inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Hoewel ik in deze film de rol van sheriff Hodges speelde, sprong ik toch op verschillende plaatsen uit mijn vel, en geloof me, zo makkelijk ben ik niet. Je zou kunnen zeggen dat ik bevooroordeeld ben, en dat is ook zo, maar ik heb het eindproduct pas op 27 december 2006 gezien en ik was er heel blij mee. Ik ben niet zo'n fan van horrorfilms, maar ik ben dol op oude 'B'-films en zwart-wit-sci-fi-films. Deze film laat je 'denken' dat je weet wanneer er iets gaat gebeuren, en dan gebeurt het niet, maar dan wel. Hij zal je volledig uit je evenwicht brengen. Ik raad je aan om eerst de film te bekijken en dan de aantekeningen en speciale kenmerken van de regisseur te bekijken. Het is zo goed geschreven, geregisseerd en gefilmd en ik kan je persoonlijk vertellen dat het een waar genoegen was om met deze cast en crew te werken. Ik hoop oprecht dat ik deel zal uitmaken van de toekomstige projecten van Brian en Laurence.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb alleen maar goede dingen over deze film gelezen en gisteravond heb ik eindelijk de kans gekregen om hem te bekijken en hij was precies zoals ik had verwacht en nog meer. Zo hoort een echte horrorfilm te zijn. Ik denk dat het zo eng was omdat hij zo realistisch was. De griezelig klinkende soundtrack was perfect om een duistere stemming te creëren. Ik vond de dramatische openingsscène mooi en genoot van de manier waarop de rest van de film zich afspeelde. Het was heel gemakkelijk te volgen en te begrijpen, in tegenstelling tot sommige films die veel te ingewikkeld zijn. De special effects waren heel goed. Ik zou dolgraag meer van dit soort horrorfilms zien. Dit is zonder enige twijfel een van mijn favorieten. Een realistische onweersbui zou een mooie sfeer voor deze film hebben geschapen. Daar kwam nog bij dat hij alle elementen bezat die een goede horrorfilm nodig heeft. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan iedereen die een goede enge film kan waarderen die geen trucjes uithaalt. Ik zal hem aan mijn verzameling toevoegen.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Oké, ik kijk niet zo vaak naar horrorfilms <0xE2><0x80><0x93> en de reden is dat het films zijn als 'Dark Remains'. Ik zag die op een (verrassend populaire) dvd en ik schrok me een ongeluk. Het enige wat er volgens mij nog aan ontbrak, was een nieuwe broek.
Maar de volgende dag vertelde ik het aan iemand toen ik besefte dat ik maar ongeveer 10% echt had gezien. De rest van de tijd had ik naar de pizza op mijn salontafel zitten kijken <0xE2><0x80><0x93> bang dat mijn vriendin me zou betrappen als ik mijn ogen daadwerkelijk afdekte. De paar keer dat ik de moed had om naar het scherm te kijken, schrok ik zo erg dat ik besloot om niet meer op te kijken. De film is degelijk gemaakt en de situatie van de personages was echt fascinerend. De eenvoud van de film is wat mijn springknop echt tot leven bracht <0xE2><0x80><0x93> het is niet meer dan een bos, een hut en een in onbruik geraakte gevangenis <0xE2><0x80><0x93> en een heleboel duisternis. Het meest verrassende voor mij was het feit dat, hoewel dit duidelijk geen miljoenenproductie was, de make-up-effecten er wel op leken! Ook is het duidelijk dat dit een film is die is gemaakt door iemand die dol is op filmen. Het geluidsontwerp en de muziek maakten echt gebruik van mijn surroundsysteem zoals veel Hollywood-films nooit hebben gedaan. Ik zag op internet dat deze film het Shriekfest in LA heeft gewonnen <0xE2><0x80><0x93> echt een grote prestatie, en ik denk dat het festival duidelijk talent van de filmmakers had gezien <0xE2><0x80><0x93> en dat er waarschijnlijk veel meer van deze film is gemaakt dan mij is gelukt.
Zet het geluid aan, doe het licht uit en als je je vriendin wilt houden, bestel dan een pizza.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film heeft een geweldige boodschap, een indrukwekkende cast, ellen burstyn, samantha mathis, jodelle ferland (was 4 jaar oud toen ze deze film maakte) ellen burstyn en jodelle ferland zijn allebei genomineerd voor beste actrice in een tv-drama bij de ophanden zijnde emmy's in new york, peter masterson <0xE2><0x80><0x93> regisseur <0xE2><0x80><0x93> is ook genomineerd voor beste regisseur in een tv-drama bij de emmy's. Op 1 april 2001 is jodelle ferland 'Won', beste actrice in een tv-drama, genomineerd voor de prijs voor jonge artiest, in studiostad, ca. Ik begrijp waarom ze 3 nominaties hebben. 'Ik zal blij zijn als je dat hebt gedaan.'

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Wat zijn de kansen van een 'Zeemeermin'-heliumballon die vanuit Yuba City op 8 november 1993 vertrekt en 4 dagen later (op 12 november 1993) landt in MERMAID, Prince Edward Island, Canada (ongeveer 5000 kilometer). Dit is een geweldige film. Hij is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Deze film helpt niet alleen kinderen om met verlies om te gaan, maar ook oudere mensen. Ik hoop dat iedereen ervan zal genieten!!!!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat een hartverwarmende tv-film. Het verhaal gaat over een klein meisje van vijf dat haar vader heeft verloren en het niet aankan. Haar moeder is ook erg van streek... alleen een wonder kan hun verdriet verlichten. En alle kijkers hopen dat dat zal gebeuren. Samantha Mathis is briljant als de moeder van het meisje, zoals ze ook het kindermeisje was in Jack en Sarah. Als je zowel van Samantha Mathis als van gelukkige kinderen houdt, moet je die film zien! Ellen Burstyn is zoals altijd een verrukkelijke grootmoeder in deze tedere en schitterend gespeelde film. Jodelle Ferland (de kleine vijfjarige) is charmant en een zeer overtuigende jonge actrice. De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal dat het zo ontroerend maakt. is een eerbetoon aan de melk van de menselijke vriendelijkheid die duidelijk geïllustreerd is en duidelijk nog steeds overal om ons heen is in deze moeilijke wereld waarin we leven. 'Zeemeermin' geeft ons allemaal hoop door te beseffen dat er een heleboel lieve mensen op de wereld zijn die veel liefde te geven hebben.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Mijn familie en ik hebben deze film in de loop der jaren vaak gezien. Het is een zuivere, heilzame, hartverscheurende en hartverwarmende film. Hij toont het mededogen tussen twee families in twee landen die duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn en door de meest griezelige samenloop van omstandigheden is het bijna alsof de hand van God tussenbeide moest komen.
5 Jodelle Micah Ferland, die Desi het hartverscheurende meisje speelt, speelt haar rol schitterend en voor mij was ze de Priam-keuze voor de hoofdrol.
Al met al een 10 uit 10. Er zitten geen nadelen aan dit menselijke verhaal. Kinderen van alle leeftijden zullen met tranen in de ogen en vol vreugde toekijken en het zal het gezin dat naar hen kijkt met een glimlach en een goed gevoel verenigen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het is maar een korte opmerking, maar ik ben toevallig op deze film gestuit en ik vond hem geweldig. Het acteerwerk is geweldig, het verhaal is eenvoudig en ontroerend, en de dialogen, vooral die van de vierjarige Desi, zijn zo schattig en droevig.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Wat een inspirerende film, ik lachte, huilde en voelde liefde. Voor een waargebeurd verhaal geeft het je hoop en dat wonderen echt gebeuren. De cast is geweldig. Ellen Burstyn, Samantha Mathis, Jodelle Ferland (ze is 4 of 5 jaar oud) wat een actrice.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

En kijk eens hoe een waargebeurd verhaal, '... met een beetje hulp van vrienden...': een goed geschreven en ontroerend script, een goede regie en een verrassend goed acteerwerk van een stel 'geen-naam'-acteurs, vooral van de vier jaar oude Jodelle Ferland, een must-see film wordt.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een warme, ontroerende film met een fantasy-achtig tintje.
Ellen Burstyn is, zoals altijd, uitmuntend.
Samantha Mathis heeft veel geweldige voorstellingen gegeven, maar er is iets in deze film dat je bij zal blijven.
Je moet vooral Jodelle Ferland van vijf jaar oud zien. Ik was zo geboeid door haar aanwezigheid dat ik de film moest kopen zodat ik haar steeds opnieuw kon zien. Ze is een wonder van Gods schepping.
Te oordelen naar de hoge IMDB-waarde ben ik niet de enige die gebiologeerd was door deze jonge actrice.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het kleine meisje Desi is zo aanbiddelijk... Ik kan me geen mooier verhaal voorstellen dan dit hier. Het zal je aan het huilen maken, aan het lachen en aan het geloven. De wetenschap dat dit gebaseerd was op een waargebeurd verhaal deed me naar adem snakken en het deed me ook beseffen dat er aardige mensen zijn. Geweldige cast en een geweldige film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik wist niet wat er precies was gebeurd toen ik ging zitten kijken, alleen dat dit gebaseerd was op een waargebeurd verhaal. Na de dood van de vader van het kind probeert Rhonda haar dochter Desiree (ik wist niet dat iemand zijn kind zo noemde) te helpen met het verlies. Dit is echt iets voor kinderen, zoals vaak het geval is met 'familie'-films (als je dat zegt, ga je gang en laat iedereen maar komen kijken, hoewel ik tieners erbuiten zou houden, tenzij je zeker weet dat ze het concept gaan geloven), maar het doet niets af aan het feit dat de dood van een ouder pijnlijk is, en het praat niemand echt naar de mond. De plot is interessant genoeg en gaat goed genoeg. De rolbezetting varieert, maar de uitmuntende Burstyn overtreft het merendeel van haar collega's. Mathis volgt dat voorbeeld vrij goed, en Ferland en haar collega's (op een paar uitzonderingen na) zijn de minst overtuigende van het stel (en eerlijk gezegd zijn ze irritant; aan de andere kant zit ik niet echt in het beoogde publiek). De montage en de cinematografie zijn standaard, en zeker niet minder dan dat. Hoewel de humor beperkt blijft tot een paar amusante zinnen, is de toon niet onaangenaam. Er zitten een paar heftige scènes in. Ik beveel dit aan bij fans van dit soort films.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Ik heb net een film op tv gezien.'
'Ik heb mijn vader verloren toen ik jong was en die film heeft me echt geraakt.'
'Ik kan de verlorenheid voelen die het kleine meisje Desi voelde.'
'Het gevoel dat ik mijn vader terug wil zien.'
'Het gevoel dat ik met hem wil praten.'
'Het gevoel dat ik de kans heb gekregen om afscheid van hem te nemen.'
'Of in elk geval de kans heb gehad om afscheid te nemen.'
'En ik ben zo geroerd door de brief die hij haar heeft teruggeschreven.'
'Ik heb haar verteld dat haar vader haar brief heeft gelezen en hem heeft teruggestuurd naar iemand die hem moest beantwoorden en een cadeautje voor haar moest kopen omdat er geen winkel in de hemel is.'
'Het geeft me het gevoel dat er wonderen bestaan.'


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het is een geweldige film. Ik denk dat sommige mensen denken dat hij misschien niet op een waargebeurd verhaal is gebaseerd. Hoe dan ook, de film is geweldig, en het enige wat je kunt denken is niet waarom een ballon met een zeemeermin erop uiteindelijk in de stad van de zeemeerminnen terechtkomt en zo, in plaats daarvan denk je dat 'de wens van een klein meisje is uitgekomen', en dat betekent dat al onze vredige dromen zullen uitkomen als we op onszelf vertrouwen en alles op alles zetten om ze waar te maken. Het kleine meisje (Desi in de film) en haar moeder waren de beste acteurs die ik in lange tijd heb gezien. Goed voor hen, voor alle acteurs, allemaal voor de regisseur. Als iemand ze dat kan vertellen, zeg dan: 'Een jongen van vijfentwintig uit Roemenië zegt: bedankt dat je deze film hebt gemaakt.'


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Oké, deze film begint als een goedkope Lifetime-film en wordt pas goed als de film bijna voorbij is. Het script zit vol met 'kaas' en 'prut' en de cast is voor het grootste deel niet goed geregisseerd. De eerste helft van de film werkte het meisje op mijn zenuwen. Ik denk niet dat dit een van haar beste acteerklussen is. De enige reden dat ik de film heb gekocht, is omdat hij in de aanbieding was en Ellen Burstyn erin speelde. Ze is geweldig, maar dit is ook niet een van haar beste acteerklussen. Het verhaal is gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen en dat helpt de film. In het begin vond ik de film niet eens leuk en ik walgde toen ik foto's zag van de reizende ballon, ik bedoel... laat hem maar komen waar hij heen moet en klaar is kees! Maar tegen de tijd dat hij zijn bestemming bereikt is alles vergeven en vergeten en is het verhaal ten einde. Als je hier geen traan om laat, dan doet niemand dat! Het is goedkoop en voorspelbaar, maar het geeft je ook weer een goed gevoel over de wereld.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is de eerste stomme film van Jean Renoir die ik heb gezien, en misschien terecht, want het wordt algemeen als zijn beste beschouwd, en bovendien is het zijn eerste grote werk. Over het geheel genomen is het inderdaad een zeer zelfverzekerde en technisch hoogstaande film, die het feit dat het slechts Renoirs tweedejaarswerk was, logenstraft. Voor fans van de regisseur zit de film vol interessante toespelingen op toekomstige Renoir-films <0xE2><0x80><0x93> vooral THE DIARY OF A CHAMBERMAID (1946) en THE GOLDEN COACH (1952) <0xE2><0x80><0x93> in de vertolking van een femme fatale uit een lagere klasse die tot over haar oren wordt begeerd door verschillende aristocraten die zichzelf te schande maken vanwege haar <0xE2><0x80><0x93> maar ook THE RULES OF THE GAME (1939) <0xE2><0x80><0x93> in de vertolking die laat zien hoe de luidruchtige bedienden zich gedragen wanneer hun meesters hen de rug toekeren <0xE2><0x80><0x93> en FRENCH CANCAN (1955) <0xE2><0x80><0x93> Nana laat op een gegeven moment zien dat ze een gooi doet naar het schandalige bal. Persoonlijk vind ik dat de film een respectabele metgezel is van G.W. Pabstdes PANDORA<0xC3><0x8B>N BOX (1928), Josef von Sternbergdes THE BLUE ANGEL (1930) en Max Ophulsdes LOLA MONTES (1955) in zijn levendige weergave van het smerige leven van een courtisane.
Dat alles gezegd hebbende, was de film ten tijde van zijn vertoning een galmende kritieke en commerciële mislukking, en een waanzinnige onderneming, zoals Renoir zelf er later over sprak in zijn memoires, die hem niet alleen persoonlijk een fortuin kostte (hij verzachtte de financiële last uiteindelijk door enkele schilderijen van wijlen zijn vader te verkopen), maar hem er bijna toe bracht de bioscoop voorgoed op te geven! Stylistisch gezien verschilt _Nana_ niet veel van Renoirs goede werk en ze is in het bijzonder een schuld schuldig aan _Erich von Stroheim_ _(Foolish Wives)_ (1922), een film die Renoir zeer bewonderde, maar waar ik persoonlijk nog eens naar zou moeten kijken (omdat ik de Kino-dvd ervan en de andere von Stroheims nu al 4 jaar in mijn bezit heb). Hoe dan ook, _Nana_ is zeker niet zonder gebreken: tijdens de overdadig royale 130 minuten durende rennen voel je een weloverwogen tempo, waarbij sommige gedeelten (de paardenraces rond het midden van de race in het bijzonder) te lang duren. De overdreven welgemanierde acteerstijl in de film is ook soms moeilijk te verteren, vooral die van Catherine Hessling als Nana en Raymond Guerin-Catelain als Georges Hugon (een van haar verschillende aanbidders).... hoewel ze technisch gezien hun personages zijn: respectievelijk een slechte actrice (die de levensstijl van een courtisane aanneemt als ze van het toneel wordt verbannen) en een onvolwassen zwakkeling. Maar net als Anna Magnani in THE GOLDEN COACH is Hessling (tussen haakjes de vrouw van Renoir) gewoon niet aantrekkelijk genoeg om erg overtuigend te zijn als de belichaming van de elegante Marguerite Hessling (zoals een andere bewonderaar haar op een gegeven moment omschrijft) die in staat is elke man die ze ontmoet tot slaaf te maken. Caligari zelf, Werner Krauss (als Nanastons meest fervente aanbidder, graaf Muffat), Jean Angelo (als aanvankelijk sceptische, maar uiteindelijk tragische aanbidder van Nanaston) en de toekomstige gerenommeerde filmregisseur Claude Autant-Lara (beschouwd als Claude Moore en hier ook als artdirector) als Muffatstons goede vriend, maar die heimelijk verliefd is op Nanastons verwaarloosde echtgenote!
De prent die ik bekeek via de Lionsgate-uitgave van Jean Renoir 3-Disc verzamelaarsuitgave is voor het grootste deel een liefdevol gerestaureerde en prachtig getinte prent die tot dan toe alleen op Franse dvd te zien was. Omdat de film gebaseerd is op een klassieker uit de Franse literatuur (van Emile Zola, nota bene), kan het niet anders dan dat hij meerdere keren op het witte doek is verschenen en dat de twee meest opvallende filmversies Dorothy Arzner in 1934 (met Anna Sten en Lionel Atwill, die ik bezit op VHS) en Christian-Jaque in 1955 (met Martine Carol en Charles Boyer, die ik niet ken) op het witte doek zijn verschenen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Als Jean Renoirs eerste film 'De draaikolk van het lot' ons voor het eerst meeneemt naar de wereld van het platteland, de rivieren, de levens van de boerenbevolking die hij zal blijven verkennen, lijkt het niet meer dan passend dat zijn tweede film voor het grootste deel over de rijken en bevoorrechten gaat, de hogere klassen en degenen die zich een weg naar boven proberen te klauwen. Voeg de personages uit de eerste twee films bij elkaar en je hebt het zaad van zijn grote 'Grote Illusie' en 'Regels van het Spel'. Dit is prachtig gefilmd, met de rusteloze camera die volledig gebruikmaakt van de verbazingwekkend grote appartementen en backstageruimtes die de film domineren.' Maar de glamoureuze en zwoele Ms. Hessling, die er in het begin uitziet alsof ze Louise Brooks het nakijken kan geven als het om vamps gaat, komt nooit verder dan een egoïstische hoerenvertolking. Misschien is dat deels een probleem met het script, dat voornamelijk lijkt te draaien om hoogtepunten en opgekropte emoties; omdat ik de roman niet heb gelezen, weet ik niet of de keuzes goed zijn gemaakt of niet.
Maar goed, de verschillen tussen Nana's aanbidders zijn goed gekozen, en ik vond vooral de relatie tussen Muffat en Jean Angelo erg goed.' Vandeuvres <0xE2><0x80><0x93> de tragische inzichten die elk van hen schijnt te hebben in zijn uiteindelijke lot en hun sympathie voor elkaar, met name in de scène onder aan de enorme trap waar Vandeuvres Muffat waarschuwt en wij ons afvragen of er geweld zal uitbreken <0xE2><0x80><0x93> en andere beschouwingen over de belachelijkheid van de luie rijken geven de film de diepte die hij heeft.
Verre van zijn grootste prestatie, en voor mij waarschijnlijk net iets te weinig in het algemeen voor 'De draaikolk van het lot', is dit toch de moeite van het zien waard voor Renoir-fans of voor mensen die geïnteresseerd zijn in stille film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kan het zeker aanbevelen om het boek te lezen voordat je de film gaat zien. Dit boek heeft de National Book Council Award van 1978 gewonnen en is een zeer aangrijpend verhaal (al was dat niet de bedoeling). Het is niet te moeilijk om te lezen voor degenen die niet vaak lezen, dus wees niet bang! Het boek lijkt de passie van de relaties meer te vangen dan de film en de film logischer zullen klinken na het lezen van het boek. Omdat ik in Melbourne ben opgegroeid, kon ik me goed inleven in dit boek en de film. Er waren in de jaren zeventig van de vorige eeuw maar heel weinig Australische schrijfsters, dus er is heel weinig gedocumenteerd over de manier van leven van een vrouw in een grote stad in Australië in die tijd of klasse. Het is een waardevol stukje geschiedenis van Melbourne. Het is jammer dat het wordt gedocumenteerd als een soort softpornofilm uit de jaren tachtig. Het is verre van dat, en zoals de andere recensent al zei: lees de dvd-hoes alsjeblieft niet, die vertegenwoordigt helemaal niet waar de film over gaat. Degenen die de film op basis van deze beschrijving huren, zullen alleen maar teleurgesteld zijn. Vergeet niet dat deze film in 1982 is gemaakt, dus verwacht niet de Hollywood-dramatiek die ze tegenwoordig schijnen te gebruiken. Dat vind ik er zo leuk aan. Het is ook geweldig om Noni Hazlehurst in deze rol te zien, ze is gewoon fantastisch als Nora, en het is geweldig om haar echt te zien acteren, want als je...' Ik ben ongeveer even oud als zij, dus je kunt je haar het best herinneren van haar baantjes bij Playschool en Better Homes and Gardens. Wie had kunnen denken dat ze dit talent verborgen hield? Deze film zal je een geheel nieuwe indruk van haar geven. Een klassiek voorbeeld van een Australische vertelling!

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Noni Hazlehurst, Colin Friels, Alice Garner, Chrissie Amphlett en Michael Caton <0xE2><0x80><0x93> wat wil je nog meer? Monkey Grip, gebaseerd op de prijswinnende roman van dezelfde naam, verkent Nora (Hazlehurst), een alleenstaande moeder die valt voor een heroïneverslaafde Jobe (Friels). Een eenvoudig verhaal wordt werkelijk buitengewoon door de schitterende acteerprestaties (in het bijzonder Noni Hazlehurst) en het goede gebruik van het kleine budget. De enige zwakke plek is (als je die kunt oppikken) dat het verhaal zich afspeelt in Melbourne, hoewel de film om budgettaire redenen voornamelijk in Sydney is opgenomen, met als gevolg dat je in een paar scènes trams ziet (scènes in Melbourne) en een postkantoor van Carlton (scènes in Sydney). is een must (neem me de kliek niet kwalijk, maar het is zo) op zijn minst voor een prijswinnende voorstelling van voormalig 'Speelschool' en 'Betere Huizen & Tuinen'-presentator Noni Hazlehurst.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Nora is een alleenstaande moeder van twee kinderen die nog steeds het leven van een jonge kunstenares in de jaren zeventig wil leiden, net als haar vrienden, een groep schrijvers, zangers en acteurs. De filosofie van de 'ongebonden liefde' is niet helemaal uit de mode en Nora had er niet op gerekend verliefd te worden, vooral niet op een junkie. Hazlehurst heeft in een tijdsbestek van vier jaar haar eerste van twee AFI-prijzen gewonnen voor haar verbazingwekkende vertolking van Nora, die ervoor zorgt dat ze het juiste doet voor haar kinderen, maar tegelijkertijd verliefd wordt op junkie Javo (Friels). Garner, die later een hoofdrol zou spelen in films als LOVE AND EVER CATASTROFE en STRANGE PLANET OR is een goede keuze als Nora's tegenspeelster. De eerste rol is voor de prepuberale dochter van Helen Garner, en Caton (misschien in voorbereiding op zijn rol als gastheer van het lifestyleprogramma HOT PROGRAMMA in 2000????) als bebaarde schilder. De eerste poging van regisseur Cameron is een succes; daarna maakte hij de prijswinnende miniseries MY BROTHER JACK bij zijn latere projecten. Maar het is de verbluffende vertolking van Hazlehurst die het intelligente, onderzoekende script tot leven brengt, gebaseerd op Helen Garners prijswinnende roman.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Noni Hazlehursts _tour-de-force_ -prestatie (die haar een AFI-prijs opleverde) is in elk geval opgewassen tegen haar inspanningen in _FRAN_ drie jaar later. Colin Friels is ook goed, en voor degenen die geïnteresseerd zijn: Alice Garner is Noni's kind, en Michael Caton (bekend van _THE CASTLE_ ) is een bebaarde schilder. (Ook interessant: Hazlehurst is momenteel de gastheer van het lifestyleprogramma _BEST_ _HOMES AND GARDENs_, en Caton is de gastheer van vastgoedprogramma's zoals _HOT_ _PROPERTY_, _HOT_ _AUCTION_ enzovoort...) Deze film bevestigt opnieuw de algemeen aanvaarde overtuiging dat Noni in het begin tot halverwege de jaren 1980 aantoonbaar de beste vrouwelijke acteur van Australië was.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een knap scenario van wijlen Jean-Louis Sawiris en knappe uitvoeringen van de twee mannelijke hoofdrolspelers <0xE2><0x80><0x93> ALAIN DELON en CHARLES BRONSON (of zou het andersom moeten zijn) <0xE2><0x80><0x93> resulteren in een innemende en onderhoudende thriller.
<0x3E> Voeg daarbij de bovengenoemde competente regie van veteraan Jean-Pierre Herman en een spaarzame maar effectieve score van Fran<0xC3><0xA7>ois de Roubaix, en het wordt duidelijk waarom deze film een merkwaardige tijdloze kwaliteit heeft.

<0x3E> Dit is een buddy-buddy-of-bonding-verhaal over twee eenlingen, allebei gedesillusioneerd en wereldmoe, die terugkeren, vermoedelijk uit Algiers. Net als de andere koloniale mogendheden in die tijd (na de Tweede Wereldoorlog, in de jaren zestig), had Frankrijk in het buitenland moeite om de schijn op te houden. AMI (de oorspronkelijke titel) beschrijft de handelingen van onze twee (anti)helden terwijl ze na hun ontslag uit het leger hun best doen om het weer goed te maken.
<0x3E><0x3E> Er gebeurt van alles, en de kijker moet echt goed opletten, want JAPRISOT is zuinig en zuinig met zijn script: als het er is, dan moet er een reden zijn.
<0x3E><0x3E> Laat ik volstaan met te zeggen dat deze twee mannen het fysiek en psychisch één lang weekend met elkaar aan de stok hebben. Hun motivatie is heel anders, hun doelen zijn anders <0xE2><0x80><0x93> hun overleving hangt volledig van elkaar af. Dat ALAIN DELON en CHARLES BRONSON uiterlijk zo verschillend zijn <0xE2><0x80><0x93> de eerste, aantoonbaar een knappe jongen, en de laatste een lelijk stuk tuig <0xE2><0x80><0x93> draagt bij aan de chemie.
Die queeste leidt tot een groots verhaal, dat op zijn beurt weer tot een grote film leidt.
Voor het geval ik vergeet dat er ook vrouwen in deze film voorkomen, en dat ze de Japrisot-methode volgen, zijn ook zij gedenkwaardig, zij het lang niet zo aangrijpend; veel meer zou te veel van het goede zijn, want het zou het genoegen bederven hun ware aard te ontdekken.
<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Farewell Friend alias Adieu L'Ami/Eer onder dieven is niet volmaakt, maar het is een keurige en onderhoudende thriller waarin de niet bij elkaar passende Franse Algerijnse oorlogsveteranen Alain Delon en Charles Bronson gevangenzitten in dezelfde kelderkluis, de een om gestolen obligaties terug te geven, de ander om de twee miljoen aan soldij te innen die daar in het kerstweekend liggen. Natuurlijk is het allemaal niet zo eenvoudig, zelfs niet nadat ze de kluis hebben geopend, wat leidt tot een paar keurige kronkels en draaiingen. Bronson heeft een bijzonder irritant Fonzie-achtig spreekwoord dat hij op de meest ongelegen momenten gebruikt, Brigitte Fossey, die misschien wel het meest misplaatste kapsel van de jaren zestig heeft (ze ziet eruit als een kale vrouw wier pruik door een harde wind van haar hoofd wordt geblazen), is een beetje een blok aan het been voor haar: 'Ik zal spaghetti koken! Ik zal leren hoe ik goed moet vrijen! Ik zal Shakespeare lezen!'-speech is op alle verkeerde manieren hysterisch en het is jammer van die afschuwelijke laatste regel/foto, maar verder is het een verrassend onderhoudend en pretentieloos nummer dat de moeite waard is om na te kijken als je een behoorlijke afdruk kunt vinden.<br />' De Britse dvd biedt alleen de Engelse soundtrack, maar aangezien Delon zelf en de rest van de cast vrij goed gesitueerd zijn, is dat geen groot probleem, vooral niet omdat de breedbeeldopname van vrij goede kwaliteit is.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is zonder meer een van mijn favoriete films in zijn soort. De interactie tussen respectabele en moreel onkreukbare personages is een ode aan de ridderlijkheid en de erecode onder dieven en politieagenten. De thema's plicht, schuld, woord, manipulatie en vertrouwen worden behandeld zoals maar weinig films dat hebben gedaan, en helaas voor zover ik me kan herinneren sinds de dood van de 'politionele' in het eind van de jaren zeventig. De opeenvolging is verrukkelijk, tot en met het essentiële, nietszeggend, en leidt de toeschouwer dus naar een meesterlijke plot, goed en kwaad, zonder dat de toeschouwer erdoor wordt geboeid, en naar spectaculaire scènes die vaak nodig zijn bij mindere exemplaren van het genre om het publiek wakker te houden. Zulke scènes zijn er niet en zijn ook niet nodig. De discussie is vloeiend en eerlijk voor de toeschouwer, en dat is een belangrijke eigenschap in een genre waarin de spanning vaak via het spoor van het publiek wordt bereikt. Nee, dit is geen miss Marble... Een felicitatie voor de muziek is op zijn plaats. Een film om elke minuut van te genieten, niet alleen om te zien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Volkomen tactisch, vreemd (kijk naar het kinky moment van een bloedmooie blondine die voor een stel rijkeluiskinderen als trekpop fungeert), zinloze maar ongetwijfeld boeiende late-avond-attractie. Deze onsamenhangende Franse productie is een mengelmoes van perplex ongerichte ideeën en willekeurige plotillustraties die zijn gericht op de zeer charismatische sterren (zij het enigszins antihelden) Alain Delon en Charles Bronson. Ze krijgen niet echt de kans om veel te doen, vooral niet tijdens het lange, ingekorte middenstuk waarin ze zich tijdens de kerstvakantie in een gebouw verstoppen om een kluis te kraken met 10.000 mogelijke combinaties. O, leuk! Maar dit is het moment waarop de vreemde, zij het intrigerende relatie tussen Delon en Bronsons personages ontstaat. Na een manipulatieve strijd van wilskracht (en kinderlijk sluwe spelletjes met elkaar) komen de twee tot een overeenstemming die ervoor zorgt dat ze elkaars betrokkenheid respecteren en elkaars respect hebben. Dit zou een verdere rol gaan spelen in de kronkelige tweede helft van het verhaal met die onnaspeurbare curve-bal. Toch doen hun ontmoetingen in het begin vermoeden dat er meer is, maar wat we te horen krijgen is vaag en dit wordt versterkt door dat 'Wat gebeurt daar?' einde dat je doet opschrikken. JEEEEAAAAAHHHHHHHH! Blij dat dat uit het systeem is.
Het ijsberen gaat verschrikkelijk langzaam, maar het wordt er rustig voor afgemeten en dit lijkt opzettelijk gedaan om de scherpe, nerveuze onderstreping van spanning uit te putten. Kijk hoe hetzelfde proces keer op keer wordt herhaald, en je weet dat er iets niet helemaal klopt en dat het gekonkel uiteindelijk in het spel komt. Nu voelt alles wat er gebeurt te spontaan aan, maar de climax is spookachtig. Het strakke, complexe script is waarschijnlijk een beetje te gehaaid voor zijn eigen bestwil, maar er zijn een paar leuke nieuwigheden (munten, glas en vloeistoffen die je maar beter niet kunt morsen) en visuele symbolen. De regie van Jean Herman is efficiënt geavanceerd en ingetogen, maar als je er een tikkeltje kunstmatigheid aan toevoegt, krijg je een onwelkome ijzige sfeer. Het geluid van de FX heeft meer weg van een krachtige noot dan van de funky muziek van Fran<0xC3><0xA7>ois DeRoubaix, die voornamelijk verborgen wordt gehouden na zijn sissende opening. Bernard Fresson krijt de houding van de inspecteur die weet dat er meer aan de hand is dan wat er wordt voorgeschoteld. Een aantrekkelijke vrouw speelt de rol van de steun en toeverlaat van Brigitte Fossey en Olga Georges-Picot.
Een cryptisch, richtingloos, maar gepolijst misdaaddrama dat in stand wordt gehouden door de twee hoofdrollen en een paar bizarre bijrollen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Korte samenvatting.
Deze film begint met soldaten die uit het gezelschap van mannen worden vrijgelaten. Een van hen achtervolgt een ander met een vreemd plan dat de ander herhaaldelijk weigert uit te voeren. Later komen ze allebei vast te zitten in een kantoorgebouw waar ze tijdens de kerstvakantie een kluis willen openbreken. Vijandigheid verandert in speelse plagerijen en vervolgens in een wanhopig gevecht om te overleven (onder het plagerijtje verliezen ze alle drinkbare vloeistoffen, dus het is echt serieus). Met blootgelegde, goedgebouwde en goed geoliede bovenlichamen rammen ze een gat in een muur en weten uiteindelijk te ontsnappen, alleen om erachter te komen dat ze verraden en in de val gelokt zijn door vrouwen. De een wordt gepakt, de ander blijft vrij en wordt niet verraden door zijn metgezel. Een laatste ontmoeting, een laatste vuurtje voor een sigaret, adieu l'ami, vaarwel, vriend.
Ik vond het moeilijk om geen stiekeme homoseksuelen te zien in de twee hoofdpersonen, gespeeld door de klassieke hij-man-supersterren Alain Delon en Charles Bronson. Ze voelen zich duidelijk tot elkaar aangetrokken, hun behandeling van vrouwen is abominabel en wordt voortdurend gekenmerkt door minachting. Het hele verhaal lijkt een sterke symbolische onderstroom te hebben, een beetje zoals Deliverance. Het is ook heel stijlvol. De brandkast die de twee mannen willen kraken bevindt zich in een nis voor de tijd van ultramodern glas en aluminium. Het is de zetel van een reclamebureau, dus er hangen veel dure posters en wanddecoraties. De garderobe is ook heel goed. De ultra-stijlvolle Citroën DS (misschien wel de modernste en elegantste auto aller tijden) speelt een grote rol in deze film en geeft misschien een subtiel soort product placement.
Ik kan deze film alleen aanbevelen voor de prestaties van de acteur. Delon en Bronson delen in feite de hoofdrollen, op een manier die me heel eerlijk en sportief voorkwam. Ze doen allebei een aanzienlijke hoeveelheid acrobatiek. Ik heb Bronson nog nooit zo goed gezien als hier, hij acteert echt <0xE2><0x80><0x93> en hij spreekt de hele tijd Frans, met een zwaar accent dat je heel redelijk kunt kopen. En het is beslist de man zelf die we te horen krijgen. De politie-inspecteur die de twee achtervolgt, wordt gespeeld door een van mijn favoriete Franch-acteurs, Bernard Fresson, die Gene Hackmans partner was in _French Connection II_. Hij is de beste intelligente politie-inspecteur die ik ken. Ook heel goed is de voormalige kindactrice Brigitte Fossey als de jonge _ingénue_ die, zoals blijkt, niet zo onschuldig is als ze op het eerste gezicht lijkt.
Iedereen die de 'in-en-uit' van een klassieke overvalfilm verwacht, zal teleurgesteld zijn met deze film. Voor degenen die een beetje geduld hebben, zal dit een bevredigende ervaring zijn, vol nieuwe en originele ideeën en regisseurstrucjes, hoewel het op zich een beetje te wreed en sadistisch is.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film is zonder meer een van mijn favoriete films in het genre. De wisselwerking tussen respectabele en moreel sterke personages is een ode aan de ridderlijkheid en de erecode onder dieven en politieagenten. De thema's plicht, schuld, woord, manipulatie en vertrouwen worden behandeld zoals maar weinig films dat hebben gedaan, en helaas ook voor zover ik me kan herinneren sinds de dood van de 'polici' aan het eind van de jaren zeventig. De opeenvolging van gebeurtenissen is verrukkelijk, tot en met het essentiële, het leven zelf, en leidt de toeschouwer zo naar een meesterlijke plot zonder dat het de aandacht trekt, en naar spectaculaire scènes die vaak nodig zijn bij mindere films in dit genre om het publiek wakker te houden. Zulke scènes zijn er niet en zijn ook niet nodig. Het argument is eerlijk tegenover de toeschouwer. Een belangrijke eigenschap in een genre dat maar al te vaak spanning bereikt door de misleiding van het publiek. Nee, dit is geen miskleun van Marmer... Een felicitatie voor de muziek is op zijn plaats. Een film om elke minuut van te genieten, niet alleen om te zien.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik keek altijd naar die serie toen ik een klein meisje was. Hoewel ik me er niet veel van herinner, moet ik zeggen dat het een behoorlijk goede serie was. Ik geloof ook niet dat ik alle afleveringen heb gezien. Maar als je het mij vraagt, was het nog steeds een goede serie. Ik herinner me vaag het herkenningsmelodietje. Iedereen was perfect gecast, de kostuums waren geweldig. De optredens waren ook van topkwaliteit. Ik hoop alleen dat een of andere zender deze serie op een dag terugbrengt, zodat ik alle afleveringen kan zien. Voordat ik dit afrond, wil ik graag zeggen dat ik me deze serie altijd voor altijd zal herinneren, ook al denk ik niet dat ik alle afleveringen heb gezien. Ten slotte, als en wanneer deze show ooit weer in de lucht komt, hoop ik dat u hem op een dag te horen krijgt voordat hij voorgoed uit de lucht gaat.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Magellan33 zei: 'Je kunt maar een beperkte hoeveelheid doen als de twee sterren van de show maar door één ander lid van de cast gezien kunnen worden.'
Ik neem dus aan dat je nog nooit van 'Topper' hebt gehoord.
Die, naast de twee sterren die maar door één lid van de cast gezien konden worden, ook nog een hond had, idem dito.
Dit was het soort programma waarin vanaf de eerste aflevering 'Not Gonna Make It' stond geschreven <0xE2><0x80><0x93> het was net een arcadevideospelletje waarbij je de instructies moet lezen om het te kunnen spelen; niemand (nou ja, blijkbaar maar heel weinig mensen) wil naar een komisch programma kijken met een basisvoorwaarde die eigenlijk 'nadenken' vereist.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Helaas zijn veel consumenten die recensies schrijven over IMDb het eens met 'niet goed'. Wat deze film verder ook nodig mag hebben, meer budget hoort er niet bij. Grote decors en veel special effects zouden hem tot de zoveelste Lara Croft-film hebben gemaakt. Wat we hier hebben is een stap of twee beter.
De bijna onbekende Alexandra Staden is fascinerend als de raadselachtige Bescheidenheid, en dat is van cruciaal belang om deze film te laten slagen. Haar wijze glimlachjes en veelbetekenende blikken zijn indrukwekkend, en je merkt dat je wilt dat de camera haar gezicht niet verlaat. Het maakt het mogelijk dat de slechterik Nikolai, gespeeld door een ook weinig bekende (in de Verenigde Staten). Het is heel goed mogelijk dat Nikolaj Coaster-Waldau een ongebruikelijk cerebrale belangstelling voor haar heeft, iets waar Bescheidenheid gebruik van kan maken. Ze is in staat hem af te leiden door haar een zet te geven, 'hou op mijn tijd te verspillen!' te roepen en vervolgens tussen zijn zwaarbewapende maar plotseling bedeesde trawanten weg te stormen. Zo'n scène maken is geen toeval.
Het grootste probleem dat ik heb met de broodmagere Staden die Bescheidenheid speelt, is dat het niet erg geloofwaardig is dat ze het opneemt tegen een atletisch en gespierd uitziende kerel als Coaster-Waldau en hem verslaat. Ze is gewoon geen Peta Wilson of een opgepompte Hilary Swank die een overtuigende stoot kan uitdelen. Het lijkt me sterk dat Coaster-Waldau zich door Staden heeft laten overweldigen.' Hij is gewoon aan het stoeien met zijn kleine zusje.
Aangezien dit niet echt een actiefilm is, is dit geen grote tekortkoming. Ik hoop alleen dat ze het beter doen als ze vervolgen maken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je al een fan bent van Peter O'Donnells prachtige _Modesty Blaise_ -boeken uit de jaren zestig, zul je van deze film genieten. Als je ooit de _Modesty Blaise_ -film uit 1966 hebt gezien, vergeet het dan maar! Dat was kamp. Dit is de echte _Modesty Blaise_. Het verhaal en het personage komen overeen met de Bescheidenheid die fans van de boeken kennen en liefhebben. Het is heel wat anders dan de travestie uit 1966 van Joe Losey, en onze Bescheidenheid wordt heel serieus genomen. Alexandra Staden is heel goed en geloofwaardig in de rol, en ja, we krijgen haar echt te zien. Grinnikend.
Dit is waarschijnlijk bedoeld als de eerste film van een serie en als zodanig dient hij om Bescheidenheid, haar jeugd en haar dagen met Lob te introduceren.
Aangezien Peter O'Donnell de creatieve adviseur van de film was, klinkt alles echt waar. Zelfs het verhaal dat O'Donnell vertelde over hoe hij het personage bedacht, is precies zoals hij het vertelde. Omdat ik alle boeken heb gelezen, heb ik daarom nog meer van de film genoten.
Nu Miramax de optie op het landgoed heeft gehouden door Quentin Tarrentino deze film te laten maken, hoop ik zo snel mogelijk meer van de verhalen van Bescheidenheid te zien. Vooral omdat het geweldige personage van Willie Garvin het personage van Bescheidenheid echt tot leven brengt. Om die reden hoop ik echt dat de film het goed zal doen in Europa. Ik heb geen idee of Miramax van plan is de dvd ooit in de Verenigde Staten te distribueren. Ik vermoed dat hij het in de Verenigde Staten niet zo goed zal doen bij de algemene distributie. Ik vraag me af hoe Miramax bepaalt waar en hoe ze de films distribueert.
In het verhaal is Bescheidenheid begin twintig en werkt ze in Louche's casino in Tanger. De flashbacks zijn kunstig gemaakt en laten Bescheidenheid van ongeveer negen jaar oud zien, via haar tienerjaren tot aan haar huidige leeftijd in de film <0xE2><0x80><0x93> ongeveer 21-22, denk ik. Ik geloof echt niet dat er een "perfecte actrice" bestaat voor Bescheidenheid. Alexandra Staden is geloofwaardig. Ze is heel slank, gracieus en beheerst. Ze heeft veel close-ups. Ze heeft een geweldig gezicht, een gezicht dat je nog lang na de film bijblijft. Volgens de illustrator van O'Donnell, Romero, heeft Bescheidenheid een wat voller figuur dan Staden, maar ik ben bereid dat door de vingers te zien. Als Staden de rol blijft spelen, denk ik dat ze er volwassener door zal worden, net zoals Bescheidenheid krachtiger en vaardiger wordt naarmate ze ouder wordt. Staden weet de humor en absolute zelfverzekerdheid van Bescheidenheid al heel goed over te brengen. Ga je gang en huur die film maar, het is niet anders.' Ik heb hem gezien en ook al werd hij geregisseerd door Scott Spiegel, hij zit vol Tarrentino-invloeden, geweldige camerabewegingen, belichting en goed uitgevoerde actiescènes.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel ik de dvd heb gekocht toen hij uitkwam en ik hem een paar keer heb bekeken, heb ik er nooit een recensie over geschreven.
Ik vond hem geweldig toen ik hem voor het eerst zag en ik vind hem nog steeds geweldig.
Jammer genoeg schijnt hij nooit genoeg geld op te brengen om iemand te motiveren een vervolgfilm te maken. Ik moet aannemen dat qt nog steeds de rechten heeft, maar als Kill Bill een film maakt die net zo goed is als de strips en boeken als My Name is Bescheiden, met een andere stoere vrouwelijke hoofdrol, zal iedereen die niet bekend is met het personage dat als een teleurstelling beschouwen.
Peter O'Donnell schreef zijn verhalen om zich meer op psychologische spanning te richten dan op actiethrillers. De aantrekkingskracht tussen Bescheidenheid en Miklos komt overeen met het bronmateriaal en is gespannen, spannend en fascinerend voor iedereen die geen bloed en explosies hoeft te zien. Alexandra heeft uitstekend gespeeld hoe O'Donnells personage de situatie onder controle zou hebben gekregen.
Ik vind dit vooral een stap in de goede richting na de dringend noodzakelijke reboots van Batman en James Bond. Na 2 naargeestige eerdere pogingen, hoewel niet half zo bekend bij het publiek, is dit echt een reboot van de Bescheidenheidsfiguur, en het is echt triest dat er waarschijnlijk geen films meer over haar gemaakt zullen worden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit korte filmpje (90 minuten) heb ik gehuurd en bekeken. Het is verreweg de beste film die er ooit over Modesty is gemaakt, en haar maker, Peter O'Donnell, is het daarmee eens. Hij doet mee als 'Creative Consultant'. Het personage, en wij die van haar houden, wordt met respect behandeld. Spiegels regie is de beste die hij tot nu toe heeft gemaakt, en de casting was heel goed. Alexandra Staden is bijna perfect, in vergelijking met de oorspronkelijke Jim Holdaway-illustraties van Modesty. Een geweldige vondst van degene die haar heeft gecast! Raymond Cruz als de jonge Rafael Garcia was ook uitstekend. Ik hoop dat Tarantino & Co. nog meer van die series gaan maken. Ik ben vooral benieuwd naar wie ze zouden kiezen voor de onvergelijkelijke Willie Garvin!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ten slotte werd er een goede _Modesty Blaise_ -film uitgebracht, die niet alleen een verhaal vertelt, maar ook het 'echte' verhaal. Ik geef toe dat het een slechte film is als je een actiethriller verwacht, maar als je je tempo vertraagt en al je verwachtingen laat varen. Dan zul je merken dat het een verhaal is dat heel dicht bij het origineel van Peter O'Donnell komt. Je hebt een verhaal om alleen maar te vertellen hoe _Modesty_ de geweldige persoon werd die ze is. Het is geen film om nieuwe fans te trekken, maar een film om het echte verhaal te vertellen. Sommige dingen hadden beter gekund, maar als je die afschuwelijke film uit _Modesty_ -' 66 dus dit is een schitterende film. Dus ben je een fan dan ga je lekker zitten en geniet je er gewoon van dat het echte verhaal er is met een verhaal dat alleen maar bedoeld is om Bescheidenheid haar verhaal te laten vertellen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Om te beginnen: ik ben een toegewijde fan van _Modesty's_ en ik lees de strips al sinds ik een kind was, en ik vond de eerdere films over onze heldin onbevredigend, maar waar ze niet werken, gaat dit boek OP!
Nou, daar gaan we dan: mevrouw Blaise werkt voor een casino, er komt een bende overvallers langs en ze gaat gokken voor het leven van haar vrienden. Als de overvaller één ronde wint, moet ze hem over zichzelf vertellen. Als ze twee keer achter elkaar wint, gaat een van de personeelsleden vrijuit. (Klinkt stom, ja, nou, ik ben ook niet zo goed in het uitleggen van dingen.) Ze vertelt hem over haar jeugd in een oorlogsgebied, zonder ouders of vrienden, over hoe ze een oude man hielp in het vluchtelingenkamp en hoe ze ontsnapten en leefden volgens de regels van de natuur. Ze jaagden op voedsel en hij leerde haar lezen en vechten. Als ze in de buurt van de beschaving komen, raken ze betrokken in een oorlog, en als ze worden opgepakt voor rebellie, worden ze beschoten en sterft de oude man, waardoor zij in haar eentje de stad moet zien te bereiken.
Dan ontmoet ze de man van het casino waar ze nu voor werkt, en daar eindigt het verhaal.
Wat volgt is een ontzagwekkend gevecht en de lijn is helemaal te gek. Alexandra Staden is een TERRIFIC PRIV<0xC3><0x89>-LABAIS! Net zo bescheiden en sterk, gracieus en intellectueel als de stripfiguur.
Maar ze voelt zich niet op haar gemak, want ze hoort ook dat Bescheidenheid met een licht gebroken accent spreekt, maar dat is niet relevant, want de stripfiguur kan niet hardop praten, maar moet wel een enigszins bestaand accent hebben. (Om nog maar te zwijgen van het feit dat het raar is dat iedereen in de Balkan Engels spreekt.)
<0x3E><0x3E> Het acteerwerk is echt goed, zelfs het kind dat de personificatie van de jonge Blaise is, moet een applausje krijgen!
<0x3E><0x3E> Mijn lievelingsscène moet zijn waarin ze haar jurk aan flarden scheurt om die stomme overvaller een schop onder zijn kont te geven! Helemaal te gek! <0x3E><0x3E> Ik kan niet wachten tot het echte avontuur in de volgende film begint!
<0x3E><0x3E> Kijk maar, je zult niet teleurgesteld worden!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er is heel veel materiaal uit de strips en romans van Bescheiden Blaise dat geweldig zou zijn voor een film. Helaas zijn er al verschillende pogingen gedaan en zijn ze niet opgewassen tegen het grote potentieel van het personage. Dus nee, dit is niet de Bescheiden Blaise die je kent van de strip (die tegenwoordig in mooie edities van Titan Books wordt herdrukt). Dit is Bescheiden Blaise, zo'n 5 of 6 jaar voor de eerste strip, en voor zover je uit haar achtergrond kunt opmaken, klopt het.
Miramax had de filmrechten van het personage, met Quentin Tarantino als advocaat en technisch adviseur. De eerste versies van het Miramax-project probeerden een van de beste romans aan te passen, maar slaagden er nooit in een cruciaal element weg te laten. Tarantino was met geen van hen blij en bood aan om zijn naam uit het project te schrappen, zodat ze verder konden gaan. Het strekte de studio tot eer dat ze hem erbij wilden houden, omdat ze wisten dat hij het personage en haar wereld 'in zijn bezit' had. Omdat de filmrechten bijna verstreken waren, besloten ze een heel andere aanpak te proberen. Het resultaat was 'My Name is Bescheiden', een kleine direct-to-videofilm waarin het personage geïntroduceerd wordt.
De film introduceert Willie Garvin en Sir Gerald niet. Deze personages zijn belangrijk voor Blaise's avonturen in de meeste van de verhalen die in de pers verschenen zijn. Wat deze film bereikt, is dat het personage in haar eentje de kracht laat zien. Ze verliest nooit haar zelfbeheersing en je twijfelt er nooit aan dat ze die heeft.' Zelfs ongewapend heeft ze de leiding in een kamer vol gangsters met geweren. Het grootste deel van de film speelt zich af in een casino, wat ongetwijfeld geld heeft bespaard op de productie. Het maakt niet uit. De film komt niet goedkoop over. In plaats daarvan geeft hij een vrij uitgebreid (en geloofwaardig) achtergrondverhaal voor het personage en laat hij zien hoe ver ze vooruitdenkt. Als Miramax nu een van de komische verhalen of romans zou aanpassen, zouden ze de achtergrond van het personage goed uit de doeken doen en niet veel tijd hoeven te besteden aan haar 'voorgeschiedenis'. Ik besef dat de woorden 'Direct-to-Video' geen vertrouwen wekken, maar deze film is de moeite van het bekijken waard.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Mijn vrouw en ik hadden al eerder van _Modesty Blaise_ gehoord, maar we hadden nog nooit een roman of een stripverhaal gelezen, dus vonden we de film erg goed. Hij gaf op een fascinerende manier een goede inleiding tot het personage en haar achtergrond.<br />Hoewel er een paar actiescènes in zitten, is het veel meer een intiem toneelstuk, uitstekend geschreven. Helaas wordt hier ook een groot nadeel van de film onthuld. Een intiem toneelstuk berust op de capaciteiten van de acteurs en helaas kwam slechts de helft van de cast aan het woord. Hoewel Alexandra Staden als _Modesty Blaise_ uitstekend acteerde, deed haar tegenspeler Nikolaj Coaster-Waldau als de schurk Miklos dat niet. Met een glimlach doorloopt hij de plot alsof het een reclamespotje voor tandpasta is, maar hij slaagt er niet in een sfeer van angst op te roepen die de film tot een meesterwerk zou hebben gemaakt. De bijrollen lijken op de een of andere manier op elkaar, van een paar stereotiepe gangsters en sletten tot een fatsoenlijk optreden van Fred Pearson als professor Lob en Eugenia Yuan als Irina.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze film gezien en ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk ben. Er zijn niet veel films die ik leuk vind, maar deze vind ik wel leuk. Je zou deze film in je eentje moeten zien en er commentaar op moeten geven, want dit is een van mijn favoriete films. Ik wil hem graag nog eens zien. Actie vermengd met een fantastisch verhaal. Heel indrukwekkend. Ik vind Bescheidenheidspersonage leuk. Eigenlijk is ze heel mystiek en mysterieus (die vent vind ik echt leuk). De stoute jongen is ook mooi. Nou, eigenlijk is deze hele film zeldzaam in 'filmwereld'. Ik heb nagedacht over de stem van deze film, ik dacht dat dit een heel populaire film zou moeten zijn. Ik had het mis. De lijkschouwer was erg onder de indruk van deze film, en ik hoop dat ik gelijk heb.' Ik ben niet de enige die alleen de kosten op zich neemt om dit te zien. Te zien en te stemmen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De beste _Modesty Blaise_ -film die ik tot nu toe heb gezien. Het is net een goede pilot voor een tv-serie. Ik vind hem zelfs een beetje 'cult', met een vleugje van de magie van Quentin Tarantino, of zoiets. Ze hebben een groot deel van het personage van Modesty gevangen, maar ik moet toegeven dat ik Willy Garwin wel een beetje mis. Ook al heb ik veel strips en boeken van Peter O'donnell gelezen, ik ben niet teleurgesteld over deze film, integendeel. Ik ben juist verbaasd over dit verhaal over Modesty en haar jeugd. Ik had mijn verwachtingen niet zo hoog gesteld vanwege de slechte film uit 1966. Dus misschien heb ik deze film een beetje overschat. Maar als je van strips en andere verhalen over Bescheiden Blaise houdt, moet je deze beslist zien!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik genoot van deze film. Het was een vreugde om een versie te zien die zo dicht bij het beeld van Peter O'Donnell kwam.
Een aantal mensen heeft een hekel aan de film gehad, maar hij moet gezien worden in de context van het verhaal dat hij oorspronkelijk was. De film gebruikt flashbacks om de jonge Bescheidenheid te laten zien en de gebeurtenissen die haar hebben gevormd tot de vrouw die ze werd. Vóór het Netwerk. Vóór Willie Garvin.
Het tempo is een beetje traag en naar mijn smaak is er niet genoeg spanning ontwikkeld in de scènes van vandaag. Maar dit is acceptabel om zo'n getrouwe versie te krijgen. Als je van Bescheiden Blaise houdt, zul je er zelfs met zijn gebreken van genieten, als je alleen maar een actiefilm wilt met achtervolgingen in auto's <0xE2><0x80><0x93> vergeet het maar.
Het geeft je het gevoel dat je de eerste van een franchise bent, maar aangezien ik het nog nooit ergens voor heb zien worden voorgedragen, vermoed ik dat er niet meer zullen volgen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geschoten op een onmogelijk tijdschema en zonder noemenswaardig budget bleek de film een stuk beter dan je zou verwachten, in elk geval veel beter dan de boeken van Peter O'Donnell en de stripverhalen van de vorige twee films. Je kunt de strip lezen in de herdrukken van Titan Books, of in de maandelijkse stripkrant van de Comics Revue. Het is een van de grootste avonturenstrips aller tijden. De film is niet geweldig, maar in tegenstelling tot de meeste lowbudgetfilms maakt hij het beste van wat hij heeft, en hij houdt je aandacht vast. Op de extra dvd's is het interview met Quentin Tarentino, die duidelijk stoned is, adembenemend. Er zijn mensen die het Tarentino kwalijk nemen dat hij zijn naam aan de film heeft verbonden, maar zonder hem zou de film nooit zijn gemaakt. Hij is een fan van _Modesty Blaise_ en heeft een goede schrijver en regisseur gekozen. Alles bij elkaar acht sterren waard.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit was de Bescheidenheid die we niet kenden! Er werd op gezinspeeld en in de stripverhalen die de syndicaatleden aan de kranten verkochten, werd er op gezinspeeld! Lee en Janet Batchler waren echte Bescheiden Blaise-fans die De Droombaan kregen <0xE2><0x80><0x93> ze vertelden een inleidend verhaal over Bescheidenheid dat de fans nooit eerder hadden gezien. In hun audiocommentaar gaven ze toe dat ze veranderingen in haar oorsprong aanbrachten om het verhaal soepeler te laten verlopen. De 'puristen' moeten ook opmerken dat we echt niet weten of alles wat ze aan Miklos vertelde waar was omdat ze 'tijd probeerde te rekken'. Ik heb de dvd niet gehuurd of geleend zoals andere'recensenten', ik heb hem gekocht! En ik wil mijn geld niet terug! Ik kan er niet doorheen slapen! Geweldige dialogen en goed getekende personages waar ik om gaf (zelfs de slechterik Miklos) net als in de romans en strips! Ook ik kan niet wachten op de volgende Bescheidenheid (en Willie)-film, vooral als deze 'voorbereiding' een teken is van wat er komen gaat!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Recapitulatie: De zaken gaan gewoon door in Louche's casino in Tanger. Het casino staat op het punt te sluiten en bereidt zich voor op een belangrijke transactie de volgende dag. De eigenaar Louche en wat personeel vertrekken voor de nacht en laten de leiding over aan Bescheidenheid. Plotseling bestormt een troep gewapende gangsters het casino, wild schietend. Bescheidenheid weet niet dat ze Louche al gedood hebben en nu achter het geld aanzitten dat in de kluis verborgen is. Maar niemand die in het casino aanwezig is en nog in leven is, kent de code om de kluis te openen. De kluis zelf zit vol met explosieven, zodat de aanvallers de deur niet kunnen opblazen, zoals ze van plan waren. 1. Miklos, leider van de groep, in een roulettespel waarbij hun leven op het spel staat.
<0x3E> Commentaar:** Dit is een recensie zonder enig verband met andere media over Bescheidenheid Blaise, omdat ik er niets van heb gezien of gelezen. Het eerste wat ik wil zeggen, is dat dit enigszins onjuist geclassificeerd is. Eerst dacht ik dat dit een thriller was met een strijd tussen Bescheidenheid en Miklos als hoofdverhaal. Natuurlijk zijn er een paar momenten van actie, maar die zijn niet echt een integraal of belangrijk deel van het verhaal.
<0x3E> <0x3E> <0x3E> Zoals ik al zei, het hoofdverhaal en de belangrijkste met spanning gevulde scène, is het spel tussen Bescheidenheid en Miklos. Het is een vernieuwende en intrigerende manier om de achtergrond van een personage te onthullen, en omdat het zo'n groot deel van het verhaal buiten het casino speelt, gebeurde dat veel eerder. Iemand zei dat het bijna een soort pilot voor een tv-serie was, en ik had het gevoel dat het inderdaad als zodanig gebruikt zou kunnen worden. Maar ik vond het een veel betere manier om een personage te introduceren dan veel anderen hebben gedaan. Ik was niet in het minst teleurgesteld over het gebrek aan actie, integendeel, ik genoot van dit spel, van de geschiedenis, veel meer dan van een simpele actiefilm.
Ik denk dat de twee hoofdsterren, Alexandra Staden en Nikolaj Coaster-Waldau, het heel goed deden. Staden is vooral erg goed in Bescheidenheid, en dat zelfverzekerde en getalenteerde karakter zit hem echt in het bloed.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel het hoofdverhaal zich in Marokko zou afspelen, werd deze film in het mistige Roemenië in 18 dagen opgenomen, met een zeer krap budget. Hoe de acteurs en de crew ook hun best hebben gedaan, ze spelen hun rol met een opmerkelijke vaardigheid en toewijding, zodat ik het resultaat uiteindelijk zowel ontroerend als gracieus vond. Nikolaj Coaster-Waldau levert een indrukwekkende prestatie als de slechterik. Het script en de regie leveren een paar juweeltjes op. Maar of de film je zal bevallen of niet, hangt waarschijnlijk af van je indruk van Alexandra Staden in de titelrol. Andere recensenten hebben Stadens ontoereikendheid als Bescheiden Blaise naar voren gebracht. Misschien hebben ze gelijk, maar ik vond haar interpretatie prachtig en heel passend. Bescheidenheid weet verschrikkelijke tegenslagen te overwinnen door discipline, aangeboren talent en moed. Staden lijkt hetzelfde te doen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De film was een langverwachte vertoning, die een beetje teleurstellend was vanwege de verwachtingen die ik had gewekt. Als ik er nog eens naar kijk, moet ik zeggen dat het eigenlijk best goed is. Om te beginnen is hij heel trouw aan de oorspronkelijke geschiedenis (natuurlijk niet helemaal) en is hij als zodanig alleen gemaakt om het recht op de film te behouden. De geschiedenis van de zedigheid als kind wordt getoond en is heel trouw aan het origineel. Het acteerwerk is misschien niet het beste en de plot is een beetje dun, maar als je hem vergelijkt met de Vitti-film uit 1966 is hij veel beter, alleen omdat hij niet probeert een musical te zijn. In het algemeen zou ik het alleen aanbevelen aan fans van Bescheiden Blaise of aan iemand die het op tv heeft gezien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Omdat ik al heel lang fan ben van Peter O'Donnells grootste creatie, heb ik deze film op dvd bekeken zonder veel hoop op plezier; ik had zelfs verwacht dat ik binnen een kwartier met walging naar de afstandsbediening zou grijpen. Maar in plaats daarvan heb ik intens genoten van deze productie, en ik heb vooral genoten en gewaardeerd hoe de producenten en de regisseur erin zijn geslaagd het verhaal van Bescheiden Blaise te vertellen. Ze zijn erin geslaagd de valstrik te vermijden van het maken van een (slechte) filmversie van de boeken waar we allemaal zo vertrouwd mee zijn, en hebben ervoor gekozen om zich te concentreren op een periode in het leven van Bescheiden Blaise waar alleen in de romans op wordt gezinspeeld.
Wat de kwaliteit van de film betreft (en ik ben geen liefhebber van cinematografie! Ja, de film is gefinancierd met een krap financieel budget en misschien is dat ook wel zo... maar bederft dat het plezier van de kijker? In dit geval denk ik van niet. In plaats daarvan worden we voorgesteld aan een van de grootste literaire heldinnen ter wereld en krijgen we een voorproefje van haar capaciteiten.
Wat de casting betreft: omdat wij, op onbekend terrein, de enige mensen zijn die er echt toe doen: Bescheidenheid en (misschien) professor Lob. Voor mij waren ze volkomen geloofwaardig. Alexandra Staden, door sommigen beschreven als houterig en te mager om een actieheldin te zijn, werd naar het scherm gebracht door Bescheidenheid. Haar stijl was evenwichtig en koel; haar techniek (wanneer de martiale kunsten nodig waren), maar het belangrijkste was dat ze de integriteit belichaamde die de kern vormt van het werk van Miramax.
Oké, we weten allemaal dat deze film is gemaakt om Miramax' aanspraak op het personage van Miramax te ondermijnen, hij is snel en goedkoop gemaakt, maar... ik kan gewoon niet wachten om de volgende productie in deze serie van deze producenten te zien <0xE2><0x80><0x93> zolang ze zich maar houden aan de kernwaarden en karakteriseringen van de oorspronkelijke verhalen!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik lees nu al een paar jaar de _Pridey Blaise_ en heb de nummers van de strip verzameld. Na de fiascofilm van vele jaren geleden, gebaseerd op het eerste boek _Pridesty Blaise_, was ik verbaasd dat het resultaat zo goed was.
Wat ik kreeg was een film die niet gebaseerd was op actie of geweld. De regisseur had zich geconcentreerd op geschiedenis en psychologie. Hoe werd _Pridety_ gemaakt op basis van haar eigen verhaal en welke delen van haar leven werden beïnvloed door haar niet-kind-zijn? Ik denk dat deze gegevens een beter begrip zullen geven voor de volgende (hoop ik) film. Ik hield gewoon van ouderwetse films.
Hoe dan ook, alles was niet zo goed, het gokken was niet zo goed. Het was bijna saai en onwerkelijk. Het acteren had ook beter gekund. Ik denk niet dat de slechterik in deze film echt voelde, de enige reden dat hij er was was dat Bescheidenheid iemand had om haar verhaal voor te vertellen. Ze hadden de film ook kunnen uitbreiden, meer laten zien over wanneer ze 'Het netwerk' opbouwt, maar ik denk dat dat voor de volgende film is.
En vergeef me alsjeblieft mijn slechte Engels.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was blij te zien dat ze zwart haar had! Ik ben nu ongeveer 30 jaar fan en ik walgde van de twee eerdere pogingen om de verhalen te filmen.
Ik was blij dat de scenarioschrijvers de periode hadden aangepast door er een computer in te verwerken, dat bedierf hem helemaal niet. Ik heb de film zelfs twee keer op één dag bekeken, een duidelijk teken dat hij aan de norm voldeed. Dat doe ik ook met boeken die ik mooi vind.
Ik vond dat alle personages goed waren afgebeeld en de begintijd van _Modesty Blaise_ heel goed illustreerden, zowel in het boek als in de strip. Ik moet het ook oneens zijn met een opmerking van een eerdere recensent over slechteriken die lelijk moeten zijn. Heeft hij de boeken echt gelezen?
Ik vond dit een heel goede film en kijk vol verwachting uit naar de vervolgen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Voor een eerste film in een voorgestelde serie wordt het juiste evenwicht bereikt. De stijl en klasse van Bescheidenheids begintijd als vluchteling en het begin van haar opkomst in de criminele wereld komen goed tot hun recht. Ik vind het een heel eerlijke en waarachtige weergave van haar personage, precies zoals de schrijver Peter O'Donnell het bedoeld heeft. Alexandra Staden als Bescheidenheids is adembenemend mooi en een uitstekende keuze. Ze speelt heel overtuigend de stoere overlever met een uiterlijk van cool/intelligente/onschuldig. En een pluim voor Tarantino omdat hij een onbekende actrice voor de rol heeft gekozen <0xE2><0x80><0x93> het is veel geloofwaardiger dat die rol door een nieuw gezicht wordt gecreëerd. Ik verheug me op de volgende film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een goede film, hoewel mensen die niet bekend zijn met de strips en boeken van Bescheiden Blaise hem misschien wat traag vinden en er te weinig actie in zit. Voor de Bescheiden Blaise-fans zal de film heel plezierig zijn, vooral omdat hij de 'geschiedenis' van de Bescheiden Blaise heel trouw weergeeft. Peter O'Donnell staat in de aftiteling vermeld als 'Creative Consultant' en de makers van de film moeten echt aandacht aan hem hebben besteed, want de plot volgt vrij nauwkeurig de details die in de loop der jaren in de strips zijn weergegeven <0xE2><0x80><0x93> hoewel de gebeurtenissen zijn aangepast aan de moderne tijd). Het enige wat de echte fan misschien teleurstellend zal vinden, is dat er geen Willie Garvin in het verhaal voorkomt. Het ontbreken van Willie is weer een bewijs van trouw aan de chronologie van Bescheidenheid Blaise, aangezien de film zich afspeelt in de begintijd van Bescheidenheids carrière. Alexandra Staden is een heel geloofwaardige jonge Bescheidenheid, die er inderdaad heel erg uitziet zoals Bescheidenheid eruit hoort te zien. Een welkome afwisseling met de karikatuur van Bescheidenheid van Monica Vitti.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had verwacht dat het net zo'n klef verhaal zou zijn als de vorige film van Bescheiden Blaise, wat de reden was dat ik hem zo lang niet had bekeken, maar ik was aangenaam verrast.

In plaats van een opeenvolging van stomme vuurgevechten en achtervolgingen met auto's en boten, was het een bijna bedachtzame analyse van hoe een mooi meisje zo hard als een spijker kan worden, zonder dat er iets overdreven of gerationaliseerd werd.
Het is waarschijnlijk dat de budgettaire beperkingen daarbij hielpen: er werd minder tijd en moeite besteed aan het vinden van steeds stommere manieren voor stuntmannen om te doen alsof ze doodgingen, en er werd meer besteed aan het maken van de film die de moeite waard is om naar te kijken. Verrek, het grootste vuurgevecht vindt plaats buiten het scherm <0xE2><0x80><0x93> en de scène waar het te horen is, is des te beter door de achtergrondgeluiden, die des te spannender zijn <0xE2><0x80><0x93> wie wint er? Wie gaat er dood?

Alexandra Staden mag dan niet zo adembenemend mooi zijn als Monica Vitti, maar dat zijn er maar weinig, en ze heeft zeker elk greintje klasse en vuur dat nodig is om het personage tot zijn recht te laten komen <0xE2><0x80><0x93> en de vorm van haar gezicht, haar haar en haar lange, slanke lichaam hadden zo uit een stripverhaal kunnen komen.
Nikolaj Coaster-Waldau was de perfecte keuze voor een Blaise-slechte vent, in die zin dat hij het personage interessant en leuk maakte om naar te kijken <0xE2><0x80><0x93> sympathiek zelfs (en ik betwijfel of ik dat ben). Ik beschouw veel wrede, psychopathische moordenaars als drinkmaatjes). Ik kan geen enkele van Hollywoods 'voormalige kelners' bedenken die de rol zo goed zou hebben kunnen spelen.
Gelukkig gaan de slechteriken van Blaise altijd dood, uiteindelijk (geen verliezers!). Dat is maar goed ook, want alle meisjes die hun tijd zouden hebben verdaan met zwijmelen over zo'n walgelijk knap en interessant stuk kunnen nu pragmatisch genoegen nemen met ons, gewone jongens.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Oké, eerlijk gezegd, toen ik de voorvertoningen van de film zag, dacht ik bij mezelf: wat denken de producenten ervan? Hutton, Jolie en DUCHOVNY? Hoe kon de monotone acteur in vredesnaam concurreren met Jolie's natuurlijke kracht op het witte doek? Maar verrassend genoeg hadden die twee het soort chemie dat op intense zorgzaamheid zonder een kus wees. Zelfs Davids humor paste bij Jolie's vonk en vuur. Wat Hutton betreft, die speelde de psychopaat heel goed, in contrast met Davids kalme, levensbedreigende situaties. Al met al was ik erg onder de indruk van het schrijven en de ontwikkeling van het personage.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Normaal gesproken kijk ik niet naar actiefilms omdat ze meestal zo'n beetje hetzelfde zijn. Deze film had inderdaad veel stereotiepe actiescènes, maar de personages en de originaliteit van de film maakten het veel gemakkelijker om ernaar te kijken. David Duchovny speelde zijn normale acteerwerk, wat geweldig was om te zien. Angelina Jolie was natuurlijk prachtig en ze speelde geweldig. Geweldige cast, allemaal. Een must see voor mensen die genoeg hebben van dezelfde oude actiefilm.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

David Duchovny speelt de hoofdrol in deze film. Nu veel mensen dat te weten zijn gekomen, nemen ze niet eens meer de moeite om de film te bekijken. Dat is op zijn zachtst gezegd niet eerlijk. David heeft naam gemaakt in de x-files en is een goede acteur. Dr. Eugene Sands (Duchovny) is een aan drugs verslaafde arts die wegens wanprestatie wordt ontslagen. Door puur toeval wordt hij privé-arts van Raymond Blossom, de criminele miljonair. Maar de FBI heeft er belangstelling voor om Eugene te gebruiken om Blossom te strikken. 'Hij is niet zo slecht als veel mensen denken en uiteindelijk zou ik zijn optreden als geloofwaardig bestempelen. Zijn vertrouwde monotone toon en onbewogen gezicht zijn aanwezig, maar doen niet te veel af aan de film.'


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik genoot van deze film. In tegenstelling tot sommige van die opgepompte, steroïden-achtige rotzooi die voor actiefilms doorgaat, is _Playing God_ eenvoudig en realistisch, met geloofwaardige personages, actie die niet overdreven is en genoeg kronkels en draaiingen om je tot het eind geboeid te houden.<br /><0x3E> Goed geacteerd, goed geacteerd en een goed verhaal.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film heeft een hoop rauw potentieel. Het script is scherp, de dialogen zijn (meestal) uitstekend (hoewel hij de vette voice-overs zou kunnen verliezen), de regie en de cinematografie zijn verrassend goed, hoewel sommige van de experimenten gewoon niet werken. Het voornaamste probleem hier is David Duchovny. Eens een nerd, altijd een nerd; en het trieste, simpele feit is dat hij alleen maar Fox Mulder kan spelen. Hij poseert, hij probeert gelikt te zijn, hij poseert, hij probeert macho te zijn. Uiteindelijk probeert hij gewoon te veel. Timothy Hutton en Angelina Jolie, die allebei in alle opzichten boven hem staan op het gebied van acteertalent, zijn in alle opzichten beter. Timothy Hutton was (zoals altijd) echt goed. Er waren een paar momenten waarop hij zijn rol overdreven dramatiseerde, maar je kon zien dat hij er plezier in had. Hij zag er goed uit en hij werd het personage, zowel in fysiek als in sfeer. Angelina Jolie was ook echt goed. Ze had niet echt een rol; eigenlijk had ze een veel sterkere rol kunnen gebruiken... haar personage was bij lange na niet goed genoeg ontwikkeld, hoewel ze het opmerkelijk goed deed met wat ze had. En de chemie tussen haar en Hutton was duidelijk (jeetje, misschien is dat de reden dat Uma bij hem is weggegaan...). Al met al was het een zware opgave, maar met een goede bezetting en geweldige ondersteunende rollen was het een goede prestatie. Als David Duchovny zijn rol niet aan stukken had gescheurd, zou het veel beter zijn geweest.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

David Duchovney creëert een rol die hij min of meer in _Californië_ wilde nabootsen <0xE2><0x80><0x93> die van het talent met problemen. En het is een rol die hij goed speelt.<br />Deze thriller begint goed en voert je mee tot het eind. Timothy Hutton speelt een prima schurk en Angelina Jolie pruilt. Het verhaal van een in ongenade gevallen arts die zijn weg naar de criminele wereld vindt, is goed geschreven. Drugsverslaving en een verlangen naar de zwoele Jolie mengen zich tot een bedwelmende cocktail. Helaas wordt het verhaal tegen het eind wat zwakker en de relaties tussen de schurken en de FBI zijn verward en gehaast, alsof de film alleen is gemaakt om de laatste scène te ontwikkelen. Maar afgezien daarvan is het een film die het bekijken waard is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Zoals ik al zei, het is een verborgen verrassing. Het is goed geschreven, goed geacteerd en goed geacteerd. Ik vond alles in deze film goed. Het Hollywood-gehalte is oké, maar aan de zonnige kant. Angelina Jolie is hier geweldig in en ik kijk elke film met haar waar ik de hand op kan leggen. De moeite waard om naar te kijken.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik had altijd al gewild dat David Duchovney in de filmwereld zou stappen, en eindelijk deed hij dat, en ik was trots op hem. Deze film voldeed aan mijn verwachtingen. Duchovney speelde zijn personage heel goed en slaagde erin consistent te blijven met iets nieuws, in plaats van de agent Molder te spelen waaraan we gewend zijn. Daarom geef ik hem extra eer voor zijn rol, ook omdat ik niemand anders die rol zou zien spelen. David was geweldig, maar niets vergeleken met de psychotische Timothy Hutton. Een briljante vertolking die je de hele film niet beu wordt, want hij blijft je verbazen. Hij heeft zwakheden en sterke punten, waardoor het verhaal des te geloofwaardiger wordt. Ik genoot ook erg van het verhaal, het voegde veel toe aan het verhaal en bevatte een paar zeer gedenkwaardige citaten die ik nog steeds gebruik. Deze film had ook een hartverscheurende score. Ik bedank iedereen die van drama houdt en geen bezwaar heeft tegen bloed.