inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik denk dat degenen die eerder een eenzijdige relatie met iemand hebben gehad zich kunnen identificeren met het hoofdpersonage Minako (Yuko Tanaka), een vijftigjarige vrouw die nog steeds in goede gezondheid verkeert, zoals blijkt uit haar dagelijkse routine, die erop neerkomt dat ze's ochtends heel vroeg opstaat om zich voor te bereiden op haar melkbezorging, waarbij ze flessen Megmilk in een tas moet sjouwen op een route die ze met de regelmaat van de klok door de stad volgt, om lege flessen om te ruilen voor volle en om betalingen en ontvangsten in ontvangst te nemen. En er is altijd die ene bezorging die helemaal bovenaan is en die een lange trap moet beklimmen om klanten tevreden te stellen. En vreemd genoeg was die stop een stop die ze maakte bij een man op wie ze van haar tienertijd tot aan haar volwassenheid bijna haar hele leven verliefd is geweest, en waarbij het product niet werd gewaardeerd, maar in de gootsteen werd gegoten. Omdat ze op dezelfde school hebben gezeten, zien we dat ze niet met elkaar praten en dat ze in hun dagelijks leven fysiek altijd zo dicht bij elkaar staan, maar tegelijkertijd zo ver weg lijken. Er is geen oogcontact, afgezien van vluchtige blikken bij toeval en weinig erkenning van elkaars bestaan. We ontdekken dat ze een verleden delen dat waarschijnlijk alle ideeën over samenzijn heeft vernietigd, waarin de duidelijke aantrekkingskracht tussen de twee door de vorige generatie werd belemmerd om zich te ontwikkelen. Ik vond Minako zelf een interessante vrouw, iemand die haar gevoelens zo lang heeft onderdrukt, dat je je alleen maar kunt afvragen wat voor schade het zou aanrichten. Als ik lees dat de oorspronkelijke Japanse titel 'Op zekere dag lees je boeken' betekent en dat klopt, dan had ik het gevoel dat de film een prachtige finale had met die opname van haar goed gevulde boekenkast, waarschijnlijk een toespeling op het feit dat ze uiteindelijk toch niet alleen is, en dat ze waarschijnlijk op haar krukken was teruggevallen om de pijn van het alleen-zijn te verwerken en terug te keren naar een levensstijl waaraan ze al vijftig jaar gewend was. Behalve dat ze zich in twee banen heeft gestort, heeft ze van die boeken die als een soort ontsnappingsmiddel dienen, en zo nu en dan pent ze kleine, lieve niemendalletjes aan de liedbijdrageprogramma's op de radio.

Yuko Tanaka leverde een prijzenswaardig werkstuk toen de emotioneel sterke vrouw zich neerlegde bij haar lot en besloot van niemand anders te gaan houden, van niemand anders dan haar geliefde. Takanashi (Ittoku Kishibe) was een interessantere figuur met meer facetten. Hij houdt zich aan zijn huwelijksgelofte en besteedt een aanzienlijk deel van zijn filmtijd aan de verzorging van zijn ziekelijk bedlegerige vrouw (gespeeld door Akiko Nishina) terwijl hij jongleert met zijn baan bij de afdeling Jeugdzaken van het stadhuis. Ik had het gevoel dat het werk hem, als kinderloos echtpaar, een manier verschaft om te zorgen, niet voor zijn eigen kinderen, maar voor de kinderen van anderen, de kinderen met problemen die verwaarloosd worden en aan hun lot worden overgelaten. In een zeldzaam moment van woede zien we hoe hij zulke eigenzinnige ouders, die het leven van hun kinderen niet op waarde weten te schatten, boos de les leest.

Het verhaal van Kenji Aoki heeft kleine eigenaardigheden om de personages aantrekkelijk te maken en slaagde erin om er ook veel meer glimpen en dimensies in te leggen, zoals dat Takanashi een hopeloze haiku-dichter is ondanks het feit dat hij lid is van de haiku-club, en steunt op personages als het bejaarde echtpaar Minagawa, waar Masao (Koichi Ueda) een paar komische maar trieste momenten doormaakte terwijl hij langzaam seniel werd, terwijl vrouw Toshiko (Misako Watanabe) het verhaal vertelt en ons meeneemt in het liefdesverhaal van een alleenstaande vrouw op haar vijftigste. Zelfs Akiko Nishina's optreden als de bedlegerige echtgenote was ronduit fascinerend, met haar personage dat in de verlichte staat verkeert waarin ze het verleden van haar man kent en in haar ziekelijke toestand onzelfzuchtige en pijnlijke beslissingen neemt.
Het is wat je kunt verwachten van een typische Japanse romantische film, zonder jonge, huwbare hoofdrollen als dwarse geliefden, maar met alle andere elementen op hun plaats, zoals romantische decors, liefdesliedjes en dat typische ingehouden maar liefdevolle gedrag. Ik dacht dat het verhaal het gevaar liep dat het de gebaande paden zou verlaten als onbeantwoorde liefde wordt geconsumeerd, maar regisseur Akira Ogata slaagde erin de gebruikelijke melodramatische momenten in zulke verhalen te vermijden, al vroeg het verhaal wel om een duidelijke plotontwikkeling naar de laatste akte die je kon voorspellen, vooral als je je romantische 101 al ver voorbij was. Als je in de stemming bent voor een bitterzoet liefdesverhaal met een onbeantwoorde liefde als hoofdthema, dan is The Milkwoman een aanbevelenswaardige romantische film (al wordt hij in een rustig tempo verteld) als je in de stemming bent voor bitterzoete liefde, herinneringen en een leven zonder spijt.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De plot van _De melkvrouw_ is een simpel verhaal over onbeantwoorde liefde dat ondanks het verstrijken van de jaren nog steeds sterk is. Minako Obha (Yuko Tanaka) is nu vijftig jaar oud en woont alleen. Ze heeft twee baantjes: het ene als caissière in een supermarkt, het andere als melkdame die haar dagelijkse ronde maakt door de heuvels van Nagasaki. Een van haar stops is bij het huis van Kaita Takanashi (Ittoku Kishibe), een overheidsfunctionaris die voor zijn terminaal zieke vrouw Yoko zorgt. Minako en Kaita zagen elkaar vroeger als schoolkinderen, maar na de dood van Minako's moeder en Kaita's vader, die samen een affaire leken te hebben, werd hun relatie verbroken. Maar liggend in haar ziekbed weet Yoko dat de gevoelens van haar man voor de melkdame niet helemaal verdwenen zijn en ter wille van Kaita na haar dood probeert ze een manier te vinden om hen weer bij elkaar te brengen.<br />Hoewel het verhaal misschien simpel is, zijn de emoties en de middelen waarmee die worden uitgedrukt in feite waar het hart en de schoonheid van de film liggen. De film neemt de tijd om de eenvoudige dagelijkse handelingen van elk van de personages te laten zien, waarbij hun handelingen worden vastgelegd door een oude vrouw die hun verhaal voor een boek schrijft terwijl ze voor haar eigen man zorgt die tekenen van dementie vertoont. Al doende schetst de film de sociale omstandigheden van mensen uit verschillende lagen van de bevolking, hoe ze dagelijks met elkaar omgaan, hoe relaties ontstaan en hoe heden en verleden met elkaar in botsing kunnen komen. De regisseur doet dit schitterend met een sterke structuur en visuele stijl. Pas later in de film begint het verhaal een conventioneler en onvermijdelijk melodramatisch pad te volgen, alsof het inderdaad wordt geconstrueerd om te passen in de verhaalstructuur van het boek dat wordt geschreven. Het wordt allemaal geaccentueerd door de emotionele diepten die de film aanroert, die het best tot hun recht komen in de uitzonderlijke prestatie van Yuko Tanaka.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is een verhaal over een lange en moeilijke liefde. Het dagelijks leven van een vrouw van vijftig jaar en een paar mensen om haar heen wordt beschreven. Haar dagelijks leven is zo gewoon en routineus dat ik in het begin twijfelde aan wie de echte hoofdrolspeelster was. Dan weten de toeschouwers dat de vrouw en een man die haar klasgenoot op de middelbare school was heel weinig met elkaar gemeen hadden. De vrouw doet al zo lang hetzelfde werk <0xE2><0x80><0x93> melkvrouw en caissière in een supermarkt <0xE2><0x80><0x93> zo lang. Er zijn zo veel hellingen dat het bezorgen van melkflessen heel zwaar werk is. De man is met een andere vrouw getrouwd, die nu stervende is aan kanker. Hij werkt in het stadhuis en verzorgt haar thuis met liefde. Ze kijken nooit recht in de ogen en praten nooit met elkaar, maar ze vergeten elkaar nooit.<br />De oorspronkelijke Japanse titel betekent: 'Op bepaalde dagen lees je boeken'. Maar toen de man zei: 'Nu wil ik doen wat ik altijd heb willen doen', was het natuurlijk om haar te omhelzen en met haar te vrijen. Ze schrijft aan een diskjockey dat 'Als God ons de tijd geeft om te praten, hebben we minstens een hele dag nodig'. Droomend over die dag sublimeert ze het verlangen door hard te werken en boeken te lezen. Ik ken persoonlijk een vrouw die jarenlang van een man heeft gehouden, zelfs nadat hij met een andere vrouw was getrouwd en door een ongeluk was overleden. Daarom is de verhaallijn niet zo bijzonder. Deze film portretteert veeleer onuitgesproken romances bij veel gewone mannen en vrouwen. Via deze film zult u zich uw romance herinneren die lang geleden verloren is gegaan. Dit is een film met een blijvend effect.

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film was echt goed geschreven en heel onderhoudend. Er zat ook geweldig acteerwerk in. Luke Perry deed het heel overtuigend (zoals altijd). Als je op zoek bent naar een spannende film om naar te kijken, moet deze boven aan je lijstje staan. Er is een mengeling van komedie, drama en actie. Je kunt op sommige punten letterlijk voelen wat de acteurs voelen. Ik was erg onder de indruk van deze film. De special effects waren heel goed. De hele film was heel overtuigend. Deze film is een van mijn favorieten. Wat er gebeurt is dat Noord-Amerika verscheurd kan worden en dat Jack en zijn team moeten proberen een uitbarsting te voorkomen door Noord-Amerika te vernietigen. Het was een heel cool en creatief idee. Ik vond deze film geweldig en ik weet zeker dat dat voor jou ook geldt.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het is interessant om te zien wat de mensen van deze film vinden, want hij is in feite heel uniek (hoewel hij enkele kenmerken heeft van het werk van Clive Barker). Ook al lijkt het misschien een beetje cynisch om dat te zeggen, de film is net ingewikkeld genoeg om de mensen die een standaard Hollywoodscenario nodig hebben af te leiden, en gelaagd, zodat je, als je wilt dat je gevoed wordt, een normaal monster ziet met veel monsters en een onsamenhangende plot.
Wie een lineaire, specifieke en ontwarde plot nodig heeft, zal deze film haten, omdat het verhaal, net als in de novelle, gedeeltelijk tussen de regels ligt, of in dit geval, gedeeltelijk buiten het scherm, in commentaren en de verbeelding. Een andere mogelijke verklaring is het einde, waarvan ik, zonder het te bederven, kan zeggen dat het niet helemaal goed en niet helemaal slecht is. Het is in feite helemaal niet zo duidelijk, en ik weet dat sommige mensen er razend van worden dat ze niet te weten zijn gekomen wat er gebeurd is, maar voor mij, en ongetwijfeld voor vele anderen, voegt het verhaal er een andere dimensie aan toe <0xE2><0x80><0x93> de dimensie van de speculatie, en bovendien het punt dat grote ontwrichting een neiging heeft tot rimpelingen die zich heel ver uitstrekken.
Er is hier beslist sprake van moraal, maar van een heel ander soort dan het standaard Hollywood-in-je-gezicht-aan-het-eind-van-de-film-type. Het samenvatten van die moraal is eenvoudig, ook al is het niet zo eenvoudig als het lijkt: vooroordelen en de menselijke neiging om het andere te haten.
Ik ben dol op deze film, ook al zijn de gezichten van de acteurs (met uitzondering van David Cronenberg, die er fantastisch uitziet) nogal smakeloos, zoals veel recensenten hebben opgemerkt. Ik weet niet zeker of dat alleen komt door hun krakkemikkige uiterlijk en gebrek aan diepgang, maar gezien het feit dat dit veel voorkomende problemen zijn bij het omzetten van literatuur in een scenario, denk ik van niet.
Al met al is dit een geweldige film, vooropgesteld dat je niet verwacht dat het een standaard horrorfilm is.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit was de film die me voor het eerst duidelijk maakte wat een geweldige acteur Martin Sheen eigenlijk is. Hij beweert bescheiden dat Charlie een betere acteur is, maar Charlie kan hem niet bijbenen.
Ik vond het spannend en genoot intens van de verstrengeling van het liefdesverhaal met de hoofdplot (en meestal haat ik liefdesverhalen). Er zit aan het eind een geweldige draai in de plot die me volkomen geloofwaardig leek, vooral in de begintijd van de jaren tachtig, en nu waarschijnlijk ook.
Bij de laatste scène zat ik op het puntje van mijn stoel. Deze film illustreert duidelijk dat verraad vaak wordt toebedeeld aan degenen die we vertrouwen, terwijl vijanden die tot vijand zijn verklaard meer gemeen hebben dan ze vermoeden, en ten slotte dat menselijk mededogen kan worden gevonden waar we het het minst verwachten.

irenereziele.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik moet toegeven dat ik, toen ik deze film voor het eerst begon te bekijken, geen idee had wat er aan de hand was. Dus het begin was een beetje verwarrend voor me. Maar dat deed niets af aan mijn plezier in de film. De personages maken duidelijk dat ze ingewikkelder zijn dan ze op het eerste gezicht lijken, en dat maakt dit een gedenkwaardige film. Eerst hoorde ik dat dit een echte 'Hollywood'-film was. Hoewel het duidelijk ontbreekt aan het stereotiepe 'geweren en vuisten'-element, maken de overtuigende optredens van getalenteerde acteurs als Martin Sheen en Sam Neill het meer dan goed. Ik zie liever een film met meer inhoud dan filmen.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb deze film rond 1983 voor het eerst gezien en ik vond hem geweldig! Ik heb alle veilingsites afgeschuimd om het origineel te kopen. Dit is een heel goede thriller met een paar wendingen die het interessanter maken. Ik wil verder niet te veel zeggen, want als je ooit de kans krijgt om hem te zien, zul je blij zijn dat ik niet te veel heb gezegd!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Van de ongeveer 600 Spaghetti Westerns die dit hebben gemaakt, moet dit ergens in de top 20 staan. Niet te geloven dat dit geen recensies heeft gekregen! Gemma is hier uitstekend in. Van Johnson is ook goed hoewel zijn vervormde stem een beetje afwijkend is, maar dat is de charme van de Italiaanse stijl. Prachtige fotografie en een paar voortreffelijk geënsceneerde acties. Alle bijrollen zijn goed gespeeld. De strengheid van het racistische trekje bij de slechteriken is zelfs naar de huidige maatstaven behoorlijk streng, wat in sommige situaties een emotionele diepte aan Gemma's personage toevoegt. Absoluut uitmuntende score van Luis Bacalov. Zie dat dit op die geweldige widescreen-dvd uit Japan staat. Dat moet een spaghetti zijn.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In de tijd van de burgeroorlog reist de president (Van Johnson) naar Dallas en wordt vermoord door corrupte ambtenaren en een zakenman die de vice-president wil installeren, die ze kunnen chanteren vanwege belastende documenten. Een schutter (Guiliano Gemma) die ervan overtuigd is dat zijn zwarte vriend ten onrechte van de moord wordt beschuldigd, probeert de waarheid aan het licht te brengen. Tonino Valeri regisseert deze fascinerende, zij het gebrekkige film, die duidelijk een allegorie is voor de moord op Kennedy. De film laat misschien ten onrechte zwarten zien die als slaven op plantages in Texas werken, maar de film is niettemin plezierig en biedt een interessante interpretatie <0xE2><0x80><0x93> dat de dood van Kennedy het gevolg was van een coup de t<0xC3><0xAA>te <0xE2><0x80><0x93> die veel Amerikanen destijds niet konden accepteren. De moord op Oswald wordt hier herhaald terwijl de zwarte die van de moord wordt beschuldigd, wordt vermoord door de verantwoordelijke mannen, op weg naar de gevangenis van Fort Worth. Dit moment in de film is melodramatischer dan Oswalds dood, waarbij zijn verschillende begeleiders voor zijn ogen worden doodgeschoten. Niettemin is dit beslist een van de interessanter en de moeite waardder spaghettiwesterns. De moeite van het bekijken waard!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een aangrijpend verhaal dat elementen ontleend aan de moord op Kennedy, en dat met succes gebruikt wordt om een uitstekend westernverhaal te creëren.
De film heeft een goede muziekscore, hoewel hij het titelthema een beetje te vaak herhaalt. Giuliano Gemma en de rest van de cast zijn uitmuntend. Dit is een meer cerebraal dan gebruikelijk spaghettiwestern die meer op verhaal dan op actie is gebaseerd, en hij slaagt omdat het verhaal uitstekend is. Dat wil niet zeggen dat er geen actie in de film zit. Er is meer dan genoeg, en hij is heel goed gemaakt. Deze film trekt je er meteen in en houdt je tot het eind in beslag. Je zult je altijd blijven afvragen wat er in die documenten zit waar iedereen achteraan zit. Er staat ook wat scherp commentaar op de Amerikaanse politiek in.
Deze film laat zien waarom Valerii naar mijn mening op drie manieren in verband kan worden gebracht met Sollima en Corbucci, die in de rangorde van spaghetti-westernregisseurs op de tweede plaats staan.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Tonino Valerii's 'Il Prezzo Del Potere' alias 'The Price of Power' is een uitstekende en boeiende spaghettiwestern die de moord op Kennedy weerspiegelt. Een geweldige hoofdrol van Giuliano Gemma en een uitstekende regie van Luis Bacalof zijn slechts twee van de vele redenen om deze film te bekijken.
In 1881 is Texas verdeeld in mensen die de afschaffing van de slavernij op prijs stellen en gewoon in vrede willen leven, en mensen die na 16 jaar nog steeds de federatie willen herstellen. Ondanks waarschuwingen besluit president James Garfield, die een nieuw gelijkheidsbeleid wil invoeren, een bezoek te brengen aan Dallas, waar corrupte politiefunctionarissen zijn moordaanslag voorbereiden. Bill Willer (Giuliano Gemma) en twee van zijn vrienden, een zwarte man genaamd Jack Donovan (Ray Shaunders) en een kreupele man genaamd Nick (Manuel Zarzo) zijn vastbesloten de moord op de president te voorkomen.
Aangezien James Garfield niet werd vermoord door racisten, die de Confederatie weer in Texas wilden installeren, maar in Washington D.C. door de geestelijk labiele Charles Guiteau, is de plot van 'Price of Power' natuurlijk historische onzin. Aangezien de film echter geen historische juistheid beweert, maar probeert te verwijzen naar de moord op Kennedy in 1963 in Dallas, is het feit dat het verhaal fictief is, legitiem.
Giuliano Gemma levert een uitstekende prestatie als Bill Willer, Benito Stefanelli is geweldig als de schurkachtige en corrupte sheriff Jefferson. Een paar andere goede optredens zijn die van Ray Shaunders als Bills zwarte vriend Jack, Warren Vanders als Arthur McDonald, de adviseur van de president, en Fernando Rey als Pinkerton, een schurkachtige rijke zakenman. De Score van Luis Entrevquez Bacalov is geweldig, de filmografie en locaties zijn geweldig en (zoals in Valerii's eerdere 'Day of Anger') doen veel denken aan Sergio Leone, voor wie Valerii werkte als assistent-regisseur voor 'A Fistful of Dollars' en 'For A Few Dollars More'.
Alles bij elkaar genomen is 'Il Prezzo Del Potere', na 'Day of Anger', weer een uitstekende spaghettiwestern die zowel het grote talent van Giuliano Gemma als de regisseur Tonino Valerii toont. Het is een must-see voor Spaghetti Western-fans, en ik kan het ook iedereen aanbevelen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik was niet bekend met deze film, tot ik hem zag staan in een lijst van de top 20 van spaghettiwesterns die ik onlangs was tegengekomen (volgens de marathon die ik deze laatste paar weken maakte van films uit de subgenre); het zag er dus naar uit dat de film vrijwel onmiddellijk op de late avond Italiaanse televisie moest verschijnen (voor het eerst, daar ben ik vrij zeker van, in een flink aantal jaren)!
Helaas heeft de kabelontvangst van het kanaal waarop hij werd uitgezonden het begeven. De laatste tijd ging het niet zo geweldig: ik heb de film op VHS opgenomen, maar ik besloot hem niet te houden vanwege deze factor. Toevallig kwam ik er de volgende dag achter dat hij op een Regio 2-dvd uit Italië te koop was (met een interview met scriptschrijver Ernesto Gastaldi zonder licentie), en toen ik voldoende onder de indruk was, besloot ik hem ter plekke te bestellen, ook al wist ik dat ik een hele tijd niet aan de dvd toe zou komen omdat ik graag wat tijd tussen de ene film en de volgende laat zitten! Even tussen haakjes: toen ik onlangs een lading Spaghetti Westerns op een Italiaanse dvd kocht, besloot ik Sergio Sollima niet te bestellen.' s Face  to Face (1967), omdat ik in de veronderstelling was dat het een klef zaakje was, maar ik heb net gehoord dat er op de disk een interview met de regisseur staat (zoals ook het geval was geweest met THE BIG GUNDOWN 1966-1966, die ik heb gekocht). Het leek me nogal vreemd dat Sollima geen soortgelijke bijdrage zou leveren aan de dvd-uitgave van die film toen hij Face to Face als zijn favoriete werk beschouwde (volgens de regisseur). De moeilijkheid is dat ik THE BIG GUNDOWN zo mooi vond dat ik hem heb gevolgd met een blik op het gezicht naar het gezicht via de opname die ik van de Italiaanse tv had gemaakt! Ik heb nu wel de dvd van die film besteld <0xE2><0x80><0x93> vooral omdat hij nog steeds met korting is <0xE2><0x80><0x93> maar zoals ik al zei, met het oog op een tweede blik op THE PRICE OF POWER (hoewel ik misschien Sollima's interview nog eens ga bekijken als de dvd binnenkomt)...
Oké. De film die nu in de recensie wordt besproken, is een heel ongebruikelijke Spaghetti Western en een heel interessante, zelfs ambitieuze, omdat hij een overgang van de JFK-moorden naar een Old West-decor laat zien! In feite doet de film denken aan Anthony Manns bondige zwart-witthriller The Tall TARGET (1951) <0xE2><0x80><0x93> die ging over een moordaanslag op de toenmalige Amerikaanse president Abraham Lincoln. In de film speelt een van de populairste Italiaanse sterren uit die subcategorie, Giuliano Gemma, een rol die misschien wel zijn indrukwekkendste westerse rol is (veel van zijn andere films hadden een luchthartige inslag). De bijrollen worden gespeeld door ten minste twee andere notabelen: Van Johnson (in een van zijn weinige en voornamelijk onopvallende Italiaanse films) als de Amerikaanse president die in de nadagen van de Burgeroorlog in Dallas wordt vermoord, en Fernando Rey als het hoofd van een samenzwering van zuiderlingen die niet alleen zijn moord beramen, maar ook handig de nieuwe Amerikaanse president, Johnsons vice-president, manipuleren door middel van chantage!
Benito Stefanelli maakt ook een goede indruk als een corrupte sheriff die de hele film lang achter Gemma aan zit, en met wie hij een paar keer een 'duel in het donker' heeft. <0xE2><0x80><0x93> met de pistolen op de grond in plaats van in hun respectievelijke holsters en het enige licht in de kamer afkomstig van het uiteinde van de sigaren van de cowboys! Ook Ray Saunders is erbij betrokken als Gemma's zwarte hulpje, die in het verhaal uiteindelijk de verdoemde 'Lee Harvey Oswald' wordt. Stelvio Massi <0xE2><0x80><0x93> die later als regisseur bij een aantal poliziotteschi zijn tanden laat zien <0xE2><0x80><0x93> zit achter de schitterende cinematografie van de film; Luis Enrique Bacalov levert op zijn beurt weer een geweldige 'Euro-Cult'-score <0xE2><0x80><0x93> die genoeg verschilt van de stijl van Ennio Morricone om even herkenbaar te zijn. De regie van de film mag dan even imposant zijn als die van andere Spaghetti Westerns, maar hij handelt de gebeurtenissen efficiënt genoeg af (het laatste vuurgevecht is bijzonder goed uitgevoerd); de film is zeker een van de meer onderschatte onderdelen van de subgenre, en voor degenen die dat willen is alleen al de nieuwigheid van de plot een reden om op te passen voor...


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De prijs van de eer, ook wel bekend als de prijs van de energie, is een ambitieus westers melodrama, licht van toon, dat een Old West-versie van de moordaanslag op JFK wil vertellen. In 1881 reist de president naar Dallas en wordt vanuit een raam neergeschoten terwijl hij in zijn rijtuig door de stad paradeert. Corrupte ambtenaren hebben de moord uitgevoerd en een nederige slaaf de schuld in de schoenen geschoven. Onze held, de serieuze maar nietszeggende Giuliano Gemma, wil de samenzwering ontrafelen. Een innemend verhaal, gewaagd vanwege het onderwerp, maar onderhoudend ondanks de schaarste aan schiet-op-actie. De film is een 7 van de 10, ondanks de slechte presentatie van de dvd, die té donker is van het slechte geluid. Zoek een goede kopie.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het feest van Babette draait voor mij om genezing: het herstellen van de scheuring tussen geest en lichaam in het orthodoxe christendom. Deze puriteinse gemeenschap in het afgelegen Denemarken mist een adequate waardering van al Gods gaven in de schepping. Ze hebben het dualisme van de heilige Paulus tot het uiterste doorgevoerd en de nadruk gelegd op het leven van de 'geest' en niet op het leven van het 'vlees'. Beide oudere zusters werden in hun jeugd afgeschrikt door de verlokkingen van de liefde en de verleidingen van het leven buiten hun eenvoudige dorp. Zij en hun parochianen houden vast aan de smalle bijbelse interpretatie van hun voormalige leider en de vader van de zusters. De ouder wordende gemeente is prikkelbaar en twistziek geworden, en de zusters weten niet wat ze moeten doen. En dan komt Babette, een Franse vreemde, en iemand aan wie ze vriendelijkheid kunnen tonen. Ze kunnen niet weten dat ze uiteindelijk hun vriendelijkheid zal beantwoorden en vruchtbare grond zal geven aan hun droge, stoffige theologie. Babette zal alles geven wat ze heeft en de zusters en hun kudde onderwijzen over genade, over opoffering, over hoe sensuele ervaring (zoals in het brood en de wijn van de eucharistie) het leven kan veranderen en over waarom ware kunst ons zo diep raakt. Als ze elkaar en zichzelf kunnen vergeven, kunnen ze zich concentreren op Gods liefde die zich op een concrete manier in het heden voor hen ontvouwt. Als predikant en kunstenaar kan ik geen betere film aanbevelen. Ware kunst en ware gratie!


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze rustige en pretentieloze Deense film, die vlekkeloos is geregisseerd, geschreven, uitgevoerd en gefilmd, is een voorbeeld van film op zijn best, en als er iemand bestaat die naar BABETTE'S FEAST kan kijken zonder op een fundamenteel niveau geraakt te worden, dan is het iemand die ik niet wil kennen.
Het verhaal is heel eenvoudig. In de negentiende eeuw wonen twee oudere ongetrouwde dames (Birgitte Federspiel en Bodil Kjer) in het afgelegen Jutland, waar ze hun leven, hun romantische mogelijkheden en hun persoonlijke geluk hebben opgeofferd om de religieuze bediening van hun lang geleden overleden vader voort te zetten voor de kleine kudde die hij diende. De jonge bewonderaarsters sturen hun een Fran<0xC3><0xA7>aise, Babette (Stéphane Audran), wier man en zoon in Frankrijk zijn gesneuveld en die haar vaderland is ontvlucht om niet hetzelfde lot te ondergaan. Hoewel ze haar diensten niet echt nodig hebben, nemen de zusters haar in dienst als dienstmeid en kokkin <0xE2><0x80><0x93> en met het verstrijken van de jaren stellen haar slimheid en onvermoeibare inspanningen voor hen de ouder wordende gemeente in staat bij elkaar te blijven en de zusters een gerieflijker leven te laten leiden dan ze zich hadden voorgesteld; het hele dorp bewondert haar en is van haar afhankelijk.
Maar op een dag ontvangt Babette een brief: ze heeft een loterij gewonnen en is nu, naar dorpse maatstaven, een rijke vrouw. In de wetenschap dat haar nieuwe rijkdom haar terugkeer naar Frankrijk zal betekenen, geven de zusters gehoor aan haar wens om een echte Franse maaltijd voor hen en de leden van hun kleine gemeente te bereiden. De maaltijd en de avond die ermee gepaard gaat, zijn inderdaad een gedenkwaardige avond <0xE2><0x80><0x93> maar niet om redenen die te verwachten waren, want Babettes feestmaal blijkt voedsel voor zowel lichaam als ziel te zijn, en is uiteindelijk haar liefdesgeschenk aan de vrouwen die haar in huis hebben genomen en aan de dorpelingen die zo goed voor haar zijn geweest.
De film is in alle opzichten buitengewoon, gedetailleerd en toch niet overweldigend in zijn presentatie ervan. Naarmate de film vordert, gaan we van de personages houden, zowel van hun simpele devotie voor God als van hun al te menselijke zwakheden, en de scènes waarin Babette haar feestmaal bereidt en de maaltijd wordt genuttigd, zijn krachtig, mooi en ongelooflijk gedenkwaardig. Er zijn verscheidene films geweest die voedsel als metafoor voor de liefde hebben gebruikt, maar geen daarvan benaderde de eenvoudige artisticiteit en schoonheid van Babettes geluk, dat ons herinnert aan alle goede dingen van de mensheid en bewijst dat het voedsel is voor zowel lichaam als ziel. Hoogst, zeer aanbevolen.

Gary F. Taylor, alias GFT, Amazon Reviewer, Amazon.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Subliem <0xE2><0x80><0x93> volmaakt <0xE2><0x80><0x93> verheven <0xE2><0x80><0x93> een ware les in de geïdealiseerde betekenis van het leven. We worden volledig meegesleept in de levensreizen van Martina en Phillipa en Babette.
Hun verlangens, verlangens, opofferingen klinken nog lang na in de film. Toen ik hem jaren geleden zag <0xE2><0x80><0x93> toen hij al heel wat bekendheid kreeg vanwege de vermetelheid van het onderwerp <0xE2><0x80><0x93>, toen de helft van de film bestond uit één diner <0xE2><0x80><0x93> toen de zaal 'oooh' en 'aaah' riep bij sommige gangen die hun einde naderden, was het publiek 'oooh' en 'aaah' aan het roepen.
Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette en Babette Toen ik de film jaren later zag, na mijn eigen wendingen en wendingen in het leven, besefte ik hoe diepzinnig de film eigenlijk is. Bij het kijken ervan stroomden de tranen vrijelijk.
De film is een meditatie over het verstrijken van de tijd en de manier waarop hij een schijnbaar eenvoudig verhaal gebruikt om commentaar te geven op het leven en de liefde en de kunst en de edelmoedigheid is werkelijk iets om te koesteren.
<0x3E>


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Stephane Audran is de gelijknamige heldin in deze prachtig gedocumenteerde studie over een kleine Deense gemeenschap aan het eind van de vorige eeuw. Twee mooie en muzikaal begaafde zussen geven hun eigen vooruitzichten op geluk en een huwelijk op om voor hun oude vader te zorgen. Op een dag komt een Franse vrouw, Babette, voor hen werken. Na een paar jaar wint ze de loterij en is ze vastbesloten iets te doen voor de zussen die haar in huis hebben genomen. Haar oplossing is een exquis en overvloedig feestmaal te bereiden dat het leven van alle genodigden verandert. Dit is een film over menselijke en culturele interactie, weerspiegeld in de veranderende taal van de dialoog, van Deens tot Frans, en vooral tussen de plichtsgetrouwe nuchterheid van het protestantse Noord-Europa en de zinnelijkheid van het katholieke zuiden. Hij gaat ook over menselijke behoeften, en hoe warmte en vriendelijkheid kunnen worden uitgedrukt en gestimuleerd door het ontwikkelen van de zintuigen. Een zeer opbeurende film.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De lege plekken en het oppervlakkige van een ansichtkaart van 'Uit Afrika' verhulden zo goed als alle belangstelling die ik had kunnen hebben om Isak Dinesen te lezen. Dus toen mijn broer 'Babette's Feest' voor me kocht, en ik wist dat het gebaseerd was op een verhaal van Dinesen, rende ik niet bepaald naar de videorecorder. Maar toen de titels kwamen, werd het duidelijk dat dit geen gewone film was. Jutland (waar hij zich afspeelt) is Afrika niet; de kille mist die zich op de camerabeelden verzamelt is niet uitnodigend. De koude, onherbergzame zee; de zware, grijze wolken; de bleke, ijzige, groene kliffen <0xE2><0x80><0x93> dat zijn de ontberingen die te zien zijn op de gezichten waarover regisseur Gabriel Axel het doek optrekt. In de talloze verdiensten van deze film is dat gezicht het meest gedenkwaardig. Het staat daar als een kaart die het geliefde wonder van de apostel van haar vader voor ons neerlegt; als een doolhof van fjorden waar de complicaties van de volharding en toewijding van haar congregatie als glanzende wapenschilden boven hangen.
Ik neem aan dat het Dinesens punt is dat de wereld op onverklaarbare wijze wordt aangetrokken door christelijke toewijding, wanneer Philippa wordt afgewezen door haar enige serieuze aanbidder (omdat hij bang is dat hij nooit zal kunnen tippen aan de regels en ontberingen van haar kleine religieuze kliek) en hij terugkeert om haar meesteres te vinden, die hij beschouwt als de beste kok van het hele continent. Het is ook haar standpunt dat Christus de twijfels en spijts van hen die het wereldse succes opgeven (Philippa's zuster Martina wijst alle pogingen van een bezoekende bariton (Jean-Philippe Lafont, wiens joligheid een verheffend contrast vormt met de schaarste aan geest die zijn ontdekking omringt) afwijst om haar in een operaster te veranderen; de titelfiguur verlaat Frankrijk en een benijdenswaardige reputatie en zoekt onderdak als bediende van twee oude vrijsters) om artistieke triomfen te behalen voor alleen God en degenen die Hem het meest na staan als getuigen. Maar het is Axel die de bitterheid van het leven van deze mensen weeft met de rijkdom van Martina's stem en de tafel van Babette Hersant en een weelderigheid tentoonspreidt die je nooit zou verwachten van een film over opoffering, geloof en religieuze overtuiging.
Wat deze film onderscheidt van andere religieuze films is de geslepen humor. 'Babette's Feest', dat wil zeggen, het banket zelf <0xE2><0x80><0x93> een postume herdenking van de honderdste verjaardag van de dominee <0xE2><0x80><0x93> is een prachtig georkestreerde botsing van gevoelens die komische momenten oplevert door een ensemble van acteurs die ongeëvenaard zijn in hun subtiliteit. Het is alleen deze handige komedie die de plechtige gevoelens bij het slot van de film verrijkt. Samen doen ze iets wat vrome films zelden doen. Ze laten een gelovige trillend hoopvol achter, onverwacht vastberaden en nederig.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film kwam in de jaren tachtig als een schok. Verre van trends <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, in het hart van oprechte creativiteit <0xE2><0x80><0x93> staat Babettes gaestebud bekend als een van de beste films van die tijd. Stephane Audran, de geweldige actrice van haar ex-man Claude Chabrol (le boucher, la rupture,les noces rouges <0xE2><0x80><0x93> allemaal voor filmliefhebbers onontbeerlijke klassiekers) heeft een levenslange reputatie opgebouwd. Als je haar met liefde en genegenheid ziet koken, is haar maaltijd een feest voor de ogen. Alle mensen die dit meesterwerk zagen, hebben echt geproefd, hebben Babettes culinaire triomf geproefd. Maar het ontroerendste deel van het verhaal is het slot: Babette was een geweldige Franse kok, ze was beroemd, en nu had ze een nieuw thuisland gevonden, maar Dus de twee oude zusters troosten haar: In de hemel zullen er enorme keukens zijn waar ze voor eeuwig zal koken. Terwijl ze haar fortuin deelt met haar nieuwe vrienden, heeft Babette hun leven veranderd, ze heeft hun genot geschonken en een magische avond die ze zich hun leven lang zullen herinneren.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als je de eerste 30 minuten van deze film zo traag vindt dat je je afvraagt waarom je ernaar kijkt, geef het dan niet op. Bovendien is het horen van de Deense taal een beetje nieuw voor de meeste Noord-Amerikanen, die niet veel Deense films zien en horen. Hoe dan ook, naarmate de film vorderde, werd hij steeds beter en werd de kijker beloond voor zijn/haar geduld.
Omdat ik een fan ben van de film 'Out of Africa', trok deze film mijn aandacht omdat hij is gebaseerd op een korte roman van Isak Dinesen (Karen Blixen), de hoofdpersoon in die film.
De maaltijd <0xE2><0x80><0x93> Babettes feestmaal <0xE2><0x80><0x93> was verbazingwekkend. Ik ben geen chef-kok, maar ik was onder de indruk! Ook de manier waarop je het verhaal interpreteert, verschilt. Ik neem aan dat het ervan afhangt hoeveel je ervan begrijpt en hoe je tegenover religie staat. In het laatste geval kan de manier waarop je naar de definitie van 'legaalisme' kijkt van invloed zijn op de manier waarop je dit verhaal interpreteert.
Hoe dan ook, het is een mooie film, maar kijk hem niet als je op dieet bent.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

'Babette's Feest' en 'The Horse's Mouth' zijn de twee meest inzichtelijke, nauwkeurige films over hoe het is om een echte kunstenaar te zijn. De sleutelzinnen in 'Babette's Feest' zijn niet, zoals sommige andere commentatoren hier hebben gezegd, 'een kunstenaar is nooit arm', maar twee zinnen die ervoor en erna komen:
'Ik was in staat hen gelukkig te maken toen ik mijn uiterste best deed... In de hele wereld klinkt één lange kreet uit het hart van de kunstenaar: geef mij de kans om mijn uiterste best te doen.'
Ik ben negen jaar bezig geweest met het produceren van experimentele multimedia-muziektheaterproducties in San Francisco, waarbij ik geld inzamelde voor producties waarbij tientallen zangers, acteurs, ontwerpers enz. betrokken waren. en de kunstenaars die ik steunde, spanden zich tot het uiterste in om hun uiterste best te doen. Ze waren net als Babette: ze wilden wanhopig graag elke dollar bij elkaar krijgen die nodig was om hun uiterste best te doen. Babettes kunst bestaat uit een voortreffelijke Franse kookkunst en het kost haar 10.000 franc om haar kunst ten koste van alles tot stand te brengen. Als ze na jaren van politieke verbanning uit Frankrijk, geïsoleerd met twee zorgzame oude vrijsters aan een sombere Scandinavische kust, plotseling een meevaller van 10.000 franc krijgt, doet ze wat elke echte kunstenaar zou doen: ze ziet dat ze onverwacht de kans krijgt om haar uiterste best te doen, en dus doet ze het. Ze geeft al het geld uit zodat ze haar beste werk als kunstenares kan maken. De wending in de film is dat we pas weten dat ze zo'n kunstenares is als ze de maaltijd bereidt en opdient. Tot dan toe lijkt ze gewoon een Franse vrouw uit de arbeidersklasse te zijn die een beetje pingelt met de ambachtslieden, en ze is heel serieus (haar man en zoon zijn in 1871 bij geweldpleging in Parijs om het leven gekomen).
Voor zo'n kunstenares is het van ondergeschikt belang of er een publiek is voor de kunst dat in staat is die te waarderen. Daarom brengt de auteur dit diner in een gemeenschap van mensen die onmogelijk enig idee kunnen hebben van wat ze krijgen. Babette heeft deze maaltijd niet klaargemaakt als geschenk voor de twee oude vrijsters, of voor de religieuze gemeenschap. Het was niet haar doel om een verzoening of een sfeer van goede gevoelens te bewerkstelligen onder de leden van de kleine religieuze sekte. Sterker nog, ze gaat niet één keer de keuken uit om met een van hen te praten. Na de maaltijd zit ze in haar eentje wat wijn te drinken, zonder ook maar enige aandacht te schenken aan de reacties van de gasten. Ze koestert zich in de voldoening dat ze eindelijk de kans heeft gekregen om als kunstenares haar best te doen. Daarom is het zo bevredigend, en zo belangrijk voor het verhaal, dat de generaal onverwachts komt opdagen <0xE2><0x80><0x93> want, zoals Babette meteen weet, een generaal weet wat ze hem heeft voorgelegd en zal het waarderen. Want er schuilt een soort tragedie in een groot kunstwerk dat aan een publiek wordt getoond zonder dat er ook maar één persoon is die in staat is het te waarderen. Ze is blij, heel blij, dat hij is gekomen, in feite is hij de enige gast over wie ze het tijdens het hele diner heeft, de enige die ze heeft uitgekozen voor een speciale behandeling <0xE2><0x80><0x93> niet een van de oude vrijsters. Maar ze heeft de maaltijd niet gepland in de wetenschap dat zo iemand zou komen om het te ontvangen. Voor iedereen die de kans heeft gehad om een echt eersteklas diner in Parijs bij te wonen, zoals ik (mijn vader was in de jaren tachtig marineattaché in Parijs en ik heb mijn wittebroodsweken in Frankrijk doorgebracht), zijn dit diner, Babettes voldoening over het bereiden ervan en het plezier dat het de gasten bezorgt, absoluut overtuigend. Als kunst het vermogen heeft om de ontvanger een gevoel van vreugde te geven, dan is het wel een heerlijke Franse maaltijd, gekookt en opgediend in Frankrijk. Deze film gaat over het transformerende effect van grote kunst op de ontvangers. Voor het diner zijn de leden van de kleine religieuze sekte ruziezoekers die oude wrokgevoelens oprakelen. De oude hymnen kunnen de goede verstandhouding niet herstellen; de mensen negeren ze, praten erover. Maar de gedeelde ervaring van sensuele grote kunst <0xE2><0x80><0x93> want de mensen kunnen genieten van de smaak van het voedsel en de wijn, ook al hebben ze geen idee dat ze grote kunst ervaren <0xE2><0x80><0x93> verzadigt de mensen, brengt hen in een vergevingsgezinde stemming, verzoent hen, en door hen gelukkig te maken, moedigt hij hen aan van elkaar te houden, en heeft dus een goddelijk heilig effect van het brengen van vrede. Dit is de bewering die men tegenwoordig in de moderne kunstbeweging aantreft <0xE2><0x80><0x93> dat kunst de traditionele religies kan vervangen om de mensheid vrediger te maken. Dus in tegenstelling tot de commentatoren hier die zeggen dat deze film spreekt voor de macht van het christelijke geloof, is het juister om te zeggen dat de film beweert dat kunst wonden kan genezen die het christelijke ritueel niet kan genezen. Na al mijn jaren in de kunstwereld moet ik zeggen dat deze bewering <0xE2><0x80><0x93> dat kunst vrede brengt die het geloof niet kan brengen <0xE2><0x80><0x93> overdreven en onzinnig is. Maar het is een mooie verzinsel en het is het tweede hoofdthema van deze prachtige film.
Een laatste opmerking: bij Babettes aankomst in het huis van de oude vrijsters wordt een zekere Franse generaal, Galliffet, genoemd als degene die in 1871 Babettes man en zoon executeerde en een militaire regel oplegde waardoor ze moest vluchten. Aan het eind van de film, als de generaal het verhaal vertelt van de voortreffelijke maaltijd die hij vele jaren eerder (voor 1871) in Parijs heeft genuttigd, aan het eind van een paar militaire manoeuvres, blijkt dat diezelfde Galliffet zijn gastheer was bij die maaltijd. Terwijl de generaal het verhaal vertelt, prees de Franse generaal Galliffet de kok van die maaltijd als de grootste vrouw, de enige vrouw voor wie hij zijn leven zou riskeren. Natuurlijk was die vrouw Babette. Ironisch genoeg was diezelfde Franse generaal, die zei dat hij Babette boven alle andere vrouwen eerde, er verantwoordelijk voor dat ze voor altijd uit Frankrijk werd verdreven.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als 'Babette's Feest' niet de beste film is die ooit is gemaakt, dan is 'Babette's Feest' zeker een van de meest liefdevolle. Dit is een prachtige verkenning van de betekenis van kunstzinnigheid, edelmoedigheid, trouw en gratie. Humor is vermengd met teder verlangen; personages worden behandeld met onderzoekende eerlijkheid, maar ook met diep respect. Er zijn hier meditaties over herinnering, lot, ouderdom en trouw. Prachtig camerawerk van cinematografieker Henning Kristiansen: zelden hebben gerimpelde gezichten er zo stralend uitgezien in het kaarslicht. De maaltijd gaat vergezeld van heerlijke muziek uit die tijd, Brahms, Mozart en eenvoudige volksliedjes. Geniet van dit feestmaal voor de ogen en de geest, want zoals de generaal zegt: 'Genade en waarheid hebben elkaar gevonden, en rechtschapenheid en gelukzaligheid zullen elkaar kussen.'


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is bijna onbekend, maar hij is erg goed. In een eenzaam Deens stadje leven twee oude zusters die zich een verre jeugd herinneren, toen ze, vanwege een strikt puriteinse opvoeding, het geluk moesten afwijzen. Eenzaam leven ze dan in een waardige soberheid, tot Babette, die uit Parijs komt vliegen, beangstigd door de gruwelen van de oorlog, arriveert. Binnen korte tijd zal ze in staat zijn de goedheid en liefde die ze bij haar aankomst ontving, om te keren. Een goede loterijprijs stelt haar in staat een groot banket te organiseren, volgens de beste regels van de Franse gastronomie. Alle buurten zijn uitgenodigd (allemaal fanatiek puriteinen). Ze nemen de uitnodiging aan, maar beloven geen spoor van plezier of genot te tonen, omdat dat een zonde zou zijn. Maar de verleidelijke kracht van de verrukkelijke maaltijd die ze eten, dat ze verleid worden door de sensualiteit van de Franse gastronomie, verleidt hen. Het banket eindigt in een heel vileine, zij het stille, gelukzaligheid. De liefde tussen mensen is ontwaakt. Het wonder van het opwekken van de menselijke vriendelijkheid ten gevolge van het genot van het zintuig is begonnen. De film is verrassend goed, maar niet voor iedereen. Het grootste deel van de film gebeurt er niets, alles is zo rustig en zo vredig, dat je gedurende vele minuten alleen het leven van de inwoners van de stad kunt zien. Maar naarmate de film vordert, wordt hij kostbaarder, en als Babette de loterijprijs wint (na 30 minuten film), begint de show. De auteur is in staat, met een perfecte regie, om ons te laten zien hoe Babette het banket bereidt, hoe ze alle ingrediënten combineert met het allermooiste ingrediënt (Liefde), alles op een rustige, verrukkelijke manier verteld, met een perfecte kennis van fotografie en acteren. Vervolgens, naarmate het banket vordert, wordt de kwaliteit van de manier waarop Babette ons laat zien hoe de stemming van alle eters verandert door de maaltijd, alleen met de eerste opnamen, met indrukwekkend gefilmde scènes na de ene na de andere, simpelweg verbazingwekkend. Bovendien is de tact met de kleuren en de fotografie ook uitmuntend, bijna elke scène van de film is als een beeld, dus daar komt werk aan te pas. Als je in staat bent goede films te bewonderen en in staat bent te beseffen dat het soms belangrijker is om je iets te vertellen in plaats van te horen wat er wordt verteld, dan is dit je film. Als je toevallig van goede maaltijden houdt en van de goede gastronomie houdt, zul je je waarschijnlijk amuseren, aangezien de meeste gevoelens van de film je bekend zullen voorkomen. Een Oscar is volkomen verdiend. Het enige probleem is dat het verhaal zo traag wordt verteld, maar ik kan het vergeven (ik hoop dat iedereen dat ook doet) <0xE2><0x80><0x93> ik hoop dat iedereen dat ook zal doen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film zegt alles wat er over religie te zeggen valt <0xE2><0x80><0x93> ik zou willen dat hij verplichte kost was voor alle fanatici en toekomstige geestelijken.
Het verhaal, dat zich afspeelt in een Deens dorpje van rond de eeuwwisseling, gaat over twee zeer religieuze zusters wier overleden vader een starre priester was die al hun dromen over liefde en het ontdekken van de wereld en zijn vele schoonheid heeft ontmoedigd. Ze zijn nu oud en hun leven en schoonheid zijn op. Hun rustige nieuwe hulp <0xE2><0x80><0x93> die ze 'leren' koken <0xE2><0x80><0x93> is Babette (gespeeld door de lieftallige Stephane Audran, die zo veel films van haar man Claude Chabrol heeft gesierd). Het leven in het dorp is eenvoudig en de grimmige koers weerspiegelt dat. Als Babette de loterij wint, vraagt ze om een kans om een feestmaal te bereiden <0xE2><0x80><0x93> een waarlijk liefdeswerk. Het verloop van het feestmaal en de hoofdgast onthullen boodschappen van liefde en spiritualiteit en dat er vele manieren zijn om God en het leven lief te hebben.
Dit moet je zien voor de toewijding waarmee Babette het feestmaal bereidt en voor de toespraak die de generaal aan het eind houdt. Waarschijnlijk de beste internationale film van de jaren tachtig.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Sommigen hebben opgemerkt dat de ondertitels in deze film geen probleem vormen <0xE2><0x80><0x93> ik ben zo vrij daar mijn mening over te geven <0xE2><0x80><0x93> de hinderlijke gezichtsuitdrukkingen en subtiele interacties tussen de personages zijn zodanig dat je je niet kunt veroorloven je ogen ook maar een fractie van een seconde af te wenden. Ik heb geprobeerd op de dvd in het Engels te kijken om dit probleem op te lossen (maak niet zo'n fout <0xE2><0x80><0x93> het resultaat is een travestie). De enige manier om er echt profijt van te hebben is het twee of drie keer snel achter elkaar te bekijken, zodat je het weet en dan de ondertitels te negeren. Een meesterklas in acteren <0xE2><0x80><0x93> niet in de dialoog, maar in lichaamstaal.
<0x3E> Het zijn de kleine dingen <0xE2><0x80><0x93> de postmeester/winkelier zet een hoge borst op en gaat naar binnen om zijn pet te halen voor hij een brief van!France aflevert. De verbijsterde uitdrukking op het gezicht van de generaal als zijn verrukking over een bos volmaakte druiven een bijbelse verwijzing oplevert met een diepzinnigheid die het waard is 'daar te zijn'.
<0x3E> De cinematografie is ontzagwekkend en het naargeestige minimalistische dorp met zijn verbleekte kleuren accentueert de weelderigheid van het feestmaal als het komt. Ik heb een vriend die beweert af te stammen van de Borgia's en wiens familiemotto is: 'Als het de moeite waard is, is het de moeite waard het tot het uiterste te doen' <0xE2><0x80><0x93> Amen.
<0x3E> Ik lach hardop en huil elke keer als ik naar deze film kijk.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Een zachtaardig verhaal, dat aan woede doet denken, met een verlossende boodschap en een glorieuze viering. De fotografie is wonderbaarlijk goed uitgevoerd. Biografen kijken naar dit soort films om hun vakmanschap te verfijnen, niet alleen om wat het oog kan doen om een verhaal te versterken, maar ook om wat het juiste camera-vocabulaire kan doen om een emotie te versterken. De ziel voeden is per definitie waar deze film over gaat, maar met een elegantie en sierlijkheid die gewoon niet meer zo vaak voorkomen, tenminste niet met zo'n graad van smaak, terughoudendheid en finesse. Als je van verhaal- en karakterontwikkeling houdt, is dit ook een geweldige film om te zien als een voorbeeld van wat eenvoudige regels en de juiste uitvoering kunnen doen om de indruk van een personage volledig te maken. Combineer dit alles met een filmmuziek die bijna minimalistisch van karakter is en ook nog eens perfect gecomponeerd, en je krijgt deze film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik kan geen film bedenken die beter het concept van genade in theologische zin vastlegt. De goedbedoelde religiositeit van een kleine gemeente, die na de dood van hun leider de mist in is gegaan, berooft hen van precies datgene wat ze prediken: genade. Het kostbare geschenk van een nederig culinair genie uit Parijs brengt hen terug naar hun roeping om van elkaar te houden, en verlaagt een oudere generaal die zich zorgen maakt dat hij zijn leven heeft vergooid. KIEZEN is een centraal thema, evenals genade. Tegelijkertijd wordt kunstzinnige begaafdheid erkend als een krachtige, transcendente rol die ze in het dagelijks leven en het leven dat gaat komen, speelt. Onmogelijk te verbeteren of te negeren. Dit is een film die het leven verandert voor degenen die de boodschap ervan horen.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ja, je kunt Babettes Feest zien als een soort klap in het gezicht van het puriteinse christendom, maar het is veel meer dan dat. Het oppervlakkige verhaal over een begaafde Parijse kok die Parijs ontvlucht na een van zijn revoluties door de middenklasse en aan land wordt gezet op Jutland in het noorden van Denemarken, is gewoon het vet dat het diepere verhaal mogelijk maakt.
Babette is een kunstenares, een lid van het kleine legertje mensen dat door de eeuwen heen van de ene post naar de andere is gejaagd door stompzinnige politici, vaantjes, hebzuchtig en arrogant, die schoonheid doden voor winst, iets wat de politiek altijd doet, de National Endowment for the Arts, die creativiteit alleen maar institutionaliseert voor propagandadoeleinden.
Babette loopt op haar laatste benen als ze aankomt in het kleine dorp waar twee maagdelijke zusters wonen die over hun afnemende kudde gelovigen waken. Ze leven van gezouten kabeljauw en zwarte broodpap.
Babette laat deze eenvoudige, vrome mensen zien dat God zowel plezier en sensualiteit kent als gedrags- en geestelijke zuiverheid. Ze laat hun ook zien hoe die geestelijke zuiverheid kan leiden tot controlefreakerij, iets wat we allemaal weten in deze tijd van de neo-autoritaire regeringen die onze persoonlijke vrijheid beperken omdat ze op de een of andere manier een misdaad tegen de staat zijn, of, zoals ze ons zouden vertellen, tegen de mensheid. Om de honderdste verjaardag van wijlen de eerwaarde te vieren, bereidt Babette een grandioos Frans diner. De dochters en hun kudde denken dat de duivel zich onder hen begeeft en zweren dat ze het eten en drinken niet zullen opmerken.

Op dat moment, tijdens het bereiden van de maaltijd, betaald met Babettes winst in een Franse loterij, begin ik te huilen. Het is een schrijnend gevoel, in vergelijking met de dagelijkse vulgariteit en leugenachtigheid die ons bewustzijn van's ochtends vroeg tot's avonds laat overspoelt via de media en de machtswellustelingen die ons allemaal hier in het donker proberen te bevoordelen.
De simpele verfijning van Babettes leven. 's Art spuwt alle pretentie uit die in onze moderne samenleving tentoongespreid wordt, en het doet pijn om te zien hoe die zo voortreffelijk wordt uitgebeeld in deze schitterende film.
Het is, samen met Fanny och Alexander (Bergman), mijn lievelingsfilm, maar ik kan er alleen maar af en toe naar kijken omdat het, net als een zeldzame fles wijn die geserveerd wordt met Blinis en verse oesters, iets is dat niet te veel moet worden gedaan.
Een geweldige, geweldige film die in de bibliotheek van elke filmliefhebber thuishoort.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

De Franse Babbette verschijnt in het bescheiden huis van twee Deense zusters, nat, koud en alleen. Op de vlucht voor de revolutie in Parijs zoekt ze haar toevlucht in een obscure religieuze gemeenschap aan de winderige kust van Jutland.<br />Onbekend aan degenen die haar zo royaal opnemen, is ze een groot kok, een kunstenares op het gebied van eten. Babette geeft zich aan haar geadopteerde gemeenschap door middel van zuinigheid, productiviteit en gedeeld geloof. Ze vertrekt pas als ze de Franse loterij wint <0xE2><0x80><0x93> 10.000 franc. Ze komt terug met een exotische lading, de ingrediënten voor een enkele maaltijd ter gelegenheid van de verjaardag van de vader van de zus, de oprichter van de gemeenschap. Het is een maaltijd die zich duister aftekent in de geest van de gelovigen die het genot ontkennen, maar de subtiliteiten ervan worden vertaald door een ouder wordende legerofficier die als jongeman in Parijs heeft geleerd de zintuiglijke ervaring die zich hier ontvouwt te waarderen. De maaltijd is de climax van de film, een samenkomst van liefde in de vluchtige kunst van het eten <0xE2><0x80><0x93> onaangedaan verheffend over kunst, liefde en de zin van het leven.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

In al dit dogmagedoe moet u vooral niet vergeten dat dit het Deense meesterwerk van de twintigste eeuw is. De humor, het lot, het verdriet zijn zo zuiver, zo eenvoudig, zo ontroerend.<br />Deze film is een meesterwerk. Ga hem zien. Er valt niets meer te zeggen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Voedsel is altijd een goed onderwerp in films, zoals in 'Chocolat'. 'Babette's Feest' is van hetzelfde laken een pak. Babette Harsant (Stephane Audran) is een Franse kokkin die na de onderdrukking van 1871 haar geboorteland ontvlucht. Ze verhuist naar een heel religieus Deens dorp. De mensen in dat dorp hebben gewoon geen behoefte aan vreugde. Dat wil zeggen, tot Babette een van haar exquise maaltijden voor hen kookt.
Het gaat er niet alleen om dat deze film vermaakt naar een plek die dat nooit heeft gekend. Net als andere Scandinavische films (en niet-Hollywood-films in het algemeen), laat hij zien dat een film je belangstelling kan vasthouden zonder gebruik te maken van explosies, achtervolgingen met auto's enzovoort. Dit is een film die je niet mag missen. '
Nog één ding. Denk je dat het Deense woord voor 'feest' een beetje klinkt als'snoepje'?


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik weet niet of deze film me zo raakt vanwege de gevoelens van vriendschap, liefde, verbondenheid met anderen of de warmte van de transformatie die Babettes kookkunst teweegbrengt, maar als het feestmaal begint en tijdens de rest van de film, krijg ik vaak een brok in mijn keel.
Ja, dit is een film die je een goed gevoel geeft, maar zonder een greintje sentimentaliteit of sentimentaliteit. Let erop dat er elementen van de plot worden besproken. Babettes Feest vertelt zijn verhaal met terughoudendheid en zorg, en laat ons voor onszelf de waarden van genade en liefde ontdekken. Het enige wat we hoeven te weten is dat Babette Harsant (Stephane Audran) een Franse vluchtelinge was die onderdak kreeg van twee oudere zusters in een kleine gemeenschap aan de kust van Jutland. De zusters leiden wat er over is van de kudde van hun vader. Hij was een overtuigd predikant die leerde dat verlossing komt door zelfverloochening. De zusters offerden zich op aan plicht en geloof. Degenen die er nog zijn, eren de leerstellingen en geestelijke leiding van de nu lang geleden overleden predikant. Maar naarmate ze ouder zijn geworden, is de kleine gemeenschap twistziek en twistziek geworden. De zusters doen wat ze kunnen. Voor de honderdste verjaardag van de predikant wil Babette het eten klaarmaken voor de kleine groep die de zusters zullen uitnodigen. De zusters gaan met tegenzin akkoord, maar als ze de voorraden zien die Babette heeft besteld, voelen zij en hun gasten zich niet op hun gemak. Ze zijn gewend aan de gebruikelijke kost van de gemeenschap: gedroogde kabeljauw, gekookte vis en een soep van brood, water en een beetje bier. Hoewel Babette in de loop der tijd verbeteringen heeft aangebracht, lijkt wat ze nu zien dicht bij goddeloosheid te komen. Bij het diner zal ook een bezoeker zijn, generaal Lorens Lowenhielm, die jaren geleden zijn ambitie verkoos boven zijn liefde voor een van de zusters.
Wat ervaren we? Er is de soberheid van het geloof van de ouder wordende gemeenschap en de stenen, door de wind geteisterde huisjes waarin ze wonen. Er is de warmte bij kaarslicht in de kleine, overvolle eetzaal van de zusters. En dan is er nog de transformerende kracht van Babettes kunstzinnigheid als we haar zien koken, Erik, een jonge jongen die haar helpt, zien opdienen en inschenken, en zien hoe de oude parochianen met behulp van goede wijn en exquise kookkunst geleidelijk hun gemeenschap, hun liefde en hun vriendschap herontdekken. De generaal fungeert als onze onverwachte gids omdat hij de enige is die weet wat voor bijzondere gerechten ze eten. De generaal vertelt een verhaal aan zijn niet-begrijpende tafelgenoten, een verhaal over een beroemde vrouw die de voorbeeldige chef-kok was van het beroemde Café Anglais in Parijs. '... deze vrouw, deze chef-kok, had het vermogen om een diner te transformeren tot een soort liefdesrelatie... Ook hij wordt getransformeerd tot een man die zal accepteren wat hij is geworden en toch altijd de waarde en de liefde zal kennen van wat hij lang geleden verkoos niet te accepteren. Een oud echtpaar dat elkaar kust. Twee oude mannen die zich hun vroegere vriendschappen herinneren. En Babette, die alles wat ze bij een loterij had gewonnen aan dit diner heeft besteed, heeft de kans gekregen de kunstenares te worden die ze ooit in Frankrijk was, een kans die ze met liefde en vriendschap heeft aanvaard.
Babette, die nu net zo arm is als toen ze jaren geleden zonder een cent op zak aankwam, zal bij de zussen blijven. De generaal keert met zijn tante in een rijtuig terug naar haar landgoed. En de oudere gasten verlaten het huis van de zusters om terug te keren naar hun eigen huisjes. Ze blijven staan en kijken naar de heldere nachthemel en de sterren boven hun hoofd. Ze houden spontaan elkaars hand vast in een kring en dansen en zingen deze hymne...
'De klok slaat en de tijd gaat voorbij. Eeuwigheid is nabij. Laten we deze tijd gebruiken om te proberen de Heer met hart en ziel te dienen. Zodat we ons ware thuis zullen vinden. Zodat we ons ware thuis zullen vinden.'
Ze glimlachen naar elkaar. Alles is verzoend.
Babettes Feest is een prachtige film, vol ingehouden emotie, onuitgesproken begrip, wijsheid... en natuurlijk een maaltijd die je met een rammelende maag achterlaat als je het theater verlaat. Als je een loterij wint zodat je je de creaties van Babette kunt veroorloven en haar vaardigheid en kunstzinnigheid kunt bezitten, is dit wat ze serveerde:'_Potage a la Tortue_'(vette schildpadsoep), opgediend met _amontillado sherry Blinis Demidoff au caviar_ (pannenkoekjes met boekweitpannenkoekjes met zure room en kaviaar), opgediend met Veuve Clicquot-champagne Cailles en Sarcophage met sauce Perigourdine (botte kwartel gevuld met foie gras en truffel in luchtig deeg met truffelsaus, verrijkt met madera), opgediend met _Clas de Vougeot_, een heerlijke bourgogne-kaas en vers fruit _Baja au Rhum_, met _Glacee fruit_ en verse vijgen <0xE2><0x80><0x93> koffie en een goede cognac.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb deze film vanmorgen pas gezien en ik vond het een geweldige vertoning van de rijkdom van het geloof. Babette gaf hun een andere manier om naar het leven te kijken; geen vervanging, maar een versterking. Ze deelde alles wat ze had met degenen die het weinige dat ze hadden aan haar gaven. Ik zie hier het verhaal van God. Hij stuurde zijn enige zoon naar de mens. De mens zou onmogelijk iets kunnen geven dat daaraan kon tippen. Dus krijgen we voor ons kleine offer een ultieme schat en worden daardoor getransformeerd. In deze film hebben de kibbelende stadsbewoners zich zo volgepropt met een kleine interpretatie van God. Babette liet hun zien dat het leven en God in die zin inderdaad mooi kunnen zijn.' De liefde die Gods zoon aan de mens toonde is de liefde die wij elkaar zouden moeten tonen en ons leven zal er des te rijker door worden. Zelfs de film is een metafoor. In het begin lijkt hij traag, maar de investering van tijd en aandacht voor details wordt uiteindelijk beloond. Het was werkelijk een feestmaal.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het is stilletjes begonnen. Als je op zoek bent naar een actiefilm, is dit absoluut niet de juiste keuze. Alle personages worden langzaam in beeld gebracht. Streep na streep op het doek. Niemand kan zijn handen van de priester aftrekken, dus de toewijding van de zusters kan alleen in het dorp blijven. Philippa en Martina kennen hun bestemming, ze horen alleen bij het dorp. Dus als je dat begrijpt, ben je in de filmwereld, in het dorp dat in die tijd de hele wereld wordt. In die tijd kan geen enkele technologie je iets anders laten denken dan de campagne, het dorp, de zee. Je voelt het ritme van het leven in dat oude dorp. Als je op een koude, besneeuwde namiddag naar de film zit te kijken, kan het gebeuren dat je het diner van vanavond met een paar overdadige verwachtingen tegemoet treedt...
De laatste zin die een titel geeft aan Babettes offer ver van Parijs: Een kunstenaar is nooit arm.
Geweldige fotografie. Veel situaties zijn afgebeeld op portretten en landschappen zoals ze daar, in Jutland, in de achttiende eeuw, op doek werden gezet.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is zo'n film die beter wordt met elke keer dat je hem bekijkt. Ik heb hem drie keer gezien en heb hem zelfs op IMDb geregistreerd omdat ik er iets over wilde zeggen. Er zijn al eerder films gemaakt die 'over eten' gaan, sommige zijn echt goed <0xE2><0x80><0x93> zoals bijvoorbeeld een bepaalde Japanse komedie die liefhebbers van Aziatische cinema toch wel zullen kennen. Maar deze is echt van een heel andere orde. De kern wordt gevormd door een protestants-christelijke parabel die het ideaal van de vriendelijkheid symboliseert, maar in plaats van dogmatisch te zijn, gaat hij ook over het 'goede' in ieder van ons, ongeacht onze religieuze overtuigingen of het gebrek daaraan. 's Feest, maar dit maakt de boodschap van de film zo mogelijk nog sterker, in het geheel niet zwakker. Als je niet aanwezig kunt zijn bij het buitengewone fysieke banket dat door Babette wordt aangeboden, ben je nog steeds welkom op dit feest van de ziel. Zeer aanbevolen!


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film belichaamt de ziel van de moderne 'elite' van de voedselcultuur, ook al is de film al 17 jaar oud. Het vaste principe in de film is: voedsel is meer dan alleen voedzame materie. Het is ook een krachtig symbool en een medium voor de cultuur zelf. De hoofdpersonen worden letterlijk dronken van de beste wijn en het lekkerste eten, worden geïnspireerd door idealistische gedachten en cultuur, en laten hun puritanisme en hun passieloze tafelmanieren varen. Karen Blixens korte verhaal maakt gebruik van het verschil tussen Noord- en Zuid-Europa, om te wijzen op de inherente verschillen in hun benadering van voedsel. Terwijl de strenge en nogal saaieScandinaviërs doordrenkt raken van 'Eros' uit het zuiden, begint het feest. Dus waar wacht je nog op? Ga kijken... alweer!


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Soms is het moeilijk om naar films met ondertitels te kijken (in dit geval Deense), maar het is de moeite waard. Naarmate het verhaal vordert, is de reden voor de keuze van twee zusters om voor hun vader te zorgen twijfelachtig, maar hun gemeenschap is anders. Hun keuze laat hen met rust tot er een Franse vrouw komt. Er kan een vraag rijzen over de reden waarom de Franse vrouw bij hen kwam logeren en dit wordt nooit helemaal duidelijk. Het feest dat later plaatsvindt als gevolg van onverwachte fondsen uit Frankrijk is een bron van ongewoon genoegen voor iedereen die het bijwoont en iets wat ze nog niet eerder hebben meegemaakt. Het biedt een passend bedankje voor de vriendelijkheid die de gast wordt betoond. Gefilmd met een duister aura en een vertoon van armoede is het een prachtige ervaring voor de kijker.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

dit is een van de mooiste films die ik ooit heb gezien... het grimmige landschap... de afzondering... de onwetende, bekrompen mensen die zich achter hun geloof verschuilen... een achtergrond voor wat woordelijkheid en verfijning... het acteren is volkomen natuurlijk... maar voor mij als 'foodie' is het kiezen en bereiden van het feestmaal het beste... ik heb in Parijs gewoond en ken de cuisine goed... ik weet niet of het café anglais echt bestaat, maar ik ken soortgelijke etablissementen en het menu en de wijnkeuze van de babettes zijn authentiek... en natuurlijk is het einde waar de perfecte maaltijd hen ondanks zichzelf weer terugbrengt naar vriendschap het enige einde dat er kan zijn... en ik ben het helemaal met je eens. dit is een 10 uit 10 film en moet gezien worden door iedereen met genoeg hersens en smaak om het te begrijpen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Deze film biedt vele verrukkingen en verrassingen. Wanneer Achille en Philippa prachtig een duet uit 'Don Giovanni' zingen dat hun situatie in de film perfect omschrijft, waardeer je de subtiele lagen van deze uitstekende film. Het verhaal speelt zich af in de achttiende eeuw in Jutland en het gebruik van muziek uit die tijd op muziekinstrumenten uit die tijd is gewoon weer een mooi detail. Je deelt generaal Loewenhielms exquise vreugde over zijn deelname aan de Cailles en Sarcophage, ook al zit je alleen maar naar een film te kijken <0xE2><0x80><0x93> maar je wilt wel een klein stukje proeven om ervan te genieten.
Babette is een kunstenares wier medium voedsel is. Misschien staat geen enkele andere kunstvorm de kunstenares toe haar creaties zo direct te delen. Het hoofdthema van deze film, het potentieel dat het delen van voedsel heeft om de manier waarop mensen elkaar zien en hoe ze de wereld zien te veranderen, is vrijwel hetzelfde als het thema van 'Chololat', maar 'Babette's Feest' slaat je met zijn boodschap niet om de oren. De inwoners van de stad zijn conservatieve puriteinen, maar niet overdreven onderdrukkend. Je gaat hen begrijpen en respecteren en uiteindelijk krijg je begrip voor hun menselijkheid.
Er worden veel onderwerpen aangesneden waarop je kunt reflecteren: de aard van de kunst, de overweging van paden die je neemt en paden die je niet neemt, de relatie tussen het spirituele en het fysieke, het effect van de omgeving op het gedrag, het nemen van leven om leven te geven, onder andere. De enige teleurstelling voor mij was de toespraak van generaal Loewenhielm op het hoogtepunt van de maaltijd. Ik verwachtte diepgevoelde observaties, maar ik kreeg wat vaag mystiek gebazel te horen. De toespraak had zo'n minimale impact dat ik me er nauwelijks iets van herinner.
Maar deze ingehouden film laat een blijvende indruk achter. De warmte die hij oproept staat in contrast met de sobere achtergrond. Je verlaat het theater met het verlangen om naar buiten te gaan en onder de sterren te dansen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik hoef de samenvatting die Glenn heeft gegeven niet te herhalen. De zwart-witversie is nog krachtiger door de beschrijving van de troosteloosheid van het dorpsleven in die tijd. De intensiteit van de vriendschap die Babette met de twee oudere zussen toont, raakt de harten. De bijrollen zijn uitstekend en hun vertolkingen subliem, het zou niet eerlijk zijn om één personage uit te kiezen, aangezien het hele verhaal afhangt van de rol als geheel. Ik kan niet precies zeggen waarom ik deze film zo goed vind, aangezien ik geen beroepscriticus ben; individuele kijkers zijn het misschien wel of misschien niet eens met mijn beoordeling, aangezien het plezier van dit soort films altijd in de ogen van de toeschouwer ligt.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Een van de grootste films die ooit gemaakt zijn. Het waard om naast Europese meesterwerken te staan als THE RULES OF THE GAME, GREEN ILLUSION, NOSTALGHIA, ANDREI ROUBLEV, 81/2, WINGS OF DESIRE, VIRIDIA, THE NATURE OF THE SHORTING STRARS, LA STRADA, ORDET, THE PASSION OF JOAN OF ARC, THE VILLED BLOWS 4 HONKS and MADAME DE... Allebei een zegen... en een bijna perfect kunstwerk.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

De film begint bijna pijnlijk langzaam, een 'romance' (gaap) die uit de koers lijkt te raken (allemaal onderdeel van het plan...). Dan, ongeveer een uur nadat deze plechtige film is begonnen, begint het Feest. Het is de moeite waard om dat eerste uur in de gaten te houden. Het Feest is nog steeds plechtig, maar humoristisch. Plotseling komen de teruggetrokken en enigszins onbeduidende personages tot leven, en iedereen (jij EN de personages) voelt zich verrijkt door de ervaring.
Vrouwen zullen dit prachtig vinden. Christenen van allerlei pluimage zullen genieten van het diepe geloof dat door de personages wordt gedemonstreerd. Niet mijn favoriete film aller tijden <0xE2><0x80><0x93> per slot van rekening geen dinosaurus-or-laserstralen <0xE2><0x80><0x93> maar beslist een film die ik graag heb gezien. Die ik niet wil missen.

Jim.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het voelt aan als een impressionistische film; als er zoiets bestaat.
Het verhaal is goed verteld, heel poëtisch. De personages zijn goed ontwikkeld en goed geacteerd door de tolken (of geïnterpreteerd door de acteurs).
De film geniet af en toe van zijn eigen overdadige emoties en werkt goed, tenzij je een hekel hebt aan zulke emoties in films <0xE2><0x80><0x93> in mijn geval niet.
Het is een heel humanistische film.
Het landschap en zelfs de buitengewone situatie van de ontheemde kok zijn op zichzelf heel poëtisch.
Goed gedaan.
Een goede klassieker voor elke goede filmcollectie.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik heb dit in 1982 in een bioscoop gezien. Ik verwachtte een stomme T&A-film. Dat is niet wat ik te zien kreeg.
Het gaat in feite over drie tienerjongens die seks proberen te hebben. We krijgen de verwachte seksgrapjes en scènes <0xE2><0x80><0x93> maar voor één keer zijn ze eigenlijk best grappig!
Ja, ze zijn stom, maar ik heb er toch van genoten. Er was ook een verrassende hoeveelheid mannelijke naaktheid.
Dan, ongeveer halverwege, neemt de film een plotselinge dramatische wending als een van de jongens (in een schitterende rol van Lawrence Monoson) verliefd wordt op een meisje. Dan houden de grappen op en wordt het heel donker. Ik zal niet verklappen wat er gebeurt, maar ik was heel verbaasd over de plotselinge wending in de gebeurtenissen. De film brengt een paar heel belangrijke onderwerpen ter sprake en behandelt ze realistisch en intelligent. En hij heeft een echt hartverscheurend einde.
Ik geef dit een 10 omdat dit waarschijnlijk een van de beste tienersekskomedies/drama's is die ooit zijn gemaakt. Het vermengt fantasie en realisme en het werkt! Wat wil je nog meer? En het heeft ook een geweldige soundtrack.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Misschien was deze film alleen maar grappig bedoeld. Misschien was hij bedoeld om tienerjongens opgewonden te maken over al die naaktheid in de film. Maar wat ik eraan overhield, was in feite iets waar veel mensen in geloven. En dat is: 'Leuke jongens eindigen als laatste.'
Er is een regel in _Angel Heart_ van Lisa Bonet die zegt: 'Er is een slechte kont voor nodig om een meisjeshart sneller te laten kloppen.' Dat is waar. Hoogstwaarschijnlijk. Vrouwen zeggen altijd dat ze de bloemen en het snoep en de beleefdheid en wat al niet willen. Maar (tenminste op jonge leeftijd) uiteindelijk gaan ze voor de knappe, slijmerige, oneerbiedige, ongetemde jongen. Degene van wie ze weten dat ze hem kunnen krijgen.' En dat is een deel van de aantrekkingskracht. Wat is er tenslotte opwindend aan een jongen die al is zoals je wilt dat hij is? Ik denk dat dit Boaz Davidson is overkomen. En wat hij in deze film, die is vermomd met seks en naaktheid en feestjes en al het andere waar tieners mee te maken hebben, te zeggen heeft, is dat je hart gebroken zal worden. Dat overkomt iedereen en het zal jou ook overkomen. En dat is een sterke slotverklaring in de film. Maar na dat alles gezegd te hebben, is de film leuk. Hij is grappig en laat de capriolen van middelbare scholieren goed zien. Dit is een zeldzame film die glibberig genoeg is om het tienerpubliek waar hij voor bedoeld is te plezieren, maar ook intelligent en aangrijpend genoeg om te laten zien hoe het is om je hart te laten breken. Geen enkele middelbareschoolfilm heeft dit ooit beter gedaan. Zoals ik al zei, ik denk dat de schrijvers een situatie als deze uit de eerste hand moeten hebben meegemaakt. Misschien wij allemaal wel.
Dit is een oude film, maar als je hem ooit op een avond in je plaatselijke videotheek ziet liggen, stoffig en stoffig, pak hem dan op, je zult er misschien van opkijken. Hij is verdomd veel beter dan Never Been Kissed.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik in de eerste klas van de middelbare school zat, waren mijn vriendje en ik's avonds laat nog thuis en zaten naar een film te kijken. We keken naar de film omdat hij er grappig uitzag en omdat er borsten in voorkwamen. Maar toen kwam het einde en zaten we daar met onze mond vol tanden. Ik geloof dat hij na een minuut naar de aftiteling te hebben gekeken, zachtjes jammerde: 'O, man...' Het gaat zo snel van een stomme tienerseksfilm in de jaren tachtig naar een nihilistisch realisme dat het je overvalt. Ik probeer deze film al jaren te huren en heb hem nooit kunnen vinden <0xE2><0x80><0x93> en niemand heeft hem ooit gezien, behalve ik en mijn vriend <0xE2><0x80><0x93> zo lijkt het. Maar nu is het beschikbaar! Ik stel voor het te huren en zet me schrap.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Verslaafden in deze recensie! Ondanks een paar hoogst onwaarschijnlijke scènes, waaronder die van de jongens die tijdens gym hun penis meten bij een wedstrijd en de paar verplichte tieners-die-proberen-een-stel-voor-elkaar-te-krijgen, vat deze film de pijnlijke essentie van de middelbare school op op een manier zoals maar weinig tienerfilms dat ooit hebben gedaan. Dit wordt bereikt door het drietal vrienden, Gary, Dave en Rick, niet alleen te laten zien dat ze roken en drinken, altijd op jacht naar tieners, maar ook dat ze stilstaan bij de aard van vriendschap zelf, terwijl deze drie vrienden hun loyaliteit op de proef stellen. Deze film is een kiekje van het moment waarop de kindertijd eindigt. Voor de verlegen, romantische Gary is het moment waarop hij de mooie Karen voor het eerst ziet, het moment waarop hij op slag verliefd wordt. De ontwakende emotie in Gary staat in grote letters op het scherm, en hij bewijst zijn liefde voor haar door haar in huis te nemen als ze door haar minnaar aan de kant wordt gezet. Deze liefde voor Karen betekent het einde van Gary's onschuld, want de band met zijn twee beste vrienden zal in de loop van het verhaal op de proef worden gesteld en verbroken. De zelfverzekerde damesman, Rick, is de man op de middelbare school die we allemaal stiekem graag hadden willen zijn: knap, cool, en hij brengt de onmogelijk mooie meisjes altijd in vervoering. Rick blijkt een schoft te zijn, maar je moet wel bedenken dat zijn personage pas zeventien jaar oud is. In Gary's ogen gaat het verhaal ook over het vinden van het ene meisje van zijn dromen, een akelige breuk, en uiteindelijk een verzoening. De blik op Ricks gezicht als Gary binnenloopt en ziet dat Karen Rick kust, toont dat hij eindelijk begrijpt dat zijn beste vriend en hij van dezelfde vrouw houden. Net als in het echte leven geef je je niet gewonnen omdat je vriend een onbeantwoorde liefde heeft. Dat is de tragedie van de film. Rick is geen schurk, en gedurende de film herinnert hij Gary en Dave er voortdurend aan dat ze zijn beste vrienden zijn. De gevoelvolle manier waarop Gary zijn rol speelt, is echter de kern van het verhaal. Karen vertegenwoordigt alle mensen op de wereld die nemen zonder iets terug te geven, die in een vacu<0xC3><0xBC>m van hun eigen ego leven en zich nooit realiseren hoeveel emotionele schade en trauma ze anderen toebrengen. Deze film is grof in zijn uitspraken over liefde en vriendschap, maar dat maakt hem uniek onder tienerfilms. Hij is geen komedie meer en wordt een hopeloos romantische film, zij het een die gedoemd is tot een tragische afloop. Iedereen die ooit het meisje van zijn dromen heeft gevonden en haar niet heeft gewonnen, zal het begrijpen. De hartverscheurende verliefdheden op de middelbare school zijn net zo echt als de emotionele spanningen van de volwassenheid, en deze film zal je daar in krachtige bewoordingen aan herinneren. Gary's laatste ommekeer, als hij wegrijdt met het medaillon, is een even schrijnend moment als elke andere in de bioscoop. Als je dit hebt gezien, heb je het gevoel dat het in werkelijkheid uit twee films bestaat. Het eerste deel is een malle tienerseksfilm, en als het verhaal eenmaal begint, is het een sterk aangrijpend drama. Een geweldige film. Ook moet worden opgemerkt dat de soundtrack vooruitziend was in de keuze van vele opkomende sterren, zoals The Police, The Cars, Devo, Oingo Boingo, The Plimsouls, The Serveersters, Gleaming Spires en Phil Seymour.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Dit is een van de beste en slechtste tienerfilms die ooit zijn gemaakt.
Ik heb hem in mijn jeugd gezien en het was, en is, een van mijn favorieten. Misschien niet zo populair als 'Fast times', maar net zo geweldig.
Deze film heeft een serieuze kant, zoals door andere recensenten al is gezegd, hij begint als een komedie en verandert dan in een drama over de helft van de film. Maar dat is juist het mooie ervan en wat hem bijzonder maakt. Je krijgt het allemaal. Humor (niet te vergelijken met 'Fast times'), Drama en een GROTE GROTE soundtrack.
Persoonlijk vind ik dat elk kind dat op het punt staat naar de middelbare school te gaan dit moet zien, het zou hun een idee geven van de reis die ze op het punt staan te beginnen. Hm <0xE2><0x80><0x93> welk kind dat dit ziet, zou zich niet kunnen inleven in iemand in de film? Het feit dat het halverwege zo serieus wordt, is ook cool en gewoon geweldig goed gedaan. Je ziet het niet eens aankomen. Beslist een heleboel verrassingen.
SPOILERS: Lees niet verder als je het niet wilt weten.
Geweldige, knieklappende humor. (Wie zou de scène tussen Gary en Camilla kunnen vergeten?) Ik kan het nog steeds horen: 'O, mijn grote, sterke burrito!' Onbetaalbaar!!
Sommige scènes tussen Gary en Karin zijn moeilijk te zien (vooral de laatste scène van grof). Er zijn ZO VEEL vrouwen zoals Karen die precies dezelfde keuze zouden hebben gemaakt als zij. Denk er eens over na <0xE2><0x80><0x93> hoeveel vrouwen wijzen mannen met een hart van goud (zoals Gary) af als eikels? Ik weet dat ik het heb gedaan <0xE2><0x80><0x93> en veel vrouwen die ik ken ook. Deze film zal tot discussie leiden en ondanks de talloze keren dat ik hem heb gezien, ben ik nog steeds vol bewondering voor de filmmakers en acteurs. Iedereen zal iemand vinden met wie hij of zij zich kan identificeren in deze film of, wat waarschijnlijker is, in meer dan één persoon.
Ten slotte is de muziek die wordt gebruikt gewoon geweldig (veel Cars, u2, veel obscure (nu) liedjes uit de jaren tachtig <0xE2><0x80><0x93> de droom van een purist uit de jaren tachtig.)
Maar vergis je niet, het is niet de muziek die deze film uniek maakt, het is het verhaal zelf, zo simpel is het. Een van de beste.' Het is een tienerfilm, een klassieker uit de tienertijd.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ja, het is een Fast Times-wannabe, maar het is nog steeds aardig amusement.
Sommige komedies zijn echt grappig. De scène waarin de drie jongens bij de Spaanse dame op bezoek gaan is hilarisch, met wat flamencomuziek op de achtergrond. De reactie als haar matroos-echtgenoot thuiskomt is een rel. De heldendaden van de jongens in de omgang met krabben zijn ook grappig als ze proberen ze 'drinkdood' te maken en als ze bij de apotheker op bezoek gaan.
De abortusscène is ook een Fast Times-trip, maar hij weet de doodsangst van de situatie goed te vangen. Je voelt echt mee met wat Karen doormaakt, en met Gary in zijn krankzinnige strijd om geld om de abortus te betalen en haar herstel te bespoedigen.
Het einde is pijnlijk om aan te zien, maar verfrissend realistisch. De eerste kijkers zullen er niet op voorbereid zijn en het zal een schok zijn.
Er is een fatsoenlijke film voor mannen met jonge meisjes en de Spaanse milf, maar heteroseksuele mannen zullen waarschijnlijk de penismetingwedstrijd willen overslaan.
Ook ondergewaardeerde soundtrack. Check out vroeg, vroeg U2(!), The Cars in hun beste jaren en een passend tranentrekkernummer van James Ingram voor het verrassende einde. Sommige mensen zullen het vreselijk vinden en het is een beetje gedateerd, maar degenen die van tienerfilms houden of in het begin van de jaren tachtig zijn opgegroeid, zullen het wel leuk vinden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb deze film altijd mooi gevonden en ik ben blij dat hij eindelijk op dvd verkrijgbaar is zodat meer kijkers kunnen zien wat ik ze al die jaren heb verteld. Het verhaal gaat over een maagd van de middelbare school, Gary (Lawrence Monoson), die als pizzabezorger in een pizzatent werkt en omgaat met zijn vrienden David (Joe Rubbo) en Rick (Steve Antin). Gary ziet Karen (Diane Franklin) die het nieuwe meisje op school is en op een ochtend geeft hij haar een lift en tegen die tijd is hij smoorverliefd. Die avond op een feestje ziet hij Rick met Karen en nu is hij jaloers op zijn beste vriend maar hij vertelt niemand over zijn ware gevoelens.
<0xE2><0x80><0x93> SPOILER ALERT <0xE2><0x80><0x93>

Rick vraagt Gary of hij het leegstaande huis van zijn grootmoeder mag lenen, maar Gary verzint een smoes zodat Rick niet alleen met Karen kan zijn. Maar op een avond schept Rick tegen Gary op dat hij haar op het footballveld heeft genaaid en Gary wordt woedend. Een paar dagen later ziet Gary in de schoolbibliotheek dat Rick en Karen ruzie hebben en hij vraagt Karen wat er aan de hand is. Ze vertelt hem dat ze zwanger is en dat Rick haar heeft gedumpt. Gary helpt haar door haar mee te nemen naar het huis van zijn grootmoeder en voor haar abortus te betalen. Ten slotte vertelt Gary aan Karen wat hij echt voor haar voelt en ze lijkt ontvankelijk voor zijn gevoelens, maar later op haar verjaardagsfeest loopt hij Karen en Rick weer samen tegen het lijf. Gary rijdt weg zonder het meisje! Deze film eindigt met een veel realistischer versie van hoe het leven werkelijk is. Hoe aardig je ook bent, je hoeft het meisje niet per se te krijgen.
Deze film werd geregisseerd door Boaz Davidson, die later een behoorlijk bekwame regisseur van actiefilms zou worden en hij deed twee dingen goed met deze film. Ten eerste zorgde hij ervoor dat er meer dan genoeg gratis naakt te zien was, zodat dit te koop was voor de jonge mannen die meestal naar deze films gaan. Ten tweede liet hij de film eindigen met de jonge Gary zonder Karen en ik denk dat de mannen in het publiek begrijpen hoe het is om genaaid te worden, hoe hard je ook je best doet om een meisjeshart te winnen. Ja, deze film is dwaas en uitbuitend, maar hij is ook grappig en sexy. Actrice Louisa Moritz steelt de film bijna als de sexy Carmela. Moritz was altijd al een populaire B-actrice en je herinnert je haar misschien nog van One Flew Over The Cuckoo's Nest. Net als 'Fast Times at Ridgemont High' heeft deze film een heel goede soundtrack en de liedjes die worden gespeeld weerspiegelen wat er in het verhaal gebeurt. Maar het hart van deze film zijn twee heel goede optredens van Monoson en Franklin. Er is naaktheid vereist door Franklin, maar ze brengt nog steeds het verdriet over van een jong meisje dat op een cruciaal moment wordt gedumpt. Ze is altijd een goede actrice geweest en haar natuurlijke charme is in deze film heel duidelijk. Maar dit is nog steeds Monosons verhaal en je kunt er niets aan doen dat je met deze man meevoelt. Als de film is afgelopen, is het zijn acteerprestatie die je bijblijft. Het is een solide acteerprestatie die dit meer maakt dan alleen maar een tienersekskomedie. Zelfs met de malle scenario's van tieners die proberen seks te hebben, weet deze film nog steeds te bereiken wat hij wil. Ondergewaardeerde komedie raakt de roos.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Wat eruitziet als een goedkope pornofilm, blijkt een ontroerende film te zijn over jong zijn en verliefd zijn.
Het verhaal gaat over drie vrienden, Gary, Ricky en David, die na schooltijd op zoek zijn naar seks. Als er een nieuw meisje in de stad arriveert, wordt Gary tot over zijn oren verliefd op haar.
De film verandert van een louche seksfilm in een onderzoek naar onzekerheden van tieners. Het is grappig en droevig tegelijk. Het geeft nooit echt uiting aan die liefdesverhaalformule die zo kenmerkend lijkt voor elke gemaakte film. Je weet wel, de man ontmoet een meisje, de man verliest een meisje, de man krijgt een meisje terug in de slotscène. Die formule wordt terzijde geschoven nadat man meisje ontmoet. Misschien is dat de reden waarom ik de film zo mooi vond.
De soundtrack is bijzonder goed en het einde is absoluut hartverscheurend. Het zou ook een van de meest realistische eindes kunnen zijn die ik ooit in een liefdesverhaal heb gezien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ahhh... de jaren tachtig. 1982 doet me terugdenken aan de echt krankzinnige tijd die we in Amerika voor de boeg hadden. Meteen na 'Do What Feels Good' uit '70 komt 'The Last American Virgin' als een wolf in schaapskleren als de zoveelste tienersekskomedie uit die glorietijd. O, er is seks, maar ik kan geen andere film bedenken <0xE2><0x80><0x93> oké, deze en 'Fast Times at Ridgemont High' <0xE2><0x80><0x93> die echt niet de tijd doodde tussen topless tienerscènes <0xE2><0x80><0x93> er zat behoorlijk goed spul tussen het decolleté.
De film volgt drie hormonale vrienden. Gary (die zijn maagdelijkheid wil verliezen), Rick (de vleesgeworden incarnatie) en David (te dik, maar niet onervaren) doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat Gary zich aansluit bij de wereld van de mannelijkheid. Maar op weg naar het bierfeest gebeurt er iets grappigs <0xE2><0x80><0x93> Gary valt voor Karen (een knappe brunette die dol is op de foute jongens) en kan geen seksuele veroveringen maken die David en Rick mogelijk kunnen maken. Het enige probleem is dat Rick en Karen het met elkaar doen en dat Karen een keertje ongesteld wordt. Het is Gary die naast haar staat als ze haar abortus gaat halen, en het is Gary die zich echt om haar bekommert. Maar met wie danst Karen in de film? Met Rick. Trek de 'R' af en voeg waar nodig een 'D' toe.
Wat deze film onderscheidt van andere films uit de jaren tachtig waar wij aan denken, is dat ze hier, bij god, een echt drama proberen te maken, en niet van de...' En weet je wat? Ik geloofde hem.
Het was niet slonzig. Het was niet vergezocht. En als Gary Rick met Karen ziet dansen op het feestje aan het eind van de film, heb ik echt medelijden met die jongen. Onze tiener Romeo geloofde echt in onbeantwoorde liefde <0xE2><0x80><0x93> en toen zijn hart aan het eind werd gebroken, raakte het me allemaal een beetje.
Dus, alle T&A buiten beschouwing gelaten, is het eigenlijk best een geloofwaardig en innemend verhaal. Een Oscar waardig? Bij lange na niet, maar ik weet niet of ik het in de categorie 'laten we vrijen' zou willen stoppen. Zoals 'Fast Times at Ridgemont High'. Ze probeerden hier echt een echte film te maken en de vloek daartussen te laten vallen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Spoilers: deze film heeft problemen, maar uiteindelijk komt de boodschap over. Ik vond het een goede film omdat hij eindigt zoals de dingen echt zijn. De aardige vent doet zijn best en doet zijn best, zijn hart wordt een paar keer gebroken, maar uiteindelijk is er geen typisch eind van houtsnijwerk. Hij eindigt zoals zulke dingen altijd eindigen, of in elk geval zoals ze altijd zijn geëindigd in de ervaringen van mij en mijn vrienden. Iedereen die denkt dat het einde van deze film niet echt is, zoals het eerste commentaar leek te doen, in de veronderstelling dat het meisje wel bijdraait, beseft dat ze uitgaat met een klootzak die haar slecht behandelt omdat hij helemaal niet om haar geeft, is of naïef of leeft in een volmaaktere wereld dan ik. Ik geef het 7/10, extra punten omdat het niet bang was om op een laag pitje te eindigen, ik geef geen echte oplossing, alleen de hoofdfiguur die diepbedroefd, verward en alleen achterblijft, zoals zoveel mannen van talloze generaties daarvoor.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

'The Last American Virgin', samen met 'Fast Times at Ridgemont High', is een van de laatste tienerfilms die ooit zijn gemaakt. Het is een teder verhaal over afgunst en onbeantwoorde liefde, gespeeld in het begin van de jaren tachtig. Veelbesproken door critici als een puberale, banale poging om de magie van 'Fast Times at Ridgemont High' te herscheppen, erkennen diezelfde critici niet dat de twee films in feite gelijktijdig aan het eind van 1981 zijn opgenomen en slechts met kleine tussenpozen van elkaar zijn uitgebracht. Hoe dan ook, de studio's zouden nooit zo'n stoutmoedige, compromisloze weergave toestaan van de problemen waarmee veel mannelijke tieners worden geconfronteerd wanneer ze seksueel volwassen worden. Vooral gezien de hartverscheurende ontdekking die de hoofdpersoon doet, waarmee Gary uiteindelijk wordt geconfronteerd. Dit is geen American Pie. Het verhaal draait om een drietal mannelijke tieners en hun grotendeels onsuccesvolle seksuele bezigheden. Gary is de minst succesvolle van de groep, vandaar de titel LAST AMERICAN VIRGIN. Heimelijk valt Gary op Karen, die iets heeft met Rick, zijn beste vriend. Rick en Karen beginnen met elkaar naar bed te gaan, en Karen raakt zwanger, om vervolgens gedumpt te worden door Rick, die niet geïnteresseerd is in de overduidelijke verantwoordelijkheid die voor hem ligt. Gary glijdt in Karens armen, wat leidt tot de voornoemde, onverwachte conclusie. Al met al vind ik dat de film heel succesvol was als komedie, als commentaar op de seksuele dilemma's van jonge mannen, en een opmerkelijk verhaal van deze tijd dat gaat over kwesties als jaloezie, onbeantwoorde liefde en abortus, die vandaag de dag nog even relevant zijn als twintig jaar geleden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Het lijkt op de gebruikelijke t&a-film voor tieners, maar het sentiment is ongelooflijk somber. Als hij vandaag was gemaakt, zou hij als een arthousefilm zijn beschouwd. Het is het gebruikelijke verhaal van een jongen die probeert een meisje te versieren, maar de resultaten van zijn inspanningen zijn hard, wreed en onbevredigend.<br />De hele formule van de tienerfilm wordt aangehouden, maar niets loopt zoals je zou verwachten. Stel je een regisseursversie voor van 'It's a Wonderful Life' waarin James Stewart aan het eind niet naar de echte wereld mag terugkeren. Een ongelooflijke film die alle verwachtingen van het genre onderuithaalt. Je krijgt er achteraf een smerig gevoel van: er is geen verlossing voor de personages. Het verbaast me dat hij ooit gemaakt is. De jaren tachtig-versie van Detective Story.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Zoals ik in mijn andere commentaar al zei, is dit een van de beste tienerfilms aller tijden, en een van mijn persoonlijke favorieten. Voor mij is deze film de op een na beste tienerfilm aller tijden, na de ontbijtclub. De laatste Amerikaanse maagd is ook misschien wel de eerlijkste tienerfilm aller tijden. Hij wordt onderschat, en voor veel mensen is het een vrij onbekende film. Hij komt misschien één keer per jaar op TBS uit, maar soms langer. de eerste helft van deze film is een sekskomedie met een paar eerlijke scènes. dan is de tweede helft puur eerlijk, en meestal serieus. met slechts een paar komische scènes. naar mijn mening is dit de beste soundtrack aller tijden. Ik heb nog nooit zoveel geweldige liedjes in één film gehoord. Er zitten 4 liefdesliedjes in deze film die volgens mij een van de beste liefdesliedjes uit de geschiedenis zijn. De film gaat over een pizzajongen die gary heet en nog maagd is. hij zit op de middelbare school en heeft een paar beste vrienden. zijn twee vrienden zijn tieners die seks hebben gehad. de eerste helft van de film gaat over seksuele rampspoed. dat is heel grappig. gary is smoorverliefd op het nieuwe meisje op school. later ontdekt hij dat zijn beste vriend met haar uitgaat. hij speelt ook nog eens vreemd. je voelt de liefde die gary voor dit meisje voelt. Je kunt het in de tweede helft nog beter voelen. Gary's vriend blijkt een engerd te zijn, maar zijn andere vriend is behoorlijk cool. De film laat zien hoe gemeen mensen kunnen zijn. je kunt je met een heleboel mensen in deze film identificeren. de plot klinkt als een typische tienersekskomedie, maar het is zoveel meer dan dat. Het is een heel eerlijke film. Hij is ook heel jaren tachtig-achtig waar ik van hou. als je van de jaren tachtig houdt of opgegroeid bent in de jaren tachtig, moet je deze film zien. maar er zijn misschien mensen die niet van de jaren tachtig houden, maar deze film wel leuk vinden. Ik geloof dat ik deze film voor het eerst zag in 1987. hij is heel onderhoudend en heel grappig. hij combineert heel ontroerende momenten met heel grappige momenten. 'Is een ondergewaardeerd juweel! Ik heb de film. Ik vind hem geweldig! Ik geef de laatste Amerikaanse maagd ***1/2 uit ****4!'


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Deze film werd uitgebracht toen ik 15 was en ik kon me gemakkelijk inleven in de thema's die de film beschreef.
Dat was meer dan 24 jaar geleden en ik heb de film sindsdien niet meer gezien. Deze keer kromp ik een beetje ineen bij een deel van het acteerwerk maar ik kan de film nog steeds waarderen voor wat hij is.

Het leven is niet altijd eerlijk en de goeden winnen het niet altijd van de slechteriken in feite denk ik dat de film er goed aan deed om te laten zien dat de klootzakken het vooral als tieners altijd beter deden met een heleboel meisjes. Ook maakt het niet uit hoe aardig je bent je kunt iemand als jij niet maken. Meisjes/jongens houden van wie ze willen houden hoe hard je anders ook je best doet. Soms moet je gewoon loslaten en doorgaan.
Gary slaagt er goed in om de intensiteit van zijn gevoelens voor Karen te laten zien. Dat geldt helemaal voor tieners als ze gefixeerd raken op iemand.
Ik weet nog dat ik met vrienden zat te lachen om sommige van de capriolen. Het acteerwerk is niet helemaal goed vergeleken met Fast Times at Ridgemount High, maar het is geweldig voor deze film, gewoon omdat FTARH een slappe kijkvriendelijke afloop heeft, terwijl deze film een realistisch einde heeft. Aardige kerels eindigen als laatste! Gary komt over als een nogal slappe, kruiperige figuur, maar we weten allemaal dat dit soort kerels veel te gevoelig zijn. We kennen allemaal wel een David, een lolbroek die je aan het lachen maakt.
Sommige mensen vinden het einde leuk, maar het einde is precies wat er in het echte leven kan gebeuren. Sommige meiden gaan gewoon terug voor meer, hoe slecht die vent ze ook behandelt, vooral op die leeftijd. Dat heb ik zelf meegemaakt.
Geweldige soundtrack ook!! U2 'I will follow' <0xE2><0x80><0x93> Jezus, is dat zo oud?


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Toen ik in mijn puberteit naar deze film keek, probeerde ik de soundtrack te bemachtigen. Sommige bands van de soundtrack kende ik nog steeds niet. Maar tijdens de film viel haar kwaliteit me al op. U2, Blondie, Police. Quincy Jones, Commodores. Sensationele soundtrack.
In Brazilië is het heel lang geleden dat deze film de tv niet haalde. Vandaag haalde hij de kabel wel en ik herinnerde me dat ik de site moest bezoeken om commentaar te geven.
Het einde van de film verraste me vaak, maar het is wat er in het echte leven gebeurt. Niet altijd is het wat er gebeurt.
Het leven brengt ons vaak voor verrassingen te staan.