inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik kan niet beschrijven hoe ik me voelde toen ik zo'n twintig jaar geleden die waardeloze VHS-cassette in handen kreeg. Op de een of andere manier kreeg ik mijn vader zover dat hij hem voor me huurde en ik heb er twee keer met mijn kleine broertje naar gekeken. Ja, we hadden nachtmerries. Deze film was oorspronkelijk in de Verenigde Staten als PG geclassificeerd, maar in veel andere landen, waaronder Finland, was hij onder de achttien of zestien jaar verboden. De film was bedoeld voor tieners, maar dit moet de smerigste film zijn die ooit voor PG-doeleinden is gemaakt. Er komt geen grof taalgebruik of naaktheid in voor, voor zover ooit. Oorspronkelijk gemaakt in 1981, bleef een paar jaar op de planken staan voordat hij werd uitgebracht.
Dit is een A-klasse B-film, een echte, goed gemaakte horrorfilm uit de jaren tachtig. Een stel studentes besluit een nacht in een mausoleum door te brengen, niet wetend dat hun een bovennatuurlijk kwaad wacht...
Je kunt het rottende vlees bijna ruiken en de sfeer van deze film voelen. Het is kitscherig, volkomen stompzinnig, maar ze kunnen deze films gewoon niet meer maken. Dit horrorgenre uit de jaren tachtig heeft beslist een bepaalde sfeer. Deze is na al die jaren nog steeds spookachtig en vermakelijk.
De effecten zijn alleen maar een druppelende kwaliteit van Ellis Burman Jr. en Thomas R. Burman. De make-upeffecten spelen een grote rol in deze film, anders zou het alleen maar een saaie tienerslasher zijn geweest.
Eindelijk is hij eindelijk op dvd verkrijgbaar en het is een Special Edition-dvd met ook nog wat extra's. Commentaartrack is interessant.
(In feite is deze versie helemaal niet zo bijzonder. Onder de gemiddelde transfer op dvd met hier en daar wat kreukels en krassen.) Eerst zou hij worden uitgebracht door de Blue Underground, maar helaas is dat niet doorgegaan, dus heeft Shriek Show hem uitgebracht zonder de afdruk te restaureren. Jammer!)
Geweldige date-film!
Aanbevolen!!!
Aantekening! Ik heb maar 8 van de 10 gegeven vanwege de 'nostalgische waarden', anders 6 van de 10.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb geweldige herinneringen aan die film...
<0x3E><0x3E> Ik was pas 12 toen hij werd uitgebracht en ik schrok me dood. Ik mis mijn angst...
<0x3E><0x3E> Zombies, begraafplaatsen, mausoleums, hoe kun je het mis hebben? Het is net Phantasms achterlijke neefje.
<0x3E><0x3E> Deze film werd een jaar voordat de PG-13-rating werd ingesteld uitgebracht.
<0x3E><0x3E> Ik beweer dat _One Dark Night_ de meest angstaanjagende PG-film (niet de engste, hoor) is die ooit is uitgebracht.
<0x3E><0x3E> Kan iemand een bloeddorstiger keuze bedenken?
<0x3E><0x3E> (Voor de goede orde: ik beschouw Poltergeist niet als bloeddorstiger... wel angstaanjagender. Maar niet bloeddorstiger...)

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Bliksemflitsen, een uitgestrekte begraafplaats, de naam van Adam 'Batman' West: het duikt allemaal op het scherm op nog voor de openingstitels zijn afgelopen, en toch, ondanks deze nogal waardeloze elementen, is _One Dark Night_ niet zo goedkoop als het op het eerste gezicht lijkt.

Meg Tilly (Jennifers zus) speelt de knappe studente Julie, die er met tegenzin in toestemt om de nacht alleen door te brengen in een mausoleum als onderdeel van haar inwijding in de exclusieve middelbareschoolkliek _The Sisters_. Wat Julie niet beseft is dat de andere 'zusters' van plan zijn om haar de stuipen op het lijf te jagen met een of andere gruwelijke streek of dat het meest recente lichaam dat in het mausoleum wordt begraven dat van 'paranormale vampier' Raymar is, die zich voedt met de levenskracht van bange jonge vrouwen. Het is de meest originele opzet, maar gelukkig zijn er genoeg inventieve details om deze film van de concurrentie te onderscheiden. Mijn favoriet is de macabere aanblik van alledaagse voorwerpen die in de muren van Raymars appartement zijn ingebed, en de griezelige manier waarop beschimmelde lijken door de koude marmeren gangen van het mausoleum drijven tijdens de uitstekende finale. Hal Trussells indrukwekkende steadicam-cinema en de prachtig macabere special effects van Tom Burman dragen ook enorm bij aan de huiveringwekkende sfeer.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is mijn favoriete film aller tijden. En ik beschouw hem altijd als het requiem van John Huston.
Ik heb hem zeker 20 keer gezien zonder er ooit genoeg van te krijgen. De sfeer, het script, het zingen, het diner, het is alsof je wordt uitgenodigd in iemands huis om de gebeurtenissen gade te slaan en er niet aan mee te kunnen doen, ook al zou je dat wel willen... Het is een zeldzame schat, deze film, en ik kan er niet genoeg complimenten over schrijven.
Hij is ongelooflijk goed geacteerd, met heel wat Abbey Theatre-gezichten en ook nog de prachtige tenorstem van Frank Patterson. Het gedicht dat Lady Gregory in de film voordraagt is een van de meest ontroerende ooit geschreven. De scène waarin ze de trap af loopt terwijl ze naar het lied luistert, is een van de beste voorstellingen die je ooit op film hebt gezien. Elke keer dat ik het zie, moet ik huilen... om de juiste redenen.
We hebben allemaal al op jonge leeftijd de liefde verloren en we huilen om ons jonge, hoopvolle zelf.
Donal McCann speelde in veel te weinig films naar mijn smaak, hij hield gewoon van toneelspelen en bleef erin hangen, en het is ons verlies dat we niet meer van zijn voorstellingen op film hebben, want hij doet zoveel met deze verfijnde rol door middel van expressie en de weergave van een diepe liefde voor zijn vrouw die nooit beantwoord zal worden, en hij drukt zo'n innerlijke droefheid uit door dit te weten. 1.
Als je wilt dat je filmscènes en plotwendingen dit vermijden, dan is er echt geen begin, midden of eind <0xE2><0x80><0x93> alleen een lens op de personages op een diner in Dublin, 80 jaar geleden, en alle kleine nuances en nuances van de zo prachtig geportretteerde persoonlijkheden.
2. Bravo voor iedereen die bij deze productie betrokken was.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

John Huston was ernstig ziek toen hij zijn laatste succes boekte, en het is zijn testament: compromisloos, moeilijk, duizend mijl verwijderd van raffinement en mode, zal het standhouden als de beste 'laatste film' die je je maar kunt voorstellen. Een zeer sober scenario, geen actie, geen echte held, maar een groep mensen die het hoofd moeten bieden aan de ijdelheid van het leven, de vluchtige jaren en de dood. Het feest houdt de mensen niet lang voor de gek. Toegegeven, de liederen en de maaltijd, compleet met kalkoen en pudding, wekken warmte en genegenheid op. Maar het verstrijken van de tijd heeft Julia's stem gedeeltelijk geruïneerd: de eerste barst in de spiegel. Dan verlaat de camera de kamer waar de gasten zich hebben verzameld en zoekt in de slaapkamer van de oude dame. Het is duidelijk dat zij een gelukkig leven heeft gehad, maar het is niet genoeg. Het is een leven dat onverbiddelijk ten einde loopt <0xE2><0x80><0x93> een film die eindigt met het einde van de film _Julia op haar doodsbed_ <0xE2><0x80><0x93> misschien een onvervuld leven, omdat ze een oude vrijster bleef, zonder kinderen om voort te zetten... alleen een paar armetierige dingen, gele foto's, snuisterijen en snoepgoed... Maar zijn de hoop en de dromen van een mens allemaal vervuld? Kijk naar Gretta. Ze is een getrouwde vrouw, ongeveer vijfendertig, ze is nog steeds mooi en gezond, maar ze weet dat er iets gebroken is. Wat Julia vandaag is, zal ze morgen zijn, daarom gaat ze in haar bewustzijnsstroom terug naar haar verleden, alleen om erachter te komen hoe aangrijpend haar herinneringen zijn: een jongeman pleegde zelfmoord voor haar, een symbool van haar jeugd die nu ten einde loopt. De laatste monoloog, als we er goed naar luisteren, betrekt ons allemaal bij deze eeuwige tragedie, de gedoemde tot mislukking gedoemde menselijke toestand, de meesterlijke les van John Huston.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb in mijn leven duizenden films gezien en ik geloof dat deze film de 'volmaaktste' is die ooit is gemaakt. Met 'volmaakt' bedoel ik het verhaal, de plot, het acteerwerk, het decor, het camerawerk, enzovoort. (Dit is een oppervlakkige mening; ik heb geen ervaring met filmproducties.) Veel films hebben volmaakte scènes, zoals die waarin de barkeeper een rapport opmaakt met de politieagent in de film Fargo. (Die scène zou zelfs als korte film goed kunnen werken.) In The Dead is elke scène perfect, waardoor de hele film perfect is. Misschien heeft John Huston zijn ziel aan de duivel verkocht om zo'n film te kunnen maken. Hopelijk heeft Daniël Webster hem uit het contract gehaald!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De hele film, een kunstige bewerking van een van Joyces 'Dubliners'-verhalen, speelt zich af op de avond van 6 januari (Epiphany), 1906. Het grootste deel van de film speelt zich af op een jaarlijks door drie oude vrijsters (twee zussen en hun nicht) gegeven feest, waar een groep Dubliners uit de hogere kringen bijeenkomt voor een avondje muziek, voordrachten en een diner. Hoewel er op zich weinig plot in zit, onthullen de interactie en de gesprekken tussen de groep veel over Dublin in het begin van de twintigste eeuw, toen de opleving van de onafhankelijkheid nog maar net begon. De cast, allemaal getalenteerde Ierse toneelspelers met uitzondering van Anjelica Huston, zijn stuk voor stuk geweldig, en je hebt echt het gevoel dat je zelf te gast bent op het feest. Huston en de verbluffende Donal McCann onthullen veel over het huwelijk van de personages. Er is ontroering, vermengd met humor en inzicht, en voor degenen die van rustige, bedachtzame films houden, wordt 'The Dead' ten zeerste aanbevolen. Mijn vrouw komt uit Dublin, en we maken er een ritueel van om op 6 januari naar deze prachtige film te kijken. Na vele keren kijken raakt hij me nog steeds, en elke keer ontdek ik iets wat ik eerder heb gemist.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Zoveel literaire aanpassingen zijn een teleurstelling. Daar zijn vele redenen voor, maar meestal is het de noodzaak om een complexe roman af te kappen tot het formaat van een scenario. _The Dead_ is ongewoon <0xE2><0x80><0x93> het moest 'opgevuld' worden, aangezien het korte verhaal zelf een klein, relatief kort juweel is. Het zou in feite het mooiste korte verhaal in de Engelse taal kunnen zijn. In prachtig spaarzame taal vertelt het over het besef dat Gabriel Conroy zich realiseert dat zijn leven, en de levens van zovelen om hem heen, worden beheerst door herinneringen aan de doden. Zelfs zijn eigen vrouw, die al vele jaren met een man was getrouwd die nu dood was, hield meer van hem dan van hem. Het zou altijd lastig zijn om zo'n kort verhaal naar de bioscoop te brengen. John Huston deed het geweldig. Hij gaf nooit toe aan de verleiding om het uit te spelen of een ingewikkelde techniek te gebruiken om het verhaal uit te breiden. Het is eenvoudig en waar, met uitstekend acteerwerk. De enige kleine misser is het gebruik van muziek bij de vernietigende laatste alleenspraak.<br />Het komt maar zelden voor dat een filmversie van een literair meesterwerk zelf een meesterwerk is, maar ik vind het niet meer dan eerlijk om dit woord voor deze film te gebruiken. Het is geen briljante film, maar hij is eenvoudig en zuiver <0xE2><0x80><0x93> ik moet altijd aan Ozu denken.' Als ik aan The Dead denk, is het op dat niveau van zuiverheid en eenvoud en diepe wijsheid.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een exquise film. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer! We luisteren naar een familie uit de betere middenklasse in Dublin in het begin van de twintigste eeuw. Ze geven een kerstdiner voor hun vrienden en familieleden. Hun tafelpraat is niet meer dan loos gebabbel, maar het is zo goed geschreven dat je er helemaal in opgaat. Als je niet aan tafel zit, helpt het pianospel om een intieme sfeer te creëren, alsof je erbij bent als een van de gasten. Misschien een beetje te perfect voor een amateurspeler, maar een enkele fout hier en daar zou de magie van deze film hebben vergroot. Geen echt verhaal, maar echt amusement en een aanschouwelijke les voor aankomende filmmakers.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is een korte film voor zulke immense gevoelens. De laatste twintig minuten behoren tot de meest intense in de laatste jaren van de filmindustrie. Huston (John) is stervende en alleen liefde kan het verschil maken. Het werk van de acteur in de lange avondscène is absoluut schitterend.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De laatste film van John Huston, de grote Amerikaanse regisseur van Ierse afkomst, is een bewerking van het laatste korte verhaal uit de vroege collectie 'Dubliners', van de grootste schrijver die ooit uit Ierland is gekomen. De film is een familieaangelegenheid. De stervende regisseur heeft hem gemaakt op basis van het script dat door zijn zoon Tony Huston is aangepast aan een van de aangrijpendste, mooiste en diepzinnigste korte verhalen die ooit in deze taal zijn geschreven en door velen worden beschouwd als het beste korte verhaal in het Engels. John regisseerde zijn dochter Anjelica in wat haar beste film zou kunnen zijn. De film is kort, slechts 83 minuten. Er zitten geen actiescènes in, geen plot, hij is bijna niet spectaculair en hij lijkt misschien traag. De gasten, vrienden en verwanten komen naar het feest dat plaatsvindt in Dublin tijdens de Epiphany-week in januari 1904, in het huis van twee oudere zussen die jaarlijks een diner geven met muziek en dans. Wat de kijkers het eerste uur zien, is het gespreksonderwerp. De gasten praten, luisteren naar de muziek, bespreken de nieuwste operapremière en maken grappen, soms onhandig. Geleidelijk aan gaat het gesprek over op de reeds lang overleden vrienden of verwanten van wie de herinnering nooit is vervaagd.
Dit is de film waar je bij moet blijven, je door moet laten meeslepen, luisteren naar wat en hoe de gasten op het feest zeggen, hoe ze communiceren. Let op de lichaamstaal, op de blik op hun gezicht als ze wegdrijven van het licht, de lach en de muziek van het heden naar de lang vervlogen maar in feite nooit weggeweest herinneringen waar de Doden van de titel niet dood maar voor altijd jong en zo levend zijn. Als je dat doet, zul je de laatste scène toebedeeld krijgen die zoveel emotionele kracht en impact heeft dat hij je altijd bij zal blijven. Hij zal je hart in stukken breken, ze aan elkaar lijmen en het weer als aan de grond genageld terugzetten. De film en het verhaal van Joyce draaien om Gabriel Conroy (Donal McCann als James Joyce). Zijn alter ego gaf een zeer ontroerende, ingehouden voorstelling) als een van de gasten die arriveren met zijn vrouw Gretta (Anjelica Huston). Gabriel is nog steeds verliefd, voelt een sterke band met haar en is gefascineerd door haar. Het is na het feest, hij ontdekt dat hij zelfs na vele jaren van hechte vriendschap niet alles weet van haar verleden, haar pijn, haar spijt en de onvergetelijke emoties en het verlies dat ze als jong meisje heeft meegemaakt, en hij maakt er geen deel van uit. Voor het eerst kijkt hij naar haar en ziet haar niet als het onuitwisbare deel van zijn bestaan, maar als een ander menselijk wezen met haar eigen innerlijke wereld, haar eigen eenzaamheid en verdriet, en voor het eerst' '... een vreemd, vriendelijk medelijden met haar zijn ziel binnendrong.' Hij is het die de laatste, krachtigste en diepzinnigste regels van het verhaal voordraagt: 'Sneeuw ligt over heel Ierland... valt flauw door het heelal, en valt flauw, als het neerdalen van hun laatste einde, over alle levenden en doden.'
Als u de film niet hebt gezien of het verhaal van de Joyce niet hebt gelezen, doe dat dan alstublieft wel. Het zijn waarlijk de werken van de Kunst die de eeuwige indruk achterlaten en iets in u tot het beste zouden veranderen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het is zonder meer een van mijn drie of vier lievelingsfilms. Absoluut een voor het onbewoonde eiland. Er is niets briljants aan deze film. Hij straalt eerder warmte en gastvrijheid uit. Het publiek wordt uitgenodigd voor een feestje en net als bij elk goed feestje komt de vreugde voort uit de interactie van de gasten en wat je leert als je van het ene naar het andere gaat. Met verontschuldigingen aan Joyce roept de titel van de film een aantal ideeën op die het publiek weghouden. De film is niet afschuwelijk. Hij is niet deprimerend. Het is een prachtige blik in een tijd die voorbij is, waarin mensen opgroeien en anderen aftakelen. Sommigen zijn gefrustreerd en anderen zijn sereen. En overal om ons heen, de hele avond lang, zijn de mensen, en de rollen van de mensen, die te ruste zijn gelegd. De woorden die deze verfijnde acteurs moeten uitspreken, zijn volmaakt en vormen, in combinatie met de muziek van het Ierse accent, een auditief feestmaal, vooral voor ons vlakke Amerikanen. Over het gebrek aan genialiteit waar ik hierboven op doelde, neem ik het terug. Er is geen ander woord om de laatste scène tussen Anjelica Huston en Donal McCann te beschrijven. Het spreekt boekdelen over <0xE2><0x80><0x93> nou ja, over alles. Een mooie sneeuwachtige avond, huur deze film en laat het gewoon voor je ogen gebeuren. Geen vuurgevechten, geen achtervolgingen met auto's, geen dinosaurussen, gewoon een film op zijn allersubliemst.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

John Huston rondde zijn opmerkelijke carrière af met een van de meest perfecte en gevoelige films die ik ooit heb gezien. Bij wijze van afscheid besloot hij het prachtige korte verhaal 'The Dead' van James Joyce aan te passen, en niet alleen maakte hij een van de meest getrouwe bewerkingen tot dan toe, hij maakte ook een film die meer dan 20 jaar later nog steeds veel modernere films overtreft.

Toen ik een paar jaar geleden, als student aan de universiteit, naar deze film keek, staarde ik vol ontzag naar het scherm en verwonderde ik me over elk aspect van de film: het acteren, het scenario, de regie, de kostuums, de decors, de muziek, de filmografie. Nu ik erover nadenk, kan ik nog steeds niets bedenken waarom ik er kritiek op zou hebben. Huston wist gewoon hoe hij een goed verhaal moest vertellen. Ook Tony Huston verdient veel lof. Hij wist wel beter dan zich te bemoeien met een tekst die niet alleen perfect is, maar ook al visueel genoeg voor de bioscoop. Vader en zoon laten het verhaal ademen en genieten van de lange, fascinerende gesprekken tussen de personages, en van de betekenisvolle stiltes.
Donal McCann verdient ook lof voor zijn rol als Gabriel Conroy. Ik had hem nog nooit in een film gezien, en daarna ook niet, maar hij gaf een van de ontroerendste voorstellingen die ik ooit heb gezien.
Al met al is The Dead een mooie filmervaring, van een legendarische regisseur die altijd voortreffelijk is gebleven.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Er zijn zoveel '10 Beste'-lijsten die gemakkelijk in 'De Doden' zouden kunnen passen <0xE2><0x80><0x93> Beste Film Dronken, Beste literaire aanvulling, Beste Gebruik van Muziek Niet Speciaal Geschreven voor de Film, Beste Gebruik van Poëzie, Beste Filmspeech, Beste Toneelgezelschap en ten slotte misschien wel de Beste Film Die ooit gemaakt is. Dit was John Hustons laatste en grootste film, aangepast door zijn zoon Tony uit het korte verhaal van James Joyce, dat zich afspeelt op de avond van het Feest van de Driekoningen in het Dublin van 1904. Hij is grotendeels beperkt tot één decor, het huis van de Morkan-zusters, en er gebeurt niet veel in conventionele 'dramatische' termen. Ze vermaken hun gasten; er wordt gezongen, gedanst, voorgedragen en veel gepraat over koetjes en kalfjes, maar als je deze film ziet kun je niet anders dan ernaar kijken.' Je kunt je geen andere plek voorstellen waar je liever zou zijn dan in dit gezelschap.
Tenslotte gaat het natuurlijk over veel, veel meer. Het gaat over liefde, verlies en spijt, die stabiele steunpilaren van het grote drama. In de slotscènes van de film zingt de tenor Bartell D'Arcy (Frank Patterson) een lied, 'The Lass of Aughrim', dat zich in de geest van Gretta (Anjelica Huston), de vrouw van Gabriel (Donal McCann), de geest van haar eerste en waarschijnlijk grootste liefde, een jongen die in alle zekerheid op zeventienjarige leeftijd stierf aan een gebroken hart, en plotseling beseft Gabriel dat hij zijn vrouw nooit echt heeft gekend en dat hij uiteindelijk toch niet de grote liefde van haar leven is geweest. Emotioneel gezien zijn deze scènes ongelooflijk krachtig, eerst als Gretta vertelt over de omstandigheden van de dood van haar minnaar, en dan als de stem in Gabriels hoofd zijn eigen gevoelens weergeeft. Dit is geweldige film, de monologen voortreffelijk gebracht door Huston en McCann.
Maar dan zijn alle voorstellingen buitengewoon. Dit is een ensemble van de hoogste orde, en hoewel het aanstootgevend zou zijn om de ene artiest boven de andere te plaatsen, heeft het doek ons ooit een sympathieker, sympathieker en overtuigender dronkenman gegeven dan Donal Donnelly, of is poëzie ooit zo hartstochtelijk gebracht dat Sean McClory (de IRA-man in 'The Quiet Man') Lady Gregory's vertaling van 'Donal Og' hier voorleest? Een extra schrijnend aspect wordt natuurlijk gevormd door de wetenschap dat Huston zelf op het randje van de dood balanceerde toen hij deze film maakte, die in mijn ogen het hoogtepunt van zijn levenswerk is. De dood mag dan wel het centrale thema vormen, maar het kijken naar deze film is een levensverlengende ervaring.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voor zijn laatste film regisseerde John Huston zijn dochter Anjelica in deze bewerking van het verhaal uit 'Dubliners' van James Joyce, en hij gaf ons een van zijn beste prestaties om hem te gedenken.
Joyce is net zo moeilijk te filmen als wie dan ook, maar 'The Dead' biedt in elk geval een traditioneel verhaal om mee te werken. Veel (ja, bijna alles) van de belangrijke informatie in het verhaal ligt in de ruimtes tussen de regels, in de gedachten en gezichtsuitdrukkingen van de personages <0xE2><0x80><0x93> er zijn grote momenten, maar die zijn cerebraal <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn niet de dingen waar films van gemaakt worden. Maar op de een of andere manier krijgt Huston het voor elkaar, en hij slaagt erin een bijna vlekkeloze bewerking te maken.
Anjelica is schitterend, en de film is meeslepend en krachtig.
Een pluim: Een pluim van de regisseur.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

In druk is dit een van de grootste korte verhalen ooit geschreven, briljant en poëtisch naar het witte doek gebracht door dit vader-zoonteam, dat helaas voor het eerst en voor het laatst heeft samengewerkt. Het is passend dat John Huston zijn carrière op een hoogtepunt beëindigt door het werk van een van zijn favoriete auteurs naar het witte doek te brengen, in wat veruit de beste Joyce-versie is. Huston heeft een carrière opgebouwd waarin hij grote literaire werken aan de film heeft aangepast, meestal met succes. Het is triest, en een beetje raadselachtig, dat Tony Huston zijn carrière in de film min of meer begon en eindigde met het aanpassen van wat zijn vaders laatste project zou worden, en daarbij een welverdiende Oscarnominatie in de wacht sleepte. Ik had ooit het voorrecht in het gezelschap te verkeren van de grote scenarioschrijver/toneelschrijver Horton Foote, die deze film noemde als een van zijn favorieten van de afgelopen jaren (in die tijd was het nog een vrij recente release). Als nogal productieve scenarioschrijver (en een briljante scherm adapter van zijn eigen werk, evenals grote schrijvers als Faulkner, Steinbeck en Harper Lee) was hij duidelijk onder de indruk van Tony Hustons eerste speelfilm, en mogelijk even verbaasd over zijn gebrek aan succes sinds die tijd. Als iemand inzichten heeft over dit onderwerp, zou ik graag meer horen.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Niet vaak gebeurt het dat de laatste film van een groot regisseur zo'n ontroerend, briljant uitgevoerd en gefilmd meesterwerk wordt. De cast is uitstekend, evenals het camerawerk. Wat begint als een vrolijke bijeenkomst van een groep goed opgeleide burgers van een vroeg-twintigste-eeuws Dublin, verandert in een duister, filosofisch relaas over al onze angst voor de dood en de soms donkere schaduwen van het verleden. Dank u, meneer Huston, voor dit laatste stuk van een geweldige film!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik geloof dat John Houstons 'The Dead' een echte klassieker is. Het was niet alleen Houstons laatste film, hij zou gezegd hebben: 'Alles wat ik van filmen weet, zit in deze film'. Het verhaal, dat sterk is aangepast aan 'Dubliners' van James Joyce, is een prachtig ensemblestuk met schitterende vertolkingen van Angelica Houston, Johns dochter, en een cast van Engelse en Ierse acteurs die het verhaal tot leven brengen. Dit is een film die deel zou moeten uitmaken van een serieuze collectie, niet alleen omdat hij er prachtig uitziet, maar ook omdat het verhaal tijdloos is en erg aantrekkelijk. De film is niet gehaast, noch is hij geladen met actie. Integendeel, het verhaal ontvouwt zich vanuit de personages, die licht en betekenis in de dialoog brengen. Het einde van de film is verbluffend, poëtisch en meeslepend. Ik beveel 'The Dead' zonder voorbehoud aan als een van de beste films die ooit zijn gemaakt.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is echt de enige kans om de magie van het schrijven van James Joyce tot leven te zien komen. Zijn romans zijn allemaal niet te filmen (in de ware zin van het woord) en dit is het enige lange verhaal dat hij heeft geschreven. Het was de laatste film van John Huston en hij kwam pas op het witte doek nadat hij was gestorven, en het is niet moeilijk om te zien dat hij iets groots heeft verricht. De Doden is poëtisch in zijn benadering op het witte doek en vertelt ons meer over Ierland dan welke moderne film over de IRA en 'de moeilijkheden' ons ooit zou kunnen vertellen. Hopelijk zullen meer mensen naar deze film kijken en de beste films van zowel John Huston als James Joyce zien, en misschien dit verhaal in jullie plaatselijke boekwinkel bekijken (en ontdekken dat het waarschijnlijk het beste korte verhaal is dat ooit op papier is gezet).


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Natuurlijk zijn de hoofdthema's van een film met als hoofdthema sterfelijkheid, nostalgie en verlies van onschuld. Het is misschien niet verwonderlijk dat oudere kijkers hem hoger inschatten dan jongere. Maar de film heeft een vakmanschap en volledigheid die iedereen kan waarderen. Het tempo is gestaag en constant, de personages zijn vol en innemend, de relaties en interacties laten zien dat je geen tranenvloed nodig hebt om emotie te tonen, geschreeuw om angst te tonen, geschreeuw om onenigheid of geweld om woede te tonen. Natuurlijk geeft het korte verhaal van Joyce de film een kant-en-klare structuur die zo volmaakt is als een gepolijste diamant, maar de kleine veranderingen die Huston aanbrengt, zoals het invoegen van het gedicht, passen er keurig in. Het is werkelijk een meesterwerk van tact, subtiliteit en overweldigende schoonheid.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb jaren gewacht tot DE DOOD op video zou verschijnen, nadat ik mijn VHS-kopie zo'n beetje aan flarden had gescheurd. Dit is een van de mooiste films die ooit voor de feestdagen is gemaakt. Hij speelt zich af op het Feest van de Driekoningen (Driekoningenavond) en is een eenvoudig, aangrijpend tafereel van personages die een diner bijwonen dat door drie Dublinse vrouwen wordt bereid. Het verhaal draait om een vrij liefdeloos stel, een vrouw die ooit hartstochtelijk hield van een jongeman die voor haar stierf en een man die dezelfde passie voor zijn vrouw wil voelen, maar zich daartoe niet in staat voelt. Alle scènes zijn adembenemend en het script weeft zich prachtig tussen de verschillende personages tijdens het diner. Natuurlijk is het bronmateriaal afkomstig van het korte verhaal met dezelfde titel van James Joyce, en een groot deel van zijn verhaalstructuur is volledig intact gebleven. John Hustons lange carrière als een van de grootste filmmakers van Hollywood had een echt passende afsluiting met deze film, die is geschreven door zijn zoon Tony Huston, zijn dochter Anjelica Huston als ster en opgedragen aan zijn vrouw Maricella. Dank aan Lions Gate voor het inpikken van de rechten van deze film en het op dvd uitbrengen ervan. Voor mensen die van alles wat Iers is houden of op zoek zijn


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

James Joyce zou zonder twijfel enkele van de beste zinnen in de Engelse taal kunnen schrijven, en zijn korte verhaal 'The Dead', dat aan het eind van zijn verzameling _The Dubliners_ verschijnt, bevat in de slotalinea misschien wel de meest perfecte alinea in de Engelse taal. Het is passend dat John Huston, die zich in zijn pogingen om dit verhaal te filmen heeft ingehouden, er zijn carrière mee heeft afgesloten. Net als met _The Red Badge of Courage_ en _The Man Who Would Be King_, vereerde Huston de literaire bron, maar maakte hij de verfilming cinematisch. En met 'The Dead' (dat na Hustons dood door zijn zoon Tony Huston werd voltooid) krijgen we iets bijna volmaakts in het huwelijk tussen literatuur en film. 'The African Queen'' (dat hoeft ook niet), dit is het soort film dat voor een publiek onverzettelijk is. We hebben allemaal op school Portret van een Kunstenaar doorgeworsteld, en je moet de volwassenheid hebben om te zien hoe woorden en beelden op zichzelf ons kunnen raken. Net als bij stomme films zoekt Huston hier iets puurs, en hij werkt met het zelfvertrouwen van zijn vele jaren en laat de wereld achter zich als een meesterwerk dat het origineel van Joyce evenaart.
Veel veteranen uit de Ierse theaterwereld worden gerekruteerd om het verhaal te Wat Gabriel Conroy te wachten staat, is een avond vol feest, zang, dans en poëzie, waarbij hem wordt gevraagd de jaarlijkse toost uit te brengen op de twee zussen en hun nichtje die het feest geven. Hij is afgeleid door de taak die hij op zich wil nemen, en deze afleiding maakt hem kwetsbaar voor een wereldschokkende ervaring die hem door zijn vrouw wordt aangereikt. Terwijl zijn ego geschokt is als hij een verhaal uit het verleden van zijn vrouw hoort, is het ook een geschenk waarin alles wat de hele avond belangrijk lijkt te zijn geweest, wordt weggevaagd door het besef van de ophanden zijnde sterfelijkheid van iedereen die leeft.
En in plaats van de laatste beroemde alinea van het verhaal 'cinematisch' te maken, probeert hij die juist 'cinematisch' te maken. Huston brengt een stem en we horen de ongelooflijke woorden die worden opgezegd terwijl we kijken naar 'de sneeuw die flauw door het heelal valt en flauw valt'. Het is de perfecte oplossing voor de bewerking van een filmmaker.
De cast is alles waar we op kunnen hopen. Aangezien dit in wezen een getuigenis is van de kracht van het geschreven woord en hoe het ons samenbrengt door gemeenschappelijke ervaring, lijkt elke artiest verheven te zijn door zijn rol. Anjelica Huston als Gretta Conroy heeft een breed scala aan rollen, en haar verslag van een jongen die ooit van haar hield, schroeit niet alleen Gabriel Conroy, maar ook het publiek.
Als ik aan Anjelica Huston denk, is het...' is de verandering die ze in deze film teweegbrengt; en als ik aan haar vader denk, is het deze film die ik me het eerst herinner.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De Argentijnse muziekdichter Atahualpa Yupanqui heeft eens gezegd dat sommige volksmuziek zich in elk land van de wereld op dezelfde manier herhaalt. Ze zien er hetzelfde uit, maar iedereen beschouwt ze als zijn eigen volksmuziek...
Deze film, zo voel ik het, gaat over dezelfde muziek die zich over de hele wereld herhaalt op een bepaald moment in de geschiedenis van elk land. Eerst luisteren een paar mensen ernaar en proberen ze de anderen ernaar te laten luisteren. Dan geloven sommigen dat ze het horen, maar dat is niet zo. Dan zegt niemand iets en sommige mensen lijken ernaar te luisteren. En anderen erkennen dat ze het hebben gehoord, maar dachten niet dat anderen het misschien zouden horen. Ten slotte luistert iedereen naar dezelfde muziek, en plotseling hoort iedereen het.' Het klinkt niet meer...

Liefde en poëzie, als een echt nationalisme en de erfenis van een vader voor zijn kinderen...
Waarom zou hij de film The Dead noemen als er niemand doodgaat? De Spaanse vertaling van de titel weigerde dezelfde regel te volgen en wij noemen de film Dubliners, naar de titel van James Joyce...
Een mooie Ierse ansichtkaart uit 1900!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik heb die film gezien op het NFT in Londen, waar hij werd vertoond als onderdeel van het John Huston-seizoen van de bfi. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten en de eerste paar minuten van de film lieten heel weinig los. In feite liet de rest van de film ook heel weinig los! Geen echte plot, geen actie, geen spanning, heel weinig drama en, op een kort gedeelte aan het eind na, geen decor.
Het resultaat van het ontbreken van al deze kenmerken was echter een prachtige film. Ik begrijp niet helemaal waarom, maar ik denk dat het ingehouden karakter van de film de film bijna helemaal perfect maakte. Het acteerwerk, het script en, het allerbelangrijkste, de casting waren allemaal perfect en ik kan niet...' Ik kan me niet herinneren dat ik me zo goed voelde toen ik een bioscoop uit liep, maar ik kan nog steeds niet bedenken waarom. Ik weet alleen dat ik de dvd krijg (dit is zo'n film die, dat weet ik zeker, op het kleine scherm net zo goed zal zijn als de bioscoopervaring, mits je een rustige plek kunt vinden om hem te bekijken!) en dat ik er binnenkort weer naar zal kijken. Ik zal er ook graag achter willen komen wat mijn familie en vrienden ervan vinden. Ik weet zeker dat het niet ieders keuze zal zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat een groot aantal het met mijn visie eens zal zijn.
9 van de 10.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

John Huston maakte veel opmerkelijke en gedenkwaardige films. De meeste daarvan werden lang voor zijn dood in 1987 uitgebracht. Het was echter dat jaar dat ons eraan herinnerde dat Huston nog steeds op de top van zijn kunnen was, wat bleek uit zijn trouwe vertolking van de populaire roman van James Joyce, 'The Dead'.
Eens, lang geleden, vroeg een wijze man die Doc heette me: 'Lijkt "The Dead" niet veel levendiger en levendiger dan alle andere verhalen in Dubliners?' Ik ben geneigd te denken dat dat zo is. Het verhaal en de film bevatten allebei een paar van Joyce' verhalen.' De film bevat weliswaar maatschappelijke commentaren en kritieken, maar schildert voor het grootste deel een warm en liefdevol portret van een Ierland waar Joyce zelf zo vaak tegen tekeerging en dat hij al snel zou verlaten.
Hustons aanpak van de hoofdpersoon Gabriel Conroy, die beseft dat de wereld zoals hij die ziet niet meer is dan een illusie, is eenvoudigweg opmerkelijk. Als je beweert dat de film geen plot heeft, mis je het punt. Net als bij alle Dubliners van Joyce is het plot <0xE2><0x80><0x93> hoewel zeer zeker aanwezig <0xE2><0x80><0x93> niet het brandpunt. Plot is slechts een middel om de openbaring van de hoofdpersoon over te brengen. Naast een ogenschijnlijk gebrek aan actie is er eerlijk gezegd weinig dialoog in Joyces korte verhaal waarop de regisseur kan leunen. Het vermogen van Huston om wat Joyce in woorden verwoordt in beelden om te zetten is waarschijnlijk de grootste triomf van de film. Gevoelens, gedachten... Gabriels ongemak tijdens de dans... al die ongrijpbare dingen komen tot leven en komen binnen het bereik van de kijker in Hustons vertolking.
Als je beweert dat Huston zijn kritiek op de samenleving heeft verzacht, mis je het doel. 'The Dead' mag dan een vrolijk tintje hebben, de zelfgenoegzaamheid en pretentie van de personages is slechts een commentaar op de samenleving op kleinere schaal: wij zijn de waggelende oude tantes, de g<0xC3><0xAA>nante dronkaard, de tenor met een zere keel, de vrouw met het droevige, van regen doordrenkte geheim, en zelfs de man van middelbare leeftijd die zichzelf voor de gek houdt.
Maar 'The Dead' is een leugen. Het is geen duister verhaal. En zo somber is het ook weer niet. Vergeet even de sneeuw die op de levenden en de doden valt en de symboliek die erin schuilt; vergeet de puinhoop van een leven waar Gabriel aan het eind van de film uit ontwaakt: alleen met de vernietiging van de illusies die Gabriel over zichzelf en zijn wereld heeft, kan hij echt vooruit. Dat is het centrale punt van de film. Dat is het centrale punt van ons leven.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'The Dead' is echt een kunstwerk. John Huston wilde duidelijk laten zien dat hij nog steeds 'in de volle glorie van een of andere passie' verkeerde door deze film te maken, ook al liet zijn lichaam hem in de steek. Deze film is zeer aangrijpend en blijft nog lang na afloop in je hoofd hangen. Het lezen van het korte verhaal van Joyce geeft de personages zeker meer diepgang, vooral Gabriels innerlijke beroering, maar de essentie van de film zit in deze film. Als een verklaring van zijn liefde voor het leven en zijn vak, staat 'The Dead' er alleen voor.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vanwege de diepgang van zijn karakterstudies en de complexiteit van de verhaallijnen zijn de werken van James Joyce niet gemakkelijk in een film te vertalen. Toch wist John Huston in zijn laatste film voor zijn dood een perfecte vertaling van Joyces verhaal te maken. Hij kreeg veel steun van zijn zoon, als schrijver, en zijn dochter, als actrice.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Schrijvers en regisseurs doen, vanwege hun vakgebied, een stap terug van de actie in hun werk om inzicht te geven in personages en situaties. Hier hebben Huston en Joyce een stap terug gedaan om ons het ultieme beeld te laten zien van wat het betekent om mens te zijn. Tot het allerlaatste moment lijkt de film over niet veel te gaan, het soort typische omstandigheden dat het dagelijks leven vult. Pas aan het eind van de allerlaatste scène beseffen we dat het in feite over alles gaat.<br />Het is niet mogelijk om naar deze laatste scène te kijken zonder tegelijkertijd medelijden, en diepe genegenheid, te voelen voor jezelf en de rest van je medemensen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

John Huston, acteur en regisseur, beter bekend van films als 'The Misfits' en 'African Queen', regisseert zijn dochter, Angelica Huston, in wat zijn laatste film zou worden. De film werd na Hustons dood uitgebracht. Gebaseerd op de novelle van James Joyce met dezelfde naam, vertelt 'The Dead' het rustige verhaal van een nieuwjaarsfeest in Dublin in 1904. Huston, zijn cast en zijn scenarioschrijvers, onder wie zijn zoon Tony, hebben een juweel van een film gecreëerd. De novelle is een van Joyces beste werken (en ook de enige die filmbaar is). De film is een eerbetoon aan Hustons genialiteit. Hij heeft een klein, mooi verhaal opgenomen en een kleine, mooie film gemaakt. Donal McCann en Angelica Huston stralen (hoewel'stralen' te opzichtig, te opzichtig is om hun rustige, ingetogen optredens te beschrijven). 'The Dead' weerspiegelt de liefde van de familie Huston voor Ierland en is, op zijn eigen rustige manier, een passende laatste film voor een legende.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is misschien wel de volmaaktste film die ik ooit heb gezien <0xE2><0x80><0x93> qua acteerwerk, regie en regie. Hij is in zichzelf gekeerd en in zekere zin ook een soort film, dus het heeft geen zin om te zeggen dat hij beter of slechter is dan andere grote films, alleen dat hij als volmaakt kunstwerk overeind kan blijven staan.<br />En het was leuk om verwarde horrorfans op te zien staan en naar buiten te zien lopen!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik zag deze film voor het eerst in Oostenrijk toen hij net uit was, en ik werd erdoor betoverd. Het is een gepassioneerd en diep ontroerend werk dat alle kenners van de filmkunst zouden moeten zien. Wat jammer dat hij nooit op dvd is uitgebracht. Misschien zal dat een dezer dagen worden rechtgezet, want het zou inderdaad jammer zijn als een van de beste films die ooit zijn gemaakt werd vergeten en voorgoed in een of andere filmkluis verdween.<br />Hoe komt het dat 'B'-films als 'American Wedding' en 'Eurotrip' breedbeeld- en fullscreenuitgaven worden, en vaak een speciale editie met meerdere commentaren en extra's, terwijl grote kunststukken als 'The Dead' vrijwel vergeten zijn?


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een zeldzame uitzondering op de regel dat grote literatuur teleurstellende films maakt, is John Hustons prachtige afscheid van het leven en de film, dat bijna geheel in overeenstemming is met het verhaal en de geest van het korte verhaal van James Joyce, een tedere overpeinzing over liefde, dood en tijd, verwoord in de gebeurtenissen van een Driekoningenfeest in de middenklasse van Dublin omstreeks 1910. Hoe weinig belovend het materiaal ook mag lijken, de film slaagt erin het verhaal op zijn eigen rustige, ogenschijnlijk onbelangrijke manier te vertellen, in plaats van er een conventionele filmische vorm van plotpunten en dramatische voorvallen aan te geven. Slechts één keer wordt de verkeerde noot aangeslagen, wanneer de oude Miss Julia (een gediplomeerd zangeres en muzieklerares wier stem volgens de overlevering door ouderdom is gebarsten, niet verbrijzeld) zo slecht zingt dat het publiek in de bioscoop in lachen uitbarst toen ik dat zag. Gelukkig wordt de stemming van gedempte en milde melancholie ruimschoots op tijd hersteld voor het moment van openbaring tussen het getrouwde stel Gabriel en Gretta Conroy in een hotelkamer, terwijl het buiten begint te sneeuwen. Het is een droevig verhaal, neem ik aan, maar van het soort dat je een beter gevoel geeft, niet het gevoel dat je blauw ziet. Vooral aanbevolen als date-film <0xE2><0x80><0x93> voor verliefde mensen die niet bang zijn om de lieflijkheid en het verdriet van het leven onder ogen te zien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Toen Melvilles _Pierre; or The Ambiguities_ in 1852, zijn eerste publicatie sinds _Moby Dick_ een jaar eerder, de boekwinkels bereikte, was de reactie van het publiek gelijk aan die in de IMDB-recensies van _POLA X_. Kranten publiceerden zelfs koppen als: 'Melville Gek!' wat hij natuurlijk niet was. Maar als je de schrijfstijl vergelijkt die in _Moby Dick_ en _Pierre_ wordt aangetroffen, vind je in de laatste een scherpe afwijking van de eenvoudige en vaak declamerende stijl die in de eerste werd aangetroffen. Het was duidelijk dat hij de overdreven bloemrijke stijl nabootste van de nu vergeten Victoriaanse romans die gemakkelijk zijn onsterfelijke _Moby Dick_ overtroffen. Hij was echter niet tevreden met het soort product dat zijn publishers wilden hebben, en dat zou zeker zijn verkocht. Zijn versie van een Victoriaanse romance was misschien een verwrongen, cynische, maar briljante synthese. De alternatieve titel 'De dubbelzinnigheden' is heel toepasselijk. Naarmate Pierre naar de waarheid zoekt, en denkt dat hij die vindt, worden we steeds onzekerder over wat en wie we moeten geloven. Naarmate hij naar geluk zoekt, voelt hij zich steeds ellendiger.
'POLA X' is een fascinerende versie van deze roman, die zich afspeelt in het moderne of bijna moderne Frankrijk. Hoewel hij in sommige opzichten weinig aan de verbeelding overlaat en ons de incestueuze relaties laat zien waar Melville alleen maar op kon zinspelen, zijn de dubbelzinnigheden die de roman en de boodschap ervan zo verleidelijk maken, volmaakt in tact. De vragen die de film opwerpt zijn vragen die maar weinig films hebben bedacht, maar de antwoorden worden aan de kijker overgelaten.
Ik raad aan de roman te lezen, die veel korter is dan 'Moby Dick', voordat je de film gaat zien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Soms vraag ik me echt af, als ik naar de commentaren hier kijk, of de meeste mensen een heel andere film hebben gezien dan ik. Ik heb hem gewoon gezien... en ik vond hem mooi. Niet op een bepaalde manier, dat hij me gelukkig maakte, maar op een bepaalde manier dat ik een goede film had gezien!
De film heeft wat geduld nodig, ja. En ja, de hoofdpersoon is echt irritant, maar dat is vast met opzet.
Misschien maakt het echt verschil of je deze film in een bioscoop of thuis bekijkt. De meeste mensen kijken thuis naar films alsof ze naar liftmuziek luisteren. Deze film past absoluut niet in de achtergrondgeluiden.
En nee. Goede regie doet dat niet. Het betekent niet dat je vijf keer per seconde moet lachen of ontploffen. Goede regie betekent dat je je onderwerp volgt en het verhaal en de acteurs bij elkaar houdt. En hoewel dat niet helemaal goed uitpakt, denk ik dat het in elk geval heel goed werkt.
Ik vond de foto's en de decors mooi, ook al zijn ze soms wat surrealistisch. De openingsscène is heel bijzonder.
Ik vond het ook leuk dat de acteur Guillaume Depardieu n<0xC3><0xAD>ét Pierre speelt. Hij speelt de rol van een Pierre die zelf een rol speelt! Pierre is niet de romantische held die hij zo hard probeert te zijn, hij is een aanmatigende en zelfingenomen idioot, een regelrechte slappeling die op den duur alle mensen die hij beweert te beschermen schade berokkent. Dat zelfs zijn liefde voor de waarheid alleen maar een pose is, wordt prachtig aangetoond door het feit dat hij voortdurend blijft liegen en niet één keer vragen stelt of zichzelf uitlegt.
<0x3E> Mensen vragen zich af waar deze of gene persoon vandaan komt en nog meer dingen: geen enkele figuur die meer dan twee scènes wordt gezien blijft onverklaard, er is over de hele film heen genoeg informatie over iedereen verspreid.
<0x3E> En zelfs het vreemde gebouw begint zin te krijgen zodra het doelwit dat aan het oefenen is wordt gezien: Denk eraan dat Isabelle uit een oorlogsgebied is gevlucht, en dit is duidelijk een toevluchtsoord voor strijders in een burgeroorlog, hoogstwaarschijnlijk Bosnië (dat nog aan de gang was toen de film werd gemaakt). wat wordt gesuggereerd door het verhaal dat Isabelle aan Pierre vertelt als ze hem voor het eerst ontmoet en door de latere scène waarin Pierre Isabelle het boek laat zien met zijn vader op het omslag, dat is omringd door boeken over Bosnië.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Niemand zal er ooit aan twijfelen dat regisseur Leos Carax een genie is, maar wij vragen ons af: is hij een krankzinnig genie? Zoveel mensen hadden een hekel aan deze film! Normaal gesproken ben ik de eerste die veel Franse regisseurs beschuldigt van het maken van aanstootgevende, saaie, walgelijke en pretentieuze films (zoals de afgrijselijke recente film 'L'Enfant' en de zinloze en aanstootgevende 'Feux Rouges'). Maar vreemd genoeg vind ik 'Pola X' eigenlijk een verbazingwekkende film, met veel vakmanschap en passie gemaakt door een meester in zijn vak, en met opmerkelijke prestaties. De film voert het melodrama verder door dan ik ooit op het witte doek heb gezien. Maar ja, Carax is extreem, dat weten we. De film bevat ook, wat ik nogal overdreven vind, Trotskistische of Anarchistische fantasieën en natte dromen, over een mysterieuze groep jongemannen die leren machinegeweren af te vuren op de bourgeoisie, tussen het spelen van Scott Walkers nogal fascinerende muziek door in een band die zijn opnamen maakt in een verlaten pakhuis vol krakers en branden in oude stalen vaten. Guillaume Depardieu speelt een rijke jongeman in een ch<0xC3><0xA2>teau (wiens stiefmoeder Catherine Deneuve is, en hij loopt, tussen twee haakjes, haar badkamer binnen terwijl zij naakt in bad zit). Maar plotseling 'knapt er iets' bij hem als hij ontdekt dat zijn overleden vader, een beroemde diplomaat, een onwettige dochter heeft verwekt, die Deneuve in feite als een ongerieflijk obstakel uit de weg heeft geruimd. Dat komt doordat de zus plotseling opduikt als een soort Roemeense vluchteling met wild, warrig haar, een uitdrukkingsloos gezicht en een gebrekkige beheersing van het Frans. Depardieu verandert zichzelf vervolgens in een 'klasseheld' van extreem links en wil zijn familie vermoorden of vernietigen vanwege hun hypocrisie en corruptie, en leeft in ellende en extreme armoede, terwijl hij een enorme erfenis versmaadt. Vervolgens begint hij een incestueuze seksuele relatie met zijn halfzus, die wordt uitgebeeld in een expliciete seksscène die veel mensen heeft beledigd, hoewel ik er geen bezwaar tegen heb, aangezien ik vind dat mensen veel te hysterisch zijn over seks, vooral in Amerika, waar het kennelijk nooit gebeurt. Door de intensiteit van het acteren en het filmen komt dit onwaarschijnlijke scenario over als een krachtige, zij het deprimerende, hyper-melodrama-ervaring. De verschillen tussen Carax die zo'n extreme film maakt en de talloze extreme Franse films die ik pretentieus en walgelijk vind, zijn (1) dat Carax een uitstekend filmmaker is en (2) dat hij serieus probeert een betekenisvolle, zij het aangrijpende, extreme emotionele toestand te onderzoeken, waarbij een mens uiteenvalt en zich tegen zijn achtergrond keert. Velen zouden zeggen dat de extreme elementen in deze film overbodig waren, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik geloof dat Carax oprecht was en helemaal geen exploitatiefilm maakte. Het is heel moeilijk om een man te verdedigen die zo ver gaat en die, voor zover ik weet, misschien wel volslagen krankzinnig is, maar ik vind dat hij het verdient om verdedigd te worden voor deze opmerkelijke filmprestatie.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film begint een beetje langzaam en loopt op naar het einde. Niet dat dat slecht is, hij is gemaakt om de afwijkende karaktertrek van de hoofdfiguur te illustreren. Als je dus niet van tragedies houdt, is dit niet jouw film. Het is de gedachte die de filosofie van deze film provoceert die hem de moeite waard maakt. Als je Dostojevski's 'Misdaad en straf' leuk vond, zul je dit waarschijnlijk wel leuk vinden, al was het alleen maar vanwege de vergelijkingen. De intrigerende vraag die de film opwerpt is: 'Wat is het dat een beroemd schrijver ertoe brengt zijn in het openbaar goedgekeurde ideeën voor een nieuwe serie volledig te negeren?' De nieuwe ideeën zijn volkomen tegengesteld aan de status-quo <0xE2><0x80><0x93> als je conservatief bent, zul je deze film niet leuk vinden. Afgezien van andere filosofische vragen moet ik toegeven dat de film ook op esthetisch gebied zeer de moeite waard was. De met gras begroeide heuvelhellingen en het prachtige landschap hielpen me om de langzame start achter me te laten. Ook werd er gebruik gemaakt van kleurgebruik om de geestestoestand van de hoofdpersonen te verbeelden. Als dit soort dingen je niet imponeren, laat het dan maar zitten. Al met al geef ik deze film een 7.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Pola X is een prachtige versie van Herman Melvilles 'Pierre; or, the Ambiguities'. De commentaren op deze film verbazen me, ze maken dat ik me afvraag wat heeft geleid tot de overweldigende negatieve reactie.
De schokwaarde is het minst aantrekkelijke aan deze film <0xE2><0x80><0x93> een klein detail dat buiten alle proporties is opgeblazen. Het verhaal gaat over de ondergang van Pierre <0xE2><0x80><0x93> en de daaropvolgende vernietiging van degenen om hem heen <0xE2><0x80><0x93> wat duidelijk te zien is in zijn gelaatstrekken, gedrag en idiolect. De dialoog en de soundtrack scheiden deze film van alle andere die ik heb gezien en veranderen een fundamenteel traditionele verhaallijn met controversiële wendingen in een onvergetelijk emotioneel epos.
Ik kan het niet. Ik hoop dat ik voldoende de nadruk leg op het belang van het negeren van alles wat je over deze film hebt gehoord en dat je er, net als ik, onbevooroordeeld naar kijkt. Ik hoop dat je op dezelfde manier zult worden beloond als ik. Ik was gespannen en nerveus vanaf het moment dat de film was begonnen, maar de film is verre van eng in de traditionele zin van het woord. Je zult 1000 gedachten hebben, die allemaal even verontrustend en opwindend zijn. Ik weet dat ik overdrijf, maar ik heb het gevoel dat ik de negatieve kijk op deze film moet goedmaken. Het is de beste film die ik in het hele jaar heb gezien.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik ben het eens met 'johnlewis', die zei dat er veel gebeurt tussen de regels van deze film. Hoewel ik denk dat het tempo van deze film verbeterd kan worden, denk ik ook dat de complexiteit van de relaties tussen de personages fascinerend is.
Voorbeelden:

Pierre gaat met zijn nicht trouwen, ook al lijkt zijn liefde voor haar erg nichterig?
Pierre en zijn stiefmoeder hebben een nogal... merkwaardige relatie.

Pierre, Lucie en Thibault lijken een driehoeksrelatie te hebben, en de feitelijke punten op de driehoek zijn niet helemaal zeker...
Lucies broer is een beetje een eunuch, of niet?
En Isabelle, wie is zij eigenlijk? Ik denk dat het de moeite waard was. Een interessante film, en een die me naar Melville doet verlangen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb naar Pola X gekeken omdat Scott Walker de filmmuziek heeft gecomponeerd en ik zijn muziek erg mooi vind. Eerlijk gezegd had ik een wat pretentieuze en mogelijk onsamenhangende Franse film verwacht. Ik had het mis. Het visioen van de film wist mijn aandacht al snel volledig in beslag te nemen <0xE2><0x80><0x93> te beginnen met de openingsscène, waarin zwart-witbeelden te zien zijn van militaire vliegtuigen die bommen naar graven gooien bij het geluid van muziek en Scott Walkers prachtige, jammerende stem. De film verkent de identiteitscrisis van Pierre (Guillaume Depardieu <0xE2><0x80><0x93> een briljante keuze voor de rol) en zijn daaruit voortvloeiende (zelfvernietiging). Het ene deel gaat over zijn zorgeloze leven in een prachtig huis op het Franse platteland en het andere over zijn totale desintegratie nadat hij alles in de steek laat en naar Parijs verhuist om in ellende samen te leven met zijn zogenaamde halfzus. Beide delen bevatten verbazingwekkende, verbluffende foto's <0xE2><0x80><0x93> de eerste heel kleurrijk en helder, de tweede uiterst somber en bijna apocalyptisch <0xE2><0x80><0x93> wat samen een waar esthetisch feestmaal vormt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Leos Carax heeft 3 geweldige films gemaakt: Boys Meet Girls, Mauvais Sang, Les Amants du Pont Neuf. Die films waren eigenlijk niet zo geweldig, maar ze hebben het geweld van de jeugd, de schoonheid van de jeugdige wildernis. Carax wist in die drie films heel goed wat film was, maar hij probeerde zijn eigen visie op de kunst te vormen, zonder na te denken over alles wat hij had gezien, maar hij gebruikte het en liet het versmelten met zijn tijd. Pola X is een heel andere film omdat Carax Les Amants du Pont Neuf heeft gemaakt, een monstruositeit van twintig miljoen dollar, een film die onderweg alles heeft vernietigd. Na zo'n film kun je niet nog een film maken vanuit hetzelfde standpunt. Dus moest Leos Carax wel veranderen, en dat deed hij ook. De film is niet meer zo mooi als de eerste, hij is redelijker, geen studio meer, geen gedroomd Parijs, Carax is eindelijk in de werkelijkheid beland. Hij is niet zuiver meer, het zijn geen poëtische personages meer. Carax is een romanticus geworden in de Duitse zin van het woord.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Leos Carax is briljant en een van de beste film- en camerajongens in het vak, dus het is geen verrassing dat Pola X een bijna perfecte opname is van het meest hartverscheurende verhaal aller tijden. Serieus. Als ik een manier had kunnen bedenken om in mijn videomonitor te klimmen, zou ik Pierre tot op het bot hebben afgetuigd. Niemand heeft het recht om tegelijkertijd zo zelfbewust en zo stom te zijn, behalve misschien Heathcliff in _Wuthering Heights_ van Emily Bronte. Nadat ik 134 minuten met Pierre heb doorgebracht, heb ik een groot glas cognac nodig. Ik ben nog nooit zo kwaad geweest op een hoofdpersoon. Oké, dat gezegd hebbende, Pola X is een verbluffende film met een van de weinige volkomen eerlijke seksscènes die ik ooit in een film heb gezien... wat betekent dat het weer een briljant stuk filmmaken is... en ik heb het hier trouwens over filmische beelden. Pola X zal je verrot slaan, dus zorg ervoor dat je er klaar voor bent als je besluit ernaar te kijken.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb geprobeerd te verklaren waarom er zoveel slechte recensies over deze film zijn, terwijl de overgrote meerderheid van de recensies een cijfer tussen de 7 en de 10 geeft. De reden kan zijn dat deze film nogal moeilijk te beschrijven is in een positieve recensie, hoewel een paar mensen dat al heel aardig hebben gedaan. Deze film is verwarrend, deprimerend en heeft geen gelukkige afloop. Toch geef ik Pola X een cijfer van 10, omdat het voor mij in wezen een combinatie is van literatuur en kunst. Dat is eigenlijk mijn favoriete soort filmmaken. Ik heb maar twee films van Carax gezien: deze en Mauvis Sang. Net als bij deze film doe ik een beetje pretentieus als ik deze een van Carax' films noem. Carax heeft een minimalistische stijl. Als je niet van dat soort films houdt en ze saai vindt, dan kun je dit beter niet zien. Maar Pola X was minder minimalistisch dan Mauvis Sang, dus was het voor een thriller behoorlijk intens <0xE2><0x80><0x93> althans, naar mijn smaak. Ik vond het heel interessant en boeiend. De twee hoofdrollen deden het uitstekend als acteurs. (Ik bedoel de hoofdrol en de jonge vrouw van wie hij dacht dat ze zijn halfzus was.) Catherine D. is altijd geweldig, maar haar rol in het verhaal was niet erg groot of belangrijk. Maar iedereen deed het goed. Ik vond het cultgedoe geweldig. Het is misschien niet erg geloofwaardig, maar dat komt doordat het nogal abstract is. Er gebeurt in deze film van alles tussen de regels door. Dit is een heel Freudiaanse psychothriller.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is geen film. Het is een terugblik op een mislukte relatie tussen Michael Connor (Michael Leydon Campbell) en zijn van hem vervreemde Ierse vriendin Grace Mckenna. Michael heeft pech en besluit een documentaire te maken over zijn hele relatie en wat er misging. Hij maakt gebruik van zijn vriendschap met een actrice die hij in de sportschool heeft leren kennen, Nadia (Nadia Dajani) die hij voor Grace laat spelen. Het concept van deze film is heel origineel. Michaels relatie wordt van alle kanten getoond, of het nu een hoog of een laag punt is. Michael Leydon Campbell levert een fantastische prestatie waardoor je hem wilt helpen Grace te vinden. Als de meeste personages al iets presteren, dan is het met de puzzelaar. De puzzelaar is nodig om de plot op gang te brengen, maar lijkt te surrealistisch om in een koffieshop te bestaan. Zijn monologen zijn vaak overdreven en zinloos. Dat wordt bewezen als hij zegt: 'Uit deze chaos proberen we allemaal orde te scheppen. En uit de orde, betekenis. Maar in werkelijkheid bestaat er niet zoiets als betekenis. Iets heeft alleen betekenis als wij zorgen dat het betekenis heeft.'
Het commentaar redt deze film. Het commentaar wordt gegeven in de vergeefse trant van Dit is Spinal Tap en laat Michael en zijn broer de problemen uitleggen die ze hadden toen ze de film maakten. Michael geeft een heel grappig, zelfbewust commentaar dat tot een paar heel smakelijke buiklachjes leidt.
Over het algemeen zou ik deze film een 7/10 geven.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In mijn jeugd werd ik geplaagd door nachtmerries over Sesamstraat en de Muppet Show. Ik was dol op die programma's, maar als ik sliep, droomde ik over Muppets die leken op de Muppets op tv... alleen niet helemaal.
Ze spraken wartaal en lachten en zongen terwijl ze elkaar opaten en afmaakten. Ze namen een hap van hun schattige vilten vlees en het scheurde open, gevolgd door een slagaderlijke bloeding. Lekker! Maar dat was verleden tijd... IK HOU VAN DEZE SHOW! Jaren geleden zag ik Peter Jacksons MEET THE FEEBLES en ik vroeg me af waarom er niet hetzelfde werk was. Nou, hier is het, net zo ziek, verwrongen en op de een of andere manier sociaal krachtig als de visie van de oude Hobbit. Als je dit programma leuk vindt en je hebt MEET THE FEEBLES nog niet gezien, koop het dan op Amazon of zo'n soort filmkanaal. Je zult het niet gauw vergeten.
Tussen haakjes, Clarence zou Triumph een schop onder zijn kont geven.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik sta in dubio over dit programma. De meeste delen ervan vond ik geweldig, maar andere delen vond ik stom en dom en alleen maar schokkend. De parodie op de muur van sommige tekenfilms is briljant, net als veel van de scènes met de kinderen. Maar ik vind het niet slim om kleine kinderen grove dingen te laten zeggen. Het is niet zo dat ik denk 'o, arme kinderen, ze worden uitgebuit' <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon niet slim! Het is iets wat IEDEREEN zou kunnen doen, daarom is het zo eenvoudig en zinloos als het maken van een papieren vliegtuigje. Om deze show beter te maken, zouden ze zich moeten houden aan de natuurlijke reacties van kinderen, die volgens mij grappiger kunnen zijn dan het script dat op een gegeven moment wordt geschreven.
Verreweg het grappigste deel van Wonder Showzen is Clarence, de blauwe marionet die door de straten loopt en met vreemden praat en hen irriteert. Het is echt grappig en het is grotendeels geïmproviseerd. Hem zien in een lange scène over het belang van geduld om het geduld van een uitzonderlijk geduldige man op de proef te stellen, was naar mijn mening verreweg het grappigste deel.
Maar je moet wel naar deze show kijken, want al met al is het heel grappig, ook al is het soms stom.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het zien van dit programma geeft me respect voor mtv, hoewel ik me voorstel dat mtv dit willekeurige, prikkelende materiaal als het belangrijkste verkoopargument ziet en zich veel minder druk maakt over de relevante waarheden die het uitdrukt.
Ik schrijf en speel muziek voor de kost en dit programma maakt me echt emotioneel opgefokt. Voor mij heeft _Wordsershowzen_ een totaal andere functie dan de meeste tv-programma's. In plaats van de zintuigen te verdoven of af te leiden (wat soms heel prettig kan zijn), wakkert het mijn gevoel voor goed en kwaad aan. Ik voel me er heel ongemakkelijk bij, maar op een heel geruststellende manier.
Ik denk niet dat veel kijkers het grootste deel van de inhoud van dit programma in zich opnemen, maar als ze dat wel doen, krijgen ze van de tv-kijkers overal lof.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik vind dit een geweldig programma. Mijn vriendin zou abortus laten plegen, tot we op een avond allebei naar Wonder Showzen keken. Gelukkig heeft ze zelfmoord gepleegd voordat de baby werd geboren. Hoewel ik technisch gezien denk dat het als moord-zelfmoord werd beschouwd.
Mijn eerste gedachte toen ik Wonder Showzen zag? Nu weet ik waar God naar kijkt als Hij zich de hele tijd aftrekt.
Wonder Showzen is voor de televisie wat een broodrooster in bad is voor mijn gevoel van eigenwaarde.
Je weet dat George W. Bush altijd blunders maakt als hij praat? Tyler niet. Tyler is goed. Tyler knipt zijn nagels. Hij is Tyler. Hij is goed.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Seks, drugs, racisme en natuurlijk die van ABC. Wat wil je nog meer in een kinderprogramma?<br />-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Voel je vrij om andere titels te noemen die je vergelijkbaar vindt en hoe deze in vergelijking daarmee scoort. Commentaren die niet specifiek over de titel gaan, zullen niet op onze site worden geplaatst. Schrijf alsjeblieft alleen in het Engels en let erop dat we geen HTML-markering toestaan binnen de commentaren.'


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

En ik vind het geweldig!!! Wonder Showzen zal een cultpubliek trekken en als het eenmaal is afgelast, zullen de dvd-verkopen de pan uit rijzen. Dit is een heel grappige show, op zijn eigen manier. Het is een parodie op kinderprogramma's, namelijk Sesamstraat. Onze marionetten bestaan uit Chauncy, een geel, pluizig monster met een hoed, en onze gastheer. Clarence is een blauw, hagedisachtig wezen dat zijn eigen segmenten maakt als hij de straat op gaat. Hij is een raar, hondachtig wezen dat naar zichzelf verwijst in de derde persoon. Wordsworth is de slimmerik wiens hersens altijd te zien zijn. Dan heb je de nieuwslezer en de roze marionet. Het is een heel grappige show, niet echt zo akelig als jij.' Ik zou het wel verwachten, maar het zijn meer de situaties. Ze nemen kinderen van 7 jaar mee naar buiten, vertellen ze wat ze moeten zeggen en laten ze gemene grappen maken die ze niet begrijpen. Mijn favoriete onderdelen zijn de video's van Clarence, vooral als iemand niet gefilmd wil worden. Ik geef de voorkeur aan TV Funhouse, dat een soortgelijk programma was, maar dit is nog steeds een heel grappig programma dat ik hoop dat het nog jaren blijft bestaan.<br />Mijn score: *** 1/4 van de ****. 30 minuten. TV MA.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Quai des Orfevres begint te lang op zich te laten wachten, omdat Clouzot zo gecharmeerd is van het milieu achter de coulissen dat hij bijna het verhaal vergeet. Maar als dat eenmaal gebeurt, is Clouzot op zijn best. Bertrand Blier (vader van Bertrand Blier en co-ster van zijn Buffet Froid) is de versleten pianist die beneden zijn stand is getrouwd en die van plan is de slonzige studiobons te vermoorden met het oog op zijn vrouw, maar ontdekt dat iemand hem voor is geweest. En dat niet alleen, maar zijn zorgvuldig voorbereide maar onhandig uitgevoerde alibi valt in duigen, niet in de laatste plaats wanneer een dief zijn auto steelt op de plaats van de moord.'
'De film begint pas echt met de komst van Luis Jouvet.' De inspecteur van politie is een prachtige creatie, half Alistair Sim in Green for Danger en half Maigret voor wie de wereld te groot is, met betere dialogen. In een keurig lopende knevel voert hij zijn onderzoek voortdurend met luide stem tegen chaos en lawaai, of het nu de luidruchtige schrijfmachines op het politiebureau zijn of een luidruchtige repetitie. Het politiebureau zelf is een prachtige, realistische creatie, een rijkdom aan chaotische en vertellende kleine details, waardoor Steve Bocchco's ooit revolutionaire Amerikaanse politieseries uit de jaren tachtig lijken op verouderde museumstukken. Als Suzy Delair een niet erg overtuigende femme fatale is, wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de bijrollen, met de mooie Simone Renant als de lesbische fotografe die van een afstand verliefd op haar is en door Delair en andere geïnteresseerde partijen voortdurend wordt aangezien voor de minnaar van Blier (alleen Jouvet, die even weinig geluk heeft met vrouwen, begrijpt het en leeft oprecht met haar mee). Met de geweldige zwart-witfoto's van Armand Thirard is dit een fantastische kleine thriller met een leuke wending die goed afloopt en een prachtige scène met een taxichauffeur die Renant met tegenzin op een politiebureau identificeert. )
) De Criterion-dvd is werkelijk uitmuntend <0xE2><0x80><0x93> uitstekende beeldkwaliteit plus een verhelderend fragment uit een Frans tv-programma met interviews met Clouzot, Blier en Renant.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Quai des Orfevres', geregisseerd door de briljante Henri-Georges Clouzot, is een film om te koesteren, omdat het een van de beste exponenten is van de Franse film van de naoorlogse jaren. M. Clouzot, die de roman van Steeman, 'Lange tijd verdediging', aanpast, toont zijn genialiteit in de manier waarop hij het verhaal vertelt en in de manier waarop hij alle personages in deze uiterst bevredigende film met elkaar verbindt. Zoals DBDumonteil in dit forum heeft opgemerkt, toont deze film aan hoe invloedrijk Cluzot was en hoezeer de volgende generatie Franse filmmakers bij de meester in het krijt staat, vooral Claude Chabrol.
De heldere zwart-witfilm van Armand Thirard is schitterend overgezet op de Criterion-dvd die we onlangs hebben bekeken. Samen met Clouzot haalt Thirard het beste uit de donkere tonen en de schaduwen in de meeste belangrijke scènes. De muziek van Francis Lopez, een man die in Frankrijk operettes en lichte muziek creëerde, past goed in de context van de film, aangezien de handeling zich afspeelt in de wereld van de concertzalen en nachtclubs.
Louis Jouvet, die wordt gezien als een politierechercheur, is perfect in de rol. Dit was een van zijn beste rollen voor een acteur die een steunpilaar was van het Franse theater. Jouvet begreep maar al te goed hoe hij zijn politie-inspecteur in het leven moest roepen, die wijzer is en diep in de ziel van zijn verdachten kan kijken en uiteindelijk de show van de anderen kan stelen. In een oneerlijke opmerking van iemand op deze pagina wordt Jouvets inspecteur vergeleken met de Columbo van Peter Falk, de televisierechercheur. Eerlijk gezegd, en met alle respect voor meneer Falk, is het zoiets als een goede champagne vergelijken met een goede huiswijn.
Bernard Blier is volmaakt als jaloerse echtgenoot. Blier had het soort gezicht dat je zou kunnen associëren met de man die verteerd wordt door de hartstocht die zijn vrouw Jenny Lamour in hem heeft gewekt. Hij handelt niet rationeel; hij is een gemakkelijke verdachte omdat hij alles verkeerd heeft gedaan, omdat hij midden in een misdaad zit die hij niet heeft gepleegd, maar alle bewijzen wijzen in de richting van het tegendeel.
Het andere grote personage in de film is Dora, de fotograaf. Uit de manier waarop ze met Jenny omgaat, blijkt duidelijk waar haar werkelijke belangstelling ligt. Simone Renant is tragisch aantrekkelijk als deze gekwelde vrouw en levert een enorme bijdrage aan de film. Suzy Delair, die Jenny speelt, is aantrekkelijk als de zangeres die plotseling van de vergetelheid in de roem springt en het soort mannen aantrekt als Brignon, de oude wellusteling. De film is een van de beste films die Clouzot heeft gemaakt tijdens zijn voortreffelijke carrière, een film die eeuwig zal voortleven omdat hij alle elementen bij elkaar heeft gebracht.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een uitzonderlijke film, met veel kwaliteiten. Het acteer- en schrijfwerk is geweldig en de plot zit vol prachtige wendingen. Als Franse 'Noir'-film is de taal zeker een stuk aardser dan die van zijn Amerikaanse tegenhangers, maar dat maakte het realisme er voor mij alleen maar realistischer op. Bovendien vond ik het leuk dat niet iedereen glamoureus was <0xE2><0x80><0x93> vooral de echtgenoot en de inspecteur niet. Ongeveer het enige negatieve punt, en de reden dat de film een 9 krijgt en geen 10, is dat er een enorm gat in de plot zit. Net als in een andere beroemde Franse film, Drnerle de Drame, had de verwarring tussen de agenten en de beklaagden in het begin gemakkelijk opgelost kunnen worden, maar de personages namen nogal domme beslissingen. Daarvoor hoef je alleen maar het ongeloof op te schorten en te blijven kijken <0xE2><0x80><0x93> de beloning is het wachten waard.<br />Dit is gewoon een van de beste Franse films die ik ooit heb gezien. Punt.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

In de eerste plaats is er een detectiveverhaal: 'Legitime Defense' van de Belgische Stanislas André Steeman, wiens 'l'assassins habite au 21' Clouzot al in 1942 op het witte doek had gebracht, samen met Pierre Fresnay en dezelfde actrice Suzy Delair. Steeman klaagde over Clouzots aanpassingen voor beide films. De film uit 1942 was uitstekend, maar het 'detectiveverhaal' was bewaard gebleven, dus waarom zou hij klagen? Wat 'Quai des orfèvres' betreft, Clouzot was nu in een nieuwe fase van zijn briljante carrière. Nadat hij 'le corbeau' had geregisseerd en op de zwarte lijst was gezet, had hij heel wat meer te vertellen dan een eenvoudige whodunit. Steeman klaagde in de eerste plaats over het arme detectiveeinde, dat ik natuurlijk niet zal onthullen, maar Clouzot concentreerde zich op de sociale tafereeltjes, op de psychologie van zijn personages, en de puzzel <0xC3> Door dat te doen wordt hij de echte voorganger van CLaude Chabrol, die altijd dichter bij hem heeft gestaan dan Alfred Hitchcock, die hij echter zeer bewondert. Suzy Delair heeft een geweldige uitstraling, en je zult houden van het lied dat ze echt zingt (ze was ook zangeres) 'avec son tralala'. Bernard Blier geeft, zoals altijd, een spaarzaam gebruik van gebaren en woorden, en hij haalt het er echt uit. Twee personages zijn bijzonder interessant en verontrustend: de eerste, Dora, de fotograaf: ze maakt foto's van vrouwelijke modellen, en Clouzot, met subtiele hints, onthult ons dat ze lesbisch is. Natuurlijk wordt dat woord nooit uitgesproken (hoe zou dat ook kunnen in 1947?). De hoofdcommissaris van politie (de beroemde Louis Jouvet) zegt tegen haar: 'Jij en ik, wij hebben geen geluk met vrouwen.' Het portret van deze politieman is heel gedetailleerd: we komen een heleboel over hem te weten, zonder dat dat verband houdt met de plot van Delair/Blier: hij is weduwnaar, heeft een zoon op wie hij dol is en die op school problemen krijgt, vooral met rekenen. Zodoende leren we alle personages in detail kennen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De regisseur houdt van de actrice en dat is te zien. De actrice bewoont het personage, van wie we op het eerste gezicht en in het eerste geluid houden. Het personage houdt van haar jaloerse, onaantrekkelijke echtgenoot en hij houdt van haar. Zijn jeugdvriend houdt heimelijk van zijn vrouw en het feit dat zijn vriend een mooie vrouw is, maakt de liefde tragisch en ironisch. Zijn vrouw is jaloers op zijn jeugdvriend en denkt dat haar attenties voortkomen uit geheime liefde voor haar man. Dan volgt er een moord en de inspecteur van politie, die alleen van zijn bi-raciale zoon houdt en er een hekel aan heeft door de bovengenoemde figuren, die een of ander onaangenaam contact met de overledene hebben gehad en allemaal tot op zekere hoogte liegen, uit het mysterie te ontrafelen met een aantal van de nauwkeurigste en authentiekste Procedure-details die ooit op film zijn vastgelegd.
En dan zijn er de atmosferen van een naoorlogs Parijs, waar kolen schaars zijn, muziek vervuld is van erotisch verlangen en weemoedige herinneringen en onschuld al lang geleden door de regen is weggespoeld. Het werkt altijd, honden die op hun achterpoten lopen en muziekkritiek uiten, hongerige verslaggevers en uitgeputte agenten.
En dan zijn er veel van de beste acteurs van hun generatie die een paar heel slechte jaren achter de rug hebben onder leiding van, om de cirkel rond te maken, een man die verliefd is op zijn hoofdrolspeelster en die, volkomen terecht, een gerespecteerde vriend van Picasso was.
Ik heb deze film vaak gezien en ik hou van hen allemaal en van deze film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een leuke, humoristische mix van muziek (voornamelijk in het eerste derde deel) en procedureel mysterie als de verhalen van de verschillende verdachten in elkaar overlopen. De uiteindelijke onthulling van de moord kan als een verrassing komen als je niet goed oplet. Een korrelige blik op het Parijs van die tijd. Je kunt de laatste scène (het einde in Hollywood) negeren. Louis Jouvet is de beste als de politie-inspecteur die op doorreis lijkt, maar de zaak echt in de hand heeft.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De buitengewoon aanbiddelijke Suzy Delair speelt een statige artieste die geobsedeerd is door haar succes in het theater. Haar echtgenoot en begeleider, gespeeld door Bernard Blier, is een beheerste, maar jaloerse man. Als hij er op een niet al te prettige manier achter komt dat zijn flitsende vrouw een afspraak heeft met een wellustige oude zakenman met de bedoeling haar carrière te bevorderen, verliest hij alle controle en bedreigt hij de zakenman met moord. Nu moet ik op dat moment ophouden met het beschrijven van de film, omdat hij zich met zijn kronkels, onthullingen, dubbelzinnigheden en spanning op zo'n dun ijs begeeft dat het gevaar loopt in gevaar te komen als je er ook maar iets van zou suggereren. Ik weet niet hoe goed of slecht dat is voor de werkwijze van de Franse politie die uitgaat van de dans- en zanggemeenschap, hoewel het zeker interessant is dat we al die tijd weten wie het niet heeft gedaan. We weten alleen niet wie het wel heeft gedaan.
Het verhaal hangt af van de procedure van het volgen van aanwijzingen, waar ideale alibi's falen en voorzichtig verzonnen verzinsels en misleidingen uiteenvallen. Interessant is dat dit een thriller is waarin spanning wordt opgewekt, ondanks de kennis waarover men traditioneel te snel zou denken.
De Quay of the Goldsmiths is de minst duistere van de films van Henri-Georges Clouzot. Het is bij lange na niet zo sinister als de schokkende _Les Diaboliques_, niet zo tragisch als het fascinerende _Le Wages of Fear_ of zo eng als _Le Corbeau_. Misschien komt het door de levendigheid van de danszalen en theaters van het Frankrijk van de jaren veertig, die allemaal fungeren als het milieu van deze misdaadthriller.
Clouzot begrijpt en keurt zijn personages goed, zelfs de slechteriken, terwijl hij in zijn andere films eerder wraakzuchtig is. Hij heeft misschien begrip voor de intrigerende vrouwen in _Les Diabolique_ of voor de vrachtwagenchauffeurs die zo diep zinken dat ze een gruwelijke dood riskeren om zich van een ellendig leven in _Le Wages of Fear_ te bevrijden, maar er is meer.' Het is niet zo dat de filmmakers het met elkaar eens of oneens zijn, want het zijn personages die duidelijk de directe beslissingen hebben genomen die hun lot bepalen. Alle personages in deze film met meer vaste grond onder de voeten hebben scènes en momenten die ons in hun ban houden, zelfs de harde, kille rechercheur die gespeeld wordt door Louis Jouvet, die zich zorgen maakt over zijn jonge adoptiezoon te midden van alle ellende en wanhoop die er op elk moment van de dag in zijn leven kan gebeuren.
Er is humor en ongegeneerde sexyheid, vooral van de kant van Delair, die de druk tot op zekere hoogte neutraliseren. Clouzot oefende in stilte zijn vak uit, geduldig, tot hij zijn onverbiddelijke latere films maakte, waarin hij zijn publiek geen vergeving van de spanning gunde.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

H.G. Cluozot had er moeite mee om in Frankrijk te werken nadat hij in 1943 Le Corbeau had gemaakt, dat door het Duitse bedrijf was geproduceerd en later door de Fransen als een anti-Franse propagandafilm werd beoordeeld. Louis Jouvet, een bewonderaar van het werk van Clouzot, nodigde hem uit om een thriller te regisseren, Quai des Orfevres, waarin hij de rol speelde van een dubbelzinnige politie-inspecteur die een moord onderzoekt die in de Paris Music Hall is gepleegd. Zonder dat ze het van elkaar weten, proberen de verleidelijke cabaretzangeres Jenny Lamoure (Suzy Delair) en haar jaloerse echtgenoot Maurice, die dolverliefd op haar is (Bertrand Blier, de vader van regisseur Bertrand Blier) (zonder dat ze het van elkaar weten) te verdoezelen wat ze denken dat hun betrokkenheid bij de moord is. Er komt een vasthoudende politieman (Louis Jouvet) in voor die vastbesloten is om achter de waarheid te komen. Jouvet steelt de film praktisch met een heerlijk cynisme en sentimentaliteit, terwijl hij tegelijkertijd acteert. 'Zijn karakter, zijn adelaarsprofiel en zijn unieke manier van spreken maakten hem onvergetelijk.' 'Quai des Orfevres', een geestige en sfeervolle observatie van menselijke zwakheden, was een geweldige comeback van H.G. Cluozot, de voortreffelijke regisseur van 'French Hitchcock'.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Is het een moordmysterie? Is het een politieprocedure? Is het een kijkje achter de schermen in louche Franse concertzalen? Quai des Orfevres is het allemaal, maar meer dan al het andere is het een amusante komedie over ontrouw, jaloezie en liefde, gesitueerd in het Parijs van na WWII. Het is misschien verbazingwekkend dat Henri-Georges Clouzot, de regisseur van grimmige films als Le Corbeau en van spannende nagelbijters als Diabolique en The Wages of Fear, de regisseur van deze film is. Clouzot was echter een sluwe filmmaker. 'In een moordmysterie,' vertelt hij ons, 'zit een element van speelsheid. Het is nooit helemaal realistisch. Hierin deel ik de visie van Hitchcock, die zegt: "' Een moordmysterie is een stuk taart met rozijnen en gekonfijt fruit, en als je jezelf dat ontzegt, kun je net zo goed een documentaire maken."' Quai des Orfevres is een fantastische film, en het is geen documentaire.
Jenny Martineau (Suzy Delair) is een ambitieuze zangeres in concertzalen en souperclubs. Ze is een flirt, en ze ziet er niets verkeerds in om naast talent ook een beetje seks te gebruiken om een contract te krijgen. Haar artiestennaam is Jenny Latour. En ze houdt echt van haar man, Maurice Martineau (Bernard Blier). Martineau is een beetje een zielige zak. Hij is haar begeleider en arrangeur. Hij is een beetje kalend, een beetje mollig en ontzettend jaloers. Dan hebben we hun buurvrouw, de fotografe Dora Monnier (Simone Renant). Ze is blond, beeldschoon (denk maar aan Rita Hayworth) en heel capabel. Zij en Martineau zijn al bevriend sinds ze kinderen waren. Maar Dora denkt beslist niet alleen aan vriendschap als ze naar Jenny kijkt. Dan komt Georges Brignon (Charles Dullin), een gerimpelde, rijke, vieze oude man, die Dora vaak 'kunst'foto's laat maken van zijn jonge vrouwelijke beschermelingen die hij zelf poseert. Hij biedt Jenny een contract voor een film aan en stelt voor om bij hem thuis te gaan eten om de details te bespreken. Jenny is meer dan bereidwillig. Maurice is woedend en verbiedt het. 'Nou, ik wil mijn deel van hun poen. Ik ben helemaal voor het koningshuis!' 'Je vader was een arbeider,' schreeuwt Maurice terug. 'Nou en? Onder Lodewijk de Veertiende zou ik Madame de Pompadour zijn geweest! Ik zou hun panty's hebben opgewarmd!'
En nadat Brignon dood is aangetroffen met een verbrijzelde champagnefles naast zijn bloedende schedel, is Dora er om te proberen de zaken veilig te stellen voor Jenny. Maar wacht. Inspecteur Antoine krijgt de zaak. Antoine (Louis Jouvet) is een lange, vermoeide vrijgezel van middelbare leeftijd met zere voeten. Hij heeft alles al meegemaakt. Hij heeft in 'de koloniën' gediend bij het Vreemdelingenlegioen en is teruggekomen met een geadopteerde baby en malaria. Het kind is nu ongeveer acht jaar oud en Antoine is dol op hem. Een van de eerste dingen die Antoine ontdekt, is dat iemand Brignon niet alleen de hersens heeft ingeslagen met een fles, maar ook dat iemand hem in het hart heeft geschoten. Wie heeft dat gedaan? Het duurt niet lang of Jenny, Maurice en Dora verzinnen alibi's, liegen en bekennen op een gegeven moment alles. Hoe zal Antoine de moordenaar ontdekken? Zullen we de kans krijgen om een paar geweldige muzieknummers te horen die door Jenny Latour zijn gezongen? Alles wordt duidelijk, maar alleen na verloop van tijd en de vasthoudendheid van rechercheur Antoine. We blijven achter met vele soorten liefde die tot allerlei motieven leiden, van een lichte jaloezie tot verlangende blikken... en dat alles gespeeld met een aangename mengeling van Frans vermaak.
Clouzot neemt ons mee naar een Parijs van sjofele maar niet bedreigende buurten, naar verloederde muziekuitgevers waar voor kopers pianomuziek wordt gespeeld, naar restaurants met discrete privé-eetkamers. Maar bovenal neemt hij ons mee naar de concertzaal waar Jenny Latour vaak optreedt. We zien Jenny zingen, met stelletjes op de stoelen en alleenstaande mannen met jassen en hoeden in de staanplaatsen. En iedereen rookt. Het eerste derde deel van de film speelt zich grotendeels in dit milieu af. Met Jenny die zingt over 'Haar petite tra-la-la, haar sweet tra-la-la'. We volgen haar van het uitproberen van het nummer bij de publishers tot een repetitie tot een gewaagde voorstelling met Jenny in een hoed met veren, een korset, kousen met jarretels en niet veel meer.
Delair, Blier en Renant doen allemaal geweldig werk, maar Louis Jouvet houdt alles bij elkaar. Hij was een geweldige acteur die een hekel had aan films maken. Het toneel was zijn wereld, en hij nam alleen films op als hij de regisseur mocht en geld verdiende om zijn toneelwerk te financieren. Jouvet was lang met een lang gezicht en brede jukbeenderen. Hij was niet knap op de conventionele manier, maar hij had wat nodig is om een scène te domineren. Om te zien hoe goed hij komedie kan spelen, moet je naar _Drole de Drame_ kijken. Hij is een fascinerend acteur. Op een gegeven moment zegt hij: 'Ik mag u wel, juffrouw Dora Monnier.' 'Ik?' vraagt ze.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Clouzot volgde Le Corbeau, waar niemand wist wie het gif spoot en iedereen dus verdacht was, met een ander meesterwerk, Quai des Orfevres, vier jaar later, waarin we van het begin af aan (of denken dat we het weten) weten wie het heeft gedaan. De in topconditie verkerende Louis Jouvet verschijnt pas veertig minuten later, als Clouzot al een rijk milieu heeft opgebouwd van Music Hall, muziekuitgevers, etc., en een mooie cast van kleurrijke personages; Angela Lansbury in de rol van Angela Lansbury (Lansbury verscheen in datzelfde jaar in Vrouw van Parijs) en Suzy Delair als de chanteuse wier verlangen om haar lot te verbeteren de jaloezie opwekt van haar echtgenoot/begeleider Bernard Blier, die haar volgt naar het huis van een oudere sloerie, maar daar ontdekt dat die al dood is. Vanaf dat moment gaat het helemaal fout, zijn auto wordt gestolen voordat hij het pand verlaat, zodat zijn van tevoren geregelde alibi niet meer geldig is, terwijl zijn vrouw ondertussen, zonder dat hij het weet, de moord bekent aan de buurman van de fotograaf, een lesbienne die stiekem verliefd op haar is, die zich vrijwillig meldt om naar de plaats delict terug te keren en Delairs sjaal op te halen, en terwijl ze daar is, veegt ze gedachteloos haar vingerafdrukken af van het moordwapen, een champagnefles. Op dat moment komt rechercheur Jouvet erbij en vanaf dat moment is het een kwestie van de borden in de lucht laten ronddraaien. Clouzots productie was relatief klein, maar vrijwel alles was, zoals Spencer Tracey in een andere context zei, 'cherce'. Met Le Salaire de peur en Les Diaboliques die nog moeten komen. Kortom, dit is een must voor Franse filmfanaten.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film is zo liefdevol gemaakt dat je er voor altijd deel van wilt uitmaken. De flics zijn rechttoe rechtaan, maar niet zonder boosaardigheid, de beelden zijn doorzichtig en misdadigers zijn er nauwelijks. Zelfs de 'cabarets' zijn zo naïef dat ze je doen dagdromen van nostalgie in vergelijking met alles wat er op tv te zien is. Blier is prima, zij het een beetje eenzijdig. Louis Jouvet is perfect, een betere smeris kun je je niet wensen. Hij heeft de beste tekst: 'Mijn vader maakte het vuil van andere mensen schoon, en ik doe hetzelfde.' Susy Delair is ondraaglijk, maar dat zal deels aan de liedjes liggen, aan de kleding en het kapsel. Simone Renant daarentegen is een geweldige femme fatale, zij het een beetje stil. Ze beseft niet dat ze misschien lesbisch is, zoals IMDb-gebruiker dbdumonteil en anderen terecht suggereren.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ten eerste, de voor de hand liggende reden waarom een politiedrama zich vermengt met een komisch melodrama: QUAY LE is onthutsend, rechtlijnig onafhankelijk en een bedreiging voor de banaliteit. Jouvets aplomb wordt goed benut in een stoere politievoorstelling die onmiddellijk opvalt door de kracht en de uitbundigheid ervan; zijn Antoine is niet zozeer een intellectueel, maar een man met een enorme levenservaring en een aards instinct. QUY LE is niet subversief in de zin dat de vandaag (en gisteren ook al) filistijnen ervan genieten het woord te gebruiken. Het is Clouzots speelsste uur. Hij had de neiging Steemans boeken een satirische toon te geven. (Men zegt dat Clouzot een groot lezer van detectives was.) Als regisseur heeft Clouzots vaste hand succes. Het is geen mysterie of thriller, maar een satirische blik op een Parijs stel en op de gang van zaken bij de politie. Degenen die gewend zijn aan Clouzots meesterwerk LES DIABOLIQUES, zouden de veelheid van dingen, stijlen en elementen in QUAY LEVEN enigszins verontrustend kunnen vinden. Hier spreekt Clouzot over vele dingen, over een stel, en een verborgen liefdesverhaal (Simone Renants voor Blier), over de wereld van het amusement en over oude vrijsters, over politietechnieken en een oude, verbitterde politieman die een jongen moet opvoeden, enzovoort. Er zit een zekere uitbundigheid in Jouvets optreden, maar ook in de opzet van de film.
Quay is een realistisch misdaaddrama dat als satire is gemaakt. Het biedt een uitmun Antoine is een oude politieman met een avontuurlijk verleden (hij heeft in Afrika gevochten, maar is vanwege zijn onafhankelijke gedrag niet in rang opgeklommen); hij woont samen met zijn zoon, een schooljongen; op zijn werk is Antoine hard en genadeloos, een bekwame inspecteur, verbitterd, intelligent en hardvochtig. Het is een rol met grote geestdrift, heel pittoresk. Jouvet heeft zijn personage opgebouwd uit verschillende kenmerkende eigenschappen <0xE2><0x80><0x93> zijn kleren, zijn gezichtsuitdrukking, zijn grappige accent, zijn bruutheid en die spottende manier van doen. Antoine is er niet op gebouwd er slimmer uit te zien dan hij is; als hij Blier ondervraagt, maakt Antoine fouten, en zijn talent wordt gepresenteerd als het talent dat we in het echte leven tegenkomen, maar dan vermengd met fouten en leemten en gebreken. Het is niet het bijna bovennatuurlijke, voorspellende genie van bijna alle beroemde detectives.
QUAY LE is een veelzijdige film, maar ook een satire en een melodrama. Je kunt het beschouwen als een van de eerste films waarin de legendarische hardheid van de Franse politie in beeld wordt gebracht. Lang geleden waren er de harde agenten van Eastwood en Wayne, en Antoine.
De titel is interessant, die suggereert dat dit een film over de politie is, niet over een zaak of een mysterie.
Als ambachtsman was Clouzot misschien wel de beste en scherpste politieman van Frankrijk (net zoals Welles dat was). QUAY LE past heel goed bij de aard van Clouzots karakter: sardonische humor, scherpe observaties, veel psychologie, scherpe, meedogenloze ironie. De man was eersteklas toen hij iets filmde <0xE2><0x80><0x93> hij wist wat hij moest filmen, wat hij moest uitkiezen <0xE2><0x80><0x93> zie de inleidende scènes van deze film, met Jenny Lamours groot toneelsucces. Elke scène is gedenkwaardig, voorbeeldig gefilmd. Clouzots technische, stilistische talenten waren verbazingwekkend. Zijn stijl is inventief, satirisch, scherp, buitengewoon helder, ingenieus.
Jouvets stijl was uitbundig, krachtig, heftig. (Sommigen vonden dat juist niet bij hem passen. Omdat hij een groot toneelspeler was geweest, werd zijn filmstijl als te theatraal beschouwd, enz.) Zijn Antoine is een fraai voorbeeld van wat er bedoeld werd met het componeren van een rol, met het schrijven van een compositie.
Jouvet had een heel eigenaardige lichaamsbouw <0xE2><0x80><0x93> hij leek op een dreigende roofvogel <0xE2><0x80><0x93> op Van Cleef zelf <0xE2><0x80><0x93> maar dan veel subtieler, edeler en intelligenter en gedistingeerder. Jouvet had een roofdierachtige, woeste uitstraling, en die is hier goed van pas, want hij speelt de rol van een oude, geharde politieman. Een van de kanten van QUAY'S kant is dat het een recital van Jouvet is. Hij is onmiddellijk herkenbaar, te herkennen aan de kwaliteit van zijn spel (ik zie dat velen die deze film zien niet weten dat het een film van Jouvet is, wat op zich al een verbazingwekkende eigenschap is).
Fresnay en Jouvet zijn de twee Franse acteurs die ik het meest bewonder; de eerste heb ik ontdekt door een Renoir-drama (het beroemde), terwijl Jouvet door een komedie van Carné werd ontdekt. Ik was gecharmeerd toen ik zag dat Clouzot aan beiden een hoofdrol gaf. Tot slot nog iets over Steeman; hij schreef de roman die door Clouzot werd gebruikt (die daarvoor al een andere Steeman-roman had aangepast, een Fresnay-komedie). Steeman was een oude schooldetective, in de geest van Wallace. Hij raakte al gauw uit de mode door de nieuwe hardboiled mode. Toen ik 11 was, heb ik een van zijn thrillers gelezen en die vond ik erg goed.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een van de beste films die ik ooit heb gezien.
De rol van Louis Jouvet is fantastisch. Hij "vervult" zijn rol echt, en dat is fantastisch. Hij is zo'n goede acteur dat je niemand anders kunt bedenken die zijn rol zou kunnen spelen.
En zowel Suzy Delair als Bernard Blier zijn echte fran<0xC3><0xA7>aises, die zich proberen te verdedigen in de strijd die met een moord begint...
Het verhaal is adembenemend en goed gebouwd. Je kunt de ambiance van Parijs voelen in die periode (die ongeveer 1930-1940 is), tussen twee oorlogen in... De clubs, de oude kleine gebouwen, de buren.
Al die dingen dragen ertoe bij dat het een geweldige film wordt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

De film van Henri-Georges Clouzot is een rustig voorbeeld van de Franse overgangscinema. Een film tussen het realisme van de naoorlogse cinema en de magie en symboliek van de nouvelle vague. Met een paar scènes uit de Amerikaanse klassieke films (maar zonder die te imiteren) vertelt de regisseur ons een verhaal over liefde, misdaad en het belang van standpunten. We kunnen ook geweldige acteurs vinden (Suzy Delair is onberispelijk).<br />Is ook interessant om te zien hoe we tegenwoordig aspecten van deze film kunnen vinden. De erfenis van Quai des Orfèvres is tastbaar in de traditie van Woody Allen. Een misdaadsituatie in een schilderachtige omgeving plaatsen. De naïeve afloop is ook kenmerkend voor de goed eindigende films van Steven Spielberg. En ten slotte zou ik willen wijzen op de _deja voo-_ sensatie tijdens de fotosessie tussen Jenny Lamour (Suzy Delair) en Dora Monier (Simone Renant) waarbij de eerste toegeeft dat ze denkt dat haar man haar ontrouw is en precies doet wat de vrouw die haar fotografeert zegt. Die scène is precies die tussen Natalie Portman en Julia Roberts in _Clint_ (Mike Nichols, 2004).


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Grote kunstenaars, hebben altijd geleden toen ze jong waren. Ik zou Mozart en Beethoven kunnen noemen, maar daar gaat het niet om.
Deze film is gemaakt door H-G Clouzot, wiens familie wilde dat hij zou slagen in de rechtenstudie.
De grote ster is Louis Jouvet, die studeerde en werkte als apotheker voordat hij 'de grootste acteur' werd en voor en na de Tweede Wereldoorlog ook directeur van het Franse theater was.
Ze hadden allebei gezondheidsproblemen. Clouzot had op jonge leeftijd tbc, Jouvet had hartproblemen en stierf in een theater.
Zulke gebeurtenissen bepalen het karakter van mannen (en vrouwen, natuurlijk). Je zou zelfs kunnen zeggen dat de kunstenaars van tegenwoordig zo arm zijn, omdat ze nooit hebben geleden en nooit voor hun leven hebben gevochten. Voor mij is dit de beste film van Clouzot. 'Wages of Fear' is beter in'suspense', 'Diabolique' heeft ook meer'suspense' en een betere plot, en gaat meer over 'vrouwelijk kwaad'.
Quai des Orfèvres is menselijker. Clouzot werd ten onrechte door De Gaulles entourage (voornamelijk communisten en joden) beschuldigd van collaboratie met de nazi's en mocht geen films meer maken tot De Gaulle begin 1946 de Franse regering verliet. De Gaulle kwam in 1958 terug, als president.
De hoofdpersonen zijn allemaal goede zielen: Jenny L'Amour mag dan als 'putain' op het toneel optreden, maar ze is geen 'hoer' (dictatoren maken synoniemen van die woorden, maar ze zijn niet hetzelfde), ze houdt van haar man en weigert het kleine ''hoertje''. De foto's zijn genomen in de buurt van het huis van de vermoorde vrouw.
Maurice, de echtgenoot, is jaloers en verlegen, maar rent weg van de plaats van het misdrijf. Hij is een lafaard omdat hij verliefd is geworden op een vrouw en een carrière in de betere kringen heeft ingeruild voor de liefde.
Antoine, de detective (vertaald door de grote Louis Jouvet, in wezen een toneelspeler, speelt in dit Franse 'Grijs' geen 'Noir', evenals E.G. Robinson in 'Dubbele Verzoening') toont flair voor pseudo-misdadigers, tederheid voor een negerzoon (?) en mededogen voor de werkelijke auteur van de misdaad, omdat hij zich herinnert dat zijn vader de latrines heeft schoongemaakt in het ch<0xC3><0xA2>teau van een of andere edelman!
'Clouzot was in staat een acteur een klap te geven.' Om hem in de juiste gemoedstoestand te brengen, moest ik zijn gezicht zien om hem in de juiste stemming te brengen, maar diep vanbinnen was hij heel menselijk.
Ik heb zijn horoscoop voor me liggen. Hij had Venus in Boogschutter, wat openheid, toewijding, barmhartigheid en altruïsme betekent. Voor degenen die niet in astrologie geloven: mijn welgemeende verontschuldigingen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Wat krijg je als je een vasthoudende, doorgewinterde Franse politie-inspecteur met de naam Maurice Martineau op pad stuurt om een moordzaak op te lossen? Nou, gewoon een heel onderhoudende, grappige film. De heruitgebrachte zwart-witfilm _Quai des Orfevres_ levert het gewenste resultaat op, ondanks romantiek, jaloezie en een huwelijk dat alleen maar in de weg lijkt te staan van de waarheid van 'wie heeft het gedaan?'
<0x3E> Centimeter voor centimeter, techniek na techniek, gerijpt door ervaring en intuïtie, wordt het geduld van deze meester-inspecteur in de waarheid geëtst <0xE2><0x80><0x93> maar natuurlijk wel met behulp van een tas vol smerige ondervragingstrucs van de politie.
<0x3E> Martineau is het middelpunt van deze film. Het gebruik van rauwe achtergrondmuziek door regisseur Henri-Georges Clouzot om het drama in de stijl van een grand film noir te intensiveren is een prachtige omlijsting van de visuele ervaring.
Uiteindelijk lost Martineau het mysterie op en arresteert de schuldige. Hé, hij is goed! Maar helaas kan ook Martineau een duister geheim uit zijn verleden bewaren. Wie is die jongen die misschien niet zijn zoon is?
Sommige dingen kunnen nooit worden opgelost, zelfs niet na de afsluiting.