inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

We weten allemaal dat sommige van de beste films aller tijden gebaseerd zijn op boeken. Hoewel het geen bijzonder accurate bewerkingen waren, waren het niettemin uitstekende films. Een paar grote voorbeelden zijn de Harry Potter-serie, de Lord of the Rings-trilogie en, in mindere mate, bijna elke Disney-film die ooit is gemaakt. Ik moet echter tot mijn spijt melden dat A Wrinkle in Time niet zo'n film is. Niet alleen voldoet hij niet aan de meest elementaire verwachtingen van Madeleine L'Engles fans, hij slaagt er ook nog eens in de normen van scenarioschrijven, acteerwerk, special effects en uiteindelijk respect voor het publiek te tarten. Let wel, ik probeer niet gemeen te zijn; integendeel, ik ben met een open geest aan deze affaire begonnen. Ik ging ervan uit dat een gemaakte T.V.-film het gebrek aan opsmuk in het script zou goedmaken. Per slot van rekening was Ewoks, de spin-off van Star Wars, fatsoenlijk, zij het een beetje dwaas. Nu ik erover nadacht, de oorspronkelijke Star Wars was gemaakt met een 'lunchbudget', en kijk eens waar het George Lucas had gebracht! Maar vanaf de eerste scène begon de teleurstelling me te omhullen alsof ik te dicht bij het Zwarte Ding was gekomen tijdens het pesten.
Zoals Greedo vanaf het begin het symbool werd van de Star Wars Special Edition van 1997 (een ramp van monumentale proporties waarbij een ontevreden regisseur een aantal afgrijselijke veranderingen aanbracht in een geliefde klassieker), zo werd Mrs. Wat-het-ook-is is officieel mijn persoonlijke symbool geworden voor de verwarring en stompzinnigheid van A Wrinkle in Time. De reden hiervoor is het feit dat ze ongelooflijk gemuteerd is. Afgezien van het ietwat controversiële besluit om Alfre Woodard (Star Trek: First Contact and Radio) te casten als onze favoriete ster-mentor, besloten de filmmakers dat het gepast was om haar voor te stellen als een kraai. Ja, inderdaad, een kraai. Bovendien is de hemelse centaur-gedaante van dit zeer geliefde personage aan stukken gehakt door wat eruitziet als een demente achtjarige; het majestueuze half mens, half paard met vleugels is veranderd in een enorm mensenhoofd met een griezelige glimlach, dat onhandig is gemonteerd op het o-benen lichaam van een paard dat toevallig een paar vleugels in het midden heeft. Als ik vijf was geweest, zou dit me voor de rest van mijn leven psychologisch getraumatiseerd hebben. Het ergste is nog dat hij, toen hij sprak, van achteren werd gefilmd om de verantwoordelijkheid te vermijden dat zijn lippen synchroon liepen, wat resulteerde in een scène waarin hij naar de achterkant van zijn hoofd keek en één enkele, onbeweeglijke wang zag, waardoor het special effects-stuk minder geloofwaardig werd dan E.T.
Nadat ik het pijnlijkste deel had afgehandeld, moest ik overgaan op het meest ontroerende: de personages, het acteerwerk en het verhaal. Ik had me altijd voorgesteld dat Meg een beetje zou lijken op Jammerende Jenny uit de Harry Potter-films: gewoon haar, een bril en een figuur dat de meeste supermodellen lachwekkend zouden vinden. Ze was altijd al een lichtelijk nerveus, humoristisch pessimistisch wiskundegenie dat zich niets aantrok van de import en export van Nicaragua. In de film is ze een onsympathieke betweter voor wie ik geen enkele sympathie kan opbrengen. Sterker nog, ze maakt dat ik medelijden krijg met de arme meneer Jenkins, het hoofd van haar school, die voortdurend met haar te maken heeft. Calvin, het aardige, intelligente kind van wie iedereen denkt dat het een sportman is, is een echte sportman geworden! De ironie is afschuwelijk. En wat het onvergetelijke Gelukkige Medium betreft, ze hebben de aardige oude vrouw die graag naar gelukkige dingen keek, vervangen door een wezen dat 'boven het geslacht' staat en graag naar 'grappige' dingen kijkt, zoals meisjes die van een schommel vallen. De enige drie mensen die ik kan bedenken die het goed hebben gedaan, zijn Charles Wallace, Mrs. Hoe-heet-ze-ook-alweer en de Man met de Rode Ogen (bijgenaamd 'de Man met de Rode Ogen', omdat hij volledig als personage is herrezen).
Het verhaal is een puinhoop. Een goede vergelijking met dit aspect van de film is Harry Potter and the Prisoner of Azkaban, dat het verhaal dat in het boek voorkomt niet goed heeft verteld, maar wel de kern van het oorspronkelijke werk heeft bewaard. Hier heeft de kern van het boek een prettig gesprek met Hades in de onderwereld, die zich er kennelijk niet van bewust is dat zijn lichaam wordt vernietigd. Terwijl de Duistere Heer aangeeft hoe goed hij heeft laten zien dat de waarheid gevoeld en niet gezien moet worden, verscheuren de wookies met hun platte neuzen van Ixchel (die de plaats innemen van de wonderbaarlijke wezens die tante Beest in hun gelederen hebben) de ruggegraat. De God van de Doden merkt op hoe subtiel de verschrikking van de Aarde <0xE2><0x80><0x93> net als die van Camazotz <0xE2><0x80><0x93> was: de verscheurde bladzijden liggen verspreid in de zandstorm en gaan verloren in de duisternis van het land van het kwaad.
Het spijt me heel erg dat deze film bestaat. Ik geloof niet dat de acteurs echt slecht waren. Het is de manier waarop de personages zijn geschreven die de film verpest. A Wrinkle in Time verdiende het om aangepast te worden door Lawrence Kasdan, geregisseerd door George Lucas of Steven Spielberg, verbeterd bij Industrial Light and Magic, uitgebracht door John Williams, zijn geluid gegeven bij Skywalker Sound, geredigeerd door THX en op de markt gebracht door Twentieth Century Fox. In zijn huidige staat is de film het niet waard om aan zichzelf respecterende mensen te worden getoond. Zelfs Madeleine L'Engle vond hem slecht. Het boek was goed, de film was slecht, en mevrouw hoe-heet-ze-ook-alweer was Lelijk.
Score: 0.1/10 (als het kon)
Pro's:
Ze hebben de namen goed.
Cons:
Het had vreselijke problemen met het Cliffs Notes-niveau van aanpassing, script, acteerwerk en special effects, om nog maar te zwijgen over het gebrek aan bewijs dat ze het boek ooit hadden gelezen. O, en op de grote omslag staat een foto van de drie hoofdpersonen op een vliegend paard boven een kasteel. Sommige mensen zouden zeggen dat dit het symbool is voor groot avontuur. Ik zeg dat het het symbool is voor de onverantwoordelijkheid van de coverkunstenaar die niet eens de moeite heeft genomen om Megs arm goed op de foto te zetten.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Om te beginnen ben ik een grote fan van Madeleine L'Engle en ik vond het geweldig om te zien dat er een film werd gemaakt voor een van mijn lievelingsboeken, A Wrinkle in Time. Maar die film verpestte die opwinding voor mij. Het spijt me, maar in het boek werd Meg beschreven als iemand met blonde krullen en een bril, en als iemand die erg oncool was. In de film heeft ze steil haar en draagt ze geen bril en is ze het'sportieve type' met een diepe stem. Zo zag Madeleine L'Engle Meg helemaal niet. In feite was Meg gebaseerd op Madeleines karakter en werd ze afgebeeld zoals ze zich voelde toen ze jong was. Dit is maar één voorbeeld van de verschillen tussen het boek en de film. Dus ik zou zeggen: als je er voor je plezier naar wilt kijken, kijk dan maar, maar als je een toegewijde fan bent van Madeleine L'Engle and her Wrinkle in Time, zou ik deze film maar overslaan.

targets: De recensie is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik was erg opgewonden toen ik zag dat ze een film hadden gemaakt van mijn lievelingsboek. Ik besefte pas dat het Disney was toen het al te laat was. Ik was ontzet over de vele hiaten in cruciale delen van het verhaal. Het was alsof iemand een film had gemaakt van het boekverslag van een vierdeklasser over de roman. Meg deed het goed op school en zij noch haar vader droeg een bril. Mevrouw Murray (Megs moeder) werd helemaal niet als een wetenschapper afgeschilderd; ze lieten haar keukenlaboratorium weg en vervingen dat door internet. En dat is nog maar het begin. Halverwege de film stond ik tegen het scherm te schreeuwen, tot groot ongenoegen van de andere mensen die naar de film zaten te kijken en het boek niet hadden gelezen. Ik wou dat ik meer duimen had, zodat ik voor deze film vier duimen naar beneden kon doen. Het enige goede wat ik kan zeggen is dat deze film voor iemand die het boek niet heeft gelezen best aardig is.

targets: Deze recensie is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb zojuist Adam Had Four Sons voor het eerst gezien en wat me opviel was dat ik geloof dat het model dat werd gebruikt Theodore Roosevelt en zijn vier zoons waren. Ze waren ongeveer even oud als de vier jongens in deze film. Warner Baxter sprak in zijn vertolking van Adam Stoddard over dezelfde waarden en familietraditie die je van onze zesentwintigste president zou hebben gehoord zonder een paar van de onstuimiger aspecten van TR's karakter.
Net als TR dienen alle zoons van Stoddard in de Eerste Wereldoorlog, in dit geval hoewel de jongste alleen een oog verliest in plaats van gedood te worden. Maar wat als er een vrouw in dit mannelijke huishouden komt en de boel verstoort? Dat is de taak van Susan Hayward. In een van haar eerste, opvallende rollen is Hayward een flirterig, amoreel meisje dat met de ene zoon trouwt, een verhouding met een andere heeft en een poging doet de derde te versieren. Het is een vroege voorloper van het soort rol dat haar later een Oscar opleverde in _I Want to Live_.
Ik neem aan dat iedereen, met zo'n krachtig voorbeeld van decorum als Theodore Roosevelt en Warner Baxter, bang is om vader te vertellen wat er aan de hand is. De zoons en ook hun gouvernante Ingrid Bergman. Op dat punt wordt de plot een beetje dwaas. Bergman wordt aan ons voorgesteld als een gouvernante die door Baxter en zijn vrouw Fay Wray voor hun kinderen wordt ingehuurd. Wray overlijdt en Baxter krijgt wat financiële tegenslagen te verwerken. Bergman moet worden ontslagen. Ze gaat terug naar Frankrijk en komt jaren later, als de kinderen volwassen zijn, weer terug bij het gezin.
Het spijt me, maar ik kan niet geloven dat de kinderen nu een gouvernante nodig hebben. Hayward heeft volkomen gelijk als ze zegt dat het niet de kinderen zijn die haar hebben teruggehaald. Onder normale omstandigheden zou Bergman haar leven weer op de rails hebben gezet.
Een van de vorige recensenten zei dat een kwart tot een derde van de film die ik in mijn bezit heb, is bewerkt. Misschien is dat de reden voor de vele gaten in de plot die we hebben.
Het is jammer dat Ingrid en Susan in de jaren vijftig niet nog een film samen hadden kunnen maken, toen Hayward op haar hoogtepunt was en Bergman net een comeback had gemaakt.
Susan Hayward is de voornaamste reden om _Adam Had Four Sons_ te gaan zien. En ik ben bereid te geloven dat er heel wat van Ingrid op de vloer van de montagekamer is achtergebleven.

targets: De beoordeling hier is negatief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Je zou denken dat met Ingrid Bergman en Warner Baxter deze film een stuk beter zou zijn geweest. Helaas is het moeilijk om personages te geloven, en er is een groot probleem met de plot, waardoor sommige personages niet goed bij hun hoofd lijken te zijn.
De film begint met Ingrid Bergman, die voor de familie Stoddard komt werken. Alles is zo heerlijk en geweldig <0xE2><0x80><0x93> de familie is dol op Bergman en het had niet volmaakter kunnen zijn. Dat wil zeggen, tot de moeder (Fay Wray) overlijdt, de aandelenmarkt in 1907 instort (het familiefortuin wordt weggevaagd) en Bergman gedwongen is terug te keren naar Frankrijk. Dit deel van de film is een beetje kleverig, maar niet slecht.
Later, als de familie uit elkaar is gevallen, gaat Bergman naar Frankrijk. Bergman keert terug. De vier jongens zijn nu allemaal volwassen en er is eigenlijk geen enkele reden waarom ze haar weer als gouvernante zouden inhuren. Maar heel even is alles weer koek en ei. Maar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, trekken ze met z'n vieren ten strijde <0xE2><0x80><0x93> jeetje! Te midden van dit alles neemt een van de zoons (David) zijn nieuwe vrouw (Susan Hayward) mee naar huis. Het personage van mevrouw Hayward is net zo zwart-wit als dat van de anderen, hoewel ze allemaal goed en aardig zijn, maar zij is duidelijk een geile slet. Om het nog erger te maken, komt ze in het ouderlijk huis wonen terwijl David in de oorlog zit.
En nu wordt de film echt heel, heel stom <0xE2><0x80><0x93> hersenpijnlijk stom. Hayward begint een verhouding met een van Davids broers, maar als de vader het silhouet van de geliefden ziet, komt Bergman door een andere deur de kamer binnen en doet alsof zij het was, en niet Hayward met Jack! WAAROM?! Waarom zou iemand die bij zijn verstand is zoiets doen om het hachje van een overduidelijk boosaardige en achterbakse vrouw te redden? Dit was precies het excuus dat Bergman nodig had om zich voor eens en voor altijd van het schandknaapje te ontdoen! Dit is gewoon een geval van belabberd schrijven en ik werd er gek van... en waarschijnlijk gebeurde hetzelfde met het publiek in 1941.
De rest van de film bestaat uit de ene na de andere mislukte kans om Haywards kwaadaardigheid aan het licht te brengen. Dit druist tegen het gezonde verstand in en maakt de film tot een dwaze, melodramatische puinhoop. Maar zoals te verwachten viel, komt de waarheid uiteindelijk aan het licht en is iedereen weer de oude: blij dat ze één groot, liefhebbend, fantastisch gezin zijn zonder de slet, Hayward.
De film lijdt onder het slechte schrijven. Haywards affaire was onzinnig, in elk geval in de manier waarop hij werd gebracht. En het feit dat de personages zo verrekte goed of slecht zijn (met niets daartussenin) maakt deze film tot het niveau van een tweederangs soap. Het enige wat hem <0xC3><0xBC>berhaupt redt is het acteerwerk: ze hebben zo goed mogelijk hun best gedaan met een opgeblazen script. Laat ik volstaan met te zeggen dat de schrijvers van Columbia Pictures die deze film hebben gemaakt met een dode kip hadden moeten worden geslagen!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In 1941 was Columbia een grote studio die een film kon produceren met dezelfde technische kwaliteit als MGM, Paramount of Warners. Dat was het beste wat je kon zeggen van 'Adam Had Four Sons', een loodzware soap met bijna dodelijk saaie optredens van Ingrid Bergman (voor het eerst in een Amerikaanse film) en Warner Baxter. Bergman speelt een Fran<0xC3><0xA7>aise (dit was het tijdperk waarin Hollywood vond dat het ene buitenlandse accent net zo goed was als het andere). Ze wordt aangenomen als gouvernante voor Baxters vier zoons en blijft (met één onderbreking, veroorzaakt door de beurskrach van 1907) tot de jongens volwassen mannen zijn die in de Eerste Wereldoorlog dienen. Zo'n beetje iedereen in de film is zo goed als goed.' Het is een hele opluchting als Susan Hayward halverwege de film de hoofdrol krijgt en ze zo'n beetje de enige persoon in de film is die je in de gaten kunt houden, ook al speelt ze duidelijk Bette Davis en Vivien Leigh; het is ook de eerste van haar lange reeks alcoholische rollen, maar het script blijft suikerzoet en het einde is volslagen belachelijk. Geen wonder dat Bergman vier jaar later de op soortgelijke wijze geconstrueerde 'Vallei van besluiteloosheid' afwees.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb deze film in de kleine uurtjes op TCM gezien. Uit wat ik zag bleek dat er een aantal problemen met de film waren. Ten eerste werden de volwassenen niet ouder toen de kinderen ouder werden. Verschillende delen van de film hadden continuïteitsproblemen & om de een of andere reden leek de acteur die de jongste zoon speelde op de oudste toen de 10 jaar voorbij waren.
De kopie die ik heb gezien was ongeveer 20 minuten zoek, er was in elk geval een enorm gat met een zwart scherm. Dat is jammer, want hoewel het script iets te wensen overliet, deden Bergman & Russell het allebei goed in de film. Het is jammer dat er zo'n groot stuk ontbreekt, maar wat er is, is te zien.
Ik wou alleen dat het allemaal intact was. Het script slaat nergens op dat Bergmans personage wordt weggestuurd als de kinderen nog klein zijn en dan weer wordt teruggehaald om voor ze te zorgen als ze volwassen zijn. Sommige tijdlijnen slaan ook nergens op. Er is een beurskrach die op 1929 lijkt, maar de kinderen groeien op om in de Eerste Wereldoorlog te vechten. De acteurs in deze film zijn allemaal prima. Ik vraag me alleen af wat er in dat gat van 20 zat dat ik niet kon zien omdat het ontbrak.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Tegen het eind van de jaren negentig was de gouden eeuw van de Disney-tekenfilms aan het uitsterven. Dit programma zou je niet eens als een parodie op DuckTales moeten beschouwen, want het programma had nauwelijks iets met DuckTales te maken. Het gaat over een tienerstel Huey, Dewey en Louie die het hun oom Donald moeilijk maken en in hiphoptaal praten en helemaal anders gekleed zijn dan in DuckTales. Ik geef de voorkeur aan de avontuurlijke neefjes uit DuckTales. Er zijn mensen in Duckburg en de eenden zijn de enige dieren die in Duckburg leven. Er wordt niet gerefereerd aan Scrooge McDuck. De verhalen herhalen zich, de plot is saai maar de animatie is goed. Als je veel slapstickhumor wilt, kan ik je dit aanbevelen. Als je een beter Disney-horloge wilt, 'Darkwing Duck' of 'DuckTales'.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Jameson Parker en Marilyn Hassett zijn het meest ongelooflijke stel sinds John Travolta en Lily Tomlin. De invalshoek van Larry Peerce schommelt onbedwingbaar tussen een zwarte klucht en een Romeinse tragedie. Robert Klein vindt het in elk geval de eerste en zijn egocentrische optreden in een bijrol onderstreept het totale gebrek aan evenwicht en chemie tussen de spelers in de film. Normaal gesproken laat ik mezelf niet graag zo sceptisch worden, maar _The Bell Jar_ is een van mijn lievelingsboeken, en als ik zie wat ze ermee hebben gedaan, word ik letterlijk gek.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb deze film puur uit nieuwsgierigheid uit de bibliotheek geleend. Ik ben een enorme fan van Plath en deze film was een complete teleurstelling. De Bell Jar (1979) is verreweg de slechtste film die ik ooit heb gezien. Het script is afschuwelijk, niet omdat het afwijkt van de oorspronkelijke romantekst, maar omdat het afwijkt zonder focus of bedoeling. De scènes zijn slecht geconstrueerd en leiden de kijker nergens heen. Wat is dat met die nepstem over Plaths poëzie? Lady Lazarus heeft weinig te maken met de situatie in Greenwood; Plaths poëzie is volkomen misbruikt. Marilyn Hassett is als Esther Greenwood (of welke 20-jarige dan ook) volkomen ongeloofwaardig, wat deels te wijten is aan de casting (ze was 32 toen ze werd gefilmd, de leeftijd die Plath had toen ze stierf) en deels aan het feit dat ze niet kan acteren. Hassett is een en al emotie, geen vaardigheid, geen vaardigheid. De regie is middelmatig; de regisseur dekt alleen maar wat er is, en dat is niet veel. De enige reden waarom ik de film een 1 geef, is omdat een 0 geen optie is. Sorry Sylvia, je zult moeten wachten tot iemand anders je mooie werk aanpast aan iets passenders.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Ik ben er voornamelijk naar gaan kijken uit een morbide nieuwsgierigheid omdat ik dol ben op de roman, en ik wou dat ik dat niet had gedaan. Ik heb hem na iets minder dan een uur uitgezet, hoewel ik hem na vijf minuten wilde uitzetten. Ik wou dat ik dat had gedaan. De film trekt veel te veel aandacht van de roman en verandert allerlei factoren. Tenzij de film erin is geslaagd zichzelf in de laatste 50 minuten of zo te redden (wat onmogelijk zou zijn) zou ik dit op geen enkele manier aanbevelen. Het is een belediging voor een van de grootste schrijvers van de 20e eeuw. Ik denk niet, zoals veel mensen zeggen dat het is, dat 'De glazen stolp' 'de glazen stolp' is. is niet noodzakelijkerwijs onfilmbaar, maar deze speciale vertolking had zonder kunnen. Ik zou dit bijna graag op een dag in handen zien van een regisseur en scenarioschrijver die het recht kan doen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Hoe woonde Mike Hammer <0xE2><0x80><0x93> in een penthouse met een Golf-tas in de hoek naast een grote tv met een kathodestraalbuis en een chique open haard? Nee, hij sloeg een fles whisky achterover en twintig Camels zonder filter op de bank of op de vloer van zijn met vliegen bespikkelde kantoor of in de stank van een armzalig krot in het centrum van LA, om de opgedroogde rode korst en de met olie besmeurde modder van zijn gezicht te vegen, zo zat dat. Spillane schreef rotzooipaperbacks, zeker, maar hoe maak je het erger? Geef de een of andere radeloze producer een blanco cheque omdat hij denkt dat elke rotzooi met de titel Film Noir bij de kassa verkocht zal worden, voeg er een paar over de top hete tomaten aan toe en verknal in het algemeen de verhaallijn door een achterlijke, gedrogeerde filmschrijver, zo doe je dat!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film is gewoonweg stom.
Van de casting van Ralph Meeker als Mike Hammer tot de stompzinnige climax is de film een oefening in houterige voorspelbaarheid.
Mike Hammer is een van de echte psychopaten van de detectiveromans. In tegenstelling tot Marlow en Spade, die de puzzelstukjes in elkaar passen om het mysterie op te lossen, breekt Hammer de boel in stukken om bij de waarheid te komen. Deze film maakt van Hammer een sukkel door hem te omringen met schurken die... nou ja, te stom zijn om ergens mee weg te komen. Een van hen is zo slecht getekend dat hij bezwijkt aan een aanval van popcorn.
Andere delen van de film komen regelrecht uit het boek van de Three Stooges. Frau Bl<0xC3><0xBC>cher rent over de middenstreep van de weg als de camera strak op haar onderbenen gericht is, maar ze valt ver over de rand als de camera zich terugtrekt voor een bredere opname. De ergste breuk is echter voorafgegaan door de popcornaanval. De slechterik die Hammer besluipt passeert een klok seconden na onze held, behalve dat de klok aangeeft dat hij zeven minuten achter onze man liep. Eerlijk is eerlijk, er waren een paar interessante camerastandpunten en belichting, en de grote finale is zo slecht dat hij gezien moet worden, en dat is de enige reden dat hij twee punten van de tien krijgt.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Man, het einde van deze film is zo verschrikkelijk saai en gedateerd dat mijn hele filmklas als een gek zat te lachen. Nu was het grootste deel van de rest van de film oké. Er zaten een paar onbedoeld grappige scènes in, maar ook een paar heel goede camera-opnamen en montage. Ja, Alderich is een geweldige regisseur die onder andere _FLight of the Phoenix_ en _What Happened to Baby Jane_ heeft gemaakt. Het probleem is niet de regie, het acteerwerk of iets technisch. De film wordt gewoon in het derde bedrijf vernietigd. Waarom? De moorden, kronkels, wendingen en personages draaien allemaal om NUCLEAR MATERIAL? Wat rookte de schrijver in godsnaam toen hij dat bedacht? Zoals het zomaar uit het niets komt, zou het wel eens de grootste Deus Ex Machina uit de geschiedenis kunnen zijn. Ondanks alle klachten over Burtons Planet of the Apes, het leven van David Gale of Notorious, denk ik dat dit het slechtste einde ooit is. Wat een afgang.

targets: Het antwoord is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik was echt teleurgesteld in deze film. Degenen die dit ding een tien hebben gegeven, hebben een makkie. Het acteerwerk was oké, een beetje van hout en karton. Het einde was jammer. Dit beviel me gewoon helemaal niet.<br />Ik kon deze puinhoop met geen mogelijkheid aanbevelen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gemiddelde (en verrassend tamme) Fulci-giallo, wat betekent dat het nog steeds behoorlijk slecht is naar normale maatstaven, maar dat het wordt goedgemaakt door de solide opbouw en een paar leuke details, zoals een keurige draai aan de kwesties van visioenen en helderziendheid.
De bekende zwakheden van het genre staan in de hoogste versnelling: banale dialogen, houterig acteerwerk, onlogische plotlijnen. En de finale gaat veel te lang door, terwijl de ontknoping een nogal slappe, of moet ik zeggen: slappe vertoning blijkt te zijn.
Maar Fulci's ironische benadering van de giallo-normen is amusant. Overal waar je kijkt zie je gele aanwijzingen.

3 van de 10 manke moordenaars.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een verhaal vol verbazingwekkende desinteresse vermoordt 'The Psychic' keer op keer. De personages en de plot zijn volstrekt oninteressant (net als Fulci's waanzinnige camerawerk, dat in zijn films meestal een verzachtende omstandigheid is) en elke vorm van spanning is nergens te vinden. Die is tot een ondragelijke hoogte opgeklopt <0xE2><0x80><0x93> op het laatst schreeuw je niet meer van opwinding, maar word je getroffen door verveling (en, net als ik, misschien een onbedwingbare drang om in slaap te vallen). Jennifer O'Neills optreden verdient het om in een betere film te worden opgenomen. Fulci's bloedhonden moeten oppassen <0xE2><0x80><0x93> er gebeurt gewoon niet veel in 'The Psychic'.

3/10/10.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wat een opwindende en redelijk originele serie van Fox was, is gereduceerd tot een mengelmoes van flauwekul. Tijdens het eerste seizoen stond Dark Angel op mijn wekelijkse'moet je zien'-lijst, en niet alleen vanwege Jessica Alba.
Jammer genoeg besloten de hoge pieten bij Fox dat ze de plotlijn moesten 'oppoetsen'. Binnen 3 afleveringen van de seizoensopener waren ze me als kijker volledig kwijt (zelfs Jessica Alba niet!). Ik vond de nieuwe personages die in het tweede seizoen werden toegevoegd te belachelijk en te amateuristisch. De nieuwe plotlijnen rekten de continuïteit en geloofwaardigheid van de show te veel op. Bij een van de afleveringen van het tweede seizoen lieten ze Max zelfs slapen en dromen <0xE2><0x80><0x93> terwijl het eerste seizoen had verklaard dat ze biologisch gezien niet kon slapen.
De moraal van het verhaal (die Hollywood nooit krijgt): als het werkt, maak er dan geen puinhoop van!

azjazz.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Verschrikkelijk, gewoon verschrikkelijk. Het bewijst mijn theorie over'sterrenkracht'. Dit moet een geweldige tv-show zijn omdat de vent die (battlestar) Titanica regisseerde dezelfde vent is die deze shlop schtock schtock schtick over een kuiken regisseerde. B O R I N G.
Zoek iets wat duizend keer interessanter is om te doen <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld naar je tv kijken zonder beeld en zonder geluid. 1/10 (ik gaf het zo'n hoge score dat er geen negatieve scores zijn in het IMDb.com-scoresysteem).

-Zefod
PS: Mijn theorie over'sterrenkracht' is: hoe meer'sterrenkracht' in een show wordt gebruikt, hoe zwakker de show is. (Dat heet een indirecte verhouding: kwaliteit 1/'sterrenkracht', minder'sp' zorgt voor betere kwaliteit, enzovoort. Een andere manier om het te bekijken is:'meer is minder.')
-Z.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

God, ik verveelde me te pletter terwijl ik naar die piloot keek. Ik had er veel van verwacht, want ik ben een enorme fan van James Cameron (en niet alleen sinds 'Titanic', mag ik wel zeggen), en zijn naam in de credits leek me een garantie voor kwaliteit (aan de andere kant schreef hij ook de loodzware Strange Days...). Maar het ding faalde jammerlijk om op enig moment tijdens de bijna twee uur durende uitzending mijn aandacht te trekken. In al die tijd ging het nauwelijks verder dan een tweeregelige samenvatting, en ik zou heel erg mijn best moeten doen om een samenhangende plot te bedenken uit al die losse eindjes die nergens heen leidden. Bovendien geloof ik niet dat de acrobatische toeren zelfs die van een gewone A-Team-aflevering overtroffen. Wat Alba betreft, ja, ze is natuurlijk beeldschoon, maar het feit dat ze de hele film maar één enkele gezichtsuitdrukking vertoont (pruilend en knorrig) maakt dat ik ook al snel genoeg krijg van haar 'gal me een houding'-klucht. U kunt mij hierbuiten laten, meneer Cameron!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wauw, daar hebben we het dan eindelijk: de actiefilm zonder actie. In een echt lowbudget setting (misschien missen we de hilarische vliegende schotels die een paar keer langsvliegen) van een toekomstig Seattle vinden we een hersenloze hardbody die haar jeugd probeert te wreken.
Er is niets origineels of interessants aan de plot en de acteerprestaties van de acteurs kunnen alleen maar wedijveren met de stompzinnigheid van de pogingen om uit andere films te stelen, voornamelijk 'Matrix', zonder het geld om het goed te doen. Ja, we krijgen wel een paar rennende mensen op muren te zien en slow motion-schietpartijen (ongeveer 45 sec.), maar deze scènes zijn ongeveer net zo cool als de pogingen van die stomme hardbody om af en toe grapjes te maken over mannelijke incompetentie. En ja, we krijgen ook een aantal aanknopingspunten die absoluut nergens toe leiden, alsof het script is uitgedacht door de tot dan toe onzichtbare acteurs die de scènes hebben opgenomen.
Geloof me, slechter kan het niet worden. In feite verdient het niet serieus te worden genomen, maar misschien kan ik een paar van jullie zover krijgen dat jullie het niet huren en je geld sparen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik probeer me het decor voor Dark Angel voor te stellen. 'Ik denk aan Matrix, ik denk aan Bladerunner, ik denk aan die griet die Faith in Angel speelt, in glimmend zwart leer, of een griet zoals zij, die laten we hier zitten. Alleen <0xE2><0x80><0x93> let op! <0xE2><0x80><0x93> doen we het zonder plot, dialogen, karakter, fatsoenlijke actie of budget, alleen een paar harde knallen en een lekker wijf in glimmend zwart leer op een grote, bonkende motor. Fanboys houden van harde knallen en lekkere wijfjes in glimmend zwart leer op grote, bonkende motoren, toch?'<br />Flashy, oppervlakkig, saai, saai, zonder passie, saai, saai, dom, zonder humor, onsamenhangend, nauwelijks bekwaam. Live action-anime zonder enige actie, of zelfs zonder leven. SF zoals Joe Fanboy het graag heeft, eigenlijk. :()


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik denk dat de show een vrij goed concept had om mee te werken. Maar de uitvoering was slecht. Het script is slecht en de acteurs zijn slecht. Er waren veel kwesties die beter geportretteerd hadden kunnen worden, zoals het protest tegen het homohuwelijk of het vinden van het kerkhof. De show kan niet echt als komedie bestempeld worden omdat het op een ellendige manier aan humor ontbreekt. Ik moet zeggen dat deze show er nauwelijks in slaagde om het leven van de moslimgemeenschap tot op zekere hoogte in beeld te brengen.<br />Tot nu toe is het tweede seizoen erger dan het eerste. Ik had hoge verwachtingen van deze show, maar ik was een beetje teleurgesteld. Toch waardeer ik het dat CBC zo'n concept voor de kijkers neerzet. Hoe dan ook, ik wens je het beste voor de toekomst.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit programma is een perfect voorbeeld van hoe de CBC zich zou moeten beperken tot nieuws, sport of satirische komedies. Als ontwikkelaar van situatieskomedies heeft CBC laten zien dat ze de humor van 'King of Kensington' kan combineren met de bulderende lach van 'The Beachcombers'. Het is een schande voor grote shows als 'Kids in the Hall' en 'Second City' dat ze hun komische wortels met deze slappe productie moeten delen.
Ik moet toegeven dat ik dit programma niet veel kans heb gegeven vanaf het moment dat ik voor het eerst van het concept hoorde. Om te beginnen is de helft van het concept een rechtstreekse poging om een van de weinige successeries in de Engels-Canadese geschiedenis, 'Corner Gas', af te troggelen. De rest van het concept <0xE2><0x80><0x93> de culturele botsing <0xE2><0x80><0x93> is verre van origineel en wordt te vaak gebruikt als steuntje voor de traagheid van het schrijven. De keuze van de islamitische godsdienst als basis voor de 'vis uit het water'-personages lijkt een wanhopige poging om'scherp' en 'plaatselijk' te zijn, maar komt over als geforceerd. Sommige grappen die gebaseerd zijn op de reactie van de plaatselijke bevolking op de nieuwkomers zijn kruiperig aanlokkelijk en door en door beledigend voor de intelligentie van alle betrokkenen, vooral voor het publiek.
Deze show is een perfect voorbeeld van hoe CBC het gewoon niet'snapt' als het gaat om het creëren van de Canadese inhoud, vooral niet als ze Canada presenteren als een multiculturele omgeving. Culturele diversiteit in Canada hoeft niet op zo'n hardhandige en geforceerde manier te worden gepresenteerd. Het zou een verfrissende verandering zijn om te zien hoe CBC diversiteit in een tv-programma invoert zonder dat het programma over voornoemde diversiteit gaat. Ik betwijfel of CBC voldoende komiekentalent heeft om zoiets subtiels voor elkaar te krijgen. Je zou de manier waarop diversiteit in Corner Gas wordt weergegeven kunnen vergelijken met die in Corner Gas zelf <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen dat de inheemse personages niet van elkaar worden gescheiden door hun etniciteit, en dat hun afkomst niet wordt gebruikt om verhaallijnen te genereren. In werkelijkheid zijn hun levens en die van de andere personages met elkaar verweven op een manier die etniciteit niet belangrijker maakt dan hun andere persoonlijke kenmerken. Dat gezegd zijnde, is dit programma een flop. Het acteerwerk is zwak, het komische heen-en-weergeloop over de hele kaart, en de verhaallijnen die ik heb gezien gingen de grenzen van de geloofwaardigheid te ver te buiten, zelfs voor een komedie. De enige die het kan redden is de getalenteerde Derek McGrath, die hier vreselijk te kort komt. Ik betwijfel of zelfs de toevoeging van gaststerren (Colin Mochrie als anglicaanse aartsbisschop, bijvoorbeeld) deze hond kan redden. Ik besloot het programma een kans te geven zodra de 'hype' van CBC was weggeëbd, maar twee afleveringen was alles wat ik kon verdragen; ik kon bijna voelen hoe mijn hersencellen zich bij elke mislukte clou sloten. De tijdssleuf zou beter van pas komen als er meer afleveringen van Coronation Street, Air Farce en Dr. Who werden uitgezonden. Zelfs een infomercial zou een verbetering zijn.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Opnieuw doet de Canadese tv een uitval en creëert een nieuwe serie die na de première niet meer wordt uitgezonden.
Voor zover ik me kan herinneren, waren sitcoms ooit bedoeld om een reactie op te roepen die in het bedrijfsleven 'lachen' wordt genoemd. Hoe grappig is het om het stereotype van alle blanken die denken dat alle moslims terroristen zijn te overtreffen? Oké, misschien één mop om de massa te stangen. Maar geen 30 minuten. Dat heet een dood paard berijden. Zelfs snl zou weten dat ze het na een reclameblokje moeten opgeven.
En laten we ook een klein conflict in deze scripts aansnijden. Kan ze wel of niet komkommersandwiches serveren om de vastentijd te doorbreken? Wanneer begint de ramadan? Oooo, dit is Emmy-winnerij.
En de personages! Welke personages? Ze zijn allemaal uit karton geknipt zonder iets interessants waardoor we ze van de ene situatie naar de andere willen volgen. Dat is het punt van de situatiekomedie. We moeten sterke, interessante, dynamische personages hebben zodat we ons elke week voortdurend aangetrokken voelen tot de tv. We moeten om deze personages geven om ons zorgen te maken over de problemen waar ze volgende week in terechtkomen. Als ik deze personages nooit te zien krijg, zal het te vroeg zijn. Gelukkig kan ik me geen van hun namen herinneren (briefje aan CBC <0xE2><0x80><0x93> dat is geen goed teken).
En het acteerwerk is zo nietszeggend. De rolbezetting is een groter probleem dan de acteurs. Geen van deze mensen belichaamt werkelijk de personages die ze spelen. Ze lijken zich alleen te gedragen alsof ze aan een film van de week werken. Sitcoms hebben acteurs nodig die die personages leven en ademen <0xE2><0x80><0x93> zodat we verliefd op ze worden <0xE2><0x80><0x93> zodat ze onafscheidelijk worden van het personage dat ze spelen. Kijk naar een Amerikaanse comedyserie en je zult zien hoe gemakkelijk personages te herkennen zijn. Een deel van het probleem is dat de acteurs dit project lijken te behandelen alsof het een platform kan zijn voor grotere en betere dingen in plaats van hun ene grote personage voor het leven waarvoor ze de komende acht jaar zullen spelen. Dat niveau van desinteresse in de personages en de projectshows. Maar om eerlijk te zijn, gezien het slappe concept en het afschuwelijke scenario, kunnen de acteurs niet veel anders doen dan hun tekst zeggen en proberen niet tegen meubels op te botsen. Zoals een andere commentaarstem zegt, lijkt dit op een tv-film en niet op een sitcom.
En de regie of het gebrek daaraan! Wat kan ik zeggen, Canada heeft zoveel talent, kijk maar wat het Comedy Channel doet met Puppets Who Kill and Punched Up. Kijk naar de Trailer Park Boys (niet naar de film, want die heeft de grote heliumhond gebeten). Kijk naar elk Amerikaans programma om de mogelijkheden van ons talent te zien.' 's Waar veel van onze sterren naar toe gaan om fatsoenlijk werk te vinden.
De CBC moet je nageven dat ze echt weten hoe ze reclame moeten maken voor een niet-bestaand evenement. Herinner je je 'De Ene' nog? Nee <0xE2><0x80><0x93> probeer maar niet eens de namen van de personages in deze show te leren, want die gaan vast en zeker dezelfde kant op als de dodo.
Laten we allemaal hopen op een volledige ACTRA-aanval, zodat er voorlopig niets van dit alles uit de Ceeb komt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze serie wordt alleen maar slechter en slechter. Slecht geschreven en gewoonweg niet grappig! De invalshoek is uitstekend, maar de onervarenheid van de schrijver straalt erdoorheen. Door zo hard te proberen niemand voor het hoofd te stoten, beledigen ze uiteindelijk iedereen. Nu, in het tweede seizoen, zwaaien de wanhopige acteurs niet meer met hun armen en nemen ze hun toevlucht tot die neerbuigende, zelfvoldane 'O, malloot die je bent'-act die gepaard gaat met een niet-lachen-script. Ze rollen met hun ogen en schudden hun hoofd naar elkaar alsof ze willen zeggen: zijn we niet mal? Is dit niet grappig? Nou, nee, eigenlijk niet. Kauwgumziekte is minder pijnlijk. 'Ik neem aan dat dit ons belangrijkste station is, dat het beste van het Canadese talent tentoonstelt. Stop met deze amateuristische rotzooi.'


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Little Mosque is een van de saaiste komedies van CBC die ik ooit heb gezien. Ze hebben er een handje van om de gemakkelijkste komedies te produceren voor de oudste, meest makkelijk beledigde kijkers wat voor CBC betekent 85-jarige boeren in Saskatchewan. De grappen zijn allemaal voorspelbaar en zo doodsaai dat ik het niet kan geloven. De uitvoeringen zijn heel oubollig en overdreven maar ik kan het de acteurs niet kwalijk nemen want dat soort eendimensionale stereotiepe personages is waarschijnlijk precies wat de CBC vroeg en eiste. Heel lamlendig programma met slechte grappen die ze probeerden te presenteren als 'controversiële'... nou ja het is minder controversieel dan de andere saaie komedies van CBC zoals The Hour Has 22 Minutes, Royal Canadian Air Farce en Rick Mercers Report.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik vond het spannend om een comedyserie te zien die hopelijk Indiaanse Candianen zou representeren, maar ik vond dit programma helemaal niet grappig. De producers en de cast zijn waarschijnlijk blij dat ze zowel goed als slecht nieuws terugkrijgen, want wat hen betreft wordt er over ze gepraat! Ik was klaar voor wat stereotypering en heb daar geen problemen mee, want stereotypen hebben een reden, ze zijn meestal waar. Maar er was echt niets grappigs aan deze stereotiepe personages. De 'frisse wind'-vader, die zijn dochter niet begrijpt. De radicale feministische moslimdochter (die trouwens een vreselijke actrice is) en de jonge moderne indiaan die zijn moskee zo politiek correct mogelijk probeert te runnen (hij is een vrij goede acteur, ik zie hem alleen maar beter worden).

het is heel gekunsteld en de dialoog loopt niet zo goed. er was zoveel potentieel voor zoiets als dit, maar helaas denk ik dat het is mislukt, en ik heb eigenlijk geen zin om nog een aflevering te zien.
Maar ik vond het wel leuk om weer naar een grote Canadese actrice Sheila McCarthy te kijken, ze is altijd een genot en een natuurtalent in alles wat ze doet, jammer dat haar dochter in de serie niet dezelfde acteerkwaliteiten heeft!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als je op zoek bent naar iemand die beledigd of geamuseerd is, of allebei, zul je waarschijnlijk ergens anders moeten zoeken. LMOTP is eigenlijk niet eens erg geestig, afgezien van het oprakelen van de gebruikelijke malle clichés. Aan het eind van de tweede aflevering geneerde ik me een beetje dat ik de geënsceneerde puinhoop echt had doorgemaakt.<br />Afgezien van de nauwelijks verhulde gimmickachtige premisse die in eerste instantie alle aandacht naar zich toe trok, is het gewoon een van die slappe, onschuldige en antiseptische pogingen tot commentaar en vermaak waar de CBC altijd zo goed in is. En als de hype van 'ZOEM MUSLIMS IN RURAL CANADA ROFLMAO!!' eenmaal zijn uitwerking heeft gehad, zal de show waarschijnlijk volgen in de ether van de afgelasting, omdat hij alleen al op grond van zijn verdiensten zo oppervlakkig is. Tenzij je geobsedeerd bent door de islamitische cultuur in het westen en/of je gemakkelijk amuseert om de meest minieme eigenaardigheden over dat onderwerp, zie ik echt niet in hoe plezierig de LMOTP is, afgezien van het bevredigen van de nieuwsgierigheid die voortkwam uit de hype. Andere programma's hebben de kwestie van de culturele/etnische dichotomie in de multi-etnische samenlevingen in het westen beter aangepakt. De LMOTP zal daar nooit op de eerste plaats komen in amusement of inzicht.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit programma is verschrikkelijk, de grappen zijn allemaal verschrikkelijk en het wordt alleen maar erger en erger. Ik ben een van die mensen die nooit een grote fan van Corner Gas zijn geweest maar ik vond het in elk geval in het begin leuk tot het in een sleur raakte rond seizoen twee, alle grappen waren al gespeeld en de personages hadden er niets meer mee te maken. Nou Corner Gas was in elk geval in het begin goed, Little Mosque on the Prairie is typisch een afschuwelijke saaie CBC-komedie die niets voorstelt vanaf aflevering 1. Wie zijn trouwens de mensen die naar dit programma kijken, ik zeg het eerlijk is het oude mensen of misschien gewoon mensen die echt op de prairie wonen? Misschien zijn de moppen voor hen en werken ze daar? Ik ken niemand die deze show leuk vindt en ik kan er zelf niet tegen, de moppen zijn volkomen voorspelbaar en de personages zijn nog minder ontwikkeld dan in Corner Gas. Hopelijk duurt het niet veel langer want al het succes dat deze show heeft gehad lijkt mij volledig gebaseerd op het uitgangspunt dat deze show een moslimshow is wat anders is en tot een geweldige show had/moet leiden.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had echt gehoopt dat het een grappig programma zou zijn, gezien de hype en de slimme voorvertoningen. En over hype gesproken, ik heb zelfs een interview gehoord met de maker van het programma op BBC World Today <0xE2><0x80><0x93> een programma dat over de hele wereld wordt uitgezonden.
Helaas komt dit programma in de verste verte niet in de buurt van presenteren. Alle grappen zijn voor de hand liggend <0xE2><0x80><0x93> het soort dat de eerste keer dat je ze hoort een beetje grappig klinkt, maar daarna lamlendig lijkt <0xE2><0x80><0x93> en ze krijgen geen nieuwe behandeling of draai. Alle personages zijn eendimensionaal. Het acteerwerk is <0xE2><0x80><0x93> nou ja <0xE2><0x80><0x93> middelmatig (ik doe aardig). Het is het klassieke recept van CBC <0xE2><0x80><0x93> een recept dat altijd faalt.
Als je...' Als je een moslim bent, denk ik dat je stom zou moeten zijn om een van de blanke personages te geloven, en als je blank bent, zou je waarschijnlijk een beetje beledigd zijn door het feit dat bijna alle blanke personages worden afgeschilderd als bekrompen, onwetend of allebei. Niet dat het een probleem is om de spot te drijven met blanken <0xE2><0x80><0x93> de meeste betere komedies zijn daarop gebaseerd. Het is alleen een probleem als het niet grappig is <0xE2><0x80><0x93> zoals in deze show.
Canada barst van de grappige mensen <0xE2><0x80><0x93> zo veel dat we ze regelmatig naar Hollywood exporteren. Hoe komt het dan dat de producers van deze show er geen konden vinden?


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In tegenstelling tot veel andere films vind ik de premisse of het thema van deze serie helemaal niet beledigend. De uitvoering is echter een heel ander verhaal. Net als in veel B-minus-films lijken alle fatsoenlijke grappen in de trailers te zitten. Het grootste deel van de 22-of-zo-minuten zitten we te wachten op een greintje echte humor. Of in elk geval iets wat ons ervan weerhoudt met de afstandsbediening te spelen of tapijtvezels te tellen. Op een paar uitzonderingen na is het acteerwerk verschrikkelijk; het komische overdreven geëmotioneerde en gesticulerende gedrag van sommige leden van de cast is misschien wel geschikt voor een late infomercial, maar niet voor een primetime sitcom (zelfs niet voor een Canadese). Niettegenstaande het feit dat ik toegeef dat dit een originele culturele invalshoek is, kan ik niet anders dan denken dat dit voornamelijk een misplaatste poging van de CBC is om het succes van Corner Gas na te bootsen. Jammer genoeg hebben ze de toon <0xE2><0x80><0x93> en het script <0xE2><0x80><0x93> helemaal verkeerd voor de prairies. De laatste belediging is dat ze zich blijkbaar niet eens konden veroorloven de locatie te laten doen in een echt klein stadje (Waarom? zijn ze zo moeilijk te vinden in Saskatchewan?). Dachten ze dat het publiek zich zou laten bedotten door de buitenwijken van Regina? Als trotse Canadees hoop ik dat dit ding snel verdwijnt en dat de rest van de wereld, in de ban van de publiciteitsmensen van de CBC, deze kolossale g<0xC3><0xAA>nante komische serie snel zal vergeten.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wie houdt er nou van verschrikkelijke komische programma's als Little Mosque on the Prairie? De enige twee soorten mensen die ik kan bedenken die ernaar kijken, zijn: ten eerste moslims en zelfverklaarde liberale verdedigers van elke etnische groep die zo blij zijn dat er een programma over moslims is dat het niet eens uitmaakt of het goed of grappig is (wat het niet is). Ten tweede oude mensen en mensen wier idee van komedie ongelooflijk voorspelbaar is, slecht geschreven, afgezaagde grappen.

CBC moet echt eens goed kijken naar wat ze doen en wie hun publiek is. Als ze alleen maar komedies voor heel oude mensen blijven schrijven, raad eens wat er dan gebeurt, dan zal hun publiek binnenkort uitsterven en dan hebben ze geen publiek meer over. Ik zou wel eens willen weten wie er eigenlijk voor deze show schrijven. Denk je dat het moslims zijn, of hippe, grappige jonge mensen? Nee, ik durf te wedden dat het oude blanke kerels zijn die al sinds de jaren zestig dezelfde moppen voor hetzelfde soort slechte CBC-programma's schrijven.

Als je kijkt naar de CBC-komedies die er zijn, dan is _Air Farce_ nog maar net uit de lucht (goddank! ) maar we hebben nog steeds lamlendige eenden als This Hour Has 22 Minutes en Rick Mercer waar we voor betalen, om nog maar te zwijgen van dat armzalige 'komische' Little Mosque on the Prairie. Wordt het geacht oneerbiedig en grappig te zijn? Alleen de CBC zou deze lamlendige show <0xC3><0xBC>berhaupt oneerbiedig of grappig vinden. De CBC zou zich doodschamen dat ze onze belastinggelden verspillen aan shows waar maar een paar mensen naar zouden kijken.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Tot dit nieuwe seizoen was ik een grote fan van de 'Kleine Moskee'. Maar het nieuwe seizoen had dat helemaal bedorven.
De nieuwe christelijke dominee heeft de hele opzet van de show verpest. Het ging altijd om samenleven om vooroordelen te overwinnen. De nieuwe dominee verpest die premisse en zet de christenen in een heel kwaad daglicht.
Ik ben geen christen of moslim, maar ik vond het heerlijk om naar de show te kijken en de kameraadschap tussen Amar en de eerwaarde te zien. Nu niet meer.
Gewoon afzeggen en klaar. Het is niet de moeite waard om nog langer te kijken.
Het zou misschien nog gered kunnen worden, maar er zou een hoop veranderd moeten worden.
Breng het oude format terug.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Om eerlijk te zijn, toen ik voor het eerst van dit programma hoorde, vond ik het misschien geen goed idee om een programma te maken waarin moslims racistische grappen over zichzelf maken, maar het is precies het tegenovergestelde. Ik besefte dat het programma mensen kan helpen begrijpen dat als een moslim in het echte leven een woord als dit gebruikt, dat niet betekent dat het iets terroristisch is. Het laat ook zien hoe mensen de moslims een slechte naam geven omdat ze inspelen op hun stereotiepe beeld. Door het programma te zien, zullen gewone mensen beseffen dat hoewel er slechte moslims in het programma zitten, dat niet zo is.' Dat wil niet zeggen dat we allemaal slecht zijn, we proberen gewoon van dag tot dag te leven, zoals hoe moeilijk het voor Amair was om in een vliegtuig te stappen en hoe hij woorden gebruikte als'verdwijn' of Yaser die zei dat we de concurrentie zouden wegblazen, en de mensen vatten het verkeerd op. Als moslim weet ik dat dit soort dingen meestal niet gebeuren, maar het gebeurt wel en veel mensen denken slechte dingen over moslims of Afghanistan of Irak, het is niet goed dat dingen niet zo zijn. De mensen zullen zien hoe slecht we behandeld worden door naar deze show te kijken en misschien gaan ze dan wel denken hoe de handeling is. Ik ben blij dat er zo'n show is. Er zijn veel televisieprogramma's waarin moslimmensen als terroristen worden afgeschilderd, veel mensen vinden ze grappig, naar mijn mening is het prima om het af en toe te doen omdat in zo'n beetje alles de draak wordt gestoken met wie zijn wij, dat is niet eerlijk, maar het wordt vaak gedaan en het bezorgt Muslin een slechte naam.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kan niet geloven dat de mensen dit stinkende vod grappig vonden. Als je de pogingen tot humor vervangt door wreedheid, walging en stompzinnigheid, 'There's Something About Mary', dan is er weinig reden om tot het eind te blijven. Cameron Diaz is natuurlijk heel mooi, maar dat is nooit genoeg om een film te redden. Ben Stiller doet zijn best om zich in de plot in te leven, en hij heeft duidelijk talent, maar de film is een mislukking.
Niet één van de scènes was geloofwaardig. De opnamen waren slecht getimed en slecht ingelijst. De gebroeders Farreley moeten koste wat kost worden geweerd bij het maken van films. Ik kijk op IMDB waar ze mee bezig zijn, zodat ik weet wat ik moet vermijden.
<0x3E> 2/10; de bonus komt van die ene keer dat ik glimlachte. Het is niet zo dat ik immuun ben voor humor of alleen sta in mijn mening. Mijn vrouw vond het ook vreselijk. De volgende dag keken we naar 'Rush Hour' en lachten ons suf. Die film stonk gewoon.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als iemand die graag scènes naspeelt en echt geïntrigeerd was door dit fascinerende waargebeurde verhaal, was ik optimistisch toen ik deze film inging, maar er kwamen te veel obstakels in de weg van het goede verhaal dat het had moeten zijn.
DE VERKEERDE: Ik ben een fan van Robert Duvall en veel van de personages die hij heeft gespeeld, maar zijn rol hier is saai als verzekeringsinspecteur.
De dialoog is saai en de knappe Kathryn Harrold is een echte vuilnisman. Uit wat ik heb gelezen, maak ik op dat verschillende regisseurs elkaar in deze film hebben vervangen, en dat is jammer. Je kunt zien dat er iets niet klopt met het verhaal. Ik kon me ook niet 'inlaten' met de vertolking van Cooper door Treat Williams. Hij had fascinerend moeten zijn, maar hij speelde niet in deze film. Het is ook een beetje een trieste opmerking dat een man die een misdaad begaat een soort 'folkloristische held' is, maar ik geef toe dat ik ook voor die man ben gaan supporteren.
Niet alles was teleurstellend. Ik mag niet klagen over het landschap, van de weelderige, groene bossen van Oregon tot de woestijn in Arizona.
Ik zou deze film graag opnieuw gemaakt en beter gedaan zien, want het is een uniek verhaal.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film was moeilijk te pakken te krijgen, en toen ik hem uiteindelijk te zien kreeg, was de teleurstelling overweldigend. Ik bedoel, dit is een van de grote verhalen van de twintigste eeuw: een onbekende man maakt misbruik van de nietsvermoedende luchtvaartindustrie en vliegt met miljoenen aan losgeld weg zonder iemand kwaad te doen of de poging te verknoeien. Hoe kon iemand met al die ingebouwde belangstelling zo'n matte, praatzieke film maken over dit waargebeurde gebeuren? Williams is altijd interessant, maar de scenaristen gingen ervan uit dat de D.B. Cooper-personage stereotiep heldhaftig was, zoals een filmster, en wat we krijgen is een type <0xE2><0x80><0x93> zonder interessante details of inzichten in de geest van iemand die dapper genoeg en slim genoeg is om het voor elkaar te krijgen. Harrold steelt de film praktisch met haar pit en pure schoonheid, maar de echte tegenvaller was de manier waarop de plot in elkaar zat en de slappe aanpak. Jammer dat deze film zelfs maar bestaat.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als ontvankelijk kind van tien vond ik de 'liefde overwint alles'-filosofie van de sitcom 'Bridget houdt van Bernie' uit de jaren zeventig leuk. Ik begreep de controverse wel, die ging over de romantische complicaties tussen een joodse taxichauffeur (David Birney) en een Ierse katholiek onderwijzer (Meredith Baxter) en beide stellen ouders (Harold J. Stone en Bibi Osterwald als Bernies ouders; Audra Lindley en David Doyle als Bridgets ouders) die problemen hebben met het huwelijk tussen Bridget en Bernie.
Als ik nu naar de serie kijk, met jaren van persoonlijke levenservaringen, sta ik er versteld van dat de serie zelfs maar een succes was voor één, zij het zeer hoog aangeslagen seizoen. Het succesvolle stuk 'Same Time, Next Year', dat Birneys afzegging zou opleveren, was een heel luchtige, oppervlakkige komedie die onder zijn eigen luchtige gewicht bezweek.
De chemie tussen Birney en Baxter viel niet te ontkennen. Maar in latere jaren hebben beide acteurs laten zien dat ze beter zijn in andere projecten (Birney in zijn kortstondige rol in 'St. Elsewhere' en Baxter in 'Family' en 'Family Ties'). Hier probeerden ze het leven tot leven te brengen in een show die veel komischer moest zijn, waardoor de complicaties van een zeer controversieel onderwerp meer diepgang hadden gekregen.
De show zond zaterdagavonden uit tussen twee krachtcentrales van CBS: 'All in the Family' en 'Mary Tyler Moore'. Beide programma's waren slim, grappig en hadden voldoende scherpte (meer nog bij het eerste dan bij het laatste) om mijn belangstelling voor de situatie en de personages vast te houden. 'Bridget houdt van Bernie' was niet erg slim en liet slechts af en toe wat gegrinnik horen.
Dit was weer een voorbeeld van een programma dat echt niet zo goed was als ik me herinnerde.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In deze nietszeggende actiefilm speelt Lorenzo Lamas zijn gebruikelijke stoere-jongen-act, en zijn toekomstige echte leven ex Kathleen Kinmont is het lekkere ding Alexa dat hij in haar kont trapt. OJ Simpson is een rechercheur die zijn inmiddels verdwenen sympathieke publieke personage voortstuwt. Vertaling: kabeltelevisievuller. Er is niet genoeg huid om dit als een Schuldig Plezier te bestempelen.<br />In het script zitten een paar gapende gaten. Beste/Slechtste Moment: In één schokkende scène geeft OJ's partner uiting aan zijn aversie tegen het mortuarium. OJ antwoordt dat sommige lichamen behoorlijk heet zijn, of woorden van gelijke strekking. Deze vage verwijzing naar necrofilie is al beledigend genoeg, maar in het licht van de moorden die kort na de vertoning van deze film werden gepleegd, is het werkelijk ontstellend en daarom op een onbedoelde, afschuwelijke manier amusant. Ik was zo geschrokken dat ik lachte tot er champagne uit mijn neus kwam.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Lorenzo Lamas speelt een cia-agent die een exotische schoonheid, Alexa, te pakken krijgt, haar dochter ontvoert en haar dwingt het tegen haar voormalige werkgevers op te nemen. O.J. Simpson speelt ook mee om het niet zo getalenteerde ensemble een greintje geloofwaardigheid te geven. Ik moet toegeven dat ik geen fan ben van Lorenzo Lamas of zijn films. Hij stinkt. Maar vergeleken met O.J. Simpson en Lamas' comateuze vrouw Kinmont lijkt Lamas op... eh, Jean-Claude van Damme. Ik heb alleen cia gezien vanwege de hernieuwde belangstelling rond het proces van O.J. Simpson, want als je ouders kabel en de extra kanalen hadden, kon je niet aan deze film ontsnappen. Als je in 1994 naar een amish-gemeenschap zou gaan, zou de een of andere idioot dit op zijn draagbare tv hebben staan. De film zelf is een verzameling slappe actiescènes en zou intrigerend zijn, hoewel de schokwaarde van O.J. Simpson die achter vuurballen aan springt en uitwisselingen met elkaar doet, wel enige onbedoelde humor zou opleveren. En waar waren Bobby Knight en Kobe Bryant om van deze film een complete kampklassieker te maken?<br />* uit 4 (Slecht)


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'CIA Codenaam: Alexa' is een afgrijselijke rip van Luc Bessons klassieke film 'La Femme Nikita' (1990). De film gaat in wezen over een vrouw die door de cia wordt aangenomen en opgeleid en gedwongen is een geheime missie voor hen uit te voeren. (Zo'n beetje dezelfde verhaalstructuur als in La Femme Nikita). De acteerprestaties van Lorenzo Lamas en O.J. Simpson zijn misschien wel de slechtste uit de geschiedenis van de cinema. Lamas' 'acting' is gewoon een slechte Steven Segal-imitatie. Orenthal zien acteren in deze film is een martelende ervaring. In de film is het allemaal belachelijk: onnodige auto-explosies, mensen die door de ramen vliegen, terroristen, slechte paardenstaarten, enz. De muziek klinkt als die van David Michael Frank in _Hard to Kill_ (1990), wat het Steven Segal-thema van deze film versterkt. Er zitten veel vechtsporten in de film, en hij is vrij goed gemaakt voor een lowbudget Amerikaanse productie. De gedachteloze actie en het overdadige acteren houden nooit op, en ik moet toegeven dat ik het wel vermakelijk vond.<br />Lorenzo Lamas zag er in het begin van de jaren negentig uit als een actiester, maar hij is beslist geen actiester, daarom doet hij soaps en geen actiefilms. Mijn aanbeveling is dat je ' cia-codenaam: Alexa en in plaats daarvan 'La Femme Nikita'.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is echt heel erg. Lama's laten zien hoe een tweederangs acteur zijn werk doet. Maar wat het de moeite waard maakt is de scène waarin OJ een collega bij de keel grijpt alsof hij hem wil vermoorden, terwijl de jukebox een nummer speelt met de tekst 'I got the evidence on you!' (daardoor wil ik de rest van de tekst horen <0xE2><0x80><0x93> toegeschreven aan David Gregoli en Leslie Oren, maar ik kon het niet op iTunes vinden). Over in de toekomst kijken gesproken... Te grappig voor woorden. De rest van de film is te vergeten. De soundtrack en de liedjes zijn interessanter dan het script. Idem dito het vervolg. Wat de vraag oproept waarom ze <0xC3><0xBC>berhaupt een vervolg zouden maken. Ik had begrepen dat buitenlandse verkoopcijfers veel van deze B-films opbrachten. Dat zegt niet veel over de kijkgewoonten van de wereld.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het 'wiskunde'-aspect hiervan is slechts een foefje om te proberen dit tv-programma te onderscheiden van de miljoenen andere politieseries. Het enige verlossende aspect van dit programma is Rob Morrow, hoewel zijn carrière (onverdiend) ten einde moet zijn gekomen na Northern Exposure als hij zich heeft ingeschreven voor deze flauwekul.
De lamheid van het 'wiskunde'-aspect van het programma wordt ingekapseld in een aflevering waarin Lou Diamond Phillips de hoofdrol speelt (wat alleen maar bevestigt dat dit programma het laatste toevluchtsoord van de verdoemden is). Om een voortvluchtige te pakken, gebruikt de 'wiskundige' een of andere theorie over 'bellen'. Dus geeft hij een lange verklaring dat als we de verdachte hebben gezien op plaatsen A, B en C, we de 'beltheorie' kunnen gebruiken. '... om te berekenen waar hij zou kunnen zijn. Hij doet dat allemaal op een schoolbord, of misschien met een stok in het zand (ik weet het niet meer).'
'... Hoe dan ook, als je naar het eindproduct kijkt, nam hij in feite drie plekken, en hij koos een punt precies in het midden en zei: "Ok, wiskundig gezien is dit de plek waar we de voortvluchtige het meest waarschijnlijk zullen vinden." Op dat punt wijst een andere figuur: "O, dat punt is toevallig ook de hut waar die vent vroeger woonde.'" Is dat wiskunde? Het is niet eens verband leggen-met-de-puntjes-op-het-bord!!! Dit programma doet me denken aan de wiskundeleraar met wie ik in het bankwezen heb gewerkt, die een wiskundige analyse kon maken die hij kon gebruiken om te 'ondersteunen'. Het zijn punten waar iedereen het al over eens was door een minder ingewikkelde analyse of door gezond verstand.
<0x3E><0x3E> Zo zie je maar <0xE2><0x80><0x93> als je een hamer bent, ziet alles eruit als een spijker. Ik kan niet wachten tot ze het NUMB3RS-team op OSAMA zetten... Ze zullen calculus gebruiken, midden in de bergen een luchtaanval uitvoeren en Osama raken zonder zelfs maar een kras te maken op de vijf kinderen die hij als menselijk schild gebruikt... want hé... het gaat allemaal om de getallen.
<0x3E><0x3E> Volkomen belachelijke tv-serie.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Nadat ik een stuk of tien afleveringen had gezien, besloot ik het programma te laten voor wat het was, omdat het op een onrealistische manier laat zien wat wiskundig modelleren is. In de afleveringen die Charlie zou voorspellen over het toekomstige gedrag van individuen met behulp van wiskundige modellen, dacht ik dat er grapjes werden gemaakt over mijn beroep. Ik ben geen wiskundige, maar een scheikundig ingenieur, maar ik werk wel veel met wiskundige modellen. Dus zal ik de leek proberen uit te leggen waarom wat wordt getoond veel weg heeft van een sprookje.
Ten eerste is het kiezen van het juiste model om een situatie te voorspellen een veeleisende taak. Charlie Eppes wordt als een genie beschouwd, maar zelfs hij zou heel wat tijd moeten besteden aan het zoeken naar een geschikt model, speciaal om te proberen te raden wat iemand in de nabije toekomst zal doen of waar hij zal zijn. Individuen zijn grillig en lukraak, er bestaat geen model voor. Isaac Asimov heeft er in de jaren vijftig zelfs over geschreven. Zelfs als er een model bestond voor een bepaald soort individu, zou het een waarschijnlijkheidsmodel (stoïsch) zijn, wat betekent dat het een goede kans heeft een verkeerde voorspelling te doen.
Ten tweede, als het juiste model voor iemand of een situatie wordt gevonden, moeten de parameters van het model bekend zijn. Deze parameters zijn de constanten van de vergelijkingen, zoals de zwaartekrachtversnelling (9). 8 m/s2) en zijn vaak niet gemakkelijk vast te stellen. Nogmaals, Charlie Eppes zou meer dan geniaal moeten zijn om de juiste parameters te kennen voor het model dat hij uitkiest. En nadat het model en de parameters zijn gekozen, zouden ze getest moeten worden. Vreemd genoeg is dat niet het geval en passen ze als door een wonder precies in de voorspelde situatie.
Ten derde wordt een heel belangrijk aspect van het modelleren bijna altijd over het hoofd gezien, niet alleen door Numbers, maar ook door sciencefictionfilms: de rekenkundige inspanning die nodig is om deze modellen op te lossen. Als je Excel probeert een complex model met veel vergelijkingen en variabelen op te lossen, zul je merken dat je een herculeswerk verricht. Zelfs als Charlie Eppes de juiste software heeft om zijn modellen op te lossen, zit hij misschien opgescheept met hardware die vreselijk langzaam is. En zelfs met de juiste software en hardwarecombinatie kan het heel goed dagen duren voordat de oplossing van het model is bereikt. Hij lost ze onmiddellijk op! Ik zou zijn computer kunnen gebruiken bij mijn onderzoek, daar zou ik heel blij mee zijn.
Als drama is het verre van de beste show. De personages zijn enigszins gestereotypeerd, maar in de verste verte niet zo grappig als die in de Big Bang-theorie. De misdaden zijn saai en door de manier waarop Charlie Eppes ze oplost, lijkt de FBI soms behoorlijk incompetent.
Voor een leek zou de show kunnen werken. Voor anderen maakt de manier waarop dingen worden aangepakt het moeilijk om te slikken!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als technicus moet ik zeggen dat het eerste seizoen van deze serie erg veelbelovend begon. De meeste toegepaste wiskunde was enigszins plausibel, en de relaties tussen de gebroeders Eppes en hun vader gaven de serie een interessant tintje.
Maar na het eerste seizoen begon de serie erg te devalueren. Het grootste deel van de wiskunde en de technologie die bij het oplossen van misdaden worden gebruikt, is nu volslagen koeterwaals en erg lachwekkend voor alle mensen die echt betrokken zijn bij wetenschap en technologie. De betrokkenheid van de acteurs voelt nog steeds goed en ik kan me voorstellen dat er nog steeds aardig wat geld in zit om elke aflevering te produceren, maar uiteindelijk is dit teruggebracht tot een zeer onplezierig smakend gerecht dat een mengeling is van een actiethriller en een politieserie in CSI-stijl.
Als je ernaar gaat kijken, neem dan alleen het eerste seizoen en misschien delen van het tweede. Daarna zou ik mijn tijd niet verspillen. Zelf heb ik het programma halverwege seizoen 3 gegeven.
Seizoen 1-8 sterren seizoen 2-5 sterren seizoen 3-3 sterren
Laten we dat samenvatten tot 4 sterren. Aangezien Charlie zijn wiskunde niet meer kent, zal ik het uitleggen.' Ik maak me ook niet druk om de correctheid van de mijne.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Hier, laat me met mijn handen boven het toetsenbord zwaaien, ik zal je vertellen welke salade ze gaat bestellen. Steeds weer opnieuw, het werkt als een tovermiddel: hij is zo'n genie, godbetert, hoe doet hij het? mijn bullshitdetector freakt als ik zelfs maar langs dit programma kom als ik de kanalen afspeur, ik moet heel voorzichtig zijn (het is de laatste tijd veel te vaak nuttig, dus ik heb er geen behoefte aan dat het wordt onderbroken door idiote onzin als dit... voorzichtig met die afstandsbediening!). Moet dit soms een of andere fascistische propaganda zijn om de mensen te laten geloven in een of ander onzichtbaar rijk van ubermannelijke controle en heerschappij? of wat? waarom bestaat het?<br /><0x3E><0x3E> dit is de meest onnozele show, volkomen ongeloofwaardig en gekunsteld, en ik begrijp niet waarom het bestaat. Het is nog steeds in de lucht. Misschien dat nerds het niet zo nauw nemen met ZO veel betere programma's (Sarah Connor Chronicles, True Blood), maar laat die onzinnige kletspraat maar voor wat het is. programma's als Firefly (als die er waren) vallen na een seizoen weg, maar dit soort stompzinnige onzin waar geen greintje logica in zit, blijft gewoon doorgaan.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Commentaar bederft <0xE2><0x80><0x93>* Ik hield me nog maar net vast aan dit programma als afspraak-tv toen ze die irritante muziek begonnen te draaien onder ELKE SCENE, toen Don Epps gemiddeld bijna een schietpartij per zaak had, toen de nasale Diane Farr duidelijk zwanger was (maar dat viel ons niet op) en toen Colby nog f******** ************ ******************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************** Niet als voornoemde gek met zijn ogen knippert, wegkijkt, zijn hoofd laat zakken, zijn ogen sluit; zelfs niet als hij omhoogkijkt naar de glasvezelkabel die 20 seconden lang als een stripper op een paal langs het plafond kronkelt.
Toen kwam de scène die me liet weten dat ik het heerlijk vind om te leren van de mollige, slonzige maar zeer charmante Charles Epps en zijn sexy sidekick/liefdes interesse Amita, maar dat mijn vrijdagavonden beter besteed kunnen worden als ik andere dingen te doen heb. Don geeft David het'stresswoord', de code voor 'het gaat mis'; David is klaar, ze doen het licht uit, laten de lift zakken, maken de gek aan het schrikken en....

David KAN NIET DISARM/KILL/BESCHERMEN DE NUT-JOB. De slechterik eindigt met twee wapens, David eindigt met een schot.
Ik ben klaar. Ik hoop dat de numb3rs leuk zijn.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Aangezien 'Rugrats' in de afgelopen drie of vier jaar van de categorie goede en grappige tekenfilmseries is afgedwaald naar een middelmatige en in feite ronduit afgrijselijke serie voor tweejarigen, zouden de tirannen van Klasky-Csupo toch wel door hun ideeën heen moeten zijn. Nadat ze alle personages hebben afgestompt, er nog stommere nieuwe bij hebben verzonnen, sommige stemmen hebben vervangen (hoewel ik Nancy Cartwright wel mag, ze is NIET Chucky Finster!) en geen gevoel voor continuïteit hebben (ex.: in een Kimi-aflevering die ik laatst heb gezien, kregen Tommy en Chucky allebei een nieuwe pup; maar in de volgende aflevering komen de genoemde honden niet voor), zou je denken dat de makers de show om genade zouden kunnen vermoorden. Maar neeeee.
Het enige wat ik over deze special wil zeggen is dat hij waardeloos is! Hoewel niet zo afschuwelijk als de Kimi-episodes, is iedereen nog dommer dan ze waren, met inbegrip van opa (mijn god! Hij was vroeger het beste personage van het programma, maar nu heeft hij geen echt doel meer). Het einde is nodeloos slap en het enige verschil tussen dit en andere beroerde nieuwe afleveringen ('98-'01) is dat de kinderen met volwassenen kunnen omgaan. Wauw, wat leuk!
Helemaal geen sterren voor 'De ruches zijn allemaal gegroeid'. Klasky-Csupo, vernietig dit programma alsjeblieft voordat het nog erger wordt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een beetje vreemd dat een verhaal dat zich afspeelt in een deel van Oslo waar een zeer hoog percentage van de plaatselijke inwoners een Aziatische achtergrond heeft, niet eens een Aziatische of Amerikaanse persoon laat zien, zelfs niet als figurant. Dat feit beschrijft waarschijnlijk de Noorse rassenverhoudingen in het algemeen.
<0x3E> NIET BESCHIKBAAR <0xE2><0x80><0x93> ALLEEN EEN BRIEF DESCRIPTIE.
<0x3E> Buddy speelt vier jonge mensen die in een flat in Oslo wonen. De hoofdrolspelers zijn twee jonge mannen die er niet in slagen hun leven op een serieuze manier te leiden, en je zou kunnen zeggen dat de film zou kunnen gaan over besluiteloos zijn en het vermijden van verantwoordelijkheid <0xE2><0x80><0x93> een soort angst om volwassen te worden. Het verhaal gaat over typische tienerdromen en -fantasieën en lifestyle-rolmodellen. Dat is het cliché. Hoewel het verhaal een beetje grappig is, is de acteerprestaties goed en als 'jongeling' kan je je min of meer identificeren met de personages die zich in 'waanzinnige' situaties en gecompliceerde liefdessituaties bevinden, vind ik het verhaal of de personages niet erg geloofwaardig. Te gepolijst en te weinig diepgang. Deze film gebruikt alle klassieke publiekstrucs om een onderhoudende film te maken met evenveel intellectuele diepgang als 'Friends' (ja, die serie op tv).
Heeft de Noorse film eindelijk zijn identiteit gevonden?: Publiek dat het publiek behaagt in bekende Amerikaanse stijl.
Wat dacht je van Lukas Moodyssons Tillsammans (Samen).


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben een liefhebber van kunstzinnige films, maar helaas moet ik deze film als pretentieuze kletskoek bestempelen. Het gaat tergend langzaam om een niet-bestaand plot te ontwikkelen dat gebaseerd is op een veelbelovend uitgangspunt, de ervaring is, laten we zeggen, een poging. Zelfs na slechte films heb ik het gevoel dat ik iets heb geleerd, of van een aspect heb genoten, maar er was niets om te waarderen. Het uitgangspunt was niet oninteressant, maar de film begint en eindigt daar. Het acteerwerk was oké, hoewel de personages uitermate saai waren. Als de hoofdpersoon op zo'n vermetel doel mikt, is ze ontzettend leeg. Jammer. Gewoonlijk geniet ik van films die geen formulering hebben, maar gebrek aan formulering moet niet verward worden met nul inhoud.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik moet toegeven dat ik deze film heb gemaakt in de veronderstelling dat er iets zou moeten gebeuren, behalve het dode lichaam in de eerste scènes... en dat ze hem zou moeten dumpen. Ik had het mis. Het was een bioscoopverbeelding van Betty hit the Beach, ingelijst voor het eerste deel door Mordant Morven. Het kan me echt niet schelen wat jonge meisjes uit Schotland tegenwoordig doen, wie ze neuken, wat voor drugs ze gebruiken. Voor mijn geestesoog was de wandeling door de Cabo de Gata in Andalucia aangenaam en zeker het hoogtepunt voor mij. Het dieptepunt was de afvoerloods voor haar dode vriendje. Toen de film ten einde liep, had ik twee gedachten... 1. Is dat alles? 2. Nu begrijp ik waarom haar vriendje zelfmoord heeft gepleegd. Ik noem het anders. 'Blote Bitch Verveling, of Wat ik deed op mijn reis naar Spanje.' Ik ben zo'n sufferd dat ik die dingen er zomaar uitflap.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Lynne Ramsey maakt boeiende beelden en Samantha Morton kan met een gebaar gevoel oproepen. Dus wat een verspilling om te ontdekken dat hun talenten verspild worden aan deze welgemanierde, pretentieuze leeuwerik.
Ramsey kan Callar niet tot leven wekken. Haar pogingen zijn te kunstig en te indirect. Herhaaldelijk blijft haar camera hangen op lange, stille opnamen van de kwellende actrice, alsof Mortons uitgewiste blik alleen al karakter zou kunnen geven. We bevinden ons in een blanco Warholiaanse hel van genotzucht: voor een film die minuten overheeft om insecten over de vloer te laten kruipen, zou je denken dat hij de hoofdpersoon wat meer inhoud zou kunnen geven. Maar hoe moet dat als ze zelden iets zegt? Zonder de inwendige monoloog van de roman is de celluloid Morvern Callar niemand. Geen wonder dat Ramsey Morton vaak laat uitkleden.
De eerste tien minuten waren zo indrukwekkend geacteerd, opgenomen en bewerkt dat mijn hoop de pan uit rees. Geef de film dat maar: hij weet hoe hij beloften moet doen, zo niet hoe hij ze moet houden.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als een film van een boek zinloos en onbegrijpelijk lijkt, kan de oorzaak onveranderlijk in het boek worden gevonden: het was om te beginnen al zinloos, of het punt is niet gemakkelijk over te brengen op film, of de film miste het punt, wat het meest voorkomt en het gemakkelijkst is, vooral als het punt niet gemakkelijk te definiëren is. Het boek _Morvern Callar_ heeft een punt; iedere lezer van het boek moet dat hebben gevoeld en het gevoel hebben gehad dat hij het had, maar ik vermoed dat de meesten van hen het niet onder woorden konden brengen. Ik weet zelf niet zeker of ik dat kan, maar misschien komt het hierop neer, of op iets dergelijks: dingen komen, dingen gaan, zo is het leven, maar wij gaan door, of in ieder geval sommigen van ons - mensen als Morvern - gaan door. Een meer erudiete criticus zou ongetwijfeld een adequatere definitie kunnen geven. Maar het belangrijkste is dat er een punt is - misschien is de som van het hele verhaal het punt - en dat dit het belangrijkste zou zijn geweest om in het oog te houden en over te nemen bij het inpassen van het verhaal in de film. De maker van deze film heeft het punt kennelijk gemist en maakt er geen eigen punt voor in de plaats; en dus gaat de film over niets.
Dit is niet de gebruikelijke klacht van een boekenliefhebber dat zijn favoriete tekst is geschonden. De verdienste van het boek is iets wat ik met tegenzin heb toegegeven: toen ik het las, vond ik het een verdomd vervelend boek, en een aanleiding om de auteur een schop onder zijn kont te geven en hem te dwingen het werk af te maken. Het verhaal wordt verondersteld het werk te zijn van de half ontwikkelde Morvern, maar die illusie wordt voortdurend verdreven door een tiental verschillende soorten literaire effecten, alsof de schrijver met zijn pen in haar zit te porren; er zijn tegenstrijdigheden in stijl en toon, alsof verschillende delen op verschillende tijdstippen zijn geschreven; en eventuele conclusies die ik over Morvern kon trekken, moesten aarzelend blijven, omdat het onzeker was welke implicaties de schrijver wel en niet bedoelde. Bijvoorbeeld, ondanks Morverns zelfbeeld als raver, heb ik ongelijk als ik zeg dat ze uiteindelijk in wezen een Schots arbeidersmeisje blijft, en onder haar verpakking van muziekdownloads niet zo verschillend is van die van generaties geleden? Hoe dan ook, ondanks mijn ergernis over de schrijver kon ik niet ontkennen dat zijn boek me was bijgebleven; en wat ik niet uit mijn hoofd kon zetten was de houding van zijn personage, haar kijk op de wereld, die bijna even levendig was als een portret van Goya. Morvern is het soort persoon dat altijd in aanraking komt met zowel komische als afschuwelijke situaties; soms nodigt ze ze uit, maar vaker landen ze op haar, als vliegen, zodat een groot deel van haar leven bestaat uit een soort onhandig maar gracieus doorploeteren, onbewust praktisch en onbewust filosofisch - en dat is nog te zwak uitgedrukt. Het complex van incidenten en van Morverns persoonlijkheid. De antwoorden op die vragen zijn de essentie van het boek en de prestatie ervan, want anders zou het moeilijk zijn om een dwarsdoorsnede van het bestaan te geven. Ondanks mijn afkeer van het boek zie ik dat wel in.
De Morvern die zojuist is beschreven, is niet de Morvern uit de film, of als dat wel zo is, wordt het grootste deel van haar buiten beeld gehouden. Een actrice die goed bij het personage zou hebben gepast, als ze de juiste leeftijd op de juiste tijd had gehad, is Angharad Rees uit de oude tv-serie 'Poldark'. Samantha Morton lijkt me dan een goede casting: ze is eigenlijk net zo'n soort actrice, en in een van haar eerdere films, 'Jezus' Zoon' Ze speelde een meisje dat met een paar aanpassingen in dit meisje veranderd had kunnen worden. Jammer genoeg bleek dat ze niet het personage uit het boek had om te spelen. Om te beginnen is het boek een boek dat, als het gedramatiseerd moet worden, praktisch schreeuwt om monologen van de hoofdpersoon voor het publiek; zonder haar commentaar, haar gezichtspunt, haar stem, verliest het verhaal het grootste deel van zijn betekenis. Het is er nog meer door verloren gegaan doordat de adapter het heeft ontdaan van zijn komische en afschuwelijke elementen. Ook de reacties van Morvern (of die nu geamuseerd of afwijzend waren, afhankelijk van haar stemming) ontbreken, en de voorvallen hebben geen reden meer om in het verhaal voor te komen. Kortom, de filmmaker koos om de een of andere reden voor de verfilming van een levendige, scherpzinnige, komische roman, en koos als typerende beeldspraak voor een beeld van mevrouw Morton die wegkwijnt in een artistiek getemperde melancholie; alsof het uitje waarvoor Morvern zich opgeeft, een rondleiding door de stations van het kruis is. Dat is helemaal niet waar het boek, of de Morvern van het boek, over ging. Daar komt nog bij dat de Morvern van de film geen Schotse is (de actrice zei in een interview dat ze Schotse voorouders had). Ik had de tijd om het accent te bestuderen) en dat zou ze moeten zijn: het is belangrijk dat zij, haar familie en haar vriendinnen allemaal van één plek komen. En ten slotte mist de film het einde van het verhaal: Morvern geeft alles uit wat ze heeft en komt thuis in de ijzige duisternis: het is winter, de dam is bevroren, de stroom is uitgevallen en het café is donker. Zonder dit, zonder de rest, blijft er een mislukte kunstfilm over, een dode film, over een onderwerp waarvan de kracht juist lag in haar weigering, of aangeboren onvermogen, om ooit toe te geven aan het feit dat ze dood was.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het was waarschijnlijk gewoon mijn dvd, maar ik zou niemand aanraden om te proberen dit beeld op een dvd te bekijken.
Ik moest het geluid van mijn tv op het hoogst mogelijke volume zetten om ongeveer tachtig procent van de dialoog te kunnen horen. Een deel van het gesprek bleef onhoorbaar. Als je uit Schotland komt, heb je misschien een kans, zij het een kleine.
Mensenstemmen werden overstemd door bijna alle omgevingsgeluiden, waaronder het uitpakken van een pakje, voetstappen, zelfs het roken van een sigaret. Ik kan je garanderen dat ten minste een van je buren de politie zal bellen als het geluid van de televisie te hard wordt, en dat je jezelf zult verwonden als je naar de afstandsbediening duikt om het geluid zachter te zetten.
Er is kunst en er is kunst, zelfs op het gebied van audiomixen. Maar deze poging zou in een tijd van oorlog aan internationale criteria voldoen om als een gruweldaad te worden aangemerkt.
Na ongeveer een halfuur gaf ik het op, want ik had ook niets anders in de film gezien dat de zaak kon goedmaken.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er zijn een heleboel pretentieuze mensen die zullen doen alsof dit een of andere prachtige betekenis heeft, en dat onwetende idioten zoals ik het niet 'begrijpen'. Dat betekent natuurlijk dat we ons maar beter bij Hollywood-onzin kunnen houden.
Er staan alle, ahum, artistieke clichés in het boek <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het maar goed is dat de regisseur een van de uitverkorenen is. Bijna een parodie op zichzelf die in zijn eigen pretentie verzuipt.
De regisseur van de (bijna even g<0xC3><0xAA>nante) film 'Rattenvanger' komt terug met een ander stuk dat zich in artistieke onzin wentelt; het is moeilijk te begrijpen en kennelijk een studie van vervreemding. De beste manier om deze film te beschrijven is vervreemdend voor de kijkers.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er gebeurt niets.
Dan ontwikkelen personages zonder persoonlijkheid zich niet.
Dan komt het einde nooit omdat er geen begin en geen midden is.
Er zijn prachtige opnamen die niet mooi worden gemaakt omdat ze niet eens mogen zijn, omdat deze film niet eens daar is. Er is geen 'is' in deze film omdat er geen plot of personages of thema's of ideeën of symboliek of discussie of dialoog of punt is. Er is niets!
Er is een goed punt: er is een goede soundtrack. Maar het geluid is zodanig en de film zelf is zodanig dat het de moeite niet waard is om ernaar te kijken, dus als je echt geïnteresseerd bent, zou ik je willen voorstellen om de soundtrack te kopen of zoiets. Ik zal alles uit deze film halen wat erin zit, zonder al die vermoeidheid, hoofdpijn en ongeduld.
-PolarisDiB.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Mijn vrouw en ik kijken elke avond zonder afleiding naar een film, meestal kunstzinnige films waar je goed voor moet nadenken. Ik heb heel veel geduld voor films die maar langzaam tot bloei komen. Mijn vrouw heeft twee keer zoveel tijd nodig als ik. Dat gezegd zijnde - deze film is gewoon leeg en BORING! Hij ging nergens heen. Hij kwam nooit tot bloei. Hij begon vrij sterk met een veelbelovende plot... dan bakt ze koekjes... gaat naar Spanje... ze mokt, ze staart... de aftiteling. Onevenwichtig, vol gaten, valse starts & doodlopende wegen. We hebben een aantal uitgebreide scènes gezien waarin ze alleen maar voor zich uit zat te staren. Er werd een kunstmatige diepte geïmpliceerd toen ze met de modder speelde en huilde. 'Je doet alsof je diepzinnig of kunstzinnig bent. Je leert Morvern nooit kennen of begrijpen. Ongeveer halverwege kan het je gewoon niet meer schelen. We wilden alleen maar zien hoe een van de plotlijnen zich ontwikkelde. Verspil hier je tijd niet aan. Ik ben geschokt dat het zo hoog scoort.'


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het heeft zijn voordelen; Morvern Callar is zowel een voordeel als een teleurstelling. Ze is zo raadselachtig, zo origineel. Is het haar manier van omgaan met de pijn van een verloren gegane die haar zo afstandelijk en onherstelbaar maakt? Of is ze zoals een recensent haar een revolutionair noemde? Persoonlijk zou ik haar disfunctioneel noemen.
Morvern is zich volledig aan het losmaken. Ze ontdoet zich van haar vriend, denkt er niet aan haar familie in te lichten of het geld dat hij haar voor een fatsoenlijke begrafenis heeft gegeven te gebruiken voor een reis naar Spanje. Ze lijkt zo verstoken van een betrekkelijk menselijke hebzucht. Het enige element dat het publiek in staat stelt haar menselijke kant te zien, is haar goede vriend die ze mee op vakantie neemt. Hoewel haar vriendin uiteindelijk wordt gedumpt en Morvern niets meer heeft wat haar in verband brengt met de mensheid. Ze had net zo goed zelfmoord kunnen plegen.

Hoewel Spanje er net zo somber en saai uitzag als het Verenigd Koninkrijk, waren de opnamen van de regisseur voortreffelijk, en de belichting en de kleuren maakten de film visueel adembenemend.
Het is echt jammer dat er niets in de film zit wat de aandacht vasthoudt. Het duurt iets meer dan 90 minuten, maar het voelt veel langer. Ze slagen erin om Morvern interessant te laten lijken om je aandacht te trekken, maar ze doen niets met haar en vervreemden haar alleen maar meer van je, tot het punt waarop je niets meer geeft om de personages of de film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

80 minuten, en het voelde twee keer zo lang aan! Korte Overgang is niet kort genoeg. De eerste 50 minuten bestaan zelfs bijna helemaal uit een dialoog (in feite meer een monoloog) van een vrouw die de middelbare leeftijd nadert, die eentonig zit te zeuren over'mannen', teleurstelling, seks, ouder worden en haar recente breuk met een Franse tiener die ze in de scheepskantine heeft ontmoet.
De eentonige monoloog gaat door terwijl ze naar een belastingvrije winkel gaan, en naar een bar, waar haar zelfingenomen tirade hem uiteindelijk wegduwt. Daar kan het'verhaal' natuurlijk niet eindigen, dus haalt ze hem over om nog meer te luisteren terwijl ze hem naar haar hut brengt. Het kleine beetje romantiek, seks of wat dan ook dat deze film te bieden heeft, is nauwelijks genoeg om de prijs van een huurfilm te rechtvaardigen, tenzij je een van die mensen bent die van drama's houden waarin helemaal niets interessants gebeurt. Ja, het einde is heel mooi, maar het is een schrale beloning om jezelf te onderwerpen aan iets wat neerkomt op het veranderen van je woonkamer in een virtuele therapiesessie met een narcistische zeurkous.
Natuurlijk, sommige mensen vinden het leuk. Ik kan het mis hebben.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb Bloedzuigers een tijdje geleden op ebay gekocht. Ik heb de delen gezien en vond het gewoon te stom om nog een keer te bekijken. De buitensporige hoeveelheid waterig 'bloed' in het begin is gewoon helemaal uit de tijd, om nog maar te zwijgen van de 'zwiep'-geluiden van de wind. Mijn vrienden en ik hebben een super-de-luxe lowbudgetfilm gemaakt, en de effecten overtroffen nog steeds dit klotefestijn.
Wat betreft de hoeveelheid fouten in deze film, er zijn er veel te veel om te tellen. Ik kende een van de acteurs <0xE2><0x80><0x93> geloof het of niet, hij was mijn THEATRE-leraar. HA!
Laatste oordeel: doe geen moeite met deze 'horror'-film.
3 Stars (uit een mogelijke 73)


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit zou eigenlijk een tien moeten verdienen, of zelfs een tien met een nul. Ik heb dit programma een eeuwigheid gezien, en het programma ging als een speer. Maar deze aflevering is het bewijs dat het programma als een speer is gegaan. Het schrijven is lui, absurd, genotzuchtig en het is niet eens de moeite waard om er rotzooi van te maken zoals Beavis en Butthead.
Het is heel goed mogelijk om belachelijk te zijn en toch leuk - Pirates of the Caribbean, The Mummy, Count of Monte Cristo - allemaal 'leuke' films die niet serieus genomen moeten worden. Maar er bestaat ook zoiets als 'dit is het ergste wat ik ooit heb gezien'. En dit is inderdaad de ergste aflevering van Stargate die ik ooit heb gezien. Het is echt verschrikkelijk, en dat zegt iemand die een sterrenpoort in haar kelder heeft.
Ik krijg de neiging om al mijn sterrenpoort-rekwisieten te verkopen, echt waar.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Om te beginnen wil ik alleen maar zeggen dat ik dit een geweldige serie vind! Maar deze aflevering... deze aflevering maakt een bespotting van de hele serie.
Ik weet niet wat ze met deze aflevering probeerden te bereiken, maar ze hebben met succes de slechtste aflevering van de hele serie gemaakt.
Er is geen verhaallijn, alles is chaotisch en de grappen... zijn waardeloos.
De manier waarop ze een paar van de resterende vragen in het spel probeerden te beantwoorden... Bijvoorbeeld 'hoe zien de vodden eruit' door dat stomme 'voorheen op' te creëren... is gewoon g<0xC3><0xAA>nant.
Het is duidelijk dat de schrijvers door hun ideeën heen raken en dat is echt jammer.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is te zien in een 'Drive In Double Feature' van Dark Sky Films, en aangezien ik net 'Barracuda' had uitgekeken, heb ik deze ook gezien. Dit is een film die tegelijkertijd ongelooflijk ambitieus en onbeholpen blijkt te zijn.
We beginnen met twee jongedames die door de straten van een of ander buitenlands stadje zwerven, maar waar zijn ze precies? Ze blijven staan om naar de halskettingen van een Chinese verkoper te kijken en Chinese kleren te passen in een winkel, maar dan zien we een paar Azteekse danseressen. En al die tijd worden deze meisjes gevolgd door twee mannen, die uiteindelijk alle heimelijkheid laten varen om als een dolle door het stadje achter de meisjes aan te gaan, en ze uiteindelijk te pakken krijgen.
Het schijnt dat een van de meisjes een munt aan een touwtje om haar hals heeft, en die kerels willen de buit vinden, en waar heeft ze die vandaan? Dus, in een flashback, gaan we terug om dat uit te zoeken. En hoe wisten ze dat ze die munt had? Moeilijk te zeggen, eigenlijk.
Nu, in die tijd, toen die twee vrouwen 10 jaar oud waren, waren ze met hun zussen en de vriendjes van hun zus op een boot, en nadat ze gestopt waren om lucht in hun tanks te krijgen, sleepten ze die jongen terug naar zijn thuishaven, maar toen kwam zijn opa naar buiten & nodigde de 'jongeren' uit voor kruidenthee met oma. Maar niet iedereen heeft thee. Todd is teruggegaan naar de boot om te kijken hoe het met de meisjes is, en als ze weg zijn, vliegt de boot de lucht in, en als ze weer thuis zijn, zijn hun vrienden op mysterieuze wijze verdwenen. Nou, het lijkt erop dat die 'lieve mensen' hun eigen groenten verbouwen, maar dat ze wachten tot het vlees langskomt om het kruidenthee te serveren.
Maar de meisjes en Todd hebben het eiland wel verlaten, maar nu komen ze terug, geëscorteerd door hun ontvoerders, en ze zijn daar om de schat te vinden, ondanks het feit dat niemand de meisjes ooit heeft laten zien waar die lag. Er lijkt ook nog iemand anders op het eiland te zijn, en de schurken beginnen op mysterieuze wijze een voor een te sterven, en omdat het er maar drie zijn, duurt het niet lang. En er is zelfs een soort happy end, waardoor de kijker net zo verbijsterd zal zijn als zij in de rest van de film waren.
De twee schurken lijken snelheidsduivels met woedeaanvallen te zijn, en in combinatie met hun gebrek aan acteertalent zijn ze bijna hilarisch. Het hillbilly-achtige gezin is ook verstoken van acteertalent, ondanks het feit dat de opa Hank Worden is, die in veel films en tv-series heeft gespeeld. De actie is verwarrend, de locaties zijn nog verwarrender, en het eiland ziet eruit als Zuid-Californië. Ik weet het niet zeker, maar het is zeker de moeite waard om het een keer te zien, zodat je erover na kunt denken (of zeggen), hè? 4 van de 10, heel bizar.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De huisgenoten Sugar en Bobby Lee worden op een dag tijdens het winkelen door dreigende kerels ontvoerd en meegenomen naar een afgelegen eiland, waar de meisjes de schurken met tegenzin vertellen dat ze er voor het laatst zijn geweest toen ze tien jaar oud waren en dat er een fortuin op hen ligt te wachten. Dat alles sluit min of meer aan bij een film die min of meer bestaat uit één lange flashback over het eerste bezoek van de meisjes aan het eiland en het daaropvolgende gevecht met een kannibalistische familie.
Deze film is zo afschuwelijk geacteerd door alle betrokkenen dat ik medelijden begon te krijgen met die arme Hank Worden, die echt veel beter verdiende. s op dezelfde dvd) Ik moet toegeven dat in deze film die ene op Citizen Kane lijkt.

Eye Candy: één paar tieten (die misschien van Kirsten Baker zijn)

My Grade: F.

Dark Sky dvd-extra's: Vintage advertenties voor diverse drive-inrestaurants; en Trailers voor 'Bonnie's Kids' (met naakt), 'the Centerfold Girls', 'Parttime Wife' (met naakt), 'Psychic Killer' & 'Eaten Alive'. De dvd is ook bij 'Barracuda' van 1978.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Hoewel ik geen flauw idee had wat ik van deze film kon verwachten, was dit beslist niet wat ik in gedachten had gehad, als er al iets in mijn hoofd was opgekomen. Toen ik eenmaal van het bestaan ervan had gehoord, wist ik alleen dat ik een film moest hebben die Please Don't Eat The Babies heette. Helaas kon ik alleen een kopie vinden onder de alternatieve titel Island Fury. Terugkijkend zou ik het een verlies-verliessituatie kunnen noemen. Aan de ene kant sta ik nog steeds niet bekend als de man die een film heeft die Please Don't Eat The Babies heet, en aan de andere kant zou Island Fury uiteindelijk een afschuwelijk, zinloos, saai, ongezien stuk vullis blijken te zijn. Ja, echt verliezen-verliezen.<br />Ik weet niet eens voor welk genre ze hier gaan. Gewoon de slechtheid van het begin van de jaren tachtig, met een flashback die misschien wel langer is dan de non-flashback. Om te beginnen worden twee tienermeisjes achtervolgd door twee slechteriken, en als ze eenmaal gepakt zijn, brengen de slechteriken ons op de hoogte van het feit dat een van de meisjes een munt aan een touwtje om haar nek heeft, en op de een of andere manier weten die slechteriken dat er nog veel meer van die munten ergens op een eiland verborgen liggen. En dan begint het raar te worden, op de een of andere manier weten die kerels dat de meisjes jaren eerder een reisje naar een of ander eiland hebben gemaakt, toen ze pas 10 waren. Ik neem aan dat dit betekent dat de meisjes precies moeten weten waar die zogenaamde schat is. Dus nu zijn we in het verleden, terwijl de meisjes proberen terug te gaan in de tijd, zodat die slechteriken hen niet vermoorden, hoewel ik het niet erg zou hebben gevonden als ze dat wel hadden gedaan. In de flashback zijn de 10-jarige tegenhangers op een bootreis met hun zusjes en de vriendjes van hun zusjes. Uiteindelijk stoppen ze op een eiland om een luchtje te scheppen, en raken ze betrokken bij een of ander kind en zijn vermoorde grootouders. Alle mogelijke spanning of redenen om te blijven kijken komen nooit aan de oppervlakte, maar de flashback was onmiskenbaar beter dan het heden, dat nog steeds niet veel zegt. Op een gegeven moment dacht ik dat de regisseur dat misschien ook had gedacht, en dat als de flashback afgelopen was, dat het einde zou zijn, wat voor mij zou hebben gewerkt als je in aanmerking nam dat deze teleurstelling een halfuur korter zou zijn geweest. Deze zinloze film in een zinloze film eindigt uiteindelijk, en er gebeuren echte dingen, maar het is stom. Ik denk dat ik niet echt een film vol met kinderen die worden verslonden of zoiets had verwacht, maar ik had wel een of andere bizarre B-entertainment verwacht, voornamelijk alleen maar een verwarrende, onbeholpen verhaallijn, niet zeker van het genre. Mijn advies zou zijn om op zoek te gaan naar iets wat de moeite waard is, zoals _Aanval van de beestwezens_. Als iemand, en ik zou dit alleen maar aanbevelen aan serieuze B-filmverzamelaars die ze allemaal moeten hebben, iemand anders die geïnteresseerd is, heeft waarschijnlijk een hersenbeschadiging. Wat me echt dwarszit, is dat ik nog steeds geen idee heb waarom ze het _Please Don't Eat The Babies_ noemden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Omdat ik _Achter de Zon_ heb gezien, hoopte ik op een ontwikkeling in stijl en techniek die aansloot bij de grotere schaal van deze film. Ik vond het ook interessant om te zien dat iemand een keihard, op feiten gebaseerd, gefictionaliseerd verslag gaf van wat er gebeurde tijdens deze beruchtste van alle Japanse wreedheden, maar dit is het niet. Dit speelt zich af als een Europese nazi-uitbuitingsfilm uit de jaren zeventig <0xE2><0x80><0x93> b.v. SS-experimentenkamp enzovoort (misschien meer als _Deported Women_ van de Speciale Afdeling). Toegegeven, de film heeft een groter bereik en er rennen meer mensen rond, maar hij neemt zijn toevlucht tot hetzelfde goedkope en vreugdeloze middel van een heleboel ongelukkige niet-acteurs die slap neervallen bij het geluid van belachelijke neppistoolschoten, gekruid met de incidentele slecht uitgevoerde'shock'-sequentie. De wel degelijk afschuwelijke documentairebeelden zijn ruwweg gesplitst tussen scènes die zo afgezaagd zijn dat zelfs deze echte beelden veel van hun kracht verliezen. Kijk op kanaal 4 naar 'The Holocaust' (de lucht in (nog steeds aan?), vanaf 1 No 2006) voor een werkelijk verontrustende documentaire over het kwaad van de oorlog (met een uitstekend gebruik van feitelijke beelden). Dit is het soort behandeling dat de gruwelen van Nanjing verdient, niet dit afgezaagde uitbuitingsspul (een betere uitbuitingsfilm zonder het oneerbiedige gebruik van beeldmateriaal zou prima zijn geweest, maar nogmaals, dit is niet eens een erg goede uitbuitingsfilm). Rating: 3 (5 als uitbuiting, 1 als behandeling van het onderwerp).