inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit was mijn allereerste Bollywood-film en ik vond hem op dezelfde manier als veel andere recente kijkers <0xE2><0x80><0x93> via 'Ghost World'. Omdat ik deze week wat heb gelezen over de filmindustrie van Bollywood, begrijp ik een beetje waarom er musicalnummers, romantiek en komedie in een horrorfilm lijken te zitten die er ogenschijnlijk niets mee te maken hebben. Maar 'Something for everyone' levert niet altijd een samenhangend product op.
Het superhippe dansnummer 'Jaan Pehechaan Ho' heeft de wereld betoverd op een manier die het waarschijnlijk in 1965 niet had kunnen doen. Het is nu overal op internet te vinden, en veel mensen proberen een goede Engelse vertaling te vinden. Laxmi Chhaya is geweldig in het dansen van de ene na de andere dans, waardoor het er allemaal fris, nieuw en leuk uitziet, zelfs als een normaal mens uitgeput zou zijn! Ze regeert!
Op het strand met Miss Kitty is een vrolijke en mooie melodie in schril contrast met de gruwelijke plot. Toch merk ik dat ik het een week later in het Hindi ga zingen. Ik vond een ruwe vertaling:

If you want to live in this life, listen to what I say leave your sorrows behind and join the party take my advice

Those who want to live with laughter and singing let your hair down and relax people of this world what do you know? Ik zal het uitleggen

wie me ook te zien krijgt, zal zich geen zorgen meer maken over vissen die hier en daar vrij rondzwemmen.
Mijn tweede favoriete nummer in de film is _The Butler's Dream_, waarin Mehmood helemaal weg is van het dansen van Miss Kitty. De elektrische tiki-achtige idolen zijn heerlijk ordinair, net als de hele set van dit nummer. Op internet had ik gelezen wat er zou gebeuren als 'Liberace overgaf'! Wat een lol.
Gumnaam is geen goede film in zijn geheel. Daarom heb ik hem een 3 gegeven. Het is eigenlijk een echte stinkfilm met een paar leuke, kitscherige muzieknummers die niets te maken hebben met het moordcomplot.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Jeetje, ik had nooit, maar dan ook nooit gedacht dat ik de bovengenoemde vier woorden zou schrijven. Maar eigenlijk is zij het hoogtepunt van deze kleine film.
Aangezien de film verpakt was toen ik hem huurde, is het naar verluidt een komedie over een meisje dat ontvoerd is maar haar medicijnen niet heeft, waardoor ze stabiel blijft. Het klonk als een leuk idee. Jarenlang hebben we van Spelling alleen maar Donna Martin in 90210 gezien en een eindeloze stoet saaie, levenloze tv-films. Het klonk als een kans voor haar om zich een beetje uit te rekken, en gezien haar tv-succes en haar rijke vader kon ze dat ook.' Omdat ik geen enkele financiële reden had om deze film te doen, dacht ik dat ze de rol had aangenomen omdat dit een goedkoop juweel moest zijn.
Fout.
In plaats daarvan is Spellings rol klein, en het stuk over het geestelijk onevenwichtige ontvoerde slachtoffer is slechts een van de verschillende verhaallijnen. Als ze niet op het scherm is, kruipt de film zo erg dat ik had kunnen zweren dat hij langer duurde dan de vijfentachtig minuten die op de band stonden. Dit zou veel beter hebben gewerkt als Spellings verhaal de hoofdrol had gespeeld, en het was veranderd in een romantische komedie met haar en Phil, de minst irritante ontvoerder.

targets: De beoordeling hier is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kocht dit retourtje voor 1,99 bij de houthandel en betaalde veel te veel. Niet dat ik veel verwachtte, maar ik dacht dat het in elk geval iets was om mee in slaap te vallen. Ik merkte al snel dat de verhaallijn erg zwak was, dat iedereen overdreven deed (niemand praat zo, behalve in tekenfilms) en dat iedereen het leek te willen bijleggen. Ik weet dat de betrokkenen in deze puinhoop zich daar erg voor schaamden, en ik ben ervan overtuigd dat het geen carrières heeft geholpen. En wat die filmfanaat van 35 jaar betreft, die heeft nu een kant-en-klaar antwoord gegeven op de vraag wat de slechtste film is die je ooit hebt gezien.

targets: Het antwoord is negatief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Supreme Sanction is een film over een vrouwelijke huurmoordenaar die voor de Amerikaanse overheid werkt. Ze moet een bekende tv-verslaggever doden, maar spaart zijn leven als ze ziet dat hij een dochtertje heeft. Omdat ze hem niet heeft gedood, wordt ze het volgende doelwit van haar opdrachtgevers.
Het script is niet goed, hoewel ik wel ergere B-films heb gezien. Een huurmoordenaar met berouw, de overheid die onschuldige mensen doodt in naam van de terreur... Wat komt hierna? Buitenaardse wezens die het slachtoffer redden??? Nee, Supreme Sanction zal nooit een prijs winnen vanwege het script. En het acteerwerk is ook niet beter, vrees ik. Een paar bekendere acteurs (Michael Madsen en Kristy Swanson), die duidelijk veel rekeningen te betalen hadden en daarom in deze film meespeelden, samen met een paar andere acteurs die waarschijnlijk niet eens weten hoe een camera er echt uitziet, doen de film ook geen goed.
Waarom zou je dan naar deze film kijken? Nou, als je niets beters te doen hebt dan naar een actiefilm te kijken en je hebt genoeg van de 10.531ste herhaling van Mc Gyver of het A-team, dan zou dit de film kunnen zijn die je wilt zien. Anders kun je hem beter met rust laten.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Geef deze maar een kans.
Kristy Swanson en de rest van de cast gaven vreselijke voorstellingen. De show is plat, plat, plat.
Ik weet niet hoe Michael Madison dit op zijn bord had kunnen krijgen. Hij leek bijna te weten dat dit niet zou werken en zijn optreden was nogal mat, dus jullie Madison-fans moeten deze maar een kans geven.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De eerste vraag is: hoeveel talentloze idioten zijn er nodig om een film te verpesten? Antwoord: één is meer dan genoeg, als hij het script schrijft en regisseert. De tweede vraag is: heeft iemand de acteurs geleerd om met wapens om te gaan? Antwoord: god nee. Ik vraag me af of Kristy Swanson een kogel in haar gezicht heeft gekregen <0xE2><0x80><0x93> want dat leek verdomme wel zo! De derde vraag is: hoe vaak hebben we de'supergeheime samenzwering van een overheidsinstelling ontmaskerd'? Antwoord: een paar keer te veel! De vierde vraag is: worden Michael Madsen en Ron Perlman overschat? Antwoord: in deze film wel, helaas. De vijfde vraag is: kan een stel tieten deze film redden? Antwoord: zelfs drie (Kristy Swansons twee en de regisseur/schrijver) deden dat niet.<br />God... Als ik zie dat de (hoogstwaarschijnlijk) huurmoordenaar haar wapens klaarlegt voor een shot, en als de debielen van de rekwisietenafdeling haar dan een heel ander setje geven <0xE2><0x80><0x93> het eerste godvergeten ding in die godvergeten film <0xE2><0x80><0x93> dan bereikt de 'zuipmeter' het hoogtepunt. Tijd tussen het begin van de film en het moment dat ik de tv uitzet: vijftien minuten. Net iets meer dan ik ervoor nodig had in het geval van 'Alone in the Dark'.

targets: De recensie is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Als Kristy Swanson een aanval krijgt van schuldgevoelens over wat ze doet, wil ze weg. Helaas is Madsen haar directe superieur in een bedrijf waar 'twee weken uitstel geen optie is'.
Als tiener die vampiers vermoordde, deed Kristy het heel goed. Het beeld van het dalmeisje leek te kloppen. Maar als een moordenares die op de vlucht is... nou, blijf op de vlucht voor Kristy. Vlucht, vlucht ver weg! Deze film is geen concept dat niet eerder is gemaakt, maar hij is wel beter gemaakt!
Ik wilde de rest van de film niet zien, maar ik vond dat ik dat wel moest doen als ik een recensie over deze film wilde geven. Ik heb altijd een zwak gehad voor Madsen, en zijn personage was een beetje voorspelbaar, maar deze film was beslist tijdverspilling, zowel om te zien als om te maken... geen wonder dat hij nooit theatraal is uitgebracht!

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is negatief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Kristy Swanson speelt een eliteverrader die een tv-verslaggeefster van kant zou hebben gemaakt voor een groep slechteriken, maar als ze die arme kerel thuis met zijn kinderen ziet spelen, besluit ze het hele project af te blazen en wordt het leven van de tv-verslaggeefster gespaard. Het leven van de eliteverrader ligt voor het grijpen, want de mensen die deze verslaggeefster dood wilden hebben, willen haar nu dood hebben omdat ze haar opdracht niet heeft uitgevoerd. Dat is de basis voor een film die Supreme Sanction heet.
Meer tijdverspilling lijkt er meer op. We zien hoe Swansons personage mannen in elkaar slaat, afranselt en vermoordt die veel groter zijn dan zij. En ze is altijd één twee vijftig stappen voor op de groep moordenaars die dat kunnen.' Om de een of andere reden maak je het uit met deze superster. Dat één vrouw al die mannen om zeep helpt, maakt de film zo vrolijk. Het is te voorspelbaar als je eenmaal denkt dat Swansons personage het toch gaat winnen, en dat maakt de film saai en onbeholpen.
Kristy Swanson is een goede actrice, die in haar jonge jaren altijd sexy en aantrekkelijk was. Maar een cum laude is niet een van haar beste prestaties.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Eerst moet ik zeggen dat ik alles over dit onderwerp heb gelezen en dat ik het van binnen en van buiten ken, en dat ik ook opgewonden was toen ik het eindelijk zag. Maar je hoeft alleen het boek te lezen waarop deze miniseries zijn gebaseerd om te beseffen dat het niet het ware verhaal is van wat er bijna negentig jaar geleden echt is gebeurd. Het is losjes gebaseerd op de feiten, de rest is ontleend aan de verbeelding van de scenarioschrijver. En helaas zijn deze veranderingen allesbehalve succesvol en grotendeels volkomen onnodig.
Waar moet ik beginnen? Vita en Violet gebruikten de namen Mitya en Lushka pas toen hun affaire begon, en Violet noemde Vita Dmitri en Julian. Violet was degene die Vita met een dolk achternazat toen ze tieners waren. De'verleidingsscène' toen hun affaire begon was veel passiever dan hier wordt weergegeven en Violet kuste Vita zeker niet als eerste. Ik kan nog wel even doorgaan, al deze voorbeelden zijn er al toen de serie nog maar net was begonnen. Afgezien van al deze veranderingen van de feiten, zijn de karakteriseringen ook allemaal verkeerd. Soms gedraagt Vita zich als een krankzinnige. Vooral de scène waarin ze uit de krant de aankondiging van Violets verloving zag, is gewoon belachelijk. Vita hield haar emoties binnen. Het was Violet die temperamentvol was en haar gevoelens (goede of slechte) liet zien. Het enige wat Vita deed toen ze het las, was bijna flauwvallen, dat is alles. Harold heeft een zachtaardig karakter en vermijdt confrontaties in het echte leven, maar hier is hij soms behoorlijk streng en beschuldigend. Harold en Vita bespraken hun intieme dingen altijd in brieven, niet verbaal. En Violet... Ik weet dat deze serie zich met opzet op Vita en Harold concentreert, maar dat betekent niet dat alle andere personages alleen maar marionetten aan de zijlijn moeten zijn. Hier is ze een volkomen eendimensionaal personage, en de rollen die haar worden toebedeeld zijn meestal g<0xC3><0xAA>nant oppervlakkig. In feite was ze intelligent, begaafd, een heel bijzondere vrouw die zelden de lof heeft gekregen die ze verdient. Ik heb haar altijd veel interessanter gevonden dan Vita. In deze serie worden haar ongelukkigheid, eenzaamheid en haar problemen met haar moeder volkomen genegeerd. Viewer heeft ook weinig idee van haar achtergrond en familie, wat voor soort relatie (en huwelijk) ze had met Denys Trefusis of hoe hard ze tegen Vita streed. Vita was de enige liefde in haar leven, haar raison d'<0xC3><0xAA>tre, en als Harold leed tijdens een affaire, leed Violet ook. Daarna lag haar leven in puin, en het duurde even voordat ze zichzelf weer in de hand had. Standbeeld had de rol van Denys kunnen spelen, zoveel diepte heeft zijn personage. Lady Sackville-West is niet meer dan een slecht getekende karikatuur; een irritante kletskous met een overdreven Frans accent.
De serie eindigt met de totaal slecht geschreven scène in Amiens, en dat was volgens de schrijver van het script het einde van deze affaire. Nee, daarna is het een heel jaar doorgegaan, en het einde was veel langer en triester dan wat we hier te zien kregen. Maar wat kan het je schelen dat het een stomme afloop heeft als de hele serie van het begin af aan stom is geweest? Ik moet de acteurs wel een beetje prijzen, ze hebben hun best gedaan om de rollen die ze kregen zo goed mogelijk te spelen, hoewel Janet McTeer als Vita de enige is die echt straalt. Je kunt ook niet klagen over de setting. Alle klachten gaan naar de regisseur en vooral naar de scriptschrijver. In plaats van inzichtelijke karakterstudies zijn er te veel seksscènes en saaie gesprekken. Veel scènes zijn te lang, sommige zijn zinloos en dragen niets bij aan de verhaallijn. Aan de andere kant zijn veel details ingekort of helemaal weggelaten. Vooral had er meer informatie moeten zijn over de jeugd van Vita en Violet, en hoe hun vriendschap zich ontwikkelde. Dit is een fascinerend verhaal dat een veel betere versie verdiend zou hebben. Misschien doet iemand het op een dag. Op dit moment kun je veel meer van dit verhaal maken door het boek zelf te lezen, of Violets brieven aan Vita, die briljant zijn.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb het boek waarop de film is gebaseerd noch de brieven tussen Vita en Violet gelezen. Als ik met enige verwachting naar deze film ben gegaan, was het misschien omdat de Bloomsbury-groep (onder wie Virginia Woolf, van wie de Nicolsons deel uitmaakten) zou worden afgebeeld. Dat gebeurde niet, wat voor mij echter geen probleem was. Wat ik me afvraag is hoe de mensen achter deze film het voor elkaar hebben gekregen om hem naar mijn mening zo oninteressant en herhalingen te maken en de meeste personages zo vlak, ondanks het geweldige materiaal en een paar heel goede acteurs. Het script is gewoon niet goed genoeg. Ik ben het eens met de kritiek op mijn Finse buurvrouw <0xE2><0x80><0x93> te veel zinloze seksscènes (maar alleen tussen de vrouwen, terwijl er niets expliciets is aan Harolds talloze liefdesrelaties), te veel zinloze scènes in het algemeen, te weinig informatie over de achtergrond van de personages. Het lijkt vreemd, gezien de kwaliteit van de productie <0xE2><0x80><0x93> op het eerste gezicht lijkt het een echt ambitieus stuk werk, maar het script heeft natuurlijk het meeste gewicht en dat is waar deze film tekortschiet.
Vita's relatie met Harold leek me niet overtuigend, hoewel ze allebei heel goed acteren, vooral zij. De manier waarop ze op een nogal sentimentele manier hun onvoorwaardelijke liefde voor elkaar bleven uiten, vond ik, nou ja, gewoon niet overtuigend. Het ligt veel meer voor de hand dat het via brieven is gegaan, aangezien ik ook graag had willen weten waar de bijnamen vandaan kwamen <0xE2><0x80><0x94> de Russische, en Mar <0xE2><0x80><0x94> en waarom iemand die Vita heet de bijnaam Mar heeft gekregen. Het is misschien een kleinigheid, maar het is van belang om bij te dragen aan het grotere geheel.
<0xE2><0x80><0x94> Ik heb de film gezien met Engelse ondertitels, en waar kennelijk Mitya had moeten staan, stond in plaats daarvan Medea. Dat zou mijn frustratie over de bijnamen enigszins kunnen verklaren <0xE2><0x80><0x94> ik begreep niet waarom die van Vita Grieks moest zijn en die van Violet Russisch!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lance Henriksen kreeg iets betaald om hierin te verschijnen. Ik hoop dat het veel was.
Voormalige turnster van de US National Champion begint Kristie Phillips met de rol van Charlie Case, een turnster die van geheim agente verandert (omdat het heel gewoon is dat slungelige turnsters overheidsspionnen worden...).
Er is een echt hysterische openingsscène waarin Charlies ongelijke oefeningen worden gesaboteerd door een concurrent uit het oosten. Wat volgt is een van de belachelijkste stuntscènes waar ik ooit getuige van ben geweest... en ze willen dat je het serieus neemt! Maak je geen zorgen... ze steekt haar afstapje in de lucht.
Alles daarna is gewoon een rommelige, waardeloze spionagefilm. Kijk het eerste kwartier naar het campy-gymnastiek-gedoe en zoek dan dekking.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Lina McLaidlaw is een intelligente, eenzelvige jonge vrouw die onverwachts verliefd wordt op Johnnie Aysgarth, een zeer begerenswaardige vrijgezel met een voorliefde voor het verliezen van geld. Ze trouwen, maar Lina wordt bijna onmiddellijk onderworpen aan Johnnies verslaving aan liegen, gokken en schulden maken. Ondanks zijn tekortkomingen kan ze zijn charmante manier van doen niet weerstaan, tot ze begint te vermoeden dat hij misschien moordzuchtige gedachten voor haar koestert...<br />Dit is een goede film, goed gemaakt, met een aantrekkelijke cast, een goed script en misschien wel het beroerdste einde in de filmgeschiedenis. Oké, dat gaat misschien te ver, maar niet veel. Veel films veranderen het einde van een boek (Great Expectations, The Shining, enz.), maar de laatste twee scènes van dit boek zijn niet alleen afschuwelijk slap, maar maken ook het hele voorafgaande verhaal volkomen zinloos. Het verhaal gaat over een vrouw wier man wordt gedreven door zijn hebzucht en morele gebrek <0xE2><0x80><0x93> en wat ze van hem weet <0xE2><0x80><0x93> om haar te vermoorden. Het zou moeten eindigen (net als in het boek Before The Fact van Francis Iles / Anthony Berkeley) met een poging om haar te vermoorden. De reden dat dat niet gebeurt, is dat de studio Hitch heeft gedwongen het einde opnieuw te filmen, een van de eerste voorbeelden van het afschuwelijke proces van het testen van het publiek. Hitch was uitgekookt en deed wat hem gezegd werd (dit was pas zijn derde film in Hollywood) in de wetenschap dat hij, als hij het spel meespeelde, vroeg of laat de creatieve controle over zijn films zou krijgen, gezien zijn meesterwerken uit de jaren vijftig. Maar dan zitten we nog steeds met een beroerde afloop. Dat is heel jammer, want het is echt een heel goede film met een intrigerend thema <0xE2><0x80><0x93> kent iemand zijn man of vrouw echt zo goed? Het script is uitstekend, met veel onverwachte momenten (zoals wanneer Lina's vader sterft en Johnnie aanneemt dat zij...' Fontaine won een Oscar voor deze vertolking, hoewel ik persoonlijk de voorkeur geef aan haar verwarring en kwetsbaarheid in de rol van Rebecca. Ik zou deze film graag een hogere score geven, maar ik kan dat einde niet vergeven; dat is wat er gebeurt als films voor geld worden gemaakt, niet voor de liefde, wat merkwaardig genoeg het thema van de film zelf is. Kijk snel naar Hitchcocks cameo als een man die een brief post.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is uniek voor de films van Hitchcock die ik heb gezien, in die zin dat ik er niet echt van heb genoten.
In feite vond ik dit nogal voorspelbaar en irritant.
Cary Grant en Joan Fontaine zijn een pasgetrouwd stel. Hij is het soort 'beminnelijke schurk' dat je in veel films ziet, zonder dat hij wat mij betreft ooit beminnelijk is geweest!
In feite was het op zijn best een nauwelijks geloofwaardige relatie, en af en toe leek hij bijzonder onecht en onwaarschijnlijk.
Niet in staat een baan te houden en te proberen een weelderige levensstijl te leiden, wordt Grant ertoe gebracht geld te lenen dat hij niet terug kan betalen. 1.
Fontaine is ervan overtuigd dat hij haar probeert te vermoorden om het geld in handen te krijgen waarvoor ze verzekerd is; en vermoedelijk ook wat haar overleden vader waard was.
2. Het gemiddelde en eigenlijk nogal oninteressant, maar zoals gewoonlijk kun je de invloed zien van films die op een later tijdstip zijn gemaakt.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het lijdt geen twijfel dat Alfred Hitchcock een zeer getalenteerde regisseur was. Veel van zijn films zijn onmiskenbare klassiekers die de tand des tijds hebben doorstaan en tot op de dag van vandaag zeer de moeite waard zijn. Op deze lijst kunnen The 39 Steps, Rear Window, North by Northwest, Dial M for Murder, Vertigo, The Birds, Shadow of a Doubt en nog een paar andere films voorkomen.
Maar 'Verdenking' wordt helemaal niet goed oud en is eigenlijk zo slecht dat ik het idee heb dat het waarschijnlijk zelfs naar de maatstaven van 1941 een slechte film was. De lijst van scènes die goed werken kan met een potlood op een luciferboekje worden genoteerd. Het script is meestal losbandig en belachelijk, maar het acteerwerk lijkt zo geforceerd en houterig en op het randje van amateuristisch dat het bijna niet te geloven is. Joan Fontaine probeert er iets van te maken, maar ze bevindt zich op een hellend vlak en Cary Grant levert niet veel hulp. Hij acteert soms zo slecht dat ik betere optredens heb gezien in toneelstukken van de middelbare school of tijdens toneellessen op de universiteit, waar een scheikundig ingenieur voor het eerst acteert zonder formele opleiding. Na ongeveer 30 minuten naar deze film te hebben gekeken, merk je misschien dat je in het donker je hand naar de dvd-hoes uitsteekt om te zien of je per ongeluk een of andere speciale editieversie in elkaar hebt geflanst die zonder enige bewerking in elkaar is gezet.
Het onderwerp is serieus, maar toch heeft de film iets onnozels en afgezaagds dat zo misplaatst lijkt dat je verdoofd raakt van verbijstering.
'Achterdocht' is in feite onbruikbaar en ook een zeer, zeer, zeer overschatte BAD-film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Joan Fontaine wordt overdonderd door de beminnelijke Cary Grant. Na hun huwelijk beseft ze dat haar man erg onverantwoordelijk is en een grote gokschuld heeft. Het blijkt dat Grant probeert zijn beste vriend, Nigel Bruce, een deel van zijn spaargeld afhandig te maken. Bruce wordt vermoord en Fontaine vermoedt dat haar man zal proberen haar te vermoorden voor het verzekeringsgeld. Dit drama sleept zich voort tot een abrupte, vlakke finale.

targets: Deze recensie is negatief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb geen hekel aan Cary Grant, maar ik heb zijn optredens in genoeg films irritant gevonden; dit, _Arsenic & Old Lace and Bringing Baby_. Ik heb geen hekel aan hem in _North by Northwest_, maar ik vind die film onverdraaglijk stom. Bovendien vind ik het eindeloze gezever over Grants klas vermoeiend. Ik heb geen idee wat zijn klas doet voor de kijkers die het aankondigen. Het doet mij niets.

In de bij deze dvd inbegrepen documentaire _Achter de coulissen_ zegt Patrcia Hitchcock dat Grant de favoriete hoofdrolspeler van haar vader was; ik denk dat hij het mis had. Jimmy Stewart was een betere hoofdrolspeler in een reeks betere Hitchcock-films.
Met dat erbij.' Fontaine is een volslagen onsympathieke sukkel. Ze moet verdoofd en passief blijven en is niet bereid om contact op te nemen met iemand anders dan Johnny, in beide einden van de film, om zijn trucjes te laten werken. Dat is niet veel om mee te werken. Cary Grant begint elke regel met 'Apenkop...' tot ik hem wel kon wurgen. Hij zegt het wel zestig keer. Het is ronduit irritant. De techniek van Hitch is hier schrikbarend oppervlakkig. In een eindeloze opeenvolging van kamers/sets is een namaakdakraam in de achtermuur geprojecteerd als een spinnenweb. En een lichtpeertje in een glas melk mag dan fans opwinden, maar dat kan een film die zo slecht is gemaakt niet redden.

Peter Bogdanovich zou met pensioen moeten gaan als hij nog één imitatie van Hitchcock en Cary Grant op een dvd zet. Volgens mij is dat nu zijn hele carrière. Zodra ik hem zag, dacht ik: o shit, daar komt een imitatie waar alleen hij van onder de indruk is. In plaats daarvan waren er twee! O, wat fijn!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Verkrachter-waarschuwing!!!
Dit is waarschijnlijk mijn minst favoriete film van Cary Grant. Ik heb het grootste deel van de tijd gedacht: negeer hem, ga weg, enzovoort. Probeert hij haar te vermoorden? Moeten we ervan uitgaan dat hij haar na afloop, als hij haar heeft overgehaald om met hem mee naar huis te gaan, toch zal vermoorden? Ik heb in een paar boeken gelezen dat dit een voordracht is die sommige kijkers/critici hebben gelezen. Het is per slot van rekening een redelijker manier om een boek te filmen dan om het einde te veranderen <0xE2><0x80><0x93> en dit is een onredelijker verandering van einde dan bijvoorbeeld in _The Long Goodbye_ van Altman. Het eerdere voorbeeld dat de moordenaar niet de moordenaar maakt omdat er een ster is gecast (als Gosford Park het over The Lodger heeft, worden Ivor Novello's moordzuchtige gewoonten niet genoemd) is niet helemaal uitgesloten.
In Hitchcock's Revisited schrijft Robin Wood: 'Als je in gedachten van begin naar eind gaat, verandert de betekenis van elke scène, de schijnbare soliditeit van het verhaal lost op, de illusie van de "werkelijkheid" van de fictie desintegreert, en de film wordt een "modernistische" tekst waarin het proces van het verhaal op de voorgrond staat.' Ik vind het net zo leuk om intellectuele interpretatiespelletjes te spelen als ieder ander, maar als de film niet recht voor zijn raap is, dan werkt hij niet. Deze film werkt niet. Zelfs nadat hij de fatale glazen melk heeft overwogen die in een paar Hitchcock-films terugkeren.
Een ergerlijk smoesje. Het is 1941. Niets in de film zegt dat het in het verleden speelt. Beaky (Nigel Bruce) bewaart zijn geld bij een Paris Bank en gaat daarheen om financiële zaken te doen? Weet hij niet dat er een oorlog aan de gang is? Waren er zelfs nog vluchten vanaf het vliegveld van Croydon? Staat hij op goede voet met de nazi's? Hoe komt het dat er nooit wordt gesuggereerd dat de Duitsers hem als spion of zoiets hebben doodgeschoten?
Een curiositeit. Als Johnnie en Lina dineren met Isobel, de detectiveschrijfster, en haar broer, de patholoog-anatoom, is er een vijfde persoon aanwezig, die nooit wordt uitgelegd of voorgesteld <0xE2><0x80><0x93> een vrouw in een smoking. In de aftiteling staat dat ze Nondas Metcalf is, die Phyllis Swinghurst speelt. Is dit niet een voorbeeld van hoe lesbiennes in films uit de jaren veertig werden gecodeerd? Moeten we haar beschouwen als Isobels minnares? In de boeken van Hitchcock over openlijke en verborgen homo's/lesbiennes (bijvoorbeeld Robin Wood) komt Phyllis Swinghurst niet voor.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film besteedt veel tijd aan het prediken tegen marihuana. Maar de plot en de beelden zijn zo krankzinnig dat het meer op een poster voor lsd lijkt.
Plot: De heldhaftige strijd van Michael terwijl hij zijn drugsverslaving bestrijdt terwijl hij wordt vernederd door types als Winnie de Poeh en Papa Smurf.
Ja, ja, dat is een goede boodschap, maar die wordt overschaduwd door het feit dat de schrijvers een nogal oudbakken idee hebben overgenomen en hebben geprobeerd het tot 30 minuten te rekken. Daar hoort ook een songsequentie bij, waarin je te horen krijgt dat er een miljoen rationele manieren zijn om 'Nee!' te zeggen, zoals: 'Ik kan geen hasj roken, ik heb huiswerk!'
De schrijvers kunnen... Ze weten niet goed wat ze moeten doen met de personages die ze gratis hebben meegebracht. Eerst zien we dat ze zich allemaal voor de menselijke personages moeten verstoppen, maar binnen vijf minuten zien we ze allemaal in het volle zicht rondrennen zonder dat iemand het merkt. Algauw beginnen ze met de menselijke cast om te gaan, en de enige die daar een beetje door van streek raakt zijn niet de drugsgebruikers, maar het kleine zusje dat tegen haar teddybeer praat (Poeh, trouwens.) Verder is er nog die kleine drugsdemon die rondwaart. Want weet je, dealers geven kinderen geen drugs. Hij is ook dubbelzinnig <0xE2><0x80><0x93> terwijl hij symbolisch voor Michael zou kunnen zijn.' Later gaat hij achter de kleine Corey aan om haar aan de drugs te krijgen. Dus ik denk dat hij... ehhh... verdergaat met zijn leven!
De hele plot culmineert uiteindelijk in een of andere krankzinnige scène waarin Michael meespeelt in wat lijkt op het Saturday Morning Carnival of Souls, oftewel een themapark uit de hel waar de verschillende stripfiguren hem in elkaar slaan en negeren en zo. Miss Piggy eet hem bijvoorbeeld op in een sandwich en spuugt hem uit. Als de schrijvers niet high waren toen ze dit schreven, moet ik ze aanraden om het toch maar te proberen, want gekker dan dit kunnen ze niet worden. Natuurlijk negeert de film het feit dat Michael's moeder hem in een sandwich heeft gestopt en hem uitspuugt. Het is inmiddels twee jaar geleden dat Michael voor het laatst een high heeft gehad, dus waarom deze trippende reeks hem zo'n angst zou aanjagen, is me een raadsel.
Ik besef dat ik helemaal weg ben van deze film, maar ik heb hem eigenlijk net weer gezien omdat ik de moeite heb genomen om hem op eBay op te sporen, want het is gewoon een schande dat het een slechte tekenfilm is. De mate van onbedoelde humor is briljant. Neem bijvoorbeeld deze scène <0xE2><0x80><0x93> Michaels vader zoekt in de koelkast naar een biertje. Hij ziet dat er veel weg zijn en zegt dat tegen zijn vrouw. De immer oplettende moeder zegt tegen hem: 'Maak je geen zorgen, je hebt ze waarschijnlijk gisteravond gewoon opgedronken terwijl je naar football zat te kijken.' In plaats daarvan lezen we in plaats daarvan verder en beseffen: Hé, jongens, het is oké om chemische afhankelijkheid te hebben zolang je volwassen bent! Scènes als deze zijn het kleine prijskaartje van deze film waard. O ja, en het feit dat je Simon de Chipmunk 'Marihuana' hoort zeggen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Als er één ding is waar ik me van wil onderscheiden van alle andere grote recensenten hier, dan is het dat ik de koningin ben van het vinden van vreemde films in rommelwinkels. Dat gezegd hebbende, kun je je onmogelijk voorstellen hoe blij ik was toen ik deze vond.
Ik kan me zelfs die zaterdagochtend nog herinneren waarop 'iedere' zender hem uitzond, zodat je vast kwam te zitten als je iets anders wilde zien (maar ja, ik denk dat dat de bedoeling was). Als kind wist ik niet of ik de manier waarop alle verschillende personages aan elkaar vastzaten wel leuk vond (er zijn een paar kruisingen die gewoon 'niet' werken). Maar ik denk dat de special het beoogde effect had. 'Je moet niet aan de drugs gaan, want dan krijg je nachtmerries over de Muppets.'
Als je dit daarentegen als volwassene bekijkt, zul je worden getrakteerd op de allerergste antidrugsfilm na _Reefer Madness_. Ik denk dat ik het daar maar bij laat voordat ik in de problemen kom.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Water toont de benarde situatie van Indiase weduwen aan het eind van de jaren dertig, zegt uiteindelijk dat het probleem nog steeds grotendeels bestaat uit het geven van statistieken, verwijst een paar keer naar Gandhi in de film voordat er eindelijk een scène is waarin hij wordt afgebeeld en doet niets extra innovatiefs of nieuws in de film. Ja, de filmografie is behoorlijk indrukwekkend, maar dat kan voor mij niet de ziel van welke film dan ook zijn.

India heeft, net als veel andere landen, verschillende problemen gehad, maar het heeft veel van deze problemen in het algemeen van zich afgeschud. Stel dat er in een bepaald jaar een film wordt gemaakt over racisme in Amerika, die eindigt met 'x aantal Amerikanen er vandaag de dag nog mee geconfronteerd'.

a) Hoe relevant zou het zijn, en, b) Hoe zou het zijn als zoiets extra-gewoons in de film werd uitgebeeld?
Een visie die ik las in een interview met Deepa Mehta was dat deze film wordt geïnterpreteerd als een stem voor het gemarginaliseerde overal. Uit recensies die ik overal lees, is het algemene wat ik hoor dat de regisseur geweldig werk heeft verricht en dat hij dapper is geweest door een probleem naar de wereld te brengen. De film gaat meer over een specifiek probleem waar een samenleving mee te maken had (en waar ze zich van hebben ontdaan door de hervormingsmaatregelen in het algemeen).
Ik zie niets wereldschokkends aan de film. Bovendien had de film geen ziel en bewoog hij zich tussen de intriges van Chuiyya en Kalyani. Sarala, de jonge Sri Lankaanse actrice, speelde de rol van Chuiyya voortreffelijk en dat was helaas het enige dat indruk op me maakte.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik ben een groot fan van het werk van Deepa Mehta, vooral van Fire and Earth 1947. Helaas mist die film van haar alles wat een goede film nodig heeft.
De film probeert de benarde toestand van de weduwen in India aan het begin van de twintigste eeuw en de nieuwe golf ideeën over hun rehabilitatie rond dezelfde tijd onder de aandacht te brengen. Getoond met een kinderweduwe als centrale figuur, had het, hoewel de plot vanuit een Indiaas standpunt te banaal was, toch een heel krachtige film kunnen zijn. Helaas! De film miste zowel de gevoeligheid van Vuur als de intensiteit van emotie in Aarde 1947. Zelfs als je ervan uitgaat dat het verhaal een gegeven is, hoewel er honderden dingen zijn die ik ook anders zou hebben gewild, is het maken van de film bijzonder ongelukkig. Alles wordt gezegd. Alles wordt recht voor zijn raap getoond. Afwezigheid van gevoelige, impliciete zinnen. Afwezigheid van dingen die onuitgesproken blijven. Ik kon gewoon niet geloven dat dit een Deepa Mehta-film was.
Er waren een paar heel gewone Hindi-filmpersonages <0xE2><0x80><0x93> zoals een oude weduwe met haar eigen belangen, of een vader die dubbele maatstaven van de hoogste kwaliteit heeft. Kun je geen script schrijven zonder deze ouderwetse Indiase filmpersonages te hebben?
Veel mensen prezen Deepa omdat ze een film had gemaakt en iets had bewezen tegen de fundamentalisten. Nou, ik ben het met je eens dat ze een stoutmoedige stap heeft gezet, maar moet je je geen zorgen maken over de kwaliteit van de film, of is het een controversiële stap op zich? Het is duidelijk dat als je begint met een verhaal als in Water, je uiteindelijk de pijn van de weduwen in aanmerking neemt - je hoeft geen ervaren regisseur te zijn om dat te bereiken. En de film had niets meer dan dat! Dus waar is Deepa's bijdrage aan de film?
En over acteren en zo gesproken - zielig!!! Lisa Ray heeft een knap gezicht, een buitengewoon knap gezicht - maar daar houdt het op. Ze kan geen Hindi spreken; ze kan niet uitdrukken. John Abraham is geen haar beter. De meeste weduwen lijken onnatuurlijk. De reddende genade zijn Seema Biswas en het jonge meisje. Ze zijn fantastisch.
En dit was een periodefilm, maar de Hindi-dialogen zijn waardeloos. Zelfs daar is de uitspraak zo onnatuurlijk als maar kan. Geen plattelandsaccenten! Geen plaatselijk slang. Helemaal niets. Het enige goede was waarschijnlijk de locatie van de opnamen. Ik vond de set van de vidhwa-ashram redelijk echt. De algehele blauwe tint van de hele film is ook passend.
Maar kijk deze film niet. Je zult er niets van begrijpen. Er zit niets in het verhaal of in de richting. Als je het moet zien, kijk dan naar de acteerprestaties van het kleine meisje.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deepa heeft opnieuw dapper geprobeerd een onderwerp naar voren te brengen waar niemand over wil praten. De verhaallijn is oké, de cinematografie is uitstekend, het scenario en de acteerprestaties liggen ver onder het gemiddelde. Ik denk dat dat de schuld is van de inwoners van Uttar Pradesh in India, waar haar oorspronkelijke set in 2000 werd vernietigd. Dat resulteerde in een totaal andere cast. Ik vraag me alleen af wat voor een spectaculaire film het zou zijn geweest als hij de originele acteurs Shabana Azmi, Nandita Das en Aamir Khan had gehad. De huidige acteurs Lisa Ray (die alleen maar goed is in bedscènes in Bombay Verfstoffen) en John Abraham zijn meelijwekkend en hebben basislessen in acteren nodig. Seema Biswas, Raghubir Yadav en Kulbushan Kharbabda hebben de film zo goed mogelijk bewaard. De jongen heeft uitstekend werk geleverd. De montage en het verloop van de film zijn ook niet iets wat je van Deepa zou verwachten. Geweldig onderwerp, stuurt een sterke boodschap uit over een praktijk die nog steeds vrij wijdverbreid is op het platteland van India, maar die niet voldoet aan de maatstaven die Deepa voor zichzelf in Vuur en Aarde heeft gesteld. Kijk er één keer naar... als hij op dvd staat, hoef je er geen tien dollar voor te betalen... hij is beter dan de gemiddelde Hindi-film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Katten hebben deze film gekopieerd van een Hindi-film uit 1974 die 'Call Girl' heette! 'Call Girl' had een identieke verhaallijn. De manier waarop de hoofdpersonen verliefd worden en vervolgens in opstand komen en de climax in beide films hetzelfde is! 'Call Girl' is beter dan Water, althans vanuit het verhaal gezien. Het ging niet zo tergend langzaam als Water! Water daarentegen gaat helemaal niet vooruit. Het doel is misschien om het publiek voor altijd sympathie voor Kalyani bij te brengen! Zijn Indiase filmmakers tegenwoordig beter dan geweldige kopiisten? Nou, ze noemen het 'geïnspireerd worden'. In hun taal is het: 'geïnspireerd worden (zonder enige eervolle vermelding!)'!!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deepa Mehta, Arundhati Roy en een hele rits andere zogenaamde intellectuelen krijgen de titel 'intellectuelen' omdat ze het heerlijk vinden om India en het hindoeïsme in een kwaad daglicht te stellen... en Deepa Mehta verdient er trouwens haar geld mee. Hoe dan ook, hindoes zijn te zachtmoedig of te bang om te protesteren zoals negers protesteren, zodat iedereen zich vrijheden kan veroorloven met het hindoeïsme. En het is een feit dat vrouwen in het westen in de jaren dertig ook werden mishandeld toen ze weduwe werden... alleen wijst niemand graag iets slechts aan het westen of iets anders aan dan India en hindoes. Ze schildert een correcte weergave van India en de situatie van de weduwen daar. Nergens wordt vermeld dat het huwelijk van een kind illegaal is. Aan het eind van de film zegt ze dat er 34 miljoen weduwen in India zijn. Natuurlijk zullen er onder een miljard mensen zoveel weduwen zijn. Maar hoeveel van hen zijn het levende leven dat ze in de film heeft geportretteerd? Deepa Mehta verkoopt eindelijk India en armoede om dollars te verdienen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Zielige NRI-troep... Kom maar op tegen iedereen die niet indiaans is... Dit is de slechtste Indiase bioscoop, gemaakt door het ergste NRI-spul... Het verhaal is saai en clichématig (zoals NRI's en westerlingen India zien).... Ga ervoor als je je dood wilt vervelen.
De film gaat over het lot van weduwen in India voor de onafhankelijkheid. Veel ervan is ook nu nog waar in afgelegen landelijke gebieden, maar niet in die mate als wordt beschreven (misschien omdat het een periodefilm is)...
Er zijn genoeg andere Indiase films die worden geregisseerd door uiterst getalenteerde regisseurs die de moeite waard zijn om van te genieten..... Kijk in plaats daarvan naar een documentaire of zoek informatie op internet als je echt geïnteresseerd bent in de benarde toestand van de vertrapten in India.
Ik verspilde mijn tijd.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat is er met Scream Baby Scream dat ik me niet voor schut moet voelen omdat ik hem heb gekocht? Ik heb hem gekocht omdat ik, God sta me bij, zelfs voor zo'n waardeloze B-film als deze een zwak heb. Maar toch. Er is iets aan deze film wat me irriteert, het is waarschijnlijk Janet, Janet komt koel en hooghartig over, schijnbaar met de bedoeling om diep en nobel over te komen, met een blik op haar gezicht die het uitschreeuwt van constipatie, ze lijkt niet te kunnen instemmen met wat haar gespannen vriendje wil. Ik ben blij dat dit haar enige rol is. 'Het is alsof de regisseur is begonnen met een Herschell Lewis-stijl, maar zich heeft teruggetrokken uit de bloederige scènes toen zijn vrouw erachter kwam, dus in plaats daarvan hebben we het ene saaie gesprek na het andere, en in wezen een heleboel irritant niets. Met andere woorden, we eindigen met Florida Bore. Joseph Adler zou zich moeten schamen. Janets vriendje, Jason is bijna net zo belachelijk als zij, die vent heeft iets negatiefs te zeggen over absoluut alles, nu ik erover nadenk, hij is waarschijnlijk de minst sympathieke goeie vent in de horrorgeschiedenis. Het enige wat deze film echt goed doet, is dat hij die 60's/vooral 70's heeft.' Het enige positieve is de kleine hoeveelheid strandscène, maar dat is voornamelijk te danken aan Janets gejammer dat het leven niet volmaakt is. In de enige ironische wending wordt Scream Baby Scream zelfs nog minder interessant zodra het verhaal eenmaal op gang is gekomen, zo rond de vijfenveertig minuten. Als het je niet kan schelen of je vermaak wel of niet te zien is, maar je bent beledigd door de kleur rood, zou je dit misschien niet zo erg vinden. Waarom distribueert Troma dit? Zou dit niet het gebied van Iets engs zijn? Scream Baby Scream is misschien wel de slechtste horrorfilm uit de hele geschiedenis van Florida, maar ik neem aan dat er onder de onsympathieke personages en de onsamenhangende plot ook mogelijkheden zitten. Scream, Baby, Scream lijkt me gewoon het bloederige patroon te volgen, dus, om een citaat van Janet te citeren: 'Als het niet past, gooi ik het weg.'


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Misschien moet je een voormalige hippie zijn om dit te kunnen waarderen, want afgezien van wat gedateerde modes, muziek en dialogen heeft het tegenwoordig eigenlijk niets bijzonders meer.

Vier studentes van de kunstacademie genieten van een zorgeloze dag waarop ze naaktmodellen schilderen en op motorfietsen rijden. Ze nemen in een van de scènes lsd en gaan naar een dierentuin. Er flitst een bordje op het scherm dat zegt: 'Niet aan de dieren voeren', en plotseling zitten ze lachend in een kooi en hangen ze aan een schommel met kettingen (?!) Een boosaardige kunstenaar (Larry Swanson) vertelt (in een flashback) hoe zijn kunstcarrière bijna geruïneerd werd door een verlammende handziekte. Hij stuurt in het zwart geklede zombiebeulen op pad om mensen te ontvoeren en injecteert ze dan met een serum dat hun gezicht vervormt. Hij probeert een nieuwe, abstracte vorm van acteren te creëren (ik gok hier, de details zijn een beetje vaag, om het zacht uit te drukken). Ondertussen gaat Jason (Ross Harris) de dag nadat zijn vriend Scotty (Chris Martell) wordt vermoord en zijn vriendin Janet (Eugenie Wingate) wordt ontvoerd, op pad om te redden. Ik vond de zombie make-up in ZOMBIE LAKE vreselijk, maar wacht maar tot je het hier ziet! Het is van Douglas Hobart, de ster van DOODSTRAF VAN TARTU. Een kleine rol wordt gespeeld door Brad Grinter, de regisseur van de Z-klassieke Bloedkreupel, die veel, veel leuker is dan deze dodelijk saaie kalkoen (ook wel bekend als Nachtmerriehuis).
Nutteloze triviale mededeling: De video-uitgave uit 1984 van _Regal_ heeft de verkeerde cast ( _THE BRIDES WORE BLOOD_ ) op het etiket!

Score: 1 van de 10!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Of is dit een andere weg onder het meesterwerk-onder-de-barrel? Liefst allebei! Ergens tussen 1969 en 1972 kwam er een hele reeks afschuwelijke horrorfilms die vrijwel allemaal weer verloren zijn gegaan. Er hoeft niets meer uitgelegd, gevraagd of hardop geschreeuwd te worden. Als je mijn schrijven over _Kroniek van het bloed_ of _Guru de zieke geest_ nauwkeurig volgt, dan weet je wat je te wachten staat met _Kreunende babykreun_. De titel klinkt cool; het is gewoon het zwakke script dat ergens anders had moeten komen! Maar toch, dit is van het begin af aan het vreselijkste stuk cinematografische meesterwerk dat ooit op film is gezet! De volgende keer dat je denkt dat dit een vroege slasher is (wat de gemiddelde IMDb-gebruiker de gelegenheid geeft om weer een commentaar te schrijven), heb je de volgende keer meer geluk! De echte waarheid achter het script heeft NIETS te maken met de film, die zogenaamd gaat over een psychopaat met een blauw gezicht die zijn slachtoffers'vermoordt' en een paar lelijke gezichtssculpturen maakt. Het voelt alsof je weer een vroege episode van 'SCOOBY-DOO' bekijkt. Mijn favoriete scène is de apenkooi waarin de vier jonge hippie-tieners spelen. En hoera voor een actrice onder de naam 'Eugenie Wingate' die ons de slechtste gezichtsmake-over ooit <br /><0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Heb je wel eens naar een film gekeken, waarbij na het einde je linkerhand zich afvraagt waar het in vredesnaam allemaal om ging? Nou, zeg 'hallo, schatje, schreeuw'. Het is niet zo dat het verhaal ingewikkeld is of zo, het speelt zich gewoon af in drie totaal verschillende versies... 1. Een leuke drugsfilm uit de jaren zestig... 2. Een veel te veel gedraaide soap... en 3. een horrorfilm (met heel weinig'schreeuw'). Tot mijn grote verbazing ben ik erachter gekomen dat de film is geschreven door een van mijn favorieten uit die tijd, Larry Cohen. Nou, ik denk dat zelfs de besten het met vallen en opstaan moeten leren.<br />Deze'slechte' film heeft wel wat voordelen. Het grootste deel van de film duurt niet lang, er is een behoorlijk coole jazzmuziek te horen en er zijn een paar memorabele scènes <0xE2><0x80><0x93> een daarvan is die waarin een groep kinderen besluit te experimenteren met zuur en een lekkere lange fietstocht naar de dierentuin maakt. De cameratrucs die de regisseur gebruikt om aan te geven dat hun hallucinatietoestand gewoon achterlijk is, maar wel grappig, zijn gewoon amusant. Geloof me, je hoeft niet het huis uit te rennen om deze te zien!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vond deze film in een xxl-winkel voor 80 euro voor VHS. Het interessante eraan is dat Camp Video de rechten ervan heeft opgekocht en een datum in 1986 in de aftiteling heeft gezet. Maar goed, genoeg rare feiten.<br />Deze film is absoluut niet eng. Zelfs het noemen van deze horror of een 'thriller' is lachwekkend. Er zaten hooguit 5 minuten in wat je in deze 80-minuten-film zou noemen, en die bestonden uit het acteren, want het was eng! Afgezien van alle woordspelingen was het schrijven van deze film ook pure onzin, net zoals de special effects en de make-up lachwekkend waren. Geen wonder dat dit zo'n obscure film is, de regisseur heeft de afgelopen 35 jaar waarschijnlijk het hele land afgezocht naar alle bestaande kopieën en die op één grote stapel verbrand, zodat niemand er meer aan kon komen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Waarom een remake van het oorspronkelijke 'Aanval'? In mijn ogen was 'Aanval' Carpenters ware meesterwerk. Het had alle elementen die goede Carpenter-films bezitten. Externe bedreiging van een kleine groep individuen. Mensen die de uitdaging aangaan omdat ze daartoe gedwongen worden. Isolatie! Vergeet niet dat de wapens in Carpenters origineel geen geluid maakten en dus veel bedreigender waren dan conventionele wapens. En nu deze remake. Concentratie op de psychologie van hoofdpersonage I en op zijn relatie tot hoofdpersonage II (het slechts eerbare kwaad). De anonieme dreiging in de Carpenter-film werd vervangen door een nogal conventionele samenzwerings- en corruptieachtergrond. De'regisseurs' begrepen de hoofdverhaallijn van het origineel gewoon niet. En produceerden zo iets heel gewoons.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Geweldpleging in Precinct 13: 3/10: Laten we even vergeten dat Geweldpleging in Precinct 13 een remake is van een klassieke actiefilm. Op zichzelf een debacle.
Laten we beginnen met het Rio Bravo-scenario. Er zitten een stuk of tien mensen vast in een vervallen politiebureau in Detroit (als de locatie in Detroit je al een warm gevoel geeft, hou dan nu op. Het had net zo goed Topeka kunnen heten en dan was er niets veranderd. Het laatste stukje in het bos zou zelfs nog logischer zijn geweest). Om hen heen zitten onze slechteriken; corrupte smerissen.
Nu weet ik wat je denkt. Corrupte smerissen? Waren de nazi's en de drugskartels in dat weekend druk bezig? Natuurlijk zijn dit geen gewone agenten. Deze kerels zijn de hoofdrolspelers in de nieuwste Tom Clancy-videogame. Ja, we hebben kogelvrije vesten, helikopters, laservizieren, nachtkijkers, noem maar op. We hebben dus dertig leden van de s.w.a.t./Special Forces tot de tanden bewapend, 4 agenten (drinkers let op, het is nieuwe jaren), 2 meisjes in feestjurken en een stuk of zes criminelen.
Hoe verdedigen onze helden zich dan? Dat kunnen ze niet. Ze zouden allemaal binnen tien minuten dood moeten zijn. (Om nog maar te zwijgen van de figuren binnen die de irritante gewoonte hebben om langs de ramen te lopen. Nu is een onlogisch scenario nog geen reden om een film te vergelijken met een actiefilm in B-stijl. Maar met uitzondering van Laurence Fishburne en Ethan Hawke leken alle andere personages komisch. (Tenminste, dat hoop ik.)
Terwijl de personages van Ja-Rules en Leguizamo al erg genoeg zijn. Het is de minstreelshow van Aisha Hind die de kers op de taart is. Zelden verschijnt er een meer stereotiepe Afro-Amerikaanse figuur op het moderne scherm. Haar optreden lijkt op dat van een corpsbal met een zwart gezicht en een act als gettolid.
In de originele Aanranding neemt een bendelid een ijscowagen over en rijdt door de buurt om kleine meisjes door het hoofd te schieten. Sindsdien heb ik een irrationele angst voor ijscowagens. Na deze Aanval heb ik een volkomen rationele angst voor remakes.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik weet zeker dat veel mannen deze film geweldig zullen vinden. De enige vrouw die ook maar enige 'ballen' laat zien (ongelukkige woordspeling) wordt gedwongen eruit te zien, te praten en eruit te zien als een man, de andere 2 vrouwen worden ofwel afgebeeld als seksuele objecten met maar één ding in hun hoofd <0xE2><0x80><0x93> seks/sexy zijn, met seks als hun enige attribuut en vaardigheid (Iris) <0xE2><0x80><0x93> of als neurotische mooie prinsesjes die alle kracht en professionele autoriteit die ze voor de hel losbarstte verloren hebben (Doc). De enige kracht die Iris uiteindelijk heeft is het resultaat van wat advies van een grote, sterke man. Afgezien van mijn negatieve instinctieve reactie als feministe, moet ik de camera rekwisieten geven <0xE2><0x80><0x93> en Ethan Hawke is geweldig in de allereerste scène. Daarna verliest zijn optreden vaart. Leeg amusement voor een brein dat het rustig aan wil doen. De film gaat tenminste niet in op de dualiteit van goed en slecht in de criminele geest.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het is oudejaarsavond, een politiemoordenaar (in de vorm van Laurence Fishburne) belandt op een politiebureau dat dichtgaat tot het gaat sneeuwen. Als de mensen belegerd worden, moeten agenten samenwerken met bajesklanten om te overleven. Deze heropvoering van de John Carpenter-klassieker hoefde alleen maar een paar stomme plotwendingen toe te voegen, alle spanning weg te nemen en een afschuwelijke John Lequizamo aan de cast toe te voegen, nietwaar? De eerste film was opwindend, ruig, en een genot om te zien. Deze is meer Hollywood, cliché en pijnlijk om te zien. Het enige wat ik uit deze film haalde was ocd kan heel irritant zijn... VEEL. Het slotlied is SOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO
Mijn graad: D-<0x3E><0x3E>

Dvd Extra's: Commentaar van Richet, Demonaco en Jeffrey Silver; verwijderde scènes met optioneel commentaar; 5 minuten 'Gewapend en Gevaarlijk' over de wapenexpert; 7 en een halve minuut 'achter de muren van het bureau'; 'Plan van Aanval'; 'Het Aanvalsteam'; 12 en een halve minuut achter de scènes; Trailers voor 'Ontketend', 'Witte Herrie', 'Seed of Chucky'
Miscelanious: Ik heb dit bij Best Buy gekocht en er zat een bonusdisk bij met de eerste 2 minuten van 'Cry Wolf'; een eerste blik van 10 minuten op 'Ontketend'; de trailer van die film; en


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Los Angeles, 1976. John Carpenter, die net van de filmacademie komt en met één film <0xE2><0x80><0x93> de low budget-spoofing van zijn studieproject uit 2001, getiteld Dark Star <0xE2><0x80><0x93> nog aan zijn broekriem hangt, maakt een eind aan een ruige actiefiguur die Assault On Precinct 13 heet. Het verhaal van een bijna verlaten politiebureau dat door een onzichtbare bende in LA wordt belegerd, was een kleine hit in het drive-incircuit en kreeg weinig lof van de paar critici die er iets om gaven, maar het zette de filmwereld nauwelijks in vuur en vlam, in tegenstelling tot Carpenters vervolg op Halloween (1978). Op Precinct 13 leerde Carpenter nog steeds hoe hij zijn bijna niet-bestaande budget kon uitbuiten door acteurs van lager niveau te gebruiken, de actie op die ene helse kleine locatie te houden en de film in een strak tempo af te draaien met een combinatie van bewerking, intelligent camerawerk en geavanceerde genrekennis.
<0x3E> In Hollywood wil of hoeft niemand meer honger te hebben, vooral niet als de cateringrekening van de week voor de versie van Precinct 13 uit 2005 meer bedraagt dan de volledige kosten van het origineel. Dat vertaalt zich wel in een bepaald soort luiheid van de kant van de filmmaker <0xE2><0x80><0x93> je hebt een belachelijk grote vakbondsploeg, een studio en een marketingbedrijf die allemaal voor je denken. En dat is de reden waarom je twintig jaar nadat je naar Carpenter's hebt gekeken, Carpenter's Als ik naar een film kijk, zie ik nog steeds elk glorieus moment, van het kleine meisje dat in koelen bloede wordt neergeschoten terwijl ze een ijsje koopt, tot de meedogenloze dreunende synthesizermuziek. Een week na Aanval 2005 herinner ik me Larry Fishburnes onbeweeglijke pingpongbalogen en weinig meer.
'Vergeten popcornschieter' past precies op de bovenrand van de poster. Het is oudejaarsavond op bureau 13, een bureau dat wordt gesloten met een schamele staf om de laatste uren mee door te brengen. Oproep is Jake Roenick (Ethan Hawke), een ex-narcotica-agent die nu diep in de problemen zit en op Jack Daniels en Seconol is overgestapt nadat zijn partners in de openingsscène waren gekoeld; Iris ('The Sopranos') Drea de Matteo), een nymfomane met een voorliefde voor criminele types, en Jasper (Brian Dennehy), een chagrijnige oude rot die op het punt staat met pensioen te gaan. Net als in Carpenter's Assault... wordt een bus met vier zware criminelen omgeleid naar het bureau. Alle beschonken ogen zijn gericht op gangsterkoning Bishop (Fishburne, nog steeds opgefokt door zijn tijd in de Matrix), die ternauwernood een moordaanslag van een undercoveragent heeft overleefd en van plan is de endemische corruptie binnen de georganiseerde misdaad, geleid door Marcus Duvall (een vermoeid uitziende Gabriel Byrne), aan het licht te brengen. Algauw zijn de telefoons buiten werking gesteld, de elektriciteitskabels doorgesneden, en zowel de politie als de criminelen zijn zwaarbewapend met een serieus arsenaal aan politiewapens en worden verteerd door paranoia terwijl ze oorlog voeren tegen een speciale eenheid van Duvalls corrupte agenten met witte bivakmutsen, kogelvrije vesten, infrarode bazooka's en meer hightechuitrusting dan de Skywalker Ranch. Dit, wordt van ons verwacht als de helikopters boven het politiebureau rondcirkelen en raketten in de ramen schieten, is een clandestiene operatie om Duvalls sporen te wissen. Hij had net zo goed billboards op Hollywood Boulevard kunnen neerzetten. De belangrijkste vraag is: waarom al die moeite? 1976 van John Carpenter is een cult-favoriet onder cinefielen, maar wordt nauwelijks gebrandmerkt in het collectieve bewustzijn van het publiek. Carpenter zelf was druk bezig om de klassieke western Rio Bravo van Howard Hawks om te werken tot een strakke, claustrofobische stedelijke thriller voor slechts 120.000 dollar. De Franse wonderjongen Jean-Fran<0xC3><0xA7>ois Richet, een zelfverklaarde fan van John Carpenters werk, lijkt zich minder druk te maken om een eerbetoon aan Hawks of JC <0xE2><0x80><0x93> hoewel het script doorspekt is met verwijzingen naar cowboys en indianen <0xE2><0x80><0x93> en lijkt erop gebrand om zo veel flitsende actie en vuurkracht in het miljoenenbudget te persen als maar mogelijk is. Het resultaat: een paar spannende momenten met pov-camera's in de hand, een onverwacht hoog (en bloederig) aantal slachtoffers, een paar fraaie plotwendingen, maar in wezen een eersteklas stedelijke actieheld met een veel te hoog prijskaartje. Wat het natrekken van Carpenters naam betreft: het is pure verwaandheid van de kant van de filmmakers die niets oplevert.
Tegen Monsieur Richet zeg ik: bon voyage, en ik wens u veel succes met uw muziekcarrière.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik denk niet dat het nodig is om je de plot uit de doeken te doen, want de site en de andere gebruikers hebben dat al uitstekend gedaan. Dat gezegd hebbende, zal ik je mijn mening geven. Dit is verreweg de slechtste film van 2005, en er zijn heel, heel slechte bij geweest. Ik hoef niet eens in details te treden, want er is helemaal niets goeds aan deze film. Slecht acteerwerk, slechte plot, slechte regie, slechte special effects <0xE2><0x80><0x93> noem maar op. Als het niet op zichzelf staat als de slechtste film die ooit is gemaakt, dan staat het wel in verband met andere rotzooi. Ik zou het g<0xC3><0xAA>nant vinden als mijn vrienden wisten dat ik in deze film speelde. Maar hé, de meeste mensen die het gaan zien, zullen het blijven zien, ongeacht de recensies die het krijgt, dus des te meer kracht. Als je de gapende leegte tussen je neuronen voelt, twee uur na het begin van de avond, geef mij dan niet de schuld.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film maakte me beslist aan het lachen, maar dat wil niet zeggen dat het echt grappig was. Nou ja, aan de andere kant hadden mijn vrienden en ik een hoop lol toen we ernaar keken.
Ik betwijfel of er iets in deze film is wat niet al minstens twee keer eerder is gedaan, net als de plot zelf. Alle personages zijn cliché-kartonnen rollen die niet eens acteertalent vereisen, en die vaardigheden worden dus niet aangeleerd. We hebben de corrupte smeris, een meedogenloze moordenaar die beweert om zijn mannen en hun gezinnen te geven, maar die zich niets aantrekt van mensen die hij van zo dichtbij in het voorhoofd schiet dat er bloed op zijn gezicht spettert. De grote zwarte gangsterkoning was een kopie van alle eerdere grote zwarte gangsterkoningen in de filmgeschiedenis (ze hadden hem net zo goed Marcellus Wallace kunnen noemen), maar net iets stoerder en meedogenlozer, want iets moet de nadruk leggen op het feit dat we ook Laurence Fishburne kennen uit echt goede films. En dan hebben we eindelijk de HEEL GEZOND ONDERZOEKER die kan...' Ik kan niets redelijks bedenken om te doen zodra de situatie van haar gewone leven afwijkt en wie het grootste deel van de film in een hoekje zit en hulpeloos probeert te bedenken hoe hij het wapen dat hij heeft gekregen vast moet houden. NIET ZIEN.
Het hele belegeringsverhaal is niet interessant, niet origineel (het is twee keer eerder gebruikt) en deze film weet er absoluut niets interessants aan toe te voegen. Eerst de eerste sonde, dan de belegering, dan de aanval, dan de ontsnappingspogingen. Ondertussen slaagt een stel gespannen, gestresste, door het dolle heen agenten en schurken erin een politieteam met geavanceerde apparatuur tegen te houden, met het heel belangrijke voordeel van VERTROUWEN. Aan de andere kant, in het holst van de nacht, als de stroom uitvalt en er een sneeuwstorm woedt, komt er beslist veel licht naar binnen, dus wat maakt het uit of je in het donker kunt zien?
Maar het beste deel komt aan het eind. In de eerste scènes van Precinct 13 zien we dat het in een buitenwijk van een industriestad ligt, met aan alle kanten fabrieken en kantoorgebouwen. Vanaf dit punt loopt de belegerde weg misschien honderd meter door een riool en waar eindigt hij? Een of andere steeg die midden in een bos eindigt! Een bos! Waar kwam dat bos vandaan? Wie besloot een dennenbos midden in een industriegebied te leggen? Hoe is het mogelijk dat dit bos, in de laatste scène, plotseling op een heuvel boven de stad in kwestie ligt, terwijl het er in de scènes in het bos bedrieglijk AF leek???
Van hieraf laat ik het oordeel aan jou over, en aan je gezonde verstand. Ga die film maar kijken als je op zoek bent naar een onbedoelde goeie mop, ik kan hem je echt aanbevelen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De openingsscène zorgt ervoor dat ik niet op het absolute nulpunt kom. Ik wou dat de hele film net zo korrelig en echt was als de intro.
Om van sommige films te kunnen genieten, is er veel te vergeven (handwapens met 60 schoten, helden met supermenselijke krachten, alle vrouwen zijn beeldschoon EN halfnaakt), maar dit 'Geweld tegen mijn intelligentie 13' is zo goed dat het me verbaast dat de cast voor de tweede dag van de opnamen is komen opdagen.
Ten eerste, hoe zijn die kerels bij de politie gekomen? Op grond van stommiteit, denk ik. Hoe rechtvaardigen de belangrijkste vrouwelijke personages het dat ze halfnaakt midden in de winter in Detroit zitten, of waar ze ook mogen zitten. Eerlijk gezegd reageert geen enkel personage in deze film op de elementen. Geen ramen, geen elektriciteit (die op wonderbaarlijke wijze onverklaarbaar terugkomt) tijdens de storm van de eeuw en ze zitten allemaal zo lekker als beestjes in een tapijt. Wat een technologie bestaat er die alle mobiele telefoons, radio's en hersenfuncties onklaar maakt. Dit moet dezelfde kracht zijn die ervoor zorgt dat Maria Bella vanaf haar kapotte auto tot aan haar knieën in de sneeuw loopt, zonder jas en bijna zonder jurk.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De oorspronkelijke _Assault on Precinct 13_ is grof, geestig en <0xE2><0x80><0x93> misschien wel het belangrijkste <0xE2><0x80><0x93> kort. Deze remake is genadeloos opgesmukt en praatziek. Erger nog, de Afro-Amerikaanse held van de eerste film is hier vervangen door de knappe blanke Ethan Hawke, waardoor deze _Assault_ minder progressief is dan de film uit de jaren zeventig. God, wat mis ik John Carpenter en zijn onwaarschijnlijke plot en zijn vreemde gevoel voor humor. Ik mis zelfs zijn B-acteurs, die stukken beter zijn dan Hawke en consorten.<br />Ik kan niet zeggen dat de nieuwe schurken in deze versie me iets kunnen schelen <0xE2><0x80><0x93> ze rekken het beetje geloofwaardigheid dat het verhaal ooit heeft gehad tot het uiterste. De vrouwelijke personages zijn waardeloos, de misdadigers zijn allemaal gelijksoortige criminelen, en Gabriel Byrne geeft weer een van zijn verveelde optredens. De muziek is ook helemaal verkeerd <0xE2><0x80><0x93> het is nietszeggende actiemuziek die de spanning eigenlijk wegneemt. Gewoon afschuwelijk.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Geweldpleging op Precinct 13 is de stomste film die ik sinds _Charlie's Angels 2_ heb gezien. De schande schuilt in het feit dat ze een goede cast hadden en een goed uitgangspunt om mee te werken.
Ik weet dat ze hebben gezegd dat deze film een remake is van _Rio Bravo_, maar hebben de schrijvers van deze film _Rio Bravo_ echt gezien? Behalve dat _Rio Bravo_ een westernklassieker is, was het uitgangspunt van de film dat de sheriff (John Wayne) moest voorkomen dat een gevangene die van moord werd beschuldigd door zijn broer en zijn bende werd bevrijd. Niemand in Geweldpleging op Precinct 13 wil iemand bevrijden. Ze willen IEDEREEN dood. Dus mijn eerste vraag zou moeten zijn: waarom verbrand je niet gewoon de hele boel vanaf het begin? Waarom zou je de boel eigenlijk 'aanvallen'? Ik weet dat de geënsceneerde draai aan de plot slim en schokkend bedoeld was, maar het sloeg nergens op en/of werd niet goed gepresenteerd. Als de doorgewinterde agent er vanaf het begin bij betrokken was, waarom dan deze hele film? Als de doorgewinterde agent tijdens het beleg plotseling een deal sloot bij de achterdeur, hoe kreeg hij dan de kans? Zodra hij bij de deur verscheen, zou hij neergeschoten zijn en hadden zij hun toegangspunt gehad. Het is gewoon NIET GOED. Welk deel van een stad kan een totale oorlog ontketenen op een politiedistrict (compleet met helikopters en zware explosies) zonder dat iemand het merkt? Maar zodra er een brand is, moeten ze 'wegwezen voordat de brandweer komt'????? Hoe wilden ze de chaos die buiten plaatsvond verdoezelen? Door kogels in de muren, kogelhulzen, voetafdrukken, het gebruik van de uitrusting en het feit dat er geen lijken van 'Bishops mannen' gevonden zouden worden? En hoe zat het met die sluipschutters van de politie? Hoe konden ze in vredesnaam zo vaak misschieten? Het bevalt me wel dat toen de twee gevangenen probeerden te vluchten, de sluipschutters door twee kleine sneeuwhopen werden verijdeld. Alsof het niet mogelijk is om een hogesnelheidsgriffle door een berg sneeuw te schieten.
De set was interessant, maar belachelijk, maar de film stortte in toen ze besloten om die ene figuur te vermoorden met een kogel door zijn hoofd omdat er absoluut geen kans op was. Ik weet dat de makers van de film geschokt waren, maar het enige wat ze kregen was weerzin tegen de wreedheid en de woede van het publiek. Denk je niet dat een deel van de reden waarom deze film zo'n succes is het feit is dat iedereen door mond-tot-mondreclame tegen vrienden en familie zegt dat ze hier uit de buurt moeten blijven? Die scène moet een groot deel van de tekst vormen (dat en het feit dat elke plotwending stommer is dan vuil). De conclusie blijft gestadig stompzinnig, terwijl de slechterik even pauzeert om een Austin Powers-achtige tirade af te steken in plaats van de hulpeloze mensen te doden die hij eindelijk te pakken heeft gekregen. Ik weet dat verschillende mensen de slotscènes hebben genoemd die zich afspelen in de bossen van de stad Detroit ( _Repsniker_ ), maar waarom is Ethans personage zomaar het bos in gelopen? Hij kijkt niet eens of de suv met de secretaresse en zijn vriend ontsnapt? Ze stormen gewoon op hem af en sluipen langzaam door het bos, met hun pistool in de hand. GACK. Ik zou door kunnen gaan, maar dat doe ik niet. Het enige wat ik kan zeggen is dat je deze stommiteit ten koste van alles wilt vermijden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit was misschien wel de slechtste film die ik in lange, lange tijd heb gezien. Vergeet niet dat er duidelijk geen onderzoek is gedaan naar Detroit (bos in het centrum van Detroit! Bwahaha!). De tekst was afschuwelijk, de premisse volkomen ongeloofwaardig, en eerlijk gezegd waren de personages g<0xC3><0xAA>nant. Ik kan met geen mogelijkheid begrijpen waarom doorgewinterde acteurs zich zo diep verlagen en deelnemen aan iets wat deze god afschuwelijk vindt. Ik heb het origineel nooit gezien en weet niet of deze film eer bewijst aan de oorspronkelijke vorm. Ik heb begrepen dat het origineel niet in Detroit speelde. Waarom ze daarvan afweken zonder nader onderzoek naar de omgeving te doen, zegt me alleen dat het niet alleen de cast was die de huur wilde betalen.<br />Verspil je tijd niet aan deze troep, tenzij je uit Detroit komt en behoefte hebt aan wat komisch vermaak.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik ben een enorme fan van de originele _Assault On Precinct 13_. De ijsscène blijft me tot op de dag van vandaag achtervolgen. Ik ben nu 33 en ik herinner me nog dat ik er als kind doodsbang voor was. Toen ik hoorde dat ze de film aan het herscheppen waren, dacht ik dat hij misschien wel goed zou zijn, maar toen ik de film zag, was het 100% niet dezelfde film. Het is geen remake. Het is een slecht gestolen idee. De film was volledig geruïneerd. De cast, Maria Bello, Laurence Fishburne, Ethan Hawke, Gabriel Burne, John Leguizamo en Drea De Matteo zijn allemaal geweldige acteurs, maar zelfs zij konden deze film niet redden. Het was gewoon verkeerd. Zelfs de setting was het tegenovergestelde. En hoe kon het in godsnaam niemand in die stad zijn opgevallen dat er naast hen een oorlog aan de gang was? Waarom kwam er niet eerder hulp opdagen? Stom. Stom.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Is het alleen mijn eigen schuld, of is dit een film van de AWFUL? Ik ga ervan uit dat het een film van de AWFUL is...
Ik weet heel goed dat het een mannenfilm is (meestal vol autoachtervolgingen, auto-ongelukken, vuurgevechten, explosies, enz.), dus ik verwacht toch wel enige mate van geloofwaardigheid. Als ik op de een of andere manier niet in de premisse kan geloven, zal de film niet werken. Dus komen we bij het probleem van 'Aanranding op Precinct 13'.
Ik ben niet iemand die dingen verknalt, dus ik vertel nooit details over de plot. Maar ik zal hier een uitzondering maken, want de plot is zo onzinnig. De slechterik zit opgesloten in Precinct 13. De maatjes van de slechterik willen hem eruit halen. Verrassing. De maatjes van de slechterik zijn in werkelijkheid corrupte agenten. Gefrustreerde, piekerende, maar heldhaftige jonge agent redt de dag terwijl hij het meisje het hof maakt. Oké. Ja, zo simpel is het echt, en zo stom.
'Geweldpleging op Precinct 13' vindt plaats in Detroit. Geen slechte omgeving voor misdaad en corruptie (ik ben er eind 2004 3 maanden geweest, dus ik weet waar ik het over heb). Maar toch is het buitensporig gewelddadig en beledigend voor de politie en de inwoners van Detroit. Ik heb veel tijd doorgebracht in het centrum van Detroit, maar ik kan me niet voorstellen hoe de uiteindelijke achtervolging in het centrum van Detroit is geëindigd. Ik moet het hebben gemist...
'Geweldpleging op Precinct 13' vindt plaats in Detroit. Je krijgt geen geld terug als je naar slechte films hebt gekeken. Er waren in 2005 te veel goede films om er ook maar n3.00 bij de Blockbuster aan te verspillen.
einde: 1.
(Alleen omdat ik ergere films heb gezien.)


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Je verwacht dat het een kinderachtige film is, maar je verwacht op zijn minst een complete en samenhangende film. Wat een verspilling. Ik ben ontzettend teleurgesteld, niet alleen omdat ik een slechte film heb gezien, maar omdat zo'n geweldig concept wordt bezoedeld door een gewone film die we allemaal al eerder hebben gezien. Als deze smurrie meer kost dan het budget, zou de studio er verstandig aan doen om de overwinning te vieren, alle beschikbare kopieën te verzamelen, die diep in de opslagruimte voor kernafval onder Yucca Mountain op te slaan en nooit meer zo'n film te maken. Het grootste deel van deze film zal je aan het denken houden: dit is niet wat ik wilde zien. Deze film is aantrekkelijk voor onintelligenten en misschien voor tieners. Het is echt jammer, want de meeste films zijn voor die doelgroep gemaakt. Ik had veel hogere verwachtingen van deze film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik tijdens de lunch op zoek was naar iets om te kijken, kwam ik toevallig deze film tegen. Ik ging naar WE Network omdat ze daar de laatste 20 minuten hadden van een of andere film over het belang van'squashen' voor een gymnastiekteam <0xE2><0x80><0x93> ik dacht: o jee, o jee, o jee. Nou, o jee, o jee.
Eerst miste ik een goede 20-40-minuten aan het begin van de film. Gelukkig werd het meeste vrij snel ingekort, vooral in de slaapkamerscène waarin Crystal toegeeft dat ze zich verantwoordelijk voelt voor de dood van haar verkrachter.
Ik ben dol op Jenny Garth en zal haar in zo'n beetje alles volgen. Ze is gewoon zo mooi, en ik wil dat mijn lippenstift er net zo perfect uitziet als de hare altijd doet. Ze ziet er de hele film door geweldig uit, en ze wordt niet echt ouder in wat meer dan tien jaar lijkt.
Al met al had ik met de acteurs te doen toen ik naar de film keek. Ze probeerden allemaal hun rol te verkopen, maar ze waren allemaal zo slecht geschreven dat het een constante strijd was. Eerlijk gezegd was ik verbaasd Terry Farrell en Mitch Ryan (Gregs vader van Dharma & Greg) hierin te zien.
Maar het schrijven was niet het ergste van de film. Ongeveer een halfuur voor het einde sterft haar moeder, en als ze de grafsteen laten zien, is de sterfdatum 1979. Omdat ik het begin gemist had, had ik uit de garderobe de indruk gekregen dat dit in de jaren tachtig gebeurde. Geen vrijetijdspak of strakke broek te bekennen. Schaam je voor degene die de kleding voor deze film heeft uitgezocht! Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> alle outfits in deze film waren prachtig, maar ze waren totaal niet geschikt voor die tijd. Ik vraag me bijna af of ze tegen de persoon in de garderobe hebben gezegd dat het een stuk uit die tijd was.
**De kern van de zaak <0xE2><0x80><0x93> goed voor een lach of om een Jennie Garth-kick te geven**.
**De kern <0xE2><0x80><0x93> goed voor een lach of om een Jennie Garth-kick te geven.** :)


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb niet veel ergere films gezien dan deze. De verhaallijn, de dialogen, het acteerwerk: het is allemaal één grote verschrikking! Het verhaal springt gewoon van a naar b naar c zonder enige logische tussenpoos. Elke keer denk je dat je iets over het hoofd hebt gezien, maar nee, zo was het ook bedoeld. En waarom is het personage dat Jenny Garth speelt in vredesnaam zo verliefd op die loser (die nu in de film Assepoester met Russel Crow speelt!)? Nou ja, het is natuurlijk geen Spielberg... Ik moet tien regels schrijven om te worden gepost. Deze film is echt niet inspirerend genoeg om tien regels te schrijven! Het is een romantische feelgoodfilm met een waardeloos verhaal, dus als je...' Daar kun je op rekenen: je zult een geweldige avond hebben.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze persoon is een zogenaamde entertainer die zijn toevlucht moet nemen tot godslastering, vulgaire taal en laster om anderen te laten geloven dat hij talent heeft. Ik heb vaak gezien dat komieken van elk van deze middelen een beetje gebruikten, maar als alles wat je kunt zeggen ermee doordrenkt is, is dat een teken van een door drugs beïnvloede, verwrongen geest. Daardoor vraag ik me af waar zijn verwrongen en gefrituurde brein na nog een paar jaar van misbruik zal zijn. Arme man!!! Ik geef toe dat ik het niet helemaal kon volgen <0xE2><0x80><0x93> te stom voor woorden. Het verbazingwekkende hiervan is dat iemand werkelijk gelooft dat hij een filosoof is!!! Geen wonder dat zelfrespect en fatsoen afnemen en perversiteit toeneemt. Kon het zijn dat de UFC een rol had gespeeld in zijn afgestompte brein?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het hele optreden van Joe Rogan bestaat uit gevloek, vermengd met gal. Hij is een hasjroker die de Fear Factor is binnengestapt in de veronderstelling dat het een grap was. Hij zei dat hij mensen zou opjutten omdat hij niet wist hoe stom mensen zouden zijn. De producers van de show, zo legde hij uit, gingen ervan uit dat ze grappen zouden uithalen met nietsvermoedende deelnemers om te zien hoe ver ze zouden gaan. Het niveau van het kwaad dat erbij kwam kijken is een beetje verwrongen. De special van meneer Rogan is gewoon gevuld met de tirades van iemand die te goed is voor gewone mensen. Ik vond hem beledigend en zijn teksten kunnen worden gehoord door getalenteerdere komieken als Eddie Murphy of Chris Rock. Rogan doet zelfs een vijf minuten durende oefening met het N-woord. Over het algemeen negeren ze dit speciale woord.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is echt een afschuwelijke film. Er worden weinig grapjes gemaakt en het tempo ligt ver boven het gemiddelde. Het enige grappige aan deze productie is de vergelijking met de klassieke film This Is Spinal Tap.
Vermijd deze film alsof het een van de plagen van de Bijbel zelf is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Als Jacqueline McKenzie en John Lynch niet zulke getalenteerde acteurs waren geweest, zou deze film waarschijnlijk nog erger zijn geweest dan hij in werkelijkheid is. Het verhaal van twee geestelijk gestoorde mensen die verliefd worden en een baby krijgen, is interessant en de moeite van het onderzoeken waard. Maar aan de negatieve kant wordt de plot steeds ongeloofwaardiger naarmate het verhaal vordert, en de muziekkeuze wordt steeds bizarder, zodat ik aan het eind merkte dat ik zat te lachen terwijl ik wist dat de regisseur had gewild dat ik huilde.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Op de openingsavond van het San Francisco Silent Film Festival was ik heel opgewonden bij het zien van films die historisch zijn en... nou ja, die je niet vaak ziet. De gastspreker die de film opende, creëerde een gevoel van hype ten opzichte van de obscuriteit, en hoe deze film onderschat wordt. Het sciencefictiongedeelte van de film was heel interessant en fantastisch voor zijn tijd, maar ik weet niet zeker of dat kwam door het feit dat hij direct na 'The Wind' van Briljant uit 1928 werd vertoond. of dat het leek dat Russische filmmakers op zoek zijn naar datgene waar Russische romans beroemd om zijn (honderden personages, ingewikkelde intriges), maar ik weet zeker dat de dramatische delen, net als de delen op Aarde, totaal onzinnig waren, saai, en ik raakte binnen twintig minuten de draad kwijt. Misschien kwam het door het acteren, maar ik was ervan overtuigd waarom deze film 'onbekend en onderschat' is: hij is saai, er is geen plot of verhaallijn en het acteren is afschuwelijk. Dit is zeker geen 'Battleship Potemkin', maar ik moet zeggen dat Russische films niet echt hun best doen om een beeld te schetsen van het leven in Rusland.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik ben er nauwelijks in geslaagd de hele film te bekijken... Pas na 85 minuten van de 110 minuten van de film begon de reis naar Mars, en toen waren er nog 5 minuten over voor de afsluiting. Die 85 lange minuten waren heel saai en droegen niets bij aan de film. Toen we eindelijk op Mars aankwamen, was de plot niet veel beter. Het had allemaal in veel kortere tijd kunnen gebeuren en er zou niets over het hoofd zijn gezien.
Wat ik niet begrijp is het feit dat de nieuwgeboren baby's in de film 'Aelita' heetten... Waarom zou iemand zijn/haar baby naar een schurk willen noemen die, hoewel hij maar één wenkbrauw heeft, blijkbaar 3 borsten heeft? Het enige interessante hier zijn de decors en de kostuums voor de Mars-scènes. Ze zijn een interessant experiment in het constructivisme, net zoals 'Het kabinet van dr. Caligari' vijf jaar geleden voor het expressionisme was.
Ik geef 4/10 voor het prachtig ogende ontwerp.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een toegewijde Russische geleerde droomt ervan naar Mars te gaan. Hij komt er uiteindelijk ook, maar het duurt een hele film voor we in staat zijn te lachen om de Russische revolutie op Mars.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film is vreemd, zelfs voor een stomme film. In wezen volgt hij de avonturen van een ingenieur in het postrevolutionaire Rusland die dagdroomt over een reis naar Mars. In deze film lijkt het alsof de producers WETEN DAT de communisten het land echt hebben verziekt, maar het ook willen laten lijken alsof ze iets goeds hebben bereikt.<br />Dan komen we bij de 'Marsmannetjes'-scènes, waarin iedereen op Mars een rare hoed draagt. Ze hebben een revolutie nadat ze door de Aardmensen zijn geïnspireerd, maar worden snel verraden door de koningin die hun kant kiest. Behalve dat het allemaal een droom is, of dat het dat is. (En aangezien de Russische Revolutie uiteindelijk tot de Stalin-dictatuur leidt, vraag je je af of het allemaal allegorie was. ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) ) )


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Nadat ik _Avalon_ had gezien (wat alleen maar fatsoenlijk was vanwege de heel aardige digitale porno) en verscheidene animefilms die door Osjii waren geschreven, waaronder Jin-Roh (wat fantastisch is), besloot ik dat ik de box met de filmtrilogie van Osjii maar eens moest gaan bekijken. Omdat de _Rode Bril_ en de _Stralende Hond_ familie van elkaar zijn, zal ik over beide films hier commentaar geven. En ik kan je wel vertellen dat het een van de grootste geldverspillingen was die ik in tijden heb gedaan. Ik heb eerst _Stralende Honden_ gezien en toen _De Rode Bril_. Ik moet tot mijn spijt zeggen dat dit waarschijnlijk de saaiste twee films zijn die ik ooit heb gezien. Ongeveer 10 minuten lang zie je in elke film wat actie tussen de personages, die alleen maar gekleed zijn in de 'Panzer-agent'-outfits voor een paar vluchtige scènes. De rest van de tijd zie je een paar erg uitgerekt uitgesponnen scènes vol saaie dialogen op minder indrukwekkende locaties. Ik begrijp echt helemaal niets van de motivatie achter deze twee films. Ik ben dol op de outfits van de Wolf-brigade en het idee achter de plot, maar de films zelf laten veel te wensen over. Ik raad je aan deze films NIET TE BELLEN en zeker niet de box-set te kopen, zoals ik heb gedaan, tenzij je van geldverspilling houdt. O, en als je je afvraagt wat ik vind van de derde film op de set, Talking Head, ik kon mezelf er niet eens toe brengen om hem te kijken voordat ik de dvd-set uit mijn dvd-verzameling had gezuiverd via eBay met een verlies van 120 dollar. Als je Japanse live-action wilt, kijk dan naar Returner, of Ichii the Killer, of de Zeiram-serie.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Rode bril.
Ik hield van Avalon, ik geloof dat deze regisseur een paar ontzagwekkende krankzinnige visioenen van de toekomst heeft gemaakt. Deze film was echter saaie pretentieuze troep. De openingsscène toonde een grote belofte voor wat de kunst op het omslag en de beschrijving beloven: een surrealistische actiefilm in toekomstnoirstijl. Ik heb het gevoel dat ik dat met Avalon heb gekregen.
Met Rode bril voelde ik me alleen maar ongemakkelijk bij het verlangen naar wat het in godsnaam voor zin had. Ik begreep de film nauwelijks en de mensen die erin speelden konden me niets schelen. Dit zou allemaal in orde zijn als de film effectieve kunst was. Hoewel de openingsscène er interessant uitzag en de scène met de reusachtige man in het robotpak die het reusachtige machinegeweer in de regen vasthield er cool uitzag, keek hij niet naar de film die de moeite van het kijken waard was.
<0x3E> Duimen omlaag.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik denk dat dit in het publieke domein valt, want het staat op dvd. Om te beginnen is dit een goede propagandafilm die je aan een Australisch publiek in oorlogstijd kunt laten zien, dus je moet het niet als een serieuze vertelling van Tobroek beschouwen. De eerste helft tot 3/4 is erg droog, ik denk zoals veel Amerikaanse oorlogsfilms waarin de rekruten bij elkaar komen, o man, wat is dat lang. Dan komen we in Afrika en Tobroek, vrij slecht, goedkoop spul. De gevechtsscènes op de dvd die ik heb gezien waren bijna helemaal zwart. Kijk hem als je wilt, maar bereid je voor op een snelle terugblik, want ik betwijfel of je die na een paar minuten aankunt. Ik heb veel meer genoten van het goedkope Italiaanse 'Battle of El Alamien', en Richard Burton heeft een Afrikaanse theateroorlogsfilm gemaakt die goed was 'The Desert Rats', deze film is gewoon een echt historisch stuk en had in die tijd moeten blijven, hij doet het tegenwoordig ook niet zo goed (ik betwijfel of hij in die tijd hoog werd aangeslagen). Ik zeg hetzelfde over mijn Amerikaanse tegenhanger van een oorlogsfilm, dus vat het niet persoonlijk op voor Australiërs (ik ben dol op Australië, ben er twee keer geweest!).


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In de aanloop naar 'Wat je nodig hebt' was elke aflevering sinds 'De eenzame' tot op zekere hoogte een succes. Deze aflevering is de eerste grote mislukking sinds 'De ontsnapping'. Het Serling-script is weer gebaseerd op het materiaal van iemand anders, een kort verhaal van Lewis Padgett. Net als bij 'En toen de hemel werd geopend' veranderde Serling de inhoud aanzienlijk door een wetenschapper en zijn machine weg te laten en een bejaarde marskramer in te voegen.
'Wat je nodig hebt' werkt het best als het zoet is. De openingsscène, waarin de marskramer de klanten in de bar voorziet van voorwerpen die ze in de nabije toekomst nodig zullen hebben, heeft een vriendelijke charme die tijdens een hele episode misschien wat sleets is geworden, maar die goed werkt in de tijd die hem is toebedeeld. Helaas zit de plot die hij schetst vol gapende gaten. Op het moment dat Steve Cochrans optreden als een ordinaire boef het hoofdthema wordt, valt de hele episode uit elkaar. Cochrans rol is een onderbouwd stereotype en zijn vlakke optreden accentueert die tekortkoming. Zijn uitbuiting van de oude marskramer is saai en voorspelbaar en de onthulling dat hij de oude man zal vermoorden is totaal niet overtuigend, waardoor het hele glibberige tafereel volkomen onecht lijkt. Ernest Truex is goed als de marskramer, hij geeft het personage een magisch, mysterieus maar warm tintje, maar hij is niet goed genoeg om het stuntelige script te helpen.
Om het nog erger te maken, zit het zwakke script ook vol inconsistenties. We leren bijvoorbeeld dat het vermogen van de marskramer om mensen te geven wat ze nodig hebben, voortkomt uit zijn vermogen om in de toekomst te kunnen kijken. Hoe kan hij dan een pen produceren die op magische wijze winnende paarden uitkiest? Dat lijkt een beetje buiten zijn domein van macht te vallen. En voor een man die in de toekomst kan kijken, doet de marskramer heel verbaasd als hij de schurk in zijn flat aantreft. Er zijn nog veel meer gaten te vinden in 'Wat U Wilt', maar dat is nauwelijks de moeite waard als de episode zo dun is dat je er toch doorheen kunt kijken.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb niets tegen volwassen humor, maar dit programma was gewoon ronduit smerig. De eerste 10 minuten bestond uit Pryor die vloekte tegen een of andere vent die foto's nam, gevolgd door mijn nog grovere vloeken. Ik weet niet wat er tussen die tijd en de laatste 5 minuten is gebeurd, want ik liep weg. Nadat ik dit had gezien, keek ik nooit meer op dezelfde manier naar Richard Pryor. En dan te bedenken dat hij ook nog eens de gastheer was van een kinderprogramma.<br />Als vloeken en smakeloze, niet grappige schuine moppen je aan het lachen maken, dan zul je dit waarschijnlijk wel leuk vinden. Maar als je een 'ouderwets' type bent, doe dan geen moeite.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is misschien niet de slechtste film die ooit de prijs voor de beste film heeft gewonnen, maar het is er wel een. Bij nader inzien is dit waarschijnlijk de slechtste film die ooit de prijs voor de beste film heeft gewonnen. Toch zou je verwachten dat het een film de moeite waard zou maken. Dat is ook zo, al is het ook twijfelachtig. De film bevat bijna geen diepgang en is gewoon 'leuk' na 'leuk' als je het zo wilt noemen. In het begin is het heel interessant, maar het lijkt alsof alles op zoveel manieren wordt overdreven.
Het acteerwerk was niet spectaculair om te zien, maar het was heel interessant om Charlton Heston in zijn eerste hoofdrol te zien. Na een tijdje begon ik me aan veel van de personages te ergeren. Wie ik wel leuk vond was James Stewart als de filosofische clown. Voor mij bewaarde hij de film in de zin dat hij er een extra laag aan gaf die hij hard nodig had. Helaas was er na Stewart niet veel meer.
De regie van de zeer gerespecteerde Cecil DeMille was voor mij niet aan de orde. Ik vond de film af en toe een beetje sentimenteel en zijn gebruik van Betty Hutton was een vergissing. Het uiterlijk van de film was soms heel goed, maar het gaf niet dat magische gevoel dat klassieke films nodig hebben. De tekst was eigenlijk best goed, als je in aanmerking nam hoe oppervlakkig de film was.
Uit films als deze kwam de term 'Hollywood Trash' naar voren. Er zit geen diepte in, geen geldige poging om emoties uit het publiek te halen en de film heeft eenvoudigweg geen artistieke waarde. En dan natuurlijk de vele gaten in de plot. Deze film was voortdurend irritant en frustrerend. Ik had zelfs het gevoel dat veel van wat ik zag niet alleen een onjuiste weergave was van het circusleven, maar ook het tegenovergestelde van hoe het werkelijk is. Waarom deze film de prijs voor de beste film won is me een raadsel, maar het is niet zoals de eerste of de laatste keer dat de Oscars een fout maken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In een jaar waarin 'Singin' in the Rain' en 'High Noon' werden uitgebracht, won deze overdadige kalkoen op de een of andere manier een Oscar voor de beste film. De helft van de film is niets meer dan circusvoorstellingen. De andere helft is soap- en melodrama. Heston en Wilde spelen allebei overdreven, hoewel ze in vergelijking met de irritante Hutton een toonbeeld van zelfbeheersing zijn. Hutton speelt een egocentrische trapezewerker en gedraagt zich als een overijverige middelbare scholier in een slecht geproduceerd schooltoneelstuk. Grahame is de enige van de cast die een fatsoenlijke voorstelling aflevert. DeMille is niet geïnteresseerd in het vertellen van een goed verhaal, maar in het creëren van een te lang spektakel, hoe saai ook.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Oké, ik zal het kort samenvatten... deze film zit vol afgezaagde dialogen, overdreven acteerwerk en een tot op de draad versleten script.
Er zijn momenten die bedoeld waren om heel dramatisch te zijn, maar gewoon grappig zijn vanwege de overdreven acteerwerk en de slecht geschreven zinnen. Ik moest onwillekeurig lachen op momenten die bedoeld waren om heel serieus te zijn. Het lichtpuntje in deze film is het circus. Het was zeker een traktatie om het circus in zijn hoogtijdagen te zien.
Er zijn momenten die net zo goed zijn. Maar dan duikt het weer terug in het B-filmgebied. Ik kwam een paar keer in de verleiding om er niet meer naar te kijken.
Maar ik weet zeker dat het geen beste film is geworden. Het moet een slap jaar zijn geweest!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Vroeger was ik altijd dol op het programma vanwege het geweldige script en de personages, maar de laatste tijd heb ik het gevoel dat het een emotioneel soort soap is geworden. Als je nu naar de promotiefoto's/posters van het programma kijkt, zie je óf twee agenten die elkaar omhelzen/zoenen of iets wat met vriendschap te maken heeft, terwijl promotiefoto's van het programma lang geleden iets met misdaad te maken zouden hebben gehad. Dit bewijst dat het veel veranderd is van een absoluut verbijsterend politiedrama in een gemiddeld soort tv-soap. Ik ben geïnteresseerd in politiewerk en dat soort dingen maar ik mis echt de grootsheid die _The Bill_ vroeger had. Ik wil hem 2 van de 10 sterren geven omdat je moet toegeven dat hij volledig geruïneerd is door de mensen die de _Bill_ hebben overgenomen.
Wat het script en de personages betreft, die zijn allebei bergafwaarts gegaan, de meeste grote personages zijn er niet meer (al zijn er nog wel een paar, denk ik) en ik zeg niet dat de nieuwere personages arm zijn of zo, want dat zijn ze beslist wel.' tja, ze missen alleen het stoere uiterlijk, de persoonlijkheden en de scriptlijnen die alle oude personages hadden, omdat de meeste nieuwe momenteel te maken hebben met dwaze relaties en problemen in de familie.
<0x3E> Omdat het tegenwoordig een van de enige politieprogramma's op de televisie is, zal _The Bill_ altijd een waardeloos interessant programma blijven om naar te kijken, maar zoals ik al zei, het heeft veel van zijn uniekheid verloren (als dat de juiste spelling is) en zou nu geclassificeerd worden als een afschuwelijke, onwezenlijke tv-soap.
<0x3E> Aanbevolen om te kijken voor een goeie mop over de stommiteiten van de betrokken politiemensen <0xE2><0x80><0x93> 2/10.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ravi Chopra heeft deze film 40 jaar geleden geschreven en wilde dat Dilip Kumar de hoofdrol zou spelen.

De film is uiteindelijk herschreven en gemaakt in 2003 en daarom ziet het onderwerp er soms gedateerd en te oppervlakkig uit.

Zoals de reden waarom Amitabh-Hema gescheiden is te oppervlakkig is <0xE2><0x80><0x93> zelfs de manier waarop de jongen wordt getoond is te slecht, net als Gulshan in AVTAAR.
Maar de boodschap komt goed over, maar de dingen worden op een clichématige manier gepresenteerd. Het karakter van Amitabh is het ergste, hij lijkt zo uit een sprookjesboek te komen, terwijl de slottoespraak van Bachchan goed is en ook de laatste woorden van het niet vergeven van de zoons goed zijn!
Ravi Chopra doet het goed. Muziek is goed, de liederen van Bachchan vallen op.
Amitabh blinkt zoals altijd uit, hij heeft al eerder een strenge oudere vader gespeeld, maar hier speelt hij een slachtoffer en hij speelt het goed. Zijn laatste toespraak is geweldig Hema is goed in haar rol Aman Verma valt op Samir Soni is goed, Naseer en de andere zoons en vrouwen zijn goed, hoewel Divya Dutta opvalt Salman Khan is nep, Paresh en Lillete zijn aardig, Paresh en Lillete zijn goed.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Twee dagen geleden kreeg ik de kans om die film op Cable (TV-Asia) te zien. Sindsdien ben ik erg in de war. De film 'Baghban' is heel succesvol omdat hij maar één kant van het echte leven laat zien. Hij staat heel negatief tegenover ouders. Heb je ooit aan een andere kant (kinderen) gedacht? Er zijn maar weinig ouders op deze wereld die hun kinderen alleen maar ter wereld brengen maar geen goede ouderlijke zorg geven. Daar ben ik het slachtoffer van. Waarom willen jullie (ouders) 5 kinderen in je leven als je alleen maar 2000 rpm per maand maakt? Ik moest samen met mijn broertjes en zusjes op straat werken. Ik heb geen idee hoe ik van daaruit het IIT heb weten te bereiken. Het is lang geleden, maar ik geloof het nog steeds niet. Nu ben ik wetenschappelijk onderzoeker hier in de Verenigde Staten. Ik heb mijn ouders alles gegeven wat ze nodig hadden, samen met de zorg van mijn twee broers, die bij hen blijven. Toen we klein waren, konden ze ons geen basisbehoeften geven. Ik vind deze film erg rancuneus. Hij is erg vooringenomen. Hij heeft mijn gevoelens diep gekwetst. Ik dring er sterk bij de producer/regisseur van deze film op aan ook eens vanuit een ander gezichtspunt naar de Indiase maatschappij te kijken en een andere film te maken. U kunt me bereiken op jan_simension nayahoo.com.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film toont waarlijk de klucht en de hypocrisie van de Indiase samenleving. Wat hij je probeert te laten zien is slechts één kant van het verhaal. De andere kant van het verhaal is het verborgen emotionele en mentale misbruik van Indiase kinderen dat in deze film niet wordt getoond.
'Indiase ouders' zijn schuldig aan het volgende: a. Het vernietigen van de individualiteit van de kinderen door ze op zeer jonge leeftijd volledig afhankelijk te maken van de ouders. Zulke kinderen worden alleen uiterlijk volwassen, maar in gedachten blijven ze kinderen. Aangezien hun alles is gegeven door hun grote Indiase ouders, voelen die kinderen automatisch niet de behoefte om ergens hard voor te werken of om de grondbeginselen van de menselijke communicatie met andere mensen te leren, behalve met hun ouders.
B. Ik kan u heel veel Indiase ouders laten zien die proberen te voorkomen dat hun kinderen vrienden maken, uitgaan of dat ze iets doen waardoor ze volwassen worden.
De reden waarom ze dat doen is hetzelfde egoïsme. Indiase ouders'verwachten' van hun kinderen dat ze voor hen zorgen als ze oud zijn. Ze sparen niet voor zichzelf en als ze eenmaal de leeftijd van 50 jaar hebben bereikt... schreeuwen ze LOUD... We zijn nu oud geworden en dus zijn we afhankelijk van jullie, kinderen, sinds we jullie naar deze wereld hebben gebracht en voor jullie hebben gezorgd en jullie intellectueel hebben verzwakt.
De meeste Indiase ouders op vijftigjarige leeftijd zijn lichamelijk en financieel volkomen verzwakt en financieel volkomen onzeker. De meesten hebben het gevoel dat ze absoluut niet voor zichzelf hoeven te zorgen omdat ze'verwachten' dat hun kinderen voor hen zorgen.
In het westen gebeurt het tegenovergestelde. Mensen beginnen op hun twintigste met plannen voor hun pensioen en als ze eenmaal met pensioen zijn, zijn ze financieel veilig. '
'Indianenouders doen niets van dien aard sinds ze de kinderen op de wereld hebben gezet, zoals ik al zei, en wat is daar een betere investering bij?'
'
Ik ben het slachtoffer van mijn Indiase ouders (er zijn ongetwijfeld talloze andere Indiase kinderen zoals ik), die lichamelijk zijn opgegroeid maar nog steeds worstelen met hun leven op HUN eigen houtje, en ze blijven vijftigjarigen lastigvallen die de hele tijd om HELP schreeuwen.
'
Deze film laat maar éen kant van het verhaal zien... OUD stukje JUNK.