inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een van mijn favoriete films geworden, en zeker een van de beste westerns die ik ooit heb gezien. Omdat ik een zwak heb voor dit genre (westerns zijn nu eenmaal niet meer van deze tijd, omdat ze niet langer worden gemaakt als moralistische toneelstukken die maar al te vaak zijn gedenigreerd door critici met intellectuele pretenties) heb ik de dvd ongezien gekocht, omdat ik genoeg had gelezen over het werk van William S. Hart (waarvan hij veel schreef en regisseerde) om mijn belangstelling te wekken, en ik vond dat ik minstens één van zijn films in mijn videoverzameling moest hebben.
Ik moet toegeven dat ik het kijken naar de film met enige schroom benaderde. Mijn eerdere ervaringen met 'klassieken' van de zwijgende film hadden me teleurgesteld. 'The Phantom of the Opera, Griffith's Birth of a Nation en Fairbanks' The Mark of Zorro waren prima, maar lang niet zo goed als je zou verwachten. Ze waren te lang, of te theatraal, of allebei.
De Toll Gate kwam echter als een aangename verrassing.
Het verhaal wordt op een eenvoudige en duidelijke manier verteld. Black Deering (gespeeld door Hart), de leider van een beruchte, succesvolle bandietenbende, vindt dat de tijd is gekomen om de groep te ontbinden, voordat het geluk hem in de steek laat. Hij wordt echter tegengewerkt door zijn eerste luitenant, Jordan, die hen allemaal tot een laatste overval aanzet door grote rijkdom te beloven, maar hen in een val leidt waarin hij medeplichtig is. Iedereen wordt gedood, behalve Deering, die gevangen wordt genomen. Als zijn overweldigers hem herkennen als de man die ooit een aantal soldaten en kolonisten heeft gered door een voorpost van een ophanden zijnde aanval van de Indianen te waarschuwen, laten ze hem gaan. Vrij probeert hij eerlijk werk te vinden, maar hij wordt gekleineerd en uitgelachen en moet uiteindelijk weer stelen om te overleven. Algauw wordt hij niet alleen achtervolgd door de mannen van de sheriff, maar ook door Jordan (die nu goed rondkomt van de beloning die hij heeft gekregen) en zijn trawanten. Zijn vlucht leidt hem naar een afgelegen hut waar een alleenstaande moeder en haar zoontje wonen. Na aanvankelijke twijfel nemen ze hem in hun hart. Deering ziet een kans op een nieuw leven, maar nu de klopjacht en Jordan hem op de hielen zitten, beseft hij dat dat misschien niet mogelijk is.
Hart was de eerste grote westernster en de eerste die realisme in het genre inbracht. Als een van de pioniers van de filmkunst creëerde hij veel personages en situaties die al meer dan negentig jaar in de westerns cliché zijn geworden. Wat zijn films echter interessant houdt, is zijn vermogen om verder te gaan dan het cliché (misschien gingen zijn imitators niet ver genoeg) zodat het materiaal zelfs nu nog fris en innovatief overkomt. Drie van zulke scènes in The Toll Gate illustreren dit:
1. In een van de scènes schiet zijn personage op een menigte in een poging Jordan te doden, en doodt in plaats daarvan een omstander. Een volgende close-up laat zien dat hij duidelijk gefrustreerd is. De frustratie komt echter niet voort uit het feit dat hij een man heeft neergeschoten die hem tot dan toe geen kwaad had gedaan, maar uit het feit dat hij zijn beoogde doelwit heeft gemist.
2. In een andere scène stapt zijn 'geleende' paard in een hol van een grondeekhoorn en breekt een been. Hart haalt zijn pistool tevoorschijn om het dier uit zijn lijden te verlossen, maar voordat hij de trekker overhaalt, geeft hij het dier een droevig, liefdevol klopje op zijn kop, alsof hij afscheid neemt van een oude vriend.
3. Nadat hij Jordan heeft gewurgd en zijn lichaam over de rand van een klif heeft gegooid, komt hij terug om zijn wapens op te halen en ziet hij het pistool van zijn tegenstander op de grond liggen. Hij doet een stap naar voren, geeft er een snelle trap tegen en bestijgt zijn paard. Het is een simpel gebaar, maar het onderstreept de diepe afkeer die hij voelt voor de man die hem en zijn kameraden heeft verraden.
En ik hou van de titel, The Toll Gate. Het is allegorisch in zijn implicatie dat een man niet aan een nieuw leven kan beginnen voordat hij heeft geboet voor de zonden van zijn oude leven. Deerings boete komt in de vorm van opoffering. Het meer verfijnde publiek van tegenwoordig zal dat misschien niet helemaal geloven, maar het kan nog steeds op je inwerken als je het de kans geeft.
Kijkers die hun video's in smetteloze staat willen houden, zullen ongetwijfeld bezwaar maken tegen de beeldkwaliteit van de dvd, vooral als de laatste spoel zo slecht is. Ik vind het helemaal niet erg. Het is een wonder dat er nog een kopie van deze film uit 1920 bestaat, want van zoveel andere stomme films zijn de afdrukken verloren gegaan. Als je dat in gedachten houdt en de film als een stukje geschiedenis beschouwt, zijn de visuele tekortkomingen niet zo moeilijk te accepteren.
William S. Hart werd in 1870 in New York geboren, maar groeide op in Minnesota en Wisconsin, waar hij Sioux- en Indiaanse gebarentaal leerde spreken. Hij telde Wyatt Earp en Bat Masterson onder zijn vrienden en verzamelde Remington-schilderijen, dus zijn kennis van het Westen was uit de eerste hand. Zijn visie mag dan naar de maatstaven van vandaag overdreven geromantiseerd zijn, maar is niettemin veel dichter bij de werkelijkheid geworteld dan de spaghettiwesterns van de jaren zestig en zeventig en de revisionistische werken die daarop volgden. Zowel de ster als zijn films zijn aan een herwaardering toe.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Uit een summiere beschrijving van de belangrijkste plotelementen van THE TOLL GATE zou je kunnen opmaken dat het een revisionistisch westernverhaal uit de jaren zestig of zeventig is.
<0xE2><0x80><0xA2> Onze held is een rover, moordenaar en brandstichter.
<0xE2><0x80><0xA2> De geliefde is een alleenstaande moeder wier luie echtgenoot haar en haar kind in de steek heeft gelaten.
<0xE2><0x80><0xA2> Twee keer wordt onze criminele held 'officieel' door de autoriteiten vrijgelaten in ruil voor een goede daad, en dit wordt gepresenteerd als een lovenswaardige daad.
<0xE2><0x80><0xA2> De enige daden die worden gepresenteerd als werkelijk slecht zijn het verraad van je familie en het verraad van een medecrimineel.
<0xE2><0x80><0xA2> De held probeert het rechte pad op te gaan, maar keert terug naar een leven van misdaad als hij dat kan. Krijg een baan.

<0xE2><0x80><0xA2> De held is op de vlucht voor zowel een politiemacht als een criminele bende.
<0xE2><0x80><0xA2> De held wordt uiteindelijk gered door een man met zijn blote handen te wurgen en zijn lichaam over een rots te gooien.
<0xE2><0x80><0xA2> En de 'goede, slechte man' maakt een eind aan de film door de jonge moeder en haar kind terug te sturen naar de beschaving en alleen de Mexicaanse woestijn in te rijden, zonder ooit (vermoedelijk) voor zijn misdadige leven te moeten boeten.
<0xE2><0x80><0xA2> Zo zie je maar weer dat er niets nieuws onder de zon is.
<0xE2><0x80><0xA2> Natuurlijk is de film niet helemaal zo cynisch of moreel nihilistisch als zijn opvolgers: de held is niet de slechterik. De redding van Hart wordt geregeld als hij zich overgeeft aan de politie nadat hij een passage uit de Bijbel heeft gelezen. Ik kan me niet voorstellen dat Clint Eastwood dat zou doen.
De tolpoort was een uitstekende film, in alle opzichten, en Hart was een uitstekende acteur, die niet geneigd was tot het theatrale gedrag dat vaak werd gebruikt om emotie over te brengen in de dagen voordat er geluid was.
9/10.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het verbaast me echt dat deze film op het moment dat ik deze recensie schreef maar een score van 6,4 heeft. Hoewel het niet echt een geweldige film is, vind ik het wel een van de beste films die Dietrich heeft gemaakt en het is jammer dat hij niet hoger wordt aangeslagen. Ik denk dat de reden dat ik de film zo goed vond, voor een groot deel is dat de gebruikelijke dwaze Dietrich-persoonlijkheid als de 'rober-vamp' niet aanwezig is en dat ze voor haar rol echt moest acteren. Ik vind het alleen vreselijk om de ene film na de andere van haar te zien in de begintijd van haar carrière, toen ze meer op een karikatuur of een cliché dan op een echte vrouw leek. Ik hoef Dietrich niet de schuld te geven van de dwaze vampfilms die ze in de jaren dertig maakte <0xE2><0x80><0x93> het publiek was er dol op en ze maakten haar beroemd. Maar hier liet ze zien dat ze echt kon acteren. Per slot van rekening zou je, als je naar haar keek in films als MOROCCO, BLONDE VENUS en THE BLUE ANGEL, denken dat ze goed gecast was om een zigeunerin te spelen! Ik was bereid de film te haten vanwege die casting, maar het werkte <0xE2><0x80><0x93> ze was behoorlijk geloofwaardig en het was ook leuk om naar haar te kijken! De film is in wezen een voertuig alleen voor Ray Milland en Marlene Dietrich <0xE2><0x80><0x93> de andere bijrollen zijn zeer ondergeschikt aan de film. Milland is een gezochte spion in het Duitsland van vóór de Tweede Wereldoorlog, en in zijn pogingen om te ontsnappen, stuit hij op een nogal dartele, eenzame zigeunerin (Dietrich) die hem onmiddellijk als een vervulling van een profetie beschouwt <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, haar nieuwe minnaar! Milland is nogal bekrompen, maar stemt er met tegenzin in toe om in haar karretje te reizen <0xE2><0x80><0x93> hij doet zelfs lichaamsverf op en piercings in zijn oren om op een zigeuner te lijken (vandaar de titel van de film). In de loop van de tijd begint hij langzaam te beseffen dat er onder haar bijzonder lompe uiterlijk een vrouw schuilgaat, en de romantiek bloeit langzaam op.
De film is in één woord 'charmant'. Een leuke romance met een goede dosis komedie en plezier <0xE2><0x80><0x93> precies het soort film dat je zou willen dat Hollywood nog maakte. Let ook op de vertolking van Murvyn Vye als 'Zoltan'. Hij was heel magnetisch in de korte tijd dat hij op film stond en ik hield gewoon van zijn diepe, prachtige stem.
Ten slotte, een droevige noot om over na te denken. Zolang de film in Duitsland speelt, wordt er geen melding gemaakt van de ophanden zijnde zigeunerholocaust. Tijdens de oorlog hebben de nazi's in heel Duitsland een enorm percentage zigeuners uitgeroeid en dus is het laatste aardige einde van de film een tikkeltje vergezocht.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Omdat ik onlangs de dvd-collectie van Universals Marlene Dietrich had gekocht, had ik weinig zin om naar 'Golden Earrings' te kijken. Het idee van een Marlene Dietrich van in de veertig als zigeunerin in een oorlogsroman leek me ongewoon en onwaarschijnlijk. Ik had me geen zorgen moeten maken. Met al dat professionele talent dat in deze oude films zit, kun je het eigenlijk moeilijk over het hoofd zien. De film was een genot om te zien; het is een klassieker.
Het interessantste aan de film was Dietrich, die de rol van zigeunerin perfect speelt. De make-up, de belichting, de fotografie en haar optreden samen vormen een echt opzienbarend en gedenkwaardig personage. Ik had Dietrich nog nooit overtuigend een 'goede' vrouw zien spelen <0xE2><0x80><0x93> maar hier doet ze dat wel! Ze heeft een heleboel harteloze vamps gespeeld in die grote films van Sternberg, dus het is verfrissend om haar in een meer aardse, ontspannen rol te zien, als een exotisch maar heel menselijk personage.
Al met al een heel aardige romance. De liefdesgeschiedenis is geloofwaardig, optimistisch, en de gelukkige afloop is buitengewoon bevredigend.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De film begint in een benauwde Britse herenclub vol heren in leren fauteuils die sigaren roken. Dit is de wereld van Denistoun. Een koerier brengt hem een doosje dat hij openmaakt en waarin een paar gouden oorbellen zitten. De plaats van de oorbellen roept herinneringen op aan de tijd die hij in het gezelschap van zigeuners heeft doorgebracht. De rest van de film bestaat uit flashbacks.
Gouden oorbellen is al heel lang een favoriet van me en is waarschijnlijk de meest romantische film die ik ken. Dietrich speelt tegen haar gebruikelijke type. Hier is ze donkerharig, aards en helemaal niet geheimzinnig. In plaats van een femme fatale is ze...' Een toren van kracht en energie zet zich in om al haar krachten te gebruiken om Denistoun te helpen overleven en zijn doel te bereiken. Om er zeker van te zijn dat hij een echt overtuigende zigeuner is, steekt ze gaatjes in zijn oren en laat hem de gouden oorringen van haar dode minnaar dragen. Met zijn kleren en wat vet transformeert ze hem van een verwijfde Britse heer in een wilde en sexy uitziende man.
Toen ik opgroeide, hoorde ik vaak het liedje 'Golden Earrings' dat in de film wordt gezongen. Ik geloof dat de melodie een beetje door Dietrich wordt geneuried. Er is een verhaal waarvan de zigeuners weten dat het waar is / Dat wanneer je geliefde gouden oorringen draagt / Zij van jou is.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is uitzonderlijk in die zin dat Marlene & Raymond uitstekende prestaties leveren. Het acteerwerk in deze film is de grootste kracht van de productie, maar het script, de regie en de montage verdienen applaus. Er is een buitengewone chemie tussen de twee sterren. Als je Marlene leuk vindt en Raymond ook, zul je deze film geweldig vinden... (Het is een klassieker die met Casablanca te vergelijken is.)


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De recensenten die hebben geklaagd dat deze film niet geloofwaardig is of bouwkundige problemen heeft, begrijpen niet waar het om gaat. Dit is een verrukkelijke kampromance, met veel _Play, zigeuners! Dance, zigeuners!_ -muziek, die exotische liefdesverhalen opwekt en bejubelt. De opgedirkte Ray Milland is een amusante spil voor een Dietrich met zwart haar, rafelige sjaals en massa's sieraden. De gretigheid van het personage om Milland te eten te geven en voor hem te zorgen, lijkt meer op die van de goede Duitse Hausfrau Dietrich dan op haar welgemanierde vamprollen. Omdat er veel censuur is, wordt duidelijk dat ze alleen platonisch een karavaan delen en dat Milland zich tegen Dietrichs wensen verzet. Met een vastberadenheid die opmerkelijk is voor een heteroseksuele vrijgezel die elk moment vermoord kan worden, komt ze op hem af. Zijn enige excuus is dat ze stinkt, dus misschien laat een bekrompen, kieskeurige Engelsman zich inderdaad afschrikken.<br />In de kleine rol van Millands jonge metgezel op zijn geheime missie voegt Bruce Lester een noot van een ander soort toe. In het begin krijgen we te horen dat hij Milland als een held aanbidt, en hem zelfs vleit. Als hij, nadat ze uit elkaar zijn gegaan, Milland ontmoet, die nu is veranderd in een zigeuner met een bruine huid en een hemd dat tot zijn middel openstaat, suggereert zijn stralende waardering voor de vermomming nog eens extra dat niet alleen Dietrich verliefd is op Milland. Ondanks de wonderlijk onwaarschijnlijke karakters en de opeenvolging van gebeurtenissen is de groeiende liefde van Milland voor Dietrich en zijn aanvaarding van de niet-rationele aspecten van het leven nogal roerend. En als hij op hun laatste avond samen, voor hij ontsnapt, zegt dat ze nu de helft van de ander bevatten, dat de twee één zijn geworden, en als dan de duisternis valt, denk ik dat we mogen aannemen dat de censuur besloten heeft hun een kans te geven! Eén foutje <0xE2><0x80><0x93> in het begin verwijst Milland, die verondersteld wordt Engels te zijn, naar een luitenant, waarbij hij de Amerikaanse uitspraak gebruikt (de Engelsen zeggen luitenant). Aangezien Milland Brits was, moet hij het zo hebben gezegd, omdat de Amerikaanse filmproducenten bang waren dat het Amerikaanse publiek door de Britse stijl zou worden afgeleid en in de war zou raken.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het verhaal speelt zich af op het platteland van Duitsland, aan de vooravond van de tweede wereldoorlog, een unieke setting, met een paar Britse agenten die door de Duitsers in een boerderij gevangen worden gehouden. Aangezien ze formeel nog niet in oorlog zijn, lijkt het erop dat beide partijen zich realiseerden wat er ging komen. Beide agenten (Bruce Lester en Ray Milland) ontsnappen naar het platteland en gaan uit elkaar. Milland stuit op een avond op de zigeunerin Marlene Dietrich, die in haar eentje in haar kamp het avondeten staat klaar te maken. Hun ontmoeting is een verbazingwekkende en fascinerende scène, niet zozeer voor Milland als wel voor Dietrich, die een heel nieuw niveau van sexy zwoelheid bereikt. Milland vermomt zich als zigeuner om zich voor de Duitsers te kunnen verstoppen, maar hij blijft zich inzetten voor zijn missie, die te maken heeft met het opsporen van de wetenschapper die de formule van een nieuw gifgas kent, maar die ook geen toegewijde nazi is. De Hollywood-versie van het zigeunerleven en de gebruiken zijn voorspelbaar geportretteerd, maar de onderliggende wetenschap dat ze een van de doelwitten zouden zijn voor de nazi's, geeft een zekere spanning. De film balanceert op de scheidslijn tussen een serieus verhaal over het gifgas en een dringende zoektocht naar de formule, en een kleurrijk maar niet al te overtuigend liefdesverhaal tussen Milland en Dietrich. Maar ze zijn allebei erg goed; het is de schuld van de film dat die niet is doorgegaan. Het geeft hun of hun relatie niet genoeg dramatisch realisme, het vertrouwt op duidelijke culturele verschillen en maakt daar gebruik van voor dubieuze komische doeleinden. Niettemin zijn er hier en daar enkele gespannen en interessante punten, zoals de verrassende ontmoetingen met Duitse soldaten en Gestapo-agenten, waarbij Dietrich een uitgebreide handlezing doet en Milland bijna net zo goed kan doen alsof, en een diner met Duitsers van verschillende pluimage, waarbij via de radio bekend wordt gemaakt dat Duitsland door Polen is aangevallen en iedereen opstaat en met gestrekte arm salueert. Mitchell Leison heeft misschien hier en daar een kans gemist, maar hij heeft van andere mogelijkheden wel degelijk gebruik gemaakt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een bijzonder verrukkelijke film voor diegenen onder ons die hem gezien hebben toen ze jong waren, want het was tenslotte de bedoeling dat jongeren ernaar zouden kijken <0xE2><0x80><0x93> als je hem als volwassene opnieuw bekijkt, is het beter als je een roze bril op kunt zetten. Het was de eerste van de 16 Jungle Jim-films en de latere tv-serie met de gedrongen Johnny Weismuller die hij voor Columbia maakte (in de laatste 3 films moest hij zijn eigen naam gebruiken, hoewel ze de rechten kwijt waren), nadat hij ontslagen was omdat hij Tarzan voor Sol Lesser had gespeeld. Johnny Sheffield hield ook op met Boy te spelen en werd in een serie van 12 films Bomba the Jungle Boy. '
'Jim en het gezelschap gaan op gevaarlijke safari om de verborgen tempel van Zimbalu te zoeken, die bemand wordt door een obscure stam duivelsdokters die het geheim van een gif schijnen te hebben dat ook een geneesmiddel voor polio zou kunnen zijn. Edgar Rice Burroughs was het er waarschijnlijk mee eens. Na 16 jaar monosyllabische Weismuller te hebben gesproken, leek het onhandig om zinnen aan elkaar te rijgen, niet dat het er iets toe deed. Tijdens de snelle mars komen we veel interessante maar over het algemeen speelse bewoners van de jungle tegen, afgezien van de sinistere krokodil die de hoofdrolspeelster met haar been onder een twijgje opeet en de surrealistische op hol geslagen olifant (voorraadbeelden in een hoek van het beeld geperst). Skipper de hond en Caw-Caw de kraai beleefden vele avonturen, die geen van alle van wezenlijk belang bleken voor de plot, voor het geval je je concentreerde! Het grootste probleem met de film is de kluchtige climax, die opwindend kan zijn, maar je helaas ook doet denken aan het einde van een feuilleton, en de oorspronkelijke uitstekende feuilleton was 12 jaar eerder gemaakt. Hoewel ik het persoonlijk niet erg gevonden zou hebben als dit ook nog een paar uur langer had geduurd!
Het enige zware hieraan was Weismuller; in zoveel opzichten een leuke kinderfilm uit de oude tijd <0xE2><0x80><0x93> niet aanbevolen voor serieuze volwassenen, dus ik vind hem geweldig.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is een van de beste boeken van Stephen Chow. Ik geef het een negen van de tien.<br />Ik was verbaasd te zien dat _Shaolin Soccer_ boven aan de lijst stond van alle zangfilms. Ongelooflijk.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vond het al erg genoeg dat deze film zelfs in Hongkong helemaal niet populair is. Maar voor alle harde fans van Chow zal dit een meesterwerk zijn dat niet mag worden overgeslagen. Dit is 'Mo Lei Tou' (een komedie die gebaseerd is op een onrealistisch en belachelijk plot dat Chow heeft bedacht) op zijn hoogtepunt. Het plot is absoluut absoluut duizend keer belachelijker dan elke film die je je kunt voorstellen. De dialoog is ontzagwekkend. Geen enkel deel van de film koelt voor je af zodat je ophoudt met lachen.
De plot ziet er eenvoudig maar idioot uit zodat je begint te lachen. Het begint met een jonge magistraat (een corrupte natuurlijk) die in de gevangenis belandt als hij een onschuldige getrouwde vrouw van wie hij op het eerste gezicht houdt helpt om haar vrij te pleiten van een moordaanklacht die beraamd is door een boosaardige dominee wiens zoon in feite de echte veroordeelde was. Chow ontsnapt uit de gevangenis en vlucht als vluchteling. Hij is van plan naar de hoofdstad te gaan om de keizer op te zoeken en de veroordeling te melden. Onderweg slaagt hij erin 2 mooie vrouwen op te pikken, een van het circus, een ander een prostituee, terwijl hij ondertussen de vaardigheid om ruzie te maken en een grote mond te hebben van de magere Mama-san (die toevallig zijn toekomst in het recht is) onder de knie krijgt. Ten slotte kon hij de keizer dwingen de zaak te heropenen door de keizer, die hij in het bordeel ontmoette, te chanteren. De keizer benoemde hem tot rechter van het hoogste niveau om de zaak tegen de slechte minister te beoordelen. Hij slaagde erin een paar briljante maar hilarische intriges op touw te zetten om de veroordeelde te dwingen de misdaad te begaan, hem te executeren en de slechte minister in de gevangenis te gooien.
De intriges zijn werkelijk hilarisch en belachelijk briljant. En ook niet te vergeten de geweldige dialogen, waaronder een briljante ruzie tussen Chow en de Mama-san, ruzie tussen de dikke Mama-san en de magere Mama-san om Chow te inspireren tot het leren van de kunst van het ruziemaken, en ook ruzie tussen Chow en de boosaardige eunuch Lee tegen het einde. Bovendien zijn sommige scènes ook briljant.
Eén ding moet worden vermeld: om de film echt te begrijpen en 100% van alle elementen juist te interpreteren, is het een must om goed Kantonees te leren. Wat de reden kan zijn waarom de Chow-film van jongs af aan een gematigde reactie krijgt uit de Aziatische wereld. Maar toen de Chow-film zijn invloed over de hele wereld begon te verspreiden, merkten harde fans zoals ik dat zijn film niet meer zo grappig was als vroeger.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik vond deze film geweldig omdat Bobbie Phillips echt kan vechten! Ik heb er altijd een hekel aan als acteurs in actierollen niet geloofwaardig zijn. Het was geweldig om te zien, niet om je te beledigen, maar een vrouw die vaardig vechtsporten kan beoefenen en kan vechten. Als je dit vergelijkt met de meeste actiefilms met vrouwen, zul je zien wat ik bedoel. Ze hoeven de opnamen niet te verknippen met iemand die kan vechten en het gaat beter. Ik was HEEL GE<0xC3><0x8F>Nteresseerd. Ik hoop dat er meer komt!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben diep onder de indruk van de actrice Bobbie Phillips en haar fenomenale acteertalent! Deze film wordt gestuwd door haar fantastische acteerwerk en haar geweldige actietalent. Ik ben een fan van sciencefiction, maar ik moet zeggen dat deze film de meeste science-fictionfilms overtreft, in tegenstelling tot de cinematografie en voor het grootste deel door het gebruik van een actrice wier aanwezigheid de plot verdringt, wat prima is, maar niets nieuws. Ook al ziet het ernaar uit dat deze film voor de televisie is gemaakt, naar mijn mening is hij beter dan de meeste theatraal uitgebrachte films van zijn soort.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Geweldig werk! Was heel opwindend en had geweldige stunts. Een show die werkelijk geweldig was. Geweldig werk van iedereen die aan deze film heeft meegewerkt; vooral het acteren voor de rol van Bobbie Phillips. Dit zou geweldig zijn geweest op het witte doek. Zou graag meer van die films van de week willen zien of misschien een wekelijkse serie. Dit was geweldig vermaak en ben blij dat ik heb gekeken! Verreweg de beste van de drie. Ga zo door met het goede werk van UPN en Bobbie Phillips. Ik zal uitkijken naar de volgende.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het verbaasde me dat ik dit op tv zag, en ik genoot ervan. Met Bobbie Phillips en de talloze verwijzingen naar alles wat je als 'cyberpunk' zou kunnen omschrijven, was dit een leuke film om te zien. Ik genoot van het verhaal, dat me deed denken aan een boek dat ik heb gelezen ('Aarde', David Brin), en het was leuk om op tv te zien. Bobbie ziet er geweldig uit, maar ik genoot ook van haar rol als Kam, omdat ze anders leek dan alle anderen. Maar het mooiste aan deze film was de sfeer die in boeken wordt beschreven door Gibson, Sterling en anderen. Het was gewoon leuk om het op tv te zien.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit programma was ongelooflijk!!! Ik heb ze alle drie gezien en dit is het beste. Deze film heeft spanning, een beetje romantiek, stunts die je de stuipen op het lijf jagen (GO BOBBIE), geweldige personages en fantastische locaties. Waar is dit gefilmd? Komt er nog meer? Ik vond de verhaallijn met haar broer echt goed. Ik kijk uit naar Kameleon 4 en hoe de wereld weer eens gered wordt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb alle Chameleon-films gezien en ervan genoten en ik moet zeggen dat ze met elke film beter en beter worden. Bobbie Phillips is Fantastisch en mijn kleindochter wil net zo worden als zij. Ik ben blij dat ze een 'broer'-figuur voor Bobbie (Kam) hebben genomen, zodat we meer opwindende films kunnen verwachten. Bobbie is mooi, sexy en lief, en onafhankelijk tegelijk, en alles wat een vrouw maar zou kunnen wensen!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Boogie Nights was zonder enige twijfel de beste film van 1997. Ik zou deze film keer op keer kunnen bekijken en er nog steeds van kunnen houden. Ik heb geen haast om die overdreven romantische rampenfilm _Titanic_ weer te gaan zien. Het feit dat Boogie Nights niet eens een nominatie voor de beste film heeft gekregen, bewijst maar weer eens hoe voorspelbaar en bekrompen de Academy is. Alleen _The Sweet Hereafter_ van Atom Egoyan en _Contact_ van Robert Zemeckis waren bijna net zo goed als Boogie Nights. Geen enkele andere filmmaker in de afgelopen jaren is er ook maar in de verste verte in geslaagd om een film te maken die zo goed was als _Tarantino's Pulp Fiction_ <0xE2><0x80><0x93> tot nu toe. Paul Thomas Anderson ging de uitdaging aan en slaagde erin. Net zoals Tarantino John Travolta's carrière een oppepper gaf, gaf P.T. Anderson heeft Burt Reynolds de kick gegeven die zijn carrière nodig heeft. Boogie Nights zal ongetwijfeld een ster van Don Cheadle, Heather Graham en John Reilly maken. Over het geheel genomen een geweldige film. De beste sinds Pulp Fiction. Misschien nog wel beter.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een jongen uit een klein stadje die in een grote stad werkt, wordt een grote ster en raakt op een gegeven moment de kluts kwijt. Het laat je zien hoe je beroemd wordt en dan van de roem weer terugvalt naar een kleine opkomst. Geweldige cast, en een geweldige regisseur die een geweldige film heeft gemaakt, Boogie Nights.
P.T. Anderson. Een geweldige regisseur die Boogie Nights geweldig heeft gemaakt. Vanaf het moment dat de film begint tot het moment dat hij eindigt, kun je voelen hoe mooi deze film is. Sommige scènes zijn letterlijk adembenemend. Een geweldig verhaal, een geweldige film. Mark Whalberg was fantastisch, Philip Seymour Hoffman was in alles geweldig. Thomas Jane was ook geweldig, en hoewel hij maar een kleine rol had, speelde hij hem perfect. Er is één scène in deze film die ik niet uit mijn hoofd kan zetten: 'The Drug Deal Gone Bad Scene'. Het was geweldig, zowel het acteerwerk als de film. Ik had Boogie Nights nog niet gezien en godzijdank heb ik dat gedaan, het is zo goed afgerond en ik ben nu een grote fan van de PTA (Paul Thomas Anderson).
Doe wat je moet doen en kijk naar deze film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Altman en Scorsese hebben seks met elkaar verknipt in een van de grootste Amerikaanse films van de afgelopen twintig jaar. Boogie Nights was in eerste instantie geen groot succes, en ik vind nog steeds dat de film niet de eer krijgt die hij verdient. De onmiddellijke ophef rond de film ('Een of andere pornofilm met Marky Mark') was volkomen onterecht. Wat Paul Thomas Anderson heeft gecreëerd is niet minder dan een verbluffende weergave van de jacht op en het daaropvolgende verlies van de Amerikaanse Droom (als zoiets nog bestaat).
Voor degenen onder jullie die de afgelopen acht jaar in een doos (of een biechtstoel) hebben geleefd, is Boogie Nights het letterlijke verhaal van het rijzen en dalen van de jonge Eddie Adams (Wahlberg). Eddie is gewoon een domme jongen uit Torrance, Californië, die meer uit het leven wil halen. Zijn kamer is doordrenkt van gespierde, naïeve Americana. Zijn dromen zijn veel groter dan zijn potentieel, maar niet zo groot als zijn... speciale gave. Zijn kale, zuidelijke heer trekt al snel de aandacht en de wenkbrauwen van de florerende, alomtegenwoordige porno-industrie. Jack Horner (Burt Reynolds als de twinkelende Papa Bear in de film) krijgt lucht van Eddies verborgen talent en besluit hem in een film te zetten.
Voordat je 'deep-throat' kunt zeggen, heeft Eddie zijn naam veranderd in Dirk Diggler en zijn massieve lid aan een nieuwsgierig publiek getoond. Roem en rijkdom maken kennis met Dirk, net als een schare plaatselijke pornosterren. Zijn vrienden en collega's worden zijn provisorische gezin, maar al snel blijkt het een zondagse picknick als alle andere. Terwijl de prettige jaren zeventig plaatsmaken voor de door coke vertroebelde, videovriendelijke jaren tachtig, begint Dirk & Co. aan een gevaarlijke terugval.
Anderson heeft alles wat hij had in dit glorieuze, ontroerende epos gestopt. Het spettert en het spettert nooit. Geen enkel beeld van dit monumentale beeld is verspild, en de personages en hun dialogen leven met ons nog lang nadat ELO uit de soundtrack is verdwenen. Zie dit onmiddellijk. En bekijk het dan nog eens.
En nog eens.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De populariteit van deze film zal alleen maar toenemen naarmate de tijd verstrijkt. Hij is beter dan alle andere films die in 97 zijn genomineerd en beloont herhaaldelijke kijkers. Ik heb hem nu drie keer gezien, dus ik weet het. Anderson werd vergeleken met sommige grote Amerikaanse regisseurs (Altman, Scorcese, Tarantino) en misschien heeft hij die invloeden, maar de kans is groot dat hij na nog een paar films zelf ook op die lijst zal staan.<br />Nog een laatste opmerking: Julianne Moores 'Amber Waves' zal in de herinnering voortleven lang nadat andere filmpersonages uit de jaren negentig zijn vervaagd.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Enige tijd geleden heb ik een video van Paul Thomas Anderson gezien waarin hij zijn grote belangstelling voor pornofilms uitdrukt en hoe deze industrie betere films had kunnen produceren en als gevolg daarvan een compleet genre en niet alleen seks op videoband. Paul Thomas Anderson legde zijn eigen geloof in de porno-industrie in het personage dat op een geweldige manier door Burt Reynolds wordt gespeeld. Hij heet Jack Horner, een regisseur wiens grootste droom het is een 'echte' film te maken die de kijker in spanning kan houden vanwege het geweldige dramatische verhaal en tegelijkertijd opwindend door de schoonheidskoningin en de 'grote lullen en tieten'. Zodra hij Eddie Adams (Mark Walhberg) ontmoet, gelooft hij dat hij de nieuwe ster voor zijn films heeft gevonden. En zo begint het verhaal van de jonge Eddie in de porno-industrie.
De film begint met een scène in een nachtclub, waar we alle mensen kunnen zien die deel zullen uitmaken van Eddies leven, en later zien we hen buiten de porno-industrie, waar ze hun dagelijkse routine hebben. Maar al snel zien we hen binnen de porno-industrie, en na slechts één feestje begint het verhaal van de nieuwe Eddie, het verhaal van Dirk Diggler. Ze zullen allemaal de smaak van het echte succes te pakken krijgen met Dirk als de grote ster, die een heleboel prijzen wint en Jack helpt om zijn grootste droom waar te maken met een serie films over Brock Landers, het nieuwe personage van Dirk. Dit soort exploitatiefilms zijn een verbazingwekkend succes en voor Jack zijn het de eerste 'echte' films. Maar dit is het begin van het einde en het begin van de 'horror 80's' waarin Dirk en zijn vrienden zullen genieten van nexus, drugs en rock-'n-roll. Maar we weten allemaal dat de excessen iedereen kapot kunnen maken en dat de erectiestoornis elke pornoster kapot kan maken en hier concentreert de film zich op hun leven na het totale succes en hoe iedereen het heel moeilijk heeft met veel problemen als gevolg van de slechte reputatie van de porno-industrie en van een periode met veel excessen. In Dirks decadentie, nadat hij zijn best heeft gedaan en heeft gefaald in de muziekindustrie, is er een briljante scène die op een volmaakte manier kan worden voortgezet over hoe het Dirk en zijn vrienden vergaat. Die scène is die van zijn eerste drugsdeal, met de verschijning van Alfred Molina, die in een totale chaos eindigt. Is grappig voor ons en een verschrikkelijke ervaring voor Dirk en vriendjes maar er is altijd een oplossing als je teruggaat naar wat je kent en als Dirk terug is, is Brock terug.
Nou, ik heb de meeste personages niet in mijn soort samenvatting genoemd maar ik moet zeggen dat ze allemaal verbazend goed ontwikkeld zijn. De cast is gewoon fantastisch met de beste rol die ik van Mark Walhberg heb gezien. Julianne Moore heeft een krachtige rol in een echt ontroerend personage; Reilly, Macy, Hoffman, Heather Graham, Guzman etc. zijn gedenkwaardig, allemaal personages met grappige en droeve momenten. Ten slotte hou ik echt van de fantastische filmstijl van Anderson hier, met een uniek zicht op de porno-industrie aan het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. Ik zei altijd dat 'Magnolia' mijn favoriet van Anderson was, maar nu, na alles gezien te hebben behalve 'Sidney', kan ik niet zeggen dat ik een favoriet heb, want ik hou van ze allemaal!
PS: ergens heb ik gelezen dat deze film de 'Scorsese-film' van Anderson is, dus ik weet zeker dat als je van 'Goodfellas' en 'Casino' houdt, je ook van deze houdt. Ik ben gek op 'Boogie Nights'!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Enige tijd geleden heb ik deze film gezien toen hij op HBO werd vertoond en uit wat ik ervan heb gezien, leek het me een goede film. Dus ik ben vandaag in de Blockbuster en ik zie hem daar bij de dvd's en ik besluit dat het me niet kan schelen. Dus ik huur hem. Toen ik hem uit had, was ik geschokt door hoe goed hij was.
Deze film raakte me recht in het hart. Alles was zo ongelooflijk. De verhalen, de acteurs, de zwarte humor, de MUZIEK! O, laat ik niet beginnen over de muziek in deze film. PT Andderson is een van de groten. Absoluut het beste wat er is gemaakt sinds Quentin Tarantino (een god). )
<0x3E> Nadat ik de eerste keer had gekeken, keek ik hem nog eens met Andersons commentaar (ik was verbaasd dat hij zo'n coole vent is).
<0x3E> Iedereen die in films geïnteresseerd is, zou deze film moeten zien, als hij dat niet al is. Anderson is duidelijk een filmliefhebber. In de film vernielt hij zo veel andere regisseurs. Zoals de poolscène met de camera die het meisje door het water volgt. Duidelijk gejat van 'I Am Cuba'. Maar daar heb ik geen problemen mee. De film is heel respectabel omdat hij gejat is.
<0x3E> Ik geef deze film terug aan iedereen die iets van de inhoud van de film (porno) kan bevatten.
<0x3E> 10/10/10.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een klassieker die het zal kunnen uithouden in een drama, simpelweg omdat hij is opgenomen met een stijl van 70's en het een verhaal is over de 70's. Het is grappig, vol actie, onderhoudend en droevig tegelijk. Het heeft het effect je mee te trekken in het leven van deze arme mensen en de gevolgen van hun daden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De drie namen die het meest voor deze film betekenen, zijn Burt Reynolds, Mark Wahlberg en Julianne Moore. Deze drie leveren de beste prestaties, maar de hele cast doet het geweldig. De film gaat weliswaar over de porno-industrie, maar laat zich niet uit de hand lopen met zijn eigen seksuele premisse. Aan de andere kant waren er veel scènes waarin drugsgebruik voorkwam en hoewel het belangrijk was om de levensstijl van de personages te begrijpen, denk ik dat er op dit gebied iets te veel van het goede was. Paul Thomas Anderson heeft niet veel aan de regie gedaan, maar hij is misschien wel voor deze film uitgekozen op basis van zijn werk 'The Dirk Diggler Story' uit 1988. Een van de dingen die briljant zijn geportretteerd, is de familiesfeer tussen de personages terwijl ze samen werken, leven en feesten. Hoewel ze niet echt een typisch gezin lijken te zijn, schijnen ze wel om elkaar te geven. De prachtige soundtrack geeft je echt een gevoel van de tijd waarin disco de rage was. Er staan veel favoriete nummers van discoplaten op en ook nog een paar andere prachtige nummers.<br />Het verhaal gaat over een begaafde jongeman die Eddie Adams (Wahlberg) heet en wordt uitgenodigd in de porno-industrie. Hij verandert zijn naam in Dirk Diggler en wordt bijna van de ene dag op de andere een filmster. Jack Horner (Reynolds) is de regisseur die zijn films heel serieus neemt, omdat hij gelooft dat zijn werk meer is dan alleen pornografie, maar dat het ware kunst is. Maar Dirk wordt overmatig afhankelijk van drugs en gaat al snel een gevaarlijke weg op, waar hij alles laat lopen. Hoewel er meer nadruk wordt gelegd op Dirks personage, zijn er ook subplots voor de andere personages en hun beproevingen in het leven. Je zult merken dat je hoopt en hoopt dat hun situatie beter wordt. Al met al een goed gemaakte film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Soms erkent de Academy de mogelijkheden van sommige films niet, of nomineert ze niet omdat ze controversieel of sterk zijn. Soms worden ze wel genomineerd, maar winnen ze niets (ik hoop dat dat dit jaar niet gebeurt met 'American Beauty'). Dat is precies wat er gebeurde met 'Boogie Nights', de beste film van 1997. De Academy gaf de beste film liever een Oscar voor 'Titanic', een puur commerciële en holle film, en andere prijzen voor de overschatte 'Good Will Hunting' en de irritante 'Full Monty'. De andere films die in de hoofdcategorie werden genomineerd waren 'L.A. Confidential' en 'As Good as it Gets', geweldige films, maar 'Boogie Nights' is nog steeds beter en had in meer categorieën herinnerd moeten worden. Deze verbazingwekkende film vertelt het verhaal van Eddie Adams (Mark Wahlberg, in een verrassend goede rol), een 17-jarige barman die de aandacht trekt van Jack Horner (Burt Reynolds, in een verrassend goede rol), een regisseur van pornofilms. Eddie heeft een speciale 'gave', en die helpt hem om in de wereld van de pornofilms te komen. Hij verandert zijn naam in Dirk Diggler en begint een enorm succes te worden. Maar roem... duurt niet eeuwig. Andere personages hebben ook hun parallelle verhalen <0xE2><0x80><0x93> Amber Waves (Julianne Moore, perfect), Buck (Don Cheadle) en anderen, onder wie Rollergirl (Heather Graham), een actrice die alles accepteert, maar die haar rolschoenen moet dragen. Wat een banale, triviale film had kunnen zijn, wordt een volmaakte, gedenkwaardige film in de handen van Paul Thomas Anderson. Wat 'Boogie Nights' tot zo'n geweldige film maakt, is de uitvoering ervan, toegevoegd aan een slim, goed geschreven scenario, een geweldige soundtrack, enzovoort. Elk personage is zeer goed ontwikkeld en elk van hen heeft zijn of haar eigen belang in de context. Elk gevoel, elke zwakheid, elke angst, elke emotie wordt onderzocht, wat resulteert in een meesterwerk van de moderne Amerikaanse cinema.
'Boogie Nights' is een sterke, aangrijpende film die gezien moet worden door iedereen die echt van film houdt. Onder een plot dat op het eerste gezicht banaal lijkt, gaat een prachtig verhaal van hoogtepunten en dieptepunten, dingen die we in ons leven tegenkomen. Het is een verbluffend portret van het eind van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig, precies een tijdperk van hoogtepunten en dieptepunten. Dat maakt deze film zo bijzonder en een waar meesterwerk.
10/10.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Wat een film! Hij heeft ontegenzeggelijk een onderhoudend onderwerp (tenzij je preuts bent) en een volwassen, grappig en complex script van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Hard Eight). PT Anderson zal ongetwijfeld nog wel een tijdje blijven bestaan. Het bewijs is hier in dit epische en ambitieuze meesterwerk te vinden. Alle personages zijn vakkundig gespeeld en ontroerend en volgroeid. Van Burt Reynolds als Jack Horner (de regisseur) tot Julianne Moore (zijn filmster) en Mark Whalberg (als Dirk Diggler) ze zijn allemaal fabelachtig. En het verhaal? Wow! Een eerlijke blik op zaken en mislukking en consequenties en familie. Een van de beste films aller tijden!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Boogie Nights' is een meesterwerk dat een geweldig verhaal vertelt met flair en een geweldige visie van een zeer getalenteerde regisseur. Deze film bevat een cast die uitstekende prestaties levert. Hoewel het onderwerp erg controversieel is, wordt het met grote zorg behandeld door zeer getalenteerde mensen. Deze film heeft ook een onverwachte emotionele impact, je zult je hem nog lang nadat hij is afgelopen herinneren.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een absoluut meesterlijke geniale zet van Paul Thomas Anderson, de schrijver/regisseur van deze film. Hij bestudeert werkelijk de plus- en minpunten van de wereld van de porno en de gevolgen voor je daden in een wereld die letterlijk wordt gevoed door seks, drugs en rock-'n-roll. Alleen de beste cast heeft zich verzameld met Mark Wahlberg, Burt Reynolds, Heather Graham, Julianne Moore, William H. Macy, Philip Seymour Hoffman, Don Cheadle, Philip Baker Hall en anderen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Zolang je over je puriteinse instincten heen kunt stappen en je realiseert dat pornografen ook mensen zijn, zul je beseffen hoe diep de personages van P.T. Anderson gaan. En ook dat de soundtrack ongelooflijk goed is. De liedjes zijn zo nauw verbonden met de scènes dat je ze niet kunt horen zonder weer aan de film te denken.<br />Philip Seymour Hoffman is alleen al de toegangsprijs waard.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een interessante aanvulling op de echte documentaires over John C. Holmes. Helaas gaat het niet over wat Holmes uiteindelijk fataal is geworden, en daar had het zeker baat bij kunnen hebben. Burt Reynolds en Mark Wahlberg kregen hier de meeste lof voor, maar ik had het gevoel dat de echte sterren Julianne Moore als de cocaïne snuivende wannabe-moeder waren, Don Cheadle als een zwarte man die worstelt met zijn identiteit als pornoster/stereoverkoper in een of andere wilde outfit en William H. Macy, wiens vrouw de ultieme slet is. Om nog maar te zwijgen over een bijna onherkenbare Alfred Molina. Macy's nieuwjaarsfeestje en Cheadles kans op een beter leven na een uit de hand gelopen donutroof zijn waarschijnlijk de twee beste scènes in de film, of in elk geval de twee beste shots. Waar deze film het beste in is, is laten zien hoe macht gemakkelijk te corrumperen is in zijn verschillende vormen. Maar geen van de personages leert blijkbaar iets van hun duistere neerwaartse spiraal terwijl ze allemaal weer opkrabbelen en terugkeren naar hun normale leven.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film heeft het allemaal. Geweldige acteurs, goede dialogen, drama, komedie, en uitstekend geschreven en geregisseerd door Paul Thomas Anderson. Ik heb deze film al een paar keer gezien en geniet er elke keer weer meer van. Hij wordt niet oud, hij is voortdurend onderhoudend en stimulerend. Burt Reynolds is met gemak de beste rol, en hij doet het geweldig. John C. Reilly en Don Cheadle geven ook uitstekende komedies ten beste. Er is geen enkel zwak element in deze film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit was de beste film van 1998 en een van de beste van de jaren negentig. Ja, het is een rip van Goodfellas. Maar zoals het gezegde luidt: goede dichters lenen, grote dichters stelen. En de ouderraad heeft op een briljante manier van een paar van de beste gestolen, plus een paar geniale ingrepen van zijn eigen hand. Ik geef dit een tien (wat voor mij heel zeldzaam is).
Maar de voornaamste reden dat ik hier commentaar op geef (omdat ik net zo goed de hele avond kan jubelen) is dat al die mensen die het in het standaard VHS-formaat hebben gezien... wat denken jullie? Dit verdient de Full Scène-ervaring. Kijk eens naar de verhouding waarin hij is opgenomen! Ik heb niet de moeite genomen om het op video te bekijken.
Genoeg gezegd!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is een meesterwerk. Hij was van begin tot eind opwindend. Het verhaal over een pornoster van de schrijver-regisseur Paul Thomas Anderson wordt met stijl, gratie, humor en zelfs ontroering verteld. De acteurs en de personages die ze spelen zijn allemaal eersteklas, met inbegrip van Mark Wahlberg in de hoofdrol, die bewijst een goede acteur te zijn en een film kan maken. Burt Reynolds levert misschien wel zijn beste prestatie als pornoregisseur als hij Wahlberg ontdekt. De film herschept de late jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig met een perfecte precisie, van de discoscène die de film begint tot Wahlbergs Don Johnson 'Miami Vice'-outfit die hij in de laatste scène draagt. De meeste bioscoopbezoekers die deze film zien, zullen hem ongetwijfeld vergelijken met PULP FICTION, maar in feite heeft hij veel meer gemeen met de films van Robert Altman en Martin Scorsese. De film is een triomf van stijl. Het openingsshot dat de film in gang zet, is al even indrukwekkend als dat in THE PLAYER en ABSOLUTE BEGINNERS. De montage van Dylan Tichenor is gewoonweg fenomenaal. Ik kon niet geloven dat de montage geen Oscarnominatie had gekregen (GOOD WILL HITING was een betere montage?!). De beste scène in de film moet die met de voetzoekers zijn. Ik had vlinders in mijn buik omdat de scène zo ongelooflijk intens is. Toen ik de film voor de tweede keer zag, had ik precies dezelfde reactie op de scène. Jammer genoeg heeft hij misschien niet dezelfde impact op de televisie als in een bioscoop met een goede stereo-installatie. Het is jammer dat veel mensen deze film niet hebben gezien tijdens het filmen, want dat is de beste manier om hem te bekijken. Andersons gebruik van breedbeeld zal het op tv niet goed doen (dus haal de dvd of een bandje uit de brievenbus). Het is verbazingwekkend hoe gemakkelijk Anderson het er allemaal uit laat zien, want dit is pas zijn tweede film. De muziek, decors, kostuums, fotografie, excentrieke personages, seks, geweld, geluk en hartzeer worden vastgelegd door een man die duidelijk dol is op filmen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Boogie Nights volgt een thema dat uiterst bekend is in gangsterfilms (hoewel het niet in het genre zelf past) <0xE2><0x80><0x93> de opkomst en de val. We zien de opkomst van verschillende personen, van wie sommigen uit de anonimiteit opklimmen tot grote hoogten... en dan uit de gratie vallen door hun uitspattingen.
Ik geloof dat dit de eerste film is van schrijver/regisseur Paul Thomas Anderson, en het is een geweldig begin! Ik zag elementen van de invloed van andere regisseurs, zoals Robert Altman, maar de film houdt stand in originaliteit en plotontwikkeling.
Karakterontwikkeling is het mooiste onderdeel van de film. Ik identificeerde me echt met alle personages en voelde hun pijn en hun succes bij hen. Alle optredens waren briljant. (Het was vooral goed om een kleine rol te zien van een echte porno-veteraan, Nina Hartley.
In wezen is deze film een combinatie van komedie en tragedie, met als resultaat een van de beste films van 1997, die bij de Oscars werd afgekeurd (waarschijnlijk door het <0xE2><0x80><0x93> zoals ze zouden zeggen <0xE2><0x80><0x93> pikante onderwerp en het algemene conservatisme van de Academy.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Misschien wel het mooiste moment van de televisie, in elk geval voor zover ik me kon herinneren, toen miljoenen op primetime Shakespeares _Richard II-Richard III_ konden zien spelen (ik geloof dat het op vrijdagavond was). Er werd geen woord overgeslagen, en de toneelstukken wekten bij mij (die toen nog op de basisschool zat) een dorst naar geschiedenis en een honger naar Shakespeare en drama.<br />Laat me die dvd's eens zien. Wat een set zou dat zijn!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik geloof dat het meer dan veertig jaar geleden is dat ik deze serie voor het laatst heb gezien, maar de herinnering eraan is nog steeds niet vervaagd. Dat zou een logische stap zijn voor een heruitgave van de dvd, lijkt me. Veel van de acteurs zijn doorgegroeid naar grotere roem (Robert Hardy, Sean Connery, om er maar een paar te noemen); hoewel het een vrij kleine rol was, herinner ik me nog steeds Judy Dench, toen in haar twintiger jaren, als Catharina van Frankrijk (Hendrik V). Ze was toen net zo mooi als nu.
Er is een aanwijzing op deze site dat de serie in kleur is gefilmd <0xE2><0x80><0x93> is dat zo? Wie van ons zou het weten <0xE2><0x80><0x93> er was in die tijd praktisch geen kleurentelevisie. Helaas, geen videorecorders; als dat zo is, hebben sommigen het misschien opgenomen. Als manier om Engelse geschiedenis te onderwijzen, heeft deze serie die tot leven gebracht op een manier die maar weinig docenten in de klas voor elkaar krijgen.
Wat zou dit een prachtig naslagwerk zijn!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Goed <0xE2><0x80><0x93> het was zwart-wit en waarschijnlijk op een 2-inch band <0xE2><0x80><0x93> wat betekent dat de bbc het heeft gewist, toch? Maar het blijft in mijn gedachten, na al die jaren geleden (1960???) als een perfect stukje geschiedenis, verlevendigd door de meest innovatieve montage en geweldige acteurs vol jeugd en bravoure.
Ik wil het nog een keer zien! Hoor je dit, bbc? Zoek je originele 2-inch banden of de 35mm-film, regel met de acteurs en regisseurs over de rechten en herdruk! Ik weet het, ik weet het, sommigen van hen zijn dood, sommigen worden vermist in de strijd.
Waar anders kan ik Mary Morris zien als het'slangenhart gewikkeld in een tijgervacht'? Waar anders kan ik Paul Daneman zien doen: 'Nu is de winter van ontevredenheid...'? Of Robert Hardy zijn toespraak zien houden over 'die ceremonie van afgodsbeelden'?


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb deze miniseries gezien toen ik op de middelbare school zat. Ik herinner me dat ze absoluut briljant en meeslepend waren. Destijds kende ik geen van de Britse acteurs in de serie, maar ik ben er sindsdien achter gekomen dat er tegenwoordig een paar sterren in meespelen, onder wie Sean Connery (de oorspronkelijke James Bond onder vele andere rollen), Judi Dench (koningin Elizabeth in 'Shakespeare in Love' onder vele andere rollen) en Eilene Atkins (waarschijnlijk het bekendst van de creatie van 'Upstairs/Downstairs', maar ook voortreffelijk in veel acteerrollen). Net als de andere commentator zou ik het graag nog eens zien. Ik weet zeker dat de productie tijdloos blijft en ik hoop dat hij op dvd of dvd is uitgebracht of binnenkort zal worden uitgebracht. Als je de kans krijgt het te zien, mis het dan niet.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze serie is kortgeleden ontdekt en uittreksels zijn te zien, in elk geval in Groot-Brittannië, op http://www.screenonline.org.uk/tv/id/527213/index.html Waarschijnlijk is er enige hoop dat de serie uiteindelijk breder beschikbaar zal worden. Het probleem is dat deze serie werd gevolgd door de serie THE WARS OF THE ROSES, die een vergelijkbare sterretjesbedding had en die beschikbaar was voor kabeltelevisie, of in elk geval de markt bevolkte.<br />De twee series zijn heel verschillend in dramaturgie; THE WARS consolideert de toneelstukken door het uitgebreid herschrijven en veranderen van scènes; EEN EEUW VAN KONINGEN volgt Shakespeare nauwkeuriger. Beide series hebben baat bij integrerende casting.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb dit op KQED gezien, met Frank Baxter als commentaar, als ik het me goed herinner. Ik heb het sindsdien nooit meer gezien, maar zou graag willen weten waar het te koop is.<br />Het is verbazingwekkend hoe goed iets kan zijn, maar dan in zwart-wit, en met nul special effects. In feite is het verbazingwekkend hoe BETER zoiets kan zijn!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het was zo ontzettend lang geleden (1960), maar ik ben deze serie nooit vergeten en heb vaak gewenst dat hij weer zou opduiken. Ik was er zo door geboeid dat ik correspondeerde met Mr. Rathbun, destijds directeur van Standard Oil, die de presentatie op pbs sponsorde. Hij stuurde me een foto van het wandtapijt (in feite een houtskooltekening) dat achter de aftiteling was gebruikt.
Bij de openingsmuziek van Bayco's 'Elizabethaans masker' verzamelden mijn familie en ik ons rond onze zwart-wittelevisie om Shakespeares woorden in te drinken, gesproken door een groep uitmuntende maar relatief onbekende acteurs (tenminste voor het Amerikaanse publiek in die tijd).
We werden voorgesteld aan acteurs als Sean Connery, Dame Judi Dench, Tom Fleming, Patrick Garland, Julian Glover en Robert Hardy. Sindsdien ben ik blijven genieten van hun prestaties. Een van de interessantste dingen was de manier waarop de acteurs in hun respectievelijke rollen steeds ouder werden terwijl Shakespeares 'King'-stukken, misschien wel voor het eerst, in chronologische volgorde werden gepresenteerd.
Ik wou dat ik die acteurs kon vertellen hoeveel die serie voor me betekende.
Als 'Leeftijd der Koningen' op dvd en/of dvd kon worden uitgebracht, zou het diegenen onder ons die ernaar verlangen het nog eens te zien, en degenen die het de eerste keer hebben gemist, veel plezier doen.
GOED NIEUWS! PBS heeft zojuist een dvd van 'Een eeuw der koningen' uitgebracht! ZIE HUN CATALOG 2009, PAGE 19, OF BELLEN ZE GRATIS!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb deze hele serie gevolgd toen ik op de lagere school zat, uit vrije wil, niet omdat ik het voor school moest doen. Ik las de stukken altijd in het tempo van de serie. Die ervaring gaf me een levenslange liefde voor Shakespeare en geschiedenis. Het gaf me zelfs een beetje een acteertalent, al was het maar op amateurniveau. Telkens als ik een van Shakespeares geschiedenisstukken lees, komen de beelden die het eerst bij me opkomen, van deze zwart-witproductie, gezien op een grote'meubel'-tv met een konijnenoorantenne, met alle'spoken' en wiebels die daarbij horen. De sets waren minimaal, als ik het me goed herinner, maar dat was volkomen irrelevant omdat het acteerwerk zo goed was. Destijds had ik geen idee wie de acteurs waren. Nu zie ik dat velen van hen in de loop der jaren bekend zijn geworden. Ik vond vooral Hotspur en Hal geweldig, die, zie ik nu, gespeeld werden door Sean Connery en Robert Hardy. Ik zou het heerlijk vinden om dit in video te zien, vooral omdat veel van de toneelstukken zelden worden opgevoerd en er nog minder op video te zien zijn. Het zou ook waardevol zijn als document van een halverwege de twintigste eeuw geproduceerd toneelstuk.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Een geweldige productie, die opnieuw en opnieuw uitgezonden zou moeten worden. Ik betwijfel of hij verouderd zou zijn! Ik zou graag horen van iemand die weet of er video's van deze serie bestaan, of andere informatie over waar hij te vinden of te bekijken is.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In 1961 werd deze serie uitgezonden op de plaatselijke tv hier in Zuid-Californië. Ik en vele anderen hebben sindsdien de bbc afgebeld voor een bandje of een dvd. En nu is het opeens op Amazon. Ik heb het in januari besteld en nu, hier op 30 maart, is het aangekomen. Het was lang wachten (48 jaar). Was het het waard? Tot nu toe heb ik net _Richard II_ gezien (ik heb de dvd pas om twee uur gekregen) en ik kan echt zeggen: JA!!! Het acteerwerk, de regie en de productie zijn voortreffelijk en zelfs nog beter dan ik me herinner. De productie is in b&w maar op de een of andere manier past het. De video is helder en heel goed, het geluid is vlekkeloos. Nog meer bewijs van hoe tijdloos Shakespeare werkelijk is.
Ik heb dit 10 sterren gegeven, ook al heb ik maar 1 van de 8 stukken gezien. Ik weet zeker dat als ik ze allemaal heb gezien, ik mijn cijfer zal verhogen tot minstens 12.
Het is momenteel in voorraad bij Amazon (US regio 1) voor een redelijke prijs.
Ik kan nu maar beter stoppen, zodat ik weer kan gaan kijken. De volgende is Henry IV, deel 1 van mijn favoriete stuk van Shakespeare.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Mijn introductie tot een levenslange liefde voor Shakespeare. Mijn broer was 5 en ik was nog niet eens 7 toen WTTW Chicago uitzond over _An Age of Kings_. Het werd een familieritueel om te kijken, inclusief de herhalingen. Als herfstserie kocht mijn vader altijd een zeldzame traktatie voor ons in het Midden-Westen: granaatappels; en mijn moeder maakte maïspap op het fornuis. Geweldig acteerwerk van acteurs wier namen toen niets voor me betekenden (hoewel ik de pijnlijk jonge Sean Connery als Hotspur nooit zal vergeten), maar nu wel! En ze publiceerden de scripts in paperbacks, zodat we mee konden kijken en de taal konden leren. Ik slaagde erin het grootste deel van _Richard III_ daaruit te onthouden. Zo blij dat het op dvd uitkomt! Zeer aanbevolen voor alle leeftijden en voor iedereen die vertrouwd is met Shakespeare of de Engelse geschiedenis.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Iedereen die van deze serie heeft genoten toen hij voor het eerst werd uitgezonden (ik haastte me van school naar huis om hem te zien), is nu op een bepaalde leeftijd, dus ik kan alleen mijn commentaar toevoegen aan degenen die om een dvd-uitgave vragen, zodat diegenen van ons de herinneringen aan de eerste uitzending kunnen herbeleven voordat hij gewoon een stukje vergeten tv-archiefgeschiedenis wordt. Als er zoveel oude tv-series uit de jaren zestig en zeventig kunnen worden uitgezonden, waarom dan niet dit? Zo moeilijk kan het toch niet zijn om de rechten te krijgen? De meeste Shakespeare-zinnen die ik kan citeren zijn afkomstig uit deze iconische serie en ik herinner me dat ik ze heb uitgewisseld met mijn schoolvriendinnen toen we probeerden elkaars herinneringen aan de tekst te overtreffen. Peter Dews verdiende terecht de eer dat hij de vooruitziende blik had gehad om het op het scherm te brengen. Dit was ongetwijfeld de beste openbare uitzending die ooit was gemaakt. Robert Hardy en Sean Connery die vechten tot de dood erop volgt <0xE2><0x80><0x93> het is fascinerend materiaal, en dat al vanaf het begin van de gouden eeuw van de bbc. Kom op bbc. Maak het vrij en geef het toestemming, alsjeblieft. Maart 2009. Eindelijk is de dvd er en ik feliciteer degenen die ervoor hebben gezorgd dat het is gebeurd. De beeldkwaliteit is opmerkelijk goed en de uitvoeringen zijn net zo goed als de geheugenbank had gedacht. Nu moeten al diegenen die erom hebben gevraagd hem kopen en die magische momenten opnieuw beleven.<br />UK-kijkers. Gezien het feit dat de serie in het Verenigd Koninkrijk is gemaakt door de bbc met gebruikmaking van Britse acteurs, is het...' Het is vreemd dat de dvd-uitgave daar niet beschikbaar is op Regio 2 (Europa) en alleen uit de Verenigde Staten kan worden geïmporteerd en gespeeld op aangepaste spelers. Het lijkt niet waarschijnlijk dat er belangrijke rechtenkwesties zijn, misschien vond men de markt te klein, dus waarom werd die dan niet'regionaal gratis' uitgebracht zodat iedereen ervan kon genieten?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik probeer De eeuw der koningen al vele, vele jaren op te sporen. Mijn theaterleven was gevuld met de acteurs in deze serie. In 1960 was ik niet in staat om alles te volgen, omdat ik zelf in het theater werkte, veel nachtwerk. Nu ik gepensioneerd ben, wil ik dit hebben en het voor mezelf houden. Alsjeblieft, alsjeblieft, kan het niet op dvd worden uitgebracht, het zou me niet kunnen schelen wat het kost. Ik zie dat er anderen zijn die er net zo over denken. Wat kunnen we doen om dit voor elkaar te krijgen? Iets zo groots als dit mag niet in de vergetelheid raken. Ik moet nog twee regels schrijven. Oké, ik kan dat doen door te zeggen dat ik deze serie meer dan wat ook ter wereld wil hebben. Alleen maar om te kunnen zien hoe een paar van de beste acteurs van onze tijd de mooiste woorden van onze geweldige Shakespeare ten gehore brengen. Is dat niet genoeg?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik glimlachte de hele film lang. De muziek is geweldig. De verhaallijn is geweldig. Het is een fantastische film. Deze film is gemaakt met respect en liefde voor de jaren zestig.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Mijn diner met Michael geeft een glimp te zien van Howard Kaylans duizelingwekkende rit naar de roem met zijn folk-rockband The Turtles uit de jaren zestig. De Turtles waren in de jaren zestig een soort tweederangs act, maar de film laat duidelijk zien dat ze konden eten, drinken en feesten met de Titanen van de Hippiecultuur. En dat niet alleen, ze hadden ook nog eens de muzikale kwaliteiten om dat te bewijzen. Veel van de sterren van die tijd zijn te zien terwijl ze op het werk en in de optredens met de band in contact staan. Dat is mijn enige klacht over de film. Bijna vanaf het begin van de film zie je dat het bijna onmogelijk is om acteurs te vinden die zulke herkenbare sterren overtuigend kunnen spelen. Tijdens de film had ik maar al te vaak het gevoel dat ik naar een onderhoudende vertoning van neppruiken en -snorren zat te kijken. Maar als je een fan bent van de muziek van The Turtles of The Swinging 60's in het algemeen, zou dit wel eens de film voor jou kunnen zijn. En vergeet The Extra's niet te bekijken. Er is een heel grappig (en informatief) stukje van de bandleden, Mark Volman en Howard Kaylan, over hun rampzalige ervaringen met managers en agenten.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Justin Henry is prachtig als de verzaligde en ondeugende Howard Kaylan, leadzanger van de top tien-band The Turtles. De echte magie is de scène met de hoofdrolspelers en een Academy Award-winnende draai van Royale Watkins. Een voorstelling die de mystieke en toch aardse Jimi Hendrix volledig vastlegt. Er zijn niet veel films die, hoe ongelooflijk ook, de essentie van een bijzonder moment in een leven en tijd weten te vangen. Ik zou graag zien dat dit zonder problemen bij elke videotheek te krijgen is. Eh... wat is het probleem?<br />Dank je, Eddie. Een waardige toevoeging aan de geschiedenis van de psychedelische jaren zestig. Een besliste twinkeling in de geest.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kom uit Ierland en ik vond dat deze film af en toe een paar minuten had waarin de accenten een beetje afweken maar niet erger dan bij een Brad Pitt of een andere Amerikaan. Bovendien heb ik zelden een Britse acteur een Amerikaans of Canadees accent zien gebruiken, behalve Colin Farrel in Minority Report. Deze film is een kleine film en het was vermakelijk. Nee, het was geen Hollywoodproductie van Blockbuster, maar eerlijk gezegd heb ik genoeg van die shit. Ik lachte meer dan een paar keer en had het naar mijn zin. Het was absoluut de huur waard. De hoofdfiguur is een smoelwerk van andere harde Britse gangsters. Zo zag ik het tenminste. Als je een productie van 100 miljoen dollar verwacht, zul je teleurgesteld worden. Geniet van wat het is <0xE2><0x80><0x93> een kleine, onderhoudende film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik geloof dat de filmcriticus van de New York Times, Elvis Mitchell, de beste recensie van In the Mood for Love heeft geschreven, waarin hij zegt dat de film 'droomt van een romantische geest die al eeuwen uit de filmwereld is verdwenen'. Hoe waar zijn die woorden! Echte romantische films zijn tegenwoordig zo zeldzaam, terwijl er een overvloed is aan films waarin veel seks en naaktheid voorkomt (die vaak op een obscene en gratuite manier worden geportretteerd). Dus gezien het cinematografische klimaat voelt de nieuwste film van Wong Karwai als een broodnodige frisse lucht. In the Mood for Love gaat over de tot mislukken gedoemde romance tussen twee buren ('Mr. Chow' gespeeld door Tony Leung en 'Mrs. Chan' door Tony Leung). Maggie Cheung), die een buitenechtelijke verhouding hebben omdat ze 'niet zoals zij' willen zijn. Maar nadat ze een paar eenzame nachten met elkaar hebben doorgebracht (terwijl hun echtgenoten 'voor zaken weg waren' of 'voor een zieke moeder zorgden'), worden ze smoorverliefd en moeten ze de verleiding weerstaan om te ver te gaan.
Verschillende factoren zijn er verantwoordelijk voor dat In the Mood for Love een nieuwe klassieker is onder de 'romantische melodrama's', in de beste zin van het woord. Ten eerste is de specifieke periode van de film (dat wil zeggen Hongkong in 1960) trouw tot in de kleinste details nagebouwd. De kleding (inclusief de prachtige jurken van Maggie Cheung), de muziek (bijvoorbeeld. Nat King Cole), en de algehele sfeer van deze film roept een nostalgische herinnering op aan die specifieke periode. Ten tweede creëert Christopher Doyles prijswinnende, adembenemend mooie cinematografie een omgeving die niet alleen de twee hoofdpersonen omhult, maar in elk van zijn weelderige, perfect geconstrueerde kaders lijkt te druipen van het romantische verlangen. Vergis je niet: In the Mood for Love was de mooiste film van 2001. (Ook moet gezegd worden dat Wong Karwais gebruikelijke hyperkinetische visuele stijl (hoewel begrijpelijk) ingetogen is voor deze film, hoewel zijn pallet net zo kleurrijk blijft.) Ten derde is er de meeslepende score van Michael Galasso, die vergezeld gaat van slow motion-scènes waarin, bijvoorbeeld, Chan in haar elegante jurk loopt en Chan en Chow 'kijken'. De hoofdrollen worden gespeeld door elkaar, op de trap, als ze elkaar passeren, en door andere prachtige scènes die zich in je geheugen etsen. De hoofdmelodie <0xE2><0x80><0x93> waarbij de instrumenten letterlijk lijken te huilen <0xE2><0x80><0x93> wordt op verschillende momenten in de film acht keer gespeeld en benadrukt zo de droefheid en het verlangen van de twee hoofdpersonen. Ten vierde leveren Tony Leung en Maggie Cheung allebei schitterende prestaties (Leung won de prijs voor de beste acteur in Cannes) en ze slagen erin op het witte doek echte chemie op te roepen.
De bovengenoemde elementen versmelten en werken zo mooi samen om een film te creëren die tijdloos, 'duizelingwekkend romantisch' en, in één woord, magisch aanvoelt. In The Mood for Love werd ik er, misschien meer dan in welke andere film van 2001 dan ook, aan herinnerd waarom ik het zo leuk vind om 'naar de film te gaan'. En ik denk dat dat zo'n beetje het grootste compliment is dat ik een film kan geven.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is niet moeilijk te begrijpen waarom veel mensen In the Mood for Love als de beste film van Wong Kar-Wai beschouwen. De ingetogen aantrekkingskracht van de film, die zich concentreert op de bestudeerde visie van een relatie die door een emotioneel persoon wordt vertolkt, is een terugkeer naar Happy Together-territorium, maar dan zonder de hyperkinetische lappendeken van schokkerige filmrolletjes en hyperverzadigde sequenties die sinds de Chungking Express het handelsmerk van Kar-Wai zijn geworden. Net als The Limey van Soderbergh is dit een ander soort curiositeit voor Kar-Wai, waar dialoog en plot worden verloochend door sfeer en compositie om een verhaal te creëren over twee delicate levens in een schijnbaar beperkende emotionele stagnatie.
'
' Het is een bewijs van de genialiteit van Kar-Wai dat hij in staat is om zo'n eenvoudig verhaal zo aangrijpend te maken. Chow Mo-Wan (Tony Leung) en Su Li-zhen (Maggie Tsjeoeng) trekken bij elkaar in in hetzelfde flatgebouw. Hij is een journalist die ervan droomt om martial-artsromans te publiceren en zij is secretaresse bij een scheepvaartmaatschappij. Hun uiteindelijke paring is van het begin af aan duidelijk, maar het plezier is de manier waarop Kar-Wai met zijn meesterlijke penseelstreken dubbelzinnig zo'n reis schildert.
De sleutel tot het succes van de film is het gebruik van de binnenruimte door Kar-Wai, die met voorgrond en achtergrond speelt op een manier die lijkt op het werk van Polanski. Tijdens de wellustig sensuele eerste helft van de film isoleert Kar-Wai Leung en Tsjeoeng binnen de shots op zo'n manier dat de tweede persoon in een gesprek nooit zichtbaar is. Kar-Wai houdt zich hier bezig met de omgeving en de ruimte en creëert een verkrampte emotionele dynamiek tussen zijn personages. Het is ook veelzeggend dat Kar-Wai er nooit voor kiest zich te concentreren op de lichamelijkheid van de echtgenoten van Mo-Wan en Li-zhen. Hun gezichtsloze partners zijn opvallend afwezig in de film, omdat ze hun eigen liefdesaffaires met elkaar hebben.
Dit wil niet zeggen dat In the Mood for Love een beperkende ervaring is, omdat Kar-Wai erin slaagt zijn film te overspoelen met brede flitsen van hypnotische camerabewegingen en geluid. Het langzame, sensuele opstijgen van Tsjeoeng op een metaforische trap verandert in Leungs afdaling op precies dezelfde trap; hun bewegingen zijn een volmaakt compliment voor elkaar, waardoor de opname wordt vertraagd en er een erotisch gevoel van dualiteit tussen de twee figuren ontstaat. Hun zielen zijn met elkaar verbonden, maar ze hebben zich nog niet fysiek met elkaar verbonden. De erotische verplaatsing van deze scènes is zowel fascinerend als frustrerend, als twee door het noodlot getroffen geliefden door hun nederige trouw de lichamelijke gemeenschap afwijzen.

Andere scènes in de film worden onderbroken door korte, erotische opnamen van Tsjeoeng die zich erotisch door haar innerlijke omgeving beweegt, gebaseerd op de spookachtig mooie muziek van Mike Galasso. De kleding van Tsjeoeng geeft haar buitenruimte een prachtig compliment terwijl ze zich langzaam door haar omgeving beweegt. Haar bewegingen bouwen zich langzaam op tot wat een onvermijdelijke versmelting lijkt tussen Li-szhen en haar droomminnaar, ook al lijkt het verleidingsproces volledig onderbewust te zijn.
Als ik de indruk wek dat deze twee figuren meer lijken op twee vogels die feromonen op elkaar afvuren, is dat waarschijnlijk niet zo vergezocht. De hechte band die deze twee figuren hebben met hun interne ruimte is bijna net zo intens als hun relatie met de buitenkant. De film beweegt zich zelden in een externe ruimte, en als de camera dat doet, is dat meestal door ovale ramen en symbolische tralies die ons er altijd aan herinneren dat deze figuren net dieren zijn die in een kooi zitten. Kar-Wai blijft ons plagen, zelfs als de geliefden dicht genoeg bij elkaar zijn om elkaar aan te raken. Hij vernietigt de nabijheid van het paar door hen te beschieten door middel van spiegels of door gaten in kledingstukken die in een kast liggen. Moeder Natuur lijkt zelfs te reageren op hun liefdeslust en laat vaak een zachte regen van regendruppels over de personages neerdalen als hun lichamen dicht bij elkaar zijn geweest.

Kar-Wai's fascinerende sfeerbeelden van een waterval maakten het mogelijk dat Leungs Lai Yu-Fai een cathartische ontlading beleefde in Happy Together, ook al was Leslie Cheungs Ho Po-wing er niet bij om er samen met hem van te genieten. Aan het eind van die film was de liefde zo onlosmakelijk verbonden met de oorlogshandelingen dat een derde man...' De gedempte liefdesverklaringen gaven Yu-Fai het besef dat zijn dromen over een waterval hem innerlijke vrede zouden brengen, ook al zou hij er zijn geliefde niet mee terugkrijgen. Mo-Fais reis eindigt binnen de muren van een afbrokkelende tempel. Zijn eigen emotionele leegheid loopt mooi parallel met het politieke klimaat van zijn land, en de afwezigheid van Li-szhen wordt alleen maar draaglijk gemaakt door het feit dat Kar-Wai Mo-Wan in staat stelt een soort bevrijding te ervaren. Mo-Fai doet een beroep op een oude mythe en zijn geheime bevrijding in een scheur in de tempel maakt hem in staat zijn dagen te slijten in de hoop dat al zijn verlies en hartzeer op de een of andere manier een hoger doel dienden.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In het Hongkong van de jaren zestig trekken een man en een vrouw op dezelfde dag in aangrenzende appartementen met hun respectievelijke echtgenoten. Al snel verdenken ze hun altijd afwezige echtgenoten ervan dat ze een verhouding hebben met een ander. Er ontstaat een vreemde band tussen man en vrouw terwijl ze hun verdriet verwerken door om de beurt de echtgenote van de ander te spelen, voordat er een complexere band ontstaat...<br />Geen enkele samenvatting kan het recht doen, want 'In the Mood for Love' van de Hongkongse schrijver Wong Kar-Wai is niets minder dan een wonder. Een verhaal over verdriet dat ontroerend en soms grappig is. Een romance die nooit geforceerd of onecht aanvoelt. Ongetwijfeld heeft de methode van de regisseur daar veel mee te maken. De film wordt gedirigeerd vanuit een niet-bestaand scenario (hoewel het concept grotendeels voortkomt uit een Japans kort verhaal) om de voorkeur te geven aan improvisatie, en valt onmiddellijk op door de frisheid van de uitvoeringen. De hele film draait daaromheen en de rest is pure versterking. In de kern van de film bevinden zich twee personages die zich in je hart zullen nestelen en daar nog lang na de aftiteling zullen blijven: Maggie Cheung en Tony Leung zijn eenvoudigweg verbazingwekkend en geen enkele taalbarrière ondermijnt ook maar een enkel fragment van de directheid en de waarheid die ze tentoonspreiden. Het aanvullende materiaal is ook van topkwaliteit: de films zijn schitterend om te zien (voor een deel belicht door Christopher Doyle, de 'Hero') en de muziek is hartverscheurend. Dit is iets wat iedereen moet zien, al was het alleen maar omdat het verreweg het meest oprechte, volwassen en authentieke 'liefdesverhaal' is dat er bestaat.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film werd me aanbevolen als een van de beste liefdesverhalen die ooit zijn verteld. En omdat ik een groot liefhebber van de liefde ben, kocht ik de kaartjes en ging in het theater zitten. Na 90 minuten verliet ik het theater met niets dan teleurstelling en de herkenningsmelodie als het enige positieve aan de film. Ik was ontzet over het verhaal zelf, dat twee mensen van elkaar kunnen houden maar zo bang zijn dat ze het nooit kunnen spelen. Ik kon gewoon de taal- en cultuurbarrière niet passeren. De tweede keer dat ik ermee te maken kreeg... was ik in een andere stemming, had ik geen enkele verwachting meer... en had ik meer geduld, meer ontspannenheid om de film te 'zien'. en zodra ik mijn ogen opendeed, ontdekte ik de liefde... de schoonheid van de film. Ik ging verder dan de taal en het liefdesverhaal en zag het acteerwerk (zelfs geen moment had ik het gevoel dat ze acteerden!) en de filmopnamen. De eerste keer dat ik een definitie hoorde van wat een film is, werd me verteld dat het een reeks perfect uitgebalanceerde foto's (shots) moest zijn en dat dit de film was die aan de beschrijving voldeed. Bijna elk shot heeft een idee erachter en in combinatie met de muziek... en de lichteffecten... is het resultaat gewoon een meesterwerk! En een meesterwerk is gewoon iets wat je in je filmverzameling moet hebben.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik met gebalde vuisten naar de film zat te kijken, zei ik tegen mezelf: 'Zo kan er dus een film worden gemaakt.' Wong Kar Wais schitterende poëtische liefdesverhaal heeft me gedurende en zelfs na de film in zijn greep gehouden. Ik moet toegeven dat dit een van de beste liefdesfilms is, misschien wel de beste die ik ooit heb gezien. De inhoud en de vorm overlappen elkaar volmaakt. Als we naar de geheime liefde kijken, zien we de personages in een opeenvolging van beelden die zowel hun bewegingen als hun gevoelens belemmeren. Prachtige camerastandpunten en de belichting maken de gevoelens en de blues zelfs voelbaar. Ik wil Christopher Doyle en Pin Bing Lee feliciteren met hun fantastische cinematografie die de stemming voor de liefde creëert. De muziek bepaalt ook de droefheid van de liefde die langs de prachtige slowmotionframes speelt en de personages in wanhopige stemmingen toont. En natuurlijk de acteerprestaties van de acteurs die de liefde zo echt maken. Uiteindelijk komen alle elementen van de film perfect samen onder de leiding van WKW en geven het publiek het gevoel dat liefde wordt genoemd.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik zal je niet vervelen met verhalen en plotlijnen, want die zijn je al zo vaak voorgeschoteld, dus... Het is al een hele tijd geleden dat ik zo'n film heb gezien. Mooi, elegant en ingetogen, met een bijpassend verteltempo. Een film met gevoeligheid en onderkoelde kwaliteiten die zeldzaam zijn in deze tijd van clichés. De prachtig ingetogen fotografie, verzadigd met rijke, weelderige kleuren, en bij gebrek aan betere woorden, straalt van elk beeld een sfeer van spanning uit. De decors en locaties worden herhaaldelijk gebruikt, maar de film slaagt erin ze elke keer dat ze in beeld komen nieuw leven in te blazen; er lijkt altijd een rekwisiet, een lamp of een decorstuk te zijn dat het publiek een hint geeft over waar we ons in de personageswereld bevinden.<br />Het acteerwerk doet me denken aan 'The Bicycle Thief', niet de stijl, maar het feit dat je vergeet dat je naar twee acteurs kijkt die bezig zijn met hun vak. Er schuilt betekenis achter elk gebaar en bijna elke beweging heeft een betekenis gekregen die de binnenwereld van de personages, de relatie, de gevoelens en de situatie van de twee geliefden verklaart. De dialoog is spaarzaam, maar net als de rest van de film is hij doordrenkt van betekenis. Over betekenis gesproken, de soundtrack is aanstekelijk. Hier wordt hij gebruikt om verhalen te vertellen. En hoewel de film van Chinese origine is, geeft zelfs een lied dat in het Spaans wordt gezongen door Nat King Cole de film een subtiele betekenis. De georkestreerde soundtrack is repetitief, maar juist door die repetitie voelt hij prettig aan. Hij wordt gebruikt in combinatie met het verhaal, en niet alleen als middel om muziek tot actie te brengen of om het publiek op een bepaalde manier naar een bepaald punt in de plot te laten kijken. Ik zou deze film niet aan iemand aanbevelen, ik ben bang dat de meeste mensen afgestompt zouden raken door de kalme stroom van het verhaal, maar ik zou hem aanbevelen aan iemand die op zoek is naar een alternatief voor de romantische komedie die de bioscopen aan onze kant van de wereld vult. Ik moet zeggen dat ik helemaal weg was van deze film en hem avond na avond bleef bekijken. Het verhaal heeft tijd nodig om zich voor te doen en wordt herhaaldelijk bekeken omdat maar heel weinig films in dit genre openstaan voor zo'n brede interpretatie. Een heel mooie film.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Twee mensen die in hetzelfde flatgebouw wonen, ontdekken dat hun partners een verhouding met elkaar hebben. Terwijl ze proberen te reconstrueren hoe het is gebeurd, beginnen ze ook aan een emotionele reis die snakt naar een oplossing.
<0x3E><0x3E> Wong Kar Wai, die zijn vorige succes met Happy Together en Chungking Express te danken heeft, vertelt ons een nogal ouderwets en prachtig verhaal over herontwaakte hartstochten, verlangens en onbeantwoorde liefde.
<0x3E><0x3E> Misschien is In the Mood for Love niet iedereens smaak. Het komt nogal traag op. 98mins: niet bijzonder lang voor een film, maar het lijkt langer omdat er niet veel gebeurt. Maar dit lome gevoel verbergt een tamelijk strak in elkaar gezette film. Het grootste deel van het verhaal is vernuftig verweven met een reeks vaste rollenspellen, waarin de personages gesimuleerde scenario's naspelen van hun respectievelijke echtgenoten, in een poging erachter te komen hoe de affaire is begonnen. Ik zeg'vernuftig' omdat het het publiek (en de personages) natuurlijk moeilijk valt te zeggen wat 'in-rol' is en wat 'echt'.
Als dit allemaal nogal artistiek en zelfingenomen klinkt, dan is dat omdat het dat ook is. Onbeschaamd. En het wordt tot in de perfectie gespeeld door twee van de beste actrices van Hongkong, Maggie Cheung en Leung Chui Wai, met een paar uitstekende rollen van Ping Lam Siu en Rebecca Pan. Het is ook een virtuoze voorstelling van Wong Kar Wai, die het publiek trakteert op een zintuiglijke en sensuele overdaad. De samensmelting van Christopher Doyle (die later zijn weelderige, overrijpe stijl op Hero inzette) en Pin Bing Lee (wiens prachtig ingetogen stijl je kunt zien in Springtime in a Small Town) was een cinematografische geniale prestatie. De film heeft alle brutale schoonheid van Doyle, zonder, eerlijk gezegd, de Athena-posterachtigheid van zijn werk op Hero. De muziek is, zoals altijd bij Wong, prominent aanwezig. Van Nat King Cole die in het Spaans zingt tot de meeslepende snaren van het hoofdthema, het past perfect bij de eclectische schoonheid van de beelden.
Al met al een topfilm, of hij nu beoordeeld wordt op plot, acteerwerk, filmografie of soundtrack. Net als, maar toegankelijker dan, Wim Wenders' Wings of Desire, is dit een prachtig, ouderwets verhaal over verloren en herwonnen liefde.
En kijk uit voor de hotelkamer van Tony Leung, nummer 2046, die voorafging aan Wongs recente film met dezelfde naam.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De aantrekkelijkste factor in dit meesterwerk van een film zijn niet de mooie hoofdrolspelers. Het zijn ook niet hun uitmuntende acteerprestaties en spetterende chemie.
Voor mij is het de mis-en-scène van de hele film. De setting, de belichting, de rekwisieten... ze dragen allemaal bij aan de sfeer van liefde tussen de hoofdpersonen. Een vleug rook van Chows sigaret vertelt ons zijn gemoedstoestand, de steeds veranderende nauwsluitende cheongsams van Lizhen weerspiegelen de beperkingen van het nemen van beslissingen, de ruïnes van Angkor Wat sluiten aan bij de verslechterende relatie van de twee hoofdpersonen.
Het uitstekende gebruik van de mis-en-scène geeft de film precies de hoeveelheid gevoel die nodig is om de gecompliceerde aard van de relatie van de hoofdpersonen te verduidelijken. De film laat het publiek vruchteloos verlangen naar meer.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit uiterst intieme verhaal, dat zich afspeelt in 1962 in Hongkong (in roerige tijden, zoals ons verteld wordt), weet de essentie van het oude Hollywood te treffen in de ene na de andere scène vol weelderige kleuren, suggestieve maar beheerste sensualiteit (in tegenstelling tot de vereiste seksualiteit en af en toe een naaktscène die deel zijn gaan uitmaken van de norm van een romance in de film) en het gebruik van gezichtsuitdrukkingen om subtiele veranderingen in stemming of communicatie te suggereren. Het is niet moeilijk om hier de invloed van Marguerite Duras te zien, aangezien ze bekendstaat om haar minimalisme in het vertellen van verhalen en om het beschrijven van krachtig drama met gebruikmaking van de kunst van verbale en non-verbale gesprekken tussen twee personages met een sterke band en het gebruik van heropvoeringen van scènes die uiteindelijk in het leven van beide personages zouden kunnen plaatsvinden. Haar pen is hier sterk zichtbaar vanaf het moment dat we de benauwde kamers van Mr. Chow (Tony Leung) en Mrs. Su Li-zhen (Maggie Tsjeoeng) betreden tot de laatste scènes die de intense spijt verklaren die hij voelt als hij terugdenkt aan de kans die verloren ging bij het bevestigen van deze relatie. De plot lijkt zelfs op iets wat Duras had kunnen schrijven: Chow en Su Li-zhen, buren in een huurflat terwijl ze allebei redelijk succesvol zijn in hun werk, beginnen op de meest banale manier te ontdekken dat hun echtgenoten hen bedriegen, en ze ontdekken heel vanzelfsprekend dat het met elkaar is. De vraag is: moeten ze handelen naar wat ze ook voor elkaar voelen of moeten ze niet zijn zoals hun partners? Elke scène speelt met het idee dat ze elk moment aan elkaar kunnen toegeven, en op een gegeven moment wordt gesuggereerd dat ze dat ook zullen doen, hoewel de camera zo opdringerig is in het beschrijven van hun ontmoetingen (die dagelijks lijken voor te komen, gezien de regelmatige verwisseling van Tsjeoengs jurken), dat we het nooit te zien krijgen. En net zoals het niet zien van een van hun echtgenoten hun eigen liefdesverhaal verhevigt, maakt het niet zien van de uiteindelijke scheiding de uiteindelijke scheiding des te bitterder omdat we elk moment willen dat er iets gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een of andere katalysator <0xE2><0x80><0x93> en de enige die komt is wanneer Leung haar laat weten dat hij van haar houdt, gevolgd door zijn stille, brute onthulling dat zij haar man nooit zal verlaten, wat inhoudt dat hij dat ook niet zal doen. Het geeft ons ook een glimp van wat cultuur en timing kunnen doen: vanuit een westers gezichtspunt zou een voltooiing van hun romance in een meer solide, duurzame relatie zeker mogelijk zijn geweest in de jaren zestig, maar zoals het nu gaat...' In Hongkong zijn de culturele waarden duidelijk verschillend.<br />De voorstellingen hier zijn van de hoogste orde: het is heel gemakkelijk om een vurige liefdesverhouding te spelen, maar om voortdurend een onderdrukte, platonische relatie te spelen die overloopt van slechts nauwelijks verwoord verlangen is moeilijk en maakt alle sensualiteit eerder cerebraal dan tastbaar of visueel. Cheung en Leung smeulen en hun verdorven chemie blijft nog lang na de aftiteling hangen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

WAARSCHUWING: SPOILER, SPOILER, SPOILER!!!!!
Dit is geschreven voor filmbezoekers die na 'Mood for Love' misschien verbijsterd en verward zijn over de levenspaden die de hoofdpersonen in het leven kiezen. Uit andere commentaren en recensies blijkt dat veel kijkers en critici enkele heel belangrijke details over het hoofd hebben gezien, waardoor ze misschien niet van deze verrukkelijke, plagerige film hebben kunnen genieten.
We zijn er zo aan gewend om schaamteloze seks in verhalen te zien, dat we vergeten dat er een tijd was dat filmbezoekers de 'vieze daad' voorstelden door simpelweg de slaphangende stelletjes te laten zien die in een slee of hooiwagen wegrijden om in de volgende scène terug te keren met een dikke buik of een dikke peuter die aan de heup vastzit. De regisseur koos voor dezelfde nostalgische benadering bij het vertellen van het verhaal van meneer Chow en mevrouw Chan. Laatste waarschuwing... SPOILER SPOILER SPOILER
Meneer Chow houdt mevrouw Chan voor de gek om haar haar echte emoties te laten zien als ze zijn eeuwige vertrek repeteren. Volgende scène: mevrouw Chan leunt met haar hoofd tegen meneer Chow in de taxi en zegt: 'Ik wil vanavond niet naar huis.' Vertaling: 'Laten we het doen.'
Waarom deed het stel dan niet het moderne: hun overspelige echtgenoten dumpen, scheiden, hun liefdesbaby opvoeden en nog lang en gelukkig leven? Het antwoord is dat dit hele verhaal zich afspeelt in Hongkong in de jaren zestig. Als hij het kind van een overspelige vrouw was, zou een bastaard in een naargeestig leven van schaamte moeten leven, terwijl een 'legitiem' kind een tragisch maar nobel/eerlijk leven zou kunnen leiden als zijn moeder verkoos hem weg te halen bij zijn ontrouwe 'vader' <0xE2><0x80><0x93> de onzichtbare meneer Chan. Kortom, meneer Chow en mevrouw Chan offeren hun relatie op voor de toekomst van hun kind.
Daarom glimlacht meneer Chow, als hij hoort dat mevrouw Chan alleen woont met een jongetje, veelbetekenend en eindigt zijn droom om van mevrouw Chan zijn mevrouw Chow te maken. Dan realiseert hij zich ook waarom mevrouw Chan helemaal naar Singapore is gegaan om bij hem te zijn, maar zich bij haar laatste woorden bedenkt en weggaat... omdat ze ervoor kiest hem nooit meer te zien. Mr. Chow leeft met dit wonderbaarlijke geheim en er is niemand om het aan te vertellen. Niemand <0xE2><0x80><0x93> behalve een afbrokkelende tempelmuur en wij natuurlijk, de kijkers... maar alleen als we goed luisteren.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Prachtige film, die zich afspeelt in 1962 in Hongkong, over een man (Mr. Chow) en een vrouw (Mrs. Chan) die goede vrienden worden als ze vermoeden dat hun echtgenoten een verhouding hebben. Stylistisch gezien is de film ook prachtig. Wong Kar-Wai gebruikt veel slowmotion en close-ups van delen van het lichaam (voeten, handen, middel). De film zelf heeft een terughoudendheid en netheid die doen vermoeden dat hij uit die tijd stamt. Hij is sexy zonder alles te laten zien. Wong Kar-Wai staat het publiek ook niet toe te zien hoe de echtgenoten eruitzien, wat suggereert dat Mr. Chow en Mrs. Chan samen zouden moeten zijn. Roken wordt zelfs zo gedaan dat het er elegant uitziet bij close-ups van de rookslierten. Een werkelijk prachtige film. Bereid je maar voor op het einde.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In Hongkong verhuizen de redacteur Chow Mo-wan (Tony Leung Chiu Wai) en zijn vrouw, en de secretaresse Su Li-Zhen Chan (Maggie Tsjeoeng) en haar man in 1962 tegelijkertijd naar een oud gebouw. Elk echtpaar heeft net een kamer gehuurd in appartementen op dezelfde verdieping. Hun vrouw en man zijn het grootste deel van de tijd niet thuis, en Chow en Li-Zhen hebben dezelfde gewoonten: ze houden van kung-fu-verhalen en noedels en zeep uit een restaurant in de buurt van het gebouw. Hun nauwe contact wordt vriendschap en een soort platonische en onderdrukte liefde. Later beseffen ze dat hun partners een verhouding hebben, Chow wordt verliefd op Li-Zhen, maar haar verlegenheid en waarschijnlijk onderdrukte staat van getrouwde vrouw houden haar liefde op een platonisch niveau. 'In the Mood for Love' is een heel traag, mooi, melancholiek en romantisch liefdesverhaal, met prachtige fotografie en soundtrack en een heel ongewone editie. De film had geen scenario en de acteurs wisten nooit zeker wat ze zouden opnemen. Later bewerkte de regisseur zijn verhaal op basis van de beelden. Als Chow naar Singapore verhuist, zit er een gat van vele jaren in het verhaal tot 1966, wanneer de slotzin opzettelijk open en niet goed afgebakend is en vragen achterlaat als: wie is de jongen met Li-Zhen? Mijn stem is acht.<br />Titel (Brazilië): 'Amor ren Flor da Pele' ('Love on the Surface of the Skin').


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

SPOILER ALERT!!!
<0x3E><0x3E> Je kunt naar Wong Kar-wai's films luisteren als naar een radioprogramma: onzichtbare vibraties tussen de personages, de kamers waarin ze verblijven, het ritme dat hen vooruit drijft, aantrekkingskracht en afkeer <0xE2><0x80><0x93> het hele spectrum van de atmosfeer wordt door de geluidsband teruggespoeld. De dialoog is vrijwel volkomen onbelangrijk.
<0x3E><0x3E> Het verhaal is te vergelijken met een kinderlijke, amoureuze blik op een mooie vrouw en een droevige man wiens verdriet zichtbaar is, maar hulpeloos. 'In The Mood For Love' wordt verteld vanuit het perspectief van een kind, maar het kind verschijnt nooit als verteller. De esthetische waarde van de film wordt ontwikkeld door een extreme licht- en kleurentrilling, scherpe sneden, een ongebonden, bijna documentaire camera en een complex, onopvallend geluid. Het geniale gebruik van Nat King Coles 'Maybe, Maybe, Maybe', waarvan de mysterieuze kracht toeneemt naarmate het vaker wordt herhaald, en de melancholieke wals helpen bij de gracieuze choreografie van de twee hoofdrolspelers. Maggie Cheung in haar prachtige jurken is briljant, de perfecte vis-<0xC3><0xA0>-vis met de knappe, stijlvolle Tony Leung. Het publiek neemt aan dat er een romance tussen hen is, maar Wong ziet alleen trieste berusting. De twee potentiële geliefden draaien om elkaar heen als satellieten, wetend dat ze elkaar nooit zullen vinden. Je zou willen dat ze elkaar zouden vinden. Dat zullen ze niet, en de emotionele kracht van hun niet-liefde-seks-relatie maakt de film immens fascinerend.
Het gaat over pech en onuitgesproken liefde. De liefde, of die nu te vroeg komt of te laat om de een te nemen en niet de ander. Het verlangen van de personages dat nooit bevredigd wordt, hun eenzaamheid, het rouwen en het geluk dat ze ervaren als het te laat is.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is een geweldige film voor studenten aan de filmacademie. In de meeste Amerikaanse films worden stilistische technieken gebruikt om het publiek in de film te krijgen. In deze film gebruikt de regisseur stilistische technieken om het verhaal verder te helpen.
dit is een liefdesverhaal dat geen seks biedt. om eerlijk te zijn kan ik me niet eens herinneren dat de personages elkaar kussen. het verhaal concentreert zich meer op de emotionele banden tussen de twee personages.
ik zou deze film niet aan iedereen aanbevelen. hij is niet erg toegankelijk. hij is erg traag en subtiel. het is een moeilijke film en over het algemeen niet onderhoudend.
ik zou deze film aanbevelen aan mensen die iets anders willen zien. Het is een kunstwerk. De soundtrack is prachtig en visueel, elk beeld is een foto. En het mooiste van alles is dat het niet visueel stimulerend is om visueel stimulerend te zijn. Elk beeld illustreert een beetje meer van het verhaal.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De ongelooflijk indrukwekkende romance van Kar Wai Wong, die voor mij volmaakt is. Gesitueerd in het Hongkong van de jaren zestig. Zoals we te zien krijgen, speelt het zich af in een turbulente tijd. Tony Leung en Maggie Cheung spelen Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan. Een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een appartement in Hongkong, waar ze allebei intrekken. Chow Mo-wan werkt voor een krant. Su Li-zhen Chan is secretaresse. Twee heel verschillende mensen. Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan vormen een speciale band nadat ze allebei hun echtgenoten hebben ontdekt, en ze zijn voortdurend buitenechtelijke afspraakjes aan het maken. Met elkaar.
De personages van Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan zijn niet minder dan verbazingwekkend. Zowel Leung als Tsjeoeng slaagt erin zo'n verbazingwekkende chemie met elkaar te ontwikkelen dat het beter is dan elke Hollywood-romance die vandaag de dag wordt uitgebracht. Gecombineerd. De film draait om het brandpunt van de twee hoofdrolspelers en hun gevoelens na de ontrouw van hun partners. Kar Wai Wong slaagt erin zo'n sterke karakterontwikkeling te creëren tussen deze twee personages dat je echt met ze gaat meevoelen. Leung en Tsjeoeng zijn allebei waanzinnig goed, beter dan welke Hollywood-koppeling ook die vandaag de dag op het scherm wordt vertoond. Gecombineerd.
Er is niet veel anders om Fa Yeung nin te beschrijven dan een prachtige, energieke romance die ook nog eens een stemmingsvol, sfeervol stuk bevat met een schitterende cinematografie. Zoveel elementen van deze film helpen mee om hem vlekkeloos te maken. Naast Kar Wai Wong en het acteren is de cinematografie van zowel Christopher Doyle als Pin Bing Lee fascinerend. Prachtig onderkoeld. De opnamen van Kar Wai Wong maken dat je geest een eigen wereld creëert. Een wereld die deze personages creëert. Origineel, melancholisch en nostalgisch. Deze film is ongelooflijk onvergetelijk.
De kostuums van Kar Wai Wong en William Chang zijn werkelijk prachtig. Tsjeoeng, die in elke scène een elegante, tot op de enkels vallende jurk met een prachtig patroon draagt. Ze steelt scènes. Haar kostuums zeggen veel over haar karakter en in al haar jurken, die levendig en met veel gevoel worden gedragen, is een emotie verwerkt. Zeer origineel. Chang, die ook de productieontwerper is, creëert een briljante setting voor het sombere stuk. Vooral dankzij de fantastische muziek die in de scènes wordt gebruikt en het meesterlijke filmmontage, ook weer door Chang. William Chang lijkt ongelooflijk veelzijdig en is een onverdiende held voor deze film.
Over het geheel genomen is deze film een van de beste uit dit millennium. Ongelooflijk meeslepend en vol nostalgie. De opnamen zijn hypnotiserend en meeslepend. Kar Wai Wong blijkt een meester op het hoogste niveau te zijn. Het acteren, de muziek, de cinematografie, de montage, de productie, de kostuums en de regie helpen allemaal bij het creëren van éen kleine, kleine perfecte film. Een meesterwerk in het maken van romantische films. Visueel spectaculair. Alles bij elkaar een meesterwerk in het maken van films. Een film die me doet denken aan het oude klassieke Hollywood, dat nooit heeft bestaan. Vergeet nooit Fa yeung nin wa. Ik weet dat ik dat niet zal doen.