Avis juridique important

|

31993L0073

Πέμπτη οδηγία 93/73/ΕΟΚ της Επιτροπής της 9ης Σεπτεμβρίου 1993 σχετικά με τις μεθόδους ανάλυσης που είναι αναγκαίες για τους ελέγχους της σύνθεσης των καλλυντικών προϊόντων

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 231 της 14/09/1993 σ. 0034 - 0053 Φινλανδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 13 τόμος 25 σ. 0013  Σουηδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 13 τόμος 25 σ. 0013

ΠΕΜΠΤΗ ΟΔΗΓΙΑ 93/73/ΕΟΚ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ της 9ης Σεπτεμβρίου 1993 σχετικά με τις μεθόδους ανάλυσης που είναι αναγκαίες για τους ελέγχους της σύνθεσης των καλλυντικών προϊόντωνΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,  Έχοντας υπόψη:  τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας,  την οδηγία 76/768/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 27ης Ιουλίου 1976 περί προσεγγίσεως των νομοθεσιών των κρατών μελών των αναφερομένων στα καλλυντικά προϊόντα (1), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 93/35/ΕΟΚ (2), και ιδίως το άρθρο 8 παράγραφος 1,  Εκτιμώντας:  ότι η οδηγία 76/768/ΕΟΚ προβλέπει επίσημους ελέγχους των καλλυντικών προϊόντων που αποσκοπούν στο να διαπιστώνουν ότι τηρούνται οι όροι που προβλέπονται από τις κοινοτικές διατάξεις περί της σύνθεσης των καλλυντικών προϊόντων- ότι χρειάζεται να οριστούν το συντομότερο δυνατόν όλες οι αναγκαίες μέθοδοι ανάλυσης και ότι, για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, ορισμένες μέθοδοι προσδιορίστηκαν σε τέσσερα στάδια από την οδηγία 80/1335/ΕΟΚ της Επιτροπής (3), όπως τροποποιήθηκε από την  οδηγία 87/143/ΕΟΚ (4), την οδηγία 82/434/ΕΟΚ της Επιτροπής (5), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 90/207/ΕΟΚ (6), την οδηγία 83/514/ΕΟΚ της Επιτροπής (7) και την οδηγία 85/490/ΕΟΚ της Επιτροπής (8)- ότι η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός του νιτρικού αργύρου, η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός του θειούχου σεληνίου στα σαμπουάν κατά της πιτυρίδας, ο ποσοτικός προσδιορισμός του βαρίου και του στροντίου στις λακ και στις χρωστικές  ουσίες, η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός της βενζυλικής αλκοόλης, η ανίχνευση του ζιρκονίου, του αλουμινίου και του χλωρίου στα μη αεροζόλ αποσμητικά σώματος εκτός των αεροζόλ καθώς και η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός της εξαμιδίνης,  της διβρωμοεξαμιδίνης, της διβρωμοπροπαμιδίνης και της χλωροεξιδίνης αποτελούν ένα πέμπτο στάδιο- ότι τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη γνώμης της επιτροπής για την προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο της οδηγίας 76/768/ΕΟΚ,  ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:   Άρθρο 1  Τα κράτη μέλη λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε, κατά τη διάρκεια των επίσημων ελέγχων των καλλυντικών προϊόντων:  - η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός του νιτρικού αργύρου,  - η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός του θειούχου σεληνίου στα σαμπουάν κατά της πιτυρίδας,  - ο ποσοτικός προσδιορισμός του βαρίου και του στροντίου στις λακ και στις χρωστικές ουσίες,  - η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός της βενζυλικής αλκοόλης,  - η ανίχνευση του ζιρκονίου, του αλουμινίου και του χλωρίου στα μη αεροζόλ αποσμητικά σώματος,  - η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός της εξαμιδίνης, της διβρωμοεξαμιδίνης, της διβρωμοπροπαμιδίνης και της χλωροεξιδίνης,  να πραγματοποιούνται σύμφωνα με τις μεθόδους που περιγράφονται στο παράρτημα.   Άρθρο 2  1. Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν προς την παρούσα οδηγία, το αργότερο στις 30 Σεπτεμβρίου 1994. Ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.  Όταν τα κράτη μέλη θεσπίζουν τις εν λόγω διατάξεις, οι τελευταίες αυτές περιέχουν παραπομπή στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια παραπομπή κατά την επίσημη δημοσίευσή τους. Ο τρόπος της παραπομπής καθορίζεται από τα κράτη μέλη.  2. Τα κράτη μέλη ανακοινώνουν στην Επιτροπή το κείμενο των διατάξεων εσωτερικού δικαίου τις οποίες θεσπίζουν στον τομέα που διέπεται από την παρούσα οδηγία.   Άρθρο 3  Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.  Βρυξέλλες, 9 Σεπτεμβρίου 1993.  Για την Επιτροπή Christiane SCRIVENER Μέλος της Επιτροπής  (1) ΕΕ αριθ. L 262 της 27. 9. 1976, σ. 169.  (2) ΕΕ αριθ. L 151 της 23. 6. 1993, σ. 32.  (3) ΕΕ αριθ. L 383 της 31. 12. 1980, σ. 27.  (4) ΕΕ αριθ. L 57 της 27. 2. 1987, σ. 56.  (5) ΕΕ αριθ. L 185 της 30. 6. 1982, σ. 1.  (6) ΕΕ αριθ. L 108 της 28. 4. 1990, σ. 92.  (7) ΕΕ αριθ. L 291 της 24. 10. 1983, σ. 9.  (8) ΕΕ αριθ. L 295 της 7. 11. 1985, σ. 30.      ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ  ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΝΙΤΡΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥ ΣΤΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ Α. Ανίχνευση 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος περιγράφει την ανίχνευση του νιτρικού αργύρου ως αργύρου σε υδατικά καλλυντικά προϊόντα.  2. Αρχή της μεθόδου  Ο άργυρος ανιχνεύεται από το χαρακτηριστικό λευκό ίζημα που σχηματίζει με χλωριούχα ιόντα.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος: 2 Μ 3.2. Διάλυμα αμμωνίας: αραίωση πυκνού διαλύματος αμμωνίας (d20 = 0,88 g/ml) με ίση ποσότητα νερού και ανάμειξη.  3.3. Διάλυμα νιτρικού οξέος (2 Μ).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός.  4.2. Φυγόκεντρος.  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Σε 1 g περίπου δείγματος, που έχει τοποθετηθεί σε σωλήνα φυγοκέντρισης, προστίθεται διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 2 Μ (3.1) στάγδην μέχρις ότου η καθίζηση ολοκληρωθεί- ακολουθεί ανάμειξη και φυγοκέντριση.  5.2. Απομακρύνεται το υπερκείμενο υγρό και το ίζημα εκπλύνεται μία φορά με 5 σταγόνες κρύου νερού. Τα υγρά της έκπλυσης απορρίπτονται.  5.3. Στο σωλήνα προστίθεται ίσος όγκος νερού με τον όγκο του ιζήματος. Το υγρό θερμαίνεται μέχρι βρασμού και αναδεύεται.  5.4. Το μείγμα φυγοκεντρείται εν θερμώ και απομακρύνεται το υπερκείμενο υγρό.  5.5. Στο ίζημα προστίθενται μερικές σταγόνες διαλύματος αμμωνίας (3.2) και ακολουθεί ανάμειξη και φυγοκέντριση.  5.6. Μία σταγόνα του υπερκείμενου υγρού φέρεται σε γυάλινη αντικειμενοφόρο πλάκα και προστίθενται μερικές σταγόνες διαλύματος νιτρικού οξέος 2 Μ (3.3).  5.7. Η εμφάνιση λευκού ιζήματος δείχνει την παρουσία αργύρου.   Β. Προσδιορισμός 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος είναι κατάλληλη για τον προσδιορισμό του νιτρικού αργύρου ως αργύρου σε καλλυντικά προϊόντα που προορίζονται για τη βαφή των βλεφαρίδων ή των φρυδιών.  2. Αρχή της μεθόδου  Ο άργυρος προσδιορίζεται στο προϊόν με φασματοφωτομερία ατομικής απορρόφησης.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Διάλυμα νιτρικού οξέος (0,02 Μ) 3.2. Πρότυπα διαλύματα αργύρου.  3.2.1. Μητρικό διάλυμα αργύρου 1 000 μg/ml σε διάλυμα νιτρικού οξέος, 0,05 Μ (Spectrosol ή ισοδύναμο).  3.2.2. Πρότυπο διάλυμα αργύρου (100 μg/ml): 10 ml μητρικού διαλύματος αργύρου (3.2.1) μεταφέρονται με σιφώνιο σε ογκομετρική φιάλη 100 ml. Ο όγκος συμπληρώνεται με διάλυμα νιτρικού οξέος 0,02 Μ (3.1) και γίνεται ανάμειξη. Αυτό το πρότυπο διάλυμα θα  πρέπει να είναι πρόσφατα παρασκευασμένο και αποθηκευμένο σε γυάλινη φιάλη σκούρου χρώματος.  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός.  4.2. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εφοδιασμένο με λυχνία αργύρου κοίλης καθόδου.  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Παρασκευή δείγματος  Ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,1 g (m gram) ομοιογενούς δείγματος του προϊόντος, μεταφέρονται σε ογκομετρική φιάλη του 1 λίτρου και συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα νιτρικού οξέος 0,02 Μ (3.1) και ακολουθεί ανάμειξη.  5.2. Συνθήκες για την ατομική απορρόφηση  Μήκος κύματος: 338,3 nm  Φλόγα: αέρας/ακετυλένιο  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): ναι  Συνθήκες καυσίμου: χαμηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη της μέγιστης απορρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση 5.3.1. Σε σειρά ογκομετρικών φιαλών των 100 ml φέρονται με σιφώνιο 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 και 5,0 ml από το πρότυπο διάλυμα αργύρου (3.2.2). Ο όγκος σε κάθε φιάλη συμπληρώνεται με διάλυμα νιτρικού οξέος 0,02 Μ (3.1) και ακολουθεί ανάμειξη. Τα διαλύματα που  λαμβάνονται με τον τρόπο αυτό, περιέχουν 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 και 5,0 μg αργύρου ανά ml αντίστοιχα.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση ποσότητας διαλύματος νιτρικού οξέος 0,02 Μ (3.1) και χρησιμοποιείται η λαμβανόμενη τιμή ως μηδενική συγκέντρωση αργύρου για την καμπύλη βαθμονόμησης.   Στη συνέχεια μετράται η απορρόφηση καθενός από τα πρότυπα διαλύματα αργύρου (5.3.1) και καταγράφονται οι τιμές. Χαράσσεται η καμπύλη βαθμονόμησης, η οποία παριστάνει τη σχέση τιμών απορρόφησης ως προς τη συγκέντρωση αργύρου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1) και καταγράφεται η τιμή. Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση αργύρου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης του διαλύματος δείγματος.  6. Υπολογισμός  Υπολογίζεται η περιεκτικότητα σε νιτρικό άργυρο, ως ποσοστό επί τις εκατό κατά μάζα (% m/m), με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) νιτρικού αργύρου = 1,5748 x c 10 x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια δείγματος (5.1) που υποβάλλεται σε ανάλυση και  c = συγκέντρωση αργύρου στο διάλυμα δείγματος (5.1) σε μικρογραμμάρια ανά χιλιοστόλιτρο, που λαμβάνεται από την καμπύλη βαθμονόμησης.  7. Επαναληψιμότητα (1)  Για περιεκτικότητα νιτρικού οξέος 4 % (m/m) η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο προσδιορισμών, που έχουν εκτελεστεί παράλληλα στο ίδιο δείγμα, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει το 0,05 % (m/m).   ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΘΕΙΟΥΧΟΥ ΣΕΛΗΝΙΟΥ ΣΤΑ ΣΑΜΠΟΥΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΙΤΥΡΙΔΑΣ  Α. Ανίχνευση 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος περιγράφει την ανίχνευση του διθειούχου σεληνίου ως σεληνίου στα σαμπουάν για την καταπολέμηση της πιτυρίδας.  2. Αρχή της μεθόδου  Το σελήνιο ανιχνεύεται από το χαρακτηριστικό κίτρινο χρωματισμό που εμφανίζεται κατά την αντίδραση με ουρία και ιωδιούχο κάλιο.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Πυκνό νιτρικό οξύ (d20 = 1,42 g/ml) 3.2. Ουρία 3.3. Διάλυμα ιωδιούχου καλίου 10 % (m/v): διαλύονται σε 10 g ιωδιούχου καλίου σε 100 ml νερού.  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Δοκιμαστικός σωλήνας διάσπασης χωριτηκότητας 100 ml.  4.3. Θερμαινόμενη διάταξη διάσπασης 4.4. Διηθητικό χαρτί (Whatman no 42 ή διηθητική μεμβράνη 0,45 μm 5. Τρόπος εργασίας 5.1. Σε 1 g περίπου σαμπουάν, μέσα σε σωλήνα διάσπασης (4.2), προστίθενται 2,5 ml νιτρικού οξέος (3.1) και το σύνολο αφήνεται για διάσπαση στους 150 oC επί 30 λεπτά, στη θερμαινόμενη διάταξη διάσπασης (4.3).  5.2. Το διασπασμένο δείγμα αραιώνεται μέχρι τα 25 ml με νερό και διηθείται με ηθμό ή διηθητική μεμβράνη των 0,45 μm (4.4).  5.3. Στα 2,5 ml του διηθήματος προστίθενται 5 ml νερού, 2,5 g ουρίας (3.2) και το μείγμα βράζεται. Στη συνέχεια ψύχεται και προστίθεται σ' αυτό 1 ml διαλύματος ιωδιούχου καλίου (3.3).  5.4. Η παρουσία σεληνίου πιστοποιείται με την εμφάνιση χρώματος κίτρινου έως πορτοκαλί, που σκουραίνει γρήγορα με την παραμονή.   Β. Ποσοτικός προσδιορισμός 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος είναι κατάλληλη για τον ποσοτικό προσδιορισμό του διθειούχου σεληνίου ως σεληνίου στα σαμπουάν για την καταπολέμηση της πιτυρίδας, που περιέχουν μέχρι 4,5 % (m/m) διθειούχου σεληνίου.  2. Αρχή της μεθόδου  Το δείγμα διασπάται εν θερμώ με νιτρικό οξύ και το σελήνιο προσδιορίζεται ποσοτικά στο προκύπτον προϊόν της διάσπασης με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια θα πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Πυκνό νιτρικό οξύ (d20 = 1,42 g/ml).  3.2. Διάλυμα νιτρικού οξέος 5 % (v/v): προστίθενται 50 ml νιτρικού οξέος (3.1) σε 500 ml νερού σε ποτήρι ζέσεως υπό συνεχή ανάδευση. Το διάλυμα αυτό μεταφέρεται σε ογκομετρική φιάλη του 1 λίτρου και συμπληρώνεται με νερό.  3.3. Μητρικό διάλυμα σεληνίου συγκεντρώσεως 1 000 μg/ml σε διάλυμα νιτρικού οξέος 0,5 Μ (Spectrosol ή ισοδυνάμου).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός.  4.2. Δοκιμαστικός σωλήνας διάσπασης χωρητικότητας 100 ml 4.3. Θερμαινόμενη διάταξη διάσπασης 4.4 Διηθητικό χαρτί (Whatman no 42 ή αντίστοιχο) ή διηθητική μεμβράνη 0,45 μm.  4.5. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εφοδιασμένο με λυχνία σεληνίου κοίλης καθόδου.  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Παρασκευή δείγματος 5.1.1. Μέσα σε σωλήνα διάσπασης (4.2) ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,2 g (m gram) ομοιογενούς δείγματος σαμπουάν.  5.1.2. Προστίθενται 5 ml πυκνού νιτρικού οξέος (3.1) και το μείγμα αφήνεται για διάσπαση στους 150 oC επί 1 ώρα σε θερμαινόμενη διάταξη διάσπασης (4.3).  5.1.3. Το μείγμα αφήνεται να ψυχθεί και αραιώνεται μέχρι τα 100 ml με νερό. Το αραιωμένο δείγμα διηθείται με ηθμό ή με διηθητική μεμβράνη 0,45 μm (4.4). Το διάλυμα αυτό φυλάσσεται για τον προσδιορισμό.  5.2. Συνθήκες για την ατομική απορρόφηση  Μήκος κύματος: 196,0 nm  Φλόγα: αέρας/ακετυλένιο  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): ναι  Συνθήκες καυσίμου: χαμηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη της μέγιστης απορρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση 5.3.1. Σε σειρά ογκομετρικών φιαλών των 100 ml φέρονται με σιφώνιο 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 και 5,0 ml μητρικού διαλύματος σεληνίου (3.3). Ο όγκος κάθε διαλύματος συμπληρώνεται μέχρι τη χαραγή με πυκνό νιτρικό οξύ 5 % (v/v) (3.2) και το σύνολο αναμειγνύεται.  Τα διαλύματα αυτά περιέχουν περιέχουν 10, 20, 30, 40 και 50 μg/ml σεληνίου αντίστοιχα.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος νιτρικού οξέος 5 % (v/v) (3.2) και η λαμβανομένη τιμή χρησιμοποιείται ως απορρόφηση που αντιστοιχεί σε μηδενική συγκέντρωση σεληνίου για την καμπύλη αναφοράς.   Μετράται η απορρόφηση κάθε προτύπου διαλύματος σεληνίου (5.3.1). Χαράσσεται η καμπύλη βαθμονόμησης, που συνδέει τις τιμές απορρόφησης με τις συγκεντρώσεις σεληνίου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1.3) και καταγράφεται η τιμή. Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση σεληνίου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης του διαλύματος του δείγματος.  6. Υπολογισμός  Υπολογίζεται η περιεκτικότητα σε διθειούχο σελήνιο, ως ποσοστό επί τις εκατό κατά μάζα (% m/m), με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) διθειούχου σεληνίου = 1,812 x c 100 x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος (5.1.1) που υποβάλλεται σε ανάλυση  και   c = συγκέντρωση σεληνίου στο διάλυμα δείγματος (5.1.3) σε μg/ml όπως προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης.  7. Επαναληψιμότητα (2)  Για την περιεκτικότητα σε διθειούχο σελήνιο 1 % (m/m) η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο προσδιορισμών, που έχουν εκτελεστεί παράλληλα στο ίδιο δείγμα, δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,05 % (m/m).   ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΛΥΤΟΥ ΒΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΟΝΤΙΟΥ ΣΤΙΣ ΧΡΩΣΤΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ (ΠΙΓΜΕΝΤΑ) ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΥΠΟ ΜΟΡΦΗ ΑΛΑΤΩΝ Ή ΛΑΚΩΝ  Α. Προσδιορισμός του διαλυτού βαρίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος περιγράφει τη διαδικασία για την εκχύλιση και τον προσδιορισμό του διαλυτού βαρίου στις χρωστικές ουσίες που βρίσκονται υπό τη μορφή αλάτων ή λακών.  2. Αρχή  Η χρωστική ουσία εκχυλίζεται με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ υπό καθορισμένες συνθήκες και η ποσότητα του διαλυτού βαρίου στο εκχύλισμα προσδιορίζεται με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης.   3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Αιθανόλη, απόλυτη 3.2. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ 3.3. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,5 Μ 3.4. Διάλυμα χλωριούχου καλίου, 8 % (m/v): διαλύονται 16 g χλωριούχου καλίου σε 200 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2).  3.5. Πρότυπα διαλύματα βαρίου 3.5.1. Μητρικό πρότυπο διάλυμα βαρίου 1 000 μg/ml σε διάλυμα νιτρικού οξέος 0,5 Μ (Spectrosol ή ισοδύναμο) 3.5.2. Πρότυπο διάλυμα βαρίου, 200 μg/ml: μεταφέρονται με σιφώνιο 20,0 ml μητρικού προτύπου διαλύματος (3.5.1) σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml. Συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται.  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Πεχάμετρο με ακρίβεια +- 0,02 μονάδων 4.3. Συσκευή ανακίνησης της φιάλης 4.4. Διηθητική μεμβράνη με μέγεθος πόρων 0,45 μm 4.5. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εφοδιασμένο με λυχνία βαρίου κοίλης καθόδου.  5. Τόπος εργασίας 5.1. Παρασκευή του δείγματος 5.1.1. Ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,5 g (m gram) χρωστικής ουσίας μέσα σε κωνική φιάλη των 250 ml. Δεν πρέπει να χρησιμοποιείται φιάλη μικρότερη των 150 ml, ώστε ο όγκος να είναι επαρκής για αποτελεσματική ανάδευση.  5.1.2. Προστίθεται με σιφώνιο 1,0 ml αιθανόλης (3.1) και η φιάλη περιστρέφεται ώστε να εξασφαλισθεί πλήρης διαβροχή της χρωστικής ουσίας. Προστίθεται με προχοΐδα η ακριβής ποσότητα διαλύματος υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) η οποία απαιτείται για να  επιτευχθεί αναλογία όγκου οξέος προς μάζα χρωστικής ουσίας ακριβώς 50 ml/g. Εστω ότι ο συνολικός όγκος του εκχυλίσματος, συμπεριλαμβανομένης της αιθανόλης, είναι V ml. Το περιεχόμενο της φιάλης αναδεύεται επί 5 δευτερόλεπτα ώστε να εξασφαλισθεί πλήρης  ανάμειξη.  5.1.3. Με το πεχάμετρο (4.2) μετράται το pH του προκύπτοντος εναιωρήματος και, αν υπερβαίνει το 1,5, προστίθεται διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,5 Μ (3.3) στάγδην μέχρι να φθάσει την τιμή 1,4 έως 1,5.  5.1.4. Η φιάλη πωματίζεται και ανακινείται αμέσως επί 60 λεπτά με τη συσκευή ανακίνησης (4.3). Η ανάδευση πρέπει να γίνει με αρκετά μεγάλη ταχύτητα, ώστε να παραχθεί αφρός. Γίνεται διήθηση μέσω διηθητικής μεμβράνης 0,45 μm (4.4) και το διήθημα  συλλέγεται. Δεν πρέπει να φυγοκεντρείται το διάλυμα πριν από τη διήθηση. Μεταφέρονται με σιφώνιο 5,0 ml διηθήματος σε ογκομετρική φιάλη των 50 ml, συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται. Το διάλυμα αυτό  χρησιμοποιείται επίσης για τον προσδιορισμό του στροντίου (Μέρος Β).  5.1.5. Σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml μεταφέρονται με σιφώνιο 5,0 ml διαλύματος χλωριούχου καλίου (3.4) και μία ποσότητα (WBa ml) του αραιουμένου διηθήματος (5.1.4), ώστε η συγκέντρωση που θα προκύψει να είναι μεταξύ 3 και 10 μg βαρίου/ml. Μία ποσότητα  10 ml κρίνεται ότι αποτελεί ικανοποιητικό σημείο εκκίνησης. Συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται.  5.1.6. Προσδιορίζεται η συγκέντρωση του βαρίου στο διήθημα (5.1.5) με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης την ίδια ημέρα.  5.2. Συνθήκες για την ατομική απορρόφηση  Φλόγα: οξείδιο του αζώτου/ακετυλένιο  Μήκος κύματος: 553,5 nm  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): όχι  Συνθήκες καυσίμου: χαμηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη της μέγιστης απορρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση 5.3.1. Σε μία σειρά φιαλών των 100 ml μεταφέρονται με σιφώνιο 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 και 5,0 ml προτύπου διαλύματος βαρίου (3.5.2). Σε κάθε φιάλη μεταφέρονται με σιφώνιο 5,0 ml διαλύματος χλωριούχου καλίου (3.4) και ο όγκος συμπληρώνεται με διάλυμα  υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται. Τα διαλύματα αυτά περιέχουν 2,0, 4,0, 6,0, 8,0 και 10,0 μg βαρίου/ml αντίστοιχα.   Με τον ίδιο τρόπο παρασκευάζεται τυφλό διάλυμα, παραλείποντας το πρότυπο διάλυμα βαρίου.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση του τυφλού διαλύματος (5.3.1) και η τιμή που λαμβάνεται χρησιμοποιείται ως η μηδενική συγκέντρωση βαρίου για την καμπύλη βαθμονόμησης. Στη συνέχεια μετράται κάθε ένα από τα πρότυπα διαλύματα βαρίου (5.3.1). Χαράσσεται η  καμπύλη βαθμονόμησης που συνδέει τις τιμές απορρόφησης με τη συγκέντρωση βαρίου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1.5). Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση βαρίου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης που λαμβάνεται για το διάλυμα δείγματος.  6. Υπολογισμός  Η περιεκτικότητα (% m/m) της χρωστικής ουσίας σε διαλυτό βάριο υπολογίζεται με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) διαλυτού βαρίου = c x V 10WBa x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος που λαμβάνεται για ανάλυση (5.1.1),   c = συγκέντρωση βαρίου στο διάλυμα δείγματος (5.1.5), σε μg/ml, που προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης,   V = συνολικός όγκος του εκχυλίσματος σε ml (5.1.2) και  WBa = όγκος του εκχυλίσματος σε ml που λαμβάνεται στο σημείο 5.1.5.  7. Επαναληψιμότητα  Η καλύτερη επαναληψιμότητα (ISO 5725) για τη μέθοδο αυτή είναι 0,3 % για περιεκτικότητα σε διαλυτό βάριο 2 % (m/m).  8. Παρατηρήσεις 8.1. Υπό ορισμένες συνθήκες, η απορρόφηση του βαρίου μπορεί να παρεμποδισθεί από την παρουσία ασβεστίου. Η παρεμπόδιση μπορεί να ελεγχθεί με προσθήκη ιόντος μαγνησίου σε συγκέντρωση 5 g ανά λίτρο (3).  8.2. Η μέτρηση της εκπομπής με τη μέθοδο πλάσματος (inductively coupled plasma optical emission) μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτική τεχνική της φασματοφωτομετρίας ατομικής απορρόφησης.   Β. Προσδιορισμός του διαλυτού στροντίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μεθοδος περιγράφει τη διαδικασία για την εκχύλιση και τον προσδιορισμό του διαλυτού στροντίου στις χρωστικές ουσίες που βρίσκονται υπό την μορφή αλάτων ή λακών.  2. Αρχή  Η χρωστική ουσία εκχυλίζεται με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ υπό καθορισμένες συνθήκες και η ποσότητα του στροντίου στο εκχύλισμα προσδιορίζεται με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Αιθανόλη, απόλυτη 3.2. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ 3.3. Διάλυμα χλωριούχου καλίου 8 % (m/v): 16 g χλωριούχου καλίου διαλύονται σε 200 ml υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) 3.4. Πρότυπα διαλύματα στροντίου 3.4.1. Μητρικό πρότυπο διάλυμα στροντίου 1 000 μg/ml σε διάλυμα νιτρικού οξέος 0,5 Μ (Spectrosol η ισοδύναμο).  3.4.2. Πρότυπο διάλυμα στροντίου , 100 μg/ml: μεταφέρονται με σιφώνιο 10,0 ml μητρικού πρότυπου διαλύματος στροντίου (3.4.1) σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml. Συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται.  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Διηθητική μεμβράνη με μέγεθος πόρων 0,45 μm 4.3. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εξοπλισμένο με λυχνία στροντίου κοίλης καθόδου.  5. Τόπος εργασίας 5.1. Παρασκευή δείγματος  Το διάλυμα που παρασκευάζεται στο σημείο Α 5.1.4, χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας σε διαλυτό στρόντιο.  5.1.1. Σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml, μεταφέρονται με σιφώνιο 5,0 ml διαλύματος χλωριούχου καλίου (3.3) και μία ποσότητα (WSrml) του αραιωμένου διηθήματος (Α 5.1.4), ώστε η συγκέντρωση που θα προκύψει να είναι μεταξύ 2 και 5 μg στροντίου/ml. (Μία  ποσότητα 25 ml κρίνεται ότι αποτελεί ικανοποιητικό σημείο εκκίνησης). Συμπληρώνεται ο όγκος με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται.  5.1.2. Προσδιορίζεται η συγκέντρωση του στροντίου στο διήθημα (5.1.1) με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης την ίδια ημέρα.  5.2. Συνθήκες για την ατομική απορρόφηση  Φλόγα: οξείδιο του αζώτου/ακετυλένιο  Μήκος κύματος: 460,7 nm  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): όχι  Συνθήκες καυσίμου: χαμηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη της μέγιστης απορρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση5.3.1. Σε μία σειρά ογκομετρικών φιαλών των 100 ml μεταφέρονται με σιφώνιο 1,0, 2,0, 3,0, 4,0 και 5,0 ml του πρότυπου διαλύματος στροντίου (3.4.2). Σε κάθε φιάλη μεταφέρονται με σιφώνιο 5 ml διαλύματος χλωριούχου καλίου (3.3). Ο όγκος συμπληρώνεται με  διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,07 Μ (3.2) και αναμειγνύεται. Τα διαλύματα αυτά περιέχουν 1,0, 2,0, 4,0 και 5,0 μg στροντίου/ml αντίστοιχα.   Με τον ίδιο τρόπο παρασκευάζεται τυφλό διάλυμα παραλείποντας το πρότυπο διάλυμα στροντίου.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση του τυφλού διαλύματος και η τιμή που λαμβάνεται χρησιμοποιείται ως μηδενική συγκέντρωση στροντίου για την καμπύλη βαθμονόμησης. Στη συνέχεια μετράται κάθε ένα από τα πρότυπα διαλύματα στροντίου (5.3.1). Χαράσεται η καμπύλη  βαθμονόμησης που συνδέει τις τιμές απορρόφησης με την συγκέντωση στροντίου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1.1). Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση στροντίου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης που λαμβάνεται για το διάλυμα δείγματος.  6. Υπολογισμός  Η περιεκτικότητα ( % m/m) της χρωστικής ουσίας σε διαλυτό στρόντιο, υπολογίζεται με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) διαλυτού στροντίου = c x V 10WSr x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος (Α 5.1.1) που υποβάλλεται σε ανάλυση,   c = συγκέντρωση στροντίου στο διάλυμα δείγματος (5.1.1) σε μg/ml, που προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης,   V = συνολικός όγκος του εκχυλίσματος σε ml (Α5.1.2) και  WSr = όγκος του εκχυλίσματος σε ml που λαμβάνεται στο σημείο 5.1.1.  7. Επαναληψιμότητα  Η καλύτερη επαναληψιμότητα (ISO 5725) για τη μέθοδο αυτή, είναι 0,09 % για περιεκτικότητα σε διαλυτό στρόντιο 0,6 % (m/m) 8. Παρατηρήσεις  Η μέτρηση της εκπομπής με τη μέθοδο πλάσματος (inductively coupled plasma optical emission) μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν εναλλακτική τεχνική της φασματοφωτομετρίας ατομικής απορρόφησης.   ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΕΝΖΥΛΙΚΗΣ ΑΛΚΟΟΛΗΣ ΣΤΑ ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ  Α. Ανίχνευση 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος αυτή περιγράφει την ανίχνευση της βενζυλικής αλκοόλης στα καλλυντικά προϊόντα.  2. Αρχή  Η βενζυλική αλκοόλη ανιχνεύεται με χρωματογραφία λεπτής στοιβάδος σε πλάκες silica gel.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Βενζυλική αλκοόλη 3.2. Χλωροφόρμιο 3.3. Αιθανόλη (απόλυτη) 3.4. Κ-πεντάνιο 3.5. Διαλύτης ανάπτυξης: διαιθυλαιθέρας 3.6. Πρότυπο διάλυμα βενζυλικής αλκοόλης: ζυγίζονται 0,1 g βενζυλικής αλκοόλης (3.1) σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml, συμπληρώνεται ο όγκος με αιθανόλη (3.3) και αναμειγνύεται.  3.7. Πλάκες χρωματογραφίας λεπτής στοιβάδος, γυαλί 100 mm x 200 mm ή 200 mm x 200 mm, επιστρωμένες με στοιβάδα 0,25mm κολλοειδούς πυριτίου silica gel 60 F254.  3.8. Μέσο εμφάνισης: 12μολυβδοφωσφορικό οξύ, 10 % (m/V) σε αιθανόλη (3.3).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνθήκης εξοπλισμός για χρωματογραφία λεπτής στοιβάδος.  4.2. Θάλαμος χρωματογραφίας, διπλού καψιδίου με διαστάσεις περίπου 80 mm x 230 mm x 240 mm 4.3. Χρωματογραφικό χαρτί: Whatman, ή αντίστοιχο 4.4. Λάμπα υπεριώδους, μήκους κύματος 254 nm.  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Παρασκευή δείγματος  Σε ογκομετρική φιάλη των 10 ml ζυγίζεται 1,0 g του προς ανάλυση προϊόντος. Προστίθενται 3 ml χλωροφόρμιου (3.2) και η φιάλη ανακινείται ζωηρά μέχρι την πλήρη διασπορά του προϊόντος. Συμπληρώνεται ο όγκος με αιθανόλη (3.3) και ανακινείται ζωηρά ώστε να  δώσει ένα διαυγές, ή σχεδόν διαυγές, διάλυμα.  5.2. Χρωματογραφία λεπτής στοιβάδος.  5.2.1. Ο θάλαμος χρωματογραφίας (4.2) κορένυται με κ-πεντάνιο (3.4) ως εξής: το τοίχωμα του θαλάμου που βρίσκεται δίπλα στο πίσω καψίδιο καλύπτεται με χρωματογραφικό χαρτί (4.3) έτσι ώστε το κάτω άκρο του χαρτιού να βρίσκεται μέσα στο καψίδιο.  Μεταφέρονται 25 ml του κ-πεντάνιου (3.4) στο πίσω καψίδιο χύνοντας με ήπια ροή τον διαλύτη αυτόν επάνω στην εκτεθειμένη επιφάνεια του χρωματογραφικού χαρτιού. Επανατοποθετείται αμέσως το κάλυμα και αφήνεται ο θάλαμος σε ηρεμία επί 15 λεπτά.  5.2.2. Σε κατάλληλα σημεία κατά μήκος της γραμμής εκκίνησης της πλάκας (3.7) εναποτίθενται 10 μl του δείγματος (5.1) και 10 μl του πρότυπου διαλύματος βενζυλικής αλκοόλης (3.6). Αφήνεται να στεγνώσει.  5.2.3. Μεταφέρονται με σιφώνιο 10 ml διαιθυλαιθέρα (3.5) στο μπροστινό καψίδιο του θαλάμου και αμέσως μετά τοποθετείται η πλάκα (5.2.2) στο ίδιο καψίδιο. Αμέσως, επανατοποθετείται το κάλυμμα του θαλάμου και η πλάκα αναπτύσσεται μέχρι ύψους 150 mm.  Απομακρύνεται η πλάκα από το θάλαμο χρωματογραφίας και αφήνεται να στεγνώσει σε θερμοκρασία δωματίου.   5.2.4. Παρατηρείται η πλάκα (5.2.3) σε υπεριώδες φως και σημειώνονται οι θέσεις των ιωδών κηλίδων. Η πλάκα ψεκάζεται με το αντιδραστήριο εμφάνισης (3.8) και στη συνέχεια θερμαίνεται στους 120 oC επί 15 λεπτά περίπου. Η βενζυλική αλκοόλη εμφανίζεται ως  σκούρα μπλε κηλίδα.  5.2.5. Υπολογίζεται η τιμή Rf που προκύπτει από το πρότυπο διάλυμα βενζυλικής αλκοόλης. Η σκούρα μπλε κηλίδα με την ίδια τιμή Rf που εμφανίζεται από το δείγμα υποδηλώνει την παρουσία βενζυλικής αλκοόλης σε αυτό.   Όριο ανίχνευσης: 0,1 μg βενζυλικής αλκοόλης.   Β. Ποσοτικός προσδιορισμός 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος περιγράφει τον προσδιορισμό βενζυλικής αλκοόλης σε καλλυντικά προϊόντα.  2. Ορισμός  Η ποσότητα της βενζυλικής αλκοόλης που προσδιορίζεται με τη μέθοδο αυτή εκφράζεται ως ποσοστό επί τοις εκατό κατά μάζα (m/m).  3. Αρχή  Το δείγμα εκχυλίζεται με μεθανόλη και η ποσότητα της βενζυλικής αλκοόλης στο εκχύλισμα προσδιορίζεται με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης (HPLC).  4. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας και κατάλληλα για HPLC όπου χρειάζεται.  4.1. Μεθανόλη 4.2.4. 4-αιθοξυφαινόλη 4.3. Βενζυλική αλκοόλη 4.4. Κινητή φάση: μεθανόλη (4.1)/νερό (45: 55 v/v) 4.5. Μητρικό διάλυμα βενζυλικής αλκοόλης: ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,1 g βενζυλικής αλκοόλης (4.3) μέσα σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml. Συμπληρώνεται ο όγκος με μεθανόλη (4.1) και αναμειγνύεται.  4.6. Μητρικό διάλυμα εσωτερικού προτύπου: ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,1 g 4-αιθοξυφαινόλης (4.2) μέσα σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml. Συμπληρώνεται ο όγκος με μεθανόλη (4.1) και αναμειγνύεται.  4.7. Πρότυπα διαλύματα: σε μία σειρά ογκομετρικών φιαλών των 25 ml μεταφέρονται με σιφώνιο οι κατάλληλοι όγκοι μητρικού διαλύματος βενζυλικής αλκοόλης (4.5) και μητρικού διαλύματος εσωτερικού προτύπου (4.6) σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα. Συμπληρώνεται  ο όγκος με μεθανόλη (4.1) και αναμειγνύεται.    /* ΠΙΝΑΚΕΣ: δείτε Ε.Ε. */ 5.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 5.2. Συσκευή χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους ακτινοβολίας μεταβλητού μήκους κύματος και με βρόγχο εισαγωγης δείγματος 10 μl 5.3. Αναλυτική στήλη: στήλη από ανοξείδωτο χάλυβα 250 mm x 4,6 mm γεμισμένη με 5 μm Spherisorb ODS, ή ισοδύναμο 5.4. Υδατόλουτρο 5.5. Λουτρό υπερήχων 5.6. Φυγόκεντρος 5.7. Φυγοκεντρικοί σωλήνες, χωρητικότητας 15 ml 6. Τρόπος εργασίας 6.1. Παρασκευή δείγματος 6.1.1. Σε φυγοκεντρικό σωλήνα (5.7) ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,1 g (m gram) δείγματος και προστίθενται 5 ml μεθανόλης (4.1).  6.1.2. Ο σωλήνας θερμαίνεται επί 10 λεπτά σε υδατόλουτρο (5.4) που διατηρείται στους 50 oC και τοποθετείται μέσα σε λουτρό υπερήχων (5.5) μέχρι την πλήρη διασπορά του δείγματος.  6.1.3. Ψύχεται, και στη συνέχεια υποβάλλεται σε φυγοκέντρηση σε 3 500 rpm επί 5 λεπτά 6.1.4. Το υπερκείμενο υγρό μεταφέρεται σε ογκομετρική φιάλη των 25 ml.  6.1.5. Το δείγμα επανεκχυλίζεται με άλλα 5 ml μεθανόλης (4.1). Τα εκχυλίσματα συγκεντρώνονται στην ογκομετρική φιάλη των 25 ml.  6.1.6. Μεταφέρονται με σιφώνιο 2,0 ml μητρικού διαλύματος εσωτερικού πρότυπου (4.6) στην ογκομετρική φιάλη των 25 ml. Ο όγκος συμπληρώνεται με μεθανόλη (4.1) και αναμειγνύεται. Το διάλυμα αυτό χρησιμοποιείται κατά το στάδιο του προσδιορισμού που  περιγράφεται στο σημείο 6.4.  6.2. Χρωματογραφία 6.2.1. Η συσκευή υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (5.2) συνδέεται κατά τον συνήθη τρόπο. Η ροή της κινητής φάσης (4.4) ρυθμίζεται σε 2,0 ml ανά λεπτό.  6.2.2. Το μήκος κύματος του ανιχνευτή υπεριώδους (5.2) ρυθμίζεται στα 210 nm.  6.3. Βαθμονόμηση 6.3.1. Ενίενται 10 μl από κάθε πρότυπο διάλυμα βενζυλικής αλκοόλης (4.7) και μετρώνται τα εμβαδά των κορυφών της βενζυλικής αλκοόλης και της 4-αιθοξυφαινόλης.  6.3.2. Για κάθε συγκέντρωση προτύπου διαλύματος (4.7) υπολογίζεται η αναλογία των εμβαδών των κορυφών για τη βενζυλική αλκοόλη και την 4-αιθοξυφαινόλη. Χαράσσεται μια καμπύλη βαθμονόμησης τοποθετώντας αυτές τις αναλογίες στον άξονα των τεταγμένων και  τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις βενζυλικής αλκοόλης σε μg/ml στον άξονα των τετμημένων.  6.4. Προσδιορισμός 6.4.1. Ενίενται 10 μl του διαλύματος δείγματος (6.1.6) και μετρώνται τα εμβαδά των κορυφών της βενζυλικής αλκοόλης και της 4-αιθοξυφαινόλης. Υπολογίζεται η αναλογία των εμβαδών των κορυφών για τη βενζυλική αλκοόλη και την 4-αιθοξυφαινόλη. Η διαδικασία  αυτή επαναλαμβάνεται με ποσότητες 10 μl δείγματος μέχρι να ληφθούν σταθερά αποτελέσματα.  6.4.2. Από την καμπύλη βαθμονόμησης (6.3.2) διαβάζεται η συγκέντρωση βενζυλικής αλκοόλης που αντιστοιχεί στην αναλογία εμβαδών κορυφών βενζυλικής αλκοόλης προς 4-αιθοξυφαινόλης.  7. Υπολογισμός  Η περιεκτικότητα του δείγματος σε βενζυλική αλκοόλη ως ποσοστό επί τοις εκατό ανά μάζα υπολογίζεται από τον τύπο:    % (m/m) βενζυλικής αλκοόλης = c 400 x m  όπου   m = μάζα σε g του δείγματος που λαμβάνεται για ανάλυση (6.1.1),   c = συγκέντρωση βενζυλικής αλκοόλης στο διάλυμα δείγματος (6.1.6) που προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης 8. Επαναληψιμότητα (4)  Για περιεκτικότητα σε βενζυλική αλκοόλη ίση με 1 % (m/m) η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο προσδιορισμών που εκτελούνται παράλληλα στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,10 %.   ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΤΟΥ ΖΙΡΚΟΝΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΖΙΡΚΟΝΙΟΥ, ΤΟΥ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΛΩΡΙΟΥ ΣΤΑ ΜΗ ΑΕΡΟΖΟΛ ΑΠΟΣΜΗΤΙΚΑ  Η μέθοδος περιλαμβάνει πέντε στάδια:   Α. Ανίχνευση του ζιρκονίου  Β. Ποσοτικός προσδιορισμός του ζιρκονίου  Γ. Ποσοτικός προσδιορισμός του αλουμινίου  Δ. Ποσοτικός προσδιορισμός του χλωρίου  Ε. Υπολογισμός των λόγων των ατόμων αλουμινίου προς άτομα ζιρκονίου, και των ατόμων αλουμινίου συν ζιρκονίου προς τα άτομα χλωρίου  Α. Ανίχνευση του ζιρκονίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η μέθοδος περιγράφει την ανίχνευση του ζιρκονίου στα μη αεροζόλ αποσμητικά. Δεν θίγεται το θέμα της περιγραφής μεθόδων κατάλληλων για την ανίχνευση του σύμπλοκου άλατος του βασικού χλωριούχου αλοουνινίου-ζιρκονίου [AIxZR(OH)yCIz.nH2O].  2. Αρχή της μεθόδου  Το ζιρκόνιο ανιχνεύεται με το χαρακτηριστικό, ερυθρό-ιώδες ίζημα που παράγεται με το ερυθρό της αλιζαρίνης S υπό πολύ όξινες συνθήκες.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Πυκνό υδροχλωρικό οξύ (d20 = 1,18 g/ml) 3.2. Διάλυμα ερυθρού της αλιζαρίνης S (Cl. 58005): υδατικό διάλυμα του μετά νατρίου άλατος της σουλφονικής αλιζαρίνης 2 % (m/v).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 5. Τρόπος εργασίας 5.1. Σε δοκιμαστικό σωλήνα εισάγουμε 1 g δείγματος και 2 ml νερού. Πωματίζουμε και ανακινούμε.  5.2. Προσθέτουμε 3 σταγόνες διαλύματος ερυθρού της αλιζαρίνης S (3.2) και κατόπιν 2 ml πυκνού υδροχλωρικού οξέος (3.1). Πωματίζουμε και ανακινούμε.  5.3. Αφήνουμε το διάλυμα να ηρεμήσει επί 2 λεπτά περίπου.  5.4. Η παρουσία ζιρκονίου καταδεικνύεται με την εμφάνιση ερυθροϊωδούς υπερκειμένου υγρού και ιζήματος.   Β. Ποσοτικός προσδιορισμός ζιρκονίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος είναι κατάλληλη για τον προσδιορισμό του ζιρκονίου σε σύμπλοκα άλατα του βασικού χλωριούχου αλουμινίου-ζιρκονίου, με μέγιστη συγκέντρωση ζιρκονίου 7,5 % (m/m) σε μη αεροζόλ αποσμητικά.  2. Αρχή της μεθόδου  Το ζιρκόνιο εκχυλίζεται από το προϊόν υπό όξινες συνθήκες και προσδιορίζεται με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Πυκνό υδροχλωρικό οξύ (d20 = 1,18 g/ml) 3.2. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 10 % (v/v): σε ποτήρι ζέσεως, που περιέχει 500 ml νερού προσθέτουμε 100 ml πυκνού υδροχλωρικού οξέος (3.1) υπό συνεχή ανάδευση. Μεταφέρουμε αυτό το διάλυμα σε ογκομετρική φιάλη ενός λίτρου και συμπληρώνουμε με νερό.  3.3. Μητρικό πρότυπο διάλυμα ζιρκονίου, 1 000 μg/ml σε διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 0,5 Μ (Spectrosol ή αντίστοιχο).  3.4. Αντιδραστήριο ενύδρου χλωριούχου αλουμινίου [AICI3.6H2O]: διαλύουμε 22,6 g εξαϋδρικού χλωριούχου αλουμινίου σε 250 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος 10 % (v/v) (3.2).  3.5. Αντιδραστήριο χλωριούχου αμμωνίου: διαλύουμε 5,0 g χλωριούχου αμμωνίου σε 250 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος 10 % (v/v) (3.2).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Θερμαντήρας με μαγνητικό αναδευτήρα 4.3. Διηθητικό χαρτί (Whatman no 41 ή ισοδύναμο) 4.4. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εφοδιασμένο με λυχνία ζιρκονίου κοίλης καθόδου 5. Τρόπος εργασίας 5.1. Προετοιμασία του δείγματος 5.1.1. Ζυγίζουμε επακριβώς περίπου 1,0 g (m gram) ομογενούς δείγματος του προϊόντος μέσα σε ποτήρι ζέσεως των 150 ml. Προσθέτουμε 40 ml νερού και 10 ml πυκνού οδροχλωρικού οξέος (3.1).  5.1.2. Τοποθετούμε το ποτήρι σε θερμαντήρα με μαγνητικό αναδευτήρα (4.2). Αναδεύουμε και θερμαίνουμε μέχρι βρασμού. Για να παρεμποδίσουμε τη γρήγορη ξήρανση τοποθετούμε ύαλο ωρολογίου πάνω στο ποτήρι. Βράζουμε επί 5 λεπτά, απομακρύνουμε το ποτήρι από το  θερμαντήρα και ψύχουμε σε θερμοκρασία δωματίου.  5.1.3. Χρησιμοποιώντας το διηθητικό χάρτη (4.3), διηθούμε το περιεχόμενο του ποτηρίου ζέσεως σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml. Εκπλύνουμε το ποτήρι δύο φορές με 10 ml νερού και προσθέτουμε τα εκπλύματα στη φιάλη μετά από διήθηση. Συμπληρώνουμε με νερό  και αναμειγνύουμε. Αυτό το διάλυμα χρησιμοποιείται επίσης για τον προσδιορισμό του αλουμινίου (μέρος Γ).  5.1.4. Σε ογκομετρική φιάλη των 50 ml μεταφέρουμε με σιφώνιο 20 ml του διαλύματος δείγματος (5.1.3), 5,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου αλουμινίου (3.4), και 5,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου αμμωνίου (3.5). Συμπληρώνουμε με διάλυμα υδροχλωρικού  οξέος 10 % (v/v) (3.2) και αναμειγνύουμε.  5.2. Συνθήκες φασματοφωτομετρίας ατομικής απορρόφησης  Φλόγα: πρωτοξείδιο του αζώτου/ακετυλένιο  Μήκος κύματος: 360,1 nm  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): όχι  Συνθήκες καυσίμου: υψηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη μέγιστης απόρρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση 5.3.1. Σε μια σειρά ογκομετρικών φιαλών των 50 ml μεταφέρουμε με σιφώνιο 5,00, 10,00, 15,00, 20,00 και 25,00 ml του μητρικού πρότυπου διαλύματος ζιρκονίου (3.3). Σε κάθε ογκομετρική φιάλη μεταφέρουμε με σιφώνιο 5,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου  αλουμινίου (3.4) και 5,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου αμμωνίου (3.5). Συμπληρώνουμε μέχρι τη χαραγή με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 10 % (v/v) και αναμειγνύουμε. Τα διαλύματα αυτά περιέχουν 100, 200, 300, 400 και 500 μg ζιρκονίου ανά χιλιοστόλιτρο  (μg/ml) αντίστοιχα.   Ομοίως, παρασκευάζουμε τυφλό διάλυμα παραλείποντας το πρότυπο διάλυμα ζιρκονίου.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση του τυφλού διαλύματος (5.3.1) και η λαμβανόμενη τιμή χρησιμοποιείται ως απορρόφηση, που αντιστοιχεί σε μηδενική συγκέντρωση ζιρκονίου, για την καμπύλη βαθμονόμησης. Μετράται η απορρόφηση κάθε προτύπου διαλύματος του  ζιρκονίου (5.3.1). Χαράσεται η καμπύλη βαθμονόμησης που συσχετίζει τις τιμές απορρόφησης με τις συγκεντρώσεις ζιρκονίου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1.4). Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση του ζιρκονίου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης του διαλύματος του δείγματος.  6. Υπολογισμός  Υπολογίζεται η περιεκτικότητα ζιρκονίου στο δείγμα σε ποσοστό επί τοις εκατό κατά μάζα, με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) ζιρκονίου = c 40 x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος που υποβλήθηκε σε ανάλυση (5.1.1)  και   c = συγκέντρωση του ζιρκονίου στο διάλυμα δείγματος (5.1.4) σε μg/ml που προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης.   7. Επαναληψιμότητα (5)  Για περιεκτικότητα σε ζιρκόνιο 3,00 % (m/m) η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δυο προσδιορισμών που εκτελούνται παράλληλα στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,10 % (m/m).  8. Παρατηρήσεις  Η χρήση φασμοτοφωτομετρίας οπτικής εκπομπής πλάσματος με επαγωγική σύζευξη (ICP) επιτρέπεται εναλλακτικά αντί της φασματοφωτομετρίας ατομικής απορρόφησης (φλόγας) .   Γ. Ποσοτικός προσδιορισμός του αλλουμινίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος είναι κατάλληλη για τον ποσοτικό προσδιορισμό του αλουμινίου σε σύμπλοκα άλατα του βασικού χλωριούχου αλουμινίου-ζιρκονίου με μέγιστη συγκέντρωση αλουμινίου 12 % (m/m), σε μη αεροζόλ αποσμητικά.  2. Αρχή της μεθόδου  Το αλουμίνιο εκχυλίζεται από το προϊόν υπό όξινες συνθήκες και προσδιορίζεται με φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας.  3.1. Πυκνό υδροχλωρικό οξύ (d20 = 1,18 g/ml) 3.2. Διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 1 % (v/v): σε ποτήρι ζέσεως που περιέχει 500ml, νερού προστίθενται 10 ml πυκνού υδροχλωρικού οξέος (3.1) υπό συνεχή ανάδευση. Μεταφέρουμε αυτό το διάλυμα σε ογκομετρική φιάλη του ενός λίτρου και συμπληρώνουμε με νερό.  3.3. Μητρικό πρότυπο διάλυμα αλουμινίου, 1 000 μg/ml σε διάλυμα νιτρικού οξέος 0,5 Μ (SpectrosoL ή ισοδύναμο).  3.4. Αντιδραστήριο χλωριούχου καλίου: διαλύουμε 10,0 g χλωριούχου καλίου σε 250 ml διαλύματος υδροχλωρικού οξέος 1 % (v/v) (3.2).  4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Φασματοφωτόμετρο ατομικής απορρόφησης εφοδιασμένο με λυχνία ζιρκόνιου κοίλης καθόδου.  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Προετοιμασία του δείγματος  Το διάλυμα που προετοιμάστηκε στο σημείο Β.5.1.3 χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας σε αλουμίνιο.  5.1.1. Σε ογκομετρική φιάλη των 100 ml, μεταφέρονται με σιφώνιο 5,00 ml του διαλύματος δείγματος (Β.5.1.3) και 10,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου καλίου (3.4). Συμπληρώνουμε έως τη χαραγή με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 1 % (v/v) (3.2) και  αναμειγνύουμε.  5.2. Συνθήκες για την φασματοφωτομετρία ατομικής απορρόφησης  Φλόγα: Πρωτοξείδιο του αζώτου/ακετυλένιο  Μήκος κύματος: 309,3 nm  Υποβιβασμός στάθμης θορύβου (background correction): όχι  Συνθήκες καυσίμου: υψηλή περιεκτικότητα σε καύσιμο- για την επίτευξη της μέγιστης απορρόφησης είναι απαραίτητη η βελτιστοποίηση του ύψους του καυστήρα και των συνθηκών του καυσίμου.  5.3. Βαθμονόμηση 5.3.1. Σε μια σειρά ογκομετρικών φιαλών των 100 ml, μεταφέρονται με σιφώνιο 1,00, 2,00, 3,00, 4,00 και 5,00 ml του μητρικού πρότυπου διαλύματος αλουμινίου (3.3). Σε κάθε ογκομετρική φιάλη μεταφέρονται με σιφώνιο 10,00 ml του αντιδραστηρίου χλωριούχου  καλίου (3.4) συμπληρώνουμε έως τη χαραγή με διάλυμα υδροχλωρικού οξέος 1 % (v/v) (3.2) και αναμειγνύουμε. Αυτά τα διαλύματα περιέχουν 10, 20, 30, 40 και 50 μg αλουμινίου ανά χιλιοστόλιτρο (μg/ml).   Ομοίως, προετοιμάζουμε τυφλό διάλυμα παραλείποντας το πρότυπο διάλυμα αλουμινίου.  5.3.2. Μετράται η απορρόφηση του τυφλού διαλύματος (5.3.1) και η λαμβανόμενη τιμή χρησιμοποιείται ως απορρόφηση που αντιστοιχεί σε μηδενική συγκέντρωση αλουμινίου για την καμπύλη βαθμονόμησης. Μετράται η απορρόφηση κάθε προτύπου διαλύματος αλουμινίου.  Χαράσεται η καμπύλη βαθμονόμησης που συσχετίζει τις τιμές απορρόφησης με τις συγκεντώσεις αλουμινίου.  5.4. Προσδιορισμός  Μετράται η απορρόφηση του διαλύματος δείγματος (5.1.1). Από την καμπύλη βαθμονόμησης υπολογίζεται η συγκέντρωση του αλουμινίου που αντιστοιχεί στην τιμή απορρόφησης του διαλύματος δείγματος.  6. Υπολογισμός  Υπολογίζεται η περιεκτικότητα αλουμινίου στο δείγμα ως ποσοτικό επί τοις εκατό κατά μάζα με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) αλουμινίου = c 5 x m  όπου:   m = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος που υποβλήθηκε σε ανάλυση (Β.5.1.1)  και   c = συγκέντρωση του αλουμινίου στο διάλυμα δείγματος (5.1.1) σε μg/ml που προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης.  7. Επαναληψιμότητα (6)  Για περιεκτικότητα 3,5 % (m/m), η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων των δυο προσδιορισμών που εκτελούνται παράλληλα στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,10 % (m/m).  8. Παρατηρήσεις 8.1. Η χρήση φασματοφωτομετρίας οπτικής εκπομπής πλάσματος με επαγωγική σύζευξη (ICP) επιτρέπεται εναλλακτικά αντί της φασματοφωτομετρίας ατομικής απορρόφησης (φλόγας).   Δ. Ποσοτικός προσδιορισμός του χλωρίου 1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος είναι κατάλληλη για τον ποσοτικό προσδιορισμό του χλωρίου, που υπάρχει υπό μορφή ιόντος χλωρίου σε σύμπλοκα άλατα βασικού χλωριούχου αλουμινίου-ζιρκονίου, σε μη αεροζόλ αποσμητικά.  2. Αρχή της μεθόδου  Το ιόν χλωρίου στο προϊόν προσδιορίζεται με ποτενσιομετρική τιτλοδότηση με πρότυπο διάλυμα νιτρικού αργύρου.  3. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας 3.1. Πυκνό νιτρικό οξύ (d20 = 1,42 g/ml) 3.2. Διάλυμα νιτρικού οξέος 5 % (v/v): Σε ποτήρι ζέσεως που περιέχει 250 ml νερού προσθέτουμε 25 ml πυκνού νιτρικού οξέος (3.1) υπό συνεχή ανάδευση. Μεταφέρουμε αυτό το διάλυμα σε ογκομετρική φιάλη των 500 ml και συμπληρώνουμε ως τη χαραγή με νερό.  3.3. Ακετόνη 3.4. Ογκομετρικό διάλυμα νιτρικού αργύρου 0,1 Μ (AnalaR ή ισοδύναμο) 4. Εξοπλισμός 4.1. Συνήθης εργαστηριακός εξοπλισμός 4.2. Θερμαντήρας με μαγνητικό αναδευτήρα 4.3. Ηλεκτρόδιο αρύρου 4.4. Ηλεκτρόδιο αναφοράς καλομέλανος 4.5. Πεχάμετρο/μιλλιβολτόμετρο κατάλληλο για ποτενσιομετρική τιτλοδότηση  5. Τρόπος εργασίας 5.1. Προετοιμασία του δείγματος 5.1.1. Σε ποτήρι ζέσεως των 250 ml ζυγίζονται επακριβώς περίπου 1,0 g (m gram) ομογενούς δείγματος του προϊόντος. Προστίθενται 80 ml νερού και 20 ml διαλύματος νιτρικού οξός 5 % (v/v) (3.2).  5.1.2. Τοποθετείται το ποτήρι ζέσεως σε θερμαντήρα με μαγνητικό αναδευτήρα (4.2). Αρχίζουμε την ανάδευση και θερμαίνουμε μέχρι βρασμού. Για να παρεμποδίσουμε τη γρήγορη ξήρανση, τοποθετούμε μια ύαλο ωρολογίου επάνω στο ποτήρι. Βράζουμε επί 5 λεπτά,  απομακρύνουμε το ποτήρι από τον θερμαντήρα και ψύχουμε σε θερμοκρασία δωματίου.  5.1.3. Προστίθενται 10 ml ακετόνης (3.3), εμβαπτίζονται τα ηλεκτρόδια (4.3 και 4.4) στο διάλυμα και αρχίζει ανάδευση.   Τιτλοδοτούμε ποτενσιομετρικά με πρότυπο διάλυμα νιτρικού αργύρου 0,1 Μ (3.4) και χαράζουμε διαφορική καμπύλη για να προσδιορίσουμε το τελικό σημείο (V ml).  6. Υπολογισμός  Υπολογίζεται η περιεκτικότητα σε χλώριο του δείγματος σε ποσοστό επί τοις εκατό κατά μάζα με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) χλωρίου = 0.3545 x V m  όπου:   m = η μάζα σε γραμμάρια του δείγματος που υποβλήθηκε σε ανάλυση (5.1.1)  και   v = όγκος του νιτρικού αργύρου 0,1 Μ, σε ml που καταναλώθηκε μέχρι το τελικό σημείο της τιτλοδότησης (5.1.3).  7. Επαναληψιμότητα (7)  Για περιεκτικότητα σε χλώριο ίση με 4 % (m/m), διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο προσδιορισμών που έχουν εκτελεστεί παράλληλα στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,10 % (m/m).   Ε. Υπολογισμός των λόγων των ατόμων αλουμινίου προς άτομα ζιρκονίου, και των ατόμων αλουμινίου συν ζιρκονίου προς τα άτομα χλωρίου 1. Υπολογισμός του λόγου των ατόμων αλουμινίου προς τα άτομα ζιρκονίου  Υπολογίζεται ο λόγος Al: Zr με τη βοήθεια του τύπου:    Λόγος Al: Zr = Al % (m/m) x 91,22Zr % (m/m) x 26,98 2. Υπολογισμός του λόγου των ατόμων αλουμινίου συν ζιρκονίου προς τα άτομα χλωρίου  Υπολογίζεται ο λόγος (Al+Zr): Cl με τη βοήθεια του τύπου:      Al % (m/m) 26,98 + Zr % (m/m) 91,22   Λόγος (Al + Zr): Cl =      Cl % (m/m) 35,45  ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΚΑΙ ΠΟΣΟΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΞΑΜΙΔΙΝΗΣ ΤΗΣ ΔΙΒΡΩΜΟΕΞΑΜΙΔΙΝΗΣ, ΤΗΣ ΔΙΒΡΩΜΟΠΡΟΠΑΜΙΔΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΛΩΡΟΕΞΙΔΙΝΗΣ  1. Αντικείμενο και πεδίο εφαρμογής  Η παρούσα μέθοδος περιγράφει την ανίχνευση και τον ποσοτικό προσδιορισμό:   - της εξαμιδίνης και των αλάτων της συμπεριλαμβανομένων του ισαιθειονικού και του 4-υδροξυβενζοϊκού,   - της διβρωμοεξαμιδίνης και των αλάτων της συμπεριλαμβανομένου του ισαιθειονικού,   - της διβρωμοπροπαμιδίνης και των αλάτων της συμπεριλαμβανομένου του ισαιθειονικού,   - της διοξικής, της διγλυκονικής και της διυδροχλωρικής χλωροεξιδίνης, στα καλλυντικά προϊόντα.  2. Ορισμός  Οι συγκεντρώσεις εξαμιδίνης, διβρωμοεξαμιδίνης, διβρωμοπροπαμιδίνης και χλωροεξιδίνης που υπολογίζονται με τη μέθοδο αυτή εκφράζονται ως ποσοστό επί τοις εκατό κατά μάζα (% m/m).  3. Αρχή  Η ανίχνευση και ο ποσοτικός προσδιορισμός διενεργούνται με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης (HPLC) ανταλλαγής ιόντων σε ανεστραμμένη φάση, που ακολουθείται από φασματοφωτομετρική ανίχνευση σε υπεριώδες μήκος κύματος. Η εξαμιδίνη, η διβρωμοεξαμιδίνη,  η διβρωμοπροπαμιδίνη και η χλωροεξιδίνη ανιχνεύονται με βάση τους χρόνους κατακράτησής τους στη χρωματογραφική στήλη.  4. Αντιδραστήρια  Όλα τα αντιδραστήρια πρέπει να είναι αναλυτικής καθαρότητας και κατάλληλα για την HPLC όπου απαιτείται.  4.1. Μεθανόλη 4.2. Μονοϋδρικό άλας νατρίου του 1-επτανοσουλφονικού οξέος 4.3. Οξικό οξύ, παγόμορφο (d20 = 1,05 g/ml) 4.4. Χλωριούχο νάτριο 4.5. Κινητές φάσεις 4.5.1. Διαλύτης Ι: μεθανολικό διάλυμα 0,005 Μ του μονοϋδρικού άλατος νατρίου του 1-επτανοσουλφονικού οξέως (4.2) του οποίου το φαινόμενο pH έχει ρυθμιστεί σε 3,5 με παγόμορφο οξικό οξύ (4.3).  4.5.2. Διαλύτης ΙΙ: υδατικό διάλυμα 0,005 Μ του μονοϋδρικού άλατος νατρίου του 1-επτανοσουλφονικού οξέος (4.2) του οποίου το pH έχει ρυθμιστεί σε 3,5 παγόμορφο οξικό οξύ (4.3).   Σημείωση: Αν χρειάζεται να βελτιωθεί η μορφή των κορυφών, οι κινητές φάσεις μπορούν να τροποποιηθούν και να παρασκευαστούν ως εξής:   - Διαλύτης Ι: διαλύονται 5,84 g χλωριούχου νατρίου (4.4) και 1,1013 g μονοϋδρικού άλατος νατρίου του 1-επτανοσουλφονικού οξέος (4.2) σε 100 ml νερού. Προστίθενται 900 ml μεθανόλης (4.1) και με τη βοήθεια παγόμορφου οξικού οξέος (4.3) ρυθμίζεται το  φαινόμενο pH σε 3,5.   - Διαλύτης ΙΙ: Διαλύονται 5,84 g χλωριούχου νατρίου (4.4) και 1,1013 g μονοϋδρικού άλατος νατρίου του 1-επτανοσουλφονικού οξέος (4.2) σε 1 λίτρο νερού και με τη βοήθεια παγόμορφου οξικού οξέος (4.3) ρυθμίζεται το pH σε 3,5.  4.6. Διισαιθειονική εξαμιδίνη [C20H26N4O2-2C2H6O4S] 4.7. Διισαιθειονική διβρωμοεξαμιδίνη [C20H24Br2N4O2-2C2H6O4S] 4.8. Διισαιθειονική διβρωμοπροπαμιδίνη [C17H18Br2N4O2-2C2H6O4S] 4.9. Διοξική χλωροεξιδίνη [C22H30Cl2N10-2C2H4O2] 4.10. Διαλύματα αναφοράς: παρασκευάζονται διαλύματα 0,05 % (m/v) καθενός από τα τέσσερα συντηρητικά (4.6 έως 4.9) στο διαλύτη Ι (4.5.1).  4.11. 3,4,4-Τριχλωροκαρβανιδίλιο (τρικλοκαρβάνη) 4.12. 4,4-Διχλωρο-3-(τριφθορομέθυλο) καραβανιλίδιο (αλοκαρβάνη) 5. Εξοπλισμός 5.1. Συνήθης εξοπλισμός εργαστηρίου 5.2. Συσκευή της υγρής χρωματογραφίας υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους ακτινοβολίας μεταβλητού μήκους κύματος.  5.3. Αναλυτική στήλη: ανοξείδωτος χάλυβας, μήκος 30 cm, εσωτερική διάμετρος 4 mm, γεμισμένη με μ-Bondapack C18, 10 μm, ή ισοδύναμο.  5.4. Λουτρό υπερήχων 6. Ανίχνευση 6.1. Παρασκευή του δείγματος  Σε ογκομετρική φιάλη των 10 ml ζυγίζονται περίπου 0,5 g του δείγματος και συμπληρώνεται ο όγκος με το διαλύτη Ι (4.5.1). Η ογκομετρική φιάλη τοποθετείται επί 10 λεπτά σε λουτρό υπερήχων (5.4) και ακολουθεί διήθηση ή φυγοκέντρηση. Το διήθημα ή το  υπερκείμενο υγρό συλλέγεται προκειμένου να χρησιμοποιηθεί στην χρωματογραφία.  6.2. Χρωματογραφία 6.2.1. Διαβάθμιση της κινητής φάσης  θερμοκρασία της στήλης στους 35 oC.  6.2.3. Ο ανιχνευτής ρυθμίζεται στα 264 nm.  6.2.4. Εισάγονται με ένεση 10 μl από κάθε διάλυμα αναφοράς (4.10) και καταγράφονται τα χρωματογραφήματά τους.  6.2.5. Εισάγονται με ένεση 10 μl του διαλύματος δείγματος (6.1.) και καταγράφεται το χρωματογράφημά του.  6.3. Ανιχνεύεται η παρουσία εξαμιδίνης, διβρωμοεξαμιδίνης, διβρωμοπροπαμιδίνης και χλωροεξιδίνης συγκρίνοντας τους χρόνους κατακράτησης των κορυφών που καταγράφηκαν στο σημείο 6.2.5 με εκείνους που ελήφθησαν από τα διαλύματα αναφοράς στο σημείο 6.2.4.  7. Ποσοτικός προσδιορισμός 7.1. Παρασκευή των προτύπων διαλυμάτων  Ένα από τα συντηρητικά (4.6 έως 4.9) που δεν απαντάται στο δείγμα χρησιμοποιείται ως εσωτερικό πρότυπο. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί τρικλοκαρβάνη (4.11) ή αλοκαρβάνη (4.12).  7.1.1. Μητρικό διάλυμα 0,05 % (m/v) του συντηρητικού που ανιχνεύτηκε στο σημείο 6.3 στο διαλύτη Ι (4.5.1).  7.1.2. Μητρικό διάλυμα 0,05 % (m/v) του συντηρητικού που επιλέχτηκε ως εσωτερικό πρότυπο στο διαλύτη Ι (4.5.1).  7.1.3. Για κάθε συντηρητικό που ανιχνεύτηκε παρασκευάζονται τέσσερα πρότυπα διαλύματα μεταφέροντας σε μια σειρά ογκομετρικών φιαλών των 10 ml ποσότητες του μητρικού διαλύματος του συντηρητικού που ανιχνεύτηκε (7.1.1) και κατάλληλες ποσότητες του  μητρικού διαλύματος του εσωτερικού προτύπου (7.1.2) σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα. Συμπληρώνεται ο όγκος κάθε φιάλης με το διαλύτη Ι (4.5.1) και αναμειγνύεται.    /* ΠΙΝΑΚΕΣ: δείτε Ε.Ε. */ 7.2.1. Σε ογκομετρική φιάλη των 10 ml ζυγίζονται με ακρίβεια περίπου 0,5 (p gram) δείγματος, προστίθεται 1,0 ml του εσωτερικού πρότυπου διαλύματος (7.1.2) και 6 ml διαλύτη Ι (4.5.1) και αναμειγνύονται.  7.2.2. Η ογκομετρική φιάλη τοποθετείται επί 10 λεπτά σε λουτρό υπερήχων (5.4). Μετά από ψύξη, συμπληρώνεται ο όγκος με διαλύτη και αναμειγνύεται. Ακολουθεί φυγοκέντρηση ή διήθηση με πτυχωτό ηθμό. Συλλέγεται το υπερκείμενο υγρό ή το διήθημα, ανάλογα με  την περίπτωση, για τη χρωματογραφική ανάλυση.  7.3. Χρωματογραφία 7.3.1. Η διαβάθμιση της κινητής φάσης, η ταχύτητα ροής της, η θερμοκρασία της στήλης και το μήκος κύματος του ανιχνευτή της συσκευής HPLC (5.2) ρυθμίζονται στις συνθήκες που απαιτούνται κατά το στάδιο της ανίχνευσης (6.2.1 ως 6.2.3).  7.3.2. Εισάγονται με ένεση 10 μl του διαλύματος δείγματος (7.2.2) και μετριέται το εμβαδόν των κορυφών. Η διαδικασία επαναλαμβάνεται με άλλα 10 μl του διαλύματος δείγματος μέχρι να ληφθούν σταθερά αποτελέσματα. Υπολογίζεται και ο λόγος των εμβαδών  μεταξύ της κορυφής της προσδιοριζόμενης ένωσης και της κορυφής του εσωτερικού προτύπου.  7.4. Βαθμονόμηση 7.4.1. Εισάγονται με ένεση 10 μl από κάθε πρότυπο διάλυμα (7.1.3) και μετριούνται τα εμβαδά των κορυφών.  7.4.2. Για κάθε πρότυπο διάλυμα (7.1.3), υπολογίζεται ο λόγος των εμβαδών μεταξύ της κορυφής της εξαμιδίνης ή της διβρωμοεξαμιδίνης ή της διβρωμοπροπαμιδίνης ή της χλωροεξιδίνης και της κορυφής του εσωτερικού προτύπου. Χαράσσεται μια καμπύλη  βαθμονόμησης τοποθετώντας τους λόγους των εμβαδών στον άξονα των τεταγμένων και τις αντίστοιχες συγκεντρώσεις του συντηρητικού που ανιχνεύτηκε στα πρότυπα διαλύματα, σε μικρογραμμάρια ανά ml, στον άξονα των τετμημένων.  7.4.3. Από την καμπύλη βαθμονόμησης (7.4.2) βρίσκεται η συγκέντρωση του ανιχνευθέντος συντηρητικού η οποία αντιστοιχεί στο λόγο των εμβαδών των κορυφών που υπολογίστηκε στο σημείο 7.3.2.  8. Υπολογισμός 8.1. Υπολογίζεται η περιεκτικότητα σε εξαμιδίνη, διβρωμοεξαμιδίνη, διβρωμοπροπαμιδίνη ή χλωροεξιδίνη του δείγματος, ως ποσοστό μάζας, με τη βοήθεια του τύπου:    % (m/m) = c 1000 x p x MB1 MB2  όπου:   p = μάζα σε γραμμάρια του δείγματος που λαμβάνεται για ανάλυση (7.2.1),   c = συγκέντρωση, του συντηρητικού στο διάλυμα δείγματος, σε μικρογραμμάρια ανά ml, η οποία προκύπτει από την καμπύλη βαθμονόμησης,   MB1 = μοριακό βάρος της βασικής μορφής του υπάρχοντος συντηρητικού,   MB2 = μοριακό βάρος του αντίστοιχου άλατος (βλέπε σημείο 10) 9. Επαναληψιμότητα (8)  Για περιεκτικότητα εξαμιδίνης, διβρωμοεξαμιδίνης, διβρωμοπροπαμιδίνης ή χλωροεξιδίνης ίση με 0,1 % (m/m), η διαφορά μεταξύ των αποτελεσμάτων δύο προσδιορισμών που εκτελούνται παράλληλα στο ίδιο δείγμα δεν πρέπει να υπερβαίνει το 0,005 %.  10. Πίνακας μοριακών βαρών  Εξαμιδίνη C20H26N4O2 354,45  Διισαιθειονική εξαμιδίνη C20H26N4O2-2C2H6O4S 606,72  Δι-π-υδροξυβενζοϊκή εξαμιδίνη C20H26N4O2-2C7H6O3 630,71  Διβρωμοεξαμιδίνη C20H24Br2N4O2 512,24  Διισαιθειονική διβρωμοεξαμιδίνη C20JH24Br2N4O2-2C2H6O4S 764,51  Διβρωμοπροπαμιδίνη C17H18Br2N4O2 470,18  Διισαιθειονική διβρωμοπροπαμιδίνη C17H18Br2N4O2-2C2H6O4S 722,43  Χλωροεξιδίνη C22H30Cl2N10 505,45  Διοξική χλωροεξιδίνη C22H30Cl2N102C2H4O2 625,56  Διγλουκονική χλωροεξιδίνη C22H30Cl2N10-2C6H12O7 897,76  Διυδροχλωρική χλωροεξιδίνη C22H30Cl2N10-2HCl 578,37   (1) ISO 5725 (2) ISO 5725 (3) "Magnesium as modifier for the determination of barium by flame atomic emission spectrometry", Jerrow, M. et al - Analytical Proceedings, 1991, 28, 40.  (4) ISO 5725.  (5) ISO 5725.  (6) ISO 5725.  (7) ISO 5725.  (8) ISO 5725.


Avis juridique important

|

31990L0364

Οδηγία 90/364/ΕΟΚ του Συμβουλίου της 28ης Ιουνίου 1990 σχετικά με το δικαίωμα διαμονής

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 180 της 13/07/1990 σ. 0026 - 0027 Φινλανδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 6 τόμος 3 σ. 0058  Σουηδική ειδική έκδοση: Κεφάλαιο 6 τόμος 3 σ. 0058

***** ΟΔΗΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ  της 28ης Ιουνίου 1990  σχετικά με το δικαίωμα διαμονής  (90/364/ΕΟΚ)  ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,  Έχοντας υπόψη:  τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, και ιδίως το άρθρο 235,  την πρόταση της Επιτροπής (1),  τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (2),  τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (3),  Εκτιμώντας:  ότι στο άρθρο 3 στοιχείο γ) της συνθήκης ορίζεται ότι η δράση της Κοινότητας περιλαμβάνει, σύμφωνα με τους όρους που προβλέπονται στη συνθήκη, την εξάλειψη των εμποδίων στην ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων μεταξύ των κρατών μελών·  ότι το άρθρο 8Α της συνθήκης προβλέπει ότι η εσωτερική αγορά πρέπει να έχει εγκαθιδρυθεί το αργότερο στις 31 Δεκεμβρίου 1992 · ότι η εσωτερική αγορά περιλαμβάνει ένα χώρο χωρίς εσωτερικά σύνορα, μέσα στον οποίο εξασφαλίζεται η ελεύθερη κυκλοφορία των εμπορευμάτων, των προσώπων, των υπηρεσιών και των κεφαλαίων, σύμφωνα με τις διατάξεις της συνθήκης·  ότι οι εθνικές διατάξεις οι σχετικές με τη διαμονή των πολιτών των κρατών μελών σε κράτη μέλη, άλλα από το κράτος του οποίου είναι υπήκοοι, πρέπει να εναρμονισθούν προκειμένου να εξασφαλιστεί αυτή η ελεύθερη κυκλοφορία·  ότι οι κάτοχοι του δικαιώματος διαμονής δεν πρέπει να αποτελέσουν δυσανάλογο βάρος για τα δημόσια οικονομικά του κράτους μέλους υποδοχής·  ότι το δικαίωμα διαμονής δεν μπορεί πράγματι να ασκηθεί παρά μόνον εφόσον τούτο χορηγείται και στα μέλη της οικογένειας·  ότι είναι σκόπιμο να εξασφαλισθεί στους δικαιούχους της παρούσας οδηγίας διοικητικό καθεστώς ανάλογο προς το καθεστώς που προβλέπεται, ιδίως, από την οδηγία 68/360/ΕΟΚ (4) και την οδηγία 64/221/ΕΟΚ (5)·  ότι, για την έκδοση της παρούσας οδηγίας, η συνθήκη δεν προβλέπει άλλες εξουσίες δράσεως, εκτός από τις εξουσίες του άρθρου 235,  ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:  Άρθρο 1  1. Τα κράτη μέλη παρέχουν το δικαίωμα διαμονής στους υπηκόους των κρατών μελών που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα βάσει άλλων διατάξεων του κοινοτικού δικαίου, καθώς και στα μέλη της οικογενείας τους, όπως καθορίζονται στην παράγραφο 2, υπό τον όρο ότι διαθέτουν οι ίδιοι και τα μέλη της οικογενείας τους υγειονομική ασφάλιση που να καλύπτει το σύνολο των κινδύνων στο κράτος μέλος υποδοχής, καθώς και επαρκείς πόρους ώστε να μην επιβαρύνουν, κατά τη διάρκεια της διαμονής τους, το σύστημα κοινωνικής προνοίας του κράτους μέλους υποδοχής.  Οι αναφερόμενοι στο πρώτο εδάφιο πόροι του αιτούντος θεωρούνται επαρκείς όταν υπερβαίνουν το επίπεδο των πόρων μέχρι του οποίου το κράτος μέλος υποδοχής μπορεί να χορηγεί κοινωνική αρωγή στους δικούς του υπηκόους, λαμβάνοντας υπόψη την προσωπική κατάσταση του αιτούντος και, ενδεχομένως, των προσώπων που γίνονται δεκτά κατ' εφαρμογή της παραγράφου 2.  Εάν το δεύτερο εδάφιο δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής, οι πόροι του αιτούντος θεωρούνται επαρκείς εφόσον υπερβαίνουν το ύψος της ελάχιστης σύνταξης κοινωνικής ασφαλίσεως που καταβάλλει το κράτος μέλος υποδοχής.  2. Δικαίωμα να εγκατασταθούν σε άλλο κράτος μέλος, μαζί με τον κάτοχό του δικαιώματος διαμονής, και δη ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους, έχουν τα ακόλουθα πρόσωπα:  α) ο/η σύζυγός του και οι συντηρούμενοι από αυτόν/αυτήν κατιόντες τους·  β) οι ανιόντες του κατόχου του δικαιώματος διαμονής και του/της συζύγου του οι οποίοι συντηρούνται από αυτόν/αυτήν.  Άρθρο 2  1. Το δικαίωμα διαμονής διαπιστώνεται με την έκδοση εγγράφου το οποίο καλείται «κάρτα διαμονής υπηκόου κράτους μέλους της ΕΟΚ », του οποίου η ισχύς μπορεί να περιορίζεται σε πέντε έτη, με δυνατότητα ανανέωσης. Πάντως, τα κράτη μέλη, εφόσον το κρίνουν αναγκαίο, μπορούν να απαιτούν την εκ νέου θεώρηση της κάρτας μετά τα δύο πρώτα έτη διαμονής. Εάν μέλος της οικογένειας δεν έχει την ιθαγένεια κράτους μέλους, του χορηγείται έγγραφο διαμονής της αυτής ισχύος με το έγγραφο το χορηγούμενο στον υπήκοο ο οποίος το συντηρεί.  Για την έκδοση της κάρτας ή του εγγράφου διαμονής, το κράτος μέλος μπορεί να απαιτεί από τον αιτούντα μόνον την προσκόμιση δελτίου ταυτότητας ή διαβατηρίου εν ισχύι καθώς και την απόδειξη ότι ο αιτών πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 1.  2. Τα άρθρα 2 και 3, το άρθρο 6 παράγραφος 1 στοιχείο α) και παράγραφος 2, καθώς και το άρθρο 9 της οδηγίας 68/360/ΕΟΚ ισχύουν, τηρουμένων των αναλογιών, για τα πρόσωπα τα οποία καλύπτονται από την παρούσα οδηγία.  Ο/η σύζυγος και τα συντηρούμενα τέκνα ενός υπηκόου κράτους μέλους κατόχου του δικαιώματος διαμονής στο έδαφος κράτους μέλους, έχουν το δικαίωμα να αναλαμβάνουν οποιαδήποτε μισθωτή ή μη μισθωτή δραστηριότητα στο σύνολο του εδάφους του εν λόγω κράτους, ακόμα και εάν δεν έχουν την ιθαγένεια κράτους μέλους.  Τα κράτη μέλη δεν μπορούν να παρεκκλίνουν από τις διατάξεις της παρούσας οδηγίας, μόνον για λόγους δημόσιας τάξης, δημόσιας ασφάλειας ή δημόσιας υγείας. Στην περίπτωση δε αυτή εφαρμόζεται η οδηγία 64/221/ΕΟΚ.  3. Η παρούσα οδηγία δεν θίγει το υφιστάμενο έννομο καθεστώς σχετικά με την απόκτηση δευτερευουσών κατοικιών.  Άρθρο 3  Το δικαίωμα διαμονής ισχύει για όσο διάστημα οι δικαιούχοι εξακολουθούν να πληρούν τους όρους που προβλέπει το άρθρο 1.  Άρθρο 4  Το αργότερο τρία έτη μετά τη θέση σε εφαρμογή της παρούσας οδηγίας, και στη συνέχεια ανά τριετία, η Επιτροπή συντάσσει έκθεση για την εφαρμογή της παρούσας οδηγίας και την υποβάλλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο.  Άρθρο 5  Τα κράτη μέλη θέτουν σε ισχύ τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία, το αργότερο στις 30 Ιουνίου 1992. Πληροφορούν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.  Άρθρο 6  Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.  Λουξεμβούργο, 28 Ιουνίου 1990.  Για το Συμβούλιο  Ο Πρόεδρος  M. GEOGHEGAN-QUINN  (1) ΕΕ αριθ. C 191 της 28. 7. 1989, σ. 5 και  ΕΕ αριθ. C 26 της 3. 2. 1990, σ. 22.  (2) Γνώμη που διατυπώθηκε στις 13 Ιουνίου 1990 (δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί στην Επίσημη Εφημερίδα).  (3) ΕΕ αριθ. C 329 της 30. 12. 1989, σ. 25.  (4) ΕΕ αριθ. L 257 της 19. 10. 1968, σ. 13.  (5) ΕΕ αριθ. 56 της 4. 4. 1964, σ. 850/64.


Avis juridique important

|

32001L0058

Οδηγία 2001/58/ΕΚ της Επιτροπής, της 27ης Ιουλίου 2001, για δεύτερη τροποποίηση της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ για τον προσδιορισμό και καθορισμό των λεπτομερών κανόνων για το σύστημα ειδικής πληροφόρησης σχετικά με τα επικίνδυνα παρασκευάσματα κατ' εφαρμογή του άρθρου 14 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και σχετικά με τις επικίνδυνες ουσίες κατ' εφαρμογή του άρθρου 27 της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου (δελτία δεδομένων ασφαλείας) (Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)

Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 212 της 07/08/2001 σ. 0024 - 0033

Οδηγία 2001/58/ΕΚ της Επιτροπήςτης 27ης Ιουλίου 2001για δεύτερη τροποποίηση της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ για τον προσδιορισμό και καθορισμό των λεπτομερών κανόνων για το σύστημα ειδικής πληροφόρησης σχετικά με τα επικίνδυνα παρασκευάσματα κατ' εφαρμογή του άρθρου 14 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και σχετικά με τις επικίνδυνες ουσίες κατ' εφαρμογή του άρθρου 27 της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου (δελτία δεδομένων ασφαλείας)(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ,Έχοντας υπόψη:τη συνθήκη για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας,την οδηγία 1999/45/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 31ης Μαΐου 1999, για την προσέγγιση των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των κρατών μελών που αφορούν την ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικίνδυνων παρασκευασμάτων(1), και ιδίως το άρθρο 14,την οδηγία 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1967, περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν στην ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικίνδυνων ουσιών(2), όπως τροποποιήθηκε τελευταία από την οδηγία 2000/33/ΕΚ τής Επιτροπής(3), και ιδίως το άρθρο 27,Εκτιμώντας τα ακόλουθα:(1) Το άρθρο 14 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ ορίζει ότι ο υπεύθυνος διάθεσης στην αγορά ορισμένων συγκεκριμένων παρασκευασμάτων πρέπει να παρέχει δελτίο δεδομένων ασφαλείας.(2) Το άρθρο 27 της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ ορίζει ότι ο υπεύθυνος διάθεσης επικίνδυνων ουσιών στην αγορά πρέπει επίσης να παρέχει δελτίο δεδομένων ασφαλείας.(3) Οι πληροφορίες του δελτίου δεδομένων ασφαλείας προορίζονται κυρίως για τους επαγγελματίες χρήστες και πρέπει να τους επιτρέπουν να λαμβάνουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την προστασία της υγείας, της ασφάλειας και του περιβάλλοντος στους χώρους εργασίας.(4) Τα δελτία δεδομένων ασφαλείας για τις επικίνδυνες ουσίες και για ορισμένα παρασκευάσματα, καθώς και η παροχή τους, πρέπει να είναι σύμφωνα με τις διατάξεις της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ της Επιτροπής(4), όπως τροποποιήθηκε από την οδηγία 93/112/ΕΚ(5).(5) Το άρθρο 14.2.1. στοιχείο β), της οδηγίας 1999/45/ΕΚ προβλέπει μια νέα απαίτηση για τους υπεύθυνους διάθεσης παρασκευασμάτων στην αγορά, οι οποίοι υποχρεούνται να παρέχουν, κατόπιν σχετικής αιτήσεως επαγγελματία χρήστη, δελτίο δεδομένων ασφαλείας, το οποίο παρέχει πληροφορίες ανάλογες προς τη φύση του παρασκευάσματος, για τα παρασκευάσματα που δεν είναι μεν ταξινομημένα ως επικίνδυνα κατά την έννοια των άρθρων 5, 6 και 7 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ, αλλά περιέχουν, σε επιμέρους συγκέντρωση >= 1 % κατά βάρος για τα μη αέρια παρασκευάσματα και >= 0,2 % κατ' όγκον για τα αέρια παρασκευάσματα, τουλάχιστον μία ουσία επικίνδυνη για την υγεία ή το περιβάλλον ή μία ουσία για την οποία οι Κοινοτικές διατάξεις προβλέπουν οριακές τιμές όσον αφορά την έκθεση στο χώρο εργασίας.(6) Η οδηγία 1999/45/ΕΚ θεσπίζει επίσης απαίτηση ταξινόμησης και επισήμανσης των παρασκευασμάτων σε σχέση με τις επιπτώσεις τους στο περιβάλλον.(7) Κατά συνέπεια, πρέπει να τροποποιηθεί ανάλογα η οδηγία 91/155/ΕΟΚ, όπως ορίζει το άρθρο 14.2.3 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ, πριν από τις 30 Ιουλίου 2002.(8) Το άρθρο 4 της οδηγίας 98/24/ΕΚ για την προστασία της υγείας και ασφαλείας των εργαζομένων κατά την εργασία από κινδύνους οφειλόμενους σε χημικούς παράγοντες (14η ειδική οδηγία κατά την έννοια του άρθρου 16 παράγραφος 1, της οδηγίας 89/391/ΕΟ)(6) επιβάλλει στους εργοδότες την υποχρέωση να ελέγχουν αν στο χώρο εργασίας υφίστανται επιβλαβείς χημικοί παράγοντες και να αξιολογούν κάθε κίνδυνο για την ασφάλεια και την υγεία των εργαζομένων ο οποίος οφείλεται στην παρουσία των εν λόγω χημικών παραγόντων, λαμβάνοντας υπόψη τις πληροφορίες που παρέχονται από τον προμηθευτή μέσω των δελτίων δεδομένων ασφαλείας· κατά συνέπεια, πρέπει να τροποποιηθεί ανάλογα το παράρτημα της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ.(9) Είναι γνωστό από πρόσφατες δραστηριότητες εφαρμογής και μελέτες στα κράτη μέλη ότι πολλά δελτία δεδομένων ασφαλείας είναι κακής ποιότητας και δεν παρέχουν επαρκείς πληροφορίες στους χρήστες· ένας τρόπος βελτίωσης της ποιότητας των δελτίων δεδομένων ασφαλείας είναι να βελτιωθούν οι οδηγίες που παρέχονται στους συντάκτες των δελτίων δεδομένων ασφαλείας, οδηγίες που περιλαμβάνονται στο παράρτημα της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ· κατά συνέπεια, πρέπει να τροποποιηθεί ανάλογα το παράρτημα της οδηγίας 91/155/ΕΟΚ. Η Επιτροπή και τα κράτη μέλη θα εξετάσουν άλλους τρόπους με τους οποίους μπορεί να βελτιωθεί ακόμη περισσότερο στο μέλλον η ποιότητα των δελτίων δεδομένων ασφαλείας.(10) Τα μέτρα που προβλέπονται στην παρούσα οδηγία είναι σύμφωνα με τη γνώμη της επιτροπής για την προσαρμογή στην τεχνική πρόοδο των οδηγιών για την άρση των τεχνικών εμποδίων στο εμπόριο επικίνδυνων ουσιών και παρασκευασμάτων, η οποία συστάθηκε με το άρθρο 20 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ,ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΟΔΗΓΙΑ:Άρθρο 1Η οδηγία 91/155/ΕΟΚ τροποποιείται ως εξής:1. Το άρθρο 1 παράγραφος 1 αντικαθίσταται από τα εξής: "1. α) Ο υπεύθυνος για τη διάθεση χημικής ουσίας ή χημικού παρασκευάσματος στην αγορά, είτε είναι ο παρασκευαστής είτε ο εισαγωγέας είτε ο διανομέας του σχετικού προϊόντος, παρέχει στον αποδέκτη, που είναι επαγγελματίας χρήστης της ουσίας ή του παρασκευάσματος, δελτίο δεδομένων ασφαλείας το οποίο περιέχει τις πληροφορίες που αναφέρονται στο άρθρο 3 και στο παράρτημα της παρούσας οδηγίας, εάν η ουσία ή το παρασκεύασμα έχει ταξινομηθεί ως επικίνδυνη(-ο) σύμφωνα με την οδηγία 67/548/ΕΟΚ ή με την οδηγία 1999/45/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(7).β) Ο υπεύθυνος για τη διάθεση ενός παρασκευάσματος στην αγορά, είτε είναι ο παρασκευαστής είτε ο εισαγωγέας είτε ο διανομέας του σχετικού προϊόντος, παρέχει, κατόπιν αιτήσεως επαγγελματία χρήστη, δελτίο δεδομένων ασφαλείας το οποίο περιέχει πληροφορίες ανάλογες προς τη φύση του παρασκευάσματος, όπως ορίζεται στο άρθρο 3 και στο παράρτημα της παρούσας οδηγίας, για τα παρασκευάσματα που δεν είναι μεν ταξινομημένα ως επικίνδυνα κατά την έννοια των άρθρων 5, 6 και 7 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ, αλλά περιέχουν, σε επιμέρους συγκέντρωση >= % κατά βάρος για τα μη αέρια παρασκευάσματα και >= 0,2 % κατ' όγκον για τα αέρια παρασκευάσματα, τουλάχιστον μία ουσία επικίνδυνη για την υγεία ή το περιβάλλον ή μία ουσία για την οποία οι Κοινοτικές διατάξεις προβλέπουν οριακές τιμές όσον αφορά την έκθεση στο χώρο εργασίας."2. Το παράρτημα που αναφέρεται στο άρθρο 3 αντικαθίσταται από το παράρτημα της παρούσας οδηγίας.Άρθρο 21. Τα κράτη μέλη εκδίδουν το αργότερο έως τις 30 Ιουλίου 2002 τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις για να συμμορφωθούν με την παρούσα οδηγία και ενημερώνουν αμέσως την Επιτροπή σχετικά.2. Τα κράτη μέλη εφαρμόζουν τις νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές διατάξεις της παραγράφου 1:α) για τα παρασκευάσματα που δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ του Συμβουλίου(8) σχετικά με τη διάθεση στην αγορά φυτοπροστατευτικών προϊόντων ή της οδηγίας 98/8/ΕΚ του Συμβουλίου(9) για τη διάθεση βιοκτόνων στην αγορά, από τις 30 Ιουλίου 2002·β) και για τα παρασκευάσματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της οδηγίας 91/414/ΕΟΚ ή της οδηγίας 98/8/ΕΚ, από τις 30 Ιουλίου 2004.3. Οι διατάξεις αυτές, όταν θεσπίζονται από τα κράτη μέλη, περιέχουν αναφορά στην παρούσα οδηγία ή συνοδεύονται από παρόμοια αναφορά κατά την επίσημη δημοσίευση τους. Οι λεπτομερείς διατάξεις για την αναφορά αυτή καθορίζονται από τα κράτη μέλη.Άρθρο 3Η παρούσα οδηγία αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.Άρθρο 4Η παρούσα οδηγία απευθύνεται στα κράτη μέλη.Βρυξέλλες, 27 Ιουλίου 2001.Για την ΕπιτροπήErkki LiikanenΜέλος της Επιτροπής(1) ΕΕ L 200 της 30.7.1999, σ. 1.(2) ΕΕ 196 της 16.8.1967, σ. 1.(3) ΕΕ L 136 της 8.6.2000, σ. 90.(4) ΕΕ L 76 της 22.3.1991, σ. 35.(5) ΕΕ L 314 της 16.12.1993, σ. 38.(6) ΕΕ L 131 της 5.5.1998, σ. 11.(7) ΕΕ L 200 της 30.7.1999, σ. 1.(8) ΕΕ L 230 της 19.8.1991, σ. 1.(9) ΕΕ L 123 της 24.4.1998, σ. 1.ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ"ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΩΝ ΔΕΛΤΙΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣΣκοπός του παρόντος παραρτήματος είναι να εξασφαλίσει τη συνοχή και ακρίβεια του περιεχομένου καθενός από τα υποχρεωτικά σημεία που αναγράφονται στο άρθρο 3, κατά τρόπον ώστε τα σχετικά δελτία δεδομένων ασφαλείας να παρέχουν τη δυνατότητα στους επαγγελματίες χρήστες να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την προστασία της υγείας και της ασφάλειας στο χώρο εργασίας, καθώς και για την προστασία του περιβάλλοντος.Οι πληροφορίες που παρέχονται από τα δελτία δεδομένων ασφαλείας πρέπει να πληρούν τις απαιτήσεις της οδηγίας 98/24/ΕΚ(1) για την προστασία της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων κατά την εργασία από κινδύνους οφειλόμενους σε χημικούς παράγοντες. Ειδικότερα, τα δελτία δεδομένων ασφαλείας πρέπει να δίνουν στον εργοδότη τη δυνατότητα να ελέγχει εάν και κατά πόσον υπάρχουν στο χώρο εργασίας επικίνδυνοι χημικοί παράγοντες και να αξιολογεί κάθε κίνδυνο που θα μπορούσε να προκύψει από τη χρήση τους για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.Οι πληροφορίες πρέπει να παρέχονται με τρόπο σαφή και συνοπτικό. Το δελτίο δεδομένων ασφαλείας πρέπει να καταρτίζεται από αρμόδιο πρόσωπο, που θα λαμβάνει υπόψη του τις ειδικές ανάγκες των χρηστών προς τους οποίους απευθύνεται, εφόσον τους γνωρίζει. Οι υπεύθυνοι για τη διάθεση των ουσιών και των παρασκευασμάτων στην αγορά πρέπει να μεριμνούν ώστε τα αρμόδια πρόσωπα να εκπαιδεύονται κατάλληλα, περιλαμβανομένης της παρακολούθησης μαθημάτων κατάρτισης για την ανανέωση των γνώσεών τους.Για τα παρασκευάσματα που δεν έχουν ταξινομηθεί ως επικίνδυνα, αλλά για τα οποία απαιτείται η υποβολή δελτίου δεδομένων ασφαλείας βάσει του άρθρου 14.2.1. β) της οδηγίας 1999/45/ΕΚ, πρέπει να παρέχονται πληροφορίες ανάλογου χαρακτήρα σε κάθε σχετικό σημείο.Δεδομένης της ευρείας κλίμακας ιδιοτήτων των ουσιών και παρασκευασμάτων, είναι δυνατόν σε ορισμένες περιπτώσεις να χρειαστούν πρόσθετες πληροφορίες. Εάν, σε άλλες περιπτώσεις, προκύψει ότι οι πληροφορίες για ορισμένες ιδιότητες είναι άνευ σημασίας ή ότι είναι τεχνικώς αδύνατον να παρασχεθούν, οι σχετικοί λόγοι πρέπει να αναφέρονται σαφώς στο αντίστοιχο σημείο. Πρέπει να παρέχονται πληροφορίες για κάθε επικίνδυνη ιδιότητα. Εάν αναφέρεται ότι ένας συγκεκριμένος κίνδυνος δεν υπάρχει, πρέπει να γίνεται σαφής διαφοροποίηση μεταξύ των περιπτώσεων στις οποίες ο ταξινομητής δεν έχει στη διάθεσή του καμία πληροφορία και των περιπτώσεων στις οποίες υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα δοκιμών.Στην πρώτη σελίδα πρέπει να αναφέρεται η ημερομηνία έκδοσης του δελτίου δεδομένων ασφαλείας.Όταν ένα δελτίο δεδομένων ασφαλείας έχει αναθεωρηθεί, πρέπει να εφιστάται η προσοχή του αποδέκτη στις αλλαγές που έχουν γίνει.ΣημείωσηΗ υποβολή δελτίου δεδομένων ασφαλείας απαιτείται επίσης και για ορισμένες ειδικές ουσίες και παρασκευάσματα (μέταλλα σε ατόφια μορφή, κράματα, πεπιεσμένα αέρια κ.λπ.) που απαριθμούνται στα κεφάλαια 8 και 9 του παραρτήματος VI της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ, για τις οποίες (ουσίες και παρασκευάσματα) προβλέπονται παρεκκλίσεις από τις απαιτήσεις επισήμανσης.1. ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ/ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ/ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ1.1. Στοιχεία της ουσίας ή του παρασκευάσματοςΗ ονομασία που χρησιμοποιείται για την αναγνώριση της ουσία ή του παρασκευάσματος πρέπει να είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που αναγράφεται στην ετικέτα της συσκευασίας, όπως ορίζεται στο παράρτημα VI της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ.Μπορούν επίσης να αναφέρονται και άλλα διαθέσιμα μέσα αναγνώρισης.1.2. Χρήση της ουσίας/παρασκευάσματοςΑναφορά των προβλεπόμενων ή συνιστώμενων χρήσεων της ουσίας ή του παρασκευάσματος, εφόσον είναι γνωστές. Εάν υπάρχουν πολλές δυνατές χρήσεις, δεν χρειάζεται να αναφέρονται παρά μόνο οι σημαντικότερες ή συνηθέστερες χρήσεις. Συγχρόνως πρέπει να δίνεται σύντομη περιγραφή της φύσης της ουσίας ή του παρασκευάσματος, π.χ. επιβραδυντικό φλόγας, αντιοξειδωτικό κ.λπ.1.3. Στοιχεία της εταιρείας/επιχείρησηςΣτοιχεία του υπεύθυνου για τη διάθεση της ουσίας ή του παρασκευάσματος στην αγορά μέσα στην Κοινότητα, είτε είναι ο παραγωγός είτε ο εισαγωγέας είτε ο διανομέας. Πλήρης διεύθυνση και αριθμός τηλεφώνου του εν λόγω υπευθύνου.Επιπροσθέτως, εάν το πρόσωπο αυτό δεν είναι εγκατεστημένο στο κράτος μέλος στην αγορά του οποίου διατίθεται η ουσία ή το παρασκεύασμα, πρέπει να παρέχεται η πλήρης διεύθυνση και ο αριθμός τηλεφώνου του υπευθύνου στο εν λόγω κράτος μέλος, ει δυνατόν.1.4. Αριθμός τηλεφώνου επείγουσας ανάγκηςΕπιπλέον των προαναφερομένων, πρέπει να παρέχεται ο αριθμός τηλεφώνου επείγουσας ανάγκης της εταιρείας ή/και του σχετικού επίσημου συμβουλευτικού οργάνου (μπορεί να είναι το όργανο που είναι υπεύθυνο για τη λήψη πληροφοριών σχετικών με την υγεία, το οποίο αναφέρεται στο άρθρο 17 τη οδηγίας 1999/45/ΕΚ).2. ΣΥΣΤΑΣΗ/ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑΟι παρεχόμενες πληροφορίες πρέπει να επιτρέπουν στον αποδέκτη να εντοπίζει εύκολα τους κινδύνους που συνεπάγονταν τα συστατικά του παρασκευάσματος. Οι κίνδυνοι που προκύπτουν από το ίδιο το παρασκεύασμα πρέπει να αναφέρονται στο σημείο 3.2.1. Δεν είναι απαραίτητο να αναφέρεται η πλήρης σύνθεση (φύση των συστατικών καν συγκέντρωσή τους), αν και μια γενική περιγραφή των συστατικών και των συγκεντρώσεων τους μπορεί να είναι χρήσιμη.2.2. Για παρασκεύασμα το οποίο έχει ταξινομηθεί ως επικίνδυνο σύμφωνα με την οδηγία 1999/45/ΕΚ, πρέπει να αναφέρονται οι ακόλουθες ουσίες, μαζί με τη συγκέντρωσή τους ή την περιοχή συγκεντρώσεών τους:i) ουσίες επικίνδυνες για την υγεία ή το περιβάλλον κατά την έννοια τη οδηγίας 67/548/ΕΟΚ, εφόσον είναι παρούσες σε συγκεντρώσεις ίσες ή μεγαλύτερες από εκείνες που προβλέπονται στον πίνακα του άρθρου 3 παράγραφος 3, της οδηγίας 1999/45/ΕΚ (εκτός αν δίνονται κατώτερα όρια στο παράρτημα Ι της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ ή στα παραρτήματα ΙΙ, ΙΙΙ ή V της οδηγίας 1999/45/ΕΚ)·ii) και ουσίες για τις οποίες οι Κοινοτικές διατάξεις προβλέπουν οριακές τιμές όσον αφορά την έκθεση στο χώρο εργασίας, που δεν περιλαμβάνονται ήδη στο i).2.3. Για τα παρασκευάσματα που δεν είναι ταξινομημένα ως επικίνδυνα σύμφωνα με την οδηγία 1999/45/ΕΚ, πρέπει να αναφέρονται οι ακόλουθες ουσίες, μαζί με τη συγκέντρωσή τους ή την περιοχή συγκεντρώσεών τους, εφόσον είναι παρούσες σε επιμέρους συγκέντρωση >= 1 % κατά βάρος για τα μη αέρια παρασκευάσματα και >= 0,2 % κατ' όγκο για τα αέρια παρασκευάσματα:- ουσίες επικίνδυνες για την υγεία ή το περιβάλλον κατά την έννοια της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ(2),- και ουσίες για τις οποίες οι Κοινοτικές διατάξεις προβλέπουν οριακές τιμές όσον αφορά την έκθεση στο χώρο εργασίας.2.4. Για τις ουσίες που αναφέρονται ανωτέρω, πρέπει να αναφέρεται η ταξινόμηση τους (είτε προκύπτει από τα άρθρα 4 και 6 είτε από το παράρτημα Ι της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ), περιλαμβανομένων των συμβόλων και των αντίστοιχων φράσεων R, ανάλογα με τους φυσικοχημικούς τους κινδύνους, καθώς και τους κινδύνους που παρουσιάζουν για την υγεία και το περιβάλλον. Οι φράσεις R δεν χρειάζεται να αναγράφονται πλήρως στο σημείο αυτό: πρέπει να γίνεται παραπομπή στο σημείο 16, όπου θα αναγράφεται το πλήρες κείμενο κάθε σχετικής φράσης R.2.5. Πρέπει να δίνεται η ονομασία και ο αριθμός Einecs ή Elincs των προαναφερομένων ουσιών σύμφωνα με την οδηγία 61/548/ΕΟΚ. Χρήσιμα μπορεί επίσης να είναι ο αριθμός CAS και η ονομασία IUPAC (αν είναι διαθέσιμα). Για τις ουσίες που αναφέρονται με ονομασία γενικού χαρακτήρα, σύμφωνα με το άρθρο 15 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ ή την υποσημείωση του σημείου 2.3 του παρόντος παραρτήματος, δεν χρειάζεται ακριβής χημικός αναγνωριστικός κωδικός.2.6. Αν, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 15 της οδηγίας 1999/45/ΕΚ ή της υποσημείωσης του σημείου 2.3. του παρόντος παραρτήματος, η ταυτότητα ορισμένων ουσιών πρέπει να τηρείται εμπιστευτική, η χημική φύση τους πρέπει να περιγράφεται ώστε να εξασφαλίζεται η ασφαλής χρήση. Η χρησιμοποιούμενη ονομασία πρέπει να είναι η ίδια με εκείνη που προκύπτει από την εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων.3. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝΣτο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί η ταξινόμηση της ουσίας ή του παρασκευάσματος που προκύπτει από την εφαρμογή των κανόνων ταξινόμησης των οδηγιών 67/548/ΕΟΚ ή 1999/45/ΕΚ. Αναφέρονται με σαφή και σύντομο τρόπο οι κίνδυνοι τους οποίους συνεπάγεται η ουσία ή το παρασκεύασμα για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.Πρέπει να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ των παρασκευασμάτων τα οποία είναι ταξινομημένα ως επικίνδυνα και των παρασκευασμάτων τα οποία δεν είναι ταξινομημένα ως επικίνδυνα σύμφωνα με την οδηγία 1999/45/ΕΚ.Περιγράφονται οι σπουδαιότερες δυσμενείς φυσικοχημικές συνέπειες και επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και το περιβάλλον, καθώς και τα συμπτώματα που οφείλονται στη χρήση και στην εύλογα αναμενόμενη κακή χρήση της ουσίας ή του παρασκευάσματος.Ίσως χρειαστεί να αναφερθούν και άλλοι κίνδυνοι, όπως η σκόνη στην ατμόσφαιρα, η ασφυξία, το πάγωμα ή οι περιβαλλοντικές συνέπειες, όπως οι κίνδυνοι για τους οργανισμούς που διαβιούν στο έδαφος κ.λπ., κίνδυνοι οι οποίοι δεν οδηγούν σε ταξινόμηση αλλά ενδέχεται να συμβάλλουν στη γενική επικινδυνότητα του υλικού.Οι πληροφορίες που αναγράφονται στην ετικέτα πρέπει να παρέχονται στο σημείο 15.4. ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣΠεριγράφονται τα μέτρα πρώτων βοηθειών.Διευκρινίζεται κατ' αρχάς αν απαιτείται άμεση ιατρική παρακολούθηση.Οι πληροφορίες για τις πρώτες βοήθειες πρέπει να είναι σύντομες και ευκολονόητες από το θύμα, τους τυχαία παρευρισκόμενους και τα άτομα που δίνουν τις πρώτες βοήθειες. Τα συμπτώματα και οι συνέπειες πρέπει να συνοψίζονται περιληπτικά. Oι οδηγίες πρέπει να αναφέρουν τι πρέπει να γίνει επιτόπου σε περίπτωση ατυχήματος και αν μπορεί να αναμένονται καθυστερημένες συνέπειες μετά την έκθεση.Oι πληροφορίες πρέπει να κατατάσσονται σε κατηγορίες ανάλογα με τις διάφορες οδούς έκθεσης, δηλαδή εισπνοή, επαφή με το δέρμα καν τα μάτια και κατάποση.Να αναφέρεται εάν χρειάζεται ή συνίσταται βοήθεια από επαγγελματία γιατρό.Για ορισμένες ουσίες ή παρασκευάσματα ενδέχεται να είναι αναγκαίο να τονίζεται ότι πρέπει να διατίθενται στο χώρο εργασίας ειδικά μέσα κατάλληλα για συγκεκριμένη και άμεση αγωγή.5. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣΑναφέρονται οι ειδικές απαιτήσεις για την καταπολέμηση της πυρκαγιάς που προκαλείται από την ουσία ή το παρασκεύασμα ή ξεσπά κοντά σ' αυτήν(-ό), αναφέροντας:- τα κατάλληλα μέσα πυρόσβεσης,- τα μέσα πυρόσβεσης που δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν για λόγους ασφαλείας,- τους ειδικούς κινδύνους λόγω έκθεσης στην ίδια την ουσία ή το παρασκεύασμα, σε προϊόντα καύσης ή σε εκλυόμενα αέρια,- τον ειδικό προστατευτικό εξοπλισμό για τους πυροσβέστες.6. ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΥΧΑΙΑΣ ΕΚΛΥΣΗΣΑνάλογα με την χρησιμοποιούμενη ουσία ή παρασκεύασμα, απαιτούνται ενδεχομένως πληροφορίες για:- προσωπικές προφυλάξεις όπως:απομάκρυνση των πηγών ανάφλεξης, πρόβλεψη για επαρκή εξαερισμό/αναπνευστική προστασία, έλεγχος της σκόνης, αποφυγή επαφής με το δέρμα και τα μάτια,- περιβαλλοντικές προφυλάξεις όπως:αποφυγή της απόρριψης στις αποχετεύσεις, στα επιφανειακά και τα υπόγεια ύδατα και το έδαφος, πιθανή ανάγκη για προειδοποίηση του γειτονικού πληθυσμού,- μέθοδοι καθαρισμού, όπως:χρήση απορροφητικών υλικών (π.χ., άμμος, γη διατόμων, δεσμευτικά οξέων, γενικά εξουδετερωτικά, πριονίδι κ.λπ.), μείωση των εκλυόμενων αερίων/καπνών με νερό, αραίωση.Πρέπει επίσης να εξεταστεί η ανάγκη ενδείξεων όπως: "να μη χρησιμοποιείται ποτέ, εξουδετερώνεται με ...".ΣημείωσηΑν συντρέχει περίπτωση, βλέπε τα σημεiα 8 και 13.7. ΧΕΙΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗΣημείωσηΤα πληροφοριακά στοιχεία του τμήματος αυτού, πρέπει να αφορούν την προστασία της υγείας, της ασφάλειας και του περιβάλλοντος. Πρέπει να βοηθούν τον εργοδότη στη θέσπιση κατάλληλων διαδικασιών εργασίας και οργανωτικών μέτρων σύμφωνα με το άρθρο 5 της οδηγίας 98/24/ΕΚ.7.1. ΧειρισμόςΔιευκρινίζονται τα προληπτικά μέτρα για τον ασφαλή χειρισμό, συμπεριλαμβανομένων υποδείξεων για τεχνικά μέτρα όπως: περιορισμός, τοπικός και γενικός εξαερισμός, μέτρα για την αποφυγή της έκλυσης αερολυμάτων και σκόνης και για την πρόληψη πυρκαγιάς, μέτρα που απαιτούνται για την προστασία του περιβάλλοντος (π.χ. χρήση φίλτρων ή πλυντρίδων στα συστήματα εξαερισμού, χρήση σε περιορισμένη περιοχή, μέτρα για τη συλλογή και τη διάθεση απορριπτόμενων ουσιών κ.λπ.) και τυχόν ειδικές απαιτήσεις ή κανόνες για τη συγκεκριμένη ουσία ή παρασκεύασμα (π.χ. απαγορευμένες ή συνιστώμενες διαδικασίες ή εξοπλισμός). Εφόσον είναι δυνατόν, παρέχεται σύντομη περιγραφή.7.2. ΑποθήκευσηΔιευκρινίζονται οι συνθήκες ασφαλούς αποθήκευσης όπως: ειδικός σχεδιασμός των αιθουσών ή δοχείων αποθήκευσης (συμπεριλαμβανομένων των τοίχων αντιστήριξης και του εξαερισμού), ασύμβατα υλικά, συνθήκες αποθήκευσης (όρια/περιοχή θερμοκρασίας και υγρασίας, φως, αδρανή αέρια κ.λπ.), ειδικός ηλεκτρικός εξοπλισμός και πρόληψη δημιουργίας στατικού ηλεκτρισμού.Παροχή συμβουλών, εφόσον συντρέχει περίπτωση, σχετικά με τα όρια ποσοτήτων υπό συνθήκες αποθήκευσης. Ειδικότερα, αναφορά τυχόν ειδικών απαιτήσεων, όπως ο τύπος του υλικού που χρησιμοποιείται στη συσκευασία/στους περιέκτες της ουσίας ή του παρασκευάσματος.7.3. Ειδική(-ές) χρήση(-εις)Για τα τελικά προϊόντα που προορίζονται για ειδική ή ειδικές χρήσεις, οι συστάσεις πρέπει να αναφέρονται στην προβλεπόμενη χρήση και να είναι λεπτομερείς και λειτουργικές. Εάν είναι δυνατόν, πρέπει να γίνεται αναφορά σε εγκεκριμένες οδηγίες που αφορούν ειδικά τη συγκεκριμένη βιομηχανία ή κλάδο.8. ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΣΤΟ ΠΡΟΪΟΝΤΑ/ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ8.1. Οριακές τιμές έκθεσηςΠροσδιορισμός των ισχυουσών ειδικών παραμέτρων ελέγχου, περιλαμβανομένων των οριακών τιμών επαγγελματικής έκθεσης στο χώρο εργασίας ή/και των βιολογικών οριακών τιμών. Οι τιμές πρέπει να δίνονται για το κράτος μέλος στην αγορά του οποίου διατίθεται η ουσία ή το παρασκεύασμα. Παροχή πληροφοριών για τις εν ισχύι συνιστώμενες διαδικασίες παρακολούθησης.Για τα παρασκευάσματα, είναι χρήσιμο να παρέχονται τιμές για τα συστατικά τους τα οποία απαιτείται να αναγράφονται στο δελτίο δεδομένων ασφαλείας σύμφωνα με το σημείο 2.8.2. Έλεγχοι έκθεσηςΣτο πλαίσιο του παρόντος εγγράφου ως έλεγχος της έκθεσης νοείται το πλήρες φάσμα των ειδικών μέτρων προστασίας και πρόληψης που πρέπει να λαμβάνονται κατά τη χρήση, προκειμένου να περιοριστεί στο ελάχιστο η έκθεση των εργαζομένων και του περιβάλλοντος.8.2.1. Έλεγχοι έκθεσης των εργαζομένων στο χώρο εργασίαςΟ εργοδότης πρέπει να λάβει υπόψη του τις πληροφορίες αυτές κατά τη διαδικασία αξιολόγησης του κινδύνου τον οποίο παρουσιάζει για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων η ουσία ή το παρασκεύασμα, σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 98/24/ΕΚ, το οποίο απαιτεί το σχεδιασμό κατάλληλων μεθόδων εργασίας και τη διενέργεια σχετικών ελέγχων, τη χρήση κατάλληλου εξοπλισμού και υλικών, την εφαρμογή μέτρων συλλογικής προστασίας στην πηγή και, τέλος, τη χρήση μέτρων ατομικής προστασίας, όπως ατομικού προστατευτικού εξοπλισμού. Κατά συνέπεια, πρέπει να παρέχονται επαρκείς και κατάλληλες πληροφορίες για τα εν λόγω μέτρα, ώστε να καθίσταται δυνατή η σωστή αξιολόγηση του κινδύνου η οποία πρέπει να διενεργηθεί σύμφωνα με το άρθρο 4 της οδηγίας 98/24/ΕΚ. Αυτά τα πληροφοριακά στοιχεία πρέπει να συμπληρώνουν εκείνα τα οποία έχουν ήδη δοθεί στα πλαίσια του σημειού 7.1.Σε περίπτωση που απαιτείται ατομική προστασία, πρέπει να προσδιορίζεται με λεπτομέρεια το είδος του εξοπλισμού που εξασφαλίζει κατάλληλη και αρμόζουσα προστασία. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η οδηγία 89/686/ΕΟΚ(3) και να γίνεται αναφορά στα σχετικά πρότυπα CEN:8.2.1.1. Αναπνευστική προστασίαΣε περίπτωση επικίνδυνων αερίων, ατμών ή σκόνης, πρέπει να προσδιορίζεται το είδος του προστατευτικού εξοπλισμού που πρέπει να χρησιμοποιείται, όπως αυτοδύναμες αναπνευστικές συσκευές, κατάλληλες προσωπίδες και φίλτρα.8.2.1.2. Προστασία των χεριώνΠρέπει να προσδιορίζεται με σαφήνεια το είδος των γαντιών που πρέπει να φορούν οι εργαζόμενοι όταν χειρίζονται την ουσία ή το παρασκεύασμα. Περιλαμβάνονται τα εξής:- το είδος του υλικού,- ο χρόνος αντοχής του υλικού των γαντιών, σε σχέση με την ποσότητα και τη διάρκεια της έκθεσης του δέρματος.Αν είναι αναγκαίο, πρέπει να αναφέρονται τυχόν πρόσθετα μέτρα προστασίας των χεριών.8.2.1.3. Προστασία των ματιώνΠρέπει να διευκρινίζεται το είδος του απαιτουμένου εξοπλισμού προστασίας των ματιών, όπως: γυαλιά ασφαλείας, προστατευτικά γυαλιά, προστατευτικές προσωπίδες.8.2.1.4. Προστασία του δέρματοςΑν χρειάζεται να προστατευθούν άλλα μέρη του σώματος εκτός από τα χέρια, πρέπει να διευκρινίζεται το είδος και η ποιότητα του απαιτουμένου προστατευτικού εξοπλισμού, όπως: ποδιά, μπότες και πλήρης προστατευτική ενδυμασία. Αν χρειάζεται, αναφέρονται τα τυχόν πρόσθετα μέτρα προστασίας του δέρματος και τα ειδικά υγειονομικά μέτρα.8.2.2. Έλεγχοι περιβαλλοντικής έκθεσηςΔιευκρινίζονται οι πληροφορίες που ζητούνται από τον εργοδότη προκειμένου να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του βάσει της Κοινοτικής νομοθεσίας περί προστασίας του περιβάλλοντος.9. ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΧΗΜΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣΓια να καταστεί δυνατή η λήψη κατάλληλων μέτρων ελέγχου, πρέπει να παρέχονται όλα τα σχετικά πληροφοριακά στοιχεία για την ουσία ή το παρασκεύασμα, και ιδίως οι πληροφορίες που απαριθμούνται στο σημείο 9.2.9.1. Γενικές πληροφορίεςΌψηΑναφέρεται η φυσική κατάσταση (στερεό, υγρό, αέριο) και το χρώμα της ουσίας ή του παρασκευάσματος, όπως διατίθεται.ΟσμήΑν η οσμή μπορεί να γίνει αισθητή, πρέπει να δοθεί σύντομη περιγραφή της.9.2. Σημαντικές πληροφορίες για την υγεία, την ασφάλεια και το περιβάλλονΡHΑναφέρεται το pH της ουσίας ή του παρασκευάσματος, όπως διατίθεται στην αγορά, ή ενός υδατικού διαλύματος στη δεύτερη περίπτωση, αναφέρεται η συγκέντρωση.>PIC FILE= "L_2001212EL.003001.TIF">9.3. Άλλες πληροφορίεςΑναφέρονται άλλες σημαντικές παράμετροι ασφαλείας, όπως η αναμιξιμότητα, η αγωγιμότητα, το σημείο τήξης/περιοχή τήξη, η ομάδα αερίων [στοιχείο χρήσιμο για την οδηγία 94/9/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου(4)], η θερμοκρασία αυτοανάφλεξης κ.λπ.Σημείωση 1Οι ανωτέρω ιδιότητες πρέπει να καθορίζονται σύμφωνα με τις προδιαγραφές του παραρτήματος V, μέρος Α, της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ ή με οποιαδήποτε άλλη συγκρίσιμη μέθοδο.Σημείωση 2Για τα παρασκευάσματα, οι πληροφορίες πρέπει να δίνονται κανονικά για τις ιδιότητες του ίδιου του παρασκευάσματος. Ωστόσο, εάν αναφέρεται ότι ένας συγκεκριμένος κίνδυνος δεν υφίσταται, πρέπει να γίνεται σαφής διαφοροποίηση μεταξύ των περιπτώσεων στις οποίες ο ταξινομητής δεν διαθέτει καμία πληροφορία και των περιπτώσεων στις οποίες υπάρχουν αρνητικά αποτελέσματα δοκιμών. Εάν κριθεί αναγκαίο να δοθούν πληροφορίες σχετικά με τις ιδιότητες των επιμέρους συστατικών, πρέπει να διευκρινίζεται με σαφήνεια το που αναφέρονται τα δεδομένα.10. ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΙΜΟΤΗΤΑΑναφέρεται η σταθερότητα της ουσίας ή του παρασκευάσματος και η πιθανότητα επικίνδυνων αντιδράσεων που ενδέχεται να πραγματοποιηθούν υπό ορισμένες συνθήκες χρήσης και επίσης αν η ουσία ή το παρασκεύασμα εκλυθούν στο περιβάλλον.10.1. Συνθήκες που πρέπει να αποφεύγονταιΑναφέρονται εκείνες οι συνθήκες, όπως η θερμοκρασία, η πίεση, το φως, η κρούση κ.λπ., που ενδέχεται να προκαλέσουν επικίνδυνη αντίδραση και, εφόσον είναι δυνατόν, παρέχεται σύντομη περιγραφή.10.2. Υλικά που πρέπει να αποφεύγονταιΑναφέρονται υλικά όπως το νερό, ο αέρας, τα οξέα, οι βάσεις, τα οξειδωτικά ή οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη ουσία που ενδέχεται να προκαλέσει επικίνδυνη αντίδραση και, εφόσον είναι δυνατόν, παρέχεται σύντομη περιγραφή.10.3. Επικίνδυνα υλικά αποσύνθεσηςΑναφέρονται τα επικίνδυνα υλικά που παράγονται σε επικίνδυνες ποσότητες με αποσύνθεση.ΣημείωσηΠρέπει να αναφέρονται ειδικά:- η ανάγκη για σταθεροποιητές και η παρουσία τους,- η πιθανότητα επικίνδυνης εξώθερμης αντίδρασης,- η σημασία από την άποψη της ασφάλειας, αν υπάρχει, μιας αλλαγής στη φυσική όψη της ουσίας η του παρασκευάσματος,- τα επικίνδυνα προϊόντα αποσύνθεσης, αν υπάρχουν, που σχηματίζονται κατά την επαφή με το νερό,- η δυνατότητα αποικοδόμησης σε ασταθή προϊόντα.11. ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑΣτο τμήμα αυτό αναλύεται η ανάγκη για μια σύντομη αλλά πλήρη και κατανοητή περιγραφή των διαφόρων τοξικολογικών επιδράσεων (στην υγεία) που ενδέχεται να προκύψουν αν ο χρήστης έλθει σε επαφή με την ουσία ή το παρασκεύασμα.Πρέπει να περιλαμβάνονται οι επικίνδυνες συνέπειες που μπορεί να έχει για την υγεία η έκθεση στην ουσία ή το παρασκεύασμα, όπως προκύπτουν με βάση τόσο την εμπειρία όσο και τα συμπεράσματα επιστημονικών πειραμάτων. Περιλαμβάνονται πληροφορίες για τις διάφορες οδούς έκθεσης (εισπνοή, κατάποση, επαφή με το δέρμα και τα μάτια) και περιγράφονται τα συμπτώματα που σχετίζονται με τα φυσικά, χημικά και τοξικολογικά χαρακτηριστικά.Περιλαμβάνονται οι γνωστές καθυστερημένες και άμεσες συνέπειες, καθώς και οι χρόνιες επιπτώσεις από βραχυχρόνια και μακροχρόνια έκθεση: π.χ., υπερευαισθησία, νάρκωση, καρκινογένεση, μεταλλαξιγένεση και τοξικότητα στην αναπαραγωγή (τοξικότητα για την ανάπτυξη και τη γονιμότητα).Λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που δόθηκαν ήδη στο σημείο 2, ("Σύσταση/πληροφορίες για τα συστατικά"), ενδέχεται να χρειαστεί να αναφερθούν τυχόν ειδικές επιδράσεις στην υγεία που οφείλονται σε ορισμένα συστατικά των παρασκευασμάτων.12. ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑΠεριγραφή της ενδεχόμενης επίδρασης, συμπεριφοράς και τύχης στο περιβάλλον της ουσίας ή του παρασκευάσματος στον αέρα, το νερό ή/και το έδαφος. Όπου υπάρχουν, παρέχονται σχετικά δεδομένα δοκιμών (π.χ. LC50 fιsh <= 1 mg/l).ÐåñéãñÜöïíôáé ôá óçìáíôéêüôåñá ÷áñáêôçñéóôéêÜ ðïõ ìðïñïýí íá åðçñåÜóïõí ôï ðåñéâÜëëïí êáé ðïõ ïöåßëïíôáé óôç öýóç ôçò ïõóßáò Þ ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò êáé óôéò ðéèáíÝò ìåèüäïõò ÷ñçóéìïðïßçóÞò ôïõ. ÐñÝðåé íá ðáñÝ÷ïíôáé ðëçñïöïñßåò ôïõ ßäéïõ åßäïõò ãéá ôá åðéêßíäõíá ðñïúüíôá ðïõ ðñïêýðôïõí áðü ôçí áðïéêïäüìçóç ïõóéþí êáé ðáñáóêåõáóìÜôùí. Ìåôáîý ôùí ðëçñïöïñéþí áõôþí ðåñéëáìâÜíïíôáé êáé ïé åîÞò:12.1. ÏéêïôïîéêüôçôáÐñÝðåé íá ðáñÝ÷ïíôáé ôá ó÷åôéêÜ äéáèÝóéìá äåäïìÝíá ó÷åôéêÜ ìå ôçí ôïîéêüôçôá óôï õäÜôéíï ðåñéâÜëëïí, ôüóï ôçí ïîåßá üóï êáé ôç ÷ñüíéá, ãéá ôá øÜñéá, ôéò äáöíßäåò (íåñüøõëëïõò), ôá öýêéá êáé ôá Üëëá õäñüâéá öõôÜ. ÅðéðëÝïí, ðñÝðåé íá ðáñÝ÷ïíôáé, åöüóïí õðÜñ÷ïõí, óôïé÷åßá ãéá ôçí ôïîéêüôçôá óå ìéêñïïñãáíéóìïýò êáé ìáêñïïñãáíéóìïýò ðïõ æïõí óôï Ýäáöïò êáé Üëëïõò ðåñéâáëëïíôéêÜ åõáßóèçôïõò ïñãáíéóìïýò, üðùò ôá ðïõëéÜ, ïé ìÝëéóóåò êáé ôá öõôÜ. ¼ôáí ç ïõóßá Þ ôï ðáñáóêåýáóìá Ý÷åé áíáóôáëôéêÝò åðéäñÜóåéò óôç äñáóôçñéüôçôá ôùí ìéêñïïñãáíéóìþí, ðñÝðåé íá áíáöÝñïíôáé ïé ðéèáíÝò óõíÝðåéåò ôçò(ôïõ) óå åãêáôáóôÜóåéò åðåîåñãáóßáò ëõìÜôùí.12.2. ÊéíçôéêüôçôáÇ äõíáôüôçôá ôçò ïõóßáò Þ ôùí ó÷åôéêþí óõóôáôéêþí åíüò ðáñáóêåõÜóìáôïò(5), áí åêëõèåß óôï ðåñéâÜëëïí, íá ìåôáöåñèåß óôá õðüãåéá ýäáôá Þ ìáêñéÜ áðü ôï ôüðï Ýêëõóçò.Ôá ó÷åôéêÜ óôïé÷åßá åßíáé äõíáôüí íá ðåñéëáìâÜíïõí:- ôç ãíùóôÞ Þ ðñïâëåðüìåíç êáôáíïìÞ óôá äéÜöïñá äéáìåñßóìáôá ôïõ ðåñéâÜëëïíôïò,- ôçí åðéöáíåéáêÞ ôÜóç,- ôçí áðïññüöçóç/åêñüöçóç.Ãéá ôéò Üëëåò öõóéêï÷çìéêÝò éäéüôçôåò, âëÝðå óçìåßï 9.12.3. Áíèåêôéêüôçôá êáé éêáíüôçôá áðïéêïäüìçóçòÇ äõíáôüôçôá ìéáò ïõóßáò Þ ôùí áíôßóôïé÷ùí óõóôáôéêþí åíüò ðáñáóêåõÜóìáôïò(6) íá áðïéêïäïìåßôáé óå äéÜöïñá ðåñéâáëëïíôéêÜ ìÝóá, åßôå ìå âéïáðïéêïäüìçóç åßôå ìå Üëëåò äéáäéêáóßåò üðùò ç ïîåßäùóç Þ ç õäñüëõóç. ÐñÝðåé íá áíáöÝñïíôáé, üðïõ åßíáé äéáèÝóéìåò, ïé çìéæùÝò áðïéêïäüìçóçò. ÐñÝðåé åðßóçò íá áíáöÝñåôáé ç äõíáôüôçôá ìéáò ïõóßáò Þ ôùí áíôßóôïé÷ùí óõóôáôéêþí åíüò ðáñáóêåõÜóìáôïò(7) íá áðïéêïäïìåßôáé óå åãêáôáóôÜóåéò åðåîåñãáóßáò ëõìÜôùí.12.4. Äõíáôüôçôá âéïóõóóþñåõóçòÇ äõíáôüôçôá ìéáò ïõóßáò Þ ôùí áíôßóôïé÷ùí óõóôáôéêþí åíüò ðáñáóêåõÜóìáôïò(8) íá óõóóùñåýåôáé óå æùíôáíïýò ïñãáíéóìïýò êáé íá ðåñíÜ ìÝóù ôçò ôñïöéêÞò áëõóßäáò. ÐñÝðåé íá áíáöÝñïíôáé, áí åßíáé äéáèÝóéìåò, ïé ôéìÝò Kow êáé BCF.12.5. ¶ëëåò äõóìåíåßò åðéðôþóåéòÁí õðÜñ÷ïõí, ðñÝðåé íá áíáöÝñïíôáé ðëçñïöïñéáêÜ óôïé÷åßá ó÷åôéêÜ ìå ïðïéåóäÞðïôå Üëëåò åðéðôþóåéò óôï ðåñéâÜëëïí, ð.÷. äõíáôüôçôá êáôáóôñïöÞò ôçò óôéâÜäáò ôïõ üæïíôïò, äõíáôüôçôá äçìéïõñãßáò öùôï÷çìéêïý üæïíôïò Þ/êáé äõíáôüôçôá óõìâïëÞò óôçí áýîçóç ôçò èåñìïêñáóßáò ôçò ãçò.ÐáñáôçñÞóåéòÐñÝðåé íá ëáìâÜíåôáé ìÝñéìíá þóôå íá ðáñÝ÷ïíôáé ðëçñïöïñéáêÜ óôïé÷åßá ó÷åôéêÜ ìå ôï ðåñéâÜëëïí êáé óå Üëëá óçìåßá ôïõ äåëôßïõ äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, êáé éäßùò óõìâïõëÝò ãéá åëåã÷üìåíç Ýêëõóç, ìÝôñá êáôÜ ôçò ôõ÷áßáò Ýêëõóçò, êáèþò êáé óôïé÷åßá ó÷åôéêÜ ìå ôç ìåôáöïñÜ êáé ôç äéÜèåóç (åîÜëåéøç) ôçò ïõóßáò Þ ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò óôá óçìåßá 6, 7, 13, 14 êáé 15.13. ÓÔÏÉ×ÅÉÁ Ó×ÅÔÉÊÁ ÌÅ ÔÇ ÄÉÁÈÅÓÇ (ÅÎÁËÅÉØÇ)Áí ç äéÜèåóç (åîÜëåéøç) ôçò ïõóßáò Þ ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò (ðëåïíÜóìáôïò Þ áðïâëÞôùí ðïõ ðñïêáëïýíôáé áðü áíáìåíüìåíç ÷ñÞóç) åìðåñéÝ÷åé êßíäõíï, äßíåôáé ðåñéãñáöÞ ôùí êáôáëïßðùí áõôþí êáé ðáñÝ÷ïíôáé ðëçñïöïñßåò ãéá ôïí áóöáëÞ ÷åéñéóìü ôïõò.ÁíáöÝñïíôáé ïé êáôÜëëçëåò ìÝèïäïé äéÜèåóçò (åîÜëåéøçò) ôüóï ôçò ïõóßáò Þ ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò üóï êáé êÜèå ìïëõóìÝíçò óõóêåõáóßáò (áðïôÝöñùóç, áíáêýêëùóç, õãåéïíïìéêÞ ôáöÞ ê.ëð.)ÓçìåßùóçÍá ãßíåé áíáöïñÜ óå ÊïéíïôéêÝò äéáôÜîåéò ðïõ áöïñïýí ôá áðüâëçôá. Áí äåí õðÜñ÷ïõí ôÝôïéåò äéáôÜîåéò, åßíáé óêüðéìï íá õðåíèõìßæåôáé óôï ÷ñÞóôç üôé åíäÝ÷åôáé íá éó÷ýïõí äéáôÜîåéò óå åèíéêü Þ ðåñéöåñåéáêü åðßðåäï.14. ÓÔÏÉ×ÅÉÁ Ó×ÅÔÉÊÁ ÌÅ ÔÇ ÌÅÔÁÖÏÑÁÁíáöÝñïíôáé üëåò ïé åéäéêÝò ðñïöõëÜîåéò ôéò ïðïßåò ðñÝðåé íá ãíùñßæåé Ýíáò ÷ñÞóôçò Þ ìå ôéò ïðïßåò ðñÝðåé íá óõììïñöþíåôáé ãéá ôç ìåôáöïñÜ Þ ôç äéáêßíçóç ìÝóá Þ Ýîù áðü ôéò åãêáôáóôÜóåéò ôïõ.¼ðïõ óõíôñÝ÷åé ðåñßðôùóç, ðñÝðåé íá ðáñÝ÷ïíôáé ðëçñïöïñßåò ó÷åôéêÜ ìå ôçí ôáîéíüìçóç ìåôáöïñÜò ãéá êáèÝíáí áðü ôïõò êáíïíéóìïýò ðïõ áöïñïýí ôïõò åðéìÝñïõò ôñüðïõò ìåôáöïñÜò: IMDG (èáëÜóóéåò ìåôáöïñÝò), ADR [ïäéêÝò ìåôáöïñÝò, ïäçãßá 94/55/ÅÊ ôïõ Óõìâïõëßïõ(9)], RID [óéäçñïäñïìéêÝò ìåôáöïñÝò, ïäçãßá 94/49/ÅÊ ôïõ Óõìâïõëßïõ(10)], ICAO/IATA (åíáÝñéåò ìåôáöïñÝò). Óôéò ðëçñïöïñßåò áõôÝò åßíáé äõíáôüí íá ðåñéëáìâÜíïíôáé (ìåôáîý Üëëùí):- ï áñéèìüò ÏÇÅ,- ç êëÜóç,- ç ïéêåßá ïíïìáóßá áðïóôïëÞò,- ç ïìÜäá óõóêåõáóßáò,- ï èáëÜóóéïò ñýðïò,- Üëëåò ó÷åôéêÝò ðëçñïöïñßåò.15. ÓÔÏÉ×ÅÉÁ Ó×ÅÔÉÊÁ ÌÅ ÔÉÓ ÊÁÍÏÍÉÓÔÉÊÅÓ ÄÉÁÔÁÎÅÉÓÐáñÝ÷ïíôáé ïé ðëçñïöïñßåò ó÷åôéêÜ ìå ôçí õãåßá, ôçí áóöÜëåéá êáé ôï ðåñéâÜëëïí ðïõ áíáöÝñïíôáé ðÜíù óôçí åôéêÝôá åðéóÞìáíóçò óýìöùíá ìå ôéò ïäçãßåò 67/548/ÅÏÊ êáé 1999/45/ÅÊ.Áí ç ïõóßá Þ ôï ðáñáóêåýáóìá ðïõ êáëýðôïíôáé áðü ôï ðáñüí äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò õðüêåéíôáé óå åéäéêÝò ÊïéíïôéêÝò äéáôÜîåéò ðïõ áöïñïýí ôçí ðñïóôáóßá ôïõ áíèñþðïõ Þ ôïõ ðåñéâÜëëïíôïò [ð.÷. óôïõò ðåñéïñéóìïýò üóïí áöïñÜ ôçí êõêëïöïñßá óôçí áãïñÜ êáé ôç ÷ñÞóç ðïõ ðñïâëÝðïíôáí áðü ôçí ïäçãßá 76/769/ÅÏÊ ôïõ Óõìâïõëßïõ(11)], ïé äéáôÜîåéò áõôÝò ðñÝðåé, óôï ìÝôñï ôïõ äõíáôïý, íá áíáöÝñïíôáé.ÐñÝðåé åðßóçò íá áíáöÝñïíôáé, üðïõ åßíáé äõíáôüí, ïé åèíéêïß íüìïé ðïõ åöáñìüæïõí ôéò åí ëüãù äéáôÜîåéò, êáèþò êáé üëá ôá Üëëá åèíéêÜ ìÝôñá ðïõ åßíáé ó÷åôéêÜ ìå ôï åí ëüãù èÝìá.16. ÁËËÁ ÓÔÏÉ×ÅÉÁÁíáöÝñåôáé êÜèå Üëëç ðëçñïöïñßá ôçí ïðïßá ï ðñïìçèåõôÞò èåùñåß óçìáíôéêÞ ãéá ôçí áóöÜëåéá êáé ôçí õãåßá ôïõ ÷ñÞóôç êáé ãéá ôçí ðñïóôáóßá ôïõ ðåñéâÜëëïíôïò. Ð.÷.:- êáôÜëïãïò ôùí ó÷åôéêþí öñÜóåùí R. ÐñÝðåé íá áíáãñÜöåôáé ôï ðëÞñåò êåßìåíï üëùí ôùí öñÜóåùí R ðïõ áíáöÝñïíôáé óôá óçìåßá 2 êáé 3 ôïõ äåëôßïõ äåäïìÝíùí áóöáëåßáò,- ïäçãßåò ãéá ôçí åêðáßäåõóç,- óõíéóôþìåíïé ðåñéïñéóìïß ÷ñÞóçò (äçëáäÞ óõóôÜóåéò ôïõ ðñïìçèåõôÞ ðïõ äåí ðñïâëÝðïíôáí áðü íïìéêÝò äéáôÜîåéò),- ðåñáéôÝñù óôïé÷åßá (Ýããñáöá óôïé÷åßá áíáöïñÜò Þ/êáé ôå÷íéêÜ óçìåßá åðáöÞò),- ðçãÝò ôùí âáóéêþí óôïé÷åßùí ðïõ ÷ñçóéìïðïéÞèçêáí ãéá ôç óýíôáîç ôïõ äåëôßïõ äåäïìÝíùí,- ãéá ôõ÷üí áíáèåùñçìÝíåò åêäüóåéò ôïõ äåëôßïõ äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, ðñÝðåé íá áíáöÝñïíôáé ìå óáöÞíåéá ïé ðëçñïöïñßåò ðïõ ðñïóôÝèçêáí, äéáãñÜöçêáí Þ áíáèåùñÞèçêáí (åêôüò åÜí ïé ðëçñïöïñßåò áõôÝò ðáñÝ÷ïíôáé áëëïý).(1) ÅÅ L 131 ôçò 5.5.1998, ó. 11.(2) ¼ôáí ï õðåýèõíïò ãéá ôç äéÜèåóç åíüò ðáñáóêåõÜóìáôïò óôçí áãïñÜ ìðïñåß íá áðïäåßîåé üôé ç áðïêÜëõøç óôçí åðéóÞìáíóç Þ óôï äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò ôçò ÷çìéêÞò ôáõôüôçôáò ôçò ïõóßáò ç ïðïßá ôáîéíïìåßôáé áðïêëåéóôéêÜ ùò:- åñåèéóôéêÞ, åîáéñÝóåé áõôþí óôéò ïðïßåò áðïäßäåôáé ç öñÜóç R41 Þ åñåèéóôéêÞ óå óõíäõáóìü ìå ìéá Þ ðåñéóóüôåñåò áðü ôéò Üëëåò éäéüôçôåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï Üñèñï 10, óçìåßï 2.3.4, ôçò ïäçãßáò 1999/45/ÅÊ Þ- åðéâëáâÞò Þ åðéâëáâÞò óå óõíäõáóìü ìå ìßá Þ ðåñéóóüôåñåò áðü ôéò éäéüôçôåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï Üñèñï 10, óçìåßï 2.3.4, ôçò ïäçãßáò 1999/45/ÅÊ êáé ç ïðïßá ðáñïõóéÜæåé áðïêëåéóôéêþò ïîåßá èáíáôçöüñï äñÜóç,èÝôåé óå êßíäõíï ôïí åìðéóôåõôéêü ÷áñáêôÞñá ôçò ðíåõìáôéêÞò ôïõ éäéïêôçóßáò, åßíáé äõíáôüí, óýìöùíá ìå ôéò äéáôÜîåéò ôïõ ìÝñïõò Â ôïõ ðáñáñôÞìáôïò VI ôç ïäçãßáò 1999/45/ÅÊ, íá ôïõ åðéôñáðåß íá áíáöÝñåôáé óôçí ïõóßá áõôÞ åßôå ìå üíïìá ôï ïðïßï ðñïóäéïñßæåé ôéò óçìáíôéêüôåñåò ÷çìéêÝò ïìÜäåò åßôå ìå Üëëï üíïìá.(3) ÅÅ L 399 ôçò 30.12.1989, ó. 18.(4) ÅÅ L 100 ôçò 19.4.1994, ó. 1.(5) Ç ðëçñïöïñßá áõôÞ äåí ìðïñåß íá äïèåß ãéá ôï ðáñáóêåýáóìá äéüôé áöïñÜ åéäéêÜ ôçí ïõóßá. ÊáôÜ óõíÝðåéá, ðñÝðåé íá äßíåôáé, åöüóïí åßíáé äéáèÝóéìç, ãéá êÜèå óõóôáôéêÞ ïõóßá ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò ðïõ áðáéôåßôáé íá ðåñéëáìâÜíåôáé óôï äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, óýìöùíá ìå ôïõò êáíüíåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï óçìåßï 2 áõôïý ôïõ ðáñáñôÞìáôïò.(6) Ç ðëçñïöïñßá áõôÞ äåí ìðïñåß íá äïèåß ãéá ôï ðáñáóêåýáóìá äéüôé áöïñÜ åéäéêÜ ôçí ïõóßá. ÊáôÜ óõíÝðåéá, ðñÝðåé íá äßíåôáé, åöüóïí åßíáé äéáèÝóéìç, ãéá êÜèå óõóôáôéêÞ ïõóßá ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò ðïõ áðáéôåßôáé íá ðåñéëáìâÜíåôáé óôï äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, óýìöùíá ìå ôïõò êáíüíåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï óçìåßï 2 áõôïý ôïõ ðáñáñôÞìáôïò.(7) Ç ðëçñïöïñßá áõôÞ äåí ìðïñåß íá äïèåß ãéá ôï ðáñáóêåýáóìá äéüôé áöïñÜ åéäéêÜ ôçí ïõóßá. ÊáôÜ óõíÝðåéá, ðñÝðåé íá äßíåôáé, åöüóïí åßíáé äéáèÝóéìç, ãéá êÜèå óõóôáôéêÞ ïõóßá ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò ðïõ áðáéôåßôáé íá ðåñéëáìâÜíåôáé óôï äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, óýìöùíá ìå ôïõò êáíüíåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï óçìåßï 2 áõôïý ôïõ ðáñáñôÞìáôïò.(8) Ç ðëçñïöïñßá áõôÞ äåí ìðïñåß íá äïèåß ãéá ôï ðáñáóêåýáóìá äéüôé áöïñÜ åéäéêÜ ôçí ïõóßá. ÊáôÜ óõíÝðåéá, ðñÝðåé íá äßíåôáé, åöüóïí åßíáé äéáèÝóéìç, ãéá êÜèå óõóôáôéêÞ ïõóßá ôïõ ðáñáóêåõÜóìáôïò ðïõ áðáéôåßôáé íá ðåñéëáìâÜíåôáé óôï äåëôßï äåäïìÝíùí áóöáëåßáò, óýìöùíá ìå ôïõò êáíüíåò ðïõ áíáöÝñïíôáé óôï óçìåßï 2 áõôïý ôïõ ðáñáñôÞìáôïò.(9) ÅÅ L 319 ôçò 12.12.1994, ó. 7.(10) ÅÅ L 235 ôçò 17.9.1996, ó. 25.(11) ÅÅ L 262 ôçò 27.9.1976, ó. 201."