inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb deze film vele jaren geleden voor het eerst gehuurd en ik was er helemaal weg van. Kortgeleden, toen ik een vreemde behoefte voelde om een paar van de veel te weinig films die ik in mijn leven heb gezien nog eens te bekijken, besloot ik 'Erendira' nog een keer te bekijken. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan, want ik kwam er al snel achter dat zelfs het verstrijken van de tijd de glans van deze film niet in het minst heeft aangetast.
Het verhaal gaat over een tienermeisje (Erendira, opmerkelijk gespeeld door Claudia O'hana <0xE2><0x80><0x93> in sommige opzichten lijkt ze op Winona Ryder!) die per ongeluk het huis van haar grootmoeder in brand steekt, waarna de grootmoeder, regelrecht hypnotiserend gespeeld door Irene Papas, het meisje dwingt tot een leven van prostitutie om de schade te vergoeden. De film is tegelijkertijd fascinerend en meeslepend, hoewel er, ondanks de basisgedachte die met prostitutie te maken heeft, smaakvol geen overbodige, wellustige seksuele inhoud aan te pas komt. Het verhaal draait meer om de interacties tussen het meisje en haar grootmoeder en de verschillende andere kleurrijke personages met wie ze in contact komen tijdens hun verblijf <0xE2><0x80><0x93> dat zich overigens in het ruige, onherbergzame deel van het landelijke Mexico afspeelt.
De film is erg sfeervol, fascinerend raadselachtig en heeft beslist iets van een droom. Hij grenst soms aan het bizarre, maar niet op het punt van, laten we zeggen, een film van David Lynch. Het is ook de moeite waard om op te merken dat de film erg allegorisch van aard is, lees de commentaren van de vorige kijkers hieronder... Op de achtergrond hoor je vaak het geluid van een eenzame accordeon, rustig en melancholiek, die precies de juiste muzikale accenten toevoegt om de Mexicaanse omgeving te benadrukken. De filmografie van de landelijke gebieden, waarvan er veel in de woestijn liggen, is werkelijk schitterend.
De film verloopt in een prettig tempo, niet te snel en niet te langzaam, en na elke scène had ik het gevoel dat ik de band moest terugspoelen en hem opnieuw moest afspelen, gewoon omdat ik dat wilde doen. Voor mij in elk geval, zo meeslepend is het.
Hopelijk zie je de film in zijn Spaanse versie, met ondertitels. Ik studeerde Spaans op de middelbare school en ook op de universiteit, en ik was blij dat ik veel van de dialoog kon begrijpen. Por ejemplo: 'El mundo no es tan grande como pensaba.' ('De wereld is niet zo groot als ik dacht' <0xE2><0x80><0x93> d.w.z.: het is een kleine wereld.)
Deze film doet me op de een of andere manier denken aan een stoffige oude fles uitstekende wijn, die, als je hem opdrinkt, immens bevredigend is, maar je met enige droefheid achterlaat als je beseft dat er niet meer flessen zoals deze zijn.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Helaas is deze film nooit op dvd uitgekomen. Ik zag hem in 1983 voor het eerst in de bioscoop, en daarna nog een keer toen de VHS in 1992 werd uitgebracht. Toen ik onlangs op een vlooienmarkt een kopie van de VHS zag, kocht ik hem meteen. Ik werd niet teleurgesteld. Eerst het voor de hand liggende: Claudia Ohana is mooi en een lust voor het oog. Maar dan brengt de film je in een onwerkelijke wereld, waar je moet nadenken over je waarden en moet beslissen wat echt belangrijk voor je is. De film gaat over een heleboel dingen. Het gaat over hoe de Wereldbank en grote bedrijven ontwikkelingslanden uitbuiten en tot slaven maken met hun kapitalistische plannen om ze tot een schuld te dwingen die ze nooit kunnen terugbetalen. Het gaat over hoe ons economische systeem ons uitbuit door ons tot schulden te dwingen met creditcards, hypotheekaflossingen en autobetalingen. Het gaat over een poging om een onschuld te redden die we misschien nooit echt hebben gehad en misschien niet echt kunnen redden. Het gaat over goed en kwaad en over hoe moeilijk het soms is om het een van het ander te onderscheiden. Het roept veel vragen op maar geeft geen antwoorden. Soms denk ik dat dit goed is. Om die reden is dit een film die het echt waard is om te bewaren en te zien.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lees Erics recensie nog eens. Hij heeft mijn eigen gevoelens voor deze film zo welsprekender beschreven dan ik ooit zou kunnen. Ik schrijf je dit alleen om je aan te moedigen ernaar te zoeken en hem te zien.
Ik heb hem vele jaren geleden op tv gezien, de IFC, geloof ik. Het is zo'n unieke film dat ik aarzel om hem te vergelijken. Hij is opgenomen in het noorden van Mexico, ergens in de meedogenloze woestenij van Coahuila/Zacatecas/San Luis Potosi. Dit is niet het Sedona-achtige Durango, Mexico (van de John Wayne-films), maar echt een grimmige en woeste plek. Ik moet het boek nu vinden om de oorspronkelijke locatie van het verhaal te controleren. Net als de locatie is deze film vreemd en wild en prachtig en vreemd en absoluut niet voor iedereen. Het is het soort productie dat me bijna motiveert om film te gaan studeren.
Ik was deze film niet echt vergeten, hij is onuitwisbaar. Toch was ik in de loop der jaren het bestaan ervan vergeten. Ik ken niemand die hem heeft gezien, er nooit over heeft gelezen of er een verwijzing naar heeft gezien. Erendira is zo'n ongebruikelijke naam dat ik zelfs de titel was vergeten. Nou, ik ga nu een exemplaar kopen.
Ik ben sinds het bovenstaande bericht een enorme fan van Gabriel Garcia Marquez geworden en heb er dus spijt van dat ik hem niet eerder heb gelezen.
Familie van MsMyth' De film werd in Mexico opgenomen, maar de auteur is een Colombiaan en gaf geen commentaar op de Mexicaanse of Mexicaanse geschiedenis, hoewel Marquez nu om 'politieke' redenen in Mexico woont. Dit verhaal is universeel.
Ik ben nog steeds wanhopig op zoek naar een kopie van deze film voor mijn bibliotheek. Vond je de film goed? Je moet het verhaal lezen en dan alles wat Garcia Marquz verder schreef. En trouwens, de oorspronkelijke locatie van het verhaal was Colombia.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel dit prachtige kunstwerk een deel van het surrealistische filmvocabulaire gebruikt, is het in feite helemaal niet surrealistisch. Het is een politieke en culturele allegorie van Mexico's post-Columbiaanse odyssee, zoals zelfs een vluchtige blik op de geschiedenis van Mexico zal bewijzen.
In tegenstelling tot 'Als water voor chocolade' verwacht 'Erendira' dat de kijker het minstens halverwege tegemoetkomt, zodat het begrijpen ervan een beetje moeite kost. (Een goed uitgangspunt is om de grootmoederfiguur als Spanje te zien: trots, afstandelijk, treurig en, bovenal, afgewogen tegen de geschiedenis.)
De uiteindelijke daden van de heldin zijn obscuur omdat de 'uitkomst' van de geschiedenis (dat wil zeggen het heden) altijd obscuur is, omdat we er te dicht bij zitten voor een eerlijke evaluatie. De enige echte keuze die de regisseur, gezien de ambities van de film, kan maken, is weigeren om de losse eindjes netjes aan elkaar te knopen.
'Erendira' is prachtig. Een groot schermervaring zou ideaal zijn, als je het kunt zien in een filmhuis of op de universiteit. Maar zo niet, dan is VHS nog altijd beter dan het helemaal nooit zien.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'Erendira' is een Mexicaanse film waar zelden over wordt gesproken. De film bestaat alleen in een VHS-formaat van lage kwaliteit. Jammer dat er geen dvd van is uitgebracht. 'Erendira' is adembenemend en schitterend met zijn magische-realistische beelden. 'Erendira' is gebaseerd op een kort verhaal uit de roman '100 Years of Solitude'. Erendira is voortdurend aan het dagdromen en steekt per ongeluk het huis van haar oma in brand. Haar kwaadaardige oma, gespeeld door Irene Papas, dwingt haar tot prostitutie om de schade te kunnen betalen. De hele stad krijgt een stukje van Erendira, zogezegd. Hoewel het onderwerp hard klinkt, wordt er in de film geen seksualiteit uitgebuit. Het wordt op een volwassen, artistieke manier gedaan. De film heeft ook een paar verbazingwekkende kostuums. Een paar van de meer surrealistische aspecten van de film die het meest opvallen, zijn de origamivogels die in echte vogels veranderen, en een gouden sinaasappel met een diamant in het midden. Erendira is een fantastische film, die zelfs humor weet te bevatten. Dit is absoluut een film die een speciale dvd-uitgave verdient.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is visueel gezien een schitterende film. De beelden van de Mexicaanse woestijn, het oude landhuis, de personages in hun pittoreske kostuums... alles bij elkaar is het een echt kunstwerk.
Het verhaal lijkt een beetje losjes, maar dat komt doordat het niet realistisch bedoeld is. Het is afkomstig uit een boek dat Honderd Jaar Eenzaamheid heet, en het zou een evocatie moeten zijn van de geïsoleerde, bovennatuurlijke sfeer van Latijns-Amerika 'zo ver van God, en zo dicht bij de Verenigde Staten'. De enorme schuld die Erendira aan haar grootmoeder heeft, is symbolisch voor de internationale schuldenlast van Latijns-Amerika, hoewel er veel betekenislagen aan te pas komen.
Als je een traag bewegende, rijk geïllustreerde film kunt waarderen, is deze voor jou.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De jonge Erendira en haar tyrrannische Grootmoeder zorgen voor een grote fantasie uit de nieuwe wereld. Deze interpretatie van Gabriel Garcia Marquez' 'La incréible y triste historia da la cándida Eréndira' zal Marquez-puristen misschien niet op het juiste spoor zetten, al blijft het verhaal intact en draagt het nog steeds de volle kracht van het werk. De kracht van deze film ligt in het acteerwerk, met name van Papas als Grootmoeder. Zowel fans van Marquez als beginnelingen zullen genieten van deze film vanwege zijn echt grove humor.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Rawhide was een prachtige tv-western. Gefocust op een groep veedrijvers, aangevoerd door de baas, Gil Favor. De meeste afleveringen <0xE2><0x80><0x93> vooral die van de eerste 3 seizoenen <0xE2><0x80><0x93> waren in feite karakterstudies van Favor en zijn mannen. Gasten kwamen en gingen, maar in tegenstelling tot Wagon Train domineerden ze zelden de afleveringen waarin ze verschenen. Rawhide was een echte, ruige western en Gil Favor viel op als een gedenkwaardig personage dat nooit vergeten zou worden. Dankzij Eric Flemings optreden werd de show een enorme hit. Natuurlijk werd hij kundig gesteund door een geweldige cast van goede acteurs <0xE2><0x80><0x93> Clint Eastwood, Sheb Wooley, Paul Brinegar, Steve Raines, James Murdoch, Rocky Shahan, Robert Cabal. Al deze acteurs lieten hun sporen na in een stukje televisiegeschiedenis. _Rawhide_ vatte de sfeer van die tijd van het westen samen die geen enkele andere serie voor mij heeft weten vast te leggen. Latere seizoenen hadden de neiging de hoofdlijnen te splitsen en ze een eigen verhaallijn te geven. Voor mij werkte dat soms niet <0xE2><0x80><0x93> de veefokkerij en de vaste kijkers leverden de beste verhalen op. Maar er waren nog steeds een paar klassieke verhalen en _Rawhide_ bleef de beste tv-serie. De zwart-witfoto's droegen bij aan een naargeestig, realistisch gevoel dat andere westernseries zelden wisten vast te leggen. Voddenrapers, Indianen, Commancheroes, mooie jonkvrouwen in nood, seriemoordenaars, ze doken allemaal op om onze helden problemen te bezorgen. Het einde van de serie kwam voor de serie rustig toen het laatste seizoen nog maar halverwege was. De reden <0xE2><0x80><0x93> Eric Fleming was vertrokken en Rawhide was nu een hoofd zonder lichaam <0xE2><0x80><0x93> het korrelige realisme was verdwenen, Gil Favor eiste respect en straalde autoriteit uit <0xE2><0x80><0x93> hij was nooit onfeilbaar geweest en dat maakte hem des te interessanter. We zullen hem nooit meer zien. Kijk naar een aflevering wanneer je maar kunt, ze stellen zelden teleur.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het had 8 seizoenen, maar het was het eerste, begin 1959, en het laatste, in de herfst van 1965, was korter dan seizoen 2-7. CBS-chef William Paley had de productie van Rawhide stopgezet nadat hij de eerste aflevering van seizoen 8 had gezien, in september 1965, omdat hij een hekel had aan de serie zonder Eric Fleming als Gil Favor, die na seizoen 7 was vertrokken. De laatste nieuwe aflevering werd uitgezonden in november 1965. De enige CBS-uitzending van 1966, op 4 januari 1966, was een herhaling.<br />Ik heb me vaak afgevraagd waarom Rawhide niet overschakelde op kleurenopnamen voor het laatste seizoen. De meeste grote westerns van de jaren zestig waren in 1965 al overgegaan op kleurenopnamen. CBS zond die herfst veel van zijn comedy's in kleur uit, maar westerns als Gunsmoke en Rawhide bleven in zwart-wit. Gunsmoke was de laatste western (en de laatste prime time netwerkserie die overschakelde op kleur) op 17 september 1966, voor de aflevering Snap Decision.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Momenteel op het nieuwe rooster van METOO om vier uur's middags op werkdagen, direct na 'Maverick' en vlak voor 'Wild, Wild West' (gevolgd door 'Star Trek').
Weet niet of ik er ooit een aflevering van heb gezien toen het oorspronkelijk op de buis was, maar ik ben er echt door gefascineerd. Buitenissige, ongebruikelijke, surrealistische verhalen die zich afspelen in een mythisch Westen. Een beetje de 'Naakte Stad' van westerns.
En de gaststerren zijn er: Dan Duryea, Lyle Bettger, Brian Donlevy, MacDonald Carey, Rick Jason (als verraderlijke Mexicaan), een jonge Dick Van Patten, Jack Lord, Noah Berry jr. (als kleurrijke Mexicaan), Martha Hyer, Marguerite Chapman, zelfs Ann Robinson ('War of the Worlds'), Gloria Talbott ('I Married a Monster from Outer Space') )
**** Het werd uitgezonden in acht afleveringen, meer dan 200, van januari 1959 tot december 1965.
****Eric Fleming is heel opmerkelijk als baas van Gil Favor, de meest onverstoorbare man die ooit heeft geleefd, met de erecode van een samoerai en precies het juiste evenwicht tussen hardheid en openheid. Ik zou elke dag op hem stemmen als president. (** P.S. Hij had een heel interessante biografie: http://www.imdb.com/name/nm0281661/)**.
**** En een jonge Clint Eastwood is heel opvallend als zijn impulsieve rechterhand, 'Rowdy' Yates. Ook is Sheb Wooley er als de ervaren scout Pete Nolan als de oude westers acteur en countrymuziekfiguur (de onsterfelijke 'One-eye, One-horned, Flying Purple People Eater'). En Paul Brinegar speelt de meest chagrijnige rol van een kok die je je maar kunt wensen als 'Wishbone'.
En dan is er die geweldige herkenningsmelodie, uitgevoerd door de onsterfelijke Frankie Laine. (Met dat nummer en het thema van 'Maverick' heb ik de hele dag westerns in mijn hoofd.)
Ik verheug me op elke aflevering; ik verzamel de hele set. Een leuke tijd (om nog maar te zwijgen van een boe-rende ervaring) is altijd gegarandeerd, want je wacht af of de jongens hun problemen voor de reclame weten op te lossen.
'Rollin', Rollin', Rollin'...'

targets: De recensie is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In het westen van Hollywood waren die spoorwerkers een ruig stelletje dat, als ze in de stad kwamen, behoorlijk losbandig was. Tenslotte was spoorrijden een eenzame bezigheid in de tijd voordat de spoorwegen naar alle delen van de Verenigde Staten kwamen.
De veedrijvers die voor baas Gil Favor werkten, zoals Eric Fleming hen noemde, waren niet anders. Maar Fleming was een man van de daad, hij had een taak te vervullen en huurde een topploeg in om die taak uit te voeren.
<0x3E> Door de lange duur van Rawhide en het feit dat de vaste klanten er het grootste deel van de tijd bleven, leerden we op een gegeven moment alle veedrijvers kennen. Om hen heen waren een paar verhaallijnen gefocust, maar het grootste deel was gericht op Fleming en Clint Eastwoods personage Rowdy Yates, de nummer 2 van de kudde.
Clint Eastwoods western werd geregisseerd door Rawhide, het is jammer dat deze films niet vaker worden vertoond. Waarschijnlijk omdat ze in zwart-wit zijn. Als dit een NBC-show was geweest, zou hij in kleur zijn gemaakt, net als Bonanza, en net zo vaak worden uitgezonden als deze shows. We zouden veel meer te zien krijgen van een man die een levende legende werd.
Ironisch genoeg was het Eric Fleming die de show verliet voordat hij sloot om films te gaan maken. Hij deed er een paar en hoopte dat de show hem een naam in de filmwereld zou bezorgen. Helaas kwam hij om bij een actiefilm en verdronk in een rivier. Als hij was blijven leven, zou hij misschien een naam als die van Eastwood hebben gekregen.
Clint werd in het laatste seizoen de baas en toen was de show klaar. En hij werd natuurlijk het icoon dat hij nu is, en niet alleen in het westerngenre.

Rawhide was een ruige western met een paar ruige kerels erin. Deze had geen franje, dit waren werkende cowboys die gewoon hun werk deden en vochten tegen de elementen en tegen alle situaties waarin ze elk jaar werden geworpen.
'Dat doen ze echt niet.' Ik maak geen tv-series meer zoals deze. Wat jammer.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is gemaakt in 1943, toen Judy volgens mij op haar top was (ze ziet er wijs uit). In haar vorige film For Me and My Gal zeggen mensen vaak dat ze er uitgemergeld uitziet. Nou, in deze film ziet ze er perfect uit. Ze is mooi en laat zien dat ze gevoel voor humor heeft.
Ik vind deze film hilarisch, vooral in het begin, wanneer ze een auditie voor John Thornway probeert te regelen. Een van de grappigste scènes is naar mijn mening Judy's vertolking van Lady Macbeth en wanneer John op het feest naar haar op zoek is om haar een pak slaag te geven (Lol).
Eén kritiek die ik wel heb is dat er een hiaat in de plot zit als John en Lily verliefd worden. Ik bedoel, het ene moment veracht hij haar en het volgende gaan ze met elkaar uit en de volgende keer dat ze elkaar ontmoeten na dat afspraakje zijn ze verliefd.
Een ander punt dat me niet aanstond was de première. Als ik Lily was zou ik woedend zijn op John, maar dat is ze niet... het slaat gewoon nergens op.
Maar al met al zou ik deze film een 10 moeten geven omdat hij gewoon fantastisch en bijna perfect is.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het presenteren van Lily Mars heeft Judy Garland misschien een van de gemakkelijkere rollen bezorgd die ze tijdens haar tijd bij MGM heeft gehad, want Lily Mars is beslist een personage waarmee ze zich zou kunnen identificeren. Een jong meisje met genoeg talent voor tien, dat weet dat ze het in het theater kan maken, hoezeer de producent Van Heflin uit haar geboortestad haar ook ontmoedigt.
Ik vond Judy in deze rol echt aardig, als het meisje dat vastbesloten is het in het theater te maken. Omdat het Judy Garland is met het talent van Judy Garland weet het publiek dat ze het juiste heeft, ook al heeft Van Heflin er bijna de hele film voor nodig om overtuigd te worden. Zowel Judy als Heflin komt uit hetzelfde stadje. Heflins vader was de dorpsarts die haar en Heflin ter wereld heeft gebracht terwijl hij misschien is verhuisd en een grote producent op Broadway is geworden. Hun respectievelijke moeders, Fay Bainter en Spring Byington, hebben contact met elkaar gehouden. Dat is haar entr'acte, maar Heflin heeft voortdurend te maken met kinderen die met een toneelcarrière bezig zijn, maar nooit met iemand als Lily Mars.
Er kwamen geen echte grote hits uit Presenting Lily Mars for Garland, hoewel ze al haar nummers zingt. Het beste in de film is een heropleving van het gaslicht-tijdperk, Every Little Movement Has A Meaning All Its Own. Judy zingt het met Connie Gilchrist als de schoonmaakster in een Broadway-theater waar Heflins vader werkte. Gilchrist was een ster in de tijd van de FloraDora Girls en zij en Judy brengen het nummer in grootse stijl met Connie. Het is de beste scène van de film, waarin Gilchrist Judy aanmoedigt om door te gaan. Componist Karl Hoschna was al lang dood, maar de tekstschrijver Otto Harbach leefde nog en ik durf te wedden dat hij het goed vond wat hij hoorde.
De Europese musicalster Marta Eggerth speelt in Presenting Lily Mars de ster van de show, die eerst verbijsterd is, dan boos en ten slotte begrip toont voor Garland en Heflin. Ze heeft een paar films gemaakt voor MGM en is toen teruggegaan naar Europa voor meer werk op het continent. Ik weet niet goed wat ik met haar en haar zware Hongaars accent aan moet, hoewel Louis B. Mayer nog nooit een sopraan heeft ontmoet die hij niet mocht.
Van Heflin doet het goed als de geduldige producer die veel van Garland en Eggerth kan verdragen. Heflin had vorig jaar net zijn Oscar voor Johnny Eager in de wacht gesleept en hij en Garland zouden geen ideaal filmteam lijken, maar ze zijn niet slecht samen.
Lily Mars presenteren is een mooie gelegenheid om de talenten van Judy Garland tentoon te spreiden. En ze hoefde het scherm niet te delen met Mickey Rooney in een andere backstagefilm.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Bijna elke recensie van deze film die ik had gezien was behoorlijk slecht. Hij is niet echt slecht, hij is eigenlijk best goed, maar niet geweldig. De Judy Garland-figuur had irritant kunnen worden, maar dat liet ze niet toe. Ergens in de loop der jaren ben ik een fan geworden van de broeierige, bazige, overacterende Van Heflin, in elk geval in het begin van de jaren veertig. Judy kan geweldig zingen, maar de film heeft een geweldige kans gemist door niet meer van hun relatie te laten zien. Ik gaf hem een 7.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lily Mars is er een uit een filmgenre dat jammer genoeg met het studiosysteem lijkt te zijn verdwenen. Goed, nu je mijn vooringenomenheid kent, zijn er een paar redenen waarom ik denk dat deze film er wel degelijk uitspringt.
1. Hoewel de basisplot <0xE2><0x80><0x93> Lily Mars (Judy Garland) gaat naar New York, wordt een ster en wint het hart van haar regisseur (Van Heflin) <0xE2><0x80><0x93> een behoorlijk standaard Hollywoodverhaal uit die periode is, variëren de schrijvers het thema van haar iets meer dan gewoonlijk. Hoewel Lily haar grote doorbraak krijgt als de ster opstapt, heeft ze geen succes en moet ze haar trots inslikken en weer een kleine rol in de show gaan spelen.
2. Judy Garland (genoeg gezegd!)
3. De bijrollen bestaan uit een paar echt geweldige optredens. Spring Byington als Lily's moeder is echt fantastisch, net als Fay Bainter (de moeder van de regisseur, John Thornway (Van Heflin). De uitmuntende bijrol is voor de karakterspeelster Connie Gilchrist als Frankie, een actrice die ooit theaterbeheerder is geworden.
Een van die films die het waard zijn om op te wachten. Zo'n film die bedoeld is om je een beter gevoel te geven over de wereld en je dromen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het presenteren van Lily Mars is een heel leuke kleine film die de komedietalenten van de actrice Judy Garland laat zien, samen met haar gebruikelijke zangtalent. De plot bestaat uit Lily Mars die voor haar grote doorbraak met producent John Thornway meedoet. Ik vind de komedie licht en niet te zwaar. Ik kan deze film iedereen aanbevelen. Judy is adembenemend in deze rol.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Presenting Lily Mars (MGM, 1943) is een leuke film, maar naar mijn mening had hij beter kunnen zijn. Judy Garland is zoals altijd geweldig, maar sommige scènes in de film lijken niet op hun plaats en de romance tussen haar en Van Heflin ontwikkelt zich veel te snel.<br />Ik bedoel, het ene moment staat hij op het punt haar in elkaar te slaan, maar het volgende moment wordt hij verliefd op haar. Ik geloof dat deze productie, de montage van de film en het script (ook al was de fotografie geweldig, was het decor mooi en waren de kostuums ook mooi) iets beter hadden kunnen zijn. Ik heb het gevoel dat de productie te gehaast is geweest. De bijrollen waren ook goed, vooral de kleine Janet Chapman als de op een na jongste dochter Rosie. Ze is elf en ziet er heel schattig uit, en het is jammer dat ze zich niet heeft ontwikkeld tot een tienerkomiek. Ze is in deze film veel beter dan in haar vorige films als Warner Brothers aan het eind van de jaren dertig (behalve in Broadway Musketeers 1938, daar is ze echt goed in), toen ze probeerden van haar een Shirley Temple/Sybil Jason-hybride te maken. Over het geheel genomen kon deze film beter, maar uiteindelijk gaf Judy alles.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In deze film uit 1943 wordt Judy Garland geacht nog niet klaar te zijn voor het grote werk van de man die van haar houdt: Van Heflin. Deze film was beslist een grote verandering voor meneer Heflin, vooral nadat hij het jaar daarvoor met zijn steun een Oscar had gewonnen in 'Johnny Eager'.
Was Spring Byington niet te oud om de weduwe van 5 kinderen te zijn, van wie er vier op haar kleinkinderen lijken?
Het zingen en dansen zijn gewoon prachtig geënsceneerd, maar de manier waarop de opbloeiende romance tussen Heflin en Garland werd weergegeven, liet veel te wensen over. Het was een Gigi-achtige film waarin een jong meisje uiteindelijk door een charmeur wordt overrompeld.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Lily Mars, een meisje uit een klein stadje in Indiana, droomt ervan om op Broadway een grote naam te worden en haar ambities krijgen een duwtje in de rug als de succesvolle Broadway-producer John Thornway naar zijn geboortestad terugkeert voor een bezoek. Lily doet haar uiterste best om Thornway haar aandacht te laten trekken, maar hij ergert zich alleen maar aan haar fratsen. Als Thornway teruggaat naar New York om zijn show op te nemen, volgt Lily hem (wat John natuurlijk niet weet) en uiteindelijk geeft Thornway haar een kleine rol in zijn volgende show, alleen maar om haar familie een plezier te doen, maar Thornway begint voor dit jonge meisje te vallen en er bloeit een romance op, waardoor de hoofdrolspeelster van de show, Isabel Rekay, jaloers wordt. Als Isabel genoeg krijgt van de romance tussen John en Lily, die wrijving veroorzaakt in de show, gaat ze weg, en John besluit om van Lily de ster te maken. Isabel komt later terug, en Thornway is gedwongen om tegen Lily te zeggen dat ze haar kleine rol in het stuk weer moet oppakken, wat ook de romance in gevaar kan brengen. Een heel charmante film, en een verfrissende verandering om te zien dat Garland de komische accenten in haar rol legde (het voorlezen van Lady MacBeth mag dan grappig zijn, haar zangcarrière is er nooit door in gevaar gekomen). Ik vond Heflins personage (Thornway) leuker toen hij zich ergerde aan Lily in plaats van romantisch te zijn. De film werd een beetje voorspelbaar, en de scènes zaten niet zo goed in elkaar, maar het was een heel leuke film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Opnieuw moeten de twee kibbelende professoren de handen ineenslaan om de verloren wereld te redden. De vijf leden van de eerste expeditie keren terug (zie _The Lost World_, 1992, voor een lijst van acteurs). Een man die op zoek is naar olie brengt een boorploeg naar het plateau. In plaats van olie te boren boren ze een ondergrondse vulkaan aan die alle leven in de verloren wereld bedreigt. De boorploeg komt in botsing met de inboorlingen en de wetenschappelijke expeditie. Hoewel de situatie hopeloos lijkt... (ik ga je niet vertellen hoe het afloopt).


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Terug naar de verloren wereld werd in 1992 in de bioscoop uitgebracht.
In dit vervolg keren dezelfde vijf mensen, aangevoerd door Challenger, terug naar het plateau waar een groep begint te boren naar olie die het land dreigt te vernietigen. Gomez heeft hier iets mee te maken. Ze slagen erin de boorders te verslaan en het plateau wordt gered, tot grote vreugde van de inboorlingen.
Net als in The Lost World zijn de weinige dinosaurussen die we zien van rubber, waaronder een T. Rex en een Ankylosaurus.

John Ryhs-Davies en David Warner spelen hun rol van Challenger, Summerlee en drie andere acteurs opnieuw. Terug naar de Verloren Wereld.
Ondanks het lezen van een aantal slechte recensies over dit en die goedkoop ogende elastieken dinosaurussen, genoot ik van Terug naar de Verloren Wereld.
Rating: 3 uit 5.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Met een relatief klein budget voor een geanimeerde film van slechts 40 miljoen dollar hebben de mensen van Fox Animation en Blue Sky Studios een ongelooflijke prestatie geleverd.
Ze hebben de meest geavanceerde digitale animatie, de perfect gecaste stemtalenten van Ray Romano, John Leguizamo en Dennis Leary (en vele anderen) gecombineerd om een uiterst onderhoudende familiefilm te creëren met een sterke boodschap over samenwerking, vriendschap en zorg voor je mede-herders. En hoe er soms veel verschillende wezens nodig zijn om een kudde te vormen.
Terwijl ik naar deze film keek, kreeg ik een sterke politieke boodschap over op kunnen schieten met de mensen die jouw ruimte delen <0xE2><0x80><0x93> misschien zou hij voor alle wereldleiders verplichte kost moeten zijn!
David Newman <0xE2><0x80><0x93> ook een lid van de Newman-familie van componisten in Hollywood <0xE2><0x80><0x93> levert een magnifieke score die niet opdringerig is, maar de actie wel op gang houdt en soms zelfs als een voetzoeker werkt.
De algehele uitstraling van de film is ongelooflijk: een intens gekleurd, vreemd geloofwaardig fantasieland van sneeuw, geisers, modder, rotsen en ijs. De afzonderlijke personages waren ook heerlijk geloofwaardig, met de gezichtsuitdrukkingen van Ray Romano's 'Manfred' als bijzonder hoogtepunt.
De hele reeks DoDo's laat geen twijfel bestaan over de vraag waar de uitdrukking'stom als een DoDo' vandaan komt.
Dit is een goede familiefilm die de dingen die kinderen zouden kunnen alarmeren of bang maken zo'n beetje gezuiverd houdt <0xE2><0x80><0x93> maar toch echt.
Het zou een geweldige film zijn om in de bioscoop te zien en thuis te kopen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik moet zeggen dat dit een van de beste animatiefilms is die ik ooit heb gezien. De eerste keer vond ik hem mooi, maar na de tweede keer, nog maar een paar weken geleden, vond ik hem echt geweldig. Ik snap wel waarom het vervolg zo'n succes is bij de kassa. Blijkbaar vonden veel mensen deze film mooi.
Een schitterend kleurenpalet (man, dat ziet er goed uit) en een heleboel goede volwassen (maar schone) humor maken dit tot een grote winnaar. De openingsscène van 3-4 minuten met 'Scat' is uitstekend, net als de intermezzo's met hem. 'Sid' de luiaard' (gezongen door John Leguizano) is echter de belangrijkste humor in de film. Meestal heeft hij gedurende de hele film iets grappigs te zeggen.

Ray Romano is de stem van de mammoet, het grote personage van de film, letterlijk, terwijl Denis Leary de woeste, slechte man is die een goede sabeltandtijger is geworden
Dit is niet alleen humor en mooie kleuren, maar een mooi, sentimenteel verhaal over hoe een kleine baby een paar harde karakters milder maakt. Dit wordt ook niet onderbroken door een heleboel liedjes: één maar, en er is niets beledigends, taalkundig gezien.
Als meer animatiefilms zo goed waren, zou ik er meer hebben.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is duidelijk gericht op dezelfde markt als Monsters Inc. en Shrek, maar het voelt minder cartoonachtig aan (ondanks de opzettelijk cartoonachtige kenmerken van de hoofdfiguren). Het is geen verhaal dat aan het eind een enorme morele dreun in je gezicht geeft (het lijkt meer op het trekken aan de mouwen van je overhemd), maar het kiest ervoor om gewoon een verhaal te vertellen over relaties tussen verschillende 'dieren'. Je weet hoe het afloopt, maar je wordt er onwillekeurig bij betrokken.
De personages zelf zijn veel meer dan hun stem (het voordeel van minder beroemde acteurs die de stemmen doen), in tegenstelling tot de meeste Disney-films. Ze zijn goed afgerond en vreemd genoeg volkomen geloofwaardig. De groepsdynamiek is briljant weergegeven en de karakteronthullingen en eigenaardigheden zijn subtiel en aangenaam. Je zult merken dat je er veel eerder voor zult gaan dan je zou willen.
De animatie is briljant, zoals je zou verwachten, en je zult bidden om de kans om mee te mogen doen aan de ijsbaan in de film. Je zult verliefd worden op de personages, vooral op de komische vertolking van de prehistorische eekhoorn en zijn wanhopige pogingen om zijn noten te begraven. Toen ik naar buiten kwam, wilde ik de verplichte koopwaar, vooral het luipaardspeelgoed, maar ik werd de volgende dag teleurgesteld toen ik niets kon vinden wat er ook maar in de verste verte mee te maken had.
Wat de film vreemd genoeg des te zuiverder maakt. Beter dan Monsters Inc. of Shrek.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zag Ice Age voor het eerst in de Subiaco-bioscoop toen die in 2002 werd uitgebracht. Ik was toen pas dertien, maar ik vond het toen al mooi. Het had iets warms.
We hebben het nu al een aantal jaren op video en hoe vaak je er ook naar kijkt, het wordt nooit saai. Dat komt door het ene element dat het anders maakt dan alle andere 3D-animaties die in die tijd zijn gemaakt <0xE2><0x80><0x93> de personages hebben geen bepaald 'thuis' dat ze verlaten. Het zijn nomaden, en dat is echt verfrissend en opbeurend om te zien.
Bovendien lijkt elk individueel personage op het scherm alleen maar met elkaar te leven, maar ze...' De film gaat over mensen die eigenlijk allemaal goede vrienden zijn. Bovendien hebben alle personages hun eigen charmes (zelfs de slechteriken). Sid de luiaard is charmant op zijn irritante, overdreven sympathieke en naïeve manier. Manny is aanbiddelijk in zijn depressieve, teruggetrokken personage, enzovoort, enzovoort.
Een ander geweldig aspect van de film is de schoonheid van de animatie. Alle omgevingen en personages zijn oorspronkelijk van klei gemaakt, wat de film een artistiek tintje geeft.
Een ander aspect dat bijdraagt aan de sfeer van de film, is dat sekse heel weinig betekent. Er zijn bijna geen vrouwelijke personages, maar die zijn er wel. Dat besef je pas als je de film een paar keer hebt gezien, en zelfs dan heeft het weinig invloed op de manier waarop je naar de film kijkt. Daarom wordt er ook niets gezegd over een nucleair gezin, wat in een omgeving als de ijstijd echt zielig zou zijn.
Al met al is IJstijd een geweldige film en bewijst hij hoeveel moeite er is gedaan voor Shrek 2 en The Incredibles uit kwamen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb ICE AGE gezien, een heel grappige en erg mooi ogende film. Het verhaal is eenvoudig maar effectief, de personages beminnelijk en mooi uitgebeeld, maar wat echt opvalt is het digitale decor.

De ontwerpen, die meer geïnspireerd zijn door traditionele animatiefilms dan door de werkelijkheid, geven je een heel, heel mooi ogende wereld in een verbluffend gebruik van kleur. Soms schemert de realiteit erdoorheen (vooral het water was indrukwekkend), maar desondanks is het een fantasiewereld die op de werkelijkheid is gebaseerd. Met name de enorme landschappen die erin voorkomen, helpen om de kosten van de montage tot een minimum te beperken.
Pixar-films schitteren door technisch vernuft, deze glanst door effectief gebruik van technisch vernuft.
Genoeg technisch geklets, de film is onderhoudend, gezinsvriendelijk en soms gewoon hilarisch grappig.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik zag de film met twee volwassen kinderen. Hoewel hij niet zo slim was als Shrek, vond ik hem best goed. In een bioscoopzaal, omringd door kinderen die voorjaarsvakantie hadden, was er geen enkel geluid, dus ik weet dat de kinderen het allemaal leuk vonden. De ouders leken ook verloofd. De dood van de personages en de schijnbare dood van de personages zorgden voor de gepaste uitroepen en commentaren. Hopelijk beseften de mensen dat deze film voor kinderen was gemaakt. Als zodanig had hij succes, hoewel ik hem ook leuk vond. Persoonlijk vond ik de Scrat! leuk!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb 'IJstijd' in de bioscoop gezien en ik vond het een leuke film. Ik heb er de pest over in dat er aan 'IJstijd' veel gebreken en wetenschappelijke fouten kleven, zoals mensen, sabels, dinosaurussen en mammoeten die in dezelfde periode leven, en zelfs de plaats waar het verhaal zich afspeelt (het ziet eruit als Noord-Amerika, maar het heeft bepaalde kenmerken van IJsland, bijvoorbeeld) en toch kunnen we er plezier aan beleven (tenzij je heel streng bent!)
De planeet gaat een ijstijd binnen en veel dieren trekken naar het zuiden waar het warmer is. Sid is een stomme lul die door zijn eigen familie is achtergelaten en die hem niet langer kan uitstaan. Hij loopt hem voor de voeten en ontmoet Manfred, of hoe hij '' Manny'' noemt.' een humeurige mammoet die zich niets aantrekt van uitroeiing of immigratie en naar het noorden gaat. Omdat hij bang is dat hij gemakkelijk gevangen kan worden, besluit Sid Manfred te volgen, en halverwege hun reis vinden ze een mensenmoeder met haar baby. De moeder sterft, maar Manfred en Sid besluiten hem mee te nemen en de baby terug te brengen voor de mensen. Diego, een van de sabels, besluit hen te volgen en hen te helpen een kortere weg te vinden naar het kamp van de mensen. Wat Manfred en Sid niet weten, is dat Diego van een sabelclan is die mensen haat en de baby wil doden, en ook doet alsof hij hen beiden verraadt om ervoor te zorgen dat ze sabelvoedsel worden. Wat er gaat gebeuren, hangt af van Diego's gedrag en geweten...

aka 'A Era do Gelo' <0xE2><0x80><0x93> Brazilië.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vond IJstijd een uitstekende film! Als vrouw van 30, zonder kinderen, geniet ik nog steeds van deze geestige, geestige animatiefilms. Sid is de beste figuur die ik in tijden heb gezien, beter dan Bartók in Anastasia (hoewel hij echt geestig was, en ik dacht niet dat zijn personage te evenaren of zelfs maar te verslaan was) en nog geestiger dan Melman in Madagascar. Ik heb de film minstens 15 keer gezien (hij is duidelijk van mij) en ik citeer de film op mijn werk (bij vele gelegenheden... ja, nog steeds). Mijn favoriete scène is die waarin Sid zegt: 'O, o, o, ik ben gek op dit spel!' en Sid en Manny blijven zich afvragen wat de eekhoorn hun probeert te vertellen over de 'tijgers'... Pak van wolven, pak van beren, pak van vlooien, pak van snorharen, pak van neuzen, pak van een derm?, pak van leugens, pak van problemen, pak van een dreun, pak van vogels, pak van vliegende vissen... of hoe dat deel ook mag heten! Dat is het grappigste van de hele film, hoewel ik ook echt genoot van de humor achter 'luiwammesen op de kaart zetten' en vele andere delen. De enige animatiefilm die ook maar enigszins te vergelijken is met IJstijd is 'Broeder Beer'.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ten slotte kreeg ik de beruchte 'IJstijd' te zien. Afgezien van het feit dat hij misschien niet zo geestig is als ik had gehoopt na het zien van de briljante sarcast, kan ik er geen slecht woord over zeggen. Zeker, het is niet zo glamoureus als een Disney-productie (behalve dan dat het Fox' eerste poging is tot een lange CG-film), maar het heeft een enorm hart en bij sommige gelegenheden (zoals de blik in Manfreds ogen nadat we een glimp van zijn trieste verleden hebben opgevangen) stond ik op het punt in tranen uit te barsten. Maar toen ze de baby met zijn vader herenigden, kon ik me niet langer inhouden. Een film die geen enkele moeite heeft met de dunne lijn tussen sentimenteel en cliché en erin slaagt om er meer dan het beste uit te halen; het eindresultaat is een van de meest ontroerende animatiefilms die ik ooit heb gezien. Grote, grappig uitziende personages die snel op je afkomen (en die ook nog eens geweldige stemmen hebben) en veel grappige, memorabele scènes, vooral namens Scrat, maken de film meer dan genoeg reden om hem te proberen. Plus de Dodo-scène, mijn favoriete grappige scène uit 2002.<br />Ik snap het echt niet, maar om de een of andere reden ziet het ernaar uit dat CG-animatie in de toekomst de overhand zal krijgen. Maar als het alleen maar betekent dat er meer van dit soort films komen (en wie kan de creaties van Pixar vergeten) dan vind ik het niet echt erg, voorlopig tenminste niet.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Ice Age' is een van de beste tekenfilms die ooit door Blue Sky Studios zijn geproduceerd en in 2002 als eerste van het bedrijf zijn uitgebracht. We worden voorgesteld aan de hoofdpersonen: een eekhoorn die Scrat heet (gesproken door Chris Wedge, en noteer: het geluid van Scrats gegil is het geluid van Toms gegil uit de Tom en Jerry-tekenfilms), een wollige mammoet die Manny heet (gesproken door Ray Romano in 'Everybody Loves Raymond'), een luiaard die Sid heet (gesproken door John Leguizamo in 'Titan A.E.'), en een sabeltandtijger die Diego heet (gesproken door Denis Leary in 'A Bug's Life' van Pixar).
De film begint met Scrat die een eikel probeert te begraven, en meteen daarna veroorzaakt hij een lawine. Dan zien we een kudde die naar het zuiden trekt voor de komende ijstijd (behalve Manny, die de andere kant op gaat, op zoek naar andere mammoeten die op hem lijken). Sid komt geeuwend uit zijn grot en ziet dat zijn familie hem in de steek heeft gelaten. Dan betaalt hij tol met een paar aardvarkens. Helaas wordt hij achtervolgd door Sylvia (gezongen door Kirsten Johnston van '3rd Rock from the Sun'), een oranje luiaard, die wil dat Sid met haar meetrekt. Sid sluit zich uiteindelijk aan bij Manny, en ze worden vrienden.
Intussen wil een menselijke stam, Soto (gezongen door Goran Visnjic), een kwaadaardige sabeltandtijger, wraak nemen op de stam.' 's Ochtends viel hij de stam aan, samen met Diego en Soto's handlangers, Lenny (gezongen door Alan Tudyk), Oscar (gezongen door Diedrich Bader) en Zeke (gezongen door Jack Black), maar de vrouw van de leider ontsnapte met Roshan en gaf hem aan Manny en Sid om voor hem te zorgen. Uiteindelijk voegde Diego zich bij hen en ging op reis om Roshan terug te brengen naar zijn stam, die ook naar hem op zoek is. Ontspan je en kijk naar de rest van de film, dan kom je er wel achter, oké? Behalve Manny, Sid, Diego, Scrat, Sylvia en Roshan zijn er nog de bijrollen, waaronder een roedel wolven die Roshan heeft gestolen. En dan heb ik het nog niet eens over de dikke paarse luiaard die Jennifer heet (gezongen door Jane Krakowski) en de magere gele luiaard die Rachel heet (gezongen door Lorri Bagley), aan wie Sid Roshan laat zien terwijl ze zich in een teerput ontspannen. De twee neushoorns, Carl (gezongen door Cedric The Entertainer van PDI's 'Madagascar') en Frank (gezongen door Stephen Root van Pixar's 'Finding Nemo') die Sid de huid vol schelden omdat hij hun maaltijd heeft verpest en Manny op een klif tegenkomt, zijn maar onbeduidende personages. Hetzelfde geldt voor de dodo's, die meloenen als voedselbron gebruiken.
De grappen in deze film zijn erg grappig. Manny praat bijvoorbeeld door zijn slurf en zegt: 'IK GA NIET!' Als Jennifer en Rachel uit de teerkuil zijn, vraagt Sid aan Jennifer: 'Wat zeg je als we in de genenpoel springen en zien wat er gebeurt?' Jennifer antwoordt dan: 'Wat zeg je als je in de TAR PIT springt?' Rachel schopt Sid dan ook tegen zijn middel. Sylvia ziet dat Diego Sid met zijn tanden bij zijn nek vasthoudt, dan vraagt ze Sid of hij zijn adem inhoudt, zegt tegen Diego dat hij hem moet opeten en loopt prompt weg.
Want 'Ice Age' is niet alleen een succes, maar heeft ook 2 vervolgen: het eerste was 'Ice Age: The Meltdown', dat in 2006 werd uitgebracht, en het andere was 'Ice Age: Dawn of the Dinosaurs' Ik kan nauwelijks wachten om te zien hoe 'IJstijd: De dageraad van de Dinosaurussen' eruit zal zien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film had geen hilarische scènes, alleen maar doodgewone grappige onderdelen, maar er waren ook geen echt slechte delen. Het ergste was de stem van Sid. Zijn slome gebrabbel was gewoon te veel voor me. Na 5 minuten had ik er genoeg van om hem te horen praten. Afgezien van de irritante slome stem was de film goed. Er waren talloze grappen die de film veel beter maakten als je ze ving. Dit is een goede film voor kinderen. Er zit genoeg in om volwassenen tevreden te houden en er zit genoeg in om kinderen te vermaken. Deze film is absoluut de moeite van het huren waard als je kinderen hebt en met ze naar een film wilt kijken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

IJstijd is niet alleen de animatiefilm van het jaar (in mijn ogen), het is ook de beste animatiefilm die ik ooit heb gezien!
Vorig jaar vond ik het kietelen van de animatiefilm geweldig en ik heb heel wat gelukkige uren op de website doorgebracht. Schram is cool! En de rest van de Sub Zero Heroes ook.
De animatiefilm is fantastisch. Je hart gaat echt uit naar de personages in deze film. Ze hebben goede dialogen en zijn goed ontwikkeld. Het is moeilijk te zeggen wie de film echt steelt.
Ik ervoer hun reis met gelach, tranen en verbazing. Er werd niets geforceerd of overhaast gedaan. De emotie was oprecht, vooral in de dramatische tweede helft. De laatste film die zo'n diepe indruk op me maakte was Anastasia in 1997, ook een productie van Fox. En daarvoor was het The Land Before Time 1988. Allemaal hebben ze echte charme en proberen ze het hele publiek te vermaken, niet alleen de cynici.
<0x3E> 10/10.
<0x3E> 10/10.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zou niet zo ver gaan om deze film niet aan te bevelen, aangezien de enige problemen die ik ermee heb te wijten zijn aan een overbelichting van de plot-apparaten die in de film worden gebruikt <0xE2><0x80><0x93> het soort dingen dat je in alle kinderfilms tegenkomt, lijkt het wel. Dat maakt het nog niet slecht, alleen niet iets waar ik ver in zou gaan.
Het is een beetje suikerzoet, dus ik zou kunnen zeggen dat iemand die op zoek is naar iets met een beetje meer geest zou kunnen worden teleurgesteld in een duidelijk voor-kinderen-film als deze.
Maar dat gaat allemaal het raam uit als die eekhoorn (die in alle trailers) op het scherm komt. Zijn tijd is beperkt, maar het lijkt duidelijk dat de makers van de film zo verstandig waren om tegen die gasten te zeggen: 'Hé, kunnen jullie nog een eekhoorntje erbij doen?' elke keer dat het ondraaglijk saai wordt. Dat redt de film niet, maar je kunt wel zeggen: 'Er was in elk geval één aspect waarbij ik niet kon ophouden met lachen.'
En het zal natuurlijk geen teleurstelling zijn, maar dat is bij Pixarfilms bijna een gegeven. Van al hun films zou ik deze onder aan de lijst zetten... maar dat is op zich niet zo erg.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik was dol op deze film, maar de trailers die het jaar voordat hij in de bioscopen draaide op internet verschenen, stelden mijn verwachtingen een beetje te hoog.<br />Ik ben de eigenaar van de dvd, dus begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat je hem niet moet kijken of zelfs maar moet kopen! Het is alleen dat ik de eerste scène nog steeds de beste vind, en er is in de hele film niets te vinden wat hem overtreft.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

(schurken??)

Ik wist niet goed wat ik van de film moest denken. Het was niet echt een kinderfilm. Hij zou beslist samen met een ouder bekeken moeten worden, want er komt dood en sterven aan te pas. Maar het verbaasde me dat ik er een beetje om moest lachen.
Ik was een beetje teleurgesteld over de 81 minuten die we hadden. (En nog minder zonder de aftiteling.) En in de trailer krijg je de indruk dat het knaagdier een belangrijk wezen is. Maar helaas, ze martelen hem. Tot het eind van de film. Die twee scènes maakten 2 sterren van de film. Maar ik kan de film wel aanbevelen. Zelfs voor een vervolg.

8/10
Quality: 9/10 Entertainment: 7/10 Replayable: 7/10.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

The Haunted World van Edward D. Wood jr. is geen bijzonder goede documentaire. Esthetisch gezien is het een matte, goedkoop ogende film, en de mensen in de film gaan op allerlei manieren met elkaar om, waardoor hij erg ongericht en onsamenhangend overkomt, maar dat maakt hem juist zo charmant. Ik zeg dit omdat het een documentaire is over een zonderling die zonderlinge films maakte en zich omringde met andere zonderlingen, en als zodanig is er eigenlijk geen andere manier om het leven en de carrière van de man en zijn bende van buitenbeentjes te documenteren. Er wordt enig inzicht gegeven in zowel het genie als de onbekwaamheid van Wood, en de beschrijving van beide kwaliteiten is een sieraad voor de oprechtheid van de documentaire. Het is de moeite waard om uit te kijken naar de Wood-fan en naar de bioscoopbezoekers in het algemeen, maar verwacht hier geen briljante films. Verwacht hier een documentaire die is gemaakt naar het hart van Wood.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ieder verhaal bevat een premisse, personages en conflicten. Personages die hun eigen toneelstuk beramen beloven de overwinning, en een militant personage leent zich daar gemakkelijk voor. Ardh Satya's premisse wordt samengevat in het gedicht van dezelfde naam, geschreven door Dilip Chitre. De regel luidt: 'ek palde mein napunsaktha, doosre palde mein paurush, aur teek tarazu ke kaante par, ardh satya?' Een ruwe vertaling: 'Het delicate evenwicht van goed en kwaad (zoals te zien op de bustes van blinde gerechtigheid in de rechtbanken) heeft machteloosheid op de ene schaal en moed op de andere. Is de naald in het midden een halve waarheid?'
Het gedicht wordt halverwege de film door Smita Patil voorgelezen aan Om Puri tijdens een recitatief. Het maakt diepe indruk op de hoofdpersoon & legt de basis voor veel van de latere gebeurtenissen die volgen. Aan het eind van de film komt Om Puri in precies dezelfde situatie terecht die zo treffend in het gedicht wordt beschreven.
De film doet zijn uiterste best om een herhaling van het gedicht te maken. Maar de woorden van Chitre zijn te krachtig en op zijn best past de film in elk opzicht bij het gedicht.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Govind Nihalani's regie van de roman van Vijay Tendulkar is briljant. Om Puri speelt een inspecteur Velankar die gedwongen wordt de onderwereld te beschermen, briljant gespeeld door sadahiv amrapurkar. Dit is Govind Nihlan's Most over film. Dit is een heel goede en klassieke film. Smita Patil speelt de vrouwelijke tegenspeelster van Om Puri. Naseeruddin Shah is briljant in een cameorol. Hoewel Sadashiv Amrapurkar maar 4 scènes in de film heeft, domineert hij de film. Dit was Sadashiv Amrapurkars acteerdebuut. Om Puri heeft een nationale prijs gewonnen voor deze film voor de beste acteur. Prijs van de Filmfare voor beste film, verhaal, ondersteunende acteur (Sadashiv Amrapurkar).


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Een absolute klassieker! De regie is vlekkeloos, het acteerwerk grandioos. Woorden schieten tekort voor dit geweldige werk. De meest definitieve film van de politie van Mumbai. Deze film heeft de tand des tijds doorstaan.
Om Puri geeft een schitterende voorstelling, Smita Patil niet minder. Alle acteurs hebben hun best gedaan en de film is erop gericht om je op elk moment te betoveren. Deze film schudt je hele wezen door elkaar en dwingt je om na te denken over vele kwesties die onze maatschappij aangaan.
Dit is het verhaal van een agent (Om Puri) die zijn carrière begint als een eerlijk man, maar uiteindelijk degenereert tot een moordenaar. De eerste poging in Bollywood om achter de schermen te komen en de deprimerende waarheid over de politie van Mumbai aan het licht te brengen. Kudos voor Nihalani!
Na deze film werden er een heleboel Bollywood-films uitgebracht die het netwerk van criminelen, politici en politiekorpsen blootlegden. Deze film was dus echt een trendsetter. Deze trend domineerde de Hindi-filmscene al meer dan tien jaar.
Deze film was een bescheiden kassucces.
Een must-see voor kritische filmfans.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Ardh Satya' is een van de beste films die ooit gemaakt zijn in de Indian Cinema. Geregisseerd door de grote regisseur Govind Nihalani, is dit de meest succesvolle Hard Hitting Parallel Cinema die ook een commercieel succes bleek te zijn. Tot op de dag van vandaag is Ardh Satya een inspiratiebron voor alle vooraanstaande regisseurs van India.
De film vertelt het realistische scenario van de politie van Mumbai in de jaren zeventig. In tegenstelling tot alle andere politiekorpsen in India bestaat de politie van Mumbai uit een heel ander systeem. Govind Nihalani creëert een zeer praktische werkwijze met een realistische benadering van de omgeving van de politie van Mumbai.
Onder verschillende agenten en collega's beschrijft de film het verhaal van Anand Velankar, een jonge, heetgebakerde agent uit een arme familie. Zijn vader is een strenge politie-agent. Anand zelf lijdt onder zijn vaders ideologieën & invallen van zijn vaders wreedheden tegen zijn moeder. Anands benadering van directe actie tegen de misdaad is een inerte hunkering naar zijn eigen bevrediging van zijn werk. De film draait hier om een plot waarin Anands voortdurende inspanningen tegen de misdaad onder de voet worden gelopen door zijn meerderen. Dit leidt tot frustratie, omdat hij de gewenste bevrediging van zijn werk niet kan bereiken. Het gevolg van de frustratie is dat zijn woede zich uit in excessief geweld in de arrestantenkamers en de bars, waardoor hij ook nog eens aan de drank raakt.
De Geest in hem leeft nog steeds, want hij vecht voortdurend tegen het systeem. Hij is op de hoogte van het systeem van de Metro, waar de Politie en de Politici een volkomen inerte eenheid vormen. Zijn compromis ten aanzien van de onethische praktijk is negatief. Uiteindelijk wordt hij geschorst.
De Direction is een meesterwerk & een door en door harde kern. Een van de beste scènes is die waarin Anand het huis van de onderwereldgangster Rama Shetty binnendringt om hem te arresteren, gevolgd door een kort gesprek dat fantastisch is. Op veel scènes heeft de film Hair-raising-momenten.
De praktische benadering van Script is een groot succes. Alcoholisme, Corruptie, Politieke Invloed, Moed, Misleiding, ze maken allemaal deel uit van de politie van Mumbai, zelfs vandaag de dag. Die aspecten worden briljant uitgewerkt. En ten slotte behoren de films toe aan de show _One man_, waarin Om Puri Anand Velankar speelt die op absoluut briljante wijze al zijn emoties doorkruist.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Na 'Aakrosh' was dit de tweede film voor Govind Nihalani als regisseur. Tot de vervaardiging van deze film was er in India geen publiek voor documentaires. Deze film bewees dat een documentaire kan voldoen aan de eisen van een commerciële film zonder de essentie te verdoezelen. Het was een van de succesvolle films in het jaar waarin hij werd uitgebracht. Deze film streed tegen de grote spandoeken van het bollywood zoals 'COOLIE', 'BETAAB', 'HERO' in 1983.
SmithaPatel gedroeg zich in deze film meer als een geweten van de held wanneer hij afdwaalde of zijn zelfbeheersing verloor, en zij was er om hem daaraan te herinneren. Ze was geen gewone heldin die het gewone werk deed van rond de bomen en struiken rennen. Op een gegeven moment gaf ze zelfs haar liefde voor hem op toen de meedogenloosheid van de held het dak raakte.
Er speelde nog een personage in deze film, Naseeruddin Shah. Hij speelde een inspecteur die alcoholist was geworden. De rol bracht de boodschap over van het eindresultaat van een eerlijke agent die de verkeerde kant van het systeem manipuleerde, wat de kijkers ook de kans gaf om het einde van de held te voorspellen.
In zijn debuutfilm veroverde Sadashiv Amrapurkar het publiek met zijn cameorol, waarmee hij uiteindelijk de beste acteur van de filmindustrie werd. De agent in de film was geen recht-door-zee persoonlijkheid die hij tot op zekere hoogte aan het systeem kon aanpassen. De woede die zo halfslachtig was achtergebleven, zette zich voort in Govind Nihalani's andere film, 'Drohkaal'. Zelfs na twintig jaar herinnert deze film nog steeds alleen maar aan de regisseur en de hele crew. Ieder speelde zijn of haar rol uitmuntend.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geregisseerd door Govind Nihalani, dit is beslist een politiefilm uit de Indiase cinema. Kan de eerste zijn die de harde realiteit van corruptie binnen de politiemacht & politiek weergeeft & hoe dat van invloed is op een jonge agent. Een man die door zijn vader gedwongen wordt bij de politie te gaan werken. Het is waar dat we in onze jeugd veel goede en slechte Hindi-films hebben gezien, maar dit is anders. De huidige generatie, die is opgegroeid met donkere & realistische films als <0xE2><0x80><0x93> 'Satya', 'Company' <0xE2><0x80><0x93> beschouwt het misschien als een inferieur product in vergelijking met zijn voorgangers, maar kijk eens naar de tijd waarin de film is gemaakt. Ik besteed niet veel aandacht aan dat soort film & toch wordt het een zeer gewilde politiefilm bij het grote publiek als hij wordt uitgebracht. Voor Om Puri zijn eerste doorbraak in de Hindi-cinema & hij leverde een eersteklas prestatie als inspecteur Velankar. Het is meer dan een politiefiguur, hij heeft zich veel ingeprent wat origineel is in het acteren. Kijk naar zijn scènes met zijn vader die hij haat & met Smita die hij liefheeft. Smita Patil behield de waardigheid van haar personage op het verwachte niveau. Mijn God wat een natuurlijke uitdrukkingen had ze! Shafi Inamdar was echt een ontdekking voor me & hij ook. Als hij de kans krijgt is hij een briljant karakterspeler & hier in sommige scènes is hij zelfs Om te slim af. De film is ook een debuut van een veelbelovende schurk op het Indiase doek <0xE2><0x80><0x93> Sadashiv Amrapurkar als 'Rama Shetty'. Het is ook een verhaal dat hij vandaag de dag niet zo'n zware rol kreeg & bijna vergeten werd als een van de luidruchtige schurken in de actiefilms van Dzjarmendra's derde klas. Kijk naar de scène waarin Om de eerste keer rebel wordt voor zijn vader (gespeeld door Amrish Puri) & vervolgens delen ze samen wijn. Hoe begon de innerlijke waarheid zich te openbaren voor zowel het personage als voor de confrontatie met gevoelens van liefde & haat voor elkaar. Twee gezichten van de Indiase politie <0xE2><0x80><0x93> Masculiniteit & Impotentie en tussen de leugens door de halve waarheid (ardh satya) <0xE2><0x80><0x93> Kudos voor Nihalani. De film won 2 National Awards als Beste Hindi Feature Film & Beste Acteur <0xE2><0x80><0x93> Om Puri & 3 Filmfare Awards in Beste Film, Beste Director & Beste Supporting Actor Categories.
Aanbevolen voor iedereen die geïnteresseerd is in de nostalgie van serieuze Hindi-films.

Ratings 8/10.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De voorstelling van Om Puri, Smita Patil en Sadashiv Amrapurkar en de hele chemie komt goed over, net als de minimalistische benadering van verhaalvertelling en regie van Govind Nihlani. De dialogen van Vijay Tendulkar zijn ook geweldig.
Ik heb nog nooit zo'n film gezien. Het is één geheel, elk stuk past precies in de plot. Je kunt niet anders dan onder de indruk zijn van deze film.
Amrish Puri komt over als de bazige echtgenoot en 'baap' van Om Puri. Om Puri is de jongeman die gevangen zit tussen plichtsbesef en zijn onvermogen om het systeem te bestrijden. Sadhashiv als Rama Shetty geeft de film met zijn glimlachende en zacht sprekende schurk precies de juiste toets. De eerste ontmoeting van Anand Velankar met Rama Shetty in Sadhashivs huis is onthutsend. Smita Patil speelt geen grote rol, maar haar rol leidt ook niet af van het hoofdthema.
En om dit alles nog te versterken speelt Kafi Inamdar de rol van een politieman die zich heeft verzoend met het systeem en de werking ervan. Hij zegt de juiste dingen op de juiste plaatsen en weet hoe hij uit de problemen moet blijven. Hij is ook de 'guru' van Om Puri en helpt hem wanneer hij in de problemen komt.
De film richt niet alleen de aandacht op de problemen waar een politieman voor staat die zijn plicht probeert te doen, maar ook op de andere kant van wreedheden in een politiecel. Om Puri vangt hopeloosheid en het brandende verlangen om los te breken in deze uitzonderlijke voorstelling in Ardh Satya.
Een traktatie voor alle enthousiaste fans van Indiase cinema.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben al jaren op zoek naar een kopie van deze film (16mm, dvd, vhs), zodat ik hem aan mijn kinderen kan laten zien. Het is een grappige film, en Spike en de leden van zijn band laten zien waarom zij de beste musici in het vak waren. Ze moesten wel zo goed zijn dat ze zo gestoord konden spelen. Ik vind het een leuke film en kan hem aanbevelen voor filmliefhebbers van alle leeftijden.<br />De film gaat over een brandweerkazerne uit het begin van de eeuw, met een ploeg van buitenbeentjes die brandweermannen zijn en de afdelingsband (als ze niet bezig zijn met het blussen van de branden). Er zijn de gebruikelijke flauwe grappen, plus de herrie van Spike Jones en zijn Orkest. Ook is er een komische bijrol van de komiek Buddy Hackett en de gewone Hugh O'Brien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moet wel zeggen dat het lang geleden is dat ik het voor het laatst heb gezien, maar ik heb het wel 5 of meer keer gezien; een prachtige kleine stoeipartij die duidelijk geïnspireerd was door de muzikale/komische koppeling van nieuwe of verdwijnende sterren met muzikale groepen met een prominente positie. De mysteries van Kay Kyser zouden een goed voorbeeld zijn.<br />Het ontketenen van Spike Jones is het beste deel van de show, want hij en zijn band spelen veel nummers en maken deel uit van de actie, en dat doen ze prima. Hugh O'Brien speelt het gezicht, Buddy Hackett het deel dat volgens de geruchten aan Lou Costello is aangeboden en dus hebben Abbott en Costello de hoofdrollen vervangen. Weet niet of dat waar was. Al met al een aardige film, maar belangrijk om zoveel van Spike Jones en zijn band op film te hebben voor de geschiedenis. Ik wou dat hij was uitgebracht, want ik heb er nu al twintig jaar niets meer van gezien of gehoord. Ik hoop dat hij niet verloren is gegaan.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De politie in de Dominion Tank is een oefening in tegenstrijdige films maken. De verhaallijn in de 4 delen is een mengeling van gedachteloze actie, slapstickhumor, ontroerende menselijkheid en gedachten die filosofische vragen oproepen. Het is moeilijk te geloven dat er maar één regisseur was, omdat de stijl van aflevering tot aflevering verandert. Een film die je moet zien voor iedereen die van anime houdt.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kwam deze (Act-I) bij toeval tegen en dat was meer dan tien jaar geleden. Dit was niet eens wat er op het omslag van het bandje stond. Het verbaasde me. Het intimideerde me. Het schokte me. Uiteindelijk vergat ik het en bijna tien jaar later moest ik er toevallig weer aan denken. Toen kocht ik beide nummers. Ze waren nog beter dan ik in het begin had gehoord.
Mijn enige klacht is dat, terwijl de tankpolitie maar door blijft gaan over oorlog met de misdaad, het inzetten van tanks en zware artillerie, het lijkt alsof ze het echt moeilijk hebben met misdadigers. Dat wordt nooit getoond of het is gewoon een leugen omdat ze het meestal rustig aan doen. Als dat stukje over een staat van oorlog echt propaganda was, dan is het in elk geval niet als zodanig getoond.
Ik denk niet dat de oorspronkelijke Japanse versie zo goed was als de veramerikaniseerde versie hiervan. Maar wat het verhaal betreft, zijn er in de vertaling zeker een paar goede verklaringen verloren gegaan, maar dat is niet erg.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De anime die me aan de anime deed denken...
<0x3E><0x3E> In het jaar 2010 (hé, dat is nu niet meer zo ver weg!) is de aarde nu een gifgaswoestijn vol vervuiling en geweld. Als men ziet hoe misdaden die in 30 seconden gepleegd worden door dieven die over de vuurkracht van terroristen uit de derde wereld beschikken, vormt de regering van de fictieve Nieuwe Havenstad de Tankpolitie om het probleem op te lossen <0xE2><0x80><0x93> agenten met tanks! O, de waanzin!
<0x3E><0x3E> De 'helden' Tot de nieuwe rekruut van deze serie behoort de nieuwe rekruut Leona Ozaki, een Japanse vrouw met rood haar (ja, ik weet het, ze passen nooit bij hun uitgesproken Japanse namen bij een Japans uiterlijk) die net bij de tankbrigade is ingelijfd en al snel wordt gekoppeld aan de blonde, aardige Al met zijn blauwe ogen. Leona is nieuw in het gebruik van tanks en helaas vernietigt ze de favoriete tank van commandant Charles Britain (ook bekend als 'Brenten'), een grote kerel die eruitziet als Tom Selleck op steroïden en die een handige zonnebril, een grote revolver en een slecht humeur heeft. Britain vond het om te beginnen al niet prettig dat Leona bij de tankbrigade kwam en dat ze zijn Tiger Special (een reusachtige groene monstertank) vernielt, maakt het nog erger. En hij vindt het ook niet leuk dat ze de overblijfselen van zijn reusachtige tank heeft meegenomen en die heeft gebruikt om een minitank te bouwen die ze Bonaparte noemt, en hij dringt er al snel op aan dat ze wordt overgeplaatst naar de kinderbescherming 'waar de jongens meer jouw maat hebben', zoals hij het uitdrukt. En dan zijn er nog Specs, het genie met de dubbelfocusbril, die uit de Bijbel citeert/God vervloekt, de met paarse mohawks getooide Mohikaan, en de dikbuikige Chief, die helemaal op het randje is dankzij het feit dat de Burgemeester altijd tegen hem staat te schreeuwen over de capriolen van de tankpolitie. Omdat de tankagenten vaak de halve stad verwoesten terwijl ze achter de slechteriken aan zitten en hen met extreem geweld gevangennemen, zijn ze niet erg geliefd bij het volk.

De'slechteriken' zijn een cyborg genaamd Buaku die een mysterieus verleden heeft dat te maken heeft met een project dat bekend staat als 'Groene Vrede', zijn bende en zijn twee sexy kattencyborgmaatjes Anna en Uni Puma. In de eerste aflevering worden deze kerels betaald om urinemonsters te stelen uit een ziekenhuis waar ze mensen behandelen die niet besmet zijn door de gifgaswolken en in de tweede aflevering worden ze ingehuurd om een schilderij te stelen dat van een naakte Buaku is. Het verhaal werd echter in de anime niet afgemaakt en eindigde in een cultstrip ('Manga') die heel moeilijk te vinden is. In deze zwarte, komische onderneming wordt onderzocht hoe ver de politie wil gaan om criminelen op te pakken en wat er gebeurt als de dunne scheidslijn tussen goed en kwaad begint te vervagen. Als je hier een film van wilde maken, kon je maar beter Quentin Tarantino in de arm nemen. Op sommige plaatsen is het beeld onscherp, maar het is nog steeds heel leuk.
Gevolgd door 'New Dominion: Tank Police'.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dominion Tank Police is zonder enige twijfel een van de meest verbazingwekkende shows die ooit zijn geproduceerd, maar niet alleen op het gebied van de animatie. Hoewel het eerste deel (Acts-3 en 4) voornamelijk bestaat uit actie en plezier, is het tweede deel serieuzer en moet je het tweede deel niet op precies dezelfde manier behandelen als het eerste deel. De subtiliteiten zijn werkelijk buitenaards en de karakterisering is meer dan briljant. Je moet een extra graad van intelligentie hebben om de finesses van het tweede deel (Acts-3 en 4) te kunnen waarderen. Ik heb echter wel een paar klachten. In het eerste deel springt Tank Bonaparte letterlijk over een tankgranaat heen, en dat sloeg nergens op. Je zou ook de geloofwaardigheid van Bonapartes sprong over de vleugel van de Helikopter Gunship in twijfel kunnen trekken, ook al was het cool. Buku regeert.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een van de eerste OVA's ('originele videoanimatie') die ik ooit heb gekocht, en nog steeds een van mijn favoriete animetitels. Een cyberpunk-sci-fi-komedie die zich afspeelt tegen een onwaarschijnlijke (dat wil zeggen, voor een komedie) achtergrond van bijna-vervuiling in een dystopische samenleving.
De 'helden' van Dominion zijn de tankpolitie, opgericht met de filosofie van 'als we de misdaad niet kunnen verslaan, zullen we grotere wapens krijgen', en die, zoals de naam al doet vermoeden, in tanks door de stad patrouilleren in plaats van in patrouillewagens, en die in feite veel gevaarlijker zijn dan de misdadigers die ze proberen te pakken. De meeste, zo niet alle agenten zijn borderline(?) psychopaten en neuroten, wat een nieuwe betekenis geeft aan de uitdrukking 'lost kanonnen'.
Even kleurrijk en amusant zijn hun tegenstanders, de terrorist Buaku en zijn trawanten, de kattenzusters, wier bestaan er altijd op lijkt neer te komen dat ze het de tankpolitie moeilijk maken.
De animatie is niet de nieuwste snufjes, maar verder is hij heel mooi; het kleurrijke palet en de tekenfilmachtige uitstraling van de personages en de mecha passen mooi bij de komische sfeer van Dominion.
De Engelse nabootsing is, opnieuw, heel leuk. De soundtrack van de Engelse versie is ook heel goed. Ik vraag me af of ze daar ooit een soundtrackalbum van hebben gemaakt...
Hoe dan ook, de Dominion Tank Police is geweldig. Het is Japanse cyberpunk met veel humor, vol personages en situaties die veel te veel van het goede zijn, om ervoor te zorgen dat het zichzelf nooit serieus neemt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De roman van Robert Standish gaat over een driehoekige romantische situatie op een Ceylonese theeplantage... De gebeurtenissen van de Ceylonese achtergrond en de filmische schoonheid zijn de beloning voor de film van William Dieterle...
Het verhaal gaat over een rijke, machtige planter (Peter Finch) die een charmante, tedere schoonheid (Elizabeth Taylor) als zijn bruid naar de jungle brengt... De plantage wordt natuurlijk bedreigd door een soort wild leven... Om die reden is Taylor zo elegant als nooit in oogverblindende kostuums... Taylor bevindt zich in een vreemde sfeer... De echo van een geest, het slechte humeur van een echtgenoot die geobsedeerd wordt door de herinnering aan zijn autocratische vader, een uiterst gevaarlijke ziekte en de woede van wilde dieren... In haar verwarring, verveling en ergernis kijkt Elizabeth Taylor naar een vriendelijk gezicht, een pretentieuze voorman (Dana Andrews), die haar schoonheid bewondert, maar haar liefde probeert te overwinnen...

Met echo's van 'Jane Eyre', het mysterieuze landhuis in Yorkshire met een broeierige meester, en 'Rebecca', de onschuldige jonge tweede echtgenote, opgejaagd door het beeld van de glamoureuze eerste vrouw, is 'Elephant Walk' een dreigend melodrama met een wijds uitzicht op een enorme tropische bungalow, exotische dansen met buitensporige kleurrijkheid, op hol geslagen grote mannetjesolifanten, verbazingwekkende villa in brand gestoken, en dat alles in het gezelschap van een verfijnd schepsel met een onbetwistbare schoonheid en talent... De vrouw hier heeft een scherpe tong en een sterke wil, en dus speelt Taylor de heldin van haar filmster met meer pit dan ze ooit had verwacht.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Mijn ouders namen me mee naar die film toen ik negen was. Ik ben hem nooit vergeten. Ik had nog nooit zoiets moois gezien als Elizabeth Taylor. (Ze was tweeëntwintig toen ze Elephant Walk maakte.) Vergeet niet, ik ben negen, dus de gevoelens zijn niet seksueel, ik kon gewoon niets anders op het scherm zien. Ik wilde alleen maar als een puppy aan haar voeten zitten en naar haar opkijken. Ze begint haar leeftijd te tonen (ze is bijna vierenzeventig), maar ik geloof nog steeds dat ze een van de mooiste en adembenemendste vrouwen is die ooit hebben geleefd.
Ik heb de film sindsdien verscheidene keren gezien, en het is een sentimenteel melodrama. Wat het redt is natuurlijk, miss Taylor' 's schoonheid, het schitterende landschap, de zeer indrukwekkende op hol geslagen olifanten, en een goed punt over de menselijke arrogantie in het aangezicht van de natuur.
Al met al een paar goed besteede uren kijken naar een filmkanaal of een gehuurde video.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Elephant Walk mag dan niet het hoogtepunt van de literatuur of de film zijn, maar het is een geweldig vermaak op de quasi-melodramatische manier. Het is het verhaal van liefde, zowel oprecht als onwettig, en van buitensporige ambitie, toewijding en de arrogantie van persoonlijke tirannie. Een vorige recensent, John Mankin, vraagt zich af waarom het centrale middelpunt van de film, het landhuis dat Elephant Walk heet, gebouwd had moeten worden door de vorige eigenaar, de 'gouverneur' wijlen Tom Wiley, aan de andere kant van het traditionele pad van de olifanten naar de belangrijkste waterbron, de rivier. Als je dat punt mist, mis je in wezen het punt van het hele middelpunt van de film: de hoogmoed van de mens. Dat zijn zoon, gespeeld door Peter Finch, in de ban raakt van het superbeeld en het raadsel van zijn vereerde vader, is niet verrassend, aangezien de zoon zonder moeder opgroeide in een vreemde jungle, met alleen zijn vader en de luidruchtige 'jongensclub' van zijn vader als rolmodellen. Wat de vader wilde zeggen was dat hij een selfmade man was die de natuur naar zijn hand kon zetten, en dat die hand niet alleen een theeplantage was op het land dat ooit door de olifanten werd beheerst, maar dat hij zelfs de grote mannetjesolifant die de kudde aanvoerde naar zijn hand kon zetten, en dat hij op die manier zijn zoon en iedereen om hem heen naar zijn hand kon zetten, en zo gaan we verder met het verhaal nadat de olifanten de cruciale toegang tot het droge seizoen is ontzegd. Wie had kunnen weten dat dit droge seizoen zo lang zou duren en wat de olifanten zouden doen in hun wanhoop om aan water te komen? Dit is de kern van de film: wat zullen dieren doen om aan water te komen, wat zullen mensen doen om aan macht of liefde te komen? Ceylon, het tegenwoordige Sri Lanka, is het enorme eiland voor de kust van India waar de plantage ligt, en je komt er al snel achter dat dit het echte decor van het verhaal is, niet alleen de uitgaven van miss Taylor. Zonder deze exotische locatie (het grootste deel van de film is in Ceylon opgenomen) en de schitterende 'bungalow' zou dit niet meer dan een culinair hoogstandje zijn geweest. Je moet de sfeer die hier gecreëerd is herkennen als een integraal onderdeel van de tijd en de plaats, aangezien die de laatste dag van de rijkdom en de macht van de Engelse immigranten'veroveraars' verlicht. Het is alleen door het gebruik van slavenarbeid dat men zo'n magnifieke residentie van ebbenhout, teakhout en marmer kan bouwen. Niet te vergeten zijn de prachtig gebeeldhouwde Jalees (raam- en deurkozijnen van gegroefd hout) die duidelijk zijn aangegeven door de kunstdirecteuren J. McMillan Johnson en Hal Pereira en die duidelijk zijn gemaakt door de goedkopere arbeiders op het eiland. Dit vakmanschap verraadt de zorgvuldige aandacht voor detail die deze mannen nastreefden.
Voor degenen die immuun zijn voor de verlokkingen van tijd, plaats en architectuur, is er altijd de aantrekkingskracht van miss Taylor, die trouwt met een man die ze niet heeft.' Ik weet het eigenlijk niet en wordt stilzwijgend het hof gemaakt door een andere man, tegen de achtergrond van de beschreven achtergrond en onder de allesoverheersende tirannie van de erfenis van een overleden man. Zoals ik al zei, het is geen grote literatuur en zelfs geen grote film, maar het is een groot spektakel, lang voordat die term werd ontkracht door de extravagante special effects van vandaag de dag.
Dit is een van die films die zijn gemaakt om te worden gezien op het reusachtige scherm van een drive-in bioscoop, niet op de televisie thuis, dus zet het grootste scherm zo neer dat je de mooie camerawerk en het bereik ervan goed kunt zien.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een beeldschoon winkelmeisje in Londen wordt aan de kant gezet door een miljonair die een theeplantage bezit. Al snel blijkt ze met hem getrouwd te zijn en in zijn villa in Brits Ceylon te wonen. Hoewel het verhaal is gebaseerd op het boek van Robert Standish, doet het in eerste instantie sterk denken aan Hitchocks 'Rebecca', waarin de hoofdrolspeelster Elizabeth Taylor botst met de imposante chef-staf in de villa en (bijna onmiddellijk) met haar eigen man, die nog steeds onder de duim van zijn overleden maar dominante vader zit. Taylor, een surrogaat voor een zieke Vivien Leigh op het laatste moment, ziet er in haar modieuze kleding romig glad uit, en haar optreden is vrij sterk; maar als echtgenoot Peter Finch eenmaal zwaar begint te drinken en haar bevelen toeblaft, zou je haar toewijding aan hem misschien nogal masochistisch kunnen vinden (dit gevoel belemmert ook de afloop). Toch biedt de film een bedwelmende hoeveelheid voor soapfans: romantisch drama, een beetje reisverhalen, interpretatiedans, een op hol geslagen olifant en een perfect getimede uitbarsting van cholera!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De sprankelende Elizabeth Taylor speelt in deze minder bekende klassieker een jong meisje uit Londen dat verliefd wordt op een theeplantage-eigenaar uit Brits-Indië (vandaag Sri Lanka). Bij aankomst voelt ze zich onmiddellijk niet op haar plaats en is ze gedwongen zich aan de nieuwe cultuur aan te passen en zich voortdurend bewust te zijn van de boze olifantenkudde. William Dieterle, die ook _Het leven van Emile Zola_ en _Portret van Jennie_ heeft geregisseerd, brengt meesterlijk een ietwat duistere, bijna griezelige ondertoon in deze romance en de setting is een van de mooiste die ik ooit heb gezien, met de zwart-wit theatrale villa en het schitterende landschap van het eiland.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb 'Olifantwandeling' voor het eerst in zo'n dertig jaar gezien en het viel me op hoe sterk de verhaallijn lijkt op die van de zeer superieure 'Rebecca'. Zoals anderen hebben gezegd, wordt het lieve jonge ding overdonderd door de beurtelings charmante en broeierige heer des huizes, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat haar huwelijk wordt bedreigd door de onontkoombare herinnering aan een meer dan levensgroot, maar toch diepgeworteld familielid. Je hebt de strenge en afkeurende bediende, een crisis die het paar óf aan elkaar zal binden óf onherstelbaar zal verscheuren, met als hoogtepunt de vurige vernietiging van de weelderige hofstede.
Ondertussen dankt 'Olifantwandeling' een deel van zijn griezelige junglesfeer aan 'De Letter'. De liefdesdriehoek van Bette Davis speelt zich af op een rubberplantage in Singapore in plaats van op een theeplantage in Sri Lanka.
Maltin geeft 'Elephant Walk' maar twee sterren, en imdb-lezers zijn niet veel aardiger, maar ik heb ervan genoten, ondanks de voorspelbaarheid. Elizabeth Taylor zag er nog nooit zo lieftallig uit, en Peter Finch doet het geloofwaardig als de in wezen goede man die de invloed van zijn dominante vader niet van zich af kan schudden. Dana Andrews <0xE2><0x80><0x93> een favoriet in 'Laura' en 'The Best Year of Our Lives' <0xE2><0x80><0x93> is verspild als de gefrustreerde bewonderaarster van Elizabeth.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was voorbereid op een bombastische, praatgrage soapopera met reisreportage, maar tot mijn genoegen vond ik een vlot script, een onderliggende moraal, uitstekende portretten van alle acteurs, vooral van Peter Finch, verbazingwekkende special effects, spanning en prachtige filmbeelden <0xE2><0x80><0x93> er is zelfs een opname van de majestueuze stenen boeddha's die onlangs door de taliban zijn vernietigd. Om nog maar te zwijgen van Elizabeth Taylor op haar allermooiste en meest sympathieke moment, voordat ze toegaf aan de hijgende hysterie die haar latere werk ontsierde. Alle bijrollen spelen mee, en ik vraag me af wie al die olifanten heeft getraind.
Over de scène met de stenen boeddha gesproken, op de lange achtergrond kun je echt zien dat het Vivien Leigh is. Haar vorm en de manier waarop ze beweegt is heel anders dan die van Taylor. Het enige wat die scène bederft zijn de slecht uitgevoerde montagefoto's, waarop de achtergrond veel te snel voorbijtrekt voor een paard dat stapvoets gaat.
Als je een film wilt die je aan het denken zet, die mooi is om naar te kijken en nooit saai, moet je een paar uur doorbrengen met _Elephant Walk_.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Of typ op een computertoetsenbord, ze zouden deze film waarschijnlijk een score van '10' geven. Er worden tenslotte geen olifanten gedood tijdens de film; er wordt niet eens gesuggereerd dat er een gewond is. Integendeel, de meester van ELEPHANT WALK, John Wiley (Peter Finch) klaagt dat hij geen van de olifantskalveren kan schieten <0xE2><0x80><0x93> hoe bedreigend ze ook zijn <0xE2><0x80><0x93> zonder een vergunning van de regering (en zijn toon suggereert dat dergelijke vergunningen niet binnen het gebied van de waarschijnlijkheid liggen). Bovendien zijn de elementen <0xE2><0x80><0x93> in de vorm van een ongebruikelijke droogte en een menselijke cholera-epidemie <0xE2><0x80><0x93> samengespannen om het plantagehuis van Wiley kwetsbaar te maken voor de totale vernietiging door het Olifantvolk (zoals de inboorlingen hen noemen) om het verhaal af te sluiten. Als u toevallig de huidige ontlading AARDE ziet, zult u merken dat het Olifantvolk het vandaag minder goed maakt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Elephant Walk (1954) Met een vroege Peter Finch als de heer des huizes op een of andere godvergeten plantage waar je altijd het gevaar loopt van olifanten of gekke Engelsen, die in de middagzon blijven rondhangen en door het lint gaan. Nou ja, uiteindelijk wel, na de tyfus- of cholera-uitbraak natuurlijk, en er volgt een hoop ellende. Taylor verving een ziekelijke Vivien Leigh in deze avonturenfilm. Als de olifanten het huis bestormen en Liz op de grote trap in de val laten lopen, krijg ik nog steeds kippenvel. Gelukkig is Dana Andrews in de buurt om de dag te redden. Een van mijn favoriete schuldige genoegens. En nog in kleur ook!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Fantastische kostuums van Edith Head die ze op Liz Taylor op haar mooist heeft geschilderd!
De sfc's zijn heel goed voor een film van deze tijd, en de stuntmannen leken echt op de acteurs, zelfs op hun lichaamsbouw, een zeldzaamheid in films van deze tijd.
Een gezellige film, met schitterende panorama's, zelfs als ze tot in detail zijn uitgewerkt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een hoop onzin over een vrouw uit Londen die trouwt met een theeplanter uit Ceylon die ze nauwelijks kent. Het zit vol clichés, en het personage Liz Taylor is niet geloofwaardig. Het heeft een fantastische set, een of andere exotische locatieopname. Het toont Taylor op het toppunt van haar schoonheid. Ze ziet er oogverblindend uit.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb vandaag die film gezien met mijn kinderen (zoon, 10 en dochter, 4,5) op het 3de jaarlijkse Roger Ebert Overlooked Film Festival. Na de film mochten de kinderen in het publiek vragen stellen aan de regisseur, Tian-Ming Wu. Hij vertelde (via een vertaler) verschillende verhalen over zijn leven en de totstandkoming van de film.
Afgezien van alle zijpaden, vonden mijn kinderen deze film echt leuk. Natuurlijk moest ik veel van de ondertitels voor mijn dochter parafraseren, maar veel van de film spreekt voor zich.
Ik zal niets verklappen, maar waar het op neerkomt is dat deze film ZO VEEL BETER IS DAN 95% van de Hollywood-onzin (vooral kinderfilms).
Cheers.

p.s. Er is een 'echte'/originele Koning der Maskers die 12 maskers tegelijk kan/kan doen. De acteur in de film trainde en leerde 4 maskers tegelijk te doen (dan knipten ze en veranderden in 4 nieuwe maskers).


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze spectaculaire film is een van de meest fantastische films die ik ooit heb gezien. Hij toont een China dat ik nog nooit had gezien of me had voorgesteld, en ik geloof dat hij het China van de jaren dertig in het echtste licht toont dat ik ooit in een film heb gezien. Hij is absoluut hartverscheurend in zo veel situaties, als je ziet hoe moeilijk het leven voor de personages was, en toch zijn het verhaal en het einde ongelooflijk vreugdevol. In deze film zie je echt de diepten en hoogten van het menselijk bestaan. De acteurs zijn allemaal perfect, zodat je het gevoel hebt dat je echt een andere wereld bent binnengegaan.<br />Ik kan deze film eenvoudigweg niet genoeg aanbevelen. Hij zal je misschien voorgoed veranderen als je hem eenmaal hebt gezien.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het feit dat deze film op dvd is uitgebracht, nog steeds geformatteerd voor de tv en met een wazig beeld, ergert veel filmpuristen... en terecht. Dit verdient een veel betere behandeling.
Het verhaal gaat over een straatartiest die een zoon nodig heeft om zijn kunsten te vertonen (de regels van de dag) en die in plaats daarvan een klein meisje krijgt (niet op de conventionele manier)... en de problemen die daaruit voortvloeien. De oude man heeft het kind op een slavenveiling gekocht en komt er al snel achter dat het kind geen jongen is, wat hij kennelijk dacht.
De oude man 'Bianlian Wang (Xu Zhu) ziet er een beetje vreemd uit met een ontbrekende voortand en een aanstekelijke grijns. Het kleine meisje 'Doggie' (Zhou Renying) is een schatje. De rest van het verhaal gaat over hoe de twee daarna met elkaar omgaan. Ik hou meestal wel van een mooi, sentimenteel einde, maar dit laat me de laatste 15 minuten een beetje in de steek.
Over het algemeen gaat het over een verhaal, compleet met drama, spanning, humor en verdriet. Verwacht alleen geen goede kwaliteitsfilm voor het geld dat je uitgeeft aan de dvd. Huur hem pas als hij op breedbeeld komt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De film is werkelijk aangrijpend, uniek en verheffend. Het verhaal is universeel in die zin dat het een strijd is tussen goed, kwaad en de wereld daartussenin. Het belangrijkste is dat de waardering verkeerd, misleidend en bespottelijk is. Blockbuster geeft hem een waardering alsof het een film met een X is. De waarheid is dat hij dichter bij G dan bij PG ligt en gezien moet worden door kinderen die de duidelijke en eenvoudige ondertitels kunnen lezen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een prachtige, rijke en zeer goed uitgevoerde film met een rijk en betekenisvol verhaal. In wezen gaat het erover hoe een oude meesterverteller een (mannelijke) erfgenaam moet vinden om zijn ambacht te kunnen uitoefenen, maar uiteindelijk niet krijgt wat hij verwacht in zijn door mannen gedomineerde wereld. De personages moeten dan hun situatie onder ogen zien en de oude meester moet worstelen met het conflict tussen zijn verlangen naar een metgezel en erfgenaam en de traditionele opvattingen van de maatschappij.
Het verhaal is leuk, emotioneel en complex. De verkenning van de personages, hun leven en emoties is rijk en meeslepend. De karakterontwikkeling is sterk terwijl de personages complex zijn en helemaal niet eendimensionaal. De film gaat over de emoties en het verlangen van de man om een erfgenaam te vinden, en laat op meeslepende wijze zien hoe hij en de jongen met de situatie omgaan. Er is ook humor, soms heel subtiel, op de juiste momenten. De film bestudeert ook de goede en de slechte kanten van de traditionele Chinese cultuur, wat de film nog interessanter en dieper maakt.
De regie, het acteerwerk en het decor zijn allemaal uitmuntend. Bij de andere sterke punten horen rijke en overtuigende visuele beelden en boeiende, echte personages. Als gevolg daarvan roept de film een sterk gevoel van empathie voor en gevoelens over de personages op.
Sommigen beweren dat het einde de film verzwakt, maar daar ben ik het niet per se mee eens. Misschien had het met een ander einde sterker kunnen zijn, maar elke verbetering in de totale film zou tamelijk klein zijn geweest.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In de snelle economische ontwikkeling van 1990 in China is er sprake van een heropleving van de traditionele Chinese cultuur, deels als gevolg van de opkomst van het nationalisme dat gepaard gaat met de toename van de rijkdom, en, wat nog belangrijker is, door het gevoel van geestelijke verbondenheid na de ineenstorting van de oude socialistische ideologie in de tijd van de Culturele Revolutie.
De heropleving van de Chinese traditionele cultuur, namelijk het confucianisme, was echter niet zonder rampen, want de Chinezen hebben de hele traditie overgenomen zonder het slechte deel te elimineren, en de discriminatie van meisjes die in deze film wordt gedemonstreerd is een uitstekend voorbeeld. Bovendien werd niet alleen het deel dat afgedankt moest worden geërfd, maar ook het goede deel dat verondersteld werd geërfd te zijn, zoals de traditionele opera, en de techniek ervan, zoals het veranderen van gezicht, werd in de opleving genegeerd en met de ondergang bedreigd.

De regisseur gebruikte deze film om kritiek te leveren op het probleem van het opnieuw omarmen van de traditie door het hedendaagse China, en dat is de diepere betekenis achter de film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik genoot van de cinematografische ontspanning van China in de jaren dertig van de twintigste eeuw in deze prachtige film. Het verhaal is eenvoudig. Een oudere mannelijke acteur wil zijn kunst aan een jongeman doorgeven, hoewel hij geen levende kinderen heeft. De gezichten van de acteurs zijn prachtig om te zien. Het verhaal onthult de toewijding en dankbaarheid van kinderen aan degenen die hen goed behandelen en hun verlangen om goed behandeld te worden. De opera's in de film doen me denken aan FAREWELL MY CONCUBINE, die veel geraffineerder en ingewikkelder was. Het verhaal hier doet me denken aan een verhaal van Dickens uit de tijd dat kinderen nog bijna slavinnen waren. De plot is een beetje voorspelbaar en een beetje te sentimenteel voor mij, maar het is de tijd waard om te kijken naar de heldhaftigheid, de menselijkheid en de geschiedenis die erin worden beschreven.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een verhaal dat onder de juiste omstandigheden eigenlijk overal had kunnen gebeuren. Een straatartiest trekt de aandacht van een beroemde operazanger en daar komt vriendschap uit voort. De ouder wordende artiest vindt/koopt een mannelijk kind om zijn kunst aan door te geven. Van daaruit volgen we hen door de ontberingen van hun uitdagende, maar vrije leven langs de rivier. Hij reist van stad naar stad, treedt op en is enigszins bekend. Ondanks de tijd en de invloeden is de man vriendelijk en goed.
Al met al zijn de voorstellingen eersteklas, vooral die van Xu Zhu, die de straatartiest uitbeeldt. Het kind (Renying Zhou) is mooi en ronduit sterk, en kan de openlijke vooroordelen goed weerstaan. De twee hoofdpersonen, en de vriendelijke operazanger, meester Liang (een interessante androgyne Zhao Zhigang), vertellen een bijzonder interessant verhaal over vergeving, verdriet en liefde. Sommigen hebben opgemerkt dat deze film vage overeenkomsten vertoont met BA WANG BIE JI (FIREWELL MIJN CONCUBINE); toch kan deze film op zichzelf niet overeind blijven, elke gelijkenis is op z'n best vaag.
Mijn enige probleem met de KING OF MASKS is het einde. Het was zwak, cliché en ongeveer zo subtiel als een voorhamer. Het publiek was al helemaal in het verhaal opgegaan, waarom werd er dan zo nodeloos gemanipuleerd? Wat jammer. Om een mooie film zo ver te brengen en je vervolgens over te geven aan emotionele (en afgezaagde) pathos. Het maakte deze film eerlijk gezegd goed, in plaats van de klassieker die hij had moeten zijn. Afgezien daarvan is de KING OF MASKS nog steeds de moeite waard. Ik was blij te zien dat de Shaw Brothers nog steeds goede films produceren. Zeer aanbevolen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is waarschijnlijk mijn favoriete film aller tijden. Het verhaal is perfect. Het zal je hart breken, niet omdat het sentimenteel is, maar omdat je elke emotie die deze personages doormaken echt zult voelen. Je voelt met Doggie mee vanwege de hopeloze situatie die jonge meisjes in die tijd in China hadden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Prachtige, ontroerende film. Felle kleuren, geweldige decors, goed acteerwerk en een van de charmantste films die ik in tijden heb gezien. Ik heb nog nooit zo'n interessante decors gezien toen ik in China was. Mijn vrouw vond het zo mooi dat ze me vroeg in te loggen en de film te beoordelen, zodat ook anderen ervan konden genieten.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Maskers' is een ontroerende film die op verschillende niveaus werkt. Op zijn eenvoudigst is het het aangrijpende verhaal van een straatartiest die een band opbouwt met een jong kind terwijl hij zijn creatieve kunst (maskers) probeert door te geven aan de volgende generatie. Hoewel het verhaal de oude man soms tot een Job maakt, is het zo goed geschreven, gespeeld en geregisseerd, dat het gemakkelijk is om zijn benarde situatie te overstijgen. En als je erin blijft hangen, is de film uiteindelijk heel lief en opbeurend. Kudos voor iedereen. Dit is een prachtige film voor zowel kinderen als volwassenen. De truc is om ervoor te zorgen dat Amerikanen, die misschien niet van buitenlandse taalfilms houden, hem zien.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

citaat van Nicolas Martin (nicmart) uit Houston, TX: 'Goede film, maar dvd "geregistreerd voor tv" 8 april 2002. Dit is een charmante en ontroerende film. Aan de andere kant is de dvd die ik heb gekocht "geregistreerd voor uw tv" door de klungels van Columbia Tristar. Er is geen excuus voor het feit dat ik de film niet in breedbeeldformaat heb geleverd, behalve dat Hollywood alle films behandelt als het debiele, wegwerpspul dat het zo gewend is te produceren. Wat jammer.'
Inderdaad wat jammer. Maar er is wel een andere versie. Zie hier voor details: http://www.dvdbeaver.com/film/dvdCompare2/kingofmasks.htm.

Schitterende optredens van de twee hoofdrolspelers (The King and Doggie) BTW.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een van de geweldige dingen van veel van de fantastische Chinese films die je, als je geluk hebt, in de videotheken kunt vinden, is dat het zeer accurate navertellingen zijn van echte, waargebeurde verhalen. Farewell, mijn concubine, The Emperor and the Assassin en deze film zijn perfecte voorbeelden. De filmmakers nemen een waargebeurd verhaal en werken hard om een film te maken zonder de feiten te compromitteren voor dramatisch of commercieel gemak <0xE2><0x80><0x93> het kenmerk van veel Hollywood- en vooral Disney-films.<br />In dit verhaal volgen we de latere jaren van een beroemde plaatselijke straatartiest die de Koning van de Maskers wordt genoemd vanwege zijn beheersing van de Sichuan-veranderingskunst. Nadat hij vele jaren eerder zijn enige zoon heeft verloren, gaat hij op zoek naar een mannelijke erfgenaam om zijn zeldzame en stervende kunst voort te zetten in een maatschappij die vrouwen verbiedt om zulk werk te doen. Meester Wang krijgt een zoon van een slavenhandelaar. Alles gaat goed, want hij bereidt zich met plezier voor om zijn kunst door te geven. Maar uiteindelijk blijkt de zoon een meisje te zijn. Vanaf dat moment wordt het verhaal heel interessant, met een goede voorstelling van meester Liang van de Sichuan Opera <0xE2><0x80><0x93> een regionale operastijl die verband houdt met de Peking Opera. Fans van _Vaarwel mijn concubine_ zouden eens goed moeten kijken naar meester Liangs voorstelling van een man die de vrouwelijke rol speelt in de Chinese Opera. Het kan hen helpen te begrijpen dat de spelers van deze vrouwenrollen waarschijnlijk geen homoseksuelen of castraten waren, maar mensen die zo psychologisch geconditioneerd zijn dat ze zich totaal niet bewust zijn van hun eigen seksualiteit.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een onverwacht genoegen, want ik had nog niets over deze film gehoord.
Schandelijk, want hij verdient een groter publiek.
Een prachtig menselijk verhaal met een sociale boodschap, die vriendelijk wordt verteld, hoewel de afloop, toegegeven, voorspelbaar is. Stevig geacteerd door de hoofdrolspelers. Prachtig gefotografeerd, met gedempte kleuren die tegen het grijs afsteken en de nostalgische sfeer van de film vastleggen.
Mijn recente uitstapje naar Chinese films (Douche, The Road Home, No One Less) was opwindend en ik hoop dat nog lang te blijven doen. China en zijn bevolking zijn een verbazingwekkende inspiratiebron voor filmmakers. 'The King of Masks' kan ten zeerste worden aanbevolen als startpunt voor iedereen die op een soortgelijke manier geïnteresseerd is in recente Chinese films.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als de traditie voorschrijft dat een kunstenaar zijn grote vaardigheden en magie moet doorgeven aan een erfgenaam, wordt de ouder wordende en zeer trotse straatartiest, die bij iedereen bekendstaat als 'de koning van de maskers', wanhopig op zoek naar een jonge leerling die hij kan adopteren en opvoeden.
Zijn warmte en menselijkheid blijken echter uit het feit dat hij een paar dollar betaalt voor een klein persoontje dat is weggevaagd door de verwoestende natuurrampen van China, in dit geval een enorme overstroming in de jaren dertig van de vorige eeuw.
Hij neemt zijn nieuwe, 7-jarige metgezellin mee op zijn rieten woonboot om bij zijn geliefde en prachtige aap, 'Generaal', te gaan wonen, om vervolgens te ontdekken dat het mannetje een vrouwtje is.
Zijn leven verandert onmiddellijk, want de liefde die hij voelt voor dit slavinnetje raakt verweven met de verbluffende traditie die van hem eist dat hij zijn kunst alleen aan een jongeman doorgeeft.
Er zitten veel verhalen in deze film... veel mensen worden geraakt, en de cultuur van China opent zich voor ons westerse oog. Duizenden jaren erfgoed worden samengebald tot een theekopje drama, en maar weinigen zullen deze dvd met een droog oog achterlaten.
De technische overdracht zelf is niet zo geweldig, want ik vond de geluidsniveaus over de hele meter, en ik kon de video-overgangslijnen in verschillende delen van de film zien. Zeer aanbevolen:-) 9/10-sterren.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Terwijl ik gisteravond naar deze film op video zat te kijken, kreeg ik steeds die tintelingen die me vertelden dat deze film stand zal houden. Ik heb het gevoel dat ik hem de komende jaren keer op keer zal moeten bekijken.<br />Het heeft alle tijdloze kwaliteiten die je je maar kunt wensen in een verhaal/film. En hoewel sommige culturele referenties voor mij, als westerse kijker, duister zijn, is dit in de kern een universeel verhaal.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is de moeite van het bekijken waard vanwege de visuele schoonheid en het acteerwerk, maar er is ook een interessante culturele subtekst van vervreemding. Vrouwen en acteurs (beiden bij elkaar gebracht in de ondersteunende rol van een travestiet) zijn allebei gedoemd om in China te worden veroordeeld tot onderdanige rollen. Dit maakt de onwaarschijnlijke band tussen een bejaarde straatartiest en een jong meisje nog sterker als triomf over de inheemse cultuur.
Het enige probleem dat ik met deze film had, was de neiging van de soundtrack om aan te zwellen met emoties die onnodig waren door de prestaties van de acteurs.
Een welkom alternatief voor onbevredigende zomeractiefilms.