inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik bewonder 'Kus op de mond' om de openhartigheid van schaamhaarknippen en masturbatie, vooral van de regisseur Joe Swanberg. Ze waren niet bang de waarheid te laten zien van alledaagse 'privé'-voorvallen. Helaas valt de film onder het domein van 'The Brown Bunny', zij het met een iets meer ontwikkelde plot van jaloezie. Ja, hij is een afspiegeling van 'Bunny' met een heleboel niets aan de hand, of te veel filmopnamen die gericht (of oprecht ongericht) zijn op absoluut niets behalve voeten, handen of geslachtsdelen. Nogmaals, helaas kan ik begrijpen waarom deze film werd uitgebracht en waarom mensen hem huren: ware levensseksscènes en volledige frontale (evenals mannelijke en vrouwelijke) naaktheid. Afgezien daarvan was het volkomen tijdverspilling. We komen al snel te weten dat een man en een vrouw na hun afstuderen een kamer delen waar de man duidelijke gevoelens heeft voor de vrouw die hem alleen maar als een vriend ziet terwijl ze voortdurend seks heeft met haar ex-vriend. Afgezien daarvan worden we onderworpen aan de dagelijkse gebeurtenissen van hun saaie leven: zij werkt voor haar ouders; hij werkt aan een uiterst oninteressant project over seksueel bewustzijn op zijn computer. Om dit allemaal te laten werken, moet de dialoog interessant zijn en het acteren echt. Geen van beide werkt en het is net zo saai als iemand een uur lang zien rijden, d.w.z. 'De bruine wasbeer'. De enige actrice die opvalt is Kate Winterich, en zelfs zij doet wat twijfelachtig acteerwerk. (De extra dvd met haar voor een microfoon is echt de moeite waard om naar te kijken of naar te luisteren.) Nogmaals, ik bewonder de filmmakers, vooral Swanberg, dat ze alles zo blootleggen en niet bang zijn om zichzelf of hun verslavingen aan de douche te tonen, maar over het algemeen valt de film tegen. Er zitten verhaallijnen in die niet bij de scènes passen, te veel saaie, alledaagse gebeurtenissen en weinig overtuigend acteerwerk, waardoor je je afvraagt, afgezien van de softpornofactor, waarom je deze film hebt gehuurd.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Oké, het idee van deze film staat me wel aan. Ik zit in de leeftijdscategorie, en ik kan me min of meer identificeren met sommige verhalen. Zelfs de soms smakeloze en betekenisloze dialoog lijkt semi-realistisch, en in een andere film zou het vergeeflijk zijn geweest.
Ik doe zo hard mogelijk mijn best om deze film niet te verknallen zoals de andere, maar dat is niet zo gemakkelijk als de filmmakers helemaal niet hun best doen.
De montage in deze film is verschrikkelijk! Waarschijnlijk de slechtste montage die ik ooit in een film heb gezien! Er zijn dingen die je niet op de filmacademie hoeft te leren, dat je op een goede montage kunt leunen is er niet een van, maar een slechte herkennen wel.
Ook de shot... O, mijn god, die opnamen, gewoonweg verschrikkelijk! Ik kan niet eens in details treden, maar soms zien we zomaar wat dingetjes opduiken, en dat, in combinatie met de montage, zal je de pijnlijkste filmervaring bezorgen.
Deze film, die op laag budget of zonder budget is gemaakt, met 4 cast en crew, is ook geen excuus. Ik heb korte films op de televisie gezien met veel meer artistieke integriteit! Joe, Greta, ik weet niet wat jullie in vredesnaam bezielde, maar deze film is niets anders dan een masturbatie van jullie beider ego's. Jullie moesten je schamen! Ten slotte is deze film zo'n beetje wat een echt luie amateurpornofilm zou zijn als hij gevuld was met 3 of 4 waardeloze seksscènes, gescheiden door lange, saaie gesprekken en één walgelijke masturbatiescène. Als dat niet jouw ding is, moet je dit ten koste van alles vermijden!

targets: De recensie is negatief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een heel oude en goedkoop gemaakte B-western, in veel opzichten een typische lowbudget western. Gary Cooper was nog geen ster, en deze film doet sterk denken aan de eerste films van John Wayne die voor de 'armoedewijk'-studio's werden gemaakt. Bij beide acteurs was hun vertrouwde stijl en personage nog niet helemaal gevormd. Deze incarnatie van Gary Cooper lijkt niet precies op de Cooper van slechts een paar jaar later (onder andere praat hij sneller in deze eerste film).
Maar in tegenstelling tot de gemiddelde B-film uit die tijd zijn er minstens een paar interessante elementen die de film uniek maken (zo niet goed). Als je ooit de vrouw wilt zien die zeven jaar met Errol Flynn getrouwd is geweest, dan is dit je kans. Lili Damita speelt de rol van de vrouw die verliefd is op een man, en dat is een heel, heel vreemde castingkeuze, want ze heeft een zwaar accent (ze was Frans) en zag er in de verste verte niet uit als een 'knappe filmster'. Overigens was ze ook getrouwd met regisseur Michael Curtiz.
Maar voor mij is het meest memorabele en bizarre aspect van de film de schijnbaar homoseksuele subplot <0xE2><0x80><0x93> zoiets als een BROKEBACK MOUNTAIN uit de jaren dertig (en wij dachten dat dat een nieuw idee was). Het personage van Cooper werd gespeeld door twee mannen die vrouwen haten en er in het grootste deel van de film alles aan doen om Cooper uit de buurt van vrouwen te houden. Deze vrouwenhaat betekent op zich niet veel, maar er zijn zoveel aanwijzingen in de film die erop wijzen dat de makers van de film echt hebben geprobeerd hen als een homopaar af te schilderen. Vooral tegen het eind, als een van hen wordt gedood, wordt de ander door een pijl geraakt en houdt het lang genoeg vol om naar het lichaam van zijn gevallen vriend te kruipen en dan te vallen <0xE2><0x80><0x93> met zijn armen om hem heen geslagen! Voor die tijd was het behoorlijk spannend, en ik denk dat dit deze saaie film vandaag de dag erg boeiend maakt! Wat Cooper en de plot betreft, is de film een beetje een teleurstelling en heel ongrijpbaar. Als je niet nieuwsgierig bent naar Damita of de homoseksuele ondertoon, doe jezelf dan een plezier en zoek een betere western.

targets: Deze recensie is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film werd naar alle waarschijnlijkheid gemaakt in het jaar 1930 en uitgebracht in 1931. Ik vermoed dat sprekende films het heel moeilijk hadden om de overgang van het stille tijdperk te maken. Niettemin lijkt dit verhaal over Zane Grey erg zwak. Bovendien leerde Gary Cooper waarschijnlijk pas acteren. Het resultaat zou naar de huidige maatstaven niet acceptabel zijn. Voor 1931 misschien niet. Voor 2004 niet acceptabel. Sommige acteurs speelden goed. Helaas krijgen de indianen in deze vroege westerns altijd het nakijken. Ze leefden al op het land lang voordat de blanke kwam, maar volgens de verwrongen geschiedenis hadden ze geen recht om zich te verdedigen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is eigenlijk een heel slechte film. De ideologie is niet zo pervers als in de films die Collins later maakte. Maar mijn grootste twijfels over de film zijn dat hij onwaarschijnlijk is en eerlijk gezegd heel lang saai. Het hele idee dat een ex-SAS-man zich zonder enige reden bij terroristen aansluit is niet erg overtuigend en je vraagt je onwillekeurig af waarom een groep goed georganiseerde terroristen (die later geen idee meer hebben) erin trappen. De film begint met een vrij krachtige scène, maar zwenkt dan een hele tijd naar de grote finale toe. Al met al denk ik dat _Who dares wins_ een interessante aflevering van _The Professionals_ had kunnen zijn, maar er zit geen speelfilm in het verhaal. Hoewel de film redelijk succesvol was in de tijd dat Collins' carrière ten onder ging en hij in de jaren tachtig voornamelijk goedkope en dubieuze soldaten-van-het-geluk- of legerfilms maakte. Jammer, want hij is eigenlijk best een veelzijdige acteur, maar Martin Shaw koos uiteindelijk zijn rollen zorgvuldiger en heeft nog steeds een succesvolle carrière.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Kijk nou eens naar die arme Robert Webber (weer zo'n geweldige prestatie!) die een van de terroristen een machinegeweer probeert af te pakken. Alles in deze film lijkt een beetje verkeerd te zijn. De grootste fout is naar mijn mening de poging om de actie een stevige basis te geven in de realiteit van het begin van de jaren tachtig (het fundamentele verschil tussen deze film en de veel fantastischer, ironischer en daarom tijdloze Die Hard). Het verhaal komt over als een mislukte poging om de SAS-commando's te verheerlijken. De hoofdpersonen worden niet neergemaaid door de commando's met hun gasmaskers, ook al draagt hij dezelfde kleren en heeft hij een wapen uit hun arsenaal, maar dat lijkt me onwaarschijnlijk en maakt het moeilijk om de film serieus te nemen. En toevallig probeert de film meer dan alleen maar leuk te zijn. Praat niet over de episode met de wc-spiegel en de alarmsignalen... Ik weet het niet.<br />Ik heb geen bezwaar tegen de kritiek op de pacifistische beweging als schild tegen boosdoeners en de ruzies tussen de vredesfanaten en de gevestigde, zelfs leidende vertegenwoordigers van de macht in deze film. Maar het politieke commentaar is nogal slap en ongeïnspireerd. Dit is zeer betreurenswaardig omdat de film een vroege uitvoering van Judy Davies laat zien. Zij speelt de voornaamste fanaticus en schijnt uitgebreide studies over het onderwerp te hebben gemaakt. Hoe dan ook, haar optreden is iets beter dan dat van de anderen en op de een of andere manier heb ik het gevoel dat de film haar heeft teleurgesteld.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het is 1982. Twee jaar na de belegering van de Iraanse ambassade, waarbij de dramatische SAS-redding uit de Balcony's een rol speelde, en met een oorlog met Argentinië over de Falkland-eilanden die op dat moment aan de gang is, is er geen betere film te maken dan een Gung-Ho 'SAS'-film over de Iraanse gijzeling, waarbij gebruik wordt gemaakt van de Britse actieheld van die tijd, Lewis Collins. Voeg Edward Woodward en een paar andere bekende acteurs toe en je hebt een winnaar op het oog. Nou, misschien niet! De film zelf maakt de situatie niet ernstig genoeg, terwijl het acteren behoorlijk tweederangs is. Het is net een lange aflevering van 'The Professionals', maar dan zonder de formule. Deze film gaat nergens heen en is tamelijk voorspelbaar. Misschien heeft Cubby Brocoli deze film gezien en besloten om Lewis Collins te vervangen als Touted James Bond voor Roger Moore. Pas op als je een fan van Lewis Collins of SAS bent in General, zo niet, spaar dan je tijd.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In Europa staat het bekend als Who Dares Wins; in Amerika staat het bekend als The Final Option, maar onder welke titel dan ook vraagt deze bespottelijke SAS-actiefilm het publiek om hun ongeloof ongeveer twee uur van zich af te zetten. Ik vind het ongelooflijk moeilijk te bevatten dat Lewis Collins (de held hier) bijna werd gekozen als Roger Moores opvolger in de Bondfilms... die vent is zo uitdrukkingsloos dat hij moeite zou hebben om een baan te krijgen in een wassenbeeldenmuseum (als wassenbeelden!!!) Gelukkig is Judy Davis in de buurt om de zaak gedeeltelijk te redden met een stevige rol als keiharde vrouwelijke terrorist, en er is een climax van tien minuten actie die heel bekwaam is geregisseerd door regisseur Ian Sharp. Laat ik eraan toevoegen dat het een heel, heel, heel lange wachttijd is tot de laatste opwinding voorbij is, en ik kan in alle eerlijkheid niet zeggen dat een bijna twee uur durende wachttijd voor een beetje fatsoenlijke actie de moeite waard was.

De harde SAS-man Peter Skellen (Lewis Collins) gaat undercover bij een groep vredesdemonstranten die graag een eind zouden zien komen aan de voorraad kernwapens. Hij ontmoet hun leidster Frankie (Judy Davis), een vrouw met een grote mond en een uitgesproken mening, die misschien wel in staat zou zijn om buitengewone maatregelen te nemen om haar doelen te bereiken. Frankies toegewijde groep belegert met geweld de Amerikaanse ambassade in Londen en eist dat er een kernraket op een marinebasis in Schotland wordt afgevuurd (ze gelooft dat als de wereld echt getuige is van een kernexplosie, iedereen zo geschokt zal zijn dat ze zich zullen aansluiten bij haar campagne voor ontwapening). Helaas voor Frankie maakt ze de fout om Skellen mee te nemen op haar kleine aanval op de ambassade en hij is van plan hun plan van binnenuit te dwarsbomen met een beetje goed getimede hulp van zijn SAS-kameraden van buitenaf.
De film is <0xE2><0x80><0x93> heel duidelijk <0xE2><0x80><0x93> geïnspireerd door de ontzagwekkende SAS-aanval op de Iraanse ambassade in 1981. Iemand die die gebeurtenis op het nieuws heeft gezien, dacht blijkbaar dat het goed zou zijn om een film in dezelfde trant te maken. Helaas is de film nogal banaal, met te veel stomme dialogen en een verdomd hoop g<0xC3><0xAA>nant slechte scènes (het debat van de aartsbisschop dat uitloopt op een rel, weet iemand dat?). Frankies idee om vrede te stichten door een kernexplosie te veroorzaken is sowieso belachelijk, dus wordt ze een lachwekkende figuur, net op het moment dat het publiek haar op het punt staat te zien als een interessante slechterik. Who Dares Wins probeert de militaire legende van de SAS te vieren, maar vervalt tegelijkertijd in onhandige actieclichés en slecht bedachte intriges. Het resultaat is een goedbedoelde, maar volkomen ineffectieve portie van Boy's Own absurditeit.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Oké, waar heb ik nu weer naar zitten kijken? 'The Witches' Mountain' moet wel een van de meest onsamenhangende en krankzinnigste Spaanse exploitatiefilms zijn die er ooit zijn gemaakt, en toch is het tegelijkertijd op een vreemde manier fascinerend. Er is hier absoluut niets wat ergens op slaat en ik betwijfel zelfs of er ooit een script is geweest om mee te werken, maar op de een of andere manier kon ik het niet afzetten. Het gekrab op je hoofd van verwarring begint meteen, met een openingsscène over een boos klein meisje dat de kat van haar moeder heeft vermoord. Dus jij denkt dat deze film draait om kinderen die bezeten zijn door kwade krachten? Vergeet het maar, want na deze intro worden het meisje en haar slechtheid gewoon niet meer genoemd. Dan komt er een vent, met de indrukwekkendste snor die je ooit hebt gezien, die het op een nogal weinig subtiele manier uitmaakt met zijn vriendin. Als ze hem vraagt om zijn vakantie met haar door te brengen, belt hij prompt zijn werkgever om een of andere opdracht te vragen! Geweldige zet. De film begint nu eindelijk, als hij naar een afgelegen berggebied reist om een paar bergtoppen te fotograferen. Maar niet voordat hij een nieuw meisje (Patty Shepard) heeft opgepikt en haar topless fotografeert! Tijdens hun reis gebeuren er allerlei vreemde dingen die je nooit wordt uitgelegd. Het meisje wordt midden in het bos wakker, overal klinkt oorverdovende muziek en iemand steelt zelfs de jeep! Echt waar, auto jattende heksen? Blijkbaar zijn de bergen eigendom van een kring van zwijgende heksen en ze oefenen voodoo op indringers. Dichter kan ik niet bij de plot komen, maar de kans is groot dat ik het bij het verkeerde eind heb. Belangrijker is de sfeer! 'The Witches' Mountain' is zo nu en dan heel griezelig, met zijn griezelige muziek en interessante filmbeelden. De personages die elkaar steunen zien er allemaal griezelig uit en de betoverende Patty Shepard speelt een goede heldin. Dit is het soort Europese horrorfilm dat legendarisch had kunnen worden, als iemand maar de moeite had genomen een gestructureerd scenario te schrijven.

targets: Het antwoord is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zeg dat deze film buitengewoon moeilijk te volgen is en even frustrerend om naar te kijken is heel zacht uitgedrukt. Ook dat de huidige beschikbare afdruk donker, saai, kriebelig, abominabel bewerkt, pijnlijk gecensureerd en in bijna onbruikbare staat is, is correct. Deze film heeft dringend behoefte aan een goede remaster van het volledige, onversneden, oorspronkelijke negatief en gezien het feit dat het een redelijke sfeerfilm is (en dat de regisseur een prijs heeft gewonnen op het Catalonia Film Festival), zou het de moeite waard kunnen zijn. Aan de andere kant, misschien ook niet... Het is gewoon onmogelijk om in zijn huidige staat te zeggen wat voor soort film het is. Het begint vrij interessant te worden, als je de volkomen zinloze openingsscène voor de eindexamens buiten beschouwing laat, die gaat over een gestoord klein meisje dat katten doodt en van slangen houdt. De moeder van het meisje, Carla (Mónica Randall, die de eyeliner een beetje had moeten afzwakken), spuit wat benzine in de garage en steekt het kreng in brand. Ze lijkt ongeveer net zo gek als de jonge Gerda en gaat op bezoek bij haar ex-vriend Mario ('John'/'Cihangir Caffari'). Hij is op vakantie, maar wil zo graag bij Carla weg dat hij zijn werkgevers smeekt hem een opdracht te geven... wat voor opdracht dan ook. Ze kijkt hem boos aan als hij de deur uit loopt. Nou, Mario moet 'Heksenberg' fotograferen (ergens in de Pyreneeën, geloof ik). Voordat hij op zijn bestemming aankomt, ziet hij op het strand een lekker ding dat Delia heet (Patty Shepard), en hij maakt een paar foto's van haar terwijl ze haar bikinitopje uittrekt. Ze is maar een klein beetje gepikeerd en beweert dat ze een alleenstaande schrijfster is. De twee flirten en besluiten dan dat het een goed idee zou zijn als ze samen de berg op zouden gaan. Als ze bij haar thuis langsgaan zodat ze haar koffers kan pakken, hoort Mario plotseling luide, sinistere muziek. Delia beweert dat hij alleen maar dingen hoort.
Dus beginnen de twee aan hun tocht de berg op en overnachten in een plaatselijk hotelletje. Daar ontmoeten ze een vreemde, gedeeltelijk dove herbergier met een waanzinnige blik in zijn ogen (Victor Israel), en Delia beweert dat er iemand door haar raam naar binnen heeft staan gluren. De volgende dag loopt ze in een soort trance de berg op en wordt uiteindelijk gevonden door Mario, die uit zijn jeep springt en achter haar aan rent. Terwijl hij uitzoekt wat er aan de hand is, steelt iemand hun auto en worden ze gedwongen een stukje te lopen. Uiteindelijk vinden ze de jeep onbeschadigd aan de voet van een klein, oud, schijnbaar verlaten dorp... bijna alsof iemand hen er opzettelijk naartoe probeerde te lokken. Nou, zoals we zullen zien, is dat precies wat er is gebeurd. In het dorp ontmoeten ze een vriendelijke oude vrouw, Zanta (Ana Farra), die beweert dat ze...' Delia is de enige die er nog woont en laat hen in haar huis logeren. Mario maakt een paar foto's van de'verlaten' stad en als hij die ontwikkelt, zijn ze griezelig vol mensen. Hij en Delia beginnen een beetje bang te worden en vertrekken. Ze komen vast te zitten in de'verraderlijke' mist en moeten stoppen om te overnachten. De rest van de film gaat over voodoopoppetjes, zwarte katten die veranderen in sexy vrouwen, satanische rituelen van dames in beha's en een dodelijke val van een klif. En ja, toevallig blijkt Carla, de vrouw van wie hij is gescheiden, ook een heks te zijn. Het gebeurt allemaal in het halfduister en om heel eerlijk te zijn, heb ik het niet gezien.' Het grootste deel van de tijd heb ik geen idee wat er aan de hand was. Het onbesliste 'open einde' is gewoon een extra klap in het gezicht voor iedereen die de rest van deze zinloze ellende moet doormaken.
Eerlijk gezegd zijn er maar een paar dingen die ik echt goed vind. De eerste is de actrice Shepard, die zo'n geweldige, donkere, mysterieuze schoonheid heeft als Barbara Steele. Er is ook een uitstekende soundtrack bij (met Fernando Garcia Morcillo als hoofdpersoon) en gezongen liedjes, die enorm hebben bijgedragen aan de sfeer van deze film. De locatie is redelijk goed, maar zoals ik al zei, de afdrukken zijn zo lelijk als maar kan en ze doen het niet.' Er is geen greintje logica in te vinden, dus wees voorzichtig bij deze zaak.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit was een tamelijk enge film; ik vond dat de muziek er goed voor was. De foto's die Mario van het dorp maakte, waren ook zenuwslopend. Maar ik had drie problemen met deze film. Het eerste was dat de belichting erg donker was, dus soms was het moeilijk te zien wat er gebeurde, maar misschien was dit alleen maar mijn kopie. Het tweede was dat het allereerste begin niet erg goed werd uitgelegd en ik weet nog steeds niet zeker wat er daar gebeurde. Het derde probleem was dat ik het einde niet begreep, maar blijkbaar doen sommige mensen dat wel. Natuurlijk zijn er ook de gebruikelijke problemen van mensen die stomme dingen doen, en de mannelijke hoofdrol is erg jaren zeventig. Al met al was het een lust voor het oog, maar niet bepaald een favoriet.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hoogst onwaarschijnlijke, ongelooflijke en onsamenhangende Spaanse productie over... nou ja, ik zal eens kijken hoe dicht ik er bij in de buurt kan komen. De film begint met een vrouw die een van haar katten laat doden door een jong meisje. Dan smeekt ze haar minnaar om haar ergens mee naartoe te nemen op zijn vakantie. Hij belt naar zijn werk en eist dat hij zijn vakantiedagen kwijtraakt, en zij zegt dat hij hiervoor zal betalen. Wat de relevantie hiervan is, is een raadsel voor de film.' Aan het eind van de film ziet een donkere fotograaf een mooie Patty Shepard, de koningin van de Spaanse griezelfilms naar het schijnt, die haar bikinitopje even uittrekt om een foto te maken, haar mee uit lunchen te vragen en dan naar zijn opdracht in Witches Mountain <0xE2><0x80><0x93> om redenen die wij nooit te horen krijgen. Voor ze gaan, moet Patty bij het huis langsgaan en het luide 'griezelig'-geroep van onze held weergalmt in zijn oren. Ook dit wordt nooit uitgelegd. De film gaat verder met die twee die bij een herberg stoppen, de berg opgaan en eindelijk begrijpen waarom de berg Witches Mountain heet. Weet je, deze film heeft verschillende aspecten die hem beter maken dan een slechte film. Het heeft een zekere sfeer, sommige karakteracteurs zijn echt heel goed (vooral de dove waard en de oude vrouw), de hoofdrollen zijn in elk geval goed, en de climax <0xE2><0x80><0x93> hoewel die helemaal nergens op slaat <0xE2><0x80><0x93> is goed gechoreografeerd (letterlijk) met de heksen in witte beha's en lang zwart haar. Maar het slaat gewoon nergens op, en dat is een enorme laster voor mij. Ik zou de film nog tien keer kunnen kijken en nog steeds niet meer weten dan na de eerste keer. Dat is een groot probleem. The Witches Mountain is een merkwaardige film uit de lange reeks goedkope, sfeervolle Europese horrorfilms die dat decennium overspande. Als jij er meer uit kunt halen dan ik, dan heb je een betere macht.

targets: De beoordeling hier is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het grootste deel van de tijd kon ik geen touw vastknopen aan deze film, en dat gold ook voor anderen, op grond van andere recensies. De openingsscène van deze film heeft vrijwel niets te maken met de rest van het verhaal. In deze film zegt een fotojournalist met een grote snor zijn vakantie af om bij zijn vriendin weg te kunnen. Hij krijgt opdracht om een bergketen te fotograferen. Het gerucht gaat dat het er spookt, maar ik kon niet zeggen of hij dat van zijn baas had gehoord of later in de film. Onderweg ontmoet hij een mooie schrijfster (Patty Shepard) en haalt haar over om met hem mee te gaan op zijn werkreis. De hele film door is er die vreselijke muziek, die voornamelijk bestaat uit lawaaierig gezang, waardoor je het liefst 'hou je kop!!!' zou schreeuwen. Waar je echt de pest over in hebt, is dat het altijd lijkt alsof de film op het punt staat om goed te worden, hoewel dat nooit gebeurt. Er is een prachtig berglandschap en een echt griezelige sfeer. De herberg en de stille, verlaten oude gebouwen die over de berg verspreid staan, zijn nogal onheilspellend. De mistige nachten zien er echt uit, niet alsof iemand een kunstmatige mistmachine op de set heeft gezet. En het idee, hoewel niet origineel, had mogelijkheden. Maar het wordt nooit beter, in elk geval niet genoeg om de moeite waard te zijn. En zo gaat het min of meer. Ze stoppen bij een herberg die gerund wordt door een rare herbergier (je verwacht dat hij Igor heet) met een gehoorprobleem. Er is een scène waarin de schrijver denkt dat er een gluurder in haar raam zit, maar het is zo'n donkere scène dat ik geen idee had wat er aan de hand was. Of het slechte belichting was of een slechte filmopname weet ik niet. Hoe dan ook, we komen er nooit achter wat er is gebeurd. Er is een scène waarin ze's nachts wegloopt. Of ze slaapwandelt of gemesmeriseerd is door de heksen van de titel wordt nooit verklaard. Een andere scène die nooit wordt verklaard is wanneer hun auto wordt gestolen en dan weer wordt gevonden, zonder dat er iets is gestolen. Ze komen terecht in een schijnbaar verlaten bergdorp waarvan de enige bewoner een schijnbaar vriendelijke oude vrouw is. Er zijn nog andere dingen, waaronder een geketende wilde man in een grot die nooit wordt uitgelegd, een poging om de schrijver op de een of andere manier op te offeren (zullen ze haar doden of hersenspoelen zodat ze zich bij hen aansluit?), de heksen zelf, een stel brunette-vrouwen in witte gewaden die pas in de laatste 15 minuten van de film verschijnen en wier praktijken en overtuigingen nooit worden uitgelegd. Zelfs de slotscène slaat nergens op. Als alles achter de rug is, zullen de meeste mensen zeggen: 'Hè?'


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb nooit precies geweten waar dit heen ging. Deze mensen lijken geïnteresseerd in wat er op een berg aan de hand is. Ze gaan op onderzoek uit, ontsnappen op het nippertje, vertrekken, komen terug, vertrekken weer, brengen elkaar in gevaar, slaapwandelen, worden aangevallen door heksen die steeds dezelfde kleren aanhebben, enzovoort, enzovoort. De man lijkt het meisje leuk te vinden, maar laat haar talloze keren onbeschermd achter. Zij wordt meegenomen, hij krijgt haar terug, verlaat haar weer. Je snapt het wel. Het hele gedoe lijkt uit te lopen op een of ander offer, denk ik, maar ik weet het niet zeker, of ik maak er heksen van, maar ik weet het niet zeker. Het is gewoon saai en eindeloos en de tijd niet waard. Er zijn een paar atmosferische taferelen, maar de afdruk is zo slecht dat er tijden zijn dat twintig seconden zwart niet ongewoon is. Wordt dit veroorzaakt door ouderdom of door het overmatig gebruik van nachtfilters?


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik geef toe dat ik na ongeveer 30 minuten deze slecht overgedragen dvd moest doorspoelen <0xE2><0x80><0x93> er gebeurde helemaal niets, en iedereen had het 'complot' al beschreven. Maar heeft iemand het over de openingsscène gehad <0xE2><0x80><0x93> een slagersmes wordt door een pruik heen gestoken en het wordt in het gras van de voortuin gestoken! Ik denk dat het verwende kind het heeft gedaan, maar dat is nooit uitgelegd. Echt een stuntelige openingsscène.<br />Ik wou dat dit een beter geschreven of goed doordachte film was geweest, want wat we overhouden is een tamelijk idiote film die nergens op slaat en een film die nergens op slaat is geen'slimme' film, het is gewoon een slecht uitgevoerde film. Ik zou graag een gekuiste versie willen zien, en als er beelden ontbreken, zou ik graag zien of dat zou helpen. Anders is dit een vreemd filmpje dat het beste is als je snel doorspoelt!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik werk me door de Chilling Classics 50 Movie Pack Collection heen en THE WITCHES' MOUNTAIN (El Monte de las brujas) is zo'n beetje de 17e film op de set.
De film had helemaal niets om mijn aandacht vast te houden. De plot was onsamenhangend. De dialoog leek geïmproviseerd. De acteerprestaties waren slecht. De personages waren onsympathiek.
De beste scène is het begin, met een geïrriteerde vrouw die haar op het oog lastige dochter wil verbranden. Maar de enige connectie die deze scène heeft met de rest van de film is de hoofdrolspeler, Mario, die de schitterendste snor ooit heeft. Maar dat is dan ook alles.
De film was op geen enkel niveau effectief. De muziek was te opdringerig. De belichting was heel donker, zodat sommige scènes bijna helemaal zwart zijn. Het is nauwelijks te zien <0xE2><0x80><0x93> wat kan ik nog meer zeggen?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Welkom in de film 17 uit de verwarmende klassiekers 50-serie. Waar we gaan kijken. Inderdaad. Weer een film die nergens op slaat. Serieus, deze film bracht me aan het eind zo in de war dat ik dacht dat ik 'At Dawn they Sleep' opnieuw bekeek. De plot lijkt simpel genoeg... nou ja, tot 3 seconden na het begin van de film waarin een meisje een kat zou hebben gedood en dan... eh... explodeert? Ik heb geen idee wat er gebeurde. En dat was nog voor het scherm. Dat is echt triest als ik niet eens weet wat er in de eerste 3 minuten gebeurde.
Hoe dan ook, er is een fotograaf met een grote snor die dit meisje vindt nadat hij zijn andere vriendin heeft gedumpt, op weg om ergens foto's van te maken. '... dus we komen daar aan, maar niet voordat iemand hun jeep steelt om hem 200 meter uit de buurt naar een stad te rijden. Argwanend? Nah. Dus ze besluiten in een verlaten dorp te gaan logeren bij een oude dame. En dan gebeurt er blablabla en blablabla. De man met de snor gaat om de een of andere reden de mist in, ook al zegt de oude dame tegen hem dat hij dat niet moet doen. Hij verdwaalt en vindt dan de weg terug.'
'O, ik ben vergeten te zeggen dat dit alles is na een ongelooflijk zinloze 20 minuten waarin ze in het huis hebben gelogeerd van een vent die eruitziet als die vent met die kraaloogjes uit casablanca. Dan gaan ze weg. Dit hele tafereel heeft geen enkele zin. Het is eigenlijk gewoon vulling. Als je het eruit zou snijden, zou het niemand opvallen of iets kunnen schelen.
Maar helaas was dat het beste deel van de film. Wacht. Laat ik het anders formuleren. Echt, dat was het beste deel van de film, want de rest is zo verwarrend dat ik op IMDb moest kijken om erachter te komen wat er was gebeurd. Maar natuurlijk weet niemand anders dat, dus ik ben super.
Serieus, de laatste 30 minuten van de film waren een van de meest geestdodende momenten die ik ooit op film heb gezien. Ze trekken haar een jurk aan, hij wordt ontvoerd en dan vrijgelaten, hij rent terug naar het huis, aan het eind zijn de heksen in het huis en dan is het afgelopen? Serieus. Ik ben bijna nooit zo in de war geweest in een film. Ik bedoel, hoe slecht films als 'War of the Robots' ook zijn, ze maken tenminste iets duidelijk. in deze film is het begrip niet eens samenhangend. het einde was net zo verwarrend als het einde van 'Bij zonsopgang slapen ze' en de plot was veel saaier. Deze film krijgt een 1, alleen al vanwege zijn pure 'ik heb geen idee wat er in deze film is gebeurd'. 'Heksenberg' krijgt een 1 van 10 omdat het een verwarde filmkijker is.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Zoals iemand anders al zei, begint het met een bizarre proloog over een klein blond meisje dat een kat vermoordt. Dan komt het hoofdverhaal: een fotograaf (Gaffari) en een schrijver (Shepard) ontmoeten elkaar bij toeval en maken een tocht door de bergen. Eerst brengen ze de nacht door in een herberg waar de enigszins dove waard door Gaffari met toenemende irritatie bij het publiek wordt uitgejouwd. Eenmaal in de bergen zoeken ze weer onderdak en worden binnengelaten door een vriendelijke oude dame die overdreven gastvrij lijkt voor vreemden (Hans en Grietje, weet iemand dat?). Wat er daarna gebeurt zal ik aan de stoutmoedige kijker overlaten, want dat zou ik beslist niet kunnen. Nu hou ik van Eurohorror, en dit zou beter zijn geweest als Artigot (schrijver EN regisseur) een poging had gedaan om een logisch verhaal te vertellen. De achtergrond (Pyrenees?) is een uitstekende en intrigerende locatie voor mysterieuze en occulte gebeurtenissen. De groene pieken zouden gemakkelijk bovennatuurlijke krachten en degenen die ze commanderen kunnen verhullen. De foto's zijn mooi. Ik wou alleen dat het allemaal logisch was. Je kunt deze film bekijken op archief.org.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze onderhoudende (wat het niet zou moeten zijn) laag-bij-de-grondse Spaanse uitbuiting (heel tam, mag ik wel zeggen) ziet er goed uit, maar huh? Laat ik dat nog eens 'huh' noemen. Het woord 'huh' zou eigenlijk heel vaak door je hoofd moeten gaan. Niets is logisch, en het probeert het ook niet. Ik weet alleen niet of het ingewikkeld cryptisch is of gewoon een ingewikkelde warboel, maar het valt niet te ontkennen dat het laconiek nietszeggend, vreemd en woordeloos aanvoelt.

Onsamenhangende verhaallijnen die samenkwamen (zoals die akelige openingsscène met een klein meisje, een dode kat en vuur) bij een spaarzaam verhaal over fotograaf Mario (gespeeld door een op en neer deinende John Caffari, wiens snor als twee druppels water op de iconische Mario van Nintendo lijkt). ) die zijn vriendin thuis laat zitten en een jongedame tegenkomt (een beeldschone, gefixeerde Patty Shepard) die hij vraagt met hem mee te gaan voor een fotografieopdracht, waar ze in dit afgelegen bergoord een paar gemaskerde heksen tegen het lijf lopen.
) Kijk langs de losgeraakte structuur van het plot en zwelg in wat gewoon een humeurig stuk atmosferische mechanismen en een groeiend onbehagen is. Raul Artigot geeft maar weinig schokkend ongewone beelden en enge passages, maar voor het grootste deel lijkt hij grotendeels afwezig en onscherp, net als zijn schrijfwerk. Ramon Semperes opvallende cinematografie lengt het gracieuze, rijke landschap aan terwijl we het fraaie uitzicht in ons opnemen en de tijd op zijn gemak laten wegkwijnen. Maar er zijn gebieden waar het te donker was om te zien wat er gebeurde. Fernando Garcia Morcillo's beklemmende, bombastische en overspannen scoremixen zijn gecreëerd met een omgeving die verschrikkelijk dicht is. De hoofdrolspelers zijn goed, maar er is ook een stoer stel (waarvan de keus viel op Vlector Israel) van tweede optredens.
Langzaam en met weinig interesse, maar deze dromerige vertoning (er lijkt geen eind aan te komen) houdt je in de gaten tot het afgelopen is.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film had een interessant begin. Maar gaandeweg wordt het verhaal omslachtig met een armzalige illustratie van oude zwarte magierituelen. De mannelijke hoofdrol was heel goed, ook al krijgt hij het in de climax het zwaarst te verduren. In vergelijking hiermee is dit 'Boomerang' tegen 'Extremiteiten'.

<0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film had een interessant begin. Maar gaandeweg wordt het verhaal omslachtig met een armzalige illustratie van oude zwarte magierituelen. De mannelijke hoofdrol was heel goed, ook al krijgt hij het in de climax het zwaarst te verduren. In vergelijking hiermee is dit 'Boomerang' tegen 'Extremiteiten'.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een typische roman van Steele, waarin twee mensen die een soort tragedie hebben doorgemaakt, ondanks alle tegenslagen toch bij elkaar weten te komen. Ik zou dit geen spoiler willen noemen, want iedereen die een boek van Steele heeft gelezen, weet hoe ze allemaal eindigen. Als je niet veel over de plot wilt weten, moet je niet verder lezen.
Gilberts personage, Ophelia, is een fatsoenlijke Franse vrouw die haar man en zoon bij een ongeluk heeft verloren. Gilbert moet ophouden met films te maken waarin ze een accent moet hebben, omdat zij, anders een goede actrice, in werkelijkheid geen enkel accent kan produceren. Brad Johnson, ook een uitstekende acteur, is Matt, die herstellende is van een nogal akelige scheiding. In deze rol is hij zachtaardig, overtuigend en meeslepend.
De twee ontmoeten elkaar op het strand via haar dochter Pip, en in eerste instantie beschuldigt Ophelia Matt ervan dat hij een kinderlokker is, alleen omdat hij met het kind over kunst praat. Na deze episode worden ze allemaal vrienden, en dan wordt het stel verliefd.
De chemie tussen de twee hoofdstukken is niet geweldig, ook al is het talent van deze twee mensen naar mijn mening geen vraag. Ze hebben hun best gedaan met een voorspelbare plot en een scenario dat aan het cliché grenst. Twee mensen ontmoeten elkaar, een tragedie, een nog grotere tragedie, een geheim wordt onthuld, nog een tragedie, en dan komen ze bij elkaar. Ik wou dat er meer achter zat, maar dat is het in een notendop.
Ik wilde geestdodend vermaak, en dat heb ik hiermee gekregen. Wat betreft het genre van romantische films is dit geen gedenkwaardig boek. 'A Secret Affair' met Janine Turner is veel beter (geen boek van Steele), net als sommige van Steeles eerdere boeken die in films zijn verfilmd.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zoals ik al zei, het boek was vrij goed en dit had een goede film kunnen zijn als Melissa Gilbert niet zo afschuwelijk en ongeloofwaardig had geacteerd in de hoofdrol. Wat voor accent zou dat trouwens hebben gehad? Het klonk hetzelfde als haar afschuwelijke Russische accent in een andere film waarin ik haar heb gezien. Elke keer dat ze haar mond opendeed, kromp ik in elkaar. Ik moest het 3 keer proberen voor ik de hele film kon zien. Brad Johnson was goed als de andere hoofdrol.
Ik vond de strandscènes echt goed. Ze voegden de noodzakelijke levendigheid toe om je af te leiden van Melissa Gilberts deprimerende verschijning. Maar ik denk dat ze de beelden uit San Francisco beter in hun voordeel hadden kunnen gebruiken. Het zag ernaar uit dat de nachtelijke scènes in feite SF waren, maar ik kan me vergissen. Ik kan me niet herinneren dat het personage in het boek zo deprimerend was.
Houd Melissa Gilbert alstublieft uit toekomstige films met een accent!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Zoals alle films van de Taviani Brothers ziet deze er geweldig uit, maar hij is door en door verrot met zijn valse romantiek, en toevalligheden stapelen zich op elkaar in een of ander facsimile van een'verhaal'. In werkelijkheid is dit eigenlijk gewoon een sentimenteel goedkope huilebalk die zich voordoet als een intellectueel gedistingeerde kunstfilm.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zelfs naar de maatstaven van 1942 van de filmindustrie was de opzet die haar vrijer in 1942 tentoonspreidde tot het uiterste gedateerd. De machinaties van de ene helft van een paar (man/vrouw, ex-man/ex-vrouw) om de ander terug te krijgen bij de dreiging van een huwelijk met een ander, een scheiding of een uiteindelijke scheiding door middel van jaloezie, vernedering of andere listen, waren veel beter uitgevoerd in klassieke films als _Zijn Meisje Vrijdag_ en _Het verhaal van philadelphia_. Beide films gaan over vrouwen met een sterke, ontembare aanwezigheid op het scherm en die onafhankelijke, protofeministische personages spelen. In beide films waren beide vrouwen vervreemd/gescheiden van hun (grappige) eerste echtgenoot en voorbestemd om te trouwen met kleurloze mannen die precies het tegenovergestelde van hen waren, en allebei zouden ze worden gemanipuleerd om hun aanstaande echtgenoten af te wijzen en hun passie voor elkaar weer op te wekken.
De plot in haar huwelijksaanzoek verandert het geslacht: hier is het Norma Shearer in de rol van Cary Grant, deze keer om een ex-vriend (George Sanders) af te weren door Robert Taylor in te huren als haar gigolo. Het probleem is dat Shearer veel te oud is voor een rol die geschikter is voor een actrice van halverwege de twintig; Sanders is ongeveer net zo betrokken als een meubelstuk bij de meeste mannen <0xE2><0x80><0x93> een man die verliefd zou worden op zijn verloofde als hij een vreemde man uit haar badkamer zag komen, zoals hier het geval is, zou een enorme scène maken. Hier niet. En Robert Taylor speelt zijn rol alsof hij probeert Cary Grant te benaderen, niet door middel van stembuigingen, maar in het algemeen.
Maar het ergste van alles is Shearer zelf. Voor een actrice die gewend is aan rollen die haar een gevoel van intellectuele sexappeal en dramatische uitstraling hebben gegeven, lijkt de rol van Consuelo Craydon haar in de greep te brengen van een overacting, een over-emotie, een over-gebaaring die, hoewel ze nog steeds deel uitmaakt van haar stijl van acteren en tien jaar geleden passender was, haar doet lijken op een uiterst welgemanierde artieste die de grap uit een situatie wringt als water uit een redelijk droge spons. Het voedt alleen het vuur dat de theorie vertelt die Irving Thalberg de maker maakt van haar carrière en de keuze van (de meeste van haar) rollen; waarom ze rollen als Charlotte Vale en Mrs. Miniver doorgaf aan megahits als NU VOYAGER en MEVROUW. MINIVER is een mysterie, maar ja, de meeste verslagen vermelden ook dat ze tegen die tijd gewoon opgebrand was door het acteren, dat ze helemaal geen belangstelling meer had voor het hele gedoe, en het is geen geheim dat iedereen die dit soort dingen heeft meegemaakt in wezen de draad kwijt is en niet kan wachten tot hij met pensioen gaat of het eind van een contract in zicht is om zo snel mogelijk te vertrekken. Dat zou hier het geval kunnen zijn. Ze lijkt verloren, ze lijkt moe, ze lijkt slecht op haar gemak, gaat op de automatische piloot in plaats van in haar rol te leven. Na deze film zou ze geen films meer maken, maar zou ze verantwoordelijk zijn voor de ontdekking van Janet Leigh, die aan het eind van de jaren veertig en de jaren zestig haar opwachting zou maken als filmster.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Liedschrijver Robert Taylor (als Terry) is 'duizelingwekkend, op-en-neer-geil' en kan niet recht over de buitenaardse Norma Shearer (als Consuelo) heen kijken. 'Zij laat de zon schijnen, zelfs als het regent,' legt meneer Taylor uit. Maar meneer Taylor krijgt een brok in zijn keel als hij in de buurt van mevrouw Shearer komt. Ten slotte, in het Palm Beach-casino waar Shearer vaak komt, roept Taylor: 'Ik hou van je!' Shearer wuift hem weg, omdat ze verloofd is met George Sanders (als Tony). Maar om een gokschuld te vereffenen, huurt Shearer Taylor in om zich voor te doen als 'Haar kartonnen minnaar', om meneer Sanders jaloers te maken.
De titel van deze film nodigt uit tot de voor de hand liggende en toepasselijke recensie van drie woorden: 'Haar kartonnen film'. Het is het meest opvallend als de laatste filmoptredens van Shearer, een van de grootste sterren ter wereld, van 'He Who Gets Slapped' (1924, als een andere Consuelo) tot 'The Women' (1939). Om eerlijk te zijn was dit waarschijnlijk het soort Shearer-film waarvan MGM geloofde dat het publiek die wilde zien. Maar de rol is niet vleiend.
Geplukt en gemanipuleerd, waren Taylor en Shearer beter af in 'The Escape' (1940). Als Shearer was doorgegaan, was ze misschien een betere actrice geworden dan 'de leidende dame'; blijkbaar was ze niet langer geïnteresseerd en had ze het geld zeker niet nodig. Taylor heeft een geweldige scène, waarin ze Christina Rossetti's 'When I am Dead, My Dearest' opzegt terwijl ze onder leiding van George Cukor van Shearers balkon dreigt te springen.

**Haar kartonnen minnaar (6/42) George Cukor ser Norma Shearer, Robert Taylor, George Sanders.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In deze verwaarloosbare trifle speelt de ongeveer 40-jarige Norma Shearer een fladderende, meisjesachtige societydame in Monte Carlo, die verstrikt raakt in een strijd tussen George Sanders en Robert Taylor. Het zou verleidelijk zijn om de mislukking van deze film te wijten aan het saaie, praatgrage script, of aan de regisseur George Cukor, die nooit geïnteresseerd lijkt in het verfraaien van de comateuze toestand waarin de film verkeert. Maar het is voornamelijk de schuld van Shearer zelf, die wanhopig graag 'jonge' rollen wilde blijven spelen zolang ze ermee weg kon komen. Onbedoeld maakt dit 'Haar kartonnen minnaar' tot een bizar monument voor de ijdelheid van een ouder wordende vrouw.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Haar kartonnen minnaar' is Norma Shearers laatste film. Ze nam ontslag bij de film en ging, geloof ik, bij de raad van bestuur van MGM werken. Dat was een goede zet van haar. 'Haar kartonnen minnaar' was spraakzaam en voor een deel saai. Het was duidelijk dat er maar een handjevol acteurs was met een sprekende rol, dus hadden ze een heleboel dialogen om te spreken om de boel draaiende te houden.
Het verhaal was een goed idee over een rijke vrouw (Norma Shearer) die een man (Robert Taylor) inhuurde om haar playboy-verloofde (George Sanders) jaloers te maken. Het verbaast me dat de regisseur, George Cukor, niet veel van de spraakzame scènes tussen mevrouw Shearer en meneer Taylor heeft geschrapt. Meneer Cukor heeft mevrouw Shearer goed gediend in 'De vrouwen'. maar niet in deze film.
De beste vertolking in de film werd gegeven door Robert Taylor. Tijdens zijn carrière kreeg hij zijn beste komedierollen in deze film en in 'When Ladies Meet' in 1941. In 1942 gaf hij zijn beste komedie-optreden in 'Her Cardboard Lover' en tot op dat moment zijn beste dramatische optreden in 'Johnny Eager'. Hij had een druk jaar. Ik denk dat Taylor met alle acteurs van MGM werkte, met alle grote en kleine actrices van het hele gezelschap. Bovendien gaf MGM meneer Taylor allerlei soorten films te maken <0xE2><0x80><0x93> de meeste daarvan waren succesvol. Daarom hield MGM hem 25 jaar vast.
Meneer Taylor. George Sanders was heel goed als rokkenjager. Acht jaar later speelde hij een soortgelijke rol in _All About Eve_, waarvoor hij een Oscar won voor een bijrol. Wat mevrouw Shearer betreft, dat was een van haar slechtste optredens, ze was niet grappig en te dramatisch voor deze komedie. Het is vreemd dat ze in 1939 een geweldige komedie maakte, _The Women_, en haar beste optreden gaf. Het was duidelijk dat ze te oud was voor haar jongere hoofdrolspelers in _Her Cardboard Lover_. En het hielp ook niet dat sommige van haar kleren afschuwelijk waren.
<0x3E> Jammer dat zij en meneer Taylor niet nog zo'n dramatische film maakten als hun laatste samen, de fantastische _Escape_. Dezelfde opmerkingen over deze film kunnen worden gemaakt over een andere film, 'Personal Property', die meneer Taylor in 1937 maakte met Jean Harlow. Het was te spraakzaam, te saai, en de actrice zag er oud uit. Mevrouw Harlow zag er gedurende de hele film ziek uit en niemand in Hollywood merkte op dat ze naar een dokter moest, dus stierf ze in 1937 op 26-jarige leeftijd. Wat een verspilling! Ze werd een goede actrice en kreeg betere rollen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Welke trut bij MGM dacht dat het een goed idee zou zijn om de knappe Clark Gable in de rol van een soldaat van het Leger des Heils te plaatsen? Ironisch genoeg speelde een andere knappe toekomstige ster, Cary Grant, twee jaar later ook een soldaat van het Leger des Heils in de zwaar overschatte film ZE HEEFT HEM VERKEERD. Achteraf gezien is het waarschijnlijk niet zo moeilijk om de dwaasheid van die rollen in te zien, maar ik vraag me nog steeds af wie dacht dat die jongens van het Leger des Heils GOED waren en wie deze stoere kerels kon zien als een realistische weergave van de rollen die ze speelden. Lang geleden werkte ik voor een zusterorganisatie van het Leger des Heils (de Vrijwilligers van Amerika) en ik heb daar nooit gespierd uitziende kerels zien werken (en daar hoor ik helaas ook bij). Misschien had ik beter bij het Leger des Heils kunnen gaan werken!<br />Dus voor de nieuwsgierigen is dit een goede film om naar uit te kijken, maar voor alle anderen is hij slecht geschreven, slordige dialogen en irritant moraliserend gedrag maken er een heel trage film van.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Wat er op de poster staat, luidt: 'Bij zijn geboorte kreeg hij 6 jaar te leven... Op 34jarige leeftijd ondergaat hij de reis van zijn leven.' Ami is een in Amerika geboren Israëliër die op 14-jarige leeftijd de diagnose spierdystrofie kreeg. Op 34-jarige leeftijd, nadat de liefde voor zijn 22 jaar oude verzorger hem niet goed bekomen was, besloot hij naar de Verenigde Staten te komen om de dokter onder ogen te komen die zei dat hij nog maar 6 jaar te leven had. Hij wilde de dokter laten zien dat hij nog leeft, en dat hij een gewicht van 39 pond heeft. Waarom? Je kunt het net zo goed als ik raden, zelfs ik heb die film gezien.<br />'Kennelijk.' Het is moedig van hem om te leven terwijl hij alleen zijn linkerwijsvinger kan bewegen, maar waarom is hij zo boos op de dokter die vierendertig jaar geleden de diagnose heeft gesteld? Zijn dokter heeft zijn moeder net verteld dat mensen met zijn ziekte, afgaande op de medische geschiedenis, niet lang zullen leven. Wat heeft het voor zin dat hij bij die oude dokter op de stoep staat? Waarom is het opsporen van die oude dokter in de Verenigde Staten een reis van zijn leven? Er zijn zoveel dingen die ons kunnen interesseren in Ami's leven: hoe kan hij die animaties maken met de beweging van maar één vinger? Hoe kan hij zijn dagelijks leven leiden terwijl hij volledig afhankelijk is van anderen? Hoe heeft hij zijn dokterspraktijk overleefd? Hoe gaat hij met zijn emoties om als andere mensen naar hem kijken alsof hij een vreemd wezen is? Daarover vertelde de film niets. In plaats daarvan regelde de filmmaker een reisje zodat Ami bij zijn oude dokter aan de deur kon komen om hem te laten zien dat hij nog leeft. Ik dacht dat het een grap was.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Er zijn drie films met deze animatiestijl die ik me nog heel goed uit mijn jeugd herinner. Deze film, _The Last Unicorn_, _Flight of Dragons_ en _The Hobbit_. Ik heb zowel _Dragons_ als _The Hobbit_ in mijn bezit (beide uitstekend) en ik had _The Last Unicorn_ al meer dan tien jaar niet gezien. Dat was tot vandaag en nu wou ik dat ik het niet had gedaan. Wat me het meest dwarszat was het script. Het was ongelooflijk onsamenhangend en vaak stompzinnig. Dingen gebeurden zonder reden en andere dingen gebeurden zonder uitleg. En we hebben het hier niet alleen over kleine dingen; we hebben het over belangrijke plotpunten! Het verhaal zelf is al niet zo geweldig, maar het had kunnen werken als het script fatsoenlijk was geweest. Niet eens in de buurt. Bovendien was de muziek afschuwelijk! Ik weet dat muziek in dit soort films zelden iets heeft wat je klassieke muziek zou kunnen noemen, maar de muziek in deze film maakte dat ik mezelf bewusteloos wilde slaan met een bowlingbal. Dit was een van die films die ik op een dag aan mijn kinderen zou laten zien, maar hij is gewoon ingekort. Ik denk niet dat ik ooit nog door dat gezeik heen zou kunnen komen. Teleurgesteld is nog zacht uitgedrukt.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was zo dol op 'De vloek van Frankenstein' dat ik me naar buiten haastte om 'Frankenstein moet vernietigd worden' te halen om het Cushing nog een keer te zien doen... ook al was het deze keer zonder Chistopher Lee. Tot mijn grote teleurstelling doet deze film het niet alleen zonder Lee, maar ook helemaal zonder Frankensteins Monster! Was het een geval van 'Als we Lee niet kunnen krijgen, hebben we helemaal geen monster'? Waarom zouden ze dat doen? Het monster is de helft van de lol! Deze film is uitsluitend gewijd aan de studie van baron Frankenstein en zijn queeste om de experimenten af te ronden die hij was begonnen met hersentransplantaties voordat hij in een inrichting belandde. Ik vond het script erg zwak, en de noodzaak om het ongeloof van het publiek te beteugelen werd een beetje te veel op de proef gesteld. Ik ben bereid om vrij veel te beteugelen, maar deze film werd nogal belachelijk, waardoor ik de film niet meer kon volgen in plaats van erin ondergedompeld te raken.
Maar Peter Cushing is absoluut briljant in de rol van het kwaad. Hij is een van de meest geliefde acteurs en staat bekend om zijn vriendelijke karakter, en hij kon heel goed de rol van dreigend en kwaadaardig spelen. De andere spelers zijn competent, maar hebben weinig te doen, zelfs de jonge dokter en zijn verloofde worden gechanteerd om Frankenstein te helpen. Een stuntelende politiechef wordt voorgesteld, samen met zijn aan lager wal geraakte hulpje, om een komische noot te creëren, en dan worden ze volledig uit de film geschrapt! Waarom? We krijgen de indruk dat de politiechef de grootste vijand van de baron zal worden, dan krijgen we de indruk dat het de jonge dokter zal zijn, en uiteindelijk wordt hij het slachtoffer van het experiment met de hersentransplantatie van Frankenstein. Er was geen spanning, we waren niet in het'schepsel' geïnteresseerd, en het einde was zo dubbelzinnig dat je niet tevreden was omdat het zo duidelijk was dat ze een nieuw vervolg aan het voorbereiden waren.
Ook zijn er praktisch geen 'afschuwelijke' elementen. Ja, er is een onthoofding in het begin (buiten beeld), en we worden getrakteerd op de geluiden van Cushing die de bovenkant van twee mannenschedels afsnijdt (weer buiten beeld), en dan is er de meest verwarrende en volkomen onnodige verkrachtingsscène (waarvan 90 procent ook weer buiten beeld is). Ik begrijp dat het leuk is om 'het publiek alles te laten fantaseren, want hun verbeeldingskracht is veel groter dan wat we kunnen laten zien', maar kom op, als je ons geen Monster wilt geven, laat ons dan in elk geval de paar 'afschuwelijke' elementen zien die je kiest. Ons een met groen licht verlicht skelet in het laboratorium laten zien is gewoon niet eng. Boven op een zwak script vond ik de regie grotendeels vlak. Er waren een paar mooie shots, maar verder werd er geen opwinding, sfeer of spanning opgewekt. Dezelfde regisseur heeft in 1958 _Vloek_ gemaakt en ik vond het briljant geregisseerd... ik denk dat hij net zo ongeïnspireerd was door deze film als ik.
De film krijgt van mij een 4 van de 10, uitsluitend voor Peter Cushings krachtige, genuanceerde optreden... daarnaast vond ik weinig in deze film dat de moeite van het aanbevelen waard is. In plaats daarvan stel ik voor om _The Curse of Frankenstein_ te kijken en een echt grote horrorfilm van Hammer te zien.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

O, man! Dat ding joeg me de stuipen op het lijf toen ik het voor het eerst zag... en ik was ZESTIEN!<br />Die enge, geanimeerde Barbie is doodeng! Ik wil het nu niet meer over haar hebben.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het is een axioma van Frank Zappa dat'muziekjournalistiek bestaat uit mensen die niet kunnen schrijven en mensen die niet kunnen praten voor mensen die niet kunnen lezen'. Als je ooit bewijs nodig hebt dat musici niet kunnen praten, dan is dit de film voor je. Herhaalde pogingen tot diepzinnigheid struikelen over elkaar en eindigen in eenlettergrepige opmerkingen die met ontzag in hun stem worden uitgesproken: 'Wauw.' (Dank je, Idris Muhammed.) Deze film is pretentieus, maar hoewel veel van het gekakel van Youssou N'Dour en zijn bende vrolijke mannen (en één symbolische vrouw) je de stuipen op het lijf jaagt, redt de muziek je de dag.
Het voornaamste idee achter de film (wat ik als het voornaamste idee beschouw dat uit het onsamenhangende commentaar wordt gevist) is interessant. Om een groep musici uit Amerika en Europa bijeen te brengen en hen mee te nemen op een reis door de verschillende muziekstijlen die zijn ontstaan in en na de slavernij, terug naar hun wortels in de muziek van West-Afrika, en een concert in het oude slavenfort van Gorée voor de kust van Senegal. We worden getrakteerd op gospel, blues, jazz en variaties daarop, waaronder een paar fantastische drumsolo's, zowel in New Orleans als in Senegal. Er is ook veel van N'Dours eigen composities.
Helaas is dat ook een zwakte. Het is nooit helemaal duidelijk wat N'Dour zelf wil bereiken. Tot op zekere hoogte lijkt de film een oefening in zelfpromotie van N'Dours kant. Hij wil zijn eigen muziek spelen, tot op zekere hoogte opgezweept en uitgevoerd in het gezelschap van een stel muzikanten die hij bewondert. Hij schaamt zich daar duidelijk een beetje voor en in het begin van de film krijgt hij de zegen van de curator van het Gorée-museum.
De botsing tussen de verschillende agenda's komt op verschillende plaatsen tot uiting. Zo vond iemand het kennelijk niet mogelijk om het verhaal van de zwarte muziek te vertellen zonder een gospelkoor erbij te betrekken, maar N'Dour en de meeste van zijn vrienden zijn moslim (een punt dat in de hele film herhaaldelijk wordt gemaakt). De hele vroege reeks van zwarte christenen is onplezierig, en dan verdwijnen ze uit het verhaal tot aan het eind van de film de close harmony-groep (de enige zwarte christenen die een toon kunnen houden?) in Dakar opduikt. (Eerlijk is eerlijk, ze komen triomfantelijk terug en spelen het beste stuk van de film.) Als het verhaal van de zwarte muziek in de richting van het evangelie moet wijzen, waarom dan niet ook in de richting van Latijns-Amerika? Waar zijn de zwarte muzikale invloeden uit het Caribisch gebied en Brazilië? Samba? Reggae? Dan heb je Europa. Hier lijkt de zwarte diaspora geen muzikanten van het juiste kaliber te hebben voortgebracht, aangezien N'Dour ervoor kiest om een Oostenrijkse gitarist en een trompettist uit Luxemburg in te huren. Zit hij in het team omdat N'Dour al eerder met hem heeft gespeeld? Wat ik persoonlijk het meest irritant vond, was de lange reeks waarin werd geprobeerd een soort beatnik/zwarte macht/Nation der islam te reconstrueren die in de jaren zestig in het huis van Amir Baraka (ook wel bekend als Leroi Jones) in New York plaatsvond. Mensen hoorden praten over het belang van 'je geschiedenis kennen' en vervolgens in één adem 'onwetendheid in stand houden'. Waarom geloven zo veel Afro-Amerikanen dat het aannemen van een Arabische naam een bevestiging is van hun Afrikaanse wortels? En waarom vinden ze de Arabische islam zoveel bewonderenswaardiger dan het Europese christendom? Wie hebben volgens hen de handel in Afrikaanse slaven in het leven geroepen? De film niet. Ik heb niet veel te zeggen over de situatie in West-Afrika van tegenwoordig, afgezien van het cliché dat 'de huidige omstandigheden' het gevolg zijn van het feit dat de intelligentste en beste mensen al driehonderd jaar zijn weggevoerd. De Senegalezen lijken een arm maar gelukkig, muzikaal begaafd volk, vriendelijk en gastvrij, respectvol tegenover ouderen (en niet te beroerd om de Amerikanen die op de vismarkt langskomen het vel over de oren te halen). Is dit etnische stereotypering of verbeeld ik het me maar? Er wordt niets gezegd over de gewapende wachtposten die N'Dour en de cameraploeg nodig schijnen te hebben in de openingsscène, als ze door de straten van Dakar lopen.
Er zit ook een sterke suggestie in de film dat de slaven die uit Dakar werden weggevoerd uit Dakar kwamen. De overeenkomst tussen de trommelstijl van New Orleans en de trommelstijl van Senegal wordt genoemd. Het laatste wat de slaven hoorden voordat ze werden verscheept, was het trommelen van hun thuisland om afscheid van hen te nemen. Behalve natuurlijk dat de slaven die vanuit Dakar werden verscheept, over het algemeen niet uit Dakar kwamen. Ze werden door de kustnomaden gevangengenomen of vanuit het binnenland verhandeld en verkocht aan kooplieden van de Europese macht die op dat moment het slavenfort in Gorée in handen had. De inwoners van Dakar zijn niet de afstammelingen van Afrikanen die aan de slavenhandel zijn ontsnapt, ze zijn net zo goed - en waarschijnlijker - afstammelingen van de mensen die hun zwarte broeders als slaaf verkochten en in ballingschap stuurden. In het laatste deel van de film botsen de twee agenda's opnieuw. Er zijn twee afzonderlijke eindes. Aan de ene kant het concert dat N'Dour en Co onderweg hebben gerepeteerd en voorbereid en dat ze ten gehore brengen op de binnenplaats van het slavenfort Gorée. Het andere einde is wanneer de Harmony Harmoneers het spirituele 'Return to Glory' zingen in de deuropening van het slavenfort aan de zeekant. Dit is diep ontroerend, ook al is het moeilijk te geloven dat de voorstelling zo spontaan is als hij lijkt.
Dit is een film die niet klopt. Onduidelijk van het verhaal dat hij probeert te vertellen en in verschillende richtingen getrokken. Irritant, verwarrend, mooi en afwisselend emotioneel. Kijk ernaar (luister ernaar) om de muziek en het gevoel, maar verwacht geen verlichting of intellectuele gestrengheid.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was een grote teleurstelling voor me. Ik denk dat dit de slechtste Mastroianni-film is die ooit is gemaakt. Cosmatos doet te veel zijn best om van deze film een meesterwerk te maken en dat maakt deze film tot een typische 'kunstfilm'. Ik geef 4/10 voor deze film.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is een slecht gemaakte film, de actie/geweldscènes zijn belachelijk.<br />1 punt voor de aanwezigheid van Burton en Mastroianni 1 punt voor de tragische gebeurtenis van het bloedbad van de onschuldige italianen: 2/10.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit verraadt trouwens wel iets van de plot. A Charlie Brown Christmas is een van die tijdloze klassieke films die je de waarde van Kerstmis leren en je gewoon laten genieten van de feestdagen. Dit echter niet. Het probeert de emotie van A Charlie Brown Christmas te vangen, er is zelfs weer een kerstspel, maar het faalt met zijn matte en gemakkelijke grappen. Charlie Brown vraagt zich niet langer af wat de geest van Kerstmis is, maar wil in plaats daarvan een cadeautje kopen voor Peggy Jean (handschoenen... wat?). Zijn zus Sally is het meest irritante personage in de film. Hier is een van haar grappen: Sally wil een brief aan de Kerstman schrijven, maar doet dat niet. Ik weet niet hoe ik Charlie moet spellen (om de een of andere reden moet hij in haar brief staan), dus besluit ik hem Sam te noemen, omdat zij weet hoe ze Sam moet spellen. Bovendien speelt Sally een engel in het toneelstuk met één woord per dag: 'Hark!' In plaats daarvan zegt ze hockeystick (har har). Als Sally 12 keer 'hark' zegt (en het allemaal vreemd genoeg precies hetzelfde klinkt) ga je er niet dood aan, niets gaat dood. Pepermunt Patty en Marcy zijn een belangrijk middelpunt, maar dat maakt het er niet beter op. Marcy reageert raar op Patty, maar Patty is een ander verhaal. Ze klinkt als een jongen (wat de geruchten niet verdrijft) en wordt kwaad als ze het schaap in het toneelstuk moet spelen (die vreselijke baas en zo). Blijkbaar is ze elk jaar het schaap, en is ze bang dat ze haar tekst zal vergeten (teksten die ze niet heeft). Ze is zo bang dat ze het twee keer zegt, vlak na elkaar, en dezelfde reactie krijgt. Ik neem aan dat ze een kortetermijngeheugenverlies heeft of zoiets. Lucy en Linus zijn welkomer (hoewel Linus nog steeds irritante adviezen geeft), maar veel zendtijd is het niet. Ik weet zeker dat Schroeder er niet eens in voorkomt. Al met al probeert het een parasiet te zijn van het origineel, maar het heeft de boodschap gecompromitteerd voor een paar korte lachsalvo's.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik zag dat 'Hamish Macbeth' in de Verenigde Staten werd uitgezonden, was ik dolblij. Toen had ik de pech dat ik dat verrekte ding moest bekijken. Ik ben dol op de boeken van M.C. Beaton over de fantastische Schotse stadswacht. De personages in het boek zijn onderhoudend en heel goed geschreven. De machthebbers die verantwoordelijk zijn voor dit mengelmoes hebben blijkbaar nog nooit een van Beatons boeken gelezen. Alleen de naam 'Hamish Macbeth' heeft iets met de serie te maken. Afgezien van het gebrek aan bekende personages vind ik de hele serie beledigend luid. Het lijkt wel of de acteurs het gevoel hebben dat ze hun tekst moeten schreeuwen en tegen elkaar moeten schreeuwen. Als je van de aanbiddelijke Hamish Macbeth van M.C. Beaton houdt, verspil dan je tijd niet aan die onzin.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ging naar die film op basis van de recensie van Siskel & Ebert; niet alleen werd ik voor de gek gehouden, maar ik nam ook nog eens een paar vrienden mee, en moest me de rest van de dag uitgebreid verontschuldigen omdat ik ze al die zinloze onzin had laten aanhoren. Daarna ben ik nooit meer naar een film gegaan die uitsluitend op het advies van Siskel & Ebert was gebaseerd.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het verbaast me hoeveel opmerkingen er in dit programma worden gemaakt over hoe 'echt' het is. Misschien maak ik wel geen deel uit van hetzelfde universum, want als Veronica Mars al iets is, dan is het wel over de top.
Het acteerwerk vreet aan het decor en de plot heeft gaten waar je met een vrachtwagen doorheen zou kunnen rijden. Dat is niet wat ik 'echt' noem.
Het is zo oprecht in zijn verlangen om'relevant' te zijn, dat het alleen maar aantoont hoe ver verwijderd Rob Thomas en zijn medewerkers zijn van de werkelijkheid.
Al met al vond ik het op zijn best een slaapverwekkend programma en op zijn slechtst meer dan een beetje irritant. Het is moeilijk te zeggen met de over de top stijl van de hele show.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het grootste mysterie van Veronica Mars was er niet een dat ze op het scherm moest zien te ontrafelen.
Het mysterie was eerder waarom die eeuwige teleurstelling over de kijkcijfers nog steeds in de lucht hing. Deze week was een dieptepunt voor Veronica Mars: ze stond 146 van de 146 programma's in de grote 6 (het zal spoedig de grote 5 worden). Ja, je leest het goed. Veronica Mars werd verslagen door alle programma's van de inmiddels opgeheven WB en alle programma's op UPN. Ze werd verslagen door alle programma's op Fox en natuurlijk door alle programma's van ABC, CBS en NBC.
Nu zullen de hippe hypes zeggen: maar dit was een re-run. Maar alles op de tv die week was min of meer een re-run! Het is een raadsel waarom CW voor deze bewezen kijkcijfers heeft gekozen, want het was een van de weinige programma's die ze van UPN hebben gered.
Het is duidelijk dat er achter de schermen iets gaande is. Er worden gunsten uitgewisseld en invloeden uitgewisseld.
Het spijt me dat ik zo cynisch ben, maar welke andere verklaring is er? De 'Veronica Mars heeft potentieel'-lijn is duidelijk dood, nu ze twee jaar de tijd heeft gehad om zich te vestigen en dat niet heeft gedaan.
Misschien komt het door de invloed en invloed van Joel Silver, maar eerlijk gezegd begrijp ik niet waarom iemand zijn invloed zou willen besteden aan een slecht programma waar geen publiek naar kijkt.
Een groot mysterie en een zeer ongunstig debuut voor CW.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vorige week keek ik naar de wekelijkse Nielsen-cijfers, en daar was Veronica Mars, zogenaamd 'de beste show die je niet kijkt'.
Nou, ze hebben gelijk dat je hem niet kijkt. Hij werd twee keer uitgezonden en stond op de 147e en 145e plaats in de 147e.
Vertaling: dit is de laagst geplaatste show van alle landelijke zenders... en terecht. Ik heb een paar keer geprobeerd ernaar te kijken vanwege alle persverklaringen die het afschilderen als een 'geweldige' show, een'realistische' kijk op het leven en dat soort onzin. De werkelijkheid was anders. Veronica Mars is vervelend. Zo onrealistisch als het maar kan, en het verdient het om te worden geschrapt. Het enige Mysterie is waarom CW zich gedwongen voelde zijn inaugurele programma <0xE2><0x80><0x93> de laagste show uit de geschiedenis <0xE2><0x80><0x93> op te voeren na twee jaar van voortdurende commerciële en artistieke mislukkingen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was zo teleurgesteld over dit programma. Nadat ik alle ophef erover had gehoord en gelezen, dat het een 'vloershow' was en allerlei wilde beloften, al was het dan van goede kwaliteit, probeerde ik ernaar te kijken.
Wat een afknapper! Het acteerwerk was veel te geforceerd en overdreven. Het verhaal sloeg nergens op. En wat betreft de zinspelingen op het 'onderzoek naar het leven van tieners', ik zag alleen maar een armzalige poging die net zoveel realiteit bevatte als een realityshow.
Sommigen vragen zich af waarom er zoveel negatieve opmerkingen over dit programma zijn. De reden is dat het...' Het is eigenlijk helemaal niet zo goed en als je de kwaliteit van deze show door de vingers ziet, is dat alleen maar bedoeld om de aandacht te vestigen op het feit dat hij slecht gemaakt is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik geef deze film een 1, want het is echt een afschuwelijke film. De geluidsband van de dvd is zo slecht dat mijn oor er pijn van doet. Maar het beeld, hoe onsamenhangend ook, toont iets heel chics in de Italiaanse samenleving. Ik zal niet in details treden over wat er in werkelijkheid zo schokkend was, maar de verschillende incidenten zijn absoluut abnormaal. Dus voor de kink in de kabel geef ik er een. Verder zijn de video, de foto's en het acteren van de volwassen acteurs/actrices gewoon onder de maat, een praktische grap voor mensen die van buitenlandse films houden. Roberto, de hoofdfiguur, heeft het volledige spectrum aan emoties, maar is zo overdreven dat het bijna niet te geloven is. Maar de kinderen in de film zijn meestal drie of vier jaar oud, en ze zijn echt, en de film geeft een glimp van het Italiaanse leven.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Verschrikkelijk! Absoluut verschrikkelijk! Geen plot, geen punt, geen einde. Het lijkt wel of de regisseur de camera heeft aangezet en toen is de hele crew gaan lunchen. Elke dag. Ik probeer deze video weg te geven, maar niemand wil hem hebben. Ik geef hem een 2 in plaats van een 1 omdat ik Benigni leuk vind. Roger, ik zal hier mijn duimen over moeten laten zakken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik hou van stomme films, maar dit was een beetje te debiel. Hoe graag ik ook zou willen zeggen dat het het uur dat ik rechtop stond waard was, ik kan het niet. Ik geloof dat geen enkele versie van de film ook maar in de buurt van het boek komt. En probeer het niet op kinderen uit, die gaan misschien door het lint. En de dame die Pollyanna speelde, hoe oud was die? 38? Ik weet dat de arbeidswetten toen anders waren... MAAR KOM OP MENSEN.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik kon het verhaal met geen mogelijkheid volgen, doorgronden of begrijpen. Naarmate de plot vordert, blijft ook die onbegrijpelijk. Ik zal een gokje wagen en zeggen dat er een probleem was in de preproductie van het verhaal/de plot dat nooit is opgelost. De producers konden nooit de vele details scheiden die een roman, of welke roman dan ook, in tijd en ruimte kan creëren uit het andere idee, namelijk een film maken over een seriemoordenaar en de achtervolging van de moordenaar door de politie. Uiteindelijk gebeurden er te veel dingen in een verboden tijdslimiet voor speelfilms. Heel jammer eigenlijk, want ze hadden een goede cast, een regisseur die weet hoe hij dingen moet verfilmen en een uitstekende cinematografie. In feite een goed gemaakte film waar je een paar uur lang van kon genieten en je ontspannen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Toen we nog op de middelbare school zaten, lieten sommige jongens af en toe stinkbommen afgaan. Dat werd toen grappig gevonden. Maar de producenten, regisseurs en cast van 'Semana Santa' ('De Engel des Doods' op de dvd-afdeling van je plaatselijke videotheek) zijn volwassen mensen en ze laten ze NIET MEER afgaan.
Net als de vorige recensent, die zich afvroeg of de cast graag van de set weg wilde en naar huis wilde, betwijfel ik of er meer dan één keer naar een van de scènes is gekeken.

Mira Sorvino, die goed is in 'Mighty Aphrodite' en andere topfilms, lijkt zichzelf te hebben onderverkocht aan dit project. Ze acteert niet, en beperkt zich voornamelijk tot weemoedige blikken die moeten aangeven hoe 'gevoelig' ze is. Ze is de wanhoop van de diverse slachtoffers van de film.
Maar ik waarschuw je <0xE2><0x80><0x93> word niet het volgende slachtoffer! Ga weg bij de dvd als je hem op de plank vindt. Er zijn niet veel goede beenshots van Mira (de enige hoogtepunten die ik in de film kon vinden) en de bijrollen zijn van inferieure kwaliteit. Ze brengen een mengelmoes van slecht geacteerde dialogen met g<0xC3><0xAA>nante 'Spaans'-accenten die de beste toneelproductie van de middelbare school waardig zijn.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb die film om een aantal redenen gezien, waarvan de belangrijkste Mira Sorvino was. Met haar in de cast kon het niet zo slecht zijn. En het leek zelfs alsof er een mysterie in zat en dat Olivier Martinez haar vriendje was en dat hij vrij goed was in 'Ontrouw'. Het verhaal speelt in Spanje, dus het had een exotische, onderhoudende film kunnen zijn met een van mijn favoriete actrices.
Als je aan hetzelfde denkt, moet ik je waarschuwen: dit is echt een afschuwelijke, oninteressante, saaie film. Het enige bijvoeglijk naamwoord dat in me opkomt is zielig.
Het verhaal is opgebouwd uit subplots die niets aan het verhaal toevoegen. Ze proberen een thriller/thriller te maken met een blik op het fascisme in Spanje, maar dat mislukt op een afschuwelijke manier. De wendingen zijn ongeloofwaardig en het zogenaamde onderzoek leidt nergens toe.
De personages zijn flinterdun! Ik gaf om niemand. Sterker nog, het zijn irritante en behoorlijk haatdragende mensen.
Het acteerwerk is afgrijselijk. Mira wat is er met je aan de hand? Waarom Mira? Je bent een oscarwinnaar! Bewaar je waardigheid! Haar personage was zwak maar dat is geen excuus voor zo'n verschrikkelijke voorstelling. Ze lijkt de hele film lang te slaapwandelen. Nu ik erover nadenk, geloof ik dat ik in sommige scènes haar ogen langzaam zag dichtvallen. Ik dacht altijd dat deze vrouw sexy was. Nou Als je wat huid wilt zien, moet je Romi en Michelle eens proberen, want er is hier niets te zien. En dat accent? Mijn god...

Olivier Martinez is nog het ergst. Het is te pijnlijk om aan zijn optreden te denken om het hier te beschrijven. Het spijt me, maar ik kan het niet. Ik heb genoeg te lijden gehad met deze troep.
Deze hele film is deprimerend! Hij is in alle opzichten zo slecht dat het een wonder is hoe hij zelfs maar gemaakt is. Een waardeloos team om een waardeloos script te produceren en wat geld te verdienen met de naam van de acteur. Val er niet voor.
Vermijd het!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het was een kwellende slechte film. Hij zal je hart uitvreten terwijl je ernaar kijkt. Ik smeek je: kijk niet naar deze film! Je zult het vreselijk vinden dat je 1,5 uur van je leven kwijt bent! Het is niet zo dat sommige films zo slecht zijn dat je ernaar kunt kijken en genieten van... deze film is zo saai als... er is niets zo saai als deze film. Je zult jezelf haten nadat je naar deze film hebt gekeken tot het eind. En je zult jezelf haten omdat je niet naar mij hebt geluisterd.
Ik haat mezelf. Ik heb mezelf gemarteld en ik heb deze film tot het eind bekeken. Neem me nu niet kwalijk, ik zal mezelf doodschieten. Ik heb alles gezien.
Alsjeblieft. Lees dit heel zorgvuldig. Kijk niet naar deze film.
Alsjeblieft!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben het eens met de vorige opmerking, wat een teleurstelling. Ik heb hem gehuurd met het idee dat het een goede film zou worden, want Mira en Olivier spelen erin. Ik was verbaasd over hun optreden, had meer verwacht omdat het goede acteurs zijn.
Ik dacht dat het een traag begin was, maar het werd nog erger. Ik heb zelfs gelachen om een paar slechte stunts!! _wanneer_ is zogenaamd een detectivefilm. Je kunt zelfs raden wie de moordenaar is!!!
Echt waar wat is er gebeurd???
Sorry dat ik het zeg, maar doe geen moeite, je verspilt tijd en geld.
Saai!!!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit zou wel eens de slechtste film kunnen zijn die ik ooit heb gedraaid. Onsamenhangend zou een compliment zijn. Zelfs het einde sloeg nergens op, maar het was een enorme opluchting dat het eindelijk voorbij was. Ik keek ernaar met een soort fatalistische fascinatie om te zien of hij kon blijven verslechteren en dat deed hij. Tegen het eind van deze puinhoop had ik er spijt van dat de personages het hadden overleefd en ik had ook niet veel goeds over voor de acteurs. Als je een treinramp wilt zien, raad ik je aan om op een station rond te hangen. Zelfs wachten op een verlaten perron is beter dan deze puinhoop. Ik heb genoeg stoom afgeblazen om mijn voorgeschreven tien regels te vullen, dus met het risico dat het overbodig is, zal ik het nog één keer zeggen. Deze film is nul komma nul en het zou minder zijn als ik een woord had voor een nog lagere score. Wat dacht je van minus nul?


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Semana Santa' of 'De Engel des Doods' is een heel zwakke film. Mira Sorvino speelt een rechercheur die een moordenaar probeert te vinden die pijlen in mensen schiet. Mira heeft een Italiaans accent dat af en toe hapert. Zou ze niet gewoon Engels kunnen spreken? Alle andere personages hebben een geforceerd Mexicaans Duits-Engels accent dat afleidt. De dialoog is heel slecht en de vertolking is houterig. De film ziet er goed uit, maar dat is niet genoeg om deze onzin te redden. DE VOLGENDE STUK VAN DE VOLGENDE REVIEW DOET CONTANT SPOILERS!!!!<br />Tijdens de climax ziet het ernaar uit dat de schurk zal ontsnappen, maar dan komt hij de trap af om neergeschoten te worden en een coole stunt langs de leuning uit te halen. Dat laat alleen maar zien dat dit script helemaal niet origineel is. AVOND!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Semana Santa is zo verschrikkelijk slecht. Het is zo verkeerd in zoveel opzichten dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Dus, even kijken... Mira Sorvino, wier man, de rechter, is neergeschoten terwijl hij haar beschermde, gaat voor haar baan bij de politie van Madrid naar Sevilla. Tijdens de heilige week (Semana santa, snap je?... iedereen valt in slaap... ik zei toch dat het op zoveel punten slecht was, al vanaf het begin), executeert een moordenaar zijn slachtoffers als stieren in een arena voor stierengevechten. Ze gaat een team vormen met Olivier Martinez, het mannelijke, chauvinistische zwijn, en de aardige Feodor Atkine. Al snel ontdekt ze dat zij het volgende doelwit van de moordenaar zal zijn (die een rood gewaad draagt). Waarom, o, waarom?
Waarom... dat is de vraag die de hele film door in mijn hoofd heeft rondgespookt.
VRAAG: Waarom ben je naar die film gaan kijken? A: Omdat ik van Mira Sorvino hou (ik neem het haar zelfs kwalijk dat ze die eerste film-onzin uitkraamt)
VRAAG: Waarom waren er maar 8 mensen in de zaal deze zaterdag aan het begin van de vakantie? A: ah-ah-ah. Spinnenman werd op dezelfde dag afgekeurd. Maar ook omdat de film een daverende recensie heeft gekregen.
VRAAG: Waarom is deze film gemaakt? A: Geld, denk ik. Maar tjonge, wat had Mira dat geld nodig.
VRAAG: Waarom?????????????? Ten eerste is er altijd iets mis met de europese coproducties. hier heb je een franse-breed-duits-italiaans-spanisch-danisch-productie. yi-ha.
VRAAG: Dan wil hij op dezelfde speelplaats spelen als Amerikaanse thrillers/slashers/whodunit/mysteries/wat dan ook. Zelfs Valentine was, hoewel onnodig en slecht geënsceneerd en gefilmd, veel beter in de spanning en de pret.
En dan, om het verhaal wat krediet te geven, wilde de scenarist er nog een politiek tintje aan geven. Fout: gedaan in flashbacks in een Traffic-achtige film, is het zeker het interessantste deel van de film. Had het kunnen houden, dan had het niet de hele film hoeven te duren. Ga maar liever meteen naar Guillermo del Tros' THE DEVIL'S BACKBONE (El espinazo del diablo) voor een slimme grap.
Dan de homofobie. Bullseye! De eerste slachtoffers zijn sm-verslaafde homotweeling die doodgestoken wordt. De irritante olivier Martinez gaat naar een datingbureau dat wordt gerund door een slecht geschoren, te dikke travestiet met een blonde platinablonde pruik. Noemt mira Sorvino's personage de hele tijd een grote pot. Hebben we dit soort dingen nodig? Nee. Alleen maar nodeloze aanstootgevende opmerkingen, net als vroeger.
Dan de spanning. Jippie. Geen aanwijsbaar motief. De eerste moorden zijn pure illusie, alsof ze een afbeelding van een beroemd schilderij zijn. Maar nee. En de onthulling van de moordenaar (een afschuwelijke fascist, natuurlijk) had van het begin af aan kunnen gebeuren, als hij aan het eind van de film verschijnt, zoals het voor de regisseur waarschijnlijk tijd was om te zeggen: 'Nou, tijd om die verdomde film af te maken. 's onthullen op dit moment wie de moordenaar is en waarom hij moordt.'
Dan denkt de regisseur dat hij een regisseur is. Fout: geen gevoel van spanning, geen gevoel dat hij de acteurs regisseert, geen besef dat hij van tempo verandert. Een Reus, mega-boem. De scènes van de heilige week zijn overbodig (misschien een regel van de coproductie: oké, film in Sevilla maar laat wat beelden zien van dit prachtige historische stadje met de paasfestiviteiten. Zie je wel: een mysteriefilm voor toeristen!)
Dan de acteurs. Allemaal fout. Mira Sorvino verveelt zich dood: ze doet praktisch niets, behalve in haar rechterhand gestoken worden. Alles waar ze goed in was (de Replacement Killers, Mighty Aphrodite...) was alsof ze nooit hadden bestaan. Olivier Martinez... Hallo, is daar iemand? Wanneer de producenten erachter komen dat hij geen acteur is, maar een etalagepop zonder spraakvermogen of gevoel? Feodor Atkine, nietszeggend en doorzichtig. Alleen hebben we veel respect voor Alida Valli, een van de grootste actrices van de afgelopen eeuw (en ik hoop dat ze nog een paar rollen in deze eeuw krijgt). Zij is hier de voornaamste attractie, omdat zij de enige is die haar zwakke rollen nieuw leven inblaast. Ik zal het maar niet over de andere acteurs hebben, want dat zijn maar eenzijdige personages, oninteressant en oppervlakkig.
Onsamenhangende richting, inconsequente acteurs, onwaarschijnlijke plot. Incarnatie van gekte.
Superwonderscoop zegt: 1.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Met alle Europese studio's die bij deze film betrokken zijn, zou je denken dat je op z'n minst een paar mooie foto's zou krijgen, maar de plaatselijke kleuren worden tot een minimum beperkt.
Irritation 1 gaat over Mira Sorvino die een Russisch accent gebruikt om een Spaanse politieagente te spelen <0xE2><0x80><0x93> WTF? Het verhaal is hopeloos verward. Er is een zogenaamd romantisch achtergrondverhaal dat opzettelijk verward is <0xE2><0x80><0x93> is ze nu wel of niet lesbisch? <0xE2><0x80><0x93> en dat geen enkel doel dient. De agenten in de film zijn de stomste die in lange tijd een film over een seriemoordenaar hebben gesierd. Er schijnt een of andere boodschap te zijn over de Spaanse Burgeroorlog halverwege de jaren dertig, maar aangezien zo ongeveer iedereen die daarbij betrokken was dood is, is dat niet zo. Ik zie er het nut niet van in.
Ondanks de stierengevechten op de achtergrond van een deel van het verhaal (wie kan zeggen welk deel?) krijg je nooit een goed beeld van een stierengevecht. Earnest Hemingway zou de regisseur een stomp op zijn neus hebben gegeven <0xE2><0x80><0x93> met mijn zegen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In het begin lijkt het me een interessante film, een Spaanse thriller in een interessante stad als Madrid, maar dat is het niet, het is eigenlijk een film die alleen interessant is voor toekomstige filmregisseurs die willen leren wat ze niet moeten doen als ze een film maken, het kan met andere woorden niet erger, zelfs de aanwezigheid van een oscarwinnaar (Mira Sorvino) is niet genoeg om de 3,00 dollar te rechtvaardigen die ik heb uitgegeven om deze film te zien, het acteerwerk is afschuwelijk en het lijkt alsof de acteurs alleen maar zaten te wachten tot ze de opnamen van de dag konden afmaken om naar huis te gaan, het leidt nergens toe en is saai, zwak en slecht, besteed geen tijd of geld aan deze film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De film is waardeloos. Hij deed me denken aan de film Resurrection (Christopher Lambert), die ik ook uitermate saai vond. En Semana Santa is in elk opzicht een nog slechtere film.<br />De enige goede actrice in de cast die iets voor deze film doet, is Alida Valli. Alida is een van de grootse oude dames in de Europese filmgeschiedenis. Ik vond haar maniakale uiterlijk prachtig in 'Suspiria' en 'inferno' (Dario Argento). Ik zal niet meer tijd aan deze film besteden. Ik zal nog iets goeds over deze film zeggen... het gebruiken als je heel snel in slaap wilt vallen...


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

1. Het is niet de eerste film van de 'nouvelle vague'. Kijk maar naar Agnes Varda's 'la pointe courte' (1956), naar Alain Resnais' 'Hiroshima mon amour' (1958), naar Claude Chabrols 'le beau serge' (1958). 2. De 'nouvelle vague' was soms zwaarwichtig en hard voor hun voorgangers: _Overnight_, Julien Duvivier, _Henri-George Clouzot_, _Claude Autant-Lara_, _Yves allégret_ en een heleboel anderen waren gedoemd tot vergetelheid. Zijn egoïsme en deze minachting zijn kenmerkend voor de 'nouvelle vague'. Je hebt de grote generatie van de jaren dertig (Renoir, Carné, Grémillon, Duvivier al, Feyder) nooit horen (of lezen) lachen om bijvoorbeeld Maurice Tourneur of Max Linder. Dus dankzij Truffaut en co zullen sommige mensen nooit edelstenen uit de Franse jaren vijftig of veertig ontdekken (Duvuviers'sous le ciel de Paris', Autant-Lara's 'douce', Yves Allégrets 'une si jolie petite plage' en'manèges'). Die novelle-achtige kliek ging zelfs zover dat ze zeiden dat William Wyler, Georges Stevens en Fred Zinemann waardeloos waren! 4. Vergeleken met de vernieuwingen van 'Hiroshima mon amour', dat een gloednieuwe vorm heeft, en een nieuwe 'gefragmenteerde' inhoud, 'les 400 coups', verbleekt het belang ervan. Truffaut zal een nieuwe vorm alleen onder de knie krijgen met de hoogst superieure 'Jules en Jim', geholpen door de onvergelijkelijke Jeanne Moreau. 5. De interpretatie is nogal stijf; Jean-Pierre Léaud, aantoonbaar verstaanbaar als hij in het Engels wordt vertaald, is nog steeds fatsoenlijk, maar hij zal spoedig degenereren tot de meest beïnvloedbare van zijn generatie. 'l'enfance nue', Kenneth Loachs 'Kes') Ik wil Truffaut niet bagatelliseren, zijn film is niet slecht, maar eerlijk gezegd, Franse filmfanaten, geven de voorkeur aan 'Jules en Jim', 'l'enfant sauvage' (een eerlijke, waarachtige en commercieel onovertroffen film), 'l'argent de poche' (even academisch als '400 coups', maar veel grappiger) of zijn aardige Hitchcock-pastiche 'vivement dimanche'.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is het soort dingen dat de intellectuelen van de film nu pas opwindt. Feiersteins Flex Crush zal je immers laten weten dat Real Men nooit naar iets van Truffaut kijkt.
Het zou interessant zijn geweest als Truffaut hier iets te zeggen had gehad. Het camera-als-voyeur-motief was niets nieuws. Zijn we allemaal De Sica's 'Fietsdief' vergeten? Of iets van Hitchcock?
Dus het enige wat we krijgen is de uitgebreide metafoor van de minderjarige als Truffaut, die al zijn vrije tijd 'doorbrengt met zijn ogen dichtknijpen' in de bioscoop, die de discipline op school verstoort, beschuldigd wordt van plagiaat (de vele kruimeldiefstallen) en uiteindelijk de maatschappelijke begrenzingen ontloopt om 'zijn eigen film' te maken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film brengt me van mijn stuk. Misschien ben ik gewoon een stomme Amerikaan, maar ik snap echt niets van 400 Blows. Alles wat ik over deze film heb gelezen, was lyrisch, maar het kon me gewoon niet boeien. Ik weet zeker dat het een revolutionaire film was, zoals alle critici beweren, maar als puntje bij paaltje komt, is het gewoon echt heel saai. Misschien komt het door de taalbarrière, misschien ben ik gewoon niet 'gevoelig' of 'artistiek' genoeg, maar hoe dan ook, ik had een hekel aan deze film. Het verhaal zelf is niet slecht; het gaat over een jonge Franse jongen die oneerlijk wordt behandeld door zijn ouders en leraren, en uiteindelijk belandt hij in een jeugdgevangenis. Dat zou op zichzelf interessant moeten zijn, en dat was het ook, in het begin. Er was niets mis met de dialoog, maar het is ook moeilijk te zeggen omdat de helft van de gesprekken niet ondertiteld was en zonder duidelijke reden, dus ik wist niet altijd wat er aan de hand was. Maar voor de dialoog die we konden begrijpen, was het logisch genoeg. De acteurs waren geloofwaardig genoeg, maar het is moeilijk te zeggen wat een echt persoon in zulke situaties zou doen. Dus je voelt mee met de hoofdpersoon, maar alleen in die zin dat als hij in de problemen komt, je denkt: tja, dat is klote. De plot is niet eens een typische plot. Elke keer dat hij in de problemen komt, komt hij meer in de problemen dan de vorige keer, maar de redenen wisselen nooit erg veel. En gedurende de hele film besef je dat de hoofdpersoon er eigenlijk niets aan kan doen. Dus is het meer een kwestie van afwachten hoe het afloopt. Het einde ging me trouwens volledig boven de pet. Het is veel te artistiek voor me, en ik snapte het gewoon niet. Het was gemakkelijk genoeg om het verhaal tot het einde te volgen. De structuur was er zeker, en die was ook logisch, maar alles was echt uitgerekt. Voor de hoeveelheid dialoog en belangrijke momenten had de film een uur korter kunnen zijn. Hij eindigde gewoon niet. Voor een deel kwam dat door de onnodig lange shots, die geen van alle bijzonder gedenkwaardig waren; het einde was bijvoorbeeld een fragment van de hoofdfiguur die over een landweg rende dat ruim dertig seconden duurde. Nu weet ik zeker dat dat ergens een diepere betekenis had, maar voor de gemiddelde toeschouwer was ik liever opgestaan om nog wat meer eten te halen. Of in elk geval iets nuttigers te doen dan naar deze rennende jongen te kijken, zoals mijn was doen of een dutje doen.
<0x3E> Einde dictaat.
<0x3E> Einde dictaat.
<0x3E> Gedurende de hele film had ik het gevoel dat dit waarschijnlijk heel ontroerend en verbazingwekkend zou zijn en dat het me een geweldige levensles zou leren, als ik maar kon krijgen wat de regisseur met zijn unieke beslissingen probeerde te zeggen. Zoals de zaken er nu voor stonden, voelde ik me van twee uur van mijn leven beroofd.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Mijn titel zou genoeg moeten zijn.
Het verbaast me dat een cultuur die zo rijk is aan literaire voortreffelijkheid (Dumas, Flaubert, Balzac, Maupassant) zulke onzin uitkraamt als de 'nouvelle vague'-filmbeweging. Tot de twintigste eeuw had Frankrijk een grote traditie van artistieke helderheid en slimme filosofie. Maar zodra je ze een filmcamera geeft, beginnen ze te handelen als WOOOOOOO OOK IK KAN LEUK ZIJN! PLOT? HIJ? PSHAW! LAAT EEN FILM EEN PARKERENDE PARKERENDE PARKERENDE PARKERENDE PARKEREN! Dat is tenminste niet zo erg als Godard (die een ongezonde fascinatie heeft voor de achterkant van het hoofd van mensen. O-la-la, quel artiste). Nee, Truffaut bewaart een zekere mate van visuele helderheid. Maar dat geldt ook voor de bewakingscamera in een snackbar. De twee zijn niet van elkaar te onderscheiden.
Haha, gewoon een terzijde voor al die domme filmschoolnerds: ik durf te wedden dat de ader op dit moment aan de zijkant van je hals naar buiten puilt. Maar ga niet weg zonder de laatste zin van mijn recensie te hebben gelezen.
Hoe dan ook, als je van Franse literatuur houdt, zul je dit haten. Mensen die van deze film houden, hebben waarschijnlijk nooit iets anders gelezen dan de onsamenhangende teksten van Jack Kerouac of misschien _Hitchhiker's Guide to the Galaxy_. Of misschien hebben ze de teksten van The Doors-nummers gelezen, en vinden ze dat diep ontroerend. Wat je maar wilt. Ik vind het ironisch dat deze film een paar (zwakke) toespelingen op Balzac inbrengt, een van de beste en meest betekenisvolle schrijvers die ooit hebben geleefd. Leuk geprobeerd, Truffles. Maar je zit er ver naast.
Vermijd deze film als een met hulpmiddelen besmette spuit.
Als je iemand bent die graag nadenkt, hou je dan bij Jean Cocteau (ORPHEE), Robert Bresson (PICKPOCKET) en de Japanse meesters Kurosawa (IKURU), Kobayashi (KAIDAN) en Teshigahara (SUNA NO ONNA).
Als je een idioot bent, geniet dan van je Truffaut, Godard en Andy Worhol. En duw in's hemelsnaam die ader in je hals terug. Je ziet eruit als een kool.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Heb je ooit een film gezien die helemaal uit lange, brede shots bestaat? Nee? Ik ook niet. Nou, ik heb er eindelijk een gezien in 'Spring in my Hometown', en ik moet bekennen dat ik nu weet waarom mensen dit niet doen. De techniek is 'arty', dat is waar, maar hij is beslist NIET rijp voor publieke consumptie. De techniek is zwaar beschadigd, gewoon omdat de kijker geen emotionele band heeft met de personages, en misschien is dat wel de bedoeling van de regisseur. Ik weet het niet, ik kan geen gedachten lezen, en ik weet zeker niet genoeg over de regisseur om een oordeel te vellen.<br />Maar één ding in deze film dat pijnlijk duidelijk is, zijn de belachelijke anti-Amerikaanse gevoelens. Als Amerikaan ben ik me heel goed bewust van de gevoelens van mijn land. Ik ben me er terdege van bewust dat we niet altijd engeltjes zijn geweest, maar ik verdom het om de versie van deze man te accepteren. Volgens deze blinde idioot lagen de Amerikanen niet alleen aan de basis van de oorlog, maar waren wij ook de oorzaak van de oorlog, en hebben we bijna in ons eentje het land vernietigd. Nou ja, meneer de regisseur. En ik neem aan dat u deze film nog steeds in COMMUNISTISCH KOREA zou maken als wij ons er niet mee hadden bemoeid, nietwaar? Over vergeten gesproken. Dit is bijna zoiets als de nazi's tot de 'goeden' maken terwijl de geallieerden de'slechten' worden. Deze film is zo historisch naïef en feitelijk zo onnauwkeurig dat het bijna g<0xC3><0xAA>nant is om te zien. Voor iemand die afkomstig is uit een land dat zijn bestaan te danken heeft aan de Amerikaanse inmenging, komt hij wel heel hoog en machtig en veroordelend over.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben zo iemand die naar de plaatselijke bibliotheek gaat en boeken leest over Babbage's differentiaalmotor terwijl mijn klasgenoten aan het voetballen zijn en zo. Dus als er zoiets bestaat als een doelgroep voor deze film, dan denk ik dat ik daar waarschijnlijk ook toe behoor.
Misschien moet ik hem gewoon nog een keer kijken. Een vorige recensent had het erover dat je niet naar deze film moest kijken als je moe was. Misschien was dat mijn fout.
Ik heb mijn best gedaan om van deze film te genieten, en er zijn aspecten die ik wel leuk vind, maar over het geheel genomen vond ik hem amateuristisch en nogal traag.
Omdat ik een beetje een computernerd ben, moet ik bekennen dat ik dat gewoon kan. Het kan geen kwaad om het exacte tijdsbestek waarin de film is gemaakt te vermelden, en hoe de gebruikte grafiek die tijd weerspiegelt (d.w.z. 1997). Omdat ik games van het tijdperk 'Mind Grind' heb gespeeld, om maar een voorbeeld te noemen, kan deze film niet ontkomen aan die 16-bits kleuren lage multimedia-explosie van die tijd. Gelukkig is dat gelukkig iets minder geworden in de laatste jaren in de game-wereld, ten gunste van echte spelletjes.
Ik moet mijn toevlucht nemen tot het kijken naar deze film via een Duits FTA-satellietkanaal (zoals ik niet geloof). Ik vond het lichtelijk amusant om te zien dat de aftiteling vermeldde dat er 4 mensen aan het ontwerp van de film hadden gewerkt. Misschien is het gemeen van me dat ik dat amusant vond, gezien het feit dat er tien jaar zijn verstreken sinds de film is gemaakt, maar het eindresultaat doet de animatiefilms uit de jaren tachtig in vergelijking daarmee er goed uitzien.
Maar wat het hoofdverhaal betreft, ben ik het met je eens dat het format niet het beste idee is. Net als anderen ben ik het ermee eens dat Ada een film verdient zonder de sciencefictioninslag, en een meer rechtlijnige biografische benadering zou misschien beter passen bij het levensverhaal van deze opmerkelijke dame.
Er zijn fundamentele fouten die mijn plezier in deze film ondermijnen. Ten eerste lijkt het onderliggende idee dat verloren gegane informatie uit de echte wereld op de een of andere manier nauwkeurig kan worden gereconstrueerd door middel van een soort extrapolatie via op software gebaseerde intelligente agents, op de een of andere manier bespottelijk.
Ook is nu bekend dat het thema dat door de film heen loopt, dat een computerapparaat inderdaad de mechanica van alle dingen in de loop van de tijd kan voorspellen (bijvoorbeeld de wind), niet het geval is.

Oké, de Victorianen hadden misschien deze opvatting, maar de 20e-eeuwse werken van G. Gedel bewijzen dat geen enkel mathematisch systeem compleet kan zijn. De ss'en werken op de grens van de rekencapaciteit, om nog maar te zwijgen van de chaostheorie en de kwantummechanica, en hebben die ideeën, die centraal lijken te staan in de software van de moderne onderzoeker, volledig ondermijnd.
Ten slotte is het klikken van de muis in de lucht om 'programmeren' te betekenen ook helemaal verkeerd, zoals ik al eerder heb gezegd.
Deze film had misschien oké kunnen zijn, maar in elk geval zou een technisch en wetenschappelijk consult de film wat meer geloofwaardigheid hebben gegeven.
Maar ik zal de film niet vergeten, want net als 'Pi' is het duidelijk een uniek werk, maar met te veel fatale fouten om er echt van te kunnen genieten, 3/10 van mij.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Omdat ik een combinatie van sci-fi en historische film over Ada Lovelace, Charles Babbage, de geschiedenis van de computers enzovoort verwachtte, was ik teleurgesteld door deze onzinnige pseudowetenschap en een mengsel van echte en fabelachtige geschiedenis. De film wekt de indruk dat de schrijfster (Lynn Hershman-Leeson) geen echt begrip heeft van de wiskunde, de technologie of de geschiedenis die het onderwerp van de film vormen, maar dat ze in plaats daarvan werkt met een soort wazige artistieke impressie van die dingen. Dat zit me niet lekker, want ik erger me al heel lang aan de neiging van de kunst om wetenschappelijke termen en ideeën zo vreselijk verkeerd te interpreteren en te misbruiken dat je er bijna van in de war raakt. 'Ik ben er helemaal niet zeker van dat een half leven beter is dan helemaal geen leven.'<br />Deze film doet meer kwaad dan goed <0xE2><0x80><0x93> hij geeft een verkeerd beeld. De enige troost die ik kan bedenken, is dat hij een kijker zou kunnen aantrekken die meer te weten wil komen over het onderwerp dat hij zo vreselijk verdraait. Het is waarschijnlijker, denk ik, om een bijgelovige kijk op wetenschap en technologie te bevorderen die niet te onderscheiden is van magie.