inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Toen ik voor het eerst naar 'Surface' ging kijken, was ik verkocht. Het had alles wat ik wilde in een serie <0xE2><0x80><0x93> spanning, actie, mysterie, een geweldige plot en een geweldige cast van personages. Mijn hele familie vond het heerlijk om naar de serie te kijken. Het lijkt wel of als er een geweldige serie op tv is, de zender die meestal weer uitschakelt, net zoals ze bij deze serie deden. Ze werken met het Nielson-ranglijstsysteem dat ik stom vind, want er is een heleboel rotzooi waar ze naar lijken te kijken en die de zenders in de lucht houden. Als er maar een manier was waarop iedereen over een serie kon stemmen, dan zouden de goede series misschien niet uit de ether worden gehaald. Als ik nu tv kijk, kijk ik alleen maar goede series, dus op dit moment kijk ik niet veel tv. Ik hoop dat de zender de show terugbrengt, maar als ze eenmaal een stomme beslissing hebben genomen, houden ze zich eraan.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik zou het leuk vinden als ze de oppervlakte weer terugbrachten. Ik heb samen met mijn gezin echt genoten van de show. Ik had het gevoel dat de plot en de verhaallijn eersteklas waren. Zoals de ander al zei, het lijkt wel of alles wordt teruggebracht tot de laagste gemeenschappelijke noemer. Alleen maar saaie, politiek correcte troep overleeft. Kijk maar eens op internet hoeveel mensen naar de show hebben gekeken. Het is ook niet aardig om ons in het ongewisse te laten over wat er met alle personages in de show is gebeurd. Dit is hetzelfde wat er gebeurde met de tijdreisshow die volgens mij 8 dagen heette, maar eigenlijkbackstap had moeten heten. Hebben de Olympische Spelen de oppervlakte vernietigd? Ik weet dat de schrijversstaking jaren geleden een van mijn favoriete programma's, getiteld 'de grootste Amerikaanse held', heeft gedood.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is nieuw voor me, dus heb alsjeblieft geduld met me. Ik ben een grote fan van Surface. Ik vond het script en de computergraphics uitzonderlijk goed, net zo goed als alle andere sci-fi-films die ik in de bioscoop heb gezien. In februari stond er in de tv-gids Seizoen Finale, de presentator van het programma zei iets in de trant van: '... en nu de seizoenfinale van Surface.' Seizoen Finale, niet seriefinale! Ik kon niet wachten tot de herfst kwam, om te zien wat er daarna zou gebeuren. Dus de herfst komt en hij is nergens te vinden! Als NBC hem niet oppakt, hoe zit het dan met sci-fi of USA? Het lijkt me dat Bay Watch hem niet heeft opgepikt.' Ha! Als het geen serie is, dan in elk geval een miniserie, om het voor ons trouwe fans af te sluiten. Wat is er gebeurd met onze man die in de kerktoren vastzat? Was het wezen in de nis Nim? Had hij een groezige pens? Gaat de gekloonde man naar onze kant over? Er zijn zoveel onbeantwoorde vragen. Bedankt voor het luisteren naar mijn gebabbel!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze serie heeft een verbazingwekkende plot met goede en herkenbare acteurs (zoals het meisje van Boston Legal en Boris de Slager van Snatch). Zelfs de figuranten en de jongen, van wie ik in de reclame dacht dat hij een zwakke schakel was, verrasten me met zijn vaardigheid. Het zijn gewoon de kleine dingen die de regisseur moet bijschaven. Zoals de man die de recapitulatie doet van de laatste aflevering aan het begin van elke nieuwe aflevering moet worden ontslagen. Als een verteller je vertelt wat er is gebeurd, verpest dat het verhaal een beetje. Het enige andere kleine probleem dat ik had, was dat ze soms te lang bezig zijn met dingen, maar lang niet zo lang als sommige series als Prison Break. Weet iemand wanneer ze het seizoen hervatten?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het enige wat ik kan zeggen nadat ik de dvd's van het eerste seizoen heb bekeken, is dat ik niet kan geloven dat NBC dit programma 'groen licht' heeft gegeven. Het is zo anders dan wat momenteel in de mode is, afgezien van Lost. Degenen die de X-Files missen, hebben misschien een waardige opvolger. Niet zo mysterieus of intens als Lost, maar ik vind het over het algemeen wel leuker.
Dit soort uitgebreide verhalen is moeilijk te maken. Ik bedoel, het zou kunnen ontaarden in kinderachtig gesnotter als de meeste elementen niet met elkaar in overeenstemming zijn. Maar dat zijn ze wel, en ik vind de cast uitstekend, het schrijven is scherp, de locatie en de rekwisieten zijn eersteklas, en de special effects zijn heel goed voor een televisiebudget. Tuurlijk, het dringt aan op wat plausibel is, maar het wordt nooit zo stom dat het je intelligentie aantast.
Het komt erop neer dat dit een geweldig Sci-Fi-drama is voor het hele gezin. Ik betwijfel of het een klassieker wordt met een lange aanloop, zoals X-Files, maar in de tussentijd raad ik je aan om de dvd te kopen als je hem net zo hebt gemist als ik de eerste keer. Deze herfst zijn mijn _must see_ -programma's alleen maar beter geworden door nog een serie!
PS: Ik heb net gehoord dat het van NBC is geannuleerd... Ik hoop dat Sci-Fi het oppikt.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Surface, vanaf de dag dat het in de zomer van 2005 voor het eerst te zien was, was een gok. Aan de ene kant leek het zo'n strak concept en zo'n uitgekiende plot dat het de voorbijganger het gevoel gaf dat het beter uit de verf zou komen als film (of meerdere films). Daar kwam nog bij dat het voelde alsof het NBC's poging tot een 'Verloren-moordenaar' was. Aan de andere kant was het misschien wel zo dat het verhaal te uitgebreid was om in een film of twee te vertellen, en fans van Lost leken geïntrigeerd.
Dus na één (en mogelijk enige) seizoen op NBC zit het programma in een tijdelijke patstelling die het óf in de kluis van de sci-fi zou kunnen stoppen, óf een gat in NBC's budget zou kunnen vullen. In de zomer of herfst van 2007 of nog eerder. De kijkcijfers waren des te beter (wat niet veel zegt), maar de serie is uit de ether gehaald zonder dat er een officiële aankondiging over de toekomst is gedaan.
Dus, is het de moeite waard? Ja.
Surface volgt een doorlopend verhaalformaat, met een plot waar bijna geen afleveringen aan vastzitten. Bijna alles wat in de serie gebeurt, is belangrijk voor de plot, net als in een film. Het lijkt wel of er elke aflevering grote dingen gebeuren, maar omdat het aanvoelt als een film, heb je aan het eind van elke aflevering het gevoel dat er weinig is gebeurd en dat je naar meer verlangt! Dat is de kracht van de show, al laat hij wel zien hoe geweldig hij is. De cast is solide; de drie hoofdrollen, waaronder de mooie Lake Bell als Laura Daughtery, geven elke aflevering een solide voorstelling, elk gedreven door hun eigen redenen om de wezens te vinden/te bestuderen. De bijrollen, waaronder Ian Anthony Dale en de korte voorstelling van Rade Serbedzija, vullen de cast goed aan. Het wordt pas echt leuk bij een aflevering van 3-4 in het korte seizoen van 15), maar de tweede helft van het seizoen maakt dat weer goed. De visuele effecten zijn ook verbluffend (je mond valt open als je boven je hoofd een beeld ziet van een van de schepsels die een schip 'aanvallen').
Veel van de problemen van de show kunnen worden opgelost door het hele eerste seizoen te kopen en niet een week (of drie) te hoeven wachten op de volgende aflevering.
Kortom, als je het eerste seizoen hebt gemist en je bent nieuwsgierig, ga dan terug en kijk het nog eens. Het is geen Twin Peaks in termen van eigenzinnigheid, maar het hoogontwikkelde karakter ervan speelt in op dat, Lost, en andere soortgelijke shows, met een flair voor actie en avontuur.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Surface was te gek, ik weet niet hoeveel maandagen ik op school heb overleefd door alleen maar aan die nieuwe aflevering van Surface te denken. Ik vond het geweldig, soms moest ik naar huis bellen om tegen mijn moeder te zeggen dat ze het voor me moest opnemen. Ik was behoorlijk van streek toen ik hoorde dat het was afgelast, ik bedoel, jezus, wat een manier om ons te laten blijven. Dus ze kunnen hun nieuwe Tina-comedy hebben (daar kon je me niet voor betalen, ik denk dat ik dommer werd van het zien van de reclames). Ik zal mijn maandagse shot van Surface missen, ook al heeft mijn zus me uitgelachen. Hoewel, ontvoerd ziet er goed uit en ze hebben nog steeds L&O: SVU (ik geloof dat ik dat nog moet nakijken) (ik heb de 2 regels erboven geschreven, want ze zeiden dat ik tien regels nodig had).


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het spijt me te moeten zien dat SOURCE niet is uitgekozen voor het NBC-seizoen 2006-2007. Ik denk dat de vraag naar onnozele spelletjes en reality-tv op de televisie, een afspiegeling van onze cultuur, een goed verhaal heeft overvleugeld. Ik hoop en bid dat een of andere zender het oppikt zodat het, net als STARGATE en zijn spin-offs, door kan gaan.
Ik hoop ook dat de producenten een locatie vinden waar ze het niveau van Post Production kunnen produceren dat ze in een tv-interview wensen. Op dit moment zullen we het met de herhalingen van Sci-Fi, marathons, moeten doen. Ik zou graag willen zien waar het verhaal naartoe gaat na de tsunami die een eind maakte aan Episode 15. Ik zou graag het meesterbrein willen vinden achter de efficiënte poging om de ware identiteit van de schepsels te verdoezelen.

FOTO: Ochtendbeer.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit is de eerste sf-serie waar ik echt aan verslaafd ben geraakt sinds _Star Trek_ (en _Star Trek_ heb ik al in geen jaren meer gezien). Het invasiethema wordt op een wat andere manier uitgewerkt, maar wel op een heel opwindende manier. Het is ook ontleend aan het soapformat, waar het de hele serie van het jaar door in een boog wordt afgedraaid. De CGI haalt het absoluut niet bij de plot of de personages, met uitzondering van Nim, het jonge wezentje dat een huisdier met een uitgesproken houding is. (Alles wat laat zien wat hij werkelijk vond van de kefferige hond van de buren is in mijn ogen A-1. Ik blijf aan het eind van de finale achter om vragen te stellen (intelligente vragen, hoop ik) en erop te hameren dat NBC of iemand anders (Sci Fi, misschien) de serie zal blijven uitzenden en die vragen zal beantwoorden.<br />Een echt geweldig, chic programma.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een nieuwe en vernieuwende show met een geweldige cast die je op het puntje van je stoel houdt. Lake Bell is geweldig... het is jammer dat haar andere show, 'Miss Match', is afgelast. Ik ben blij dat ze terugkwam met 'Oppervlakte'. Ik kan niet wachten tot 'Oppervlakte' terugkomt. Deze show is echt uniek om te zien. Met een griezelige onderwaterwereld die aan Jurassic Park doet denken, blijf je je afvragen wat er nog meer komt. Nim is aanbiddelijk, ook al verandert hij in iets groters en veel onheilspellenders. Er zijn zoveel algemene shows die steeds dezelfde oude onderwerpen aansnijden. Als je zoiets als 'Oppervlakte' ziet, hoef je alleen maar te zeggen: 'Oppervlakte'.' DANK JE!'


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik vond dit een heel goede tv-serie en ik zou graag zien dat ze ermee doorging. Het werd echt interessant aan het eind en ik wil graag zien hoe het verder gaat. Soms moeten we een serie snel afbreken zonder haar een kans te geven. Ik denk dat deze een kans nodig heeft om verder te gaan, en ik zal er zeker op wachten. De oceaan is een van de plaatsen waar de mens zo weinig van weet en ik denk dat dat op zichzelf al een mysterie is. Wat ligt er op ons te wachten onder de wateren van de wereld? Er wordt zelfs gezegd dat de mens misschien al eeuwen geleden uit de wateren is gekropen of geslonken. Is dit een nieuwe ontwikkeling? Gaan we de voedselketen doorkruisen of vechten we voor onze positie?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb nu het hele eerste seizoen gezien en ik kan zeggen dat ik al heel lang niet meer van een show van dit niveau heb genoten het is geweldig om een show als deze in de pijplijn te zien en ik hoop dat er nog veel zullen volgen het laatste seizoen was de beste bar niemand kan niet wachten op het tweede seizoen wat mij betreft kan het alleen maar beter worden zoals hoe zullen de mensen blijven veranderen zal zijn gezin terugkrijgen en hoe zullen ze van het kerkdak af komen met acteren van dit niveau het is gemakkelijk te begrijpen waarom de show zo'n grote hit is bij de mensen zolang de mensen zulke shows maken zal ik ze houden. Ik denk dat het nu moeilijk is om met een origineel idee te komen omdat zoveel programma's een groot aantal onderwerpen bestrijken, dus het is verfrissend om zo'n origineel idee te zien.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Surface was een van de weinige echt unieke programma's van het afgelopen seizoen. Ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik mijn rooster had aangepast zodat ik elke aflevering thuis kon bekijken. Tonnen actie, spanning, sciencefiction enzovoort.
Het verhaal ging over een jongen die een ei vond dat uitkwam in een zeewezen. Hetzelfde zeewezen dat de broer van de hoofdpersoon had gedood en dat de vrouwelijke hoofdpersoon (de oceanograaf) had gezien. De meeste mensen denken dat het een dodelijke moordmachine is, maar degene die uit het ei kwam was heel vriendelijk.
Het enige probleem is dat NBC het heeft afgelast, dus we zullen nooit weten wat er gebeurt... Hopelijk pikken Sci-Fi of een ander kanaal het op.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wederom zijn er lafhartige overheidsinstanties die voor niets terugdeinzen om het publiek op de hoogte te houden van gewichtige gebeurtenissen. In dit geval de ontdekking van een nieuwe onderwatersoort die de ecologie van de planeet zou kunnen bedreigen. Hoewel het wezen geen ET is, schijnt hij bevriend te zijn met een jongeling, die het ten koste van alles beschermt, zich niet realiserend dat het slechts een kind van de soort is en dat het nog veel groter en slechter en slechter zal worden. Deze serie uit 2005 heeft veel om het lijf. Het is een familiedrama, sciencefiction, thriller met meer dan een paar komische momenten. De personages zijn geloofwaardig, goed geacteerd en goed gefotografeerd. De serie trekt de aandacht. Natuurlijk moet, zoals bij elke sciencefictionserie, het ongeloof worden weggenomen. En ik denk dat het hier is. Helaas, de serie is na het eerste seizoen gestopt, dus we krijgen nooit een oplossing. Om gek van te worden. Er is een algemene opmerking die ik de moeite waard vind om hier te maken. Veel tv-zenders en/of filmdistributiebedrijven annuleren, vrij willekeurig, schijnbaar uitstekende tv-series, vooral intelligente sciencefictionseries. Nu kunnen daar heel goede redenen voor zijn, hoewel het publiek met de grootst mogelijke minachting wordt behandeld en zelden de redenen vertelt. Dat is op zichzelf al irritant. Wat me echt op de zenuwen werkt, is dat ze, nadat ze de serie hebben geannuleerd, het ding dan zo ver als het is uitbrengen, op dvd, in een duidelijke poging de melkkoe zo ver mogelijk uit te melken. Voor eerdere kijkers van de serie die...' Oké, ze weten wat hun te wachten staat, maar veel van die onvoltooide series eindigen op een cliffhanger. Twee die me meteen te binnen schieten zijn 'Surface' en 'Odyssey 5'. Als je goede dingen over de serie hebt gehoord en hem niet hebt gezien, ga je die verdomde dvd kopen en krijg je een onopgeloste plotkwestie en dat maakt me heel kwaad! Ik vond 'Surface' geweldig en besefte niet dat de arme personages in een situatie terecht zouden komen die er volkomen onhoudbaar uitzag en dat we nooit zullen weten wat er daarna gebeurde. Ik vind dat er op al die dvd-hoezen een prominente vermelding moet komen, met de mededeling dat het verhaal onaf is. Tegenwoordig controleer ik bij de aankoop van een tv-serie (IMDB is een uitstekend beginpunt) of een 'complete' serie echt compleet is of niet.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Surface is een van de beste t.v.-series die ik ooit heb gezien. De acteurs zijn geweldig en de verhaallijn is fascinerend. Bij elke aflevering kon ik bijna niet wachten tot de volgende. Ik vond vooral Carter Jenkins, die Miles Bennett speelde, geweldig... Hij is een zeer getalenteerde acteur en ik verheug me erop meer van zijn werk te zien.<br />Ik kan niet geloven dat Surface maar één seizoen heeft gemaakt... Opnieuw heeft het publiek me teleurgesteld. Het is moeilijk voor te stellen dat een geweldig programma als dit zou worden afgelast, terwijl de waardeloze realityprogramma's jaar na jaar doorgaan. Degene die het besluit heeft genomen dit programma af te gelasten, heeft echt de bal bij dit programma laten vallen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Als vampierverhalen een kolfje naar je hand zijn, dan zou dit goth-feest, gebaseerd op de vampierkronieken van Anne Rice, een bevredigende ervaring moeten zijn. Een waarlijk consortium van ondoden in een hedendaagse omgeving, 'Koningin der Verdoemden', geregisseerd door Michael Rymer, is een verhaal van schaduwen en duisternis, en van de ongelukkige zielen die daar tot in de eeuwigheid verblijven.
De vampier Lestat (Stuart Townsend), verveeld door een wereld die hem niet langer opwindt, slaapt al vele jaren; maar plotseling veranderen de geluiden van die wereld die hij uit zijn langdurige sluimering hoort, en omdat hij het prettig vindt wat hij hoort, waagt hij het erop om op onderzoek uit te gaan. Wat hij vindt, is een wereld vol nieuwe geluiden, een nieuw soort muziek <0xE2><0x80><0x93> dwingend en doordringend <0xE2><0x80><0x93> geluiden die de zintuigen aanvallen en hem het gevoel geven dat hij leeft en welkom is. En hij weet dat zijn tijd eindelijk gekomen is, dat het voor hem en zijn soortgenoten tijd is om naar buiten te treden en de wereld op hun voorwaarden tegemoet te treden. Tegen die tijd wordt hij de voorman van een band <0xE2><0x80><0x93> een zanger en artiest die anders is dan alle andere die de wereld ooit heeft gekend. Hij stelt zich voor als een vampier en verzamelt al snel een aanhang die zich tot ver buiten Londen uitstrekt (waar het allemaal begint) en zal hem uiteindelijk meenemen naar Death Valley, Californië, waar hij van plan is een concert te geven dat alles wat iemand ooit heeft gezien of meegemaakt te boven gaat.
Lestat is zonder twijfel machtig, maar er zijn mensen van zijn soort die het niet op prijs stellen dat hij hen heeft ontmaskerd, onder wie Marius (Vincent Perez), een vampier die zelf ook machtig is - de vampier die Lestat zoveel jaren geleden heeft omgevormd - en ze komen bij elkaar, komen bij elkaar en maken plannen om Lestat bij het concert te ontmoeten. En ze gaan niet voor de muziek. Maar er is ook nog iets anders. Op een gegeven moment heeft Lestat per ongeluk de'moeder' van hen allen gewekt, de machtigste van alle vampiers, Akasha (Aaliyah), die op het punt staat haar aanwezigheid kenbaar te maken aan iedereen, en vooral aan degene die ze heeft gekozen om aan haar zijde te regeren als haar koning: Lestat. En tijdens het concert zal Akasha, daar kun je zeker van zijn, zonder mankeren aanwezig zijn.
Vergis je niet, dit is het verhaal van Lestat en Rymer vertelt het te midden van een omgeving die rijk is aan sfeer en met enkele verrukkelijke momenten, hoewel zijn film minder pittig is dan 'Interview With the Vampire' of 'Bram Stokers Dracula'.' Hij zet er flink de pas in, en er zijn een paar scènes die echt spannend zijn, maar over het algemeen is de film niet zo doordrenkt van dreiging als hij zou kunnen zijn, of zo veel als je zou kunnen verwachten. In de laatste telling wint de hoeveelheid verbrand vlees zelfs van de werkelijke bloedvergieten, hoewel er meer dan een smaak van geronnen bloed is, en meer dan een redelijke hoeveelheid lippen en monden druipen van het rode spul. Er is ook een goede F/X in de buurt, vooral in de scènes die de snelheid van de vampiers accentueren, terwijl ze zich sneller bewegen en door de lucht schieten dan het blote oog kan waarnemen. Het is een fatsoenlijke rol van Rymer, maar hij had er meer tanden in kunnen zetten als hij de vervreemding had aangedikt waar Lestat op zinspeelde. Zoals de zaken er nu voor staan, krijg je een indruk van zijn afstandelijkheid, maar niet genoeg om er volledig bij betrokken te raken.
'In _Interview with the Vampire_'heeft Tom Cruise wat charismatische kracht aan de rol van Lestat toegevoegd, maar Townsend is nog effectiever, met een blik en een houding die Lestat volmaakt weergeven. Hij speelt hem met een gevoel van aanvaarding en bij nadere beschouwing kun je zelfs een zweem van spijt en verlangen ontdekken. Het is een goede voorstelling en een die zijn karakter overtuigend verkoopt. Als Marius doet Vincent Perez het ook goed - hij is in feite een van de sterke punten van de film - hoewel zijn personage een beetje dubbelzinnig is; dat heeft echter meer te maken met de manier waarop hij is geschreven dan met de acteerprestaties van Perez, die heel goed zijn.
Opmerkelijke bijrollen zijn er ook nog voor Marguerite Moreau als Jesse, een jonge vrouw die te nieuwsgierig is voor haar eigen bestwil; en voor de beeldschone Lena Olin als Maharet, Jesses tante, die uiteindelijk een cruciale rol speelt in de afloop van het drama waarin Lestat en Akasha een rol spelen.
En als Akasha is Aaliyah een absoluut adembenemende verschijning. Wat valt er nog meer over haar te zeggen, behalve dat ze een begaafde artieste is, met een enorm talent en schoonheid. En helaas heeft ze ons veel te vroeg verlaten.
De bijrollen worden gespeeld door Paul McGann (David), Christian Manon (Mael), Claudia Black (Pandora), Bruce Spence (Khayman), Matthew Newton (Armand), Tiriel Mora (Roger) en Megan Dorman (Maudy). Met een veel sterker verhaal dan de gebruikelijke aanbiedingen van dit genre zullen vooral de fans van Anne Rice blij zijn met _Koningin van de Verdoemden_, een film die mooi is gemaakt en gebracht door regisseur Rymer en zijn innemende cast. In plaats van zich alleen maar bezig te houden met het bieden van een paar goedkope sensaties, is Rymer erin geslaagd om een echte horrorfilm te maken die er absoluut bovenuit steekt, en die misschien je honger naar meer van hetzelfde wel aanwakkert. En dat is de magie van de film. Ik geef deze een 7,5.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ondanks een paar acceptabele versies van de hoofdthema's van de boeken, bleef _Koningin van de verdoemden_ en _De vampierprinses_ niet recht doen aan de gecompliceerde verhaallijn van Anne Rices. De diepe lagen die alle personages opbouwden, werden alleen aan de oppervlakte doormidden gescheurd, zo niet door een totaal andere identiteit. De chronologische volgorde van de belangrijkste gebeurtenissen in de film leek verwrongen en onevenwichtig.
Er waren echter nogal wat dingen die de film deed om mijn 7 te verdienen. Een daarvan was dat de film het gevoel dat Lestat (onder andere) bij het publiek opwekte, vooral bij jonge meisjes, sterk vastlegde. De film deed het ook redelijk goed door zich te concentreren op het belang van erfelijkheid en geschiedenis waar de vampiers trots op waren. De sensuele scènes waren ook sfeervol en bevredigend.
Het acteerwerk in QUEEN OF THE DAMNED was matig, zij het teleurstellend. Stuart Townsend en Aaliyah hebben een verrassende chemie, hoewel dat alleen te zien is als het acteerwerk op zijn best is (niet erg vaak). De personages stellen niets voor in vergelijking met de personages die in INTERVIEW MET EEN VAMPIER voorkomen. Het ontbreekt ook aan de emotionele intelligentie van THE FEAST OF ALL SAINTS, wat jammer is, want Rice' Queen of the Damned had die, en meer.
Deze film geeft niet alles wat hij lijkt te zijn. De effecten zijn saai en erg teleurstellend. De extravagantie die nodig is in veel scènes wordt niet gegeven en de dialoog is vermoeiend. De decors van veel scènes zijn niet zoals ik ze me in het boek had voorgesteld, en ik denk dat veel ervan niet eens uit het verhaal zijn overgenomen. Er zijn maar een paar onsamenhangende gedeelten in de buurt van het begin en het midden van de film, maar het wikkelt zich vrij netjes om zichzelf heen, waardoor de kijker een volledig verhaal krijgt (als hij het boek niet had gelezen).
Iets waarvan ik vind dat de film een goede originele plaat moet hebben (Howard Shore of Elmer Bernstein), in plaats van een mix van rockmuziek, hoewel ik geen problemen had met sommige songs. Iets wat de film nog beter zou hebben gemaakt is een betere regie. Het landschap was niet alleen saai, maar ook onduidelijk, wat belangrijk is in een verhaal dat zich nogal vaak verplaatst.
Over het geheel genomen was _Koningin van de verdoemden_ een onevenwichtige, teleurstellende en toch enigszins bevredigende aanpassing van de belangrijke roman. Met een paar eenvoudige veranderingen zou het een heel succesvol stuk filmwerk kunnen zijn. Ik zou deze film aanbevelen voor mensen die _Interview_ hebben gezien of de boeken hebben gelezen, zodat ze hun eigen mening over de aanpassing kunnen geven.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel deze film niet de somberheid van de boeken heeft, is het naar mijn mening een geweldige film. Hij is geweldig kitscherig met de mooie Stuart Townsend als Lestat. Hij heeft dan misschien niet het blonde haar en de blauwe ogen die zo levendig beschreven worden in het boek, maar om eerlijk te zijn zou hij er niet goed uitzien met blond haar, en Lestat ziet er absoluut goed uit. Hij beweegt zich als het roofdier dat Lestat volgens mij zou zijn.<br />De visuele effecten zijn vrij goed en de soundtrack is absoluut verbazingwekkend. Het is geen Verhoor met de Vampier, dus probeer ze niet met elkaar te vergelijken. Verhoor is het verhaal van Louis. Dit is een aangepaste versie van dat van Lestat. Hoe dan ook, ik kan het van harte aanbevelen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb die film nu al een paar keer gezien en ik kan er nog steeds niet genoeg van krijgen. Het lijkt verdomme wel een drug. Ik weet dat een heleboel mensen er niet van houden, maar er is iets aan die film dat me gewoon aantrekt. Elke voorstelling is spectaculair, maar Aaliyah is degene die de show steelt. Ze speelde niet alleen de rol van Akasha, ze werd die rol ook. Haar lichaamsbeweging en schoonheid werden uitzonderlijk goed weergegeven. Het is ook leuk om te zien dat er een zwart meisje werd gekozen voor de rol van een Egyptische koningin (nee, ik heb geen vooroordelen tegen blanken, ik ben er zelf een). Het is waar dat niet bekend is welke kleur de oude Egyptenaren in werkelijkheid hadden, maar dit was een leuke verandering. Stuart Townsend zorgde ervoor dat ik helemaal vergat dat het portret dat Tom Cruise van Lestat en Marguerite schetste, weer eens prachtig was. Al met al was het een leuke film. Voor degenen die hem nog niet hebben gezien, moet je hem met een open blik bekijken en niet te serieus nemen. Ik bedoel, het is een film over een vampier die een rockster wordt. Zie het maar zo.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het heeft heel weinig met de boeken te maken: de helft van de personages is geëlimineerd, de plot is sterk veranderd, de ouders van de mensen zijn veranderd voor andere personages... Het heeft niets met de boeken te maken.<br />Maar als je hem bekijkt als een onafhankelijk stuk (probeer te vergeten dat je de boeken ooit hebt gelezen) is de film heel goed in elkaar gezet, iedereen ziet er heel goed uit en er is zelfs een mooi einde...


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ondanks de vele recensenten vond ik deze film goed. Ik vond hem zelfs beter dan Interview With a Vampire en ik vond deze Lestat (Stuart Townsend) beter dan de poging van Cruise. Alle hoofdrolspelers uit de serie waren aanwezig: Talbot, Lestat, Armand, Maharet, Khayman, Pandora, Mael, Marius en nog een stuk of zes (hoewel de meesten met een camee). Marius, Lestat en Akasha waren de hoofdrolspelers (en Jesse van de Talamasca). Ook geloof ik dat deze film en de muziek, in weerwil van andere recensies, trouw waren aan de vertolking en het ethos van Anne Rice, althans zoals ik het zag. Ik kon de breedte van de boekenserie niet goed inschatten, maar ik vond het een leuke aanvulling.<br />Ik ben een groot fan van deze serie, voornamelijk vanwege de stijl van Anne Rice, de gevoeligheden en de behandelingen. En ik vond deze film een trouwe en vaak superlatievenrijke weergave van de visie van de auteur.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel de film niet trouw is aan de oorspronkelijke romans, slaagt hij erin een modern gotisch vampierbeeld te scheppen. Iemand heeft geprobeerd QotD te beledigen door het een muziekvideo te noemen. In feite is het een aanvulling. De altijd aanwezige gotische muziek in combinatie met de muziekvideo-achtige beelden maakte de film zo somber - en 'Koningin van de Verdoemden' is een verhaal dat door stemmingen wordt gedreven.
Ik begrijp de fanatieke fans niet die klagen over de wijzigingen in het verhaal. De plot is aangepast om minder verwarrend te zijn voor kijkers die de romans niet kennen. Het aantal personages is verminderd en ik heb er geen moeite mee Lestats maker te veranderen of Mekares personage over te slaan. De grootste verandering <0xE2><0x80><0x94> de romance van Lestat en Jesse <0xE2><0x80><0x94> leek me een heel aardige toevoeging.
Eigenlijk denk ik dat een getrouwe bewerking een complete mislukking zou zijn. De langzame en sombere stemming, die volmaakt was voor het New Orlean van de zesde eeuw en voor de angsten van Louis, zou niet passen bij Lestats opstandigheid en zijn muziek. En hoewel het boek traag kan zijn, beschrijvend, en verschillende elementen kan combineren maar ze toch goed overbrengt, kan de film dat gewoon niet zonder chaotisch te worden. 'Vampier Lestat' en 'Koningin van de Verdoemden' kunnen in minstens drie films worden verdeeld <0xE2><0x80><0x94> de makers moesten iets kiezen.
Sommige special effects, zoals het vliegen of lopen uit de vlammen, waren het enige wat ik echt deed.' Maar Akasha's dood was heel mooi. De cast was goed, Stuard Townsend was overtuigend als Lestat, vooral tijdens het concert, maar ik gaf de voorkeur aan Banderas als Armand. Maar ik hield van Jesse, Maharet en Marius. En natuurlijk was Aaliyah volmaakt met haar quasi-oud-Egyptisch accent.
'Koningin van de Verdoemden' is een van de weinige films die vampiers laten zien als iets meer dan bloedzuigende monsters. Maar vergelijk hem alsjeblieft niet met de 'interview'-film. Hij heeft een heel andere stijl, net zo verschillend als Louis en Lestat. Persoonlijk vind ik het eerst opwindend om naar het bestaan van een vampier te kijken vanuit het standpunt van Louis' 'gebottelde honger', en dan over te schakelen op het standpunt dat verstoken is van elke moraal, maar voor een vampier, Lestat, verrassend veel uitstraalt.
Ik zou 'Koningin' 8 van 10 geven omdat er een paar technische fouten in zaten, maar ik besloot het 9 te geven omdat het enorm onderschat wordt door mensen die er een hekel aan hebben, gewoon omdat het niet strookt met hun visie op de boeken, die duidelijk te zien zijn als je naar het aantal stemmen kijkt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik vond dit eigenlijk de beste vampierfilm die ik ooit heb gezien. Ik heb ook veel gezien. De effecten waren geweldig en de casting was briljant. Het was een heel goede film. De make-up en de kostuums waren ook geweldig. Ik zou hem kunnen aanbevelen, maar niet voor kinderen. Het is geen kinderfilm.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nadat hij uit pure eenzaamheid in slaap is gevallen, wordt Lestat na een slaap van honderd jaar wakker door de klanken van een nieuwe muziek waar hij deel van wil uitmaken en de band 'The Vampire Lestat' is geboren. Zijn verlangen om een eind te maken aan zijn eenzaamheid en zijn 'leven in het licht'-houding, samen met zijn muziek, maakt zijn medevampiers kwaad en doet een kwaad ontwaken dat duizenden jaren heeft liggen sluimeren.
Deze film is niet voor degenen die een echte boek-naar-filmbewerking zoeken. Degenen die de boeken hebben gelezen en verwachten het op het scherm te zien, staan een enorme teleurstelling te wachten. Deze film zal aantrekkelijk zijn voor degenen die echt hebben genoten van de 'Interview With the Vampire'-film. Er zitten een paar gaten in de plot en een paar ongerijmdheden, maar over het geheel genomen was deze film bevredigend. Stuart Townsend portretteert Lestat met een sensualiteit en een sexappeal die in de vorige film ontbraken. De relaties die in de film werden geportretteerd waren heel sexy en opwindend.
Als film lokt het verhaal je naar binnen. Het acteren is geweldig. Ik hield van dit verhaal en deze film. Als je van smeulende sensualiteit en seksuele spanning houdt, zul je van deze film houden!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Koningin van de Verdoemden' is een van de beste vampierfilms die ik ooit heb gezien! De film had spanning, actie en bloed. De combinatie van de felle, veeleisende houding van de koningin en de rock-'n-roll-stemming van onze ster, heel goed gespeeld door Stuart Townsend, maakt een prachtig gemaakte film die alleen deze combinatie kan creëren. Ik ben altijd degene die mijn vrienden en familieleden raad geeft over welke films het waard zijn om te huren, en als ze me vragen of 'Koningin van de Verdoemden' het waard is om te kopen, zeg ik dat het dat is. Deze film is absoluut een must in de huizen van alle horrorfilmliefhebbers!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een van de beste vampierfilms die ik in lange tijd heb gezien. Hij was heel verleidelijk en verlokkelijk, en ik vond het leuk dat hij niet de gebruikelijke bloederige slachtpartijen had die de meeste vampierfilms hebben. De muziek was uitstekend. Het zou geweldig zijn als er een vervolg kwam.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik herinner me dat ik deze film de eerste keer dat ik hem zag niet leuk vond, maar hij is me gaan bevallen. Ik hou van de kostuums en de poses die de acteurs aannemen, de humor, de cinematografie, de soundtrack. De scènes zijn heel rijk en het gaat allemaal heel snel. Elke keer dat ik ernaar kijk valt mijn oog op iets nieuws. Aaliyah als Akasha is waarschijnlijk het enige dat de film verpest, maar niet genoeg.<br />Bovendien is de Lestat in deze film anders, het is niet hetzelfde personage. Je kunt zien dat het personage Armand Lestat-achtige eigenschappen heeft gekregen omdat ik aanneem dat Anne het erin wilde hebben. Maar er is geen reden om deze film te vernielen omdat hij niet op boeken lijkt, hij is op zichzelf al fascinerend.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Oké... eerst de Anne rijstboekfans...

<0x3E><0x3E> Lestats ogen zijn niet blauw... hij is niet blond in deze film... maar ook al is Marius niet Lestats maker... ook al hebben ze het verhaal definitief veranderd...
<0x3E><0x3E> Hoe kun je zeggen dat het geen goede film is?
<0x3E><0x3E> Deze film... is de BESTE vampierfilm die ik ooit heb gezien... en Lestat wordt er volmaakt in afgebeeld... misschien niet zijn gelaatstrekken... maar ik geloof niet dat je een betere Lestat kunt vinden... de manier waarop hij praat... en de manier waarop hij naar gewone stervelingen kijkt... zijn arrogantie... en pure liefde voor de roem wordt vlekkeloos weergegeven.
<0x3E><0x3E> Als je het voor deze ene keer... als gewoon een film beschouwt... en niet probeert elke scène in het boek te beschrijven... zul je net zoveel van de film houden als ik.
<0x3E><0x3E> Nu... voor de niet-lezers. <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E> <0x3E><0x3E>


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moet zeggen dat deze film absoluut verbazingwekkend is. Ik begrijp niet waarom hij zo'n lage score heeft gekregen. Hij heeft romantiek, muziek, duisternis en vampiers. Stuart Townsend speelde Lestat geweldig, het acteerwerk was geweldig. Ook heb ik normaal gesproken niets met die muziek, nou ja, soms. Maar ik moet zeggen dat de muziek in deze film er perfect bij past. Als je van donkere films over vampiers houdt, is dit beslist iets voor jou of zelfs als je dat niet doet, zit er een liefdesverhaal in. Maar het enige wat ik kan zeggen is één woord: Verbazingwekkend! Mijn score is uitdagend: 10 van de 10. Hoe dan ook, ik raad je ernstig aan om ernaar te kijken. Ik herinner me dat ik die al jaren niet meer heb gezien. Ik heb hem ongeveer een jaar geleden nog een keer gezien en ik ben er weer aan verslaafd.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Oké, het was niet helemaal zo goed als ik had verwacht <0xE2><0x80><0x93> eigenlijk was het heel anders dan ik had gedacht <0xE2><0x80><0x93> maar het bleek toch een heel goede film te zijn.
Normaal gesproken geef ik niet veel om dat soort muziek, maar in deze film werkte het perfect (ik bedoel duh hij is een rockster) maar ik was in elk geval dol op Stuart Townsend in deze film, en Aaliyah, hoewel ze maar een kleine rol in de film had, was fantastisch. Ik moet toegeven dat ik blij ben dat Tom Cruise de rol van Lestat in _Interview with a Vampire_ speelde, ook al heb ik er normaal een hekel aan als ze verschillende mensen gebruiken om dezelfde personages te spelen in vervolgen en zo.
Al met al was de film geweldig en ik genoot ervan, ook al waren er delen die beter hadden kunnen zijn. Geweldige vampierfilm.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Persoonlijk ben ik dol op TRIS MOVIE! Mijn beste vriendin heeft me erover verteld, dus ik heb de film gehuurd en ernaar gekeken. Het is ongelooflijk! De muziek, het acteerwerk, het verhaal dat de emoties beschrijft, alles... behalve één klein dingetje. Absoluut geen loyaliteit aan de boeken. Ik had die film al gezien voordat ik van het bestaan van de boeken wist, dus ik was geschokt toen ik merkte hoeveel mensen de film eigenlijk haatten. Ik merkte al snel dat de boekfans helemaal niet blij waren met de ontrouw, omdat ze niet hypocriet wilden zijn (ik haat de Harry Potter-films omdat ik geen boekenfan ben) en dus hield ik mijn mond. Uiteindelijk pakte ik 'The Vampire Lestat' op. en begreep meteen waarom iedereen er zo'n hekel aan had. Het is totaal anders (de film _Queen of the damned_ is een combinatie van _The Vampire Lestat_ en _The Queen of the Damned_ ). Maar ik vond de film nog steeds geweldig vanaf het moment dat ik hem zag voordat ik een van de boeken las. Dus als je deze film niet hebt gezien of het boek hebt gelezen, kijk dan eerst naar de film, anders haat je hem. Als je het boek hebt gelezen, heb je het volste recht om deze film te haten.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het grootste deel van de film is hier in Australië opgenomen, maar het landschap is prachtig en er is een fantastisch gebied om in te filmen. Lestat (Stuart Townsend) is onlangs wakker geworden na een lange periode van slaap en heeft besloten zijn eed als vampier te schenden door zich aan een band te onthullen. Als hij een populair filmicoon wordt, worden zijn mede-vampiers, zij het niet op grote schaal, krankzinnig en beramen hun dood. Intussen is Jesse (Marguerite Moreau) een weeskind uit de bovennatuurlijke studies, die een oude stamboom van vampiers heeft, diep geobsedeerd geraakt door Lestat. Haar baas David (Paul McGann) begrijpt haar obsessie en hernieuwt zijn obsessie met de vampier Marius (Vincent Perez) die een oude vampier is en de man die van Lestat ook een vampier heeft gemaakt. Jesse krijgt Lestats dagboek en leest over zijn eerste moord en een ontmoeting met de Koningin van de Verdoemden, Akasha (Aaliyah). Als Lestat een concert geeft in de Dode Vallei, krijgt hij nieuws dat er niet alleen boze vampiers zullen zijn, maar dat Akasha misschien ook zal komen. Intussen heeft Akasha andere plannen. Ze gaat naar een vampierkring, een bar, en vermoordt iedereen die haar in de weg staat. Nu Lestat door Akasha met koninklijkheid en liefdevolle zorg in de verleiding wordt gebracht, smeden de oude vampiers, bestaande uit Marius en Jesses tante Maharet (Lena Olin) een complot tegen hen. Ga je met haar mee of niet?
Ik vond de film fantastisch, met geweldige vechtscènes, geweldige muziek en geweldige locaties. Aaliyah is helaas omgekomen bij een vliegtuigongeluk vlak voor de première van de film, maar ze zag er op de set en buiten de set fantastisch uit.
Ik heb deze film 10/10 gegeven omdat het een fantastische film was en ik dring erop aan dat je hem gaat zien!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In _De Koningin van de Verdoemden_ was Akasha (Aaliyah) sexyer en veeleisender, ze trok gewoon je aandacht. Nu had de film ook zijn gebreken, zoals het ontbreken van een verklaring voor Akasha's verleden. Wat ik ook niet prettig vond was dat de film niet echt uitlegde wat de relatie tussen Lestat en Akasha was/of was. Akasha's (Aaliyahs) rol was in de film nogal beperkt en ze verscheen pas in de tweede helft van de film en toen kwam, als klap op de vuurpijl, haar (Akasha's) dood. Maar ik vond het leuk hoe Akasha terugvocht toen de Ouden probeerden haar te doden, want in het boek was het laatste gevecht tussen Akasha en de Ouden nogal saai (ze doodden Akasha in 2 seconden). Akasha's hoofd werd in 1 seconde afgeslagen en Lestat veranderde in de grootste schurk ter wereld.<br />Aaliyah speelde Akasha heel goed en Stuart was volmaakt als Lestat, ze hadden geen betere Akasha of Lestat kunnen kiezen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'... het acteerwerk is slecht, de verhaallijn klopt niet, maar het is nog steeds een aardige film om naar te kijken. Waarom? Omdat het een donkere film is, een beetje dom, onvoorspelbaar en alleen maar onderhoudend en leuk om naar te kijken. Verwacht er niets van, zoals ik al zei, kijk er gewoon zelf naar en je weet wat ik bedoel.'
'
Het is een film, zonder plot of gedenkwaardig acteerwerk, maar er zijn genoeg scènes die je aan het lachen maken, of in elk geval aan het huilen maken, of je op zijn minst het gevoel geven dat je hem tot het eind moet bekijken...'
'... dit is alles wat ik wilde zeggen...'

7/10


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb de roman van Anne Rice waar deze film op gebaseerd is niet gelezen, maar wie weet, misschien is het lezen van het boek goedkoper dan het huren van _QUEEN OF THE DAMNED_ en is het beter voor je gezondheid. Niet dat deze film per se slecht voor je gezondheid is, maar een boek kan heel ontspannend zijn en oefent zeker meer invloed uit op het actieve deel van je hersenen dan deze film. Je kunt het aantal bladzijden van Anne Rice dat ik op één hand heb gelezen, tellen, maar na het zien van deze film en _Interview with a Vampire_ krijg ik het gevoel dat ze echt goede romans schrijft. De plot van beide films wijst op een hele zee van diepgewortelde en met elkaar verweven vampiergeschiedenis.
'Maar toch, Stuart Townsend.' De voice-over van Queens verhaal wordt een stuk ergerlijker dan het vampierverhaal van Brad Pitt ooit is geweest, en je kunt merken dat QUEEN OF THE DAMNED <0xE2><0x80><0x93> met zijn beperkte productiebudget <0xE2><0x80><0x93> nauwelijks genoeg vlees op de botten geeft voor de verhaallijn van Anne Rice. Hoewel Interview besloot voor kant en elegantie te gaan, vertrouwt QUEEN op lowbudget special effects die echt hun best doen om serieus te worden genomen. Je kunt zien dat de oorspronkelijke roman potentie had als film en dat het productieteam zijn aandacht op de verkeerde plekken richtte. De kostuums en het rock-'n-rollpodium hadden vervangen kunnen worden door meer bloed en een griezeliger soundtrack.
Maar ik geef de eer waar die hoort te liggen. De soundtrack is uitstekend. Korn en Disturbed hadden me te pakken met een misselijkmakende koprol als Butthead.
De film begint met een heel coole goth-rock-montage, maar na een minuut of tien gaat de regie er snel op achteruit. Het is alsof de film zo lang duurde dat de regisseur besefte dat er niet genoeg tijd en geld was om een roman van Anne Rice recht te doen. Het resultaat zijn een paar middelmatige vampierscènes en een heleboel goedkope special effects. Jammer genoeg doet _QUEEN OF THE DAMNED_ het genre geen recht, net zomin als zijn John Carpenter-tegenhangers indruk maken. Waar zijn de gele contactlenzen? Waar is de lichtblauwe make-up? Scène na scène schudde ik mijn hoofd terwijl ik herinneringen ophaalde aan de dagen van Salem.' 's Lot and Fright Night, when low budget was done right.
Er zijn echter ook goede eigenschappen die deze film van de ondergang kunnen redden. De inspiciënt van Aaliyah, en moge haar ziel voor altijd in vrede rusten. Ze had een beroemd actrice kunnen worden, als haar leven ons niet zo voortijdig was ontnomen, want ze gaf deze film een behoorlijk optreden met veel mooi buikdansen. Heb ik al gezegd dat de soundtrack goed was? Eens kijken, wat kan ik nog meer zeggen? Hij was niet te lang. De roman van Anne Rice had gemakkelijk een film van drie uur kunnen zijn als een ambitieuze regisseur als Francis Ford Coppola hem in handen had gekregen. Er zitten hier en daar een paar wendingen in de plot. Maar al met al was het een legitieme rock-'n-roll-aanvulling op de massa tweederangs vampierfilms. De regisseur van deze film ging verder met het regisseren van een nieuwe Battlestar Galactica miniserie, als je daar iets uit kunt opmaken.

JY

Jimboduck-dot-com.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Aaliyah blaast alle vrouwelijke leden van de cast uit het water, met inbegrip van de officiële geliefde Marguerite Moreau.
Ik had deze film dolgraag willen zien als Akasha's machtsreis. Aaliyah is gewoon elektrificerend als ze op het scherm verschijnt. Ze is sensueel, mooi en dreigend tot de macht van 10. Om haar een bar vol vampiers te zien veroveren is een lust voor het oog.
Lena Olin krijgt de ondankbare rol van 'de oudere vrouw' toebedeeld, wat volkomen onterecht is. Ze ziet er fantastisch uit en op haar zesenveertigste (volgens de IMDb) ziet ze er nog steeds oogverblindend uit.
Het verhaal is helaas zeer beperkt van opzet, we hebben het allemaal al eerder gezien, enz.
De hartverscheurendste rol is die van Akasha.' 's sterfscène, vooral wat er na de opnamen met Aaliyah was gebeurd.
Al met al een opmerkelijke vampierfilm.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik keek in de tv-gids voor films die uit Duitsland komen en ik vond er een die The Bunnyguards heette, dus ik keek ernaar en ik lachte me gek! Ik wilde de dvd hebben maar die is hier niet te krijgen (ik zou hem uit Duitsland kunnen bestellen maar hij heeft geen ondertiteling). Hij werd nog een keer afgedraaid dus ik nam hem op en keek er af en toe naar.
Hoe dan ook, ik zocht er informatie over en kwam erachter dat de echte naam Erkan & Stefan is, maar ik ken hem van de Australische titel: The Bunnyguards.

Sommige mensen die ik uit Duitsland ken mogen Erkan & Stefan niet vanwege hun accent, maar omdat ik zelf niet Duits ben, viel me niets op. De grappen zijn goed, maar sommige Duitsers zouden hun accent wel eens afstotelijk kunnen vinden.
Ik vind dit een grappige film en als de dvd Engelse ondertitels had, zou ik hem voor een prikkie kopen!
Ik kan hem aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar een lach en een goed verhaal.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik vond Erkan & Stefan een goed en snel verhaal dat niet in details verzandde. Die twee kerels zijn geweldig om te zien en zijn in staat om voortdurend met nieuwe ideeën te komen. De hoge kwaliteit van het beeld en de filmsteun ondersteunen de film vaak.<br />Erkan & Stefan laten zien dat de Duitse filmindustrie in staat is om succesvolle ideeën uit Hollywood over te brengen naar onze bioscopen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De twee hoofdpersonen Erkan en Stefan zijn een _munich_ komedie. Ik vroeg me af of dit zo'n typische slapstickfilm is waarin het verhaal niet belangrijk is of gewoonweg niet bestaat. Maar toen ik deze film zag, was ik heel blij dat er een cool verhaal is en dat de hoofdpersonen er echt in passen.<br />Alles bij elkaar heel amusant en geen gewone Duitse film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Geweldige film. Ik heb de hele tijd zitten lachen. Waarom? Nou, ik kom uit Oostenrijk, ik kan goed overweg met het Duitse (Bulgaarse) soort humor. Dus ik denk dat het alleen zin heeft om naar deze film te kijken als je Duits spreekt. Stefan en Erkan praten allebei met een nieuw soort turkisch-duits accent, dat heel populair is geworden in onze landen (gerer & aut). Maar natuurlijk zijn ze heel dom. Zoals in elke komedie zal je persoonlijke humor beslissen, of die nu omhoog of omlaag is.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In de eerste plaats kom ik uit _munich_, waar deze film zich afspeelt, en geloof het of niet, er zijn kerels als Erkan en Stefan, met inbegrip van het stomme dialect! Ik ken hun komische show van het begin af aan en mijn grootste angst was dat de film alleen maar een verzameling van hun al bekende moppen is, maar dat is niet zo! De moppen zijn door het verhaal heen ontstaan en maken op hun eigen speciale manier zinvol. Maar als je een absolute hekel hebt aan Erkan en Stefan, moet je deze film zien. Alle anderen <0xE2><0x80><0x93> het is de moeite van het bekijken waard!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik gaf 9 van de 10 punten. Ik zat bijna de hele film in tranen, omdat ik moest lachen!
Het verhaal was natuurlijk niet geweldig, maar ook niet saai. Erkan en Stefan krijgen de opdracht om lijfwachten van de mooie Nina te worden. Terwijl ze dat doen, komen ze tussen de 'frontlinies' van de BND en de CIA. Natuurlijk zijn die twee geen geboren lijfwachten of heren, dus rennen ze van de ene ramp naar de andere; en ze doen dat op zo'n grappige manier, dat als je sommige scènes ziet, je je tranen niet meer kunt bedwingen! Als acteurs doen die twee 'dumble grinnikende' figuren het heel goed, beter dan een zogenaamde beroeps.
Je denkt dat de taal van de twee helden curiositeit is of 'pseudo-buitenlands'? Nou, als je heel veel Turks-Duitse mensen in M<0xC3><0xBC>nchen precies zo hoort praten, zul je je Erkan en Stefan herinneren. En misschien was het in 10 jaar tijd de gewone taal van de jeugd geworden. (God verhoede!)
Dus als je van lachen houdt, moet je deze film zien!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze drie regisseurs gaan aan de slag met _Good Beginnings_. De drie verhalen zijn opmerkelijk goed voor onafhankelijke producties en vangen die traumatische gevoelens van 'eruit komen' als je niet zeker weet of het wel een goed idee is. Ik moest lachen om die versluierde blikken in de kleedkamer bij _Pool Days_ ; ik moest glimlachen bij het idee dat fans van Bette Midler, Judy Garland en Barbra Streisand homoseksueel zijn in _A Friend of Dorothy_ (ik graai in de cd-rekken); en ik kromp ineen bij het woord 'jock' in _The Disco Years_, wiens herinnering aan zoete seks nu'vervaagd' is door drank. Het leek allemaal zo echt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het trio is een aangename, nostalgische reis naar die eerste glimp van verlangen <0xE2><0x80><0x93> toen het nog om een simpele verkenning van het onbekende ging <0xE2><0x80><0x93> voordat we 'opgroeiden' en de complexiteiten van de hiv-status, emotionele bagage en moet-ik-mijn-klok-af-draaien aan de emotionele mix toevoegden.
De angst geportretteerd is pure adolescente angst, maar het klinkt in alle drie de verhalen waar. Hun lieflijkheid en positiviteit geven je het gevoel dat je homo bent. En dat soort films komen maar zelden voor.
Goed nieuws! Zowel Boys Life als Boys Life 2 zijn vanaf september 1999 verkrijgbaar op dvd.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het is een hele prestatie dat drie verhalen die door drie totaal verschillende filmmakers zijn gefilmd tegelijkertijd zo inzichtelijk zijn over homo- en biseksuele relaties en hun problemen!
'Pooldagen' gaat over de onhandigheid van de puberteit en de wederzijdse aantrekkingskracht tussen een oudere en een jongere man. Een verhaal over ervaring en kwetsbaarheid!
'Een vriendin van Dorothy' schetst een veel voorkomend dilemma dat veel homoseksuele en biseksuele mensen op een bepaald moment in hun leven ervaren: de intense aantrekkingskracht op iemand die heteroseksueel is. Gevoelsmatig bezien heeft dit verhaal me echt ontroerd!
'The Disco Years' Het laat een andere versie zien van een situatie die niet te winnen is: een relatie aangaan met iemand die niet alleen in de war is over zijn seksuele geaardheid, maar ook doodsbang is om als hetero te worden ontmaskerd! Een heel krachtig verhaal voor diegenen onder ons die zijn bedrogen door een seksueel verwarde en bange persoon!
Hoewel deze drie verhalen iedereen zullen aanspreken die ook maar een greintje empathie voor anderen heeft, zullen ze psychisch de mensen sterken die zichzelf als homo, biseksueel of zoekend beschouwen. Elk verhaal is op zijn eigen, unieke manier opbeurend!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit drietal korte films van 30 minuten over thema's die met homo's te maken hebben, is allemaal heel behoorlijk uitgevoerd. Elk coming-of-ageverhaal wordt met aangename charme en natuurlijkheid afgedraaid. Deze film verdient het om wijd en zijd verspreid en gemakkelijk verkrijgbaar te zijn. Maar dat is hij niet. Ik moest mijn videokopie bestellen; geen van de plaatselijke videotheken of zelfs de bibliotheken had hem in voorraad.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit korte filmpje fascineert me mateloos.
Het enige wat ik tot nu toe heb gezien, is een deel van het werk van Sam Brakhage, de schepper van Dog Star Man. Brakhage probeert ons echter van onze stuk te brengen door ons 'weer te laten leren zien' en ons te bestoken met een aanval van hoofdpijn die felle kleuren en flitsen opwekt (die ik nog steeds als hoogwaardige kunst beschouw...), maar deze film zou ik omschrijven als heel ontspannend en hypnotiserend. Man Ray's algemene gebruik van ronddraaiende voorwerpen en camera veroorzaakt niet zozeer een duizelig gevoel, maar een warme stroom van zintuigen, die zich vermengt en meegaat met de zwaartekracht van de bewegende wereld om ons heen.

Een interessante verdienste van dit zeer korte werkje is dat naarmate de film vordert, de objecten steeds herkenbaarder worden, tot we eindigen met een naakt bovenlichaam (waarvan ik het gevoel heb dat het de minst vrouwelijke, goedgevormde borsten zijn die ik ooit heb gezien). De cirkels en spiralen van schaduw en licht op het bovenlichaam maken het tot een surrealistisch mooi voorwerp, iets wat je aan de muur kunt hangen en waar je je hele leven naar kunt blijven staren. Vanwege dit en andere beelden in deze film moest ik hem keer op keer bekijken (op het laatst zeven keer in totaal) alleen maar omdat hij me zo fascineert.
--PolarisDiB.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Na 10 keer in 20 jaar denk ik ook dat dit de beste film van de Crazy Ben was, met meer samenhang in de plot dan hun op een na beste, _Alf's Button float_. Het was inderdaad een krankzinnig trio van dubbelgangers, voornamelijk op het toneel, soms voor het oog van de koning, tot Chesney Allen in de jaren veertig met pensioen ging door 'ziekte'. Hij overleefde hen allemaal jaren. Blijkbaar waren ze buiten 'werk' net zo gek, en maakten ze regelmatig grapjes met elkaar.
De Zes Wonderjongens gingen op weg naar Ik-Krijg-Haar-Te-Zegen-Mij (Alaska) om te graven naar het goud dat daar werd gevonden. Het leek een beter idee dan naar Mansfield te gaan... omdat ze er geweest waren. Als ze in de Red Gulch komen, merken ze dat hun informatie nog maar veertig jaar oud is <0xE2><0x80><0x93> ze vonden de chips die ze in de schuldige krant hadden gelezen grappig. Maar tegen die tijd doet het er niet meer toe, want ze zijn allemaal verliefd geworden op Sneeuwwitje en willen haar opa helpen zijn lang verloren goudvoorraad terug te vinden. Maar Baddie Bill 'M' McGrew wil het zelf hebben.
Het aantal verbale en visuele woordspelingen is verbijsterend, maar de meeste zullen waarschijnlijk alleen (?) voor Britten en expats die geïnteresseerd zijn in de Britse b&w-komedies uit de jaren dertig zinvol zijn. Imho doet bijna alle grappen en routines, inclusief de Gold Als-twist tussen Bud & Chesney en de...' Flustle While You Work'-pastiche <0xE2><0x80><0x93> zelfs de 'Always Getting Our Man'-ondertiteling. Een prachtig filmpje, in een nogal vermoeide toestand, maar zeer aanbevolen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik had nooit veel gelezen over (of zelfs maar foto's gezien van) de zesmans Britse komiekengroep The Crazy Gang, maar mijn positieve ervaringen met hun tijdgenoten Will Hay en Arthur Askey en vooral de hoge lof van Graham Greene voor THE FROZEN LIMITS zelf (**** Het grappigste Engelse plaatje dat ooit is gemaakt... het kan de vergelijking aan met SAFETY LAST en THE GENERAL S)) maakten dat ik de sprong waagde met de onbewerkte R2-dvd's van deze groep en hun daaropvolgende film GASBAGS (1941; zie onder), die eerder dat jaar vrijwel zonder enige ophef werden uitgebracht.

Een Brits-Amerikaanse western is een zeldzaamheid, maar een Britse-westernspoof is nog zeldzamer (CARRY ON COWBOY VEN1965 was nog zo'n 25 jaar weg). Tussen twee haakjes, als ik terugga naar de Stille klassiekers die door Greene worden genoemd, lijkt het me duidelijker dat de film meer te danken heeft aan THE GOLD RUSH (1925) en WAY OUT OF WEST (1937). Bovendien speelt het zich ook af als een variatie op het sprookje _Sneeuwwitje en de zeven dwergen_ (dat zojuist op het scherm was vereeuwigd via Walt Disneys geanimeerde meesterwerk) en waar het zevende lid wordt gespeeld door de oude komiek en regelmatige gast Will Hay in de rol van Moore Marriott; de Bende noemt de mooie heldin Eileen Bell werkelijk de hele tijd onder die naam, en er is zelfs een amusante scène waarin ze zich met z'n zessen klaarmaken om naar bed te gaan en de dwergen uit de Disney-film toe fluiten! Zes komedianten (drie sets comedy-duo's: Flanagan & Allen, Nervo & Knox en Naughton & Gold) zijn misschien wel de grootste groep van dit soort films, hoewel niet al hun persoonlijkheden hier naar voren komen: mijn favorieten waren de grote Bud Flanagan (die een beetje op Jim Backus leek), de eerlijke Chesney Allen en de besnorde, piepende Teddy Knox; maar de kale Charlie Naughton kreeg vaak de hoofdrol omdat hij de rol heeft waarop de anderen altijd leken te mikken. Toch is het Marriott die de film steelt van zijn allereerste scène waarin hij het voor elkaar krijgt om elke functionaris in het vervallen theater van een spookstad te imiteren!; een heel jonge Bernard Lee is ook opmerkelijk als de schurk van het stuk.

De scène tussen Flanagan en Allen is eigenlijk een voorbode van Abbott en Costello's beroemde <0x5C>- Who stirs on first? (de film hangt in feite van veel woordspelingen aan elkaar vanwege de humor ervan, die niet noodzakelijkerwijs aanslaat, vooral niet op dit punt). Niettemin zijn er verscheidene hilarische scènes - waarvan er zelfs een paar mij de tranen in de ogen deden springen: de openingsscène waarin de Bende wordt ontmaskerd door een bende boze schuldeisers; hun vermomming als indianen als ze eenmaal in de Yukon zijn; de Bendeleden die een list verzinnen om iedereen rijk te maken met hetzelfde stuk goud; ze spelen allemaal de slaapwandelende Marriott om de schurken in verwarring te brengen (een mop die zijn oorsprong zou kunnen danken aan de Marx Brothers). Het surrealistische moment wanneer een van de Bendeleden, achtervolgd door de schurken, een trap beklimt die deel uitmaakt van het geschilderde decor van het theater, en vooral aan het eind, wanneer een groep zingende leden van de Bereden Politie heel langzaam naar de reddingsactie van de Bende galopperen (ondanks het feit dat ze worden toegejuicht door de steeds ongeduldiger wordende held van de Bende).
De dunne geluidsband en de uitzinnige aard van de grappen zelf maakten het voor mij moeilijk om alle grappen te begrijpen, en de ondertiteling zou in dit geval zeker welkom zijn geweest. De Crazy Ben maakte maar vijf films, waarvan de eerste twee goed werden ontvangen: OKAY FOR SOUND (1937) en ALFHERS BUTTON AFLOAT (1938) en een veel latere re<0xC3><0xBC>nie (al was Allen inmiddels vanwege zijn gezondheid afgehaakt en vervangen door Eddie Gray) met de titel LIFE IS A CIRCUS (1960; geregisseerd door Val Guest, die tussen haakjes zowel de twee Gang-films schreef als enkele van de eerder genoemde Hay en Askey-voertuigen!).


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Nadat ze uit hun laatste baan zijn gezet en in het Verenigd Koninkrijk geen werk meer kunnen vinden, zien de zes leden van de Wonder Boys, beter bekend als de Gekke Bende, een advertentie voor werk in de goudmijnstad Red Gulch in het Yukon-territorium. De advertentie komt uit een krantenknipsel en op de achterkant staat een verhaal over Chamberlain die zegt dat het land zich maar beter kan voorbereiden op een oorlog. Ze gaan op weg naar de Yukon en De Bevroren Grenzen.
Tussen haakjes, het is een geval van misplaatste Chamberlains. Het knipsel is veertig jaar oud en verwijst eerder naar Joe Chamberlain en de Boerenoorlog dan naar Neville in de huidige crisis. Maar dat is typerend voor deze groep. Ik zie Stan Laurel dezelfde fout maken.
Als ze daar aankomen, is het natuurlijk een spookstadje dat alleen wordt bewoond door de jonge Jean Kent en haar grootvader Moore Marriott. Hij wordt een dagje ouder en is een beetje getikt. Marriott heeft een goudmijn die hij ergens kwijt is en waar hij in zijn slaap naartoe gaat, dat wil zeggen als hij slaapwandelt. De Bende kan hem maar beter helpen die mijn te vinden, of anders zal die anders zo knappe Jean Kent niet met de stoere pelsjager Anthony Hulme trouwen, maar met kroegbaas Bernard Lee, een lot dat erger is dan de dood. Dit was de eerste keer dat ik kennismaakte met de Crazy Ben en ik begrijp nu waarom ze in Groot-Brittannië zo populair waren en waarom ze aan de andere kant van de plas nooit enige indruk maakten. De grappen werden snel en heftig gemaakt en er waren een aantal dingen die de Code in de Verenigde Staten gewoon niet toestond. De grappen zijn ook uitsluitend in Groot-Brittannië en veel ervan zou hier gewoon niet te horen zijn.
De grappen zijn universeel, de laatste achtervolgingsscène is alles waard wat de Marx Brothers in Amerika hebben gedaan. Ik stel voor dat je _The Frozen Limits_ opneemt als je bekend bent met de Britse geschiedenis en het twee of drie keer draait om er zeker van te zijn dat je alles meekrijgt. Het zal de moeite waard zijn.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

The Frozen Limits is een groot scherm voor de artiesten die bekend staan als The Crazy Gang. Het was een groep Britse entertainers die zich aan het begin van de jaren dertig vormde. De zes leden van de groep waren in het algemeen Bud Flanagan, Chesney Allen, Jimmy Nervo, Teddy Knox, Charlie Naughton en Jimmy Gold. De groep was enorm populair in de variététheaters en was ook de lieveling van de toenmalige koninklijke familie. De plot hier ziet hen als de Wonder Boys die hun geluk gingen beproeven in Alaska nadat ze in de krant over een goudkoorts hadden gelezen. Het enige probleem is dat ze, als ze eindelijk in Red Gulch aankomen, 40 jaar te laat zijn! Ik krimp vaak in elkaar als ik de uitspraak 'het is heel Brits' zie, omdat het impliceert dat mensen die niet van de Britse Eilanden komen, moeite zullen hebben om het te krijgen. De reden dat het me dwarszit, is dat ik in dit www/internettijdperk een hele rits niet-Britse filmminnende vrienden heb gekregen van wie bekend is dat ze in het beste deel van Ealing, Will Hay en de heerszuchtige Terry-Thomas door de knieën zijn gegaan. Dus is het waar dat iets als _The Frozen Limits_ waarschijnlijk niet zal worden gewaardeerd door een niet-Brits publiek? Nou, ja.' Het is waar, veel is hier typisch Brits, maar eigenlijk moet gezegd worden dat de klassieke filmfan behoorlijk goed op de hoogte is van de geschiedenis, en als puntje bij paaltje komt, is de visuele vrolijkheid hier universeel. Met het anarchistische 'niet' heeft het wilde westen een absolute winnaar. Een winnaar die nu meer waardering krijgt van een Amerikaans publiek dan van een Brits publiek. Niet alle komedies werken, en in feite worden de 'grote zes' overtroefd door een film die Moore Marriott steelt. Maar er zijn grappen en parodieën die respect verdienen en een goedkeurend knikje van illustere komedianten. Het is niet waarschijnlijk dat je bijna van je stoel valt, zoals ik, vanwege een grap over Ovaltine, maar als je een liefhebber van klassieke komedies bent, weet ik zeker dat je in het ergste geval zult erkennen dat er een paar zeer getalenteerde mensen aan het werk zijn.<br />Nu dan, krijgen de Mounties altijd hun man?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In 1939 verklaarden Groot-Brittannië en Frankrijk Duitsland de oorlog, maar tegen die tijd was bijna heel Europa onder de voet gelopen door de oprukkende oorlogsmachine van de nazi's. Toen Groot-Brittannië de oorlog in ging, begon het vrijwel van voren af aan, met schaarse voorraden en met een luchtmacht die tien keer zo groot was als die van Duitsland. Maar de wil van de Britten was sterk, aangemoedigd door hun nieuwe premier Winston Churchill, die verklaarde: 'We zullen nooit ten onder gaan.'
Op 8 augustus 1940 was de Slag om Engeland aan de gang. Maar voor het eerst sinds Hitler had verklaard dat hij de wereld wilde veroveren, botste hij tegen een muur. Hoewel ze veruit in de minderheid waren, ging de Britse Royal Air Force in het offensief, en in de periode van achtentwintig dagen in september en oktober 1940 namen de verliezen van de Duitse Luftwaffe toe tot 2375 vliegtuigen en bemanningen. Hitler was ziedend van woede, maar hij moest een tijdelijke pauze inlassen. In reactie daarop lanceerde Hitler op eerste kerstdag 1940 een enorme brandbom op Londen. Als ik zeg dat er nooit een rampenfilm is geweest die kon wedijveren met de echte live-beelden van Londen in vlammen tijdens deze aanval, is dat een understatement. Misschien is het meest surrealistische effect van dit hoofdstuk in de 'Waarom We Vechten'-serie. Na de bombardementen kwamen de Britse burgers uit hun ondergrondse schuilplaatsen tevoorschijn om hun leven boven de grond weer op te pakken. Zelfs als je ernaar kijkt, kun je je niet voorstellen wat voor verschrikkingen deze mensen moeten hebben doorgemaakt, want de stad Londen was letterlijk in puin.
Toch waren de nazi's ook verbijsterd en verbijsterd. Alles wat Hitler over vrijheid en democratie had willen geloven, was nu op zijn kop gezet. In plaats van zich zwak en zelfgenoegzaam te gedragen, zoals de Fransen, waren de Britten niet van plan zich zonder slag of stoot over te geven. En dat deden ze dan ook. Ze namen de luchtslag in de strijd tegen Duitsland op de koop toe en reageerden op dezelfde manier met aanvallen op het Duitse vaderland. Het was een keerpunt dat Hitler dwong zijn strategie te herzien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Nu hij het hele vasteland van Europa onder zijn controle heeft, bereidt Hitler zich voor op het laatste obstakel voordat hij koers zet naar Noord-Amerika: Groot-Brittannië. Met een overweldigende meerderheid in vliegtuigen lijkt de Luftwaffe van G<0xC3><0xB6>ring op papier niet tegen te houden. Maar eenmaal in de lucht verstoort de RAF het paradigma hardnekkig door de vijand met een snelheid van zeven tegen één uit de lucht te schieten. De Slag om Engeland woedt meer dan een jaar, terwijl de Eilanden bloedig maar onbuigzaam worden bevochten en hun Amerikaanse bondgenoten cruciale tijd geven om meer wapens voor de onvermijdelijke strijd te produceren. Met meer geënsceneerde beelden dan de drie eerdere documentaires in de Why We Fight-serie, heeft de Slag om Engeland een meer propagandaachtig karakter met de gedramatiseerde (sommigen met de onmiskenbare muziek van Warners) scènes die in het journaal duidelijk te zien zijn. In een ironische wending te midden van de verwoesting die door de Duitse luchtaanvallen wordt veroorzaakt, wordt Beethovens Zevende Symfonie gebruikt om het visuele lijden te onderstrepen. Het verhaal zelf is er een van opmerkelijke moed van een opstandige natie die weigerde te bezwijken onder de verwoestende aanvallen die haar werden aangedaan door een tot dan toe onoverwinnelijke oorlogsmachine. Het is de 20e-eeuwse versie van de 300 Spartanen. Sinds deze film zijn er uitputtender en beter ogende commerciële pogingen gedaan om aan deze slag een eind te maken, maar de urgentie en de motivatie die uit The Battle of Britain naar voren komen, zullen het altijd een waardevoller document maken van Engeland tijdens zijn 'Finest Hour'.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Twee studievrienden <0xE2><0x80><0x93> de ene een stijve nerd, de andere een onbeschofte sloddervos <0xE2><0x80><0x93> gaan op reis door het land. Onderweg komen ze een kwaadaardig voertuig tegen dat eruitziet als een legertank in combinatie met een monstertruck, dat hun auto probeert te overrijden. Ze ontsnappen, maar maken de mysterieuze en gevaarlijke chauffeur alleen maar kwader als een van hen in het bovenste luik gaat pissen tijdens een rustpauze. Later pikken ze een sexy lifter op die uiteindelijk betrokken raakt bij hun levensbedreigende situatie. MONSTER MAN is een buitengewoon onderhoudende horrorkomedie met een paar spannende en een paar bloederige momenten. De twee hoofdpersonen en hun voortdurende gekibbel zijn leuk om naar te kijken en het einde krijgt een TCM-achtige draai die heel goed is gedaan. Absoluut de moeite waard om te controleren.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een perfecte film om samen met een geliefde te bekijken op een koude, besneeuwde avond. Als je van een beetje lachen met je horror houdt, dan is dit de film voor jou. Het begin van een echte cultklassieker. Hij heeft alles wat je in een horrorfilm zou willen zien. Een mooi meisje, Een held, De hansworst, Een monstertruck en natuurlijk een familie van gemuteerde satanische moordenaars. Deze zit vol bloed, ingewanden en geronnen bloed. Ik raad je ten zeerste aan om deze in de kleine uurtjes te bekijken, en kijk uit voor wie je ziet hoe je vermaakt wordt door de geluiden van Monstertrucks, Slechte Maar Grappige Lijntjes en onze Held die een stoofpot van oogballen eet. Niet zo goed als de Evil Dead, maar een goede tweede. Denk alleen aan de waarschuwing... Niet eten voordat je de film hebt gezien...


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik weet dat Chill Wills in westerns over het algemeen een sympathieke rol speelde. Maar zijn rol in dit segment is iets wat ik me al heel lang herinner. Wills kon een eersteklas schurk zijn. Ja, de Val van Burgess Meredith was juist! Die blik in Hepplewhite's ogen! Daar sprak een mengeling uit van varkensachtige hebzucht, onwetendheid en de dreiging van geweld. Een hele vertoning, vind ik.
Het segment zelf was ook goed. Vraag: kon de kleine zwarte zak alcoholisme niet genezen? Ik denk het wel, min of meer, met de Val. Maar de dokter zou er verstandig aan hebben gedaan om de remedie, als hij die had, zo snel mogelijk op Hepplewhite toe te passen.
Er is één moment dat irritant was, maar ook noodzakelijk. En het is iets wat in deze delen van de Night Gallery steeds weer opduikt. Het is de voortdurende behoefte van Serling om te preken. Want dat is wat we, voor de zoveelste keer, van dr. Fall te horen kregen. Ik weet niet wat frustrerender was, het verlies van de zwarte zak en al zijn wonderen, of het feit dat Fall niet ophield met preken over het nut van de zak voor de mensheid, terwijl hij Hepplewhites gretige gezicht in de modder wreef en Hepplewhite daarom bijna smeekte om hem een klap te geven. Maar zoals ik al zei, het was noodzakelijk. In elk geval voor mij. Anders hadden we niet kunnen zien hoe Wills' optreden hierboven werd besproken. Alles gedaan zonder een spier te vertrekken of een woord te zeggen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kan begrijpen waarom anderen nogal onplezierig reageerden op de climax, die een wending opleverde die eigenlijk moeilijk serieus te nemen is. Maar ik denk dat de opbouw ernaartoe heel goed werkt. De muziek, heel dreigend en zenuwslopend, zorgt echt voor een griezelig aura dat past bij het meedogenloze geluid van een voortdurend rinkelende telefoon die de Engelse actrice Joan Matlin (Jean Marsh) tot wanhoop drijft. Ze leent het mooie appartement van een vriendin terwijl ze haar carrière in New York probeert te beginnen (de gebouwen buiten het raam zien er ongeveer net zo realistisch uit als die van David Letterman) en wordt zonder plichtplegingen welkom geheten door een luidruchtige telefoon die heel wat keren overgaat, gevolgd door luid gebonk tegen de muur. Op zoek naar antwoorden over degene die verantwoordelijk is voor die minachting voor haar geestelijke gezondheid, ontdekt Joan dat niemand die kamer huurt en dat een vroegere huurster zichzelf heeft gewurgd. Zonder hulp van de manager zal Joan zelf proberen uit te zoeken wie haar zo'n angst aanjaagt. Joan ontdekt dat de kamer leeg is en dat de telefoon een bepaalde vrouwenstem heeft die haar zal blijven achtervolgen.<br />De episode is, denk ik, een tour de force voor Jean Marsh, die een eenmansshow is. Ze is de enige zichtbare actrice en we volgen haar door de crisis die haar langzaam uitwist, waarbij de telefoon en het gebonk uit die andere kamer haar veel angst bezorgen die overgaat in angst. In plaats van weg te gaan, blijft Joan achter, zo van streek door het lawaai en tot op het punt van instorten waarop ze alleen nog maar wil dat de telefoon (of wie er ook belt) ophoudt. De episode geeft een mogelijk antwoord op de vraag wie Joan lastigvalt en waarom. Een personage dat Beth heet komt pas laat in het verhaal voor, als Joan al moeite heeft erachter te komen wiens vrouwenstem het was aan de andere kant van de lijn die haar naam kende op die gevreesde telefoon die ze ontdekt in de kamer tegenover de hare. Het lot van Beth zou de kijker kunnen vertellen waarom Joan getraumatiseerd is. Ik denk dat deze episode een oefening in geloofwaardigheid is in plaats van geloofwaardigheid; sommigen vonden het niet echt leuk, maar ik wel. Ik geef toe dat de telefoon, als fysieke dreiging die 'kruipend' op Joan afkomt, moeilijk serieus te nemen is, om nog maar te zwijgen van de aanval op haar, maar ik vond de intense opening van twintig minuten geleden passend kil genoeg om dat goed te maken.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze aflevering met de ironische titel 'Antwoord Mij' uit het eerste seizoen is vrij goed gedaan en gedenkwaardig, en aan het eind zit er een schokkende wending in. Je hebt Jean Marsh als een overjarige actrice uit L.A. die naar New York is verhuisd voor een auditie en in een appartement woont dat haar door een oude vriendin is toegewezen. Vreemd genoeg wordt ze elke nacht wakker gehouden door een rinkelende telefoon in het appartement naast het hare, maar vreemd genoeg is het appartement waar de telefoon blijft rinkelen niet bezet, aangezien de gasten al jaren dood zijn. Uiteindelijk moet ze toegeven dat ze had moeten volgen en de telefoon niet had moeten beantwoorden als er niemand thuis was, want dat is het.' Het is erg om verstrikt te raken in een telefoon met een eigen leven! Al met al een goede episode - een vreemde episode - maar over een bovennatuurlijke telefoon is het nog steeds spannend en aan het eind zit het goed in elkaar.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Mijn vrouw en ik waren dol op deze film. Slimme dialogen, geweldige personages, slimme plotwendingen. Het ijsberen in deze film is non-stop. Konden niet eens naar de keuken voor een paar hapjes. We hebben Corey Feldman nog nooit zo grappig gezien. Taylor Nichols speelt een goede Fed... mijn vrouw is dol op hem in die 'Getrouwde Man'-serie op tv. De ensemblecast was allemaal sterk. De wending aan het eind deed ons juichen. Daarom geven we deze film een 'Standing O'.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film heeft geen grote explosies of dure achtervolgingsscènes. Maar hij heeft wel echt fantastische voorstellingen en een uitzonderlijk script dat dit boven aan mijn 'indie-moet-je-zien'-lijstje zet. Taylor Nichols en James Remar zijn geweldig samen. De jonge cast verraste me met heel consequent acteerwerk. Gewoonlijk hebben indiefilms een zwakke schakel, maar hier zijn geen zwakke schakels. Indrukwekkend. Deze moet je zien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De film over een groep tieners uit een klein stadje die besluiten de plaatselijke bank te beroven is uitstekend. Brian (Justin Walker) wil weg uit zijn kleine stad, net als Jimmy Stewart in 'It's A Wonderful Life'. Maar in tegenstelling tot George Bailey gaat Brian een bank beroven om zijn droom om naar de kunstacademie te gaan te financieren, ook al staat zijn vader er niet achter. Het aanbod aan Brian is om zich als een klant te gedragen en de bewaker af te leiden. Het is zo'n verleidelijk aanbod dat ik me afvraag wat ze zouden doen als het aan veel mensen werd aangeboden. Hoe dan ook, Brian doet het. Als de sheriff (James Remar) en zijn politiemacht de bank omsingelen, gaat het van kwaad tot erger. Het is een impasse waarin zelfs de FBI in actie komt om de kinderen te doden als ze een goed schot hebben gelost. De sheriff moet dat voorkomen en proberen de impasse op een vreedzame manier te beëindigen. Jammer genoeg lopen de spanningen op en de tieners binnen in het gebouw keren zich tegen elkaar. Sommigen hebben zichzelf niet meer in de hand. De scène met de papiersnijder is gruwelijk en moeilijk om naar te kijken. Heel intens!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben gek op deze film. Spannende personages. De jongen uit 'Sandlot' is fantastisch, net als Corey Feldman. Als de kinderen de bank bestormen, is het pure adrenaline. In de bank lijkt het een beetje op een 'Lord of the Flies'-situatie waarin ze elkaar de rug toekeren. Justin Walker uit 'Clueless' is geweldig. Dat zag ik tijdens het zappen bij 'Showtime'. Het was een aangename verrassing. James Remar is ook heel goed als de sheriff van het stadje. Taylor Nichols, die ik geweldig vind uit 'Barcelona', doet het ook goed als FBI-agent. Ik kan deze film aanbevelen voor elke fan van bankovervallenfilms met een heleboel goede personages. Ik was geschokt toen ik ontdekte dat Roger Corman de producent was, want de film is geen B-film.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De doeltreffendheid van deze film werd het best bewezen voor het beoogde publiek, namelijk tieners. Mijn 14-jarige zoon ging zo op in deze film dat ik hem aanzienlijk beter vind dan zijn imitator 'Mad City'. Hij leidde in ons gezin tot discussies over kwesties als groepsdruk en loyaliteit versus het juiste doen. Alleen al daarom geef ik deze film een 10! Ouders moeten er met hun tieners naar kijken en er na afloop over praten.<br />Ik vond de intelligente dialoog en het consequente acteerwerk heel goed. Ik vond James Remar in zijn rol voldoende, maar de tieners speelden deze film echt. Andere IMDB-gebruikers hebben de prestatie van Corey Feldman geprezen, die echt geïnspireerd is. Al met al beveel ik deze foto ten zeerste aan. Ga hem halen!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film was zo gestroomlijnd dat ik volgens mij niet echt met mijn ogen heb geknipperd terwijl ik zat te kijken. De ene na de andere heftige scène hield me aan de set gekluisterd. Maar ik had Corey Feldman graag een stuk meer in deze film gezien. Hij steelt gewoon elke scène waarin hij voorkomt. Dit zou mijn favoriete volwassen Corey-optreden kunnen worden. Het einde was slim en in tegenstelling tot andere films die terugschrikken voor het afhakken van lichaamsdelen van sympathieke ondersteunende personages, gaat deze film ervoor! Ik vond het leuk dat het geen bloederige beelden waren, maar meer aan de verbeelding van de kijker werden overgelaten. Bravo. Tijdens deze martelscène moest ik letterlijk het zweet van mijn voorhoofd vegen met een papiersnijder. Uiteindelijk werkt de film vanwege de sympathieke hoofdrolspeelster en de ontzagwekkende aanwezigheid van mijn favoriete slechterik James Remar (48 Hours, weet je nog?). Ik kan deze film aanbevelen aan iedereen die zich in het zweet wil werken.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Onlangs heb ik deze video gehuurd nadat ik 'Einde van de afdaling' van dezelfde schrijver had gezien. Ik was er niet op voorbereid hoe intens deze film zou worden. Ik vond hem van begin tot eind innemend en hoopte dat de tieners ongestraft hun poging tot misdaad zouden kunnen plegen. Het einde was beslist verontrustend door een deel van het geweld dat erin vervat was, maar goed gedaan. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is net een kruising tussen The Breakfast Club en Mad City. De ene plotwending na de andere met Justin Walker, Corey Feldman en James Remar die echt geweldige voorstellingen geven. Maar deze film is niet voor iedereen. Als je niet van films houdt die 'tot het uiterste gaan' met betrekking tot geweld, kijk dan niet naar de laatste twintig minuten. Mijn vrouw moest de kamer uit. Natuurlijk kon ik mijn ogen niet van het scherm afhouden. Dit is een echt grof, realistisch tienerdrama. Ik kan niet geloven dat het van de B-filmkoning Roger Corman is. Deze film moet je zien voor degenen die niet zwak van hart zijn. Zeer aanbevolen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb net de dvd-versie van _Born BAD_ gezien en vond die gespannen, korrelig en, aan het eind, te visueel voor mensen met een zwak hart. Justin Walker (Clueless) en Corey Feldman geven een uitmuntende voorstelling. Voor een lowbudgetfilm doet deze film het goed. De diepgang van het karakter en de slimme dialogen zijn twee dingen die je normaal gesproken niet ziet in een film van Roger Corman. Bekijk hem op dvd!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een geweldige film voor alle fans van Corey Feldman. Deze film heeft een geweldige cast van jonge acteurs. Een groep tieners besluit een bank te beroven om snel wat geld te verdienen, maar alles gaat mis als er een bewaker wordt neergeschoten en ze gijzelaars gijzelen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Geboren Bad is een goed in elkaar gezet misdaaddrama over een groep tieners. Zowel tieners als jongvolwassenen zouden deze film goed en onderhoudend vinden. De film lijkt op The Black Circle Boys in die zin dat een groep tienerjongens door de stad trekt, hun eigen regels bedenkt en zich niet om de gevolgen bekommert.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als cameraman kon ik niet anders dan bewondering hebben voor de geweldige aanblik die deze film bood. De uitvoeringen waren uitstekend, net als het verhaal. Net toen ik dacht dat deze film op het punt stond te vertragen, gebeurde dat niet. Hartverscheurende spanning, een geweldig tempo in de montage, en een cast die weet wanneer ze haar mond moet houden, dat alles komt hier samen onder competente en vaardige leiding. De camera stond altijd op de juiste plek. Geweldig.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb die film in de kleine uurtjes van de nacht op Showtime gezien. Ik zat met één oog open naar het begin te kijken, maar in plaats van in slaap te vallen, verdiepte ik me in deze geslepen, venijnige film. Hij was heel geloofwaardig en innemend. Ik had wel wat meer schunnigheid kunnen gebruiken (zoals in elke David Mamet-film die ik zie), maar ik heb er met volle teugen van genoten. Ik weet dat tieners vloeken, maar ik hoef er niet naar te luisteren. Hoe dan ook, het verhaal bevatte een paar interessante verrassingen die ik niet zal onthullen, maar als je de kans krijgt om deze film op Showtime te zien, denk ik dat je er net zo van zult genieten als ik.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als volwassene ben ik blij dat ik deze film bij toeval heb gezien toen ik een tiener was. In die tijd had ik problemen met mijn familie. Deze film wist wat ik zag vast te leggen vanuit een gesloten wereld. Hoeveel druk van buitenaf is te veel? Ik moest deze film wel kopen omdat hij me bereikte op een niveau dat de meeste films niet bereiken. Hoe ver kan een individu gaan voor sociale acceptatie? Wie is de'slechte' groep? Tieners hebben moeite om antwoorden te vinden op deze vragen, maar uiteindelijk... wie is de 'groepsleider' als die er moet zijn? Is het de sterke? De mooie? Misschien de persoon die we allemaal aardig lijken te vinden? Zou het de morele kant van de zaak kunnen zijn? Wat de film betreft, hebben de acteurs en actrices samengewerkt alsof het voorbeschikt was. Ik hoop alleen dat meer regisseurs en producenten zullen proberen een stuk te maken dat ons allemaal aanspreekt, zoals deze film mij aansprak. Ik wou dat ik hoger kon stemmen dan tien, want deze titel verdient veel meer.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze Franse studie over ontevreden jongeren aan het eind van de jaren vijftig (in het begin van de jaren twintig waren ze eigenlijk 'opgegroeid', maar nog niet in de volwassen wereld gesetteld) miste waarschijnlijk op een haar na het doel om een accurate weergave te zijn van de Franse jeugd in 1958 (doen vrijwel alle jeugdfilms die door volwassenen worden gemaakt dat niet? De films die dat niet doen <0xE2><0x80><0x93> River's Edge schiet me te binnen <0xE2><0x80><0x93> zijn inderdaad zeldzaam), maar regisseur Marcel Carne, bekend van _Les Enfants du Paradis_, is een te accurate waarnemer van de mensheid om NIET een inzichtelijk beeld te geven van de essentie van deze personages. In zekere zin zijn de details niet belangrijk <0xE2><0x80><0x93> je zou de details kunnen veranderen en deze film vandaag nog kunnen opnemen, dan zou het net zo goed gaan <0xE2><0x80><0x93> maar de eenzaamheid, onzekerheid, oppervlakkige passie en zelfingenomen woede van de personages zijn goed vastgelegd. De jonge Pierre Brice en Jean-Paul Belmondo spelen bijrollen, maar Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit en Andrea Parisy spelen de rollen subtiel en diepzinnig. Er is ook een mooie jazzmuziek, die je op de cd _Jazz in Paris_ <0xE2><0x80><0x93> _Jazz & CINEMA VOL. 2_ <0xE2><0x80><0x93> kunt horen. In tegenstelling tot sommige mensen die iets over de film hebben gezegd, zie ik niet echt regisseur-schrijver Carne als iemand die over deze personages oordeelt <0xE2><0x80><0x93> hij lijkt mij eerder een objectieve waarnemer. Natuurlijk lijken deze bourgeoisfiguren misschien op mensen die verwend zijn en niets hebben om over te zeuren tegen de werkende kijkers van de film, en ik denk dat Carne zich daar zeker van bewust is. Voor deze Amerikaanse kijker (ik heb een verfilmde, vrij letterlijke, zou ik zeggen, versie hiervan gezien, genaamd THE CHEATERS), biedt de film een interessant venster op het Frankrijk van de jaren vijftig. Het is ook zelfbewust poëtisch (de scène op de richel, waarin de kat wordt gered, is daar slechts één voorbeeld van) en het heeft intellectuele aspiraties op die charmante manier waarop alleen Franse films dat kunnen. Ik kan me voorstellen hoe zwaarwichtig, melodramatisch en oppervlakkig een Amerikaanse studioproductie dit soort materiaal zou hebben aangepakt, en hoe sensationeel, moralistisch en suggestief Amerikaanse filmmakers dit soort materiaal zouden hebben aangepakt. Ik heb het gevoel dat Marcel Carne de essentie heeft gevangen van die periode tussen, laten we zeggen, de diploma-uitreiking van de middelbare school en het moment dat je begin dertig bent en je een routine hebt ontwikkeld, wat die routine ook mag zijn. Degenen die bereid zijn de film met een open blik te bekijken en niet op de vele gemakkelijke doelwitten af te vuren die hij biedt, zouden een serieuze en waardevolle studie moeten maken van mensen van begin twintig. En zelfs als je dat niet wilt, kun je in de andere kamer gaan zitten terwijl de film wordt afgespeeld en gewoon genieten van de mooie soundtrack, met geweldige jazz en instrumentale pop uit de jaren vijftig, waaronder de prachtige originele opname van een Amerikaanse Jazz at the Philharmonic-groep met Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (in de aftiteling gespeld als 'goetz'), Roy Eldridge en Ray Brown.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ten eerste vond ik deze film 10/10. Voor mij is het gewoon een van de beste die ik sinds mijn geboorte heb gezien (ik ben 23, maar ik heb talloze films gezien). Het verhaal is wreed, maar de werkelijkheid is dat ook, niet? Het ging diep bij me naar binnen en roerde mijn ingewanden. Ik heb hem een jaar of 5, 6 geleden gezien en ik vind hem nog steeds schokkend <0xE2><0x80><0x93> en ik herinner hem me nog steeds!
Ten tweede is er geen 'nationale voorkeur' (dit is een rechtstreekse vertaling van het Frans) voor deze film. Ik bedoel, het is niet omdat het een Franse film is dat ik hem zo hoog inschat: hij heeft me echt gegrepen toen ik hem zag. Bovendien ken ik de filmografie van Marcel Carne niet goed, dus ik ken hem niet.' Ik weet niet of het zijn beste film is of niet, maar ik weet wel dat het niet zijn beroemdste is: Hotel du Nord, Quai des Brumes en Les Enfants du Paradis zijn de beroemdste.
Ten derde is de film van B&W, maar hij gaat over intertemporele problemen van de jeugd (geen acne) zoals liefde, vrienden en studie op een moderne manier. Hij zou zelfs beeld voor beeld kunnen worden herschreven met echte jonge acteurs, een Dolby(tm)-geluid en special effects (een auto-ongeluk), dan nog zou het een geweldige film zijn!
Probleem: Misschien is het een film die gezien moet worden door jonge volwassenen (van 16 tot 25 jaar) <0xE2><0x80><0x93> en daarboven natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> om de boodschap goed te begrijpen... Heb ik gezegd dat het een geweldige film was?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb het warm en koud over Carné. Hij kan echt een raadsel voor me zijn. Ik denk dat zijn inspiratie hem misschien iets eerder heeft verlaten dan bij andere regisseurs van zijn generatie. Een man die in de jaren dertig volwassen werd met het Popular Front, lijkt zich niet op zijn gemak te voelen in het Frankrijk van de jaren vijftig, met zijn grillige commercie en zware Amerikaanse invloed. Hij is bijna dertig jaar ouder dan zijn jonge sterren, en dat is te zien. De feestscènes duren veel langer dan zou moeten, alsof hij tijd probeert te winnen om het bloedeloze scenario te laten slagen. Het personage van Roland Lesaffre <0xE2><0x80><0x93> hij speelt Pascale Petit. Zijn oudere broer <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> lijkt alleen te bestaan om de regisseur ervan te verzekeren dat zijn ouderwetse ideeën nog steeds goed zijn.<br />Deze film is twee uur te lang. Toch wil ik Pascale Petit bedanken voor haar spel; ze was een natuurtalent dat Brigitte Bardot had moeten uitdagen voor de sekspoppenheerschappij, maar op de een of andere manier is ze de weg kwijtgeraakt. Andrea Parisy is ook uitstekend als het meisje dat zwanger raakt en wil dat Charrier met haar trouwt en haar baby wettig maakt (ja, zo dachten ze er in de jaren vijftig nog over). Laurent Terzieff is de enige Franse acteur die een anarchist overtuigend kan spelen: hij is geweldig als hij een kat van de dood redt en dan zegt dat hij katten niet kan uitstaan. Jacques Charrier herinnert me er alleen maar aan hoe middelmatig hij als acteur was, met dat constante lachje en die lege ogen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Over het algemeen wordt aangenomen dat de films van Marcel Carné van 1936 tot 1946 meesterwerken zijn en het wordt als beleefd beschouwd om te zeggen dat de rest middelmatig is. Dat is een onterechte opvatting: er zijn in elk geval twee films uit die laatste periode die de moeite waard zijn: 'Thérèse Raquin', zijn beste werk van na de oorlog, en 'les tricheurs' (de bedriegers).
Er is een vreemde evolutie van het gouden uur van de Preverts naar 'les tricheurs': in 'les enfants du paradis', 'quai des brumes' of 'le jour se lève', wordt de ware liefde door de schurken gedwarsboomd. In 'les tricheurs' bestaat de ware liefde niet meer: we hebben te maken met een stel jonge mensen die nergens in geloven; verliefd worden zou niet passen bij deze jeugd. De volwassenen zijn helemaal geen schurken: de broer en moeder van Cyril zijn aardige mensen, maar zij Er verschijnen trouwens toch maar heel weinig volwassenen.
Gedurende twee uur houden de personages niet op met spelen, dansen, luisteren naar jazzplaten (een muziek die geen deel meer uitmaakte van de bourgeois-cultuur) en zwaar drinken. Als twee van hen ontdekken dat ze om elkaar geven, is het te laat.
De bezetting is tamelijk goed, Laurent Terzieff als existentialistische cynicus en Andréa Parisy als rijkeluiskind. Aan de andere kant beschikken Pascale Petit en vooral Jacques Charrier (die in hetzelfde jaar met Brigitte Bardot trouwde als 'les tricheurs') niet over de dubbelzinnigheid waar hun rollen om vragen. Ze zijn een en al glimlach, te lief en te aardig om geloofwaardig te zijn.
Vreemd genoeg kreeg 'les tricheurs' het etiket 'nouvelle vague' opgeplakt. Als je weet wat de priesters van deze filmschool (dezelfden als Godard) van Carné dachten, is het eigenlijk een goeie mop. Maar die ontgoocheling die je de hele film lang voelt, is werkelijk verontrustend.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut, Young Jerk van de 'Cahiers du cinema', het voornaamste bastion van de ophanden zijnde zogenaamde New Wave, maakte er een hele vertoning van dat hij deze film verafschuwde en beschuldigde hem er zelfs van dat hij de Franse cinema naar de middelmaat sleepte. Vertaling: Truffaut, die een ongeneeslijke seksuele verdrukking had, was nu al jaloers op de manier waarop Carné een enorm succes kon maken van een verhaal dat alle juiste snaren van het publiek beroerde en het tot iets belangrijks maakte, met alle attributen en verleiding van de sensualiteit. Met andere woorden, waar het grote publiek en veel critici een opmerkzame sociologische analyse in een prachtige film zagen, zag Truffaut 'Girls on the Loose'. Tenslotte had Carné alles wat de New Wave ten zeerste zou ontberen: intelligentie, verfijning, humor, een groot talent als verhalenverteller, een goed oor voor dialogen, een oogverblindende technische genialiteit, het vermogen zijn acteurs te laten doen wat hij wilde, en een goede dosis goede smaak. In vergelijking daarmee is Truffaut een provinciale zeurpiet die niets te zeggen heeft.
Een tragische remake van 'Pride and Prejudice', het Franse antwoord op 'Rebel Without A Cause', een herziene versie van 'Childen of Paradise', 'Les Tricheurs' vertelt het verhaal van een ontevreden Parijse jeugd die de weg is kwijtgeraakt in een sfeer van existentialisme, seksuele bevrijding en gebrek aan respect voor traditionele en religieuze waarden. De Fransen zien het onderwerp als de moraliserende kant van een 'ouder iemand', terwijl ik denk dat er juist het tegendeel is gebeurd. Carné was een homo en wist het een en ander over onderdrukking. Hij voelde een onuitgesproken sympathie voor de jonge iconoclasten in zijn verhaal. En omdat het een Franse film is, is er geen twijfel mogelijk dat de opstand in kwestie in wezen seksueel is, iets wat nog steeds gedecodeerd moet worden in Amerikaanse films als 'Rebel Without a Cause' en 'The Wild One'.
Carnés jonge mensen zijn allemaal buitengewoon mooi, gracieus, elegant, spontaan en intelligent. Het zijn goden en godinnen. Ze rijden in de nieuwste Vespa's en in de juiste auto's. De snit van hun pakken, jurken en duffelse jassen was een hoogtepunt in de mode van de vorige eeuw. Hun kapsels hangen nog steeds aan de muur bij de plaatselijke kapper. Hun lichaamsvorm, die ze zonder moeite hebben bereikt en behouden, is nog steeds het moderne westerse ideaal. Ze luisteren naar de beste jazzmusici. Ze weten hoe ze moeten bewegen, hoe ze sexy moeten zijn en hoe ze de liefde moeten bedrijven, ook al is de pil nog niet uitgevonden. Ze weten hoe ze moeten omgaan met verschillende maatschappelijke klassen en culturen. Helaas worden ze gedefinieerd door en leven ze volgens de code van de bende en hun eigen harteloze rituelen die sentimentaliteit uitsluiten en romantische liefde tot een zonde maken. Het enige wat er mis is met hen is dat hun ouders niet met hen praten en vice versa. De gebeurtenissen die in deze film worden beschreven, hebben in Frankrijk lange tijd de tongen in beweging gebracht over de amoraliteit en het nihilisme van de jeugd, terwijl ze toch een enorm publiekssucces werden. De film is zo stijlvol en schitterend dat ik vermoed dat de oudere kijkers die ernaar hebben gekeken graag hadden willen zijn zoals de mensen die in de film worden afgebeeld, en heel wat jonge filmmakers of ambitieuze filmmakers als Truffaut kregen last van geelzucht bij de gedachte dat ze nooit een film zouden kunnen maken die zo sexy en populair was als deze, hoewel ze uiteindelijk heel goed zouden zijn in het richten op de nihilistische delen. Aan de andere kant, als je een bepaald cliché-aspect van het script in aanmerking neemt (vals misverstand dat leidt tot een medisch noodgeval), kun je je alleen maar verbazen over de afschuwelijk vrome en puriteinse mengelmoes die Amerikanen uit hetzelfde basisscript zouden hebben gehaald als ze het onderwerp hadden durven aansnijden. Interessant was dat de film op dezelfde basislocaties was opgenomen als de Amerikaanse musical 'Funny Face' van een jaar eerder. Waar Hollywood de pittoreske aspecten van de Rive Gauche en het existentialisme had gezien, had Carné de tragische en ironische dimensie teruggebracht.