inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De Palma's techniek had zijn volle volwassenheid bereikt tegen de tijd van deze film, die een prachtige staaltje van zijn klassieke technieken laat zien, hoewel het verhaal de meta helaas, net als veel van de films die De Palma zelf heeft geschreven, meer dient dan de behoefte om een emotioneel meeslepend verhaal te vertellen.
Het verhaal begint met een waanzinnige scène waarin Angie Dickinson onder de douche masturbeert terwijl ze naar haar man kijkt. Dan wordt ze vastgepakt en verkracht terwijl haar man onbewust in de buurt staat <0xE2><0x80><0x93> en het hele voorval blijkt Angies fantasie te zijn terwijl haar man in bed gedachteloos met haar vrijt. Ze heeft een korte scène met haar zoon, het evenbeeld van Harry Potter, die eindigt met een grap dat ze 'tegen oma zal zeggen dat hij met zijn piemel speelt'. Dan gaat ze naar haar therapiesessie, waar ze klaagt over haar dode huwelijk, waarna ze haar therapeut, Michael Caine, probeert te verleiden. Hij weigert, en ze voelt zich gekwetst en onaantrekkelijk en onvervuld.
Dan begint er een bravourestuk van 22 minuten, bijna woordeloos, dat misschien wel het hoogtepunt van de film is. Een van de vele dingen die De Palma van Hitchcock heeft geleerd, is het begrip van de film als een puur visueel medium om verhalen te vertellen - en op de typische De Palma-manier gebruikt hij dat als een manier om te pronken met zijn formidabele talent. Het probleem voor mij is dat je in dit geval het gevoel krijgt dat scènes nodeloos worden gerekt, alleen maar om de vaardigheid van de regisseur te benadrukken.
De reeks begint met Angie in een museum. Ze kijkt naar vreemden die allemaal bezig zijn met seksuele of familieactiviteiten en raakt vervolgens geil op een man die naast haar zit. De Palma vertelt heel vakkundig een uiterst ingewikkeld verhaal zonder een woord te zeggen over Angies aantrekkingskracht, g<0xC3><0xAA>ne, terugtrekking en uiteindelijke onderwerping aan de onbekende achter in een taxi, allemaal op een prachtige, weelderige manier geschreven door Pino Donaggio, die ook Carrie heeft gescoord. In het tweede deel van de reeks is Angie met de man naar bed geweest, en ze staat op om terug te gaan naar haar man. Opnieuw giet De Palma er een hele lading verhaal in zonder dat er een woord aan wordt gewijd, terwijl Angie beseft dat ze haar slipje niet bij zich heeft, dat haar man al thuis is en zich ongetwijfeld afvraagt waar ze is, dat ze waarschijnlijk een geslachtsziekte heeft opgelopen en dat ze haar verlovingsring ergens in het gedrang is kwijtgeraakt. Het is allemaal heel bewonderenswaardig, maar je begint je een beetje opgejaagd te voelen als we dingen moeten doen als met een lange lift van de zevende verdieping naar beneden gaan en dan weer naar boven, bijna in de echte tijd.

... Als Angie weer op de zevende verdieping komt, wordt ze vermoord door een grote vrouw met blond haar. De vrouw hakt op haar in tot ze op de begane grond is, als de deur opengaat en Nancy Allen haar daar ziet. Er volgt een prachtige slow-motionsequentie als Nancy haar hand in de lift steekt, Angie haar hand naar haar uitsteekt en het mes van de moordenaar in de lucht hangt, klaar om Nancy's handen open te snijden. Dan volgen er een paar elektriserende beelden als Nancy opkijkt en de moordenaar in de bolle spiegel van de lift ziet. Het is allemaal goed en tegen de tijd dat we weer een dialoog hebben, denk jij: 'Goh, dat waren maar 22 minuten zuiver visueel verhaal!' Of misschien denk jij dat niet, maar ik wel. De jonge Dennis Franz heeft een geweldige rol als louche en stoere New Yorkse rechercheur, die liever heeft dat alle anderen zijn werk voor hem doen. Hij ondervraagt Michael Caine en komt met de schandalige veronderstelling (hoewel het heel gewoon overkomt) dat Angie vermoord wilde worden. Angies zoon is er ook, en hij gaat met Nancy om, en ze gaan Caines therapeut bespioneren om erachter te komen wie de moordenaar is.
Opnieuw is er een sterk verband met een Hitchcock-film, in dit geval _Psycho_ (net zoals _Obsessie_ een herbewerking van _Vertigo_ is). Je hebt een vrouw van wie we verondersteld worden te begrijpen dat ze in het geheim een slet is, die binnen een half uur wordt vermoord in een afgesloten ruimte, in dit geval een lift in plaats van een douche. Dan voeren de familieleden van de overledene een onderzoek uit, dat aantoont dat de moordenaar een man is die zich kleedt als een vrouw om te doden. De Palma haalt er aan het eind zelfs een dokter bij, die de psychologie van de hele zaak uitlegt.
Het is heel interessant, maar tegelijkertijd kan de kijker het gevoel krijgen dat er aan hem wordt getrokken, en dat is mijn voornaamste bezwaar tegen deze film. Het is absoluut essentieel om hem te zien en een paar van De Palma's films te laten zien. Maar het gevoel dat het verhaal een derde achterloopt op de behoefte van De Palma om op te scheppen en zijn enigszins ongepaste seksuele fantasieën, maakt het moeilijk om met oprechte genegenheid op dit verhaal terug te kijken.
<0x3E><0x3E> Kijk ook naar andere recensies op mijn website over slechte en goedkope films, Cinema de Merde, cinemademerde.com.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gekleed om te doden begint met Kate Miller (Angie Dickinson) die een seksueel expliciete nachtmerrie heeft, later die dag bezoekt ze haar psychiater dr. Robert Elliott (Michael Caine) voor een sessie waarin ze toegeeft seksueel gefrustreerd & onvervuld te zijn in haar huidige huwelijk. Kate bezoekt dan een museum & pikt een vreemde op, ze gaan terug naar zijn appartement voor terloopse seks, als Kate klaar is wil ze weggaan maar wordt aangevallen & vermoord in de lift van het gebouw door een scheermes zwaaiende blonde vrouw. Prostituee Liz Blake (Nancy Allen) ontdekt het gruwelijke tafereel & ziet de moordenaar maar weet te ontsnappen. Rechercheur Marino (Dennis Franz) zegt dat hij Liz verdenkt als de moordenaar aangezien er geen andere getuigen zijn dus gaat Liz met Kate's zoon Peter (Keith Gordon) op zoek naar de echte moordenaar, Liz' naam zuiveren & zorgen dat er gerechtigheid geschiedt...
Geschreven & geregisseerd door Brian De Palma vond ik Dressed to Kill een goede, degelijke psychologische moordmysterie. Het script is soms weloverwogen & langzaam maar het richt zich graag op de personage's zodat je ze echt kent, de eerste twintig minuten zijn alleen maar om Kate als personage te ontwikkelen voordat ze plotseling wordt vermoord, dan gaat de film over op de aandacht voor Liz & niemand anders krijgt er een blik in. Op deze manier is Dressed to Kill heel boeiend & innemend, jammer genoeg zijn de personages zelf niet echt sympathiek. Ik vond een deel van de dialogen af en toe best grappig, vooral die vieze praatjes die Liz af en toe uitkraamt. De motieven van de moordenaars zijn enigszins plausibel maar ik denk dat je behoorlijk in de war moet zijn om iets te doen wat in Dressed to Kill wordt voorgesteld. Het is een goede film maar ik vond er niet zoveel aan & ik vond niet echt een personage om voor te wortelen of om van te houden. De film hamert op een nodeloze & onnodige wending aan het einde waar ik eigenlijk het nut niet van inzag.
<0x3E> Directeur De Palma regisseert met stijl & visuele flair, van de museumsequentie tot een achtervolging in een auto. Ik stel me zo voor dat er bij elke opname van Dressed to Kill veel aandacht aan is besteed. Maar ik vond de film af en toe een beetje vlak & ongeïnspireerd, niets ervan wond me echt op. Er is nogal wat naaktheid, wat seks & verkrachting samen met wat bloed & geweld, Kates moord met het scheermes in de lift is het hoogtepunt, als dat het juiste woord is. Maar het is lang niet zo schokkend of controversieel als je tegenwoordig zou denken. Met een zogenaamd budget van ongeveer 16.500.000 dollar heeft Dressed to Kill dat glossy hoge productiewaarde-gevoel van een Hollywoodfilm. De locaties in New York zijn mooi, de cinematografie is goed & als geheel is het uitzonderlijk goed gemaakt. Ik vond de muziek ongepast & veel te hard & opdringerig. De acteerprestaties zijn oké maar ondanks zijn toprol geloof ik niet dat Caine zoveel tijd op het witte doek heeft gehad. Allen was getrouwd met regisseur De Palma in de tijd dat Dressed to Kill werd gemaakt, interessant genoeg uit een van de vier films waarin ze voorkwam, gemaakt door De Palma in twee ervan, This & Blow Out (1981), hij castte haar als prostituee... Een dubbelganger werd gebruikt voor Dickinson terwijl ze zich in het begin verlustigt in een douche.
Dressed to Kill is een goede thriller die het bekijken waard is, maar ik vond hem niet helemaal voldoen aan de hoogstaande reputatie van het boek. Goed, maar niet briljant.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Misschien zitten er kleine spoilers in.
<0x3E> _Gekleed in de moord_, die ik pas voor het eerst heb gezien, is een film met een paar geweldige scènes, een paar behoorlijke uitvoeringen en een aardige, hoewel voor de hand liggende Hitchcock-verfilming, met een plotwending aan het eind. Het is alleen jammer dat bepaalde dingen, die voor de hand liggen, voorkomen dat het een klassieker wordt.
<0x3E> _Gekleed in de moord_ gaat over een mysterie van een moordenaar die minstens twee vrouwen heeft vermoord (het had meer kunnen zijn, maar dat vertelt de film ons nooit), en de zoektocht naar de moordenaar door drie mensen: een intelligente jongen wiens moeder slachtoffer was, een levendige hoer wier enige iemand de moordenaar kan identificeren, en een psychiater wiens patiënt de moeder van de vermoorde intelligente jongen was. Er zijn een heleboel goed uitgevoerde scènes, waaronder die met Nancy Allen als de hoer Liz, Angie Dickenson als het seksueel gefrustreerde slachtoffer Kate Miller, en Micheal Caine als dokter Rober Elliot, die meer verborgen houdt dan je op het eerste gezicht zou denken; hoewel niemand echt uitmuntend is. Aan de andere kant is Denis Franz, die later een groot acteur zou worden in de successerie NYPD Blue, g<0xC3><0xAA>nant als overdreven, meedogenloze, haatdragende rechercheur, hoewel hij weinig tijd op het witte doek doorbrengt, dus dat doet de film niet zo'n pijn. Keith Gordon, het breinkind, is fatsoenlijk, maar bijna te slim om echt geloofwaardig te zijn.
Wat me het meest bijblijft van de film zijn de gespannen scènes. De scène met de seksueel gefrustreerde moeder in het museum is aangrijpend en goed gedaan, net als de latere scène die naar haar vroegtijdige dood leidt. Ik vind ook de scène in de spreekkamer van de dokter prachtig, die de identiteit van de moordenaar onthult, waardoor de hele film in één keer samenvalt. En er is een splitscreenscène die ik bijna klassiek vond. Toch is er nog een situatie waarin Liz in een trein zit, op de vlucht voor wat de moordenaar zou kunnen zijn, die een wending neemt die hij nooit had mogen nemen, met bijna g<0xC3><0xAA>nante raciale stereotypen. Als thriller is hij gespannen en heel vaak geloofwaardig. Als misdaaddrama hapert hij vaak, vooral door de onvolledige, belachelijke verklaring van alles wat er uiteindelijk gebeurde. Er is ook een overbodige en veel te lange droomsequentie aan het eind, waarin ze de vermetelheid hadden om minuten achtereen iemand in zijn voet te schieten. Dat was een op-en-neer-ervaring; de ene scène greep me bij mijn hart en geest om me te verleiden, en de volgende liet me kronkelen en vroeg me waarom. Als het langer dan honderd minuten had geduurd, had het een betere film kunnen zijn.
Angstaanjagende filmfans zouden dit mooi moeten vinden. Het is nog steeds een betere film dan de meeste slasherfilms van vandaag de dag. Het is een tijd van het jaar, maar nu ik het kortgeleden heb gezien, kan ik zeggen dat ik ervan geniet, en het is de moeite waard om alleen naar mijn drie favoriete scènes te kijken.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Een heel dwaze film, die begint met een softpornosequentie, waagt zich in een kluchtachtige komedie in de kunstgalerie, voegt er een schokkende ontdekking in de hotelkamer aan toe en introduceert dan zonder duidelijke reden een willekeurige moord.
Wat volgt is bizar en surrealistisch (met name de stopwatchscène is buitengewoon onnodig), culminerend in een onthullend'verdraaid' einde dat even duidelijk als oneerlijk is voor de kijker (zie de triviarubriek voor precies waarom het opzettelijk oneerlijk is).
De film doet zijn uiterste best om zo veel mogelijk groepen aan te vallen <0xE2><0x80><0x93> transseksuelen, de krankzinnigen en de fantastische 'Huggie Bear'. In de laatste scènes wordt de kijker neerbuigend behandeld alsof hij een idioot is, terwijl personages elkaar eindeloos tot in de kleinste details uitleggen wat er in de film is gebeurd. Hoewel de achtergrondpersonages in de scène in het restaurant aan het eind een genot zijn om naar te kijken.
In feite is de hele film een genot om naar te kijken: ondanks de vele, vele tekortkomingen werkt het hele pakket gewoon, nou ja, goed.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben net klaar met _Dressed to Kill_, dat geschreven en geregisseerd is door Brian De Palma. Op de dvd stond zowel de versie met de 'R' als de ongecensureerde versie. Ik heb de ongecensureerde versie gekozen. Aangezien ik de versie met de 'R' nog niet heb gezien, kan ik niet helemaal zeker zijn van het verschil. Er is echter wel een zeer grafische, grafische vrouwelijke naaktheid, waaronder een scène waarin duidelijk wordt uiting gegeven aan zelfbevrediging. Ik neem aan dat je deze scène zachte porno zou kunnen noemen. Als je je stoort aan dit soort dingen, raad ik je aan om de versie met de 'R' te bekijken. Maar ik dwaal af. Elk commentaar vanaf hier verwijst naar de ongecensureerde versie. dit is een moordmysterie/ psychologische horror/survivalfilm. er is heel weinig geweld en bloed. er is echter wel een belangrijke volgorde in de dood. De daad van de moord zelf is vrij beeldend. Hoe bloederig het zelf ook is, het ziet er niet echt uit. Het doet denken aan hoe een 70's slasher-film eruit zou zien. Ik geloof dat dit opzettelijk wordt gedaan om het geweld van de daad zelf te compenseren, om de scène een lowbudgetgevoel te geven. Het grootste deel van het geweld, of liever gezegd de mogelijkheid daarvan, wordt gesuggereerd. De film is goed getimed. Voor zover ik kan zien had elke scène een doel, wat ik heel zeldzaam vind in vergelijking met veel van de tegenwoordige films. Hoe dan ook, ik vond het acteerwerk ook goed, vooral Angie Dickinson, en Micheal Cane speelt zijn rol rustig en ingetogen, wat in dit geval briljant werkt. De film heeft ook een grote wending, vind ik, hoewel sommige mensen het misschien voorspelbaar vinden. De enige klacht (en het is eigenlijk meer een constatering) die ik heb is dat ik dacht dat het personage dat door Nancy Allen werd gespeeld beter tot zijn recht was gekomen, vooral als je bedenkt dat ze behoorlijk wat filmtijd heeft gehad, maar ik vind dat ze het goed doet met wat ze krijgt, en dat doet niets af aan de kwaliteit van de film. De film heeft ook een sterke moraal, die vandaag de dag zelfs nog relevanter is, maar de film slaat je er niet mee om je oren. Ik vond ook de muziekscore echt goed, gecomponeerd door Pino Dinaggio, die volgens mij veel leek op de muziek in de oorspronkelijke _Psycho_. Voor mij maakte deze muziek de film echt beter. Ik vond deze film briljant.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De film krijgt mijn stempel van goedkeuring. De scène in het museum vereist acteren zonder dialoog. Dit is een van de interessantste en unieke scènes in de geschiedenis van de film. Dickinsons personage Kate is zeer goed ontwikkeld en haar optreden wordt de hele film door gevoeld. Het beste werk van Angie Dickinson sinds Point Blank!

targets: De recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Dressed to Kill' is beslist een van de beste horror/thriller-films die ooit gemaakt zijn. Het is een strak, stijlvol en uiterst spannend mengsel van seks en geweld. Het acteerwerk is vrij goed, de orkestratie van Pino Donaggio is onvergetelijk en er zijn meer dan genoeg verrassingen om de thrillerfans geboeid te houden. 'Dressed to Kill' is een moordmysterie over een seksueel gefrustreerde huisvrouw (Angie Dickinson), haar tienerzoon (Keith Gordon), haar psychoanalyticus (Michael Caine) en een duur callgirl-meisje (Nancy Allen). De moordenaar in de film is een transseksueel die Bobbi heet en die ook een patiënt van Caine is. De film zit vol adembenemende momenten: de beruchte liftmoordscène is uiterst stijlvol en ook behoorlijk bloederig. Zeer aanbevolen.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Dressed to Kill' is Brian DePalma's beste film, een absoluut sensationele rit vol spanning, humor en stijl die vandaag de dag nog steeds ongeëvenaard is. DePalma heeft een slechte reputatie in Hollywood, omdat de meeste mensen beweren dat hij Alfred Hitchcock verneukt. Dat doet hij niet. Hitchcock kon alleen maar dromen van wat DePalma in zijn thrillers laat zien.
Jammer genoeg is de oorspronkelijke ongemonteerde versie van 'Dressed to Kill' niet meer op video verkrijgbaar. Het huidige exemplaar dat door Goodtimes is uitgebracht, is de door Jack Valenti goedgekeurde versie met R-rating. Maar er bestaan nog een paar kopieën van DePalma's oorspronkelijke versie. Het is de film van Warner Home Video, zowel in een groene kartonnen doos met Angie Dickinson op het omslag als in een zwarte  clamshelldoos met de theaterposter op de zilveren voering. Die moet je hebben, als je een exemplaar kunt vinden. Ik heb de groene en die zit tussen mijn dierbare bezittingen.
Hoe dan ook, terug naar het verhaal. Dickinson speelt Kate Miller, een seksueel gefrustreerde echtgenote die door dr. Robert Elliott (Michael Caine) wordt behandeld voor haar obsessieve fantasieën. Terwijl ze op reis is naar het museum (een echte tour de force voor DePalma in termen van camerawerk en spanning).
Miller wordt opgepikt door een vreemde. Je kunt zo'n beetje raden wat er met haar gebeurt, aangezien de advertenties en de posters het verhaal verraden. Maar er zijn een paar complicaties. Een hoer (Nancy Allen) is de enige getuige van de moord. Kate Millers zoon Peter (Keith Gordon) is een tienergenie dat vastbesloten is de moord op te lossen. En op het antwoordapparaat van dokter Elliott staat een bepaalde boodschap... over een vermist scheermes...
Ik bederf de film helemaal niet voor je, want wat ik hierboven heb beschreven vindt plaats binnen een halfuur en DePalma's grootste verrassingen zijn voor het afgelopen uur gereserveerd. Deze film is echter duidelijk genoeg om Valenti (hoofd van de MPAA) te bewegen de film te bekorten. Wat me verbaast, is wat voor sneden hij wilde. Verscheidene sneden in de openingsscène van de douchescène en een of twee snijscènes en een paar scènes uit de dialoog van Nancy Allen (Valenti wilde 'pik' veranderd in 'bult'). Dit is een film die heel gewelddadig en bloederig is, maar toch zijn er bezwaren tegen de seksuele inhoud. Ik zou graag Valenti's uitleg willen horen over hoe het zien van twee vrouwen in een tedere liefdesscène in 'Lost and Delirious' op de een of andere manier schadelijker is voor een jonge geest dan Arnold Schwarzenegger die met een kettingpistool mensen opblaast. Het is gewoon niet eerlijk.
Wat 'Gekleed om te doden' zo goed maakt, is dat niet alleen de technische credits eersteklas zijn, maar de uitvoeringen ook heel goed zijn. Michael Caine, die in die tijd behoorlijk in de knoei zat, geeft een van zijn beste optredens als dokter. Angie Dickinson is beter dan gewoonlijk, misschien wel omdat ze echt een sterke rol heeft. Nancy Allen voegt dit aan haar repertoire van optredens toe, waardoor ze wordt beschouwd als een van de meest onderschatte en over het hoofd geziene actrices ter wereld. Keith Gordon is geweldig als het genie en ik vond al die uitvindingen van hem geweldig.
DePalma is een van onze beste regisseurs die nooit de erkenning heeft gekregen die hij verdiende. De grap van de AFI 100 Best Thrillers-lijst liet zien dat maar heel weinig mensen weten wat een thriller is. Als ze hun ogen eens een keer openden, zouden ze zien dat DePalma zijn carrière in thrillers heeft gemaakt en eigenlijk de beste vakman is. Dit is nog beter dan 'Psycho'. Het is jammer dat maar heel weinig mensen dat weten.
**** van de 4 sterren.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Schrijver-regisseur Brian De Palma staat vooral bekend om zijn reeks films die, enigszins ten onrechte, 'Hitchcock-imitaties' worden genoemd. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, laat De Palma zich niet door Hitchcock in de luren leggen; hij leent verhaal- of karakterelementen die in een Hitchcock-film zijn gebruikt, om ze vervolgens op een meer gewelddadige, moderne manier te gebruiken. Net als Hitchcock staat De Palma erom bekend dat hij met bloed doordrenkte dood en macabere humor door elkaar haalt.<br />'Gekleed in moord', dat in 1980 werd gemaakt, is misschien wel De Palma's bekendste Hitchcock-film, en waarschijnlijk ook zijn beste. Het verhaal gaat over een seriemoordenaar die zowel een uitgebluste huisvrouw (gespeeld door Angie Dickinson) De Palma's film doet je inderdaad denken aan _Psycho_, maar is in technisch opzicht net zo ingenieus en duister creatief. De museumsequentie is bijzonder goed gedocumenteerd; de scène van de steekpartij in de lift is ook een van de meest uniek opgenomen moorden die ooit op film zijn vastgelegd. _Gekleed om te doden_ is misschien niet helemaal origineel, maar ik zou zeggen dat het absoluut de moeite waard is. Geschatte tijdsduur: 105 minuten.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Brian De Palma's onmiskenbare virtuositeit kan niet echt verhullen dat zijn plot hier een nauwelijks verhulde 'Psycho'-kopie is, maar hij zorgt wel voor een werkelijk angstaanjagende climax. Zijn 'Blow Out', dat hij het jaar daarop maakte, was een verbetering.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is waarschijnlijk een van Brian De Palma's bekendste films, maar het is niet zijn beste. Body Double, The Fury and Carrie zijn betere films, maar deze film is beter dan Blow Out and Obsession. De Palma is erg beïnvloed door Hitchcock en deze film is een parodie op Psycho. Angie Dickinson is een verveelde huisvrouw die erover denkt een verhouding te beginnen en nadat haar psychiater, gespeeld door Michael Caine, een aanbod afwijst, ontmoet Dickinson een man in een kunstgalerie en uiteindelijk gaat ze met hem naar bed. Na dit punt kun je maar beter niet weten wat er gebeurt, maar er is een moord en Nancy Allen is een callgirl die een blik op de moordenaar kan werpen. Dennis Franz is de rechercheur die de zaak onderzoekt en die Allen niet vertrouwt, en ze moet de moordenaar zelf zien te vinden. Het is een vrij goede film, maar niet een van De Palma's beste.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het feit dat de film voorspelbaar is, is geen probleem. deze film is als een prachtig schilderij waar je van kunt genieten. de museumscène is als een mooie muziekvideo. de apres-seksscène is een maar al te bekende scène in al onze volwassen levens. maar de film zou voor mij geen enkele belangstelling hebben zonder keith gordon. keith gordon is misschien wel een van de meest onderschatte acteurs van onze tijd. bijna alles wat ik van acteren weet, heb ik geleerd door voornamelijk zijn ogen te bestuderen. hij had het meest fascinerende gezicht. zijn karakter bezit de eigenschappen die ik in een man zie, gevoeligheid en toewijding. keith gordon is adembenemend. BTW, ik wou dat hij nu zijn baard afschoor, net als zijn lippen, kaaklijn Naast zijn ogen was zijn adamsappel het mooist.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In wat een van de meest bloedstollende films ooit moet zijn, vermoordt een travestiet mensen in New York, en het antwoord op al die vragen is misschien niet wat de mensen vermoeden. Je kunt zien hoe Brian DePalma met camerastandpunten en dat soort dingen invloed uitoefent op Hitchcock. Michael Caine speelt een personage dat je aan het denken zet, terwijl Angie Dickinson in wezen een verveelde rijke vrouw met een slecht kapsel is. Keith Gordon (die later in _Christine_ speelde) is waarschijnlijk het interessantste personage in de film. Maar je kunt deze film niet echt begrijpen zonder hem gezien te hebben. En als je hem gezien hebt, weet je misschien nooit meer wie je kunt vertrouwen. Ook gespeeld door Nancy Allen en Dennis Franz.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

JA! GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCHIEDENIS VAN GESCH Toen ik de film vorig jaar voor het eerst zag, had ik niet door dat het een spannende film was, dus toen ik erachter kwam, was ik geschokt, en toen de film maar door en door ging, werd hij nog beter en zat ik op het puntje van mijn stoel mijn monitor bijna te kussen, zo dichtbij was ik! Dus we hebben het over _Dressed To Kill_, toch? Voordat ik deze film keek (vandaag!), heb ik nog maar 2 andere films van Brian De Palma gezien, dus ik kan zeggen dat ik zijn werk niet echt goed ken, maar ik kan van veraf zeggen dat deze 2 films voor mij zo geweldig waren als maar kon. Carrie (1976) en _Mission: Impossible_ (1996). Toen ik Carrie op tv zag, wilde ik echt heel graag een dvd-exemplaar hebben en ik weet: deze film is geweldig! Mission Impossible ook. En vandaag keek ik naar een derde film van DePalma.
Nou, Dressed To Kill is een film als Kalifornia. Als de film verdergaat, gaat hij heel anders dan je zou verwachten. Ik keek heel nieuwsgierig naar de scène in het museum, waar Dickinson de mysterieuze man naar zijn taxi volgt en ze samen eindigen in een appartement. Je kunt wel raden wat daar gebeurd kan zijn. Maar toen de film bij de lift kwam, ging hij helemaal een andere kant op. Ik keek naar de rest van de film en ik vond hem echt goed. Er zijn echter een paar minpunten... Sommige personages in de film zijn volkomen stil! Neem bijvoorbeeld de mysterieuze man uit de scène in het museum. Ik hoopte altijd dat hij iets zou zeggen, maar dat deed hij nooit! Dit was volslagen belachelijk en het was ongetwijfeld iets waardoor ik van gedachten veranderde door deze film niet te accepteren als in elk geval bijna iets als een meesterwerk. Zelfs in de taxiscène, waarin Dickinson zich probeert te verontschuldigen voor wat er in het museum is gebeurd, grijpt de volkomen stille man haar, trekt haar de taxi in en ze beginnen elkaar te kussen. Weet je, het deed me denken aan de Mexicaanse tv-serie _El Chavo Del 8_ uit de jaren zeventig, waarin sommige personages volkomen stil zijn. Als je die dieptepunten van de film wegdenkt, is het eigenlijk een geweldige film, gezien de spanning, de personages en de plot. Dennis Franz is cool als rechercheur Marino! Hij deed me denken aan kapitein Carmine Lorenzo in _Die Hard 2_ (1990), waar hij bijna hetzelfde soort personage speelt.
Nou, om deze recensie af te sluiten: het einde van _Dressed To Kill_ is hetzelfde als dat van Carrie! Ik weet niet of ik dat echt leuk vond, want ik heb een hekel aan imitaties! Ik heb begrepen dat _Carrie_ een film van DePalma is, dus...' Het is niet echt een imitatie, want het was per slot van rekening zijn idee! Maar het werd een herhaling van het idee in _Dressed To Kill_, dus DePalma had iets anders kunnen doen in plaats van Nancy Allen te laten zien die wakker wordt uit een nachtmerrie, zoals Amy Irving dat doet in de slotscène van _Carrie_. Dat was natuurlijk ook weer een dieptepunt. Maar als je dit achter de rug hebt, zul je merken dat _Dressed To Kill_ een heel goede film is, en ik verzeker je dat het absoluut geen tijdverspilling is om ernaar te kijken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Typisch een De Palma-film, met veel stijl en een paar scènes die je op het puntje van je stoel doen belanden.
Wat deze film zeker beter maakt dan de gemiddelde thriller, is de stijl. Er zitten een paar briljante scènes in en een paar scènes die echt zenuwslopend zijn en die je op het puntje van je stoel doen belanden. De beste scène komt uit de film: de scène in het museum en de moord in de lift. Er zijn ook een paar milde erotische scènes en het tempo van de film is misschien niet snel genoeg voor de oppervlakkige kijker om deze film volledig te kunnen waarderen. Dus deze film is misschien niet geschikt voor iedereen. Het verhaal zelf is ook vrij goed, maar het is juist de stijl die de film zo goed maakt! Misschien alleen voor de fans, maar ook toevallige kijkers moeten de spanning in de film kunnen waarderen.
Er zitten een paar leuke personages in die door een goede cast worden gespeeld. Michael Caine is een interessante castingkeuze en Angie Dickinson speelt net zo goed als ze knap is (niet slecht voor een vrouw van negenenveertig!).
De muziek van Pino Donaggio is ook typisch voor De Palma en past heel goed bij de film, net als de muziek van zijn andere De Palma-film, 'Body Double'.
Briljante zenuwslopende thriller. Ik ben gek op De Palma!

10/10/10.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Gisteren ben ik naar de maandelijkse antiekmarkt in de stad geweest. Ik heb eigenlijk geen belangstelling voor dat soort dingen, maar ik ging voor het genootschap van vrienden die er wel belangstelling voor hebben. Ik keek naar de honderden verkopers en zag iemand die video's en dvd's verkocht. De meeste films die hij op dvd had waren vrij recent; de oudste die ik zag was de co-starrer Cary Grant-Irene Dunne uit 1940: MIJN VRIENDIN. Maar de vhs-banden waren voornamelijk oudere films. Ik kon de verleiding niet weerstaan om iets te kopen, want ze werden verkocht voor 3 banden voor 10.00 uur. Wat een koopje, zoals Eddie Murphy altijd zei. Ik kwam een film tegen waarvan ik al jaren had gehoord maar die ik nog nooit had gezien: John Cassavettes' OPENING NOGHT (1977). Nou, dat wilde ik wel als fan van Gena Rowlands, en ik had gehoord dat deze film een van haar beste optredens bevatte. Hij had ook FACES (1968). Die had ik zo'n twintig jaar geleden gezien, een tijd waarin ik waarschijnlijk niet genoeg levenservaring had om hem goed te kunnen waarderen. En ik wilde gebruik maken van de aanbieding, dus die nam ik ook. Mijn andere keus was CLAIRE'S KNEE (1970).
Toen ik thuiskwam, besloot ik het werk dat ik van plan was te doen opzij te leggen zodat ik OPENING NOGHT kon zien. Ik was helemaal in de ban van deze film. Hij concentreert zich op Myrtle Gordon (Gena Rowlands), een beroemde actrice van toneel en film, die tijdens voorvertoningen buiten de stad zowel persoonlijke als professionele problemen heeft met het accepteren van zowel haar personage als het thema van het stuk: ouder worden. Na één repetitie valt een enthousiaste fan en handtekeningenjager haar aan met kreten (en tranen) van 'Ik hou van je! Ik hou van je!' Een paar minuten later wordt deze fan aangereden door een auto en gedood. Dit begint met Myrtles rol. De film is een afdaling in zichzelf, waar ze haar eigen angst om ouder te worden onder ogen moet zien, de toekomst van haar carrière als volwassen actrice en de tekortkomingen die ze in het stuk zelf vindt (geschreven door een veel oudere vrouwelijke dramaturg, gespeeld door Joan Blondell). De hele film lang ziet ze het dode meisje, een duidelijk symbool van haar verleden, drinkt ze bijna voortdurend en krijgt ze onoprechte steun van haar regisseur (Ben Gazzara), de producent (Paul Stewart), haar tegenspeler (John Cassavettes zelf) en de dramaturg. In feite maken ze zich meer zorgen over de invloed die haar gedrag zal hebben op hen en hun carrières: ze verprutst scènes op het toneel, improviseert nieuwe scènes, barst over het algemeen op het toneel uit haar vel en arriveert stomdronken op de première op Broadway. Dit verhaal dient niet alleen om de kwestie van het ouder worden aan te pakken, maar ook om Cassavettes' ongenoegen over de gangbare manier van filmen te bevorderen. Terwijl ik naar de film keek, was ik af en toe verbaasd, verward, geamuseerd, geringschattend, maar uiteindelijk betrokken, geamuseerd en tevreden. Cassavettes had echt een geweldig gevoel voor humor, vond het heel belangrijk dat zijn publiek begreep wat hij impliceerde en wilde dat ze emotioneel bij het verhaal betrokken waren. Hij maakt toespelingen op ALL AVE met het gebruik van de gretige theaterfan, en hij kleedt het jonge meisje zelfs in een regenjas en een hoed die lijken op de hoed die Anne Baxter aan het begin van die film droeg. Deze zinspeling dient duidelijk om zijn thema van ouder worden te ondersteunen, het contrast tussen de oudere en de jongere vrouw. Hij gebruikt het contrast ook duidelijk als symbool voor Myrtles confrontatie met haar eigen verloren jeugd. Eerst had ik het gevoel dat de symboliek te duidelijk was, maar toen besefte ik dat dat Cassavettes' bedoeling was. Hij wil niet dat zijn toehoorders verkeerd begrijpen waar hij op doelt; als ze dat wel zouden doen, zou dat hun emotionele betrokkenheid verstoren. Dit spook van de jeugd achtervolgt Myrtle, valt haar aan en wil haar vernietigen. Myrtle 'doodt' haar uiteindelijk, maar voordat ze echt met zichzelf en het stuk in het reine kan komen, moet ze tot de bodem gaan (weer een figuurlijke dood?). Dus laat Cassavettes haar zo dronken worden dat ze kan...' Op de avond dat het stuk op Broadway in première gaat, komt ze weer tot leven (jezelf uit dergelijke situaties redden is ook belangrijk voor het thema van de film) en maakt het stuk tot een succes door een geweldige voorstelling te geven en door te improviseren, zodat er een sprankje hoop is voor het oudere personage dat ze speelt. Deze scènes zijn grappig en interessant. Cassavettes en Rowlands speelden het stuk in het bijzijn van het publiek, dat niet wist dat het deel zou uitmaken van een film. Het stuk dat ze doen, vormt ook een contrast: het is...' Dat wil zeggen, totdat Myrtle de ontknoping verandert. Door dat te doen verbetert ze ook het werk van haar medespelers. De natuurlijke ontwikkeling van de interactie (gestimuleerd door improvisatie) tussen en onder mensen, het subjectieve realisme en de universele waarheid <0xE2><0x80><0x93> dat waren Cassavettes zorgen bij het maken van films.
Gena Rowlands is verbazingwekkend. Natuurlijk heeft ze dat geweldige gezicht, en Cassavettes (die tijdens hun huwelijk berucht verliefd op haar was) trakteert ons op talloze close-ups ervan, zodat ook wij haar emoties kunnen voelen en weten wat er in haar omgaat. Ze zorgt ervoor dat je zoveel om dit personage gaat geven dat je wilt zien hoe ze zich uit deze zielscrisis wurmt. En dat is wat je aandacht gedurende de twee uur en 30 minuten die de film in beslag neemt, vasthoudt. De film wordt opzettelijk af en toe vertraagd en vereist voortdurende aandacht, maar iedereen die geïnteresseerd is in goed filmen en geweldig acteren, zal beloond worden. Iemand anders zei dat dit een film is voor mensen die van films houden. Alle anderen moeten gewaarschuwd zijn.
Zoek OPENING NATUURLIJK als je hem nooit hebt gezien. Iedereen in de film is uitstekend en het is een van de beste films van Cassavette.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ooit heeft Pauline Kael, die nooit een fan van Cassavetes is geweest, geopperd dat Cassavetes niet als een regisseur, maar als een acteur dacht. Wat Kael bedoelde was zijn vermeende gebrek aan verfijning als filmmaker; om die vergelijking met mij nog wat verder door te trekken: het voelt nooit alsof Cassavetes zichzelf regisseert in een film, het voelt alsof Cassavetes zichzelf in zijn eigen schepping inplant, zoals Orson Welles. Cassavetes is net zo'n genie als Welles, maar veel belangrijker als een echte kunstenaar (in tegenstelling tot een technicus of rhetoricus). Dit is een soort kruising tussen Italiaanse passie (hoewel Cassavetes in werkelijkheid Grieks was) en Scandinavische introversie. Nooit eerder zijn innerlijke demonen zo fysiek blootgelegd.
' 's gaat over het mysterie van worden, optreden en acteren. Net als een opgejaagde plaat van Skip James, heeft hij overal de echo's van geesten. De inzinkingen van Rowlands, die verbluffend en bijna theatraal zijn, verrassend uit de mond van Cassavetes, gaan vergezeld van een zenuwachtige, verontrustende piano. Wie is dat dode meisje? De metafysische mogelijkheden zijn eindeloos, en het is verbazingwekkend om zoiets in een Cassavetes-film te vinden, alleen maar het openlijke vertoon van intelligentie (er is ook een korte voice-over in het begin). Maar ja, hij is altijd intelligent geweest, hij heeft het alleen nooit rondgebazuind om gemakkelijk te worden geprezen. Hier is de vermenging van werkelijkheid, fictie en drama niet bedoeld om slimmigheid te tonen, maar om de innerlijke beroering en verwarring te laten zien die het creëert.
Er is zoveel gaande. De pure, vreugdevolle liefde wanneer Rowlands haar portier begroet; de afschuw wanneer ze zichzelf in elkaar slaat... De scène waarin het meisje vertelt hoe ze haar leven aan kunst en muziek wijdde, is een van de meest effectieve demonstraties van begrip voor wat het betekent om een fan van iemand te zijn. Je kunt hier enkele wortels van zien in 'A Star Is Born', en Almodovar ontleende er zijn inspiratie aan voor 'All About My Mother'. Ik denk dat het einde een beetje teleurstellend is vanwege de lachbuien, maar de voorbereiding die eraan voorafging is bijna misselijkmakend. (Je kunt me neerschieten, maar ik denk dat het alcoholisme, ondanks de urgentie ervan in veel van de scènes, een relatief klein punt is in de film.)
Het is een levend, ademend iets, en het voelt als een proces: het kan op elk moment alle kanten op gaan. Net als in 'Smaak van bessen' worden we eraan herinnerd dat 'je nooit moet vergeten dat dit maar een toneelstuk is'. Toch is het gevaarlijk: als Rowlands die zin uitspreekt, is het dan een groot drama? s) er worden zo veel fouten gemaakt in de uitvoeringen en uiteindelijk in de film, dat het is alsof je een vrouwelijke James Dean ziet.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Laten we meteen ter zake komen: dit is _The Movie_ die ik mee zou nemen naar een onbewoond eiland (met dvd-speler). Het is gewoon perfect. Als je een reden hebt om een film te zien omdat je van de acteurs houdt, omdat je ze graag vrij in de ruimte en met hun gevoelens ziet, dan is deze film voor jou. Kijk naar de scène waarin Myrtle (Rowlands) dronken het toneel op komt en Maurice (Cassavetes) moet improviseren omdat ze het script niet meer volgt. Als je gevoelig bent voor de bewegingen van de camera, zul je gefascineerd zijn door de manier waarop de camera op het toneel beweegt, de speciale stroom die je de indruk geeft dat de camera de acteurs volgt alsof die geleid wordt door het theaterprincipe van 'privéruimte'... verbazingwekkend. En het verhaal is gewoon een briljante mengeling van verhaal en realistisch drama. Cassavetes debatteert weer met Hollywood en de politiek van de grote jongens, maar deze keer via Broadway, in een van de opwindendste films over theater. Nou, deze film is een zaligheid.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Prachtige film, zuivere Cassavetes-stijl. Gena Rowland geeft een verbluffende vertolking van een aftakelende actrice, die te maken krijgt met succes, ouder worden, eenzaamheid... en alcoholisme. Ze probeert te ontsnappen aan haar eigen onderbewuste geesten, belichaamd door de doodsvisioenen van een jong meisje. Het werkelijke doel van de film is het accepteren van jezelf, van de menselijke conditie, ook al zijn er de nodige problemen mee. De parallel tussen de theaterscènes en de film zelf is raadselachtig: het is alsof het toneel een uitweg is voor de heroïne. Als alle Amerikaanse films nu maar van die topkwaliteit konden zijn, die omgaan met menselijke relaties op een volwassen niveau, in plaats van te proberen gevoelens te infantiliseren en standaardiseren... Een van de beste drama's aller tijden.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Prachtige film, zuivere Cassavetes-stijl. Gena Rowland geeft een verbluffende vertolking van een aftakelende actrice, die te maken krijgt met succes, ouder worden, eenzaamheid... en alcoholisme. Ze probeert te ontsnappen aan haar eigen onderbewuste geesten, belichaamd door de doodsvisioenen van een jong meisje. Het werkelijke doel van de film is het accepteren van jezelf, van de menselijke conditie, ook al zijn er de nodige problemen mee. De parallel tussen de theaterscènes en de film zelf is raadselachtig: het is alsof het toneel een uitweg is voor de heroïne. Als alle Amerikaanse films nu maar van die topkwaliteit konden zijn, die omgaan met menselijke relaties op een volwassen niveau, in plaats van te proberen gevoelens te infantiliseren en standaardiseren... Een van de beste drama's aller tijden.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ken maar één andere film die zou kunnen wedijveren met Opening Night en dat is Bergman's Persona. Beide films zijn gewoonweg verbazingwekkend, ze hebben een rijkdom aan ideeën die op het eerste gezicht moeilijk te bevatten zijn. We hebben een diepgaande meditatie over de relatie tussen kunst en leven als één actrice, Myrtle Gordon (Gena Rowlands), die merkt dat ze meer contact heeft met het personage dat ze op het toneel speelt dan ze zou willen. De toevallige dood van een van haar fans, een jong meisje dat haar liefde voor Myrtle uitspreekt en dan door een auto wordt aangereden, laat een diepe indruk achter bij de actrice. Ze begint zichzelf vragen te stellen die verband houden met haar ouder worden en die haar raken tot de enige oplossing alcohol is. Maar dat helpt niet veel en Myrtle is nog maar één stap verwijderd van totale waanzin. De scène waarin ze de denkbeeldige (of niet) geest van het dode meisje doodt, is een van de meest opwindende scènes die ik ooit in een film van Cassavets heb gezien. De film eindigt met een geniale vertoning namens de regisseur als hij een theaterscène filmt waarin hij zelf en Gena Rowlands een scène improviseren, omdat Myrtle te dronken is op de première om haar rol goed uit te voeren. Deze scène is spontaan gefilmd, met een live publiek, het gelach is oprecht, de chemie tussen Casavates en Rowlands is absoluut verbazingwekkend. Als je Persona leuk vond of geïnteresseerd bent in een film die naast groot amusement ook grote ideeën biedt, dan zal deze film je prima bevallen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Veel recensies hier verklaren het verhaal en de personages van 'Opening Night' tot in detail, dus dat zal ik hier niet doen. Ik wil er alleen aan toevoegen dat ik de film een prachtige bevestiging van het leven vind.
In het begin herinnert Myrtle Gordon zich hoe 'gemakkelijk' het was om te acteren toen ze zeventien was, toen ze jeugd en energie had en het gevoel had dat ze de waarheid kende. De ervaring heeft haar emotioneel kwetsbaar gemaakt, en ze vraagt zich af hoe haar leven is geweest en of ze nog wel verder kan leven. Een tragisch ongeluk veroorzaakt een persoonlijke crisis die haar bijna overweldigt.
Bijna <0xE2><0x80><0x93> maar niet helemaal. Op het laatste moment ontdekt ze de kracht van haar kunst en ziet ze zichzelf weer ('Ik...') 'Ik ga die schoft begraven,' zegt ze over haar collega-acteur Maurice als ze het toneel op gaat. Het lijkt bijna sadistisch als Myrtles regisseur mensen verbiedt haar te helpen als ze hopeloos dronken aankomt voor haar eerste voorstelling. Hij weet echter dat ze het lef moet hebben om het zelf te maken, als ze het <0xC3><0xBC>berhaupt wil maken.
Sommige recensenten vragen zich af of deze triomf niet gewoon een tijdelijke onderbreking is op Myrtles neerwaartse pad. Ik geloof dat dit werkelijk haar 'openingsavond' is <0xE2><0x80><0x93> ze opent zich als een bloem voor nieuwe mogelijkheden van leven en actie, ze ziet een weg voor zich. Het is enorm ontroerend.
Gena Rowlands is fantastisch. De film is fantastisch. Dank u, meneer Cassavetes, waar u ook bent.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Gena Rowlands speelt een actrice die haar greep op de werkelijkheid verliest als ze getuige is van de dood van een fan van haar. Ze raakt steeds meer van de werkelijkheid afgedwaald, en als gevolg daarvan dringt haar emotionele beroering door in haar werk als actrice. In de zin dat ze alle regels van het acteren overtreedt en alles improviseert, maar er toch in slaagt haar publiek te boeien, maakt de film interessant (zij het een beetje gewichtig) als een parallel met Cassavettes eigen worstelingen als filmmaker. Er worden zo veel ideeën rondgestrooid, en als gevolg daarvan wordt het een beetje warrig (onder andere over de relatie tussen de dode fan en Rowlands), maar de manier waarop ze...' Als hij in zijn meest rauwe vorm wordt gepresenteerd, is het altijd een interessante en tot nadenken stemmende film. Zou geweldig zijn op een dubbeldokument met Mulholland Drive.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Broadway-acteur-regisseur John Cassavetes (uit Rosemary's Baby) creëert een meesterwerk met deze film uit 1977. Gena Rowlands speelt er zelf in mee, evenals John Cassavetes zelf, Ben Gazzara, Joan Blondell, Paul Stewart, Zohra Lampert, Laura Johnson en een cameo van Peter Falk. Het uitgangspunt van de film: een ouder wordende toneel- en filmactrice (Gena Rowlands) evalueert haar leven nadat een obsceen geworden fan bij een auto-ongeluk om het leven komt in een poging haar handtekening te krijgen. De film heeft een traag tempo en een duistere, sombere, angstaanjagende kwaliteit. Hij ziet eruit als een film uit de jaren zestig en deed me zelfs denken aan Polanski's Rosemary's Baby, maar dan zonder de bovennatuurlijke gruwelen. De angsten van elke succesvolle actrice zijn hier aanwezig: ze wordt oud en ze zal nutteloos worden in haar carrière. Bovendien heeft ze het gevoel dat ze een leven heeft geleid dat elke ware spiritualiteit, menselijkheid en verdienste mist. Ze heeft alleen maar geleefd voor haar carrière... ze heeft geen kinderen, doet geen liefdadigheidswerk enzovoort. De geleidelijke desintegratie van haar persoonlijkheid is de kern van deze film. Ze valt uit elkaar. Ze verkeert in een crisis. Gena Rowlands neemt de gekwelde psyche van het personage echt in zich op en speelt die rol heel goed. Ze is een geweldige actrice en deze 70-minutenfilm vormt een verfrissend contrast met de vaak gewelddadige films uit die tijd, of de rampenfilms of avonturenthrillers. Het is een film met veel diepgewortelde emotie, maar hij heeft een kil, cynisch gevoel, alsof Cassavetes kritiek levert op de populaire films en de acteurs uit de 70-minutenfilms. Of dat, of deze film is een product van de jaren zeventig, die zelf in veel opzichten cynisch waren <0xE2><0x80><0x93> Nixons bedrog, Watergate, Vietnam, enzovoort. Hoewel de productiewaarden niet geweldig zijn, en deze film niet bekend is, is het een heel spookachtige film met spookachtige stemmingen. Kudos voor de ondergewaardeerde en overleden regisseur Cassavetes, die aan het eind van de jaren tachtig overleed.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb 5 uur lang in deze film zitten zwelgen. Niets wat ik ooit heb gezien komt ook maar in de buurt van de heerlijke beklemming die deze film op me heeft achtergelaten. Vergeet de vrouwen met hun vergevorderde ouderdomsdilemma's, de menselijke angsten die voor je ogen van het scherm springen. Persoonlijk is de film innemend tot in de negende graad, met een onmiskenbare gedeelde emotie voor ons leven. Ik genoot van deze flirt met de rauwe, gewonde gal diep van binnenuit. Het geeft een wederzijds gedeelde bijdrage aan de geschiedenis van menselijke ontmoetingen die veel dieper reikt dan de pijn, het isolement en de vertekende visie van het zelf en anderen. Het resultaat vergeeft ons de lauwe opbouw van een brug die ons wegvoert van de modderige smurrie van de doden die we moeten tegenkomen. De geboorte in het vinden van echte mensen is een gelukkige jacht. De poging tot realisme kruist met de duistere gronden van onze failliete cultuur.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

John Cassavetes' _Open Night_ is fantastisch en fascinerend; fantastisch omdat het speelt met de diepste angsten die we in onze verbeelding hebben, fascinerend omdat het ons voortdurend blijft verbazen. Met zijn zeer lange duur van twee uur en twintig minuten zal iedereen die personages op waarde weet te schatten zijn ogen niet van het scherm kunnen afhouden.
Het verhaal van een labiele actrice, Myrtle Gordon (Gena Rowlands) die probeert zichzelf op te peppen voor een toneelstuk, vechtend tegen haar demonen; _Open Night_ gaat niet alleen over een vrouw die op het punt staat in te storten, maar ook over de complexiteit van het leven van toneelspelers en de theaterwereld. De personages hier zijn ervaren mensen die bekend zijn met de wereld van het theater; dus de helft van de film speelt zich af op een podium, waar de artiesten hun werk doen, of achter de coulissen, waar producenten en schrijvers en regisseurs hun werk doen.
Cassavetes is zo streng voor zijn personages dat deze onvriendelijkheid zich tegen het publiek keert, maar tegen het publiek in de bioscoop. Want er is nog een publiek, in het theater van de film, dat niet weet wat er werkelijk gebeurt en dat lacht omdat ze denken dat alles een voorstelling is. En dat is het in wezen ook; het publiek in de bioscoop krijgt alleen niet 'achter de coulissen' te zien zoals wij. Zij maken geen kennis met Gena Rowlands' 'voorstelling'. Ik heb altijd gedacht dat het moeilijk zou zijn om bevriend te zijn met een acteur. Myrtle (Rowland) zegt dat ze actrice is en dat dat het enige is wat ze kan; en ik stel me voor dat als ik een vriend had die beroepsacteur was, het heel moeilijk zou zijn om te zien of hij de waarheid sprak, omdat ik dan zou weten dat hij acteur is en op elk moment kan doen alsof. Veel van de dingen die Myrtle doet tijdens de afschuwelijke ervaringen die de film haar bezorgt <0xE2><0x80><0x93> We vermoeden dat ze...' De andere personages vermoeden het ook.
Er is de schrijfster, Sarah (Joan Blondell), die niet kan begrijpen waarom Myrtle het personage dat ze voor haar heeft geschreven niet begrijpt. Er is de regisseur, Manny (Ben Gazzara), die niet kan accepteren dat zijn beste actrice misschien aan het aftakelen is; de producent David (Paul Stewart) die niet weet waar hij staat en Myrtles tegenspeler Maurice (Cassave zelf) die de liefde die ze voor elkaar voelen niet kan verdragen.
Als ze getuige is van de dood van een tiener, een fan; dat alles komt samen en heeft invloed op Myrtle, maar niemand weet of haar waanvoorstellingen echt zijn. Ik wil haar niet van streek maken, maar de film begint in een staat van onbewustheid die alleen Myrtle accepteert. Soms merken we dat iedereen het heeft gehad. Op zulke momenten geeft Cassavetes' briljante script blijk van een angstaanjagende, brute eerlijkheid in de woorden die de personages in een discussie achter de coulissen zeggen; en niet alleen wat iedereen tegen Myrtle zegt, maar ook wat zij tegen hen zegt.
Dit zijn mensen die niet bang zijn om te zeggen wat ze denken en die voortdurend veranderen wat ze denken, net als Cassavetes' manier om film te maken. En in dit opzicht zijn de voorstellingen hier belangrijker dan in 'Schaduwen', omdat de personages betrokken zijn bij een groter plaatje, een groter verhaal dat uit het triviale tevoorschijn komt. Maar in een ander opzicht, de feitelijke manier van film maken, verschilt deze film niet van 'Shadows'. Er is iets moois in de manier waarop Al Rubans camera de personages filmt. Als iemand praat, focust de camera niet op hem, maar op degene die luistert, zodat we kunnen zien hoe hij of zij reageert op de dingen die de ander zegt. Soms kan het ze niet schelen, soms zijn ze gelukkig, soms zijn ze er kapot van.
Maar tussen al deze prachtige voorstellingen zit misschien nog wel improvisatie. Tegen het einde is er een onverwachte scène waarin Cassavetes en Rowlands non-stop beginnen te praten. We hoeven ons niet af te vragen of dit improvisatie was of niet. We hoeven alleen maar toe te kijken; en toe te kijken hoe ze allebei levenservaringen uitwisselen en woorden tot leven zien komen in een gesprek dat veel meer betekent dan wat het laat zien <0xE2><0x80><0x93> natuurlijker kan het niet.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik was helemaal ondersteboven van John Cassavetes' openingsavond. Het is de eerste film van hem die ik heb gezien die op grotere schaal lijkt te zijn gemaakt, dus hij voelt normaler aan, maar ik heb nog steeds niet het gevoel dat hij zichzelf meer grond onder de voeten heeft gegeven dan in zijn vorige films. Dat is het misschien wat het zo intens maakt. Er is ook ongetwijfeld iets louterends aan het kijken naar deze film.
Het gaat over wat Cassavetes in feite tot een hoofdbestanddeel van zijn carrière heeft gemaakt, een ideaal dat hij zijn hele carrière als regisseur achter de camera heeft uitgedrukt en hier voor de camera tot uitdrukking brengt. Myrtle Gordon, toneelspeelster van middelbare leeftijd, kan zich er niet toe brengen haar rol in de aanstaande productie te spelen, zoals geschreven, zodat ze ongecontroleerd de ene impuls na de andere volgt, wat resulteert in wat op het toneel een chaos lijkt, tot ze de juiste vindt. Het is een gewaagd abstract uitgangspunt.
Dit is een film die de aangeboren sturing die je tijdens een emotionele reiniging ondergaat, niet negeert. Niemand begrijpt waarom Myrtle veel van de dingen doet die ze doet, en het wordt gezien en zelfs als iets destructiefs gezien, maar toch zou het wel eens het beste voor haar kunnen zijn. Het zou eerder een reiniging kunnen zijn dan een instorting. Een terugtrekking, een cocon, een opstand, het culmineert allemaal in een instorting. Cassavetes geeft haar personage een bruut echt tintje, en dat is dat ze in het begin vurig beweert dat ze niets gemeen heeft met haar personage, maar dat ze in een stille maar emotioneel aantastende angst verkeert dat het tegenovergestelde waar is.
De laatste scène, de climax die Myrtle deelt met een personage dat pijnlijk vervreemd is geraakt van haar personage dat met haar acteert, is een van de interessantste, hilarischste, meest verhelderende en plezierige momenten die ik ooit in een film heb gezien.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Terwijl ik naar de film van John Cassavetes, _The Opening Night_, keek, moest ik denken aan iets wat Quentin Tarantino eens in een interview had gezegd over zijn persoonlijke ervaring als schepper van kunst of als acteur. Hij had het over een voorbeeld van, laten we zeggen, als hij op weg naar een toneelstuk een hond overreed, dat dat niet het einde van zijn leven zou betekenen, maar dat het hem wel zou raken, en dat hij die ervaring ongetwijfeld op het toneel zou moeten brengen, ook al was het een lichte komedie. 'Wat doe ik anders?' had hij gezegd. Ik moest onwillekeurig aan zijn woorden denken toen ik naar Gena Rowland keek. Myrtle Gordon, die bijna een hele week in een soortgelijk scenario doorbrengt. In de film van Cassavetes zit natuurlijk meer, want die gaat over hoe het theater werkt rond een steractrice, wat emotie en menselijke aard betekenen als je een personage speelt, en hoe je leeft als je (zoals Myrtle Gordon) alleen maar het theater hebt.
Tegen het begin van de film, als ze klaar is met een optreden, staat Myrtle handtekeningen uit te delen, en een fan van haar, Nancy, komt naar haar favoriete ster toe en stort haar hart uit bij Myrtle. Het is een ontroerend moment, maar het duurt niet lang, want ze moet in de auto stappen (met stromende regen en al). Vervolgens kijkt ze vol afgrijzen toe hoe het meisje, dat vlak naast de wegrijdende auto stond, bij een auto-ongeluk door een andere auto wordt aangereden. Ze weet niet precies wat er is gebeurd, maar ontdekt de volgende dag dat het meisje inderdaad door de aanrijding is omgekomen. Vanaf dat moment is ze er min of meer door overdonderd, zelfs nadat ze denkt dat het haar boven het hoofd is gegroeid. In het begin is dat op kleine schaal te zien, zoals wanneer ze een scène repeteert met haar medespeler (gespeeld door Cassavetes) en het niet kan verdragen om aangereden te worden <0xE2><0x80><0x93> ze schrijft het toe aan het gebrek aan diepte in het personage (de schrijver: 'Wat ontbreekt er volgens jou aan het stuk?' <0xE2><0x80><0x93> zegt Myrtle <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> maar dan komt Nancy op haar af, een verschijning die voor Myrtle alleen maar echt is, tot ze plotseling verdwenen is.
<0x3E> Cassavetes is, net als de vorige films, een zoektocht naar wat het betekent om emoties te hebben, om echt iets te voelen en te voelen, of het gebrek daaraan, en hoe dat anderen in iemands omgeving beïnvloedt. Dit is niet bepaald nieuw terrein voor Rowlands, die eerder een vrouw speelde die op het randje van de afgrond balanceerde in _ Woman Under the Influence_ (in dat geval vanwege de alcohol), en het zou ook geen onbekend terrein zijn voor regisseur Ben Gazzara, die net was gepromoveerd tot de hoofdrol in _The Killing of a Chinese Bookie_. Maar de acteurs geven in elke scène alles weer wat essentieel is voor hun personages; Cassavetes vertelt hun niet hoe ze in een scène van A naar B moeten komen, en dat hoeft ook niet. Er is een sfeer in een film van Cassavetes die het soms wat saaie camerawerk overtreft. Je weet dat Myrtle bijvoorbeeld op de een of andere manier tevreden zou moeten zijn, ook al is het niet met de plot. Maar ze wordt achtervolgd en is niet tevreden met het gebrek aan diepgang van haar personage en de toon van het stuk ('Wie gaat dat zien als je ouder wordt?' vraagt ze aan de toneelschrijver) en het begint ook invloed uit te oefenen op de mensen om haar heen.
De vraag wordt al snel, maar niet wat het gebruikelijke is. Een conventionele dramaturg zou het conflict...' 'Zal ze het toneel op kunnen, zal de voorstelling doorgaan?' Dat is niet belangrijk voor Cassavetes, zelfs al is het zo, net zomin als de vraag: 'Zal ze het redden?' Misschien dat een zo afmattend stuk als _De Tweede Vrouw_ haar kan helpen haar persoonlijke demonen te overwinnen en haar greep op de werkelijkheid te verliezen (door Sara te zien en haar in het bijzijn van volslagen vreemden aan te vallen, wie zal zich afvragen wat er in godsnaam aan de hand is)? Of zal het gebrek aan hoop van het stuk al het andere wat er mis met haar is, op de proef stellen? De diepgang die Rowlands aan haar personage geeft, is intens en aangrijpend, en dat het verwacht wordt, betekent nog niet dat het saaier is dan _De vrouw onder de invloed_ <0xE2><0x80><0x93> als het dat al is.' Het is net zo goed als die film over eerlijk zijn over iemand in dit beroep, en dus zijn de andere voorstellingen net zo waar, van Gazarra tot Nancy, gespeeld door een subtiele Laura Johnson. Cassavetes' antwoorden op zijn eigen gestelde vragen zijn niet gemakkelijk.
Een van de spannendste dingen van de première, samen met het zien van grote acteurs die een verbazingwekkend script opvoeren, is om Cassavetes het theater in te zien gaan zoals hij dat doet. We zien het toneelstuk opgevoerd worden <0xE2><0x80><0x93> en het is kennelijk een echt toneelstuk <0xE2><0x80><0x93> en we weten maar een heel klein beetje waar het over gaat. Als we de acteurs op het toneel zien optreden, wordt het verschil tussen betrokken zijn bij wat voor melodrama er gaande is (ruzies en affaires, en af en toe een klap en huiselijk geweld) en het improviseren van de acteurs steeds kleiner. Ik vroeg me af hoeveel er werkelijk geimproviseerd werd, hoeveel Cassavetes de andere acteurs toestond te doen in de scènes waarin Myrtle helemaal van de kaart raakt of, in de climax, helemaal van de kaart is. Hij staat ook op het toneel, dus het moet voor hen iets zijn geweest om het van tevoren uit te werken en te laten gebeuren wat er zou gebeuren.
'
' Het is grappig, opzienbarend, huiveringwekkend en je zit op het puntje van je stoel, een van de beste scènes-op-film die ooit in een film zijn verwerkt, en we zien de lijnen tussen de acteurs op het toneel, de acteurs op de film, de acteurs op de acteur, prachtig in elkaar overvloeien. _The Opening Night_ is een krachtig drama dat vol zit met openhartige gesprekken over dood en waanzin, werkelijkheid en fictie, waar de liefde tussen mensen bestaat, en wat heeft 'acteren' eigenlijk eigenlijk te betekenen?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb de afgelopen week naar films van John Cassavetes gekeken, te beginnen met 'een vrouw onder invloed' en eindigend met 'de première'. Ik ben helemaal van de kaart, vooral door deze twee films. Vanaf de eerste minuut tot aan de laatste in 'de première' ben ik volledig en volkomen in de film opgegaan. Ik heb het maar een paar keer meegemaakt, maar het gevoel dat deze film perfect was, duurde van ongeveer tweederde tot aan de aftiteling. Alles aan deze film, de manier waarop hij was opgenomen, de ongelooflijke vertoning van Gena Rowlands, de aftiteling, de openingsscène, de muziek, de plot, het gevoel van diepte, het tempo, de tederheid, de originaliteit, de personages, de vaardige kleine momenten. Ik ben het roerend met je eens dat je hem naar een onbewoond eiland hebt meegenomen, want alleen al de diepte van deze film is een lust voor het oog. Als je de pech hebt dat je huis in brand vliegt, garandeer ik je dat je in plaats van een laatste wanhopige poging te doen om die berg geld onder je bed te redden, in plaats daarvan je eigen exemplaar van deze film redt.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Opening Night', dat in 1977 werd uitgebracht, probeert een ambitieuze productie te zijn. Het lukt alleen bij de werkelijk verbluffende voorstelling van Gena Rowlands. Haar personage van theateractrice Myrtle is niet noodzakelijkerwijs iemand van wie we in het echte leven zouden houden. Ze is egocentrisch, vaak onhebbelijk en maakt het leven van de mensen om haar heen tot een hel <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, ze lijkt op sommige actrices! Myrtle is ook een vrouw die op het punt staat in te storten <0xE2><0x80><0x93> we weten niet helemaal zeker of de demonen waartegen ze vecht echt of ingebeeld zijn, hoewel we al vroeg op de hoogte worden gesteld van het geheim. Rowlands wordt duidelijk met liefde geregisseerd door haar begaafde echtgenoot, acteur/regisseur John Cassavettes, die ook een rol in de film heeft. Deze film is niet zonder gebreken <0xE2><0x80><0x93> hij is veel te lang, en het laatste deel waarin Myrtle op het toneel staat terwijl ze stomdronken is, lijkt bijna wreed. Het 'improviseren' in sommige dialogen <0xE2><0x80><0x93> in elk geval op het toneel <0xE2><0x80><0x93> duurt veel te lang. Sommige bijrollen doen het goed, vooral die van Ben Gazarra, die de louche producent van Myrtle speelt. Het personage van Joan Blondell is nooit helemaal ontwikkeld, en ik heb nooit begrepen waarom ze in de film voorkomt, behalve dan om Myrtle gunstig te stemmen. Kijk alleen naar deze film voor Rowlands <0xE2><0x80><0x93> ze is voortdurend fascinerend <0xE2><0x80><0x93> en het is moeilijk om je ogen van haar af te houden, hoewel je dat soms wel zou willen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film _Opening Night_ van John Cassavetes uit 1977 is, zoals critici het werk van zo'n belangrijke kunstenaar meestal noemen, 'over het hoofd gezien'. Het is op zich een uitstekende film, en een van de beste portretten van een midlifecrisis die ooit op film is gezet. In dat opzicht is het geen perfecte film, want na twee uur en 24 minuten is hij ongeveer een half uur te lang, en wordt er iets te veel nadruk gelegd op de dronkenschap van de hoofdrolspeelster Myrtle Gordon, gespeeld door Gena Rowlands, de vrouw van Cassavetes, lang nadat we hebben begrepen wat er aan de hand is. Maar alleen het meesterwerk van Woody Allen, _Another Woman_, dat elf jaar later ook de rol van Rowlands speelde, is een beter portret van de innerlijke conflicten van een oudere vrouw. Maar Rowlands won wel de prijs voor de beste actrice op het Berlijnse filmfestival, en die was terecht. Vaak is deze door Cassavetes geschreven film gemakkelijk te vergelijken met zijn eerdere en inferieure film, _A Woman Under the Influence_, maar het is een onechte vergelijking. Rowlands' personage in die film is vanaf het begin geestelijk ernstig gestoord en komt ook uit een achtergrond met een blauwe kraag, terwijl haar personages in deze film en in Allens film allebei kunstenaars zijn die door geestverschijningen worden achtervolgd. In deze film is het de geest van een dode jonge vrouw die gezien kan worden als Myrtles jongere dubbelganger, terwijl het in Allens film haar eigen verleden is. Veel critici hebben deze film opgevat als een portret van een alcoholist, die Myrtle omringt met mensen die haar daartoe in staat stellen, zoals een toneelmeester die tijdens de première tegen haar zegt: 'Ik heb in mijn leven heel wat dronkaards gezien, maar ik heb nog nooit iemand gezien die zo dronken was als jij. Je bent geweldig!', maar dat is niet waar, want alcohol is niet haar probleem... en roken is dat ook niet. Het zijn slechts afleidingen van wat haar werkelijk tot haar eigen ondergang drijft, en het siert Cassavetes dat hij ons, als verhalenverteller, nooit precies laat uitzoeken wat er met Myrtle aan de hand is, en ondanks het feit dat ze er uiteindelijk uit komt, is er geen reden om aan te nemen dat ze iets van belang heeft opgelost. Dit soort eindes zonder oplossing verbindt Cassavetes rechtstreeks met de gewaagdere Europese regisseurs van de laatste tijd, die er geen moeite mee hadden om niet alles aan het publiek te onthullen en hun kijkers te dwingen na te denken, ook al doet het pijn.<br />Maar toch recapituleert de film perfect het effect van een dronkenschap of koorts die uit de mist opduikt, en als zodanig is de kijker weer subliminaal betrokken bij het drama. Of Myrtle Gordon wel of niet herstelt wordt aan iedere kijker overgelaten nadat het universum van irissen om haar heen is gesloten, en zoals we hebben gezien voordat dat deksel dichtgaat, doen iemands keuzes er wel toe.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film was veel beter dan de andere recensent had beweerd. Het is een leuke familiefilm. Er zit een leuke fantasie in over tijdreizen. Het verhaal draait om een meisje van veertien dat per ongeluk een manier vindt om in de oude lift van haar flatgebouw terug in de tijd te reizen. Natuurlijk gelooft niemand haar als ze haar verdwijningen probeert te verklaren. Ze vindt en maakt vriendschap met een meisje van haar leeftijd en is in staat het gezin van het meisje op vele manieren te helpen. Ze is ook in staat om op de lange termijn haar eigen relatie met haar vader te helpen. Het doet me denken aan een Hallmark-film, dus geef het een kans en beslis zelf. Het leek meer gericht te zijn op kinderen van een jaar of zes, twaalf (misschien iets ouder) en het is zo'n beetje PG of G. Ik ben een volwassene die een leuke 'gezinsfilm' wel kan waarderen <0xE2><0x80><0x93> de andere recensent waarschijnlijk niet.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vond 'Time At the Top' een onderhoudende en stimulerende ervaring. De acteerprestaties waren over het algemeen niet briljant, maar volkomen acceptabel en soms heel goed. Als film die duidelijk gericht is op de jongere doelgroep, is het zeker een van de betere werken in het genre (Children's Sci-Fi). Normaal gesproken zou ik zeggen dat Canada, het Verenigd Koninkrijk en Australië de beste films en tv-programma's voor kinderen produceren, en 'Time At the Top' doet niets om die theorie te ontkrachten! Ik denk niet dat continuïteit en geweldig acteerwerk belangrijk zijn voor jongere mensen. Een goede plot en een fantasierijk scenario zijn veel belangrijker voor hen. In deze film zijn beide in overvloed aanwezig. De special effects zijn goed, zonder afbreuk te doen aan het verhaal of de kijkers af te sluiten van hun eigen verbeelding. Het zou heel gemakkelijk zijn geweest om een overdaad aan sfc in deze film te spuiten, maar het zou de hele 'Raison d'<0xC3><0xAA>tre' volledig hebben vernietigd.<br />De decors en het camerawerk zijn van een zeer hoge kwaliteit in deze film, en vullen de mooie kleding en de historische nauwkeurigheid aan. Over het geheel genomen is deze film zeer bevredigend, en ik beveel hem aan alle kijkers aan die de wereld door de ogen van een kind kunnen zien, of degenen die dat proberen, zoals ikzelf! Nu moet ik echt zo snel mogelijk het oorspronkelijke boek lezen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een fascinerende blik op de relatie van een alleenstaande vader in 1998 en een alleenstaande moeder in 1881, met elkaar verbonden door een tijdreizende tiener. Het deed me denken aan 'Somewhere in time' van Richard Matheson, 'Bid Time Return' van Christopher Reeves en Jane Seymour.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben gek op de film, het was een heel interessante fantasiefilm over de echte betekenis van familie erin, de geschiedenis van ons land, de vrolijke actie die in de film te zien was. Ik kijk zo'n 4 x per week naar de top en ik ben er echt gek op! Ik wou dat er een vervolg op was gemaakt om meer van Susans vader in het verleden te zien en om te zien hoe Susan met haar nieuwe kleine zusje omgaat en dat ze geen telefoon, computers, gameboys of iets van de 21ste eeuw hebben. Ik hoop dat iedereen net zo van de film heeft genoten als ik, je zou kunnen zeggen dat ik een tijdfanaat ben en dat ik het niet erg vind. De kleine jongen in de film Robert Lincoln Walker was gewoon aanbiddelijk. Ik vraag me af wie hij is en hoe oud hij nu is. Weet iemand of hij in films of op tv heeft gespeeld?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vond deze familiefilm aangenaam en plezierig, ook al ben ik geen kind. Hij is gebaseerd op het idee van een middelbareschoolmeisje, Susan (Elisha Cuthbert), dat ontdekt dat de lift in haar appartementengebouw in de hogere klasse een tijdmachine wordt als een sleutel aan een sleutelhanger die ze van een blinde wetenschapper heeft gekregen in het slot van de lift wordt omgedraaid. Ze leert hoe ze de machine moet bedienen (met enige onzekerheid over het tijdstip van de dag).
De film is geen werk van serieuze sciencefiction. Je moet de gebruikelijke instabiliteitsparadox negeren die geassocieerd wordt met het door tijdreizen veranderen van het verleden, i. Het verleden wordt veranderd om te voorkomen dat de familie Walker uit 1881 arm wordt, maar die verandering betekent dat de familie nooit in financiële problemen is gekomen, dus Victoria zou Susan nooit hebben verteld over de financiële problemen van haar moeder, wat betekent dat Susan helemaal geen reden had moeten hebben om het verleden te veranderen! Maar afgezien daarvan zitten er ook leuke details in het verhaal, zoals het oude liftpaneel dat wordt gevonden in het appartement van de vrouw die in het geheim de tijdmachine heeft uitgevonden en geïnstalleerd, omdat er geen ruimte was voor het slot waarmee de tijdmachine wordt geactiveerd. Zoals in veel verhalen voor kinderen, moeten we ook veronderstellen dat een kind geen schokkende informatie over een tijdmachine zal delen met een ouder of een andere volwassene, maar in plaats daarvan de tijdreiziger zal verbergen.
Het vereist ook dat we enkele slecht geënsceneerde scènes en ongeïnspireerde optredens van sommige volwassen acteurs negeren. (De kindacteurs (Elisha Cuthbert, Gabrielle Boni en Matthew Harbour) waren alle drie erg overtuigend in hun rol.) In een scène uit de veertiende eeuw zien de inheemse Amerikanen dat Susan hen observeert en fotografeert. Maar ze merken geen verbazing op over de plotselinge verschijning van dit blonde, blanke meisje in merkwaardige kleding. Hun reactie is eenvoudigweg te stoppen met wat ze aan het doen zijn en rustig naar Susan toe te lopen. In dezelfde scène draagt een Indiase moeder iets wat een baby zou moeten zijn, maar wat zo overduidelijk een pop is (het heeft een witte huid en het hoofdje zwaait heen en weer).
Timothy Busfield, de prijswinnende acteur die oorspronkelijk beroemd werd door zijn rol in de oude tv-serie 'Thirty-Something', geeft een enigszins oninteressante, soms lusteloze voorstelling. In de andere extreme rol slaat Michel Perron door als de Italiaanse huismeester (bewaker), net als Richard Jutras in zijn rol van nieuwsgierige buurman. (De buurman heet Edward Ormondroyd, de naam van de schrijver van de roman waarop de film is gebaseerd.) Ik vermoed dat deze problemen het ofwel de schuld zijn van de regisseur ofwel van een laag budget. Ondanks deze tekortkomingen kan ik de film voor kinderen aanbevelen. Naast het interessante verhaal heeft de film ook een zekere educatieve waarde, omdat hij laat zien hoeveel zowel de technologie als de sociale normen in die honderd jaar zijn veranderd.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Elisha Cuthbert speelt Sue, een veertienjarig meisje dat haar moeder heeft verloren en het moeilijk vindt om met haar vader te communiceren, tot ze op een dag in de kelder van haar appartement een geheime magische lift vindt die haar terugvoert naar het eind van de achttiende eeuw, waar ze twee andere kinderen ontmoet die hun vader hebben verloren en met armoede te kampen hebben...<br />Ik zapte langs de kanalen en vond dit... Ik las de synopsis en zag plotseling Elisha Cuthbert... Ik dacht oké... en keek naar de film... Ik realiseerde me niet dat Elisha al eerder films had gemaakt... 'The Girl Next Door and 24' Elisha levert een bevredigende voorstelling, de plot is een beetje flauw maar de film werkt... Het is verbazingwekkend hoe dit jonge meisje uitgroeide tot de hotste meid in Hollywood!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kom uit Zweden en ik heb net die film gezien en het punt is dat ik dacht dat hij wel goed was. Ik heb er veel slechte opmerkingen over gehoord maar je moet niet vergeten dat een heleboel mensen die deze twee delen hebben gezien over de hele wereld wonen en niet alleen in de Verenigde Staten. Je moet ook niet vergeten dat niet iedereen ooit heeft gehoord van de film die in de jaren zestig is gemaakt en misschien niet bij de gebeurtenissen (moorden). En nog meer... dat het soms moeilijk is om de oorspronkelijke film te vinden en als dat zo is, zijn er altijd mensen die niet van zwart-witfilms houden. Deze voelt fris en kleurrijk aan en zal zijn publiek vinden. Het is nu 12 jaar oud maar ik heb het net voor het eerst gezien. Ik zal proberen de eerste te vinden als ik ze kan vergelijken maar ik heb het nergens in Zweden gezien. Er is wel internet maar voor niemand ter wereld. Het punt is dat dit voor het grootste deel deel uitmaakt van de Amerikaanse misdaadgeschiedenis en groot was in de 50-60's alleen al in de VS maar denk dat het in de rest van de wereld nog maar net voorbij is. Nou er werd een tijdje over gepraat maar 40 jaar later zal het vervagen in bijvoorbeeld Europa omdat de tijd voorbijgaat. We hadden onze eigen problemen en misdaden, dus het is helemaal geen slecht idee als iemand een remake van de film maakt en hem weer in een ander licht zet. Een nieuwe generatie kan een deel van dit afschuwelijke verhaal op zich nemen en zelfs de film over Capote die een paar jaar geleden werd uitgebracht was volgens mij best een goede film. Hij zal de belangstelling wekken voor de gebeurtenissen die zo'n vijftig jaar geleden plaatsvonden en misschien kan hij voorkomen dat hij in slaap valt. Hij heeft me op weg geholpen en nu ben ik op zoek naar de Robert Blake-versie, dus zo slecht was hij niet... huh? Dit zijn mijn meningen. Sommige mensen zullen het er natuurlijk niet mee eens zijn, maar hé... het is goed. Soms zijn remakes van oude films oké. Niet altijd zijn de oude zo goed. De technieken om films te maken hebben zich erg ontwikkeld en scènes kunnen vandaag de dag realistischer worden gemaakt als ze dat willen. Het is altijd een kwestie van geld natuurlijk. Er zijn zoveel films gemaakt in de 'goeie ouwe tijd' maar er ontbrak ook geld, slechte regisseurs et cetera, en vandaag de dag maken ze ze opnieuw (vijftig jaar later) en opeens zijn ze oké om naar te kijken. Mijn vriend kreeg een doos met oude klassieke horrorfilms en ik kan niet zeggen dat ik onder de indruk was van de 'goeie ouwe tijd'. De meeste gooi je zo in de vuilnisbak. Ze waren zo slecht dat we daar maar zaten als zombies... we konden ons niet bewegen... alsof we hersendood waren. Ik kan ze aan niemand aanbevelen. Van sommige heb ik remakes gezien en ik herinner me dat ik ze goed vond... maar de originelen niet. Ze waren gewoon vreselijk pijnlijk. Dit is net het oude verhaal van wie de beste Bond was... Moore of Connery... als je Roger Moore voor het eerst ziet, vind je hem misschien wel de beste om te vertrouwen of zo... Bedankt voor de tip en het spijt me van mijn Engels, dat is niet zo goed.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Net als anderen heb ik de meeste boeken en films over de Clutter-moorden gezien en bestudeerd, waaronder een paar theatrale werken die thematisch zijn gebaseerd op de daden en de psycho-mythologie van de deelnemers aan de misdaad - waaronder Capote zelf. Wat Capote betreft, ik kan hem niet vergeven dat hij opzettelijk Perry Smiths bekentenissen, intimiteiten en geschriften heeft achtergehouden, zelfs voor de advocaten van de verdediging. Ik geloof dat de waarheden en feiten die Capote'reserveerde' voor zijn 'boek', dat voor Capote twee schuldigverklaringen en de doodstraf vereiste, zelfs onder de oude McNaughton-regel voor Perry Smith, bijna zeker een succesvolle ontoerekeningsvatbaarheid zouden hebben opgeleverd. Capote zelf zou na 'In Cold Blood' nooit meer een belangrijk literair werk kunnen schrijven. Schaamte en schuldgevoel. Naar mijn mening moedigde hij de wrede doodstraf aan en bereidde hij die voor om het spectaculaire einde te creëren dat hij voor zijn boek/drama nodig had. Voor hem moesten beide mannen sterven om zijn boek te laten slagen. Het boek moest zichzelf rechtvaardigen door te doen alsof het over de gruwelen van de doodstraf ging. Zijn daden en zwijgen garandeerden die ijskoude conclusie.
Capotes boek is geen waarheid. Het is geen feitelijke of journalistieke verhandeling. Het is een drama en een melodrama, gekruid met zijn eigen creatief psychotische fantasie. Wat de meeste mensen beschouwen als de deugden van de eerste film uit die tijd zijn de grimmige beelden van Capotes geest, die misschien wel het meest koelbloedige aspect van alles was. Geen wonder dat kijkers ironisch maar noodzakelijkerwijs de voorkeur geven aan Blakes optreden. Die acteur is de nachtmerrie uit Capotes oneerlijke fantasie.
Dus wie kan zeggen hoe de twee moordenaars moeten worden gespeeld? Wie kan beoordelen wat een in wezen poëtische psychotische uitbarsting van buitensporige hoffelijkheid en vriendelijkheid tot een 'doe het nu'-moord zou kunnen maken? Ik ben het eens met de weinigen die in Eric Roberts' werk een schitterende prestatie zien, Shakespeare-achtig van omvang, maar gespeeld met hartverscheurende oprechtheid. Anthony Edwards neemt een veel veiliger 'houding' aan om een slijmerige Hickok te creëren; maar hij is eendimensionaal en saai, met slechts een paar toetsen op zijn televisietoestel. Roberts is bijna vierdimensionaal en voegt fysieke zwakte en pijn toe aan een krachtig dierlijk lichaam, een Frankenstein-wezen dat in poëzie denkt en precies weet wat hij NIET moet doen. Net als Leopold en Loeb is Roberts Perry Smith hopeloos verliefd op een slecht mens. Zonder Hickok of een man met zijn eigenaardigheden zou Perry Smith zijn psychotische geest niet in een wereld van verschrikkingen hebben gebracht. Hij is banger voor zichzelf dan voor wat dan ook in het leven.
Gezien het feit dat ze zijn bevrijd van Capotes dodelijke greep op het bewustzijn van de Clutter-moorden, zijn Roberts en Edwards vrij om originele persoonlijkheden en psychoses te creëren om een andere en nieuwe productie van het drama te maken. Dezelfde feiten, een paar van dezelfde regels uit het dossier, maar dieper, complexer, met duidelijk titanische psychotische spanningen. Roberts is inderdaad zo goed in deze vloeiende waanzin dat hij op elk moment fysiek en met zijn gezicht laat zien hoe weinig besef hij heeft van waar of wie hij is.
Wat veel van onze recensenten niet aanstaat aan deze film, Roberts in het bijzonder, is dat de koelbloedige moord niet wordt getoond zoals ze verwachten en gemanipuleerd is tot op het bot. Dat komt omdat we hier een veel realistischer 'interpretatie van leven en dood' zien dan Capote ooit zou kunnen creëren - een echte Tragedie. Houd deze interpretaties en daden niet in de hand.
Als 'In Cold Blood' en Capotes invloed op het leven zo belangrijk zijn als geleerden beweren, dan zijn er zowel lef als talent voor nodig om de waarheid, of een versie van de waarheid die niet de waarheid is, uit de diepten van Capotes eigen afgrond te voorschijn te halen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze tweedelige miniserie is niet zo goed als het origineel uit 1966, maar hij is goed. Het origineel profiteerde van een heleboel dingen - hij was helemaal in zwart-wit, er zat een geweldige jazzmuziek in en hij was opgenomen op de echte locaties, inclusief het huis van de ten dode opgeschreven familie Clutter. Dat was belangrijk, want in het boek en in de oorspronkelijke film is het huis zelf een heel belangrijk personage.
Deze remake is opgenomen in Canada, wat ik voor Kansas wel goed genoeg vind. Het verhaal probeert zo sympathiek mogelijk over Perry te doen en Eric Roberts speelt hem als een ietwat excentriek persoon, wiens homoseksualiteit nauwelijks verborgen blijft. Maar uiteindelijk werkt het toch niet, want het is moeilijk te geloven dat zijn versie van Perry Smith uiteindelijk in een stuiptrekking van moordzucht zou exploderen. Terwijl Robert Blakes visie op Smith je er geen twijfel over liet bestaan dat zijn Perry Smith een uiterst gevaarlijk personage was.
Anthony Edwards was uitstekend als de bombastische, breedsprakige en uiteindelijk laffe Dick Hickcock, het brein van de groep. Zijn optreden is heel goed te vergelijken met de rol van Scott Wilson in de oorspronkelijke film.
Omdat dit een langere film is, heeft hij meer tijd om de familie Clutter te ontwikkelen en in dit opzicht denk ik dat de film uit 1996 een voordeel heeft. Ik heb nog nooit iemand kwaad gedaan en het is gewoon onverklaarbaar dat zo'n fatsoenlijk gezin uiteindelijk op zo'n gruwelijke manier wordt afgeslacht. Ik kan er nog steeds niet over uit dat Herb Clutter, nadat de Clutters in de badkamer waren opgesloten, het raam niet heeft opengebroken zodat zijn kinderen tenminste een kans hadden om te ontsnappen. In deze film komt die gedachte wel bij hem op, maar te laat. Uit wat ik heb gelezen over het echte huis, dat er nog steeds staat, de manier waarop de badkamer is ingericht, maak ik op dat ze de laden van het aanrecht hadden kunnen openen en de deur effectief hadden kunnen barricaderen, waardoor de moordenaars gedwongen zouden zijn zich naar binnen te schieten. Maar het had de Clutters misschien de tijd gegeven om te ontsnappen. Ik heb geen idee hoe ik dit moet aanpakken.
Fans van het boek zullen erkennen dat deze film veel vrijheden neemt wat betreft de manier waarop het misdrijf wordt gepleegd, maar dat hij niet al te ernstig is. Toch leidt het af van kijkers als ik, die heel veel over de zaak hebben gelezen. De acteurs die de agenten spelen, onder leiding van Sam Neill en Leo Rossi, zijn stuk voor stuk uitmuntend, als groep veel beter, denk ik, dan de acteurs in de oorspronkelijke film. Ze weten dat ze de strop om de nek van beide mannen moeten zien te krijgen om ze te laten bekennen. En de agenten die naar het verhoor komen, zijn onberispelijk voorbereid. Ze hadden het waarschijnlijke alibi, het valse verhaal van de tocht naar Fort Scott, al ontdekt en elk stukje ervan ontmaskerd. Toen lieten de officieren Smith & Hickcock gewoon in hun val lopen. Hickcock is een boef die denkt dat hij iedereen van iets kan overtuigen en de officieren laten hem eerbiedig zijn dekmantelverhaal vertellen. Maar als ze de balk op hem laten vallen, valt hij heel snel in elkaar. Het is heel goed gefilmd en gespeeld en heel bevredigend om te zien, omdat de kijker Hickcock in het bijzonder op dit punt natuurlijk verafschuwt, een laffe oplichter die de gemakkelijk gemanipuleerde Smith nodig heeft om zijn moord voor hem te plegen. Men zegt dat Hickcock later verklaarde dat de werkelijke reden voor de misdaad was...' Niet om geld van de Clutters te stelen, maar om Nancy Clutter te verkrachten. Die vernedering is haar in elk geval bespaard gebleven.
De acteurs die de Clutters spelen zijn erg goed, vooral Kevin Tighe als Herb Clutter. Het verhaal draait om de emotionele problemen van Mrs. Clutter, hoogstwaarschijnlijk een klinische depressie, en Mrs. Clutter toont een opmerkelijke innerlijke kracht als ze de moordenaars met klem opdraagt haar dochter met rust te laten. Uit wat ik heb gelezen, maak ik op dat vooral de overlevende familie van de Clutters zich zorgen maakte over de manier waarop Bonnie Clutter in het boek werd afgeschilderd, en dat ze beweerden dat het helemaal niet waar was. Maar even terzijde, beide moordenaars vertelden de politie dat Mr. Clutter hun had gevraagd zijn vrouw niet lastig te vallen vanwege haar langdurige ziekte. Capote mag die fictie dan hebben verzonnen om het karakter van Bonnie interessanter te maken, maar de moordenaars hadden zeker geen reden om Mrs. Clutter vals te portretteren en ongetwijfeld is een groot deel van het gesprek in het boek (dat in de film is ingekort) rechtstreeks ontleend aan de op de band opgenomen bekentenissen van de moordenaars. Het zou dus onzinnig zijn geweest om dat te zeggen en het niet waar te laten zijn.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hoewel ik het over het algemeen niet prettig vind dat verfilmingen geloven dat verfilmingen tijdverspilling zijn; deze film is een uitzondering. Tot nu toe wist ik pas na het lezen van de vorige opmerking dat dit een verfilming was, dus mijn mening gaat puur over de film zelf en niet om een vergelijking.
Het verhaal en de manier waarop het is geschreven staat buiten kijf: het is Capote. Meer woorden zijn niet nodig.
Het stuk van Anthony Edwards en Eric Roberts is schitterend. Ik heb een paar films met hen gezien, de een in de ander. Ik was ervan overtuigd dat het goede acteurs zijn en voor het geval Eric vroeg ik me altijd af waarom zijn zus de beroemdste ster is en niet haar broer. Deze keer wordt deze zekerheid op feiten gestoeld, geen twijfel mogelijk. Zijn toneelstuk, evenals het toneelstuk van meneer Edwards, is duidelijk de top van hun hele beroep.
Ik beveel deze film aan in uw top 50 films om te zien en op uw dvd-planken te bewaren.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nadat ik het boek had gelezen, kwam ik bij Wal-Mart toevallig een dvd tegen voor drie dollar en ik dacht: tuurlijk, wat maakt het ook uit... Ik heb de dvd gekocht en heb hem gisteravond bekeken. Toen ik begon te kijken, keek ik naar de afspeeltijd en die was ongeveer 90 minuten. Ik dacht: oké, oké... Het leek nogal langzaam te gaan, omdat ik het verhaal kende en wist hoeveel ervan er was. Tegen de tijd dat ik bij de eigenlijke moorden kwam, dacht ik: hoeveel tijd heeft dit nog? Ik controleerde het. Eén minuut?! Wat krijgen we nou?! Ik voelde me ongelooflijk belazerd, omdat ik dacht dat de film maar door een derde van het verhaal heen ging.
Maar toen zag ik tot mijn vreugde dat de dvd' In het keuzemenu van de scènes zat ook een deel 1 EN een deel 2. Ik had nog anderhalf uur te gaan! Toen ging ik heel tevreden zitten en genoot van de tweede helft van de film, nog meer dan van de eerste.
Ik geef toe dat ik de oorspronkelijke film uit 1967 niet heb gezien (ondanks mijn oprechte verlangen ernaar), maar ik heb het boek wel gelezen en vond dat het een vrij oppervlakkige film was, dat wil zeggen voor een tweedelige tv-miniserie. Ik denk dat de casting van de rol van Perry helemaal verkeerd was en er vielen me een paar kleine inconsequenties op, maar toch is het heel goed gedaan. De eerste helft sleept een beetje, terwijl de tweede helft veel aangrijpender is. Ik denk dat ze de film beter hadden moeten inkleden zoals Capote dat in zijn boek deed: 1/3 voor de moorden, 1/3 erna en 1/3 nadat de moordenaars zijn gearresteerd. In plaats daarvan maakt de film het 1/2 voor de moorden, 1/4 erna en 1/4 nadat de moordenaars zijn gearresteerd. Opnieuw maakt dit de tweede helft opwindender, maar tegelijkertijd minder meeslepend terwijl de eerste helft zich maar voortsleept...

Nu ik terugkijk, besef ik dat ik net dezelfde fout heb gemaakt door de dingen zich maar voort te laten slepen, dus ik zal mijn mond houden. Ga naar de film kijken en neem verdomme een besluit!

Nick Houston.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was een vrij goede film. Ik weet niet zeker of dit als een spoiler moet worden opgevat, maar ik wilde geen risico nemen. Hoe dan ook, tegen het eind van de film leest de aanklager een vers uit de Schrift en citeert dan uit zijn hoofd een ander. Ik kan me de eerste passage die hij leest niet herinneren, maar de tweede is Genesis 9:6. Hij zegt dat het Genesis 9:12 is, maar in werkelijkheid citeert hij vers 6. Dit is een veelvoorkomende passage die door velen wordt gebruikt om de doodstraf te verdedigen. Het is jammer dat aanklagers tegenwoordig de Bijbel niet meer durven te citeren. Heeft iemand ooit gehoord van John Jay, de eerste rechter van het Hooggerechtshof in de geschiedenis van dit land? Hij zei dat de Bijbel de beste van alle boeken is. Jammer dat we dat beeld in Amerika kwijt zijn.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In Cold Blood uit 1967 was misschien meer 'het echte werk' (denk erover na: zouden we het echte werk echt willen zien?), maar het was zwart-wit in een kleurenwereld, en een heleboel mensen wisten niet eens wat het was, en er was een kans om het voor de televisie te verfilmen. Bovendien, als je het verfilmt, kun je dingen laten zien die niet in het origineel te zien zijn. Het boek In Cold Blood van Truman Capote was de eerste 'non-fictieroman'. Trumans boek was in feite niet voor de volle honderd procent waargebeurd. Ik dacht dat de Canadese locatie voor Kansas goed genoeg was voor een tv-film. Perry die rokkenjager was, Perry die aan aspirine verslaafd was, Perry die bluesgitaar speelde.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb kopieën van beide films - de klassieker waarin Robert blake een geweldig goede acteur is - waarin het grootste deel van de film uit 1967, waarin Blake bij een raam in de gevangenis staat en zijn kinderleven vertelt - waarom hij de familie Clutter heeft vermoord - laat niet veel zien van wat er werkelijk is gebeurd - vertelt ons niet wie de moord werkelijk heeft gepleegd - maar het is eigenlijk een geweldige ogenvanger als je de film uit 1996 - In cold blood - de klassieker - bekijkt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ernst Marischka, een van de meest gerespecteerde Oostenrijkse regisseurs uit die tijd, maakte films vol prachtige scènes, gevoelige liefde en alles wat kostbaar is in het leven.
Als mensen tegenwoordig over hem horen, associëren ze de naam Marischka met de SISSI-trilogie (1955, 1956, 1957). Maar hij maakte ook andere uitstekende films, zoals DAS DREIMADERLHAUS (1958), EMBEZZLED HEAVEN (1958) en zeker deze, MADCHENJAHRE EINER KONIGIN, over de jonge jaren van koningin Victoria. Hoewel het over een iets ander thema gaat dan de SISSI-films, zie ik niet veel verschillen tussen deze film en de SISSI. Ze lijken opvallend veel op elkaar.
De film is bijna identiek. De stijl, de muziek, de fotografie. De crew is zelfs bijna hetzelfde. Anton Profes, Bruno Mondi!
De cast... Romy Schneider heeft een van de eerste hoofdrollen. Het was een mooie inleiding op haar rol van Sissi, omdat deze film een jaar voor het eerste deel van de trilogie over de Oostenrijkse keizerin werd gemaakt. Het is ook een film waarin Romy met haar moeder, Magda Schneider, speelt. Maar Ernst Marischka was niet de eerste regisseur die Romy castte om met haar moeder te spelen. Romy's debuut, WENN DER WEISSE FLIEDER WIEDER BLUHN (1953) was ook haar optreden met haar moeder. Daarom waren er stemmen die zeiden dat Romy haar carrière in Oostenrijk aan de basis van haar moeders roem was begonnen. En dat is ook zo. Opnieuw toont deze film, net als bij SISSI, de liefde op een heel tedere manier. Victoria ontmoet prins Albert in een kleine herberg in Dover. Hun sympathie is gebaseerd op pure vervoering in de dans en de tedere glimlach. En nu...? Hoe zou het er nu uitzien? Alleen maar seks... Maar is dat het enige waar liefde op gebaseerd is?
Ik ben Ernst Marischka dankbaar voor deze films. Ze hadden een ziel en een boodschap. Sommige mensen zullen ze kitscherig noemen, maar ik zal nooit ophouden deze films te bewonderen. Ze zijn ONGELOOFELIJK, HELEMAAL ONGELOOFbaar!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik vond deze film geweldig. Hij was zo goed gedaan! Geweldig acteerwerk en drama en historisch accuraat. Ik ben dol op films van Romy Schneider. Deze is geweldig, niet zo geweldig als Sissi maar toch geweldig!
En Scorpiolina, zei ze en zei frans dupliceren. Nou dit is oorspronkelijk een Duitse film, geen frans. Dus ja. Ten tweede was er een plot, misschien omdat je niet bekend bent met geschiedenis. O, en haar moeder speelde de rol van haar gouvernante, niet van haar lerares. En de verhaallijn was eigenlijk niet Assepoester maar koningin Victoria, misschien heb je dat detail over het hoofd gezien.
Maar goed... ja, de geschiedenis in deze film is geweldig, ik ben dol op historische films en koningin Victoria is heel fascinerend! Ik ben dol op alle historische dingen. Zoals die vent die haar moeder probeerde te manipuleren. En toen ze wegliep en haar toekomstige echtgenoot ontmoette en hij haar het 'nieuwe soort dans' liet zien. Toen het walsen nieuw was, werd het nogal schandalig gevonden omdat de paren zo dicht bij elkaar dansten. Ja, haar gouvernante was zo... o, mijn god!
En ook de kleren, ik ben dol op de kleren. De stijl is geweldig, hoepelrokken zijn geweldig. En Romy ziet er natuurlijk altijd heel mooi uit.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Laat mijn opbouwende kritiek u er niet van weerhouden deze klassieker van Romy Schneider te kopen en te bekijken. Deze film is met een lager budget gemaakt, waarschijnlijk tegen de wil van Ernest Marishka, dus hij moest wel. Zo wordt Engeland afgebeeld als een grensstreek met Duitsland. Door een testament van de spicht gaan Victoria en haar moeder alleen met een rijtuigje op vakantie naar Duitsland. Ze arriveerden veel te snel. Daar was waarschijnlijk niets aan te doen, maar het kasteel dat ze voor de film huurden was Oostenrijks. Als ze te horen krijgt dat ze koningin is, gaat ze naar de koninklijke zaal waar de leden van het hof voor haar buigen, waar zijn de Britse staatsburgers die aan de andere kant van het kasteel voor hun nieuwe koningin staan te juichen? Gaat ze zichzelf op het balkon laten zien om haar onderdanen te begroeten? Laag budget! Waar is het publiek in die tijd zich bewust van deze onvolmaaktheid? Ik vraag me af hoe de critici zich voelden? In de herbergscène ontmoet ze prins Albert, maar het wordt niet op prijs gesteld. Tijdens de ontmoeting in het eetgedeelte van de herberg hoor je muziek van beroemde oude Amerikaanse burgeroorlogliederen als 'My old Kentucky home' en 'Old black Joe'. Wat? Burgeroorlogliederen uit de jaren dertig van de negentiende eeuw? Wordt Romy Schneider afgebeeld als Scarlet? Waar is mammy? Speelt Magna Shnieder haar ook? Is Adrian Hoven Rhett of Ashley? Wat was er in Marishka's hoofd omgegaan? Nou, dit maakt het kamp nog groter. Het is een onbedoeld satirisch verhaal over koningin Victoria. Dit is de enige reden waarom u het zou moeten ophalen of bekijken <0xE2><0x80><0x93> 03 11 09 correctie: Duitsland en Engeland zijn met elkaar verbonden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In een van haar eerste films speelt Romy Schneider de jonge koningin Victoria van Groot-Brittannië, die plotseling op haar achttiende op de troon wordt gezet, leert regeren ondanks de machinaties van de politici en uiteindelijk een romance aangaat met prins Albert van Saksen. Kitscherig en kitscherig (hoewel verrassend trouw aan de echte gebeurtenissen) is dit romantische stuk onweerstaanbaar. Het feit dat deze film over Britse koninklijke families in het Duits wordt gesproken, draagt bij aan de ouderwetse charme. Op dat punt vraag je je af waarom er een Oostenrijkse film is gemaakt over een Engelse koningin, maar dan herinner je je weer dat Oostenrijk in 1954 nog werd bezet door geallieerde troepen, waaronder Britse. Misschien was dat een van de redenen voor het bestaan van deze film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Je kunt deze aflevering maar beter vanaf het begin bekijken, want als je er later naar kijkt, weet je niet meer wat er met Clarks leven gebeurt.
Maar dat is nu juist het vreemde: Clark zit vast in een andere werkelijkheid. Lana is dol op hem. Lex is het grootste deel van zijn benen kwijt en zit in een rolstoel vanwege het ongeluk op de brug, toen hij uitweek om Clark te missen in de serie. Martha is met Lionel getrouwd. De enige constante is zijn meest loyale vriendin Chloe, die nog steeds gelooft in wie hij is. En o ja, hij heeft geen superkrachten. Hij zit in een psychiatrische inrichting omdat hij zichzelf in een fantasiewereld heeft geplaatst waar hij wel degelijk macht heeft, en hij wordt uitgelachen omdat hij dat gelooft. Afgezien van Chloe is er één mysterieuze figuur die in Clark gelooft: een zwarte man die in de alternatieve werkelijkheid ook een bewoner van de inrichting is, en die gelooft dat hij van Mars komt.

Clark moet trouw blijven aan alles wat hij gelooft dat de echte werkelijkheid is, en niet gehersenspoeld worden door de psychiater van de inrichting, die in feite de vierde ontsnapping uit de Phantom Zone is.
Deze episode is ronduit verbijsterend en schokkend. Bovendien geeft hij een nieuwe draai aan de gebruikelijke 'Smallville'-episode.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Terwijl hij met Shelby in de schuur van Kent Farm op Chloe wacht, wordt Clark aangevallen en midden in een sessie met dr. Hudson wakker in een psychiatrische inrichting. De psycholoog vertelt hem dat hij al vijf jaar aan waanvoorstellingen lijdt en denkt dat hij uit Krypton komt en superkrachten heeft. Clark weet te ontsnappen en ontmoet Lana, Martha en Lex, die de woorden van dr. Hudson bevestigen. Alleen Chloe gelooft in zijn woorden, maar zij wordt ook als krankzinnig beschouwd. Clark vecht om de waarheid over zijn eigen persoonlijkheid en afkomst te achterhalen.
'Labyrinth' is ongetwijfeld de meest intrigerende episode van 'Smallville'. De schrijver had veel geluk en was heel origineel door het hele bestaan van de machtige jongen uit Krypton te ontkennen. Het irritante gezoem geeft me het gevoel dat er iets niet in de haak is en dat de mysterieuze redder in nood opgehelderd moet worden. Mijn stem is negen.
Titel (Brazilië): 'Labirinto' (Labyrinth)'