκτημένων δικαιωμάτων, την άσκηση των δραστηριοτήτων του ιατρού με την ιδιότητα του γενικού ιατρού στα πλαίσια του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, από την κατοχή διπλώματος, πιστοποιητικού ή άλλου τίτλου που προβλέπεται στο άρθρο 1.  Πάντως, τα κράτη μέλη δύνανται να εξαιρούν από αυτήν την προϋπόθεση τα πρόσωπα που βρίσκονται στο στάδιο ειδικής εκπαίδευσής τους στη γενική ιατρική.  2. Κάθε κράτος μέλος προσδιορίζει τα κεκτημένα δικαιώματα. Πάντως, πρέπει να θεωρεί ως κεκτημένο το δικαίωμα άσκησης των δραστηριοτήτων του ιατρού με την ιδιότητα του γενικού ιατρού στο πλαίσιο του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων χωρίς το δίπλωμα, πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο που προβλέπονται στο άρθρο 1, σε όλους τους ιατρούς που θα έχουν το δικαίωμα αυτό στις 31 Δεκεμβρίου 1994, βάσει της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ και είναι εγκατεστημένοι κατά την ημερομηνία αυτή στο έδαφός του έχοντας επωφεληθεί από το άρθρο 2 ή το άρθρο 9 παράγραφος 1 της εν λόγω οδηγίας.  3. Κάθε κράτος μέλος μπορεί να εφαρμόζει την παράγραφο 1 πριν από την 1η Ιανουαρίου 1995, υπό τον όρο ότι κάθε ιατρός που έχει λάβει σε άλλο κράτος μέλος την εκπαίδευση που αναφέρει το άρθρο 1 της οδηγίας 75/363/ΕΟΚ, θα μπορεί να εγκατασταθεί στο έδαφός του μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1994 και να ασκήσει εκεί το επάγγελμά του στα πλαίσια του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, επικαλούμενος το ευεργέτημα του άρθρου 2 ή του άρθρου 9 παράγραφος 1 της οδηγίας 75/362/ΕΟΚ. 4. Οι αρμόδιες αρχές κάθε κράτους μέλους εκδίδουν, μετά από αίτηση, πιστοποιητικό που αποδεικνύει το δικαίωμα άσκησης των δραστηριοτήτων του ιατρού υπό την ιδιότητα του γενικού ιατρού στα πλαίσια το εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων χωρίς το δίπλωμα, το πιστοποιητικό ή άλλο τίτλο που προβλέπονται στο άρθρο 1, σε ιατρούς που έχουν κεκτημένα δικαιώματα βάσει της παραγράφου 2.  5. Η παράγραφος 1 δεν παρεμποδίζει τη δυνατότητα των κρατών μελών να επιτρέπουν την άσκηση στο έδαφός τους, βάσει της νομοθεσίας τους, των δραστηριοτήτων του ιατρού με την ιδιότητα του γενικού ιατρού στα πλαίσια συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, σε πρόσωπα που δεν είναι κάτοχοι διπλωμάτων, πιστοποιητικών ή άλλων τίτλων που να πιστοποιούν ιατρική εκπαίδευση και ειδική εκπαίδευση στη γενική ιατρική και να έχουν αποκτηθεί αμφότερα σε ένα κράτος μέλος, αλλά είναι κάτοχοι διπλωμάτων, πιστοποιητικών και άλλων τίτλων που πιστοποιούν ότι οι εκπαιδεύσεις αυτές, ή μία εξ αυτών, έχουν ληφθεί σε τρίτη χώρα.  Άρθρο 8  1. Κάθε κράτος μέλος, για να επιτρέψει σε κάποιον να ασκήσει ιατρικές δραστηριότητες με την ιδιότητα του γενικού ιατρού, στα πλαίσια του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, αναγνωρίζει τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους που αναφέρονται στο άρθρο 1 και τα οποία απονέμονται στους υπηκόους των κρατών μελών από τα άλλα κράτη μέλη σύμφωνα με τα άρθρα 2, 3, 5 και 6.  Αναγνωρίζονται επίσης οι βεβαιώσεις που χορηγούν οι αρμόδιες αρχές της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας με τις οποίες πιστοποιείται ότι οι τίτλοι εκπαίδευσης που χορηγούν οι αρμόδιες αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας είναι ισότιμοι με τα διπλώματα, πιστοποιητικά και άλλους τίτλους που προβλέπονται στο πρώτο εδάφιο.  2. Κάθε κράτος μέλος αναγνωρίζει τα πιστοποιητικά που προβλέπονται στο άρθρο 7 παράγραφος 4, τα οποία απονέμονται στους υπηκόους των κρατών μελών από άλλα κράτη μέλη, καθιστώντας τα ισότιμα στο έδαφός του με τα διπλώματα, τα πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους που απονέμει το ίδιο και τα οποία επιτρέπουν την άσκηση των δραστηριοτήτων του ιατρού με την ιδιότητα του γενικού ιατρού στο πλαίσιο του εθνικού του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων.  Άρθρο 9  Οι υπήκοοι ενός κράτους μέλους στους οποίους ένα κράτος μέλος απένειμε τα διπλώματα, τα πιστοποιητικά και τους άλλους τίτλους που προβλέπονται στο άρθρο 1 ή στο άρθρο 7 παράγραφος 4 έχουν το δικαίωμα να φέρουν στο κράτος μέλος υποδοχής τον επαγγελματικό τίτλο που υπάρχει στο κράτος αυτό και να κάνουν χρήση της σύντμησής του.  Άρθρο 10  1. Με την επιφύλαξη του άρθρου 9, τα κράτη μέλη υποδοχής μεριμνούν ώστε να αναγνωρίζεται το δικαίωμα στους δικαιούχους του άρθρου 8 να χρησιμοποιούν το νόμιμο τίτλο εκπαίδευσης, και ενδεχομένως τη σύντμησή του, του κράτους μέλους καταγωγής ή προέλευσής τους στη γλώσσα αυτού του κράτους. Τα κράτη μέλη υποδοχής μπορούν να απαιτούν να συνοδεύεται ο τίτλος αυτός από το όνομα και την έδρα του ιδρύματος ή της εξεταστικής επιτροπής που τον απένειμε.  2. Στην περίπτωση κατά την οποία για τον τίτλο εκπαίδευσης του κράτους μέλους καταγωγής ή προέλευσης δύναται να υπάρξει σύγχυση στο κράτος μέλος υποδοχής με κάποιο τίτλο ο οποίος απαιτεί, στο κράτος αυτό, συμπληρωματική εκπαίδευση, την οποία δεν έχει ο δικαιούχος, αυτό το κράτος μέλος υποδοχής δύναται να απαιτεί από το δικαιούχο να χρησιμοποιεί τον τίτλο του εκπαίδευσης του κράτους μέλους καταγωγής ή προέλευσης με την κατάλληλη μορφή που υποδεικνύει αυτό το κράτος μέλος  Άρθρο 11  Η Επιτροπή, με βάση την αποκτηθείσα εμπειρία και λαμβάνοντας υπόψη την εξέλιξη της εκπαίδευσης στον τομέα της γενικής ιατρικής θα υποβάλλει στο Συμβούλιο, το αργότερο μέχρι την 1η Ιανουαρίου 1997, έκθεση για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας και, ενδεχομένως, κατάλληλες προτάσεις, με τελικό σκοπό την ενδεδειγμένη εκπαίδευση κάθε γενικού ιατρού που πληροί τις ειδικές προϋποθέσεις άσκησης της γενικής ιατρικής. Το Συμβουλίο αποφαίνεται επί των προτάσεων αυτών με τις διαδικασίες που καθορίζει η συνθήκη.  Άρθρο 12  1. Τα κράτη μέλη λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά. Κοινοποιούν επίσης στην Επιτροπή την ημερομηνία έναρξης ισχύος των μέτρων αυτών.  2. Μόλις ένα κράτος μέλος κοινοποιήσει στην Επιτροπή την ημερομηνία έναρξης ισχύος των μέτρων που έλαβε, σύμφωνα με το άρθρο 1, η Επιτροπή προβαίνει στην αρμόζουσα ανακοίνωση στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, δηλώνοντας τις ονομασίες που υιοθετήθηκαν από το κράτος αυτό για το δίπλωμα, πιστοποιητικό και άλλο τίτλο εκπαίδευσης και, ενδεχομένως, για τον επαγγελματικό τίτλο.  Άρθρο 13  Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη  Βρυξέλλες, 15 Σεπτεμβρίου 1986.  Για το Συμβούλιο  Ο Πρόεδρος  G. HOWE  (1) ΕΕ αριθ. C 13 της 15. 1. 1985, σ. 3 και  ΕΕ αριθ. C 125 της 24. 5. 1986, σ. 8.  (2) ΕΕ αριθ. C 36 της 17. 2. 1986, σ. 149.  (3) ΕΕ αριθ. C 218 της 29. 8. 1985, σ. 9.  (4) ΕΕ αριθ. L 167 της 30. 6. 1975, σ. 1.  (5) ΕΕ αριθ. L 167 της 30. 6. 1975, σ. 14.  (6) ΕΕ αριθ. L 43 της 15. 2. 1982, σ. 21.