inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik het belang van het onderwerp niet in twijfel trek <0xE2><0x80><0x93> integendeel. Ik ben Pools en ik ben me al een hele tijd bewust van de massamoord op Katyn (in feite zijn daar twee familieleden van me omgekomen), dus ik keek uit naar deze film. Helaas werd ik teleurgesteld.
Ik denk dat het grootste probleem ligt in het script, dat te veel subplots en personages bevat, die geen van alle goed zijn uitgewerkt. De personages zijn pijnlijk eendimensionaal; hun verhalen zijn met elkaar verweven, maar missen de algehele betekenis. Naar mijn mening hebben de acteurs niet echt de kans om hun talent te tonen. De uitzondering is Andrzej Chyra, die Jerzy speelt <0xE2><0x80><0x93> het enige interessante personage. Ik wou dat het verhaal meer op hem was gericht.
Als gevolg daarvan mist de film emotie. Voordat ik hem zag, dacht ik dat ik ontroerd zou zijn, al was het maar om sentimentele redenen <0xE2><0x80><0x93> maar in feite keek ik er de hele tijd naar met een vreemd gevoel van afstandelijkheid, afgezien van de laatste executiescène. Die wordt goed gespeeld en de plaatsing is interessant en zorgt voor een climax, hoewel het idee van het Onze Vader dat in koor wordt opgezegd door de geëxecuteerde officieren een beetje vergezocht lijkt.
Tot slot wil ik zeggen dat de film misschien enige educatieve waarde heeft voor degenen die niet bekend zijn met de geportretteerde historische gebeurtenissen, maar naar mijn mening als filmwerk niet deugt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

O, wat een teleurstelling is deze film. Niet te geloven dat hij door Wajda is geregisseerd. Er is bijna geen plot en 90 procent van de film bestaat uit verschillende mensen die in en uit het beeld lopen en zwakjes met elkaar in contact proberen te komen terwijl ze het over het Katyn-slachtoffer hebben. Het interessantste deel komt helemaal aan het eind, maar tegen die tijd kan het me niet meer schelen en probeer ik mijn geeuwen te onderdrukken.
Bijna de hele film is opgenomen met een handcamera, die het gevoel van 'persoonlijke directheid' moet overbrengen, maar het grootste deel van de film heeft niets persoonlijks of directs. In plaats daarvan werd ik zeeziek van het constante getrek aan de camera. Eerlijk is eerlijk, er zijn ook een paar geweldige films (geen woordspeling), maar niets wat je 'Wauw!' doet krijgen.
Als je niet bekend bent met het Katyn-slachtoffer, ga je in de film aan je hoofd krabben. Als je wel bekend bent, ga je ook aan je hoofd krabben, hoewel misschien om andere redenen. Het komt erop neer dat de film keer op keer beweert en blijft herhalen dat het de Sovjets waren die in 1940 duizenden Poolse soldaten hebben vermoord. Dit punt wordt herhaaldelijk benadrukt, alsof iemand in het publiek van dit elementaire historische feit overtuigd moet worden. De film probeert echter nooit uit te leggen WAAROM ze zijn vermoord. Per slot van rekening zijn tienduizenden Poolse soldaten in de andere Russische krijgsgevangenkampen niet gewond geraakt en in 1941 vrijgelaten. Het is ook nooit goed uitgelegd hoe veel mensen er zijn omgekomen, hoewel het getal 20.000 er een paar keer in wordt gegooid.
Het acteerwerk is voldoende, met alleen Komorowska (oude vrouw) en Chyra (luitenant Jerzy) opvallende optredens, maar ze spelen in totaal misschien 10-15 minuten. Zeker niet genoeg om de hele film vol te houden. Veel andere acteurs lijken eerder te zijn gekozen vanwege hun matinee-uiterlijk dan vanwege hun acteertalent, maar ik zal hun namen niet noemen. Laat ik volstaan met te zeggen dat ze absoluut NIET voor een Oscar in aanmerking komen, dus als iemand beweert dat deze film is 'beroofd' Ook de film heeft een verkeerde toon. Aan de ene kant probeert hij een accuraat historisch drama te zijn, aan de andere kant neemt hij zijn toevlucht tot goedkope anti-Sovjetpropaganda, zoals een Russische soldaat die laat zien hoe hij de Poolse vlag verscheurt en zijn laarzen ermee schoonmaakt. Dan zijn er nog een paar raadselachtige scènes die absoluut niets met de plot te maken hebben, zoals een stel dat op een dak klimt of de liquidatie van de universiteit van Krakau.
Er zijn veel gemiste kansen om deze film interessanter te maken, zoals het toevoegen van een politieke kant aan het verhaal, het tonen van de Duitse ontdekking van de graven, of zelfs het portretteren van Anna's personage. De reis van het door de Sovjets bezette deel naar het door de Duitsers bezette Krakau. Al deze aspecten hadden het belangrijkste deel van de film kunnen zijn, maar in plaats daarvan worden ze teruggebracht tot een paar minuten. Uiteindelijk krijgen we een verzameling losjes passende, verwarrende, saaie scènes over de reactie van Polen op een van hun grootste tragedies uit de Tweede Wereldoorlog. Niet erg boeiend en Wajda helemaal niet waardig.

targets: De recensie is negatief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vermoed dat de film gebaseerd was op een dik boek. Gezien het aantal personages en subplots tijdens Katyn dacht ik dat de filmmakers, misschien de schrijver of de regisseur, van plan waren een epische film te maken. Maar in werkelijkheid was er niet genoeg tijd om echt aandacht te besteden aan het ontwikkelen van personages of een verhaal. Tot mijn ergernis waren er veel losse verhalen die konden worden geschrapt.<br />Bij het beschrijven van de gebeurtenissen die voorafgingen aan de massamoord op al die intellectuelen en officieren, denk ik niet dat de film een verklaring gaf voor de noodzaak tot moord. Was het politiek? Filosofisch? Wraak? Het interessante aan historische films is het zien van persoonlijke motivaties of emoties. In plaats daarvan leken de moordenaars van Katyn op automaten, volledig onder controle van Stalin, die...' Zo nu en dan verschijnt er een houtskoolschets. De weergave van de Russen en de Duitsers leek volkomen eendimensionaal. (Zijn Poolse mensen echt zo kwaad op de Russen?) Behalve dat ze slecht bewerkt en bevooroordeeld of op zijn minst onrealistisch waren, leken de keuzes voor muziek en cinematografie niet bij elkaar en bij de film zelf te passen. Ik geloof niet dat je echt een epische oorlogsfilm of oorlogsevenement kunt filmen met een handcamera. (Maar als de regisseur voor een verhaal met karakters had gekozen, misschien door zich op één enkel gezin te richten, zou de cameraman-cam-manier misschien beter hebben gewerkt.) En als je echt dramatische muziek gebruikt, moet die beter in evenwicht zijn met het soort shots.

targets: De beoordeling hier is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is een schande, vooral als je bedenkt dat Andrzej Wajda geen amateur is, maar een beroepsregisseur. Maar deze film levert niet wat je zou kunnen verwachten.
Ten eerste: ik ben een Pool, dus ik kan het hele achtergrondverhaal vertellen, want ik lees boeken. Maar hoe weet je dat er in deze film ook maar een oorlog plaatsvindt <0xE2><0x80><0x93> mensen lopen heen en weer, sommige soldaten schreeuwen... Is dit echt de Tweede Wereldoorlog of zijn soldaten op vakantie?
Acteren en dialogen <0xE2><0x80><0x93> armzalig, ellendig armzalig. A. gonjewski, D.Stenka, M.Komorowska, W.Kowalski, A.Chyra passen in hun rollen, de rest van de (Poolse) cast is van het toneel verdwenen (met name M.Ostaszewska, een van de hoofdrolspelers, wat een ongelukkige keuze). 99 procent van de dialogen wordt niet uitgesproken, ze worden er gewoon in gegoten, de acteurs hadden moeite met hun rol en het is niet verbazingwekkend als je bedenkt wat voor rare dingen ze te zeggen hadden.
En dat brengt ons bij de meest teleurstellende kwestie: je kunt het niet voelen. Alles is zo theatraal, kunstmatig. Er is geen echt leven, er zit geen gevoel in. Er zijn veel originele beelden uit de Tweede Wereldoorlog en, raad eens, het materiaal is veel krachtiger, dramatischer dan wat A.Wajda deed. Ik zie maar één ding positief <0xE2><0x80><0x93> ondanks historische vergissingen (zoals het acroniem ZSRR; het werd gebruikt voor propagandadoeleinden na 1945, om het Polen naar de zin te maken dat ZSRS was verdwenen, en nu was er ZSRR, maar in 1940 was er geen ZSRR!), gelukkig wordt er ongetwijfeld aangetoond dat de moord in Katyn door de Sovjets is gepleegd (ja, het is een feit, niet een of andere controversiële roddel). Geweldig, twee uur voor een scène van 5-10 minuten.
Hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> tijd en potentieel verspild. Dit is een tragedie van epische proporties, wil om te vechten in 1939 (nauwelijks te zien), niet door de Poolse autoriteiten tot oorlog tegen de Sovjet-Unie verklaard (sic! Niet hier te zien), kort daarna krijgsgevangenen, die onder de schandalige omstandigheden moesten leven (niet hier te zien), hoop en angst voor wat er daarna zou komen (nauwelijks te zien), en dan... vernietiging. Het ging hand in hand met Duitsers <0xE2><0x80><0x93> de Sovjets vernietigden het Poolse volk, gericht op mensen die de ruggengraat van Polen vormden. Helaas slaagden ze erin, en de resultaten zijn nog steeds zichtbaar.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Om te beginnen moet ik zeggen dat ik niet iemand ben die er gewoonlijk voor terugdeinst om na te denken bij het zien van een film, ik ben bijvoorbeeld dol op films van Tarkowsky, Berghman is ook een favoriet... maar dit? De positieve punten kunnen gemakkelijk samengevat worden: de fotografie is schitterend, en de muziek is perfect... wordt het een goede film? Ik dacht van wel, maar dit is een perfect voorbeeld van een film die het (voor mij) niet maakt... misschien komt het doordat ik te dom ben? Tarkwosky maakte bijvoorbeeld ook heel lange opnamen, maar wat hij nooit deed, was het filmen van 5 minuten van precies hetzelfde beeld van twee mensen die lopen (en dan bedoel ik alleen hun hoofd, want in deze film zijn er veel van die opnamen, maar soms is het effectief), het algemene resultaat is duidelijk saai, zelfs met de intelligente ondertoon (die wordt weergegeven op een manier die, hoewel intelligent, vooral erg pedant is)

je ook altijd het gevoel hebt dat de regisseur een paar van de lange opnamen niet maakt voor het esthetische of symbolische effect, maar gewoon om het budget te sparen...
' Ik ben erg teleurgesteld in deze film, want ik vond de eerste 30 minuten echt goed, maar hij ging maar door en door, zonder zelfs maar op hetzelfde niveau te blijven als de eerste scènes...
<0x3E><0x3E> Terwijl ik de zeer lovende commentaren op deze pagina lees, krijg ik ook het gevoel dat sommige mensen gewoon proberen om veel meer in de film te zien dan er is... als een film langzaam en kunstzinnig is, betekent dat niet noodzakelijkerwijs dat hij heel diep is... ja, het is een allegorie op de muziektheorie, geplaatst in de context van een kleine stad, wat op zichzelf heel interessant is, maar het maakt er NIET een diepe film van... Behalve dan voor mensen die er absoluut een soort intellectuele masturbatie van willen maken, maar dat is dan niet wat je in de film aantreft, maar wat je in jezelf aantreft... een oefening die naar mijn mening veel effectiever gemaakt kan worden door naar _Stalker_ of _Solyaris_ te kijken dan naar _Werckmeister Harmonies_, dat veel aan Tarkowsky te danken heeft, maar nooit gelijk is...

targets: Deze recensie is negatief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze zelfingenomen, verwarrende 'film' kijkt toe als een kind dat op een heel slechte trip is. Je hebt te maken met iets wat je doet denken aan een stuk rottende sla dat per ongeluk uit de laadbak van een vuilniswagen is gevallen: niemand raakt het aan omdat het waarschijnlijk uit zichzelf door de afvoer zal worden weggespoeld. Er is geen ruimte voor intrige als je 'visuele beelden' en'subtiele' allegorie hebt. Ik heb het gevoel dat de regisseur de volgende grote kunstfilm probeert te maken terwijl hij smeekt om intellectuele lof. Ik heb mijn baret ook niet meegenomen. Toen ik dit zag, voelde ik me bijna beledigd omdat de 'film' zo effectief afstand van je neemt.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Wat een uitputtende, pijnlijke ervaring.
Dat zijn meer dan twee uur van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen.
De verrukking van deze Directeur van het Filmfestival <0xE2><0x80><0x93> wordt overspoeld door overmatig gebruik van de lange slow-shot... hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> dat is niet het enige dat een script maakt.
Vermijd deze film ten koste van alles.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is negatief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Over het algemeen hou ik van het werk van Sion Sono, maar deze film was volslagen achterlijk. Maar helaas niet achterlijk genoeg om het op een onderhoudende manier achterlijk te maken. Ik zat me met open mond af te vragen wanneer hij zou eindigen. De plot is niet meer dan een vage aanduiding. Ik denk dat het luchtig bedoeld was. Ik bedoel, spookextensies <0xE2><0x80><0x93> hoe zou het niet luchtig kunnen zijn? Maar de humor, voor zover die er was, viel in het water. Niet grappig. Niet eng. Niet bloederig. Ik zou zeggen dat Sono misschien een ingehuurde kracht was bij dit project, maar hij schijnt deze saaie troep ook geschreven te hebben. Ik moet nog een paar regels invullen, wat valt er verder nog te zeggen? Ik denk dat ik de zin zou kunnen afmaken met: Volgende keer beter, Sono-san.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het trio van Bill Boyd, Robert Armstrong en James Gleason speelt in _Coney Island Carnys_, die wedijveren om de hand van Ginger Rogers, een werkende vrouw die toffees verkoopt. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog maakt het drietal zich op en gaat ze Ginger van verre achterna. De eerste helft van deze RKO Pathe-productie is moeilijk, met drie mannelijke hoofdrolspelers die het decor opvreten met overgekookte oneliners en'slimme' dialogen die al snel vermoeiend worden. De tweede helft concentreert zich op actiescènes waarin de Amerikaanse marine achter een Duitse kruiser en een U-boot aan zit. Die scènes zijn levendig en goed gefilmd, maar over het algemeen is dit een te lang en onbevredigend komediedrama met een vlakke afloop. Alleen voor fans van de sterren.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In elk geval in de eerste helft van de film. Als hij was begonnen met de drie vrienden bij de marine en zich had geconcentreerd op de actiescènes van de marine, zou het een veel betere en strakkere film zijn geweest. De tweede helft van de film is het waard, vooral voor de actiescènes en de slotscènes van schepen uit het begin van de twintigste eeuw, maar het is alsof je een zere kies krijgt als je daar aankomt. Kijk ook niet naar deze film alleen omdat Ginger Rogers erin voorkomt. Ze heeft een belangrijke rol, maar het is een kleine.
De film begint met drie vrienden uit New York City die in de toeristenbranche werken en ook in een goedmoedige wedstrijd verwikkeld zijn om de hand van Sally (Ginger Rogers), een zingende snoepverkoopster langs de avenue. Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, lijkt het de drie vrienden volkomen koud te laten hoe de strijd verloopt, maar ze nemen toch dienst bij de marine. Degene van de drie die zich het minst inspant als burger (Bill Boyd als Baltimore) wordt commandant van de andere twee (Robert Armstrong als Dutch en James Gleason als Skeets). Om het nog ingewikkelder te maken is Sally verliefd geworden op een van de drie, maar ze krijgt niet de kans het hem te vertellen voordat de drie naar het front vertrekken.
De film is aan boord van het schip iets interessanter, vooral vanwege de close-ups van het schip zelf, en ook omdat de chemie tussen de drie vrienden geloofwaardig is. Maar James Gleason is met zijn negenenveertig jaar een beetje te oud om nog een zwabber te zijn, vooral omdat er op het aanmeldingsformulier stond dat je tussen de 17 en 35 jaar moest zijn om in aanmerking te komen.
Eén overduidelijke fout in de film die me deed geloven dat alles buiten de marinescènes met minimale zorg in elkaar is gezet, is het kostuumontwerp, of beter gezegd het gebrek daaraan. In de scènes in New York vlak voor de Tweede Wereldoorlog zien we iedereen gekleed in de mode van 1931 en iedereen in de auto's van 1931 <0xE2><0x80><0x93> er werd geen enkele moeite gedaan om deze film in de tijd te plaatsen. Als je de paar scènes met Ginger Rogers en de laatste 45 minuten over de zelfmoordmissie van de marine bekijkt, heb je hier alles gezien wat de moeite waard is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het verhaal is niet erg sterk. Verwacht geen 'Bourne-identiteit'-film. Het begon sterk, Tara sprak Russisch en het klonk zelfs geloofwaardig. (Niet dat ik een expert ben op het gebied van de Russische taal.) Moskou had die donkere, deprimerende uitstraling die deze film potentie gaf, ik geloofde er nog steeds in. Het slechte nieuws was dat het maar een half uur duurde voordat je zag dat ze met deze film echt de juiste snaar hadden geraakt. Het acteren was slecht, misschien omdat het verhaal zelf niet erg sterk was. Er is een gedeelte in de film waarin Gordon Patrick (Nick Moran) een gesprek voert aan de telefoon met de C.I.A., alsof je naar een Chinese synchronisator luistert. Het kost zelfs weinig moeite om de hoofdpersonen diepte te geven. Bovendien is het een goedkoop en gemakkelijk einde.<br />Daar komt nog bij dat bijna elke scène waarin Tara Reid meespeelt, goed is. Niet dat ze zo goed acteert, dat doet ze niet eens. Maar ze ziet er echt geweldig uit in deze film. Al met al was het een beetje een teleurstelling.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Stop-Loss is agitprop. Ik had veel meer verwacht van getalenteerde jonge acteurs als Joseph Gordon-Levitt en Ryan Philippe, maar scenarist/regisseur Kimberly Peirce weet de nare gevolgen van de oorlog op de Amerikaanse jeugd treffend neer te zetten. Ik weet zeker dat ze onderzoek heeft gedaan naar de oorlog in Irak en de jonge mannen die daarin vochten, maar je zou het niet zeggen als je Stop-Loss ziet. In veel opzichten deed deze puinhoop me denken aan de Lords of Dogtown van Catherine Hardwicke, een al even onbeholpen, overdreven gestileerde, tv-filmachtige verspilling van solide onderwerpen.<br /><0x3E> http://eattheblinds.blogspot.com/.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Mijn fout was dat ik dacht dat dit een serieuze oorlogsfilm was voordat ik hem zag. Dat alles eindigde binnen een paar seconden toen het 'MTV'-logo verscheen. Het had net zo goed 'National Lampoon's Sexy-N-Loose' kunnen heten. En de 'MTV'-fans vonden hem leuk; de film die volgde op die komische eerste paar seconden was net zo grappig als de muziekvideo's die ze jaren geleden in de jaren veertig speelden. Disney was in elk geval slim genoeg om zijn Rated R-materiaal naar Touchtone te sturen en ons de kans te geven hem serieus te nemen. Oké, ik ben hardvochtig; zo slecht was de film niet. Maar hij heeft beslist zijn portie overacting en de film is uitermate bevooroordeeld/eenzijdig. Toegegeven, ik ben geen liefhebber van oorlogsfilms. Ik kan niet naar 'Platoon' kijken.' 'Full Metal Jacket' of 'Saving Private Ryan', meer dan eens. Oké, het waren goede films, maar ze zijn niet mijn sterkste punt, en na een tijdje lijken ze allemaal in elkaar over te lopen, zodat ik ze niet meer van elkaar kan onderscheiden. Na een tournee door Irak wil Phillippe een nieuw leven beginnen, maar hij wordt teruggeroepen vanwege een clausule in zijn contract. Dat is tenminste het plan van het leger, tot hij deserteert en de personages het land doorkruisen voor een paar dollar die ze verbazingwekkend genoeg niet te pakken hebben gekregen. Nee, ik heb geen oorlog meegemaakt, en ook niet in Irak, en ik ben het er ook niet mee eens. Ik heb ook niet alle kennis over rekrutering en het ondertekenen van contracten. Ik kan dit zeggen: hoewel het me spijt dat ze weer in dit conflict worden betrokken, kan ik niet veel sympathie opbrengen voor iemand die zo dom is om de kleine lettertjes niet te lezen. Het is alsof iemand op zijn sterfbed zich vooroverbuigt om eindelijk de waarschuwing van de minister van Volksgezondheid op zijn pakje sigaretten te lezen en zegt: 'O, ze zijn wat? Dodelijk? Ik klaag ze aan!'


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vind het verschrikkelijk ironisch dat 'linkervleugel' Hollywood zich blijft indekken door van die afschuwelijke lauwe films te maken die noch de oorlog tegen het terrorisme veroordelen, noch die oorlog omhelzen.

Als je een overlevende van de jaren zestig en een toegewijd pacifist bent en je hoopt op een regelrechte veroordeling van de oorlog, zoals 'Geboren op de vierde juli' of 'In alle rust op de westelijke oever', dan zal deze film echt aanvoelen als een rip-off. Geen van deze soldaten twijfelt aan deze oorlog, of aan welke oorlog dan ook, of aan het idee van oorlog. Ze zeuren alleen maar over het feit dat ze nog een tournee moeten maken.
Aan de andere kant, als je...' Als je een patriottische Amerikaan bent die een verhaal van moed en eer wil zien, dan zal deze film echt als een afknapper aanvoelen. Geen van deze soldaten houdt van Amerika, of houdt zelfs maar van het leger. Door de manier waarop ze pruilen en mokken komen ze eerder over als een stel pubers in een buitenwijk dan als stoere jongens met een blauwe band. Het is niet 'Wij waren soldaten', en het zijn niet de woorden van IWO jima. Het is zelfs geen hersenloze actie, en de oorlogsscènes zijn minder rambo en meer blits.

Ryan Philippe kan zo'n soort film niet maken. Hoewel hij ongelooflijk sexy is, op een ruige, mannenachtige, biseksuele manier, is het moeilijk hem voor te stellen als een langzaam pratende jongen uit Texas die wil opstaan om zich te laten gelden. Dit is geen sergeant Croft in Mailers THE NAKED AND THE DOAD. Hij lijkt meer op Joel in Truman Capotes ANDERE STEM, ANDERE KAMERS. Hij kan je niet wijsmaken dat hij in een oorlog heeft gevochten en zijn steentje heeft bijgedragen, of dat hij zijn vrouw wil en dat hij haar nu wil. Hij sist op het slagveld en in de slaapkamerscènes en ziet eruit alsof hij veel liever voorover zou buigen om van achteren flink toe te slaan.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het is jammer dat tussen deze film, _In the Valley of Elah, Lions for Lambs_ en _Home of the Brave_, alles gebaseerd lijkt te zijn op gemeenschappelijke stereotypen over veteranen uit de oorlogen in Irak en Afghanistan. Het zuipen, het vechten, de kortsluiting, de verbroken huwelijken, kerels die door het lint gaan en een schuttersputje in hun voortuin graven als ze dronken zijn, enzovoort enzovoort.
Gebeurt het <0xE2><0x80><0x93> ja, maar niet zo vaak als je zou denken als je een van deze films hebt gezien. Ik denk dat het jammer is dat deze regisseurs/producers/schrijvers ervoor kiezen hun bijl tegen het politieke establishment te zetten door soldaten op zo'n atypische manier te portretteren. We krijgen niet eens een koekje van eigen deeg, zoals de nieuwe kinderen die zijn geboren toen er een familielid werd uitgezonden, of de jongen die in een getto is opgegroeid en zich dankzij de GI Bill nu kan veroorloven om te studeren, of het stel dat zich een huis kan veroorloven, of een nieuw bedrijf kan beginnen, hun staatsburgerschap kan verdienen, enzovoort. In plaats daarvan worden we getrakteerd op de stereotypen omdat de mensen die deze film hebben gemaakt je alleen maar de slechte kant willen laten zien.
Er zijn een paar problemen met de film zelf: 1) iemand heeft het verknald door Phillippe in te zetten voor een Bronze Star met V nadat hij zijn team door een smalle steeg had geleid nadat hij door een schutter in een taxi in het nauw was gedreven. Nogal stom, maar ja, dat gebeurt. 2) De jeeps hadden geen koepelbepantsering, dus we moeten aannemen dat het bijna het begin van de oorlog is, maar toch heeft elke soldaat en zijn broer een ACOG en alle mogelijke accessoires voor zijn M4? Sorry, dat denk ik niet. En als hij zich dan uiteindelijk aangeeft, en ze nemen hem terug, blijft hij op zijn rang en wordt hij in dezelfde eenheid ingezet? Sorry, ik denk het niet.
Ik kan het alleen maar omschrijven als een reusachtig stereotiep van het leger en de infanterie. Hebben sommige soldaten sommige gebeurtenissen die in deze film worden geportretteerd, ja? Maar in deze film krijg je praktisch elk stereotiep in een tijdsbestek van ongeveer 100 minuten, en in feite is het niet zo dat de meeste soldaten in die tijd terugkeren. Ik wou dat de regisseur wat beter onderzoek had gedaan in plaats van met haar agenda te beginnen en dan een film te maken. Van de films waar ik het aan het begin van deze post over had, is de beste waarschijnlijk _Livers for Lambs_, wat meer een commentaar is op de trieste staat van Generatie Y dan op de oorlogen in Irak of Afghanistan of de Bush-regering. Als je deze film echt wilt zien, wacht dan tot hij op tv of op Netflix komt, en betaal niet rechtstreeks met contant geld.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is zo'n zogenaamde 'Hollywood Social Commentary'-film die het van twee kanten wil bekijken. En geloof me, in deze film zijn beide kanten clichématig en stereotiep. STOP-LOS is een film van 21st Century John Wayne Films die met anti-oorlogssentimenten te maken heeft, maar duidelijk eindigt met de opmerking: 'Als je een man bent in de maatschappij van vandaag, zorg dan dat je je zaakjes op orde hebt en trek ten strijde met je vrienden.' In veel opzichten was de film een geweldig vervolg op TAXI TO THE DARK SIDE, waarin een militair even krankzinnig als onbeheerst werd afgeschilderd, een quasi freaky feest-/dierenshow vermengd met een Texas Red Neck-wereld van onderdrukte homo-erotische bewijzen van mannelijkheid. In deze film draaide het allemaal om de ene na de andere clichématige scène. En dan gaat de opstandige militaire deserteur Ryan Phillippe op 'road trip' met de vriendin van zijn beste vriend, een kunstmatige verhaallijn die is gemanipuleerd om families van dode militairen te bezoeken, verminkte soldaten in militaire ziekenhuizen, enzovoort, en ten slotte om de vlucht naar Canada of Mexico ter sprake te brengen. Maar uiteindelijk winnen mannelijke eer en vaderlandsliefde het, want frisgewassen en knap als hij is, rijdt hij met zijn vrienden in een bus terug naar Irak en een wereld die hij een paar minuten eerder nog aan iedereen had verzekerd dat hij die nooit meer zou kunnen verdragen. En een Hollywood Blockbuster krijgt uiteindelijk de kans om beide kanten van zijn publiek in de palm van zijn hand te houden. Tenminste, dat wil hij graag geloven. Wat mij betreft, breng me maar terug naar de meer overtuigende realiteit van IN THE GARDEN OF ELAH.

targets: Het antwoord is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nadat ik Stop-Loss heb gezien, merk ik dat ik in Hollywood teleurgesteld ben dat ik zo'n stinkerd ben geworden. Verdwenen zijn de gloriedagen van de films uit de jaren veertig die je trots maakten op het feit dat je een Amerikaan was, die vochten tegen het kwaad dat in het buitenland veroverd wilde worden en thuis dood wilde. Wat overblijft, is kwijl dat uit de mond van rabiate anti-Bush radicalen loopt. Het verhaal gaat over drie jongemannen die terugkeren uit de oorlog. Een van hen vervalt tot een onbeheerste waanzin, die culmineert in zijn dood. De hoofdrolspeler verlaat zijn land in oorlogstijd en vernietigt tegelijkertijd de relatie van zijn beste vriend met zijn verloofde. De derde is in feite de held van het verhaal, die ervoor kiest de strijd voort te zetten die bijna acht jaar geleden naar onze kusten werd gebracht. Wat deze film slecht maakt, is niet het acteerwerk, maar de premisse erachter. Wij worden ertoe gebracht te geloven dat gedecoreerde soldaten ons land in feite haten. Desertie is in tijden van oorlog verwant aan verraad, en de hoofdpersoon flirt er gedurende de hele film mee. Deze paradox is bedoeld om de reactie van het publiek op de centrale rol van de film te verzwakken. We worden niet geacht King te bekritiseren, omdat hij medailles draagt, maar zijn daden zijn het niet alleen waard, maar schreeuwen erom. Hij is geen antiheld. Om de film te accepteren, moet het publiek de correctheid van desertie accepteren, want het verhaal schildert King af als niets minder dan een held. Dat kan ik niet accepteren, want het is net zoiets als mij vragen de hemel geel te noemen op een helderblauwe dag. Bovendien wordt de echte held bespot, de man die zich weer aanmeldt en zijn land blijft dienen. Ik zou deze stinkfilm alleen aanbevelen aan iemand die overtuigd moet worden van het verval van Hollywood, want het is er een duidelijk voorbeeld van. Geen wonder dat het slecht ging met de kaartverkoop.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is het soort film dat geliefd is bij 50-jarige schoolmeesters en mensen die denken dat ze op de hoogte zijn van maatschappelijke kwesties <0xE2><0x80><0x93> maar eigenlijk geen flauw idee hebben. De acteurs <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het allemaal amateurs zijn <0xE2><0x80><0x93> doen hun best, maar het script zit zo vol met clichés en stommiteiten dat ze het niet kunnen redden.
Maar het ergste van alles is de cabaretvoorstelling waar de kinderen aan werken <0xE2><0x80><0x93> die brengt al je slechtste herinneringen naar boven van de acteerlessen op school. De tekst van een van de liedjes gaat ongeveer zo in een snelle vertaling: 'Ik ben de dwerg van de maatschappij, een emotioneel gehandicapt individu.'
Alsjeblieft!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze weergave van het populaire kinderverhaal op film is nogal zielig om te zien. Ik weet dat het een van de vroegste pogingen tot filmmaken is, maar deze 15-minutenfilm is fantasieloos en slecht gefotografeerd. 'The Great Train Robbery' (1903), waar ik ook een opmerking over maakte, is veel creatiever en opwindender om te zien.
We zien de kleine langharige Jack een koe (2 mannen in een koeienpak) ruilen voor een hoed vol bonen van een koopman en later groeit er een bonenstaak uit de plek waar zijn moeder ze in de tuin gooit (ik denk dat die arme Jack het verkeerde soort heeft gekregen). Jack droomt van een gans (het lijkt eigenlijk een kip) en een gouden ei en de volgende dag klimt hij met de stengel in de hemel. In deze film wordt geen enkele poging gedaan om creatief te zijn. De steel ziet eruit als een touw met bladeren erop, de reus is gewoon een lange bebaarde kerel in een huis waar niets abnormaal groot is in vergelijking met Jack en de climax van de film waarin Jack ontsnapt met de gans en het gouden ei is ellendig als een opgezette pop uit het beeld valt in plaats van de reus en dan de acteur zijn plaats inneemt <0xE2><0x80><0x93> die opstaat in een overdreven doodsdans, zoals in de meeste vroege films. De bonenstaak (met bladeren bedekt touw) komt uit de lucht vallen en krult zich netjes op het voorhoofd van de reus.
Kijk naar iets anders.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

HANDEN VAN DE RIPPER

Aspectverhouding: 1,85:1

Geluidsformaat: Mono!
Een edwardiaanse dokter (Eric Porter) gebruikt een nieuwerwetse freudiaanse analyse op een jong meisje (Angharad Rees) dat de dochter van Jack the Ripper blijkt te zijn, en net zo dodelijk...

Onwaarschijnlijke horror van Hammer, waarin een respectabele societyfiguur zich ontfermt over een beeldschone jonge zwerfster zonder ook maar een greintje schandaal te wekken, zelfs als ze iedereen begint te vermoorden met een verscheidenheid aan dodelijke werktuigen ( kapotte spiegels, hoedenspelden, enz.)! Het scenario van L.W. Davidson dwaalt doelloos van de ene moord naar de andere, offert de inherente subtekst van het materiaal (Porters overduidelijke aantrekkingskracht op Rees) op ten gunste van een commercieel melodrama, en de toon blijft de hele tijd ingetogen. Sommige van de bloederige scènes zijn zelfs voor Hammer verrassend levendig, en deze zijn uit de originele Amerikaanse uitgave geknipt (ondanks de R-status van de MPAA), hoewel de complete versie nu op dvd verkrijgbaar is. Porter en Rees geven uitstekende voorstellingen, en de climax in de kathedraal van St. Paul is beslist een hoogtepunt, maar de rest van de film is vreemd leeg en onaangedaan. Geregisseerd door Peter Sasdy.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Geprikkeld en humorloos (vooral in het licht van de nogal dubieuze psychologie ervan), maar goedgeluimd en prettig luguber, benadrukt deze beschaafde film de ongewoon hypnotiserende aanwezigheid van Angharad Rees als een jonge vrouw die af en toe door Jack the Ripper wordt bezeten, wat te midden van de edwardiaanse fatsoensnormen een paar nare bloederige effecten teweegbrengt. Het is allemaal vrij standaard voor Hammer, maar het wordt met veel visuele elan gebracht, zelfs als de centrale relatie tussen psychoanalyticus Porter en Angharad het verhaal drijft zonder dat er ooit een bevredigende verklaring wordt gegeven.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb die film een paar keer gezien en ik heb er nooit veel aan gevonden. Ik ben niet zo'n fan van 'nu horror', dus daar kan ik niet over uitweiden. Ik vond het een beetje smoezelig, ik denk dat wat me aan Hammers ergert het aspect van de seksploitatie is, niet de seks, maar de seksploitatie. Het verbaast me dat zoveel mensen deze film zo goed vinden, dus ik zal hem nog eens bekijken. Maar voor mij was het niet eng, er zat geen sfeer in, alleen een beetje 'god, moet je die slechte/stomme Londense prostituees zien en dat onschuldige Annatje dat op het punt staat verkracht te worden door de zoveelste nare man, oef!' Ik denk dat de film voor mij uiteindelijk helemaal geen diepgang had, alleen maar een stel akelige, pedante mannen en vrouwen die er alleen maar waren om te prikkelen. Dit was ongetwijfeld tot op zekere hoogte hoe het Victoriaanse Engeland was, maar de decors zijn zelfs te lomp en saai en geven een gevoel van Victoriaanse dreiging. Roger Cormans gruwelen daarentegen, dat is stijl, sfeer en elegante gruwel. Voor mij was dit alleen maar uitbuitende, platvoetige troep.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In 1971 begon het steeds duidelijker te worden dat de Hammer-filmstudio's hun beste tijd hadden gehad. HANDS OF THE RIPPER is daar een voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> zelfs het idee riekt naar wanhoop <0xE2><0x80><0x93> de geest van Jack the Ripper achtervolgt zijn eigen dochter! Oké, niemand verwachtte een documentaire, maar deze plot lijkt de bodem uit het vat te schrapen voor een stompzinnige premisse, en je vraagt je af waarom de producenten in vredesnaam Jack the Ripper in het verhaal hebben opgenomen. Was dat om de film een flitsende titel te geven?
De productiewaarde is niet indrukwekkend en de cinematografie geeft de hele film een goedkoop TVM-gevoel, maar je weet wat je hebt.' Ik ben niet van plan naar een klassieke horrorfilm van Hammer te kijken zodra de titel begint, want de muziek is lachwekkend ongepast. Ik denk dat de componist het thema spookachtig en ontroerend wilde maken, maar de muziek lijkt op iets uit een sentimentele romantische film. Ik moet de cast wel een compliment geven, want ze nemen hun rollen serieus in wat een verre van serieuze film is.
Ik vond deze film niet zo leuk en hij deed me onmiddellijk denken aan The Two Ronnies, The Phantom Raspberry Blower Of London Town, waar ik in de weken voordat ik deze film zag om had moeten lachen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er zijn geen verzachtende omstandigheden in dit afschuwelijke, theatrale, saaie slaapfeestje, dat me doet denken aan 'The Ransom Of Red Chief'!
Hoewel er een paar grote sterren in deze film spelen, is de acteerprestaties bijna allemaal even slecht.
Glenn Ford, normaal gesproken een relaxte kerel, maakt er een potje van met zijn geforceerde emoties.
Donna Reed is zo overdreven dat het lachwekkend is.
Leslie Nielson is jammerlijk miscast en is verschrikkelijk.
De zoon is zo'n weerzinwekkend rotjoch dat ik merkte dat ik de ontvoerders steunde.
De enige fatsoenlijke vertolking in dit mengelmoesje is de relatief kleine rol van de butler.
Misschien. Ik ben te streng voor de acteurs, ze lezen tenslotte alleen maar de regels die in het script staan. Ach, het script, dat opgeblazen stuk gekunstelde troep dat aan je hart zou willen trekken, maar alleen je maag omdraait.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Er waren zo veel mensen die van deze film hielden, en toch zijn er onder ons IMDb-recensenten die Mirrormask ondraaglijk onplezierig vonden om naar te kijken en ongelooflijk saai. Ik bevind me in het laatste van die twee kampen en ik zal proberen uit te leggen waarom mijn teennagels zo onplezierig gaan krullen.
Ten eerste, om de zaak recht te zetten <0xE2><0x80><0x93> ik hou van de boeken van Neil Gaiman. Ik vind zijn wetende, sarcastische, 'wrede terzijdes'-humor soms een beetje nerdachtig, en ik geef eigenlijk de voorkeur aan zijn werk als hij eerlijk is en de grappen met rust laat <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs met zijn incidentele uitglijers in flauwe 'papa'-grappen vind ik zijn creativiteit en verbeeldingskracht een beetje bijzonder.
Interessant, een van Gaiman's boeken. Het sterkste boek van Coraline is Coraline, een gotisch sprookjesverhaal voor kinderen, dat heel weinig grappen bevat en heel veel spanning en griezeligheid. Zijn laatste roman (Anansi Boys) is veel te geestig en heeft de neiging om te gaan lezen op momenten dat Terry Pratchett de Zusters van Genade doet (niet de nonnen, maar de band). Spiegelmask is een vergelijkbaar terrein voor Coraline, en toen ik de verbluffende beelden in de trailer zag, raakte ik een beetje opgewonden dat iemand erin was geslaagd om Gaimans spectaculaire gezichtsvermogen en verbeeldingskracht op het scherm over te brengen.
Als we de film prijzen, zien sommige scènes er inderdaad verbluffend uit. De visuele effecten worden echter af en toe bedorven door CGI-animatie die eruitziet als een project van studenten mediawetenschappen. Achtergronden en decors zijn vaak ongelooflijk, maar sommige karakters zien er stuntelig, amateuristisch en goedkoop uit. In een vroege droomsequentie is de spin prachtig geanimeerd, maar het boekenetende katbeest ziet er slecht weergegeven en erg 'gecomputeriseerd' uit. Vergeleken met de standaard van animatie in producties als 'The Corpse Bride' ziet Spiegelmasker er af en toe erg amateuristisch uit. Maar tot zijn verdediging moet worden aangevoerd dat het budget voor zo'n groots visioen erg klein was, en een paar haperingen in het effect kunnen worden begrepen en vergeven.
Wat niet vergeven kan worden, is de gekunstelde, theatrale, kruiperige en pretentieuze dialoog. De acteurs worstelen wanhopig met de dialoog <0xE2><0x80><0x93> en er is zoveel dat ze er voortdurend door worden gehinderd en over struikelen. De conversatie wordt volkomen onnatuurlijk, de grappen worden keer op keer afgeraffeld, en de bombastische toespraken lijken de enige manier te zijn waarop de schrijver zijn plot uiteenzet. In combinatie met het feit dat de acteurs tegen een blauw scherm werken (dat altijd een element van 'Phantom Menace' toevoegt) maakt dit de film bijna onbruikbaar. In zo'n onwezenlijke omgeving moeten de acteurs twee keer zo hard werken om te worden geloofd, en over het algemeen falen ze verschrikkelijk. Het meisje dat de hoofdrol speelt voert een dappere strijd tegen de onmogelijke dialoog van een toneelschool, en toont af en toe echte belofte, maar het is nooit genoeg. Het personage van Valentine (met wie ze buitensporig veel tijd op het witte doek moet doorbrengen) geeft de jonge actrice alle kans om boven het materiaal uit te stijgen. Het lijkt Valentines taak te zijn om de plot aan jongere kijkers uit te leggen, en om er iets van opluchting aan toe te voegen. Persoonlijk zou ik hem niet in de buurt van mijn 15-jarige dochter willen hebben.
Wat is er nog meer mis met deze film? Antwoord... Rob Brydon. Wat ergerlijk is (voor ons Britten in elk geval) is dat we weten dat Rob Brydon kan acteren! We hebben hem een halfuur alleen op het witte doek zien staan (met die monologen van 'Marion & Geoff') en in het eerste 'echte' deel van de film gaat het prima met hem. Maar als je hem voor een blauw scherm zet, verliest hij alle gevoel voor karakter en verandert hij in de slechtste im-dram-ham die ik in jaren heb gezien. Echt jammer.
Wat is er nog meer mis? Antwoord... de aanstellerige tik-tak, sub-Courtney Pine-sax en onhoorbare, te hoog-op-de-mix-mix-soundtrack die nooit ophoudt. God, de muziek is onophoudelijk, hard, afleidend, irrelevant en alsof dat nog niet genoeg is, heeft die aanstellerige tik-tak er ook nog eens een ruk aan. Het maakt de dialoog heel moeilijk te verstaan, maar dat zou een zegen in vermomming kunnen zijn.
Wat is er nog meer mis? Antwoord... De fluitende mimespeler. In de moderne maatschappij zou er geen plaats moeten zijn voor mime, behalve op bepaalde geheime plaatsen in Frankrijk. Elke keer dat de camera blijft rusten op de gapende, fluitende, met mos jonglerende, met yoghurt wevende idioot, begrijp ik waarom de inwoners van Edinburgh een beetje zenuwachtig en kribbig worden als het festival weer begint.
Mijn laatste kritiek is dat de film nogal saai is. Surrealisme is vaak saai omdat het publiek ofwel in een dromerige, zenachtige, accepterende staat moet raken, ofwel voortdurend wordt overrompeld door grotere en grootsere verrassingen. Een verhaal met een beetje tempo waarin personages zitten waarin we kunnen geloven en om wie we kunnen geven, zou deze film het emotionele middelpunt hebben gegeven waar het jammer genoeg aan ontbreekt, terwijl de oogleden niet meer dichtvallen.
Ten slotte mijn verontschuldigingen aan al diegenen die diepgang, betekenis en verwondering in deze film vonden. Het is jullie gelukt je ongeloof op te schorten, jullie hebben door de krakende CGI heen gekeken, de waardeloze dialoog en de abominabele prestaties die daaruit voortvloeiden genegeerd en de grootse, fantasierijke visie van de maker begrepen. Ik wilde het wel, maar ik kon niet door de tekortkomingen van de echte wereld heen kijken.
Ik hoop dat Neil Gaiman het de volgende keer goed doet, als hij de kans krijgt (of zelfs maar wil).


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik had niet echt een hekel aan Spiegelmasker. Ik wilde gewoon meer van een film dan mooie beelden. De film begint met een jong meisje dat Helana heet en in een circus werkt. Maar terwijl andere kinderen (zogenaamd) naar het circus willen vluchten, wil zij alleen maar weg uit het circus. Tijdens een verhitte ruzie met haar moeder wenst Helana dat ze dood zou vallen. Slechte zet. De moeder wordt ziek van... iets (vermoedelijk kanker) en moet geopereerd worden. Op de avond voor de operatie droomt ze dat ze naar een prachtige wereld reist die uit haar bestaat - haar dromen en nachtmerries waarin ze 'zichzelf vindt'. Persoonlijk vond ik de film waardeloos zodra ze begon te dromen. De eerste scènes laten de vreemde en wonderbaarlijke wereld van het circus zien en contrasteren die dan met de troosteloosheid van het ziekenhuis en de smerigheid van een flatgebouw. Maar zodra ze droomt, verschuiven de hele films naar het computergebied, waar bijna alles een computerbeeld is. Het probleem is dat deze droomwereld niets heeft van het mysterie en de verwondering die hij zou moeten hebben, terwijl films als _De Tovenaar van Oz_ verlokkend lijken om Spiegelmasker te verkennen, beelden in ons gezicht duwen en ze dan weggrissen om ons een ander beeld te geven. Het ontwerp van deze film heeft weinig logica of logica, en hoewel sommige dingen heel mooi zijn (de bibliothecaresse is een meesterwerk) verdwijnen ze gewoon zo snel dat ze al snel vergeten zijn. Helana en haar maatje Valentine zijn op z'n best irritant en op z'n ergst onverdraaglijk. Spiegelmasker is net een mooie staak waar je in bijt en dan merk je dat het eigenlijk as is.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb gisteravond 'Mirrormask' gezien en het was een onbevredigende ervaring.
Het is een film die visueel rijk is, maar met een trage regie, een slechte plot en een tweedimensionale karakterisering.
Maar dat wist ik toen ik naar binnen ging. Ik was bereid erop te vertrouwen dat de twee heren met wie ik naar binnen ging (vermaarde komieken) zouden zeggen dat de beelden ongewoon waren en dat was ook zo. Helaas betekende gebrek aan richtingsgevoel dat de ene scène na de andere zonder veel dramatische spanning of conflicten voorbijging. Maar dat is een opmerking die je kunt maken over veel kunstenaars wier werk op het witte doek wordt gebracht en die de leiding over de richting krijgen. Het tempo van het verhaal gaat verloren als de camera liefdevol op de mooie plaatjes inzoomt.
Ik zou helemaal niet zijn gegaan als ik niet de zekerheid had gehad dat de stijl van de film de moeite waard zou zijn. Ik heb het geprobeerd met het werk van Neil Gaiman, maar ik bleef altijd met het gevoel zitten van 'Keizers nieuwe kleren'. Ik leef in hoop, maar gisteravond was geen uitzondering.
Ik denk niet dat ik kan doorgaan met een analyse van Gaimans werk zonder de wil om te leven te verliezen. Lees de rest van de commentaren en al zijn fouten worden welsprekend beschreven. Ik kan echter niet begrijpen hoe hij kon denken dat hij enig inzicht had in de geest van een vijftienjarig meisje. Evenmin dat wat hij te zeggen had iets toevoegde aan de totale menselijke kennis over opgroeien en volwassen verantwoordelijkheid nemen, of aan de veranderende relatie die een meisje met haar moeder zou kunnen hebben. Dat zijn de centrale thema's van de film en ze worden onbeholpen, stereotiep en zonder diepgang behandeld. Alle mooie films ter wereld kunnen een stuk werk dat in de kern tekortschiet niet goedmaken.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wauw, wat een opwindende visuele effecten. Ik was ook dol op de kostuums en de kunstwerken, het circus en de etherische sfeer van de film was subliem. Het was alleen nodig dat de kijker zich zorgen maakte over het lot van onze hoofdpersoon. Omdat ze gevangenzit in haar verbeelding, is er nooit een gevoel van gevaar dat afwijkt van, bijvoorbeeld, de films van David Lynch die elke keer terugkomen. Dit vestigt ook de aandacht op de leeftijdsgroep waar deze film op gericht is. Wie zou erin voorkomen?
Mirrormask zal ongetwijfeld vergelijkingen trekken met Labyrinth met het tiener-/fantasiethema, maar helaas komt het niet in de buurt van hetzelfde Henson-element. Het thema van de zieke moeder wordt nooit helemaal verklaard en zeker niet iets waar je je druk over maakt terwijl je het snoepgoed oplikt.
Geen martelend afschuwelijke film <0xC3><0xA0> la The Cell, noch zo innemend droomachtig als Labyrinth <0xE2><0x80><0x93> een niet te vergeten, maar goed uitziende fantasie.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nou, dat was zeker een verspilling van Dave McKeans talenten, nietwaar? Begrijp me niet verkeerd: als het op grafisch ontwerp aankomt, is Dave McKean op dit moment misschien wel de beste ter wereld. De gelaagde, gestructureerde look die hij kan bereiken met slechts een paar potloodstrepen op grof papier, maakt dat de inspanningen van mensen als Peter Greenaway en David Fincher lijken op wat ze zijn: prutswerk. McKean is de peetvader van een revolutie in de look van strips, films en zelfs tijdschriftadvertenties die het opvallende collage-effect lenen dat hij heeft uitgevonden.
Maar deze film? Het is troep. Volledige troep. Het verhaal van Neil Gaiman is helaas precies wat Gaiman ons al voorschotelt sinds hij Clive Barker voor de eerste keer te grazen nam: een pseudo-mythische, opgeblazen droomwereld, bevolkt door personages met titels in plaats van namen. Alles is allegorie, tot op het punt dat het onmogelijk is om enig menselijk drama, emotie of empathie te krijgen van iemand die erbij betrokken is. Mensen stellen bondige stellingen op, spreken in raadsels die je doen denken aan hoe Rosencrantz en Guildenstern Are Dead hadden kunnen klinken als Tom Stoppard halverwege de compositie een slopende beroerte had gekregen. Echt, Gaiman, maak je niet zo druk. Je bent geen profeet. Je bent een aansteller.
'McKean's regie is niet goed.' Het helpt niet <0xE2><0x80><0x93> hij loopt te ijsberen en heeft er een halfuur voor nodig om zichzelf op te peppen voor de hoofdattractie van het verhaal, en dan levert hij gewoon een onsamenhangende opeenvolging van gebeurtenissen die geen van alle gewicht in de schaal leggen. De monsters zijn niet bedreigend omdat ze geen voorteken zijn, ze worden gewoon op het scherm geprojecteerd. Het verhaal wordt niet spannend omdat we ons niet echt druk maken om de ranzige kleine hoofdrolspelers. De helft van de dialoog, gefluisterd in overhemden en alomtegenwoordige maskers, is onbegrijpelijk.
Sommige beelden zijn mooi, en ik weet zeker dat de fanboys ze zullen oplikken. Jammer. Denk eens aan de hoeveelheid echt goed werk die McKean had kunnen produceren als hij niet met dit slappe project was opgezadeld.
Een pluim: D.D.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is echt heel slecht, hij is niet erg goed en het is een vergeefse poging om iets te bereiken, maar ik weet niet precies wat. Ik heb hem gezien en ik was erg teleurgesteld. Hij beloofde veel, maar leverde helemaal niets op. De personages zijn oppervlakkig en houterig en de muziek, als je het zo kunt noemen, is afschuwelijk. Er zijn natuurlijk al die wezens en geanimeerde wezens, maar die zijn zo slecht dat het niet anders dan een derderangsfilm lijkt. Het is echt jammer dat er niet wat meer aandacht aan de special effects besteed had kunnen worden, niet aan het geheel en het einde van een film, dat ben ik met je eens, maar in een film die daarop gebaseerd is, is dat een heel belangrijke factor. Voor mij een heel trieste poging, die vermeden had moeten worden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik had in het verleden veel plezier beleefd aan het schrijven van Neil Gaiman (vooral zijn samenwerking met Yoshitaka Amano in 'The Dream Hunters') en dacht dat ik Mirrormask wel zou kunnen waarderen, maar ik was erg teleurgesteld. Het begin van de live-actionfilm was intrigerend genoeg. De relaties tussen de personages waren geloofwaardig en je kon je gemakkelijk in hen inleven, en ik vond de decors, de kostuums en Helena's kunstwerken prachtig. De scènes die daarna door de computer werden gemaakt, waren echter een marteling. De dialogen waren onhandig en pretentieus, de interactie tussen de live-acteurs en de computer afschuwelijk. Er gebeurden dingen om de meest onbenullige redenen, en de meeste dingen leken overbodig voor wat voor plot dan ook. Ik heb alleen de eerste twintig of dertig minuten van de film gezien, dus ik weet er niets van. Ik ben niet bepaald een autoriteit, maar ik raad je ten sterkste aan er helemaal niet naar te kijken en je bij Gaimans sterke, geschreven werk te houden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik probeer te begrijpen wat mensen leuk vonden aan Spiegelgezicht. Ik ben een enthousiaste filmliefhebber en filmfanaat. Zoals ik tijdens mijn lunchpauze tegen mijn vrienden zei, zou Spiegelgezicht wel eens mijn grootste teleurstelling van het jaar kunnen worden. Net als de korte Maanmeisje had de film zijn hoogtepunten. Een paar keer tijdens de film deed hij een poging tot humor. Dat was bedoeld om je aan het lachen te maken. Maar in plaats van dat het je aan het lachen maakte, gaf het je een leeg gevoel. De grappen deden me denken aan een van de recente _Star Wars_ -films. Die waren alleen grappig als je vijf was. En het acteren was al even vreselijk. Ik heb acteurs daadwerkelijk zien acteren voor een blauw scherm. En ik heb het geloofd. Maar niet in deze film. Geen seconde. De film neemt een formule en probeert die toe te passen op een mooi kunstwerk. En hoewel het script volkomen uitvoerbaar is en de special effects heel mooi zijn, heeft het geen hart en faalt het jammerlijk. Ik verliet de film hoofdschuddend en overwoog de bioscoop te verlaten. Ik voelde me ellendig en had er nog steeds de zure smaak van in mijn mond. Ik ben dol op onafhankelijke films. Ik moedig mensen aan om onafhankelijke films te bekijken om hen te steunen. Maar niet deze film. Deze film had niet gemaakt moeten worden. Tenminste, niet op deze manier. Waarom zag de regisseur de zwakke plekken zo duidelijk over het hoofd? Ze waren duidelijk in scène gezet <0xE2><0x80><0x93> niet alleen de humor. Maar de emoties. Het drama. Zelfs de zinnen waren slecht getimed en werden slecht uitgesproken. Het was alsof de film op drie poten liep in plaats van vier. De stappen zijn onhandig en niet getimed. En hij zou bij het minste duwtje omvallen. Zie deze film niet. Het kan me niet schelen wie je bent. Het is je tijd niet waard.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'MirrorMask' was een vreselijk teleurstellende film voor me. Ik had veel verwacht van een productie van Jim Henson en had gunstige recensies gevonden die de film vergeleken met 'The Labyrinth' en 'Alice In Wonderland'. Helaas eindigde de film in zo'n stapel'stijl boven inhoud'-films.
Terwijl de meeste kinderen dromen over weglopen van huis naar een circus, is Helena een kind dat is opgegroeid in een circus (kinderarbeid, weet je wel?) dat weg wil lopen naar het Echte Leven. Helena wil dat haar moeder dood neervalt, wat een slechte zet is voor een verwend kreng met een prinsessencomplex in een kinderfantasiefilm. Zijn moeder zakt voorover, en om de een of andere reden wordt ze plotseling naar een andere wereld getransporteerd.
Ondertussen had ik het gevoel dat ik naar het Museum of Contemporary Art werd getransporteerd met een mistige, sepiakleurige bril op.
De expositie van door een computer gegenereerde schepsels en achtergronden was in het begin interessant, en ik vond de Orbiting Giants goed. Maar na een paar minuten werd het een beetje te vermoeiend, en ik voelde mijn gedachten afdwalen...
Zonder gevoel voor verhaal en MTV-achtige clips en soundtrack (de sfinxen deden me denken aan Basement Jaxx' Where's Your Head At) Ik voelde me niet betrokken bij het lot van de hoofdpersoon en ook niet gefrustreerd, terwijl we wachtten tot de film ons zou leiden naar waar hij maar wilde, hopelijk naar de uitgangsborden van het theater.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb die film gezien toen hij in L.A. in première ging. Ik geloof dat ik twee of drie keer heb gelachen. De rest van de tijd was ik geschokt door de belachelijke/slechte belichting en het slecht geschreven verhaal. Kirby is in feite de enige reddende engel in de film. Ik was teleurgesteld over het optreden van Larry Bagby, die ik meestal wel vermakelijk vind. Als je het leuk vindt om de waardeloze zelfgemaakte korte films van je vriend te zien die ze met de 8mm videocamera van hun moeder hebben opgenomen, dan is er een kleine kans dat je deze film ook leuk vindt. Maar wat die films ook leuk maakt, is dat je vrienden alle rollen spelen. Je kent die mensen niet, dus je...' Ik zal het waarschijnlijk net zo saai en stom vinden als ik het vond. Beste meneer Nelson, ga terug naar de filmacademie, loop een tijdje stage als assistent of assistent-regisseur of zoiets, zodat je kunt zien hoe het er in de film aan toe gaat. Zoek dan zo lang als nodig is naar een directeur Fotografie die weet wat'stop' betekent, zorg ervoor dat hij een ND-filter bij de hand heeft. Probeer het dan nog eens. Herhaal het zo vaak als nodig is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De oude muis in deze cartoon wil je laten geloven dat alle mensen even slecht zijn geschapen... dus als we mensen moeten doden om Hitler tegen te houden... zijn we net zo slecht als Hitler de joden doodde... Nou... Ik geloof er niks van, meneer de Muis... maar ik denk dat het een mooi plaatje oplevert en een leuke cartoon... maar het was toen niet de werkelijkheid en het is nu niet de werkelijkheid.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De dvd-versie die door Crash Cinema is uitgebracht, was erg slecht. De technicus die hem heeft gemaakt, moet dronken zijn geweest, of hebben liggen slapen, of hij was niet eens in de kamer toen het gebeurde. Het ziet eruit alsof hij is gemaakt van een tiende generatie kopie en ongeveer halverwege de film verdwijnt de audiosynchronisatie. De dialoog loopt ongeveer 10 of 15 seconden achter op het geluid. Als u overweegt deze dvd te kopen, bewaar dan alstublieft uw geld. Ik herinner me dat ik deze film in 1973 in de bioscoop heb gezien. Ook ziet de VHS-kopie van deze film met de titel 'When Taekwondo Strikes' er beter uit dan de dvd, maar de resterende minuten van de film zijn'verdwenen'. Waar is het oorspronkelijke negatief van de camera?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zal uw tijd niet verspillen door de plot hiervan te beschrijven, de andere recensent heeft dat al heel goed gedaan. Ik zal u echter mijn mening over deze film geven. Deze film is in wezen anti-Japanse propoganda. De japanners worden afgeschilderd als ongelooflijk kwaadaardige debielen die nergens respect voor hebben en bovendien heel slechte vechtsportvaardigheden hebben (groepen japanse mannen krijgen daar meer dan eens een schop onder hun kont van alleenstaande vrouwen). Het feit dat de japanse vechters bijna alle (zo niet alle) gevechten in de film verliezen, vermindert de spanning enigszins. De plot is in feite vrij solide en perfect voor een kungfufilm. Het probleem is dat er niet veel gevechten zijn. Als er gevechten zijn, zijn sommige heel goed, maar andere scènes zijn slecht gechoreografeerd. Een scène waarin angela mao het in een kerk tegen zes japanners opneemt en ze allemaal een schop onder hun kont geeft. Het probleem is dat ze haar laten zien hoe ze ze een voor een uitdaagt, terwijl ze eigenlijk allemaal tegelijk aan moeten vallen. Ik neem aan dat deze film ongelooflijk goedkoop was, als je bedenkt hoe goedkoop sommige sets zijn. Ze gebruiken dezelfde set voor als ze in korea zijn en als ze in porselein zijn, zonder er ook maar iets aan te veranderen. Maar sommige scènes worden op echte locaties gefilmd, en ze zien er goed uit. Over het algemeen is het enige echte probleem met de film dat het een traag bewegende en oninteressante plot is. Omdat er maar weinig vechtscènes zijn, moeten we voor ons vermaak afgaan op de plot, en, nou ja, ik werd niet vermaakt.

een en een half sterretje van de vier.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat is hier aan de hand?
<0x3E><0x3E> Barbara Hershey, die er bepaald onsexy uitziet <0xE2><0x80><0x93> alsof ze de reservepruik van haar oma heeft gestolen <0xE2><0x80><0x93> geeft een weinig overtuigende voorstelling van een vrouw die de vrouw vermoordt van een man met wie ze 'in zelfverdediging' een verhouding heeft gehad, nadat ze haar veertig keer met een bijl heeft geslagen.
<0x3E><0x3E> Net als Lizzy Borden wordt ze vrijgesproken, maar na de minst overtuigende argumentatie die ik ooit bij een jury heb gezien van de advocaat van een zogenaamd 'onschuldige' verdachte.
<0x3E><0x3E> Lizzy Borden pakte een bijl en gaf haar vader veertig klappen. Toen ze zag wat ze had gedaan, pleitte ze voor zelfverdediging.
<0x3E><0x3E> Ik niet. 'Ik denk het niet'

'Ik acht de beklaagden schuldig aan het maken van een niet overtuigende opname en heb geen andere keus dan deze film een straf van 4 van de 10 op te leggen (wat lager zou zijn uitgevallen als sommige van de betrokkenen zich niet zo goed hadden gedragen in het verleden).


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

O jee <0xE2><0x80><0x93> hoe Alfred Hitchcock (North by Northwest, Spellbound, de 39 Steps) deze akelige, goedkope schok zou kunnen opleveren gaat mijn verstand te boven. Zoek niet naar verborgen diepten of diepe betekenissen <0xE2><0x80><0x93> die zijn er niet. Dit is gewoon afschuwelijk, slonzig en goedkoop. Het enige positieve aspect is het huiselijke leven van de inspecteur die het onderzoek leidt <0xE2><0x80><0x93> zijn vrouw ziet zichzelf als een gourmetkok en dient voortdurend haar weerzinwekkende culinaire experimenten aan haar arme echtgenoot op. Dat is amusant en het bespaarde me bijna de moeite om de film in de categorie'verschrikkelijk' te plaatsen, maar de film als geheel is een van de onaangenaamste die ik ooit heb gezien. Ik geloof dat dit Hitchcock was.' Misschien probeerde iemand hem iets duidelijk te maken.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Niet eens een'mindere' Hitch, maar gewoon een slechte film. Het filmequivalent van een vieze ouwe man. In alle opzichten lelijk: fantasieloos scenario, statische visie, smerige kleren, afzichtelijk haar, onsympathieke acteurs en één werkelijk nodeloze verkrachting-en-verwurgingscène. Het perverse gevoel voor humor van de regisseur is aanwezig, maar wordt niet consequent toegepast; de film komt alleen tot leven in zijn wreedheid. Vooral de vrouwen hebben het zwaar te verduren; 'Frenzy' zou kunnen worden gebruikt als bewijs dat de regisseur een vrouwenhater was, hoewel een betere verklaring voor mij is dat hij misschien is begonnen met zijn tv-serie en 'Psycho'. Alfred Hitchcock had de kunst min of meer opgegeven en zich tevreden gesteld met de handel. In 'Frenzy' lijkt de grote meester zich neer te leggen bij de conventie, probeert hij mee te gaan met de tijd en het publiek te geven wat hij denkt dat het wil <0xE2><0x80><0x93> in de vorm van onaantrekkelijke naaktheid, knipoogjes en algemene nare dingen. Ik misgun een oude man zijn rust niet, maar ik wil niet aan hem denken als moe en lui en lanterfantend <0xE2><0x80><0x93> tijd om weer naar 'Vertigo' te kijken!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Frenzy' is door de meeste critici met spot begroet toen het voor het eerst verscheen en heeft onlangs de ronde gedaan op de Britse televisie. Ik herinner me dat ik het in de oorspronkelijke vertoning zag en toen dacht dat als Hitchcock een of andere bekentenis over zijn ingebakken vrouwenhaat op het witte doek wilde laten zien, hij geen smeriger voertuig had kunnen vinden om dat te doen.
Maar de tijd verandert het perspectief, en wat in 1972 misselijkmakend slecht was, zou na al die jaren misschien een herwaardering waard zijn.
Zou... maar niet. 'Frenzy' is droesem. De droesem van een ouder wordende regisseur die wanhopig de artistieke vrijheid van het filmen in de jaren zeventig wilde uitbuiten zonder te beseffen dat vrijheid zijn eigen verplichtingen met zich meebrengt <0xE2><0x80><0x93> met name de noodzaak om je werk integer te houden.
Er is hier niets te vinden. En er is ook niet veel bewijs van de eerdere briljantheid van de regisseur <0xE2><0x80><0x93> de overgang van impliciet tintelende ruggengraat naar weerzinwekkend expliciet is niet schokkend en voor een oppermachtige stylist ook niet stijlvol: het is gewoon banaal (de verlengde moordscène is precies dat: verlengd, zonder tempo, zonder reden, met geen ander doel dan het goedkoopste regisseursinstinct om te lijken op een hedendaagse kunstenaar als, laten we zeggen, die andere gevierde beoefenaar van goedkope goorheid, Michael Winner). En het gaat van kwaad tot erger, met dialogen die elke menselijke oorsprong tarten (niet in de laatste plaats de bespottelijke afleidingsmanoeuvre naar het huiselijk leven van onze dierbare inspecteur van politie, en de kookkunst van zijn vrouw).
Misschien is de scène die het best 'Frenzy' samenvat (en die de meest expliciete aanklacht van Hitchcocks personage is) de rammelende conversatie tussen twee advocaten in een bar, waar ze het over de seriemoorden hebben en het er dan over eens zijn dat de vrouwen in elk geval eerst een leuke tijd hebben gehad door verkracht te worden. Het was gewoon Hitchcock, die een weerspiegeling van zijn eigen vervormde spiegel op het leven door de structuur van de film liet schijnen.
Het noemen van 'Frenzy', Hitchcocks laatste grote meesterwerk, verraadt weinig of geen inzicht in wat Hitchcock in feite had bereikt op het gebied van cinematografische trucage, cinematografische sensaties en oogverblindende cinematografische meesterschap.
'Frenzy' is daarom nu wat het altijd is geweest: een goedkope, gemene en gierige film die geen van de betrokkenen een dienst bewees, of de nagedachtenis van een filmmaker die in zijn tijd in Hollywood werkelijk een van de grootste was die ooit heeft bestaan.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik zal niet te streng zijn over dit programma, want ik heb genoten van het eerste seizoen, maar daarna werd het steeds erger. Het concept is niets bijzonders, het gaat alleen over een meisje dat Casey heet en dat probeert om om te gaan met een nieuwe stiefbroer, Derek, en zijn luidruchtige, lompe familie, terwijl ze geleidelijk aan haar prinsessennormen aan elk van hen oplegt.
In het eerste seizoen was het verhaal echt interessant. Ik vond Casey toen leuk omdat ze slim, sterk, onafhankelijk en conservatief was. Ze was welgemanierd en diepzinnig. Ik voelde me schuldig toen ze op haar nieuwe school werd lastiggevallen door haar nieuwe stiefbroer. Ze was een perfectionist, maar niet zo irritant als de latere afleveringen. O, en ze had verkering met een aardige jongen, die nu wordt afgeschilderd als een van Dereks idiote vrienden. Het seizoen begon de ware spanning te bevatten die de titel van het programma probeerde te vangen.
Nu kan ik niet zeggen dat het programma echt is gestagneerd, want het verhaal is soms interessant, maar ik steun Derek nu in plaats van Casey. Nu is er weinig of geen interactie tussen de twee broers. Als er interactie is, is het maar kort. O, en ik wil geen fans van Dasey in mijn gezicht. Mensen, dat heet INCEST, zelfs als het stiefbroers en -zusjes zijn. Mijn verdraagzaamheid kan niet veel verder gaan, maar daar gaat het niet om.
Het is vreemd. Derek, de antagonist, is in de loop van de tijd gevoeliger geworden, terwijl Casey, de vermeende protagonist, neurotischer en onsympathieker is dan voorheen. Ik vind het leuk dat de jongere kinderen meer zendtijd krijgen, maar de ouders zijn nog onwetender dan voorheen. Maar dat is niet het grootste probleem...
Helaas moeten we alles vanuit Caseys gezichtspunt bekijken, met slappe, misselijkmakende achtergrondmuziek. Ze is in de loop van de tijd dommer en oppervlakkiger geworden. In één aflevering werd ze huilerig en wilde ze dat haar vriendje ridderlijker was, dus gooide ze met opzet eten over zichzelf heen en gaf Derek de schuld. Wat is er gebeurd met een sterke, onafhankelijke feministe? Het vierde seizoen heb ik niet veel gezien, maar ik heb gehoord dat ze iets heeft met een vent die Truman heet, een eikel die arrogant is. O, die aflevering van het schermen kan ik me nog wel herinneren. Ze herinnert hem er voortdurend aan dat ze hem niet mag, gaat tekeer omdat ze 'gelikt' wordt door een zwaard en haakt uiteindelijk met hem af omdat ze hem kan 'aanpakken'? Wat maakt het uit? Waarom zou je <0xC3><0xBC>berhaupt iets met zo'n vent beginnen? Het eerste seizoen zou Casey hem gewoon in zijn... ach, laat ook maar. Of misschien zou dat mijn reactie zijn geweest. O, en ze is cheerleader. Niet dat dat erg is, maar ik denk dat ze op haar hoofd is gevallen tijdens een van haar trainingen. En in een aflevering van het eindexamenbal huilde ze omdat ze de 'jurk uit haar dromen' niet kon vinden, en ze was niet helemaal tevreden tot ze de koningin van het eindexamenbal werd. Eén ding dat me is opgevallen, is dat hoe slecht Casey ons ook probeert te vertellen hoe haar leven is, het uiteindelijk bijna altijd gaat zoals zij wil (zij krijgt de jongen die ze wil, Derek krijgt een soort wraak, mensen houden allemaal van haar, enzovoort). Derek is nog steeds heel onvolwassen, maar ik zie dat hij echt volwassen is geworden. Ik begrijp niet waarom veel mensen Sally haten. Ze lijkt aardig, en het is goed om te zien dat Derek een serieuze relatie heeft met iemand om wie hij geeft, in plaats van 'het veld te bespelen'. Hij behandelt Edwin ook iets beter, en hij is een goede broer voor Marti.
Het programma is echt zo-zo, en ik vond het maar niks, want ondanks wat karakterontwikkeling is het personage dat ik ooit bewonderde nu net zo'n'modieuze tienerkoningin' geworden als je overal op tv kunt zien. Maar het was goed zolang het duurde.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Wat is er ooit gebeurd met programma's over ouders die eensgezind zijn? De ouders in dit programma zijn bijna net zo onverantwoordelijk als de kinderen. In plaats van het jongste kind te straffen omdat ze manipulatief is, laten ze haar ongestraft een moord plegen. Ze kunnen het nooit eens worden over wat ze moeten doen als het om de kinderen gaat, en in plaats daarvan doen ze niets. Ja, geweldig plan. Gewoon hun gedrag negeren omdat ze'schattig' zijn. Dit programma vertelt de al manipulatieve tieners die ernaar kijken dat de'verdeel en heers'-techniek de beste manier is om hun ouders te'veroveren'. De oudste kinderen zijn voortdurend amok aan het maken en brengen zichzelf in allerlei onmogelijke situaties, maar hun daden hebben geen gevolgen. Ja, geweldige televisie.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Gebaseerd op het weinige dat ik van deze show heb gezien denk ik niet dat ik hem ooit nog zal zien. Hij is in de verste verte niet geloofwaardig en eerlijk gezegd maakt die Derek me alleen maar kwaad.
Sorry, maar ik zie zo'n verwende snotaap keer op keer zijn zin krijgen? Waarom zou ik daar naar willen kijken?!? Nee, dank je, er zijn genoeg andere shows waar slinkse figuren in voorkomen (Phil of the Future's Pim bijvoorbeeld), waarin de slechterik niet wint of als ze niet winnen in de manier waarop ze het doen.
Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik het een vreselijk beeld vind om over te schilderen als je met stiefbroers of -zusjes samenwoont. Ja, het leven is niet rooskleurig, maar je zou kunnen proberen een personage te schilderen dat dat wel was.' Het kwaad is in alle hevigheid losgebarsten en wint.
Ik stel voor dat je hier alleen naar kijkt als je het leuk vindt om de schurk te zien winnen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Er is zo veel niet leuk aan deze show dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Onaantrekkelijke personages, afschuwelijke plot, afschuwelijk taalgebruik, en verschrikkelijk acteerwerk. En dan heb ik het nog niet eens over de irritante herkenningsmelodie.
Bovendien heeft de show geen contact met het Amerikaanse publiek, vanwege de zware Canadese referenties die er de hele tijd in voorkomen. 'O, zeg, Derek, ga jij in de herfst naar Queens College? Hoe gaat het met je? We moeten naar buiten.'
Toegegeven, andere shows zijn in Canada gefilmd om financiële redenen, zoals Stargate: Atlantis, maar hoewel die shows misschien last hadden van ergernissen (zoals Rodney die een z-p-m een 'zed-p-m' noemde) richtte de show zich niet op het leven in Canada. Degrassi (een ander programma dat gebaseerd is op de ervaringen van de Canadese tiener) wordt overdag uitgezonden als er niemand kijkt om de tijd te vullen (de meeste tieners zijn op school als het wordt uitgezonden). Ik durf te wedden dat het om dezelfde reden is. Het laat zien dat het tienerleven in Canada zich niet goed laat vertalen naar een Amerikaans publiek.
Deze show zou moeten worden geannuleerd en de overgebleven meesters zouden in een oven verbrand moeten worden.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is echt jammer dat je op IMDb geen negatieve stemmen mag geven. Dit is de afschuwelijkste, afschuwelijkste show die het Amerikaanse publiek ooit is voorgeschoteld door onze gewoonlijk zo sympathieke buren uit het noorden. De ouders zijn een holbewoner en een neurotische heks. Hij is zo charmant als een veelgebruikte brandkraan, met dezelfde hygiënische maatstaven. Zij is een wassen beeld in een museum, geprogrammeerd met meer neuroses dan de hele cast van THE VIDEO. De kinderen zijn zo mogelijk nog minderwaardiger dan vrouwen en zo ongelooflijk afstotelijk als mannen, vooral de titelfiguur. De jongen is een serieuze kandidaat voor de meest waanzinnig zelfingenomen, arrogante en ijdele mannelijke rol in Disney, en dat wil wat zeggen. Dit programma is duidelijk bedacht als de anti-BRADY BUNCH, maar het komt over als de anti-Christ. En waarom is de fotografie zo duister?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als ouder van twee meisjes (14 en 11) heb ik ernstige twijfels over deze show en alle shows die op tweelingen zijn gericht. Om te beginnen verbaast het me altijd weer dat de woonomstandigheden van Drake/Josh, Zac/Cody, Hanna, Carly, Derek, Sunny enz. de meeste huizen er altijd piepklein en benauwd doen uitzien. De meeste mensen werken de hele dag hard om voor een onderkomen te betalen dat nog niet half zo groot is, maar in deze shows gaat of komt niemand van zijn werk, betaalt geen energie, huur, hypotheek of verzekeringsrekeningen, dweilt niet, veegt niet, vervangt geen gloeilampen, repareert geen toiletten, et cetera. Gewoon in en uit lopen (en de alomtegenwoordige brede trap af die alleen op tv bestaat) moppen tappen (waarbij de meeste liegen en de hilarische resultaten opleveren) en werk ontduiken. Ik denk dat kinderen die dit zien onrealistische verwachtingen hebben over hoe hard ze zullen werken en hoe luxueus hun leven zal zijn. Ten tweede is er nooit een compleet gezin, altijd een mam of pap, maar nooit allebei, die altijd seksloze afspraakjes hebben maar nooit iets van de nadelen van een scheiding lijken te hebben (alimentatie, steun, ruzies). Ook hier krijgen kinderen misschien de indruk dat als mam/pa gaat scheiden, er veel plezier zal zijn veel plezier (in werkelijkheid zijn mam en pa er vaak niet als dat de plot ten goede komt). Onnodig te zeggen dat er niets wordt gezegd over spiritualiteit (vergeet de specifieke religie). Ten slotte is er een thema dat me dwarszit. Er zijn 'nerds' die goed zijn op school,'sporters' die goed zijn in sport, en ook 'goede twee schoenen'. De hoofdrolspelers zijn niet goed op school, in sport of in liefdadigheid, maar ze maken grapjes over degenen die dat wel zijn. De boodschap is dat je nergens goed in moet zijn, dat je gewoon een van de 'nietsnutten' moet zijn die niet opvallen in de grappen die ze maken. Onnodig te zeggen dat ik al die programma's nul komma nul geef en ze de hele tijd uitzet en ze nog net niet verboden heb in mijn huis.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb geprobeerd dit programma een kans te geven, maar het zit me echt niet lekker. Hoewel de optredens goed zijn, is het schrijven dat niet. De twee oudste stiefbroers, Derek en Casey, zijn al even irritant; ik krijg de indruk dat we Casey's kant moeten kiezen, gezien het feit dat zij de hoofdpersoon is, maar ik vind haar helemaal niet sympathiek. De ouders worden voortdurend afgeschilderd als volslagen onnozel. De drie jongere kinderen zijn het meest boeiende in het programma; Lizzie en Edwin zijn lief, zoals ze met elkaar omgaan, en Marti is aanbiddelijk. De plotlijnen zijn een beetje vergezocht en de hele premisse is voor het grootste deel moeilijk te verteren <0xE2><0x80><0x93> gemengde families komen veel voor, ja, maar deze familie is...' 'Ik heb echt mijn best gedaan om niet op te vallen. Over het geheel genomen denk ik dat het wel meevalt.'


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Normaal gesproken verdoe ik mijn tijd niet met het schrijven van commentaren over dit soort troep die ik bijna meteen weer vergeet als ik hem zie, maar omdat ik gisteren een film heb gezien op een van de comcast Showtime-kanalen (346, geloof ik) besloot ik een uitzondering te maken.
Afgezien van het feit dat ik het leuk vond om naar Carol Alt te kijken, kan ik geen enkele rationele reden geven waarom ik deze film tot het eind heb bekeken. Het verbaast me altijd weer dat knappe vrouwen bereid zijn om in dit soort afschuwelijke films te verschijnen, maar ik neem aan dat ze dacht dat deze film tot iets beters zou leiden. Ik hoop voor haar dat ze gelijk had.
Verder is dit een maar al te typische rechtstreekse-video-hilariteit, of gewoon een stuk vullis, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Hoewel er in deze film een paar fatsoenlijke momenten van actie zijn, staan ze niet echt in verband met het verhaal, zoals het nu is.
Als ik me goed herinner, ging het om Carol Alt, een depressieve huisvrouw die denkt dat haar man, een politieman, haar bedriegt. Er was ook iets over hun kind dat bij een ongeluk om het leven kwam, en zij gaf hem daar de schuld van, maar voordat dat verhaal verderging, schoot ze hem dood. Op dezelfde noodlottige avond komt er een gewonde vreemdeling bij haar aan de deur en zij zorgt voor hem, en bijna onmiddellijk wordt haar huis belegerd door stooges en huurlingen van de overheid, die erop uit zijn de vreemdeling te vangen, die over bijna bovenmenselijke vechttechnieken lijkt te beschikken.
Ditzelfde soort materiaal heeft al heel wat keren behoorlijk amusement opgeleverd, met name in Matt Damons _The Bourne Identity_, en had dat deze keer ook kunnen doen, maar deze film in het bijzonder werd in de steek gelaten door slechte productiewaarden en een slecht script.
Deze film stort aan het eind werkelijk in elkaar, wanneer de mysterieuze vreemdeling een cyborg blijkt te zijn (! die was geprogrammeerd om een politieman te zijn, en nadat hij ontdekt heeft dat Carol Alt haar man heeft vermoord, probeert hij haar te vermoorden! De film was tot op dat moment niet bijzonder goed, maar het einde verpest hem helemaal door te proberen een bescheiden actiethriller te veranderen in een bultige Terminator/Robocop-wannabe.
Ik vond ook dat het geweld in de film aan het eind een beetje overdreven was, met die demente cyborg die het oog van de arme Carol Alt uitsteekt voor hij eindelijk in het stof bijt. Wat had dat voor zin? Trouwens, wat had wat dan ook in deze film voor zin? Hij hield mijn aandacht vast en amuseerde me ongeveer een uur, tot aan het eind, toen hij me eraan herinnerde dat ik er niet meer was. Ik zit niet naar een eersteklas film te kijken. Het was trouwens niet eens een tweederangs film.
De laatste scènes lijken te wijzen op een vervolg, wat volgens mij niet is gebeurd, hoewel ik het niet op internet heb opgezocht. Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat ik geen haast heb om een vervolg op deze film te zien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Oké! Een sciencefiction/horror/actie B-hybride onder regie van Jim Wynorski en in de laatste scènes zien we een cyborg met een metalen hoofd dat meerdere mensen doodt! Net als in elke Wynorski-film gooit hij er een heleboel krankzinnige ideeën en subplots in die meestal nergens toe leiden. Maar 'Stormtrooper' is meer een soort twee-films-voor-de-prijs-van-één-film. Aan de ene kant hebben we het drama/thriller-gedeelte (als zodanig begint de film) met Carol Alt die haar ongelooflijk irritante & ondankbare echtgenoot vermoordt (een plot dat gewoon nergens toe leidt). En aan de andere kant hebben we het 'ontsnapte cyborg op rooftocht'-gedeelte, 'Night of the Living Dead'-stijl. Met Carol en de Cyborg die in het huis in de val zitten en een stelletje speciale OP's/bontjagers die de rol van de zombies spelen en in het huis proberen in te breken. Onnodig te zeggen dat deze film niet bij de allerbesten hoort. Vooral Zach Galligan (van 'Gremlins'-faam) is pijnlijk slecht en Corey Feldman (in een kleine bijrol) is weer eens volkomen aan deze film verspild. Wynorski pikt hier zelfs een van zijn eigen films uit, want ik ben er voor 99 procent zeker van dat hij wat voorraadopnamen van zijn vorige film '976 EVIL II' (de scène met de exploderende vrachtwagen en de motorfiets) heeft gebruikt. Ja, het is zo helemaal niet goed en zo ontzettend leuk. Dit is uitsluitend voor Wynorski-fans. En ik ben een van hen, voor het geval je dat nog niet wist.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Normaal gesproken probeer ik bij filmrecensies constructief en objectief te zijn, maar er is maar één woord voor deze, eh, 'film': KLOOTZAKKEN!!!!!!! De dialogen, het acteerwerk, de special effects, de plot, de decors en de personages lijken allemaal verzonnen door, nou ja, mijn potplanten. Dit moet je niet zien, omwille van alles wat goed en rechtvaardig is in deze wereld!:)


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik denk dat dit de slechtste film is die ik heb gezien sinds 'Mortal Kombat 2'. De actie (inclusief de effecten) is net als in een goedkope tv-show van Glen A. Larson, het acteerwerk is verschrikkelijk en de dialogen zijn nog stommer dan in MK2. Vermijd hem ten koste van alles.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Iedereen die denkt dat Kool Moe Dee, Carol Alt en Corey Feldman een lijst van goede acteurs vormen, rookt iets wat ik graag een keer zou willen proberen. Waar te beginnen: waardeloze soundtrack, slappe acteerprestaties, hier en daar 'acting'. Dit is het typische amateuristisch geschreven stuk waarin de liefde voor de film is vervlogen. Ik schaamde me eigenlijk voor de'sterren' in deze 'film'. De enige acteur die ontbrak om deze drol te overtreffen was Gary Coleman, die het als hij in de film had gespeeld op z'n minst een beetje jankend slecht zou hebben gemaakt, in plaats van alleen maar slecht.
Er was een scène in de film waarin Carol Alt schreeuwde: 'Denk je dat ik een imbeciel ben?' Ja, Carol, dat doe ik, dat doet je agent, en ALSJEBLIEFT voor de liefde van alles wat fatsoenlijk en heilig is... GA WEG en hou op met jezelf zo te vernederen! Aan deze film zou Anna Nicole Smith meedoen.
Ik zou je kunnen vertellen wat de plot was, maar dat zou weer een zinsdeel van dit artikel zijn, en bovendien dwaalden mijn gedachten tijdens de film toch al vele malen af, dus ik lette er nauwelijks op.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben een liefhebber van slechte films. Ik heb _R.O.T.O.R._ en _Boa vs. Python_ en ik ben bezig om mijn verzameling uit te breiden tot geweldige titels als _Troll 2_ en _What's up Superdoc?_ Maar _Stormtrooper_ is niet eens slecht genoeg om op de lijst van geweldig slechte films te komen. Het is gewoon waardeloos. De vent die zei dat hij betere dialogen met zijn potplanten had gehad, heeft gelijk. Alles aan deze film is stom. Als de robotman de auto in rent, lijkt het bijna alsof hij wist dat die zou ontploffen, er was gewoon geen enkele reden waarom hij ooit die kant op zou rennen. 'Rechter, jury en beul', 'De perfecte agent... maar ze gingen te ver', 'De perfecte agent...' Ik bedoel, kom op, waarom maken mensen die films nog? R.O.T.O.R. maakt ze omdat ze hysterisch en afschuwelijk zijn, maar Storm Trooper is gewoon een verspilling van film omdat het niet eens erg genoeg is om zo erg te zijn dat het de moeite waard is om naar te kijken. Dit hoort in iemands verzameling eigen films, iets waar ze best trots op kunnen zijn, maar dat is dan ook alles. Ik ben pissig dat het op een HBO-kanaal was (met alleen maar een 1-ster, daarom heb ik hem ook gekeken) omdat hij daar niet thuishoort. Zelfs als je van slechte films houdt, moet je deze film niet kijken. Hij is beschamend.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik Enterprise voor het eerst zag, zoals we ongetwijfeld allemaal met alle series doen, keek ik er met een open blik naar, genoot van ongeveer de helft van de Star Trek-pogingen van de afgelopen tijd en had een hekel aan de andere helft.
Enterprise is te kort gekomen, maar door deze aflevering 'A Night in Sickbay' vroeg ik me serieus af waarom ik de series van maandagavond op Sci-Fi bekijk.
De schrijvers leken te vergeten dat het een van die afleveringen van 'A Day in the Life' is, waarin we leren hoe bepaalde personages als humanoïden functioneren, en dat dit een ruimteschip zou moeten zijn, niet de Ricardoes en de Mertzes.
Een planeet, vooral een planeet waarvan de bevolking al eerder door de bemanning van de Enterprise (om in het openbaar te eten) was beledigd, was geen plek voor een hond. Als dierenliefhebber zou ik nooit een van mijn huisdieren meenemen naar een omgeving die in het verleden gespannen was gebleken.
Maar wat deze episode nog belachelijker maakte, was het eindeloze probleem met al die ST-programma's, die voortdurend dingen afbeelden die heilig en beledigend zijn voor andere culturen, ook al bieden ze enig inzicht in de Amerikaanse religieuze fanatici.
De buitenaardse wezens waren nu beledigd als de hond op een heilige boom urineerde, maar toch waren de buitenaardse wezens heel goed in staat om het urineren van de hond als een belediging op te vatten. Vreemd dat het urineren van de hond niet als een vorm van aanbidding werd beschouwd. Ik vraag me af hoe dat de schrijvers van de show is gelukt.
Vanaf dat punt worden we onderworpen aan een kapitein die door zijn plichten in de war is gebracht. Toen ik de episode zag, kon ik heel gemakkelijk vergeten dat Bakula de kapitein van het schip moest zijn.
Hij verkoos in de ziekenboeg te slapen en van daaruit krijgen we nog meer onnozele gedragingen (zucht) die we niet geacht worden te begrijpen en die ons doen fronsen.
De dokter knipt niet-chalant lange, harige teennagels af en voert ze aan hongerige gekooide dieren. Bah! Dan ontsnapt er een wit vleermuiswezen. '
O, hoe kan iemand slapen met dit alles om zich heen! De vlooien knippen, verdorie! Ik zat te wachten op iets dat zich voedt met braaksel.
Toen kregen we op onverklaarbare wijze het idee dat de kapitein verliefd was op T'pol, en dat hij die gevoelens misschien maskeerde met zijn bezorgdheid om de hond.
Eindeloze hoeveelheden rommel.
'Je hond is ziek, dus ga maar seksen. Dan voel je je beter.' En natuurlijk moest de kapitein zijn verontschuldigingen aanbieden en moesten wij mensen zijn verontschuldigingen als volslagen belachelijk beschouwen, want wij zijn zo (iedereen glimlachte heel sarcastisch) bekrompen! Zag dit soort uitbeeldingen eindeloos worden herhaald op TNG. Het enige wat er vreemd genoeg aan deze afschuwelijke episode ontbrak, was de Trip-figuur die zijn meesmuilende lachjes en neerbuigende praatjes tentoonspreidde, hoewel Bakula dat alles met de stomme hond leek te verbergen.
O, de hond had het overleefd, dus ga nu maar tikkertje spelen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik dacht dat deze serie ook leuk zou zijn, een actieserie met een paar dynamische intriges en geweldige optredens. Ik had het mis. Hoewel ik Jamie Denton graag mag, is deze serie nauwelijks de moeite waard om naar te kijken, tenzij je het leuk vindt om te zien hoe sommige mensen worden mishandeld en de acties van de agenten die onder het thema 'nationale veiligheid' zouden moeten vallen. De serie is geweldige propaganda voor de huidige regering en spuwt jingoïsme uit alsof we elke dag op die manier praten. Na een paar afleveringen verveelde ik me dood en begon ik in plaats daarvan naar herhalingen van House Invaders op bbcAmerica te kijken. Of liever naar CSI en Without a Trace, ongetwijfeld.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Nu werden wij uitgekozen om gemarteld te worden met dit walgelijke stuk schaamteloze Amerikaanse propaganda. Het was voor mij geen wonder dat dit bewonderd wordt door de meeste Amerikaanse kijkers en gehaat door de Europeanen. Deze show is gemaakt voor Amerikanen <0xE2><0x80><0x93> hij is te stom en te vol haat en clichés om ergens anders te worden toegelaten. Bijna alle betrokkenen moeten terug naar school, het acteren is volkomen voorspelbaar en slecht, het script is een berg afval voor iedereen.
Je bent gewaarschuwd. Het heeft zelfs geen'schuldig plezier' voor die gehersenspoelde iq-40 mensen.
Ik wou dat ik negatieve waarden kon invoeren, admins? Iemand?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De tv-serie was traag en de 'onofficiële' personages waren soms irritant. Alleen dankzij het wonder van de snelle vooruit was ik in staat de eerste twee uur door te komen.
Het verslag geeft aan dat het een soort komedie/mysterie is, maar van geen van beide heb ik veel gezien.
Als het na de eerste twee uur echt beter wordt, laat het me dan weten, want ik betwijfel of ik de rest zonder aanbeveling zal bekijken.
Deze recensie wordt geacht geen spoilers te bevatten, dus zal ik op een vage, niet-s spoiler-achtige manier verdergaan. Ik vond de twee hoofdpersonen oninteressant en onsympathiek. Ik merkte dat ik mezelf afvroeg: 'Zou een normale volwassene dat doen?' De man met de heggenschaar die uit het raam stond te kijken was irritant, en als de mannelijke hoofdrolspeler zich met hem bemoeide, zag hij er pathetisch uit. Zou een normale volwassene iemand die zo irritant was als hij tolereren?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Aha, het klassieke genre van sekskomedies uit de jaren tachtig. Deze speelt op twee stranden; op het ene een naaktstrand met talloze (volledig) ongeklede vrouwen. De plot? Iets over een stelletje sukkels dat een nummertje probeert te maken. Het gebruikelijke. Fans van gratuite T&A (en P) zouden deze eens moeten opsporen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is er een van een zeldzame film, waarin je in plaats van met een bak popcorn een fles wodka zou moeten drinken. Om heel eerlijk te zijn zijn wij een groep mensen die de man, Mo Ogrodnik, echt kennen en besloten hebben ons suf te drinken op deze film.
Het filmische aspect van de foto's van Wolfgang zus-en-zo lijkt zowel close-ups als borsten te hebben weggelaten. De gezamenlijke inspanning van Mo en Wolfgang onthulde de passie van de twee actrices, plastic peentjes die passie vasthouden. Er wordt ook gebonkt door een tor. Zoals Violet zou hebben gezegd: 'Dit (plastic peentje) gaat je in je reet.' De rattenporno en de daaropvolgende rattenvernietiging is geweldig.
Oké. Dus als je nog steeds aan het lezen bent, laat ons dan uitleggen wie wij zijn. Mo Ogrodnik geeft les aan de universiteit van New York en wij zijn een groep van haar studenten, die na afloop van een filmcursus met haar besloten te gaan poepen en hier hun regisseursdebuut te gaan bekijken. Ze heeft ook _Uptown Girls_ geschreven. Ik kan je niet vertellen hoeveel ons dat in het hoofd is gehamerd. Dus deze film is een hele belevenis. Helemaal onder in deze post zal een drinkspelletje zijn dat we voor deze film hebben bedacht.
Toen dit spelletje ongeveer 13 minuten aan de gang was, konden we geen van allen meer goed zien. Alleen al de hoeveelheid Dido's in het eerste half uur was genoeg reden om te drinken om een olifant te kalmeren. Er was iets heimelijk plezierigs aan om te zien hoe twee minderjarige meisjes werden betrapt op een dubbelganger van Kurt Cobain zonder enige context, afgezien van zijn mysterieuze scène in de supermarkt waar hij o zo vanzelfsprekend een plaatselijke krant zat te lezen. Want dat doen we allemaal. De hartvormige bril was verrukkelijk afgeleid van Lolita. En iets in die provocerende scène van de naakte, opgestoken jongen doet denken aan de geschiedenis van homoseksuele pornografische experimenten van de regisseur. We wilden dat we een geintje maakten.
Genoeg intellectuele overpeinzingen. OP NAAR HET DRINKEN! Dit zal ervoor zorgen dat de kijkervaring positief is. Het is heel eenvoudig, en het is heel waarschijnlijk dat het minstens één lid van jullie groep onmiddellijk naar de eerste hulp stuurt.
De Mo Ogrodnik/Ripe Drinking Game: 1. Elke keer dat je iets ziet wat met pornografie te maken heeft, neem je een slok. 2. Elke keer dat je de naam van de auteur Mo Ogrodnik ziet verschijnen, neem je een slok. 3. Seks. 4. (plastic peen) vereist twee glazen. 5. Elke keer dat iemand een pistool op een ander personage richt, neem je een slok. <0xE2><0x80><0x93> Op dit punt zul je waarschijnlijk alle resterende nuchterheid uit je lichaam moeten opvullen/pikken. <0xE2><0x80><0x93> 6. Elke keer dat er bloed is (behalve 'vrouwelijk bloed'), neem alsjeblieft een slok! '
'Dat is het, internet! Blijf drinken en probeer niet dronken te worden.'
'
- Hawaïaan Smirnoff jr.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Er is zo veel mis met deze film dat ik niet eens weet waar ik moet beginnen. Het verhaal is helemaal niet samenhangend. Ik garandeer je dat de gemiddelde kijker na vijf minuten in de film al verward op zijn hoofd zit te krabben.
Dit is wat ik me van de film herinner voordat ik me dood verveelde: een quasi-gewelddadige vader zit achter een stel tienerzusjes aan door een huis, maar blijkt uiteindelijk helemaal niet zo gewelddadig te zijn. In de volgende scène zijn de meisjes ongeveer vijftien. Ze rijden met hun ouders en raken een hert. Het hert moet explosief zijn geweest, want hun auto ontploft, de ene zus sleept de andere uit het brandende wrak. Dan drijven de meisjes in een boot op een meer en maken een geweldig plan om naar Kentucky te gaan (???) en een nieuw leven te beginnen. In de volgende scène liften de meisjes naar een militaire basis. En wat voor een militaire basis is het. Eigenlijk is het meer een varkensboerderij die is omgebouwd tot een militaire basis, met een heleboel verwarde figuranten die'soldaten' spelen. Het kantoor van de commandant van de basis is bijzonder indrukwekkend, omdat er willekeurige dingen zoals een AK-47 aan de muur hangen en een drilsergeant op een plaquette is gemonteerd (?????) zodat het publiek zeker weet dat dit het kantoor van een militair is. Dan duikt er een willekeurige gast op met een motor en de commandant van de basis geeft hem het bevel 'naar de stad' te gaan om een paar pornoblaadjes te kopen en ervoor te zorgen dat de soldaten niet denken dat hij bij het 'roze team' hoort. Dus onze figuur neemt een pick-up die is omgebouwd om op een legertruck 'naar de stad' te lijken en laadt een doos uit een onopvallende 'boekenwinkel' vol met een opblaaspop bij de voordeur. De meisjes verstoppen zich in de pick-up van de man als hij stopt om te tanken en zoeken in de voorraad porno naar dingen als de 'analfabeet'. Ik denk dat dat genoeg is om de meeste mensen weg te jagen. Afgezien daarvan is de geluidskwaliteit verschrikkelijk en de film zit vol goedkope symboliek, zoals een radiodominee die het heeft over verboden vruchten tijdens de scène waarin de'slettenbak'-zus de hoofdfiguur voor het eerst ontmoet, of dat de camera veel te lang op bepaalde shots blijft hangen om te proberen een 'boodschap' over te brengen.
Als je dit ooit te koop of te huur of wat dan ook ziet, blijf dan weg. Het is het geld in beide gevallen niet waard.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het verhaal van de Tuin-van-Eden in een dunne mantel gehuld - niets nieuws, niets schokkends, hoewel ik het gevoel heb dat de filmmakers daarvoor gingen. Het idee is afgezaagd. Een sterke vertolking van Daisy Eagan, dat is het wel zo'n beetje. Ik geloofde dat ze dertien was en ik was geïnteresseerd in haar karakter. De rest liet me koud.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film probeerde het naïeve idealisme vast te leggen dat veel jonge tienermeisjes hebben voor plezier, vriendschap, ontsnappen, gevaar, seks, volwassenheid, enzovoort. Het probleem was dat het niet in staat was deze dingen op elk afzonderlijk niveau vast te leggen; en daarom lukte het niet om er een fatsoenlijk verhaal omheen te bouwen. Ik kon de zin van geen enkel deel van dit verhaal volgen, en er was ook geen enkele reden waarom het me iets zou kunnen schelen.<br />Deze film is helemaal geen onderzoek naar pedofilie. Hij gaat in wezen over een meisje dat verliefd is op haar zus, en haar zus die verliefd is op het idee van'mannen'. Terwijl de laatste haar liefde voor mannen uitprobeert, probeert de eerste haar zus terug te winnen door'quitte te De plot is zwak, de personages zijn zwak, en de realiteit van dit alles was vergelijkbaar met die van een amateur-pornofilmer (zonder de seksuele substantie).


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film was, in één woord, verschrikkelijk. Hij was saai, voorspelbaar en ronduit eng. Ik bleef maar wachten tot hij afgelopen was en toen dat gebeurde, was ik ontzet. Het einde liet op zijn zachtst gezegd een vieze smaak in mijn mond achter. Mijn advies aan iedereen die geïnteresseerd is in films over ontluikende vrouwelijke seksualiteit: blijf uit de buurt van deze film. Films als deze geven klassiekers als Lolita een slechte naam.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'Ripe' is een van die afgrijselijke indiefilms die in de circulatie weten te komen en indiefilms een slechte naam bezorgen. Het vertelt een stompzinnig, ongerijmd verhaal over een tweelingzusjes die uit een vuurgevaarlijk auto-ongeluk kruipen waarbij hun ouders om het leven komen, en dan de weg opgaan terwijl ze vrolijk winkeldiefstallen plegen, een of andere vent aangapen en op een legerpost terechtkomen die zo aftands is dat het leger hem niet eens zou willen hebben (ja, inderdaad!). Een kennelijke poging tot een film over de opkomst van de ouderdom, 'Ripe' is een bijna complete mislukkeling die doelloos rondzwerft terwijl de spelers in en uit het personage glijden en uiteindelijk onhandig eindigen


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ongeïnspireerd, zo'n beetje overal. De enige uitzonderingen waren een paar emotionele scènes met Keena (Violet), met wie ik aangenaam verrast was en af en toe ontroerd. Verder was het weinig meer dan een slechte COA-film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als deze film door een man was geregisseerd, zou hij in de gevangenis zijn beland. Terwijl Adrian Lyne met een advocaat in de montagekamer zat om toezicht te houden op het onttakelen van een klassiek stuk literatuur om de censuur tevreden te stellen en om te voorkomen dat de Child Pornography Protection Act van 1996 in werking zou treden, dumpt een vrouw Ripe bij ons en iedereen applaudisseert. Heb ik een vergadering gemist? Afgezien van de schaamteloze pedofilie is deze film volslagen belachelijk. Heeft deze vrouw nooit een voet op een actieve militaire basis gezet? Heeft ze nooit een soldaat ontmoet? Wiens leger is dit? De uniformen moeten van Uniformen-R-U's zijn. Trek gewoon een paar lapjes aan, wat maakt het uit? Je hoeft er alleen maar voor te zorgen dat ze stuk voor stuk een Big Red One hebben. Er is hier een binnenpretje dat de auteur ongetwijfeld over het hoofd heeft gezien, maar dat misschien is doorgeglipt bij degene die de militaire voertuigen heeft geleverd. Er waren in elk geval geen militaire adviseurs. Het Amerikaanse leger werkt niet met sloppenwijken. Tijdelijke basiskampen in jungle-oorlogsgebieden zijn schoner dan dit. Het Amerikaanse leger zet 14-jarige meisjes niet op militaire bases aan het werk, en staat hun ook niet toe de schietbanen of trainingscursussen te gebruiken. Er is veel drama te vinden in de seksuele volwassenwording van tienermeisjes. Deze film heeft daar absoluut niets mee te maken.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is verschrikkelijk. Niet alleen is het verhaal ongelooflijk, de situaties waarin de personages zich bevinden zijn zo dwaas, dat het niet eens schokkend is. Ik vind het triest dat Daisy Eagan, de ster van _The Secret Garden_ op Broadway, heeft besloten dat dit een carrièrestap zou zijn. Het idee is interessant, twee jonge meisjes die heel snel volwassen worden. Maar de seks is niet eens opwindend. De film is dwaas, het verhaal is dwaas, de optredens zijn dwaas, en het hele concept is niet interessant. Ik weet zeker dat alle meisjes van 14 jaar met jongens naar bed gaan nadat ze voor het eerst ongesteld zijn geweest en hebben geprobeerd hun slipje door de wc te spoelen. Volgende keer jongens, veel geluk.