inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Moeten we het begin van de opname als een vreemd kader zien??? Ik denk dat we wel moeten. Hoe dan ook, er staan twee vrouwen achter een paraplu, ze lopen de trap op naar het talentenbureau en wij lopen met ze mee... en dan zien we ze nooit meer terug. Oké, hoe komt het dat we niet binnen in de studio komen, achter de piano, of zelfs buiten met het geluid van de piano, en dat we dan binnen en overnieuw doen, <0xC3><0xA0> la Hitchcock?? Dus ik denk dat Clouzot ons al op niet al te subtiele wijze vertelt dat we een segment van de naoorlogse samenleving volgen: vooral hoe hij dan een Burger Kane-achtig lied gebruikt dat in vijf stukken is geknipt om de dame te laten zien die zingend van het talentenbureau helemaal naar haar eerste rozen en het applaus voor haar Vaudeville-debuut reist.
Daarna zijn we meedogenloos waarnemers van min of meer kleine, walgelijke details van een verslagen land dat van zijn gescheurde, gehavende knieën komt. En niemand heeft ooit beter met kleine, walgelijke details om kunnen gaan dan Clouzot. Jammer genoeg heeft hij Sartres misselijkheid nooit uitgeprobeerd. Bijna alles wat we na de eerste paar minuten zien, maakt ons een tikkeltje misselijk... oké, oké ik.' Ik overschat dat enorm, laten we gewoon genoegen nemen met een algemene indruk van een groot deel van de film. Kijk maar eens goed, en je zult zelfs zien dat een van de agenten in zijn neus peutert. En in hoeveel films heeft iemand dat ooit gedaan? Dan is er een heel luid neus snuiten ten overstaan van de lesbische fotografe van de hoofdagent, en je ziet dat ze niet letterlijk met haar ogen knippert of een wenkbrauw optrekt.
Het doel van dit alles is een bijna koortsachtige onderdompeling in de conjunctie, schijnbaar, tot je praktisch elke scène net zo goed kunt ruiken als zien en voelen. Wat de andere aspecten van de film betreft, die hebben anderen veel gedetailleerder behandeld dan ik. Maar vergeet het mysterie hier: dit is de ultieme McGuffin. Clouzot is ongeveer net zo geïnteresseerd in de echte moordenaar als in die twee vrouwen die in de eerste paar seconden van de film uit de regen komen en daarna nooit meer worden gezien. Van begin tot eind wilde hij alleen maar een stel mensen volgen, niet eens bijzonder interessante mensen, en zeggen: kijk eens naar die vrouw, die man die in al zijn onbetekenendheid zijn broek optrekt, jaren en jaren voordat Tina Turner begon te zingen: we hebben geen behoefte aan nog een held. <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- Zelfs de geforceerde luchtigheid van het einde is naargeestig in een vervallen deel van Parijs, in een nogal kil, kaal, ommuurd appartement. Met alleen de echtparen die het heerlijk vinden om elkaar te zien doorkomen, alsof ze willen zeggen dat er in de hele stad wel twee of drie miljoen mensen moeten zijn zoals jij, die's nachts hun vingers bij elkaar werken voor een beetje liefde.
<0x5C>- Hiervandaan was het slechts een korte stap naar het loon van de angst en de ultieme wanhoop.
<0x5C>- In de Verenigde Staten weten ze niet eens meer hoe ze dit soort films moeten maken. In Frankrijk wisten ze het toen trouwens al niet eens meer, laat staan nu. Door het meedogenloze detail van de gebaren lijken zelfs de Italiaanse neorealisten slechte psychologen. Wat Clouzot tot een soort Rosselini op speed maakt, denk ik.
Heel plezierige onzin, deze film. De enige zwakke plek, lijkt me, en zoals door een andere kijker al werd opgemerkt, is de hoofdrolspeelster op de een of andere manier niet helemaal goed. Alle anderen in de film zijn zo'n beetje perfect gecast.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Vrij goede film over een man en zijn vrouw die betrokken raken bij een moord en de politieagent die de zaak onderzoekt. Het begint geweldig, maar op een gegeven moment stuit het op een muur. We weten zeker wat er is gebeurd, maar dan duikt er een klein draadje op dat aanvankelijk een vals spoor lijkt, en dat ons teleurstelt. Toch is de regie van Clouzot geweldig, en de acteurs zijn heel goed. Louis Jouvet, die ook de hoofdrol speelde in _Drnerle de Drame_ van Marcel Carné, geeft de beste rol van de slimme rechercheur. Ik vraag me af of de gebroeders Coen door deze film zijn beïnvloed toen ze _Fargo_ schreven. De politieagent doet ongeveer hetzelfde als in die film. Hij verschijnt pas halverwege de film, en dan wordt hij bijna het middelpunt van de film. Er is ook een heleboel komische komedie om hem heen (hoewel zijn methoden soms een beetje fascistisch lijken).

targets: De beoordeling hier is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De meedogenloze huursoldaat Bruno Rivera (Paul Naschy in topconditie) verraadt zijn zwangere partner/vriendin Meiko (mooi gespeeld door Eiko Nagashima) om exclusieve zeggenschap te krijgen over een fortuin aan gestolen diamanten. Maar Meiko slaagt erin Bruno ernstig te verwonden voordat hij kan ontsnappen. Bruno belandt uiteindelijk in het chique chalet van de vriendelijke, rijke dokter Don Simon (een fraaie vertolking van Lautaro Murua). Hij trekt ook de aandacht van Simons twee lekkere dochters: de vurige Monica (de verleidelijke Silvia Aguiler) en de lieve Alicia (mooi gespeeld door de lieftallige Azucena Hernandez). Maar Bruno beseft al snel dat er iets helemaal mis is met deze afgelegen plek en maakt plannen om zo snel mogelijk te ontsnappen. Ondertussen probeert de verbitterde Meiko Bruno te vinden, zodat ze wraak op hem kan nemen. Naschy, die zowel films als films heeft geschreven en geregisseerd, verzint een van zijn vreemdste, meest verwrongen en perverse horrorfilms ooit met deze weinig geziene eigenaardigheid. De vreemde plot en mysterieuze sfeer worden steeds vreemder en zenuwslopender naarmate het verhaal zich ontvouwt, wat uiteindelijk leidt tot een werkelijk verrassende, onverwachte afsluiting. Deze film heeft nog meer baat bij de incidentele momenten van bloederige taferelen (kijk uit naar de gedenkwaardige scène waarin een arme kerel levend wordt verslonden door gemene vleesetende varkens!), de gelikte filmografie van Alejandro Ulloa en een fatsoenlijke hoeveelheid naaktheid en softcore seks. Goede bijrollen voor Roxana Dupre als het brutale dienstmeisje Raquel, Pepe Ruiz als de amoureuze playboy Don Serafin en Julia Saly als de gestoorde Teresa. Een aangenaam grimmig en de moeite waard.

targets: Het antwoord is positief.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Toen ik dit voor het eerst zag, dacht ik: wauw, dit is de spectaculairste, visueel gesproken, film die ik ooit heb gezien. Sinds die tijd heb ik er een paar gezien die hem overtroffen, maar op dat gebied is het nog steeds een van de beste. Ik walg gewoon van het feit dat de langverwachte dvd zo slecht was, dat de kwaliteit van deze overdracht nauwelijks beter was dan de VHS-band.
De oerwoudscènes worden in Kameroen opgenomen, en'saai' is het beste bijvoeglijk naamwoord om te beschrijven wat je ziet. Afgezien van oerwoudgeluiden is 'zien' in het begin vrijwel alles, want er is bijna geen 'horen', geen dialoog tot Tarzan (Christopher Lambert) bevriend raakt met Ian Holm en vice versa... dus wees daarop voorbereid, als je deze film niet hebt gezien. Ik moet zeggen dat dit niet de Tarzan is die velen van ons kennen uit de films van Johnny Weismuller... maar dat is geen klacht. Voor die actiescènes, en als je niet zoveel om cinematografie geeft als ik, hoef je alleen maar die stille introductieperiode door te komen.
In deze Tarzan-versie gaat onze held terug naar Schotland (zijn wortels), past zich aan die omgeving aan (voor het grootste deel... en eerlijk gezegd een beetje te snel om geloofwaardig te zijn) en keert dan zonder Jane terug naar de jungle. Dit lijkt meer te passen bij de Tarzan-boeken, geschreven door Edgar Rice Burroughs.
De special effects hier werden gedaan door Rick Baker, een van de beste in zijn vak. Scherpe dvd of niet, dit is nog steeds een verbluffende film om te zien en heel interessant gedurende de twee uur en vijftien minuten die hij in beslag neemt.

targets: Deze recensie is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Het beroemde personage van Edgar Rice Burroughs is duizenden keren voor het witte doek bewerkt, tot men zijn dorst heeft gelest, met name in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw door Hollywood. De producenten hebben van Tarzan een van de succesvolste filmpersonages gemaakt. Een paar jaar later besloot Hugh Hudson een ambitieuzere versie van de aapman te maken en het is een natuurlijker, wilder en nuchterder Tarzan die hij hier weggeeft. Hudson vermijdt handig de clichés die je gewoonlijk aan Tarzan toedicht, zoals zijn beroemde schreeuw of zijn vriendelijke huisdier, Cheetah. Niet alleen zijn we ver verwijderd van het door Hollwood ontworpen en bedachte personage, maar we zijn ook ver verwijderd van de filmset waar zijn verhalen werden gemaakt. De film is gedeeltelijk opgenomen in Afrika (of liever gezegd, in Kameroen). De film introduceert twee voor de hand liggende delen: het eerste deel speelt zich af in de jungle, waar Tarzan tussen zijn adoptievrienden, de apen, leeft en zichzelf als hun heer en meester beschouwt. Maar hij negeert zijn werkelijke oorsprong. Het tweede deel speelt zich af in Engeland, waar Tarzan de Engelse maatschappij ontdekt. Ian Holm belichaamt de schakel tussen de twee delen en Hudson vermijdt alles wat de film tot een lachertje zou kunnen maken, dank zij een knap scenario. Holm leert Lambert de basisregels van het gedrag om zich correct te gedragen in de Engelse maatschappij en het resultaat is bevredigend. Bovendien lacht niemand in het tweede deel Tarzan uit en wordt hij zelfs echt gewaardeerd. Wat het einde betreft, dat is zowel bitter als gelukkig. Blij omdat Tarzan terugkeert naar de jungle en zijn naaste verwanten weer ontmoet. Maar ook bitter, omdat deze thuiskomst betekent dat de Greystoke-lijn niet verzekerd is en gedoemd is te verdwijnen... Christophe Lambert vindt hier zijn eerste (en laatste?) grote rol. Helaas zal hij zijn prestatie in deze film nooit kunnen evenaren en hij zal spelen in armzalige en sentimentele actiefilms. Niettemin, zoals ik al eerder zei, een knap scenario, een prestatie van een zeldzame kwaliteit, een paar indrukwekkende natuurbeelden (van zowel de jungle als het Engelse land) en we krijgen een schitterende film. Het is ook een uitstekende herlezing van een populaire roman. Waarom staat het dan maar op 6/10?


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Greystoke is zonder twijfel de beste tarzanfilm die ik ooit heb gezien. Christopher Lambert speelt een zeer geloofwaardige man, die samen met de fantastische Ian Holm probeert terug te keren naar de wereld van de mensheid. De strijd van John om de jungle en de apen, die hem hebben grootgebracht, te verlaten, is heel aangrijpend. Een paar zeer gedenkwaardige scènes, waaronder die waarin Lambert het geluid van de jungle maakt om de romantische belangstelling te wekken, en de scène waarin hij getuige is van de dood van zijn vader, de aap. De gevoelens van Tarzan voor beide werelden zijn goed ontwikkeld en maken dat je echt iets voor hem voelt.<br />Een uitstekende en onderschatte film.

targets: Gegeven de recensie, mijn antwoord is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Als je op zoek bent naar een moderne filmversie van Buster Crabbe of Johnny Weismuller, over het overwinnen van de machinaties van gewetenloze, blanke safarigidsen of sluwe, zwarte stamleden, terwijl je tegelijkertijd het dierenrijk redt, dan is dit NIET de film voor jou. Dit is een verslag van de 'legende' van Tarzan vanaf het begin in intelligente, volwassen termen. Het is prachtig gefilmd en trouw aan de verhalen van Edgar Rice Burroughs.
Tarzan is geen actieheld, maar een man die wordt verscheurd tussen twee werelden - de natuurlijke en de beschaafde. In een verbijsterende vertoning schetst Christopher Lambert deze angst met een absoluut realisme. Als hij ook maar één keer een foutje maakt, is de poppen aan het dansen: het publiek (vooral het volwassen publiek dat door de film wordt aangesproken) zal lachen en de film zal zijn greep op het publiek volledig verliezen. Hij zal in de poel des verderfs storten. Maar dat laat Lambert nooit gebeuren. (Vergeet maar wat je van hem denkt in andere films; toen ik deze film in de bioscoop zag op het moment dat hij in première ging, vond ik dat hij een academieprijs verdiende.)
De bijrollen zijn allemaal even goed, zoals andere commentatoren hebben opgemerkt. Ik ben het met de meesten van hen oneens in die zin dat ik Andie McDowells optreden niet slecht vond. Ik heb haar niet voorgedragen voor een prijs van de academie <0xE2><0x80><0x93> de rol is niet veeleisend <0xE2><0x80><0x93> maar ze is er helemaal klaar voor, voor zover dat mogelijk is. Ik weet ook niet waarom haar stem te hoog klonk.
De cinematografie van het Afrikaanse deel van het verhaal is absoluut prachtig. Het geeft zowel de schoonheid van de Afrikaanse wildernis weer als de exotische verwachting die het oproept in de collectieve verbeelding van degenen die er nooit zijn geweest. Het landschap is weelderig en exotisch, en de kleuren zijn levendig.
Maar dit is ook een 'periodiek'-film, en de cinematografie geeft ook een schitterend beeld van het Victoriaanse Engeland <0xE2><0x80><0x93> het platteland, de stad en de interieurs. De kostuums zijn voortreffelijk. De soundtrack is mooi zonder overdonderend of opdringerig te zijn. Er zijn enkele verontrustende scènes <0xE2><0x80><0x93> vooral voor dierenliefhebbers <0xE2><0x80><0x93> maar niet verontrustender dan een paar scènes in Dances with Wolves. Dit is een uitstekende film over het conflict tussen beschaving en natuur, verpersoonlijkt in de jonge Lord Greystoke, overtuigend geportretteerd door Christopher Lambert.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is het begin van een serie (die ik hopelijk elk weekend zal kunnen volhouden) van films die tijdens mijn jeugd zijn uitgekomen, en het is er een die ik nu pas heb weten te pakken. Het was duidelijk bedoeld als het laatste woord over het onderwerp, dat in wezen in de loop der jaren tot het niveau van hocus pocus was gedegenereerd; maar in zijn onbuigzame streven naar een serieuze benadering (waarvan een vaststaand gegeven is dat de hoofdpersoon nooit wordt aangesproken met de naam die hij al die tijd over de hele wereld heeft gehad!) raakten de filmmakers het spoor bijster bij het feit dat het ding in de eerste plaats als amusement was bedoeld! Als gevolg daarvan krijgen we een beslist bezadigde weergave van de gebeurtenissen, zij het met meer zorg voor de nauwgezette reconstructie van een periode dan voor het scheppen van een functionele thematische omgeving voor zijn mythische jungleheld! Niettemin werd Christopher Lambert een ster, net als een andere debutante, Andie McDowell, die zijn geliefde (die natuurlijk Jane heet) speelt in de titelrol, die hij onder de gegeven omstandigheden redelijk geloofwaardig weet te brengen. Maar Ralph Richardson (aan wie de film is opgedragen, dit is zijn zwanenzang) steelt elke scène waarin hij de natuurlijke grootvader van Tarzan speelt, die, ondanks het feit dat hij duidelijk genegenheid toont voor zijn verloren gegane verwanten, niet in staat is om...' In een poging zijn hachelijke situatie te begrijpen, probeert de held de traditie te vergeten; de held voelt zich veel meer op zijn gemak met primaten (en slaagt er zelfs in, nadat hij weer naar huis is gegaan, zijn adoptief-'vader' uit gevangenschap te redden). De film is verder heel goed om naar te kijken (met de filmografie van Stanley Kubrick en John Alcott op de koop toe), bevat een passend grandioze score en opmerkelijke make-upeffecten (door Rick Baker) en is, hoewel in wezen teleurstellend als een Tarzan-uitje, niettemin van grote waarde als prestigefilm van zijn tijd.

targets: De recensie is positief.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Ik vond het eerste deel van deze film in Afrika echt heel goed, ongeveer een uur lang, tot de dierenmishandeling door beschaafde mensen in Schotland me in de tweede helft te pakken kreeg en ik er zo verdrietig van werd dat ik er niet meer naar kon kijken. De filmmaker deed dit echter om duidelijk te maken dat de eerste natuurwetenschappers alles wat ze niet begrepen kapotmaakten door het letterlijk dood te bestuderen, zonder rekening te houden met de rechten en het welzijn van de bestudeerde dieren, waarvan we nu weten dat we ze alleen maar mogen bestuderen in de natuurlijke wereld waarin ze leven, en zo onopvallend mogelijk. Ik kan deze film wel aanbevelen, want het was een grotendeels serieus en eerlijk verhaal over Tarzan en ik wilde de beestachtige wreedheid laten zien die in de negentiende-eeuwse wetenschappelijke wereld heerste, evenals het zuivere, eenvoudige, prachtige, primitieve leven dat Tarzan leidde toen hij als baby door chimpansees werd gevonden en door hen werd grootgebracht na de gewelddadige dood van zijn ouders in de Afrikaanse jungle.
Christopher Lambert was geweldig en heel gevoelig in zijn rol als Tarzan, net als Ralph Richardson in zijn laatste film als Tarzans superrijke, naar adel stinkende opa's in Schotland. Andy MacDowell was knap en heel goed als Tarzans opgedirkte en beschaafde 'Jane' in haar eerste filmrol. Aan de hand van zijn charismatische werk in deze film en zijn indringende ogen kan ik niet begrijpen waarom Lambert later geen grote ster werd, maar zijn echt slechte filmkeuze kan hem later misschien de das om hebben gedaan. De geweldige Ian Holm, als gewonde Fransman in Afrika, geholpen door Tarzan, die Tarzan vervolgens terugbracht naar zijn tot dan toe onbekende voorouderlijk huis in Schotland, was als altijd geweldig.
Ik ben zo blij dat Tarzan er genoeg van kreeg en dat hij niet in de beestachtige, beschaafde wereld bleef en uiteindelijk terugging naar Afrika om daar zijn leven te slijten met zijn lieve, liefhebbende aap-'familie'. die hem had opgevoed in plaats van in Schotland te blijven en als een vorst te leven, wat hem geruïneerd zou hebben als het hem niet eerst had gedood.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes is gebaseerd op het klassieke boek Tarzan of the Apes van Edgar Rice Burroughs en is een meer getrouwe versie van het klassieke boek. De film heeft een geweldig decor, zoals de Jungle van Zuid-Afrika en het landhuis van Greystoke, het acteerwerk is ook geweldig. Chirstopher Lambert deed het geweldig als Tarzan, het was ook zijn eerste Engels sprekende rol. De film heeft een paar grappige momenten, droeve momenten en ontroerende momenten die dit tot een echte klassieker maken.
<0x3E> In de film zien we een schip neerstorten in de Jungle van Zuid-Afrika en enige tijd later krijgen ze een zoon die John heet, de Apen gaan de hut binnen en een van hen doodt de Vader. De Apen nemen hem dan mee naar waar zij wonen en adopteren hem als een van hen, terwijl John in de loop van de jaren opgroeit en leert meer op de Apen te lijken. In zijn tienerjaren wordt zijn pleegmoeder aangevallen door indianenjagers, die haar al snel doden. Jaren later gaat een groep mensen op expeditie naar Afrika. Nadat ze hun kamp hebben opgeslagen, worden ze al snel aangevallen door de indianen. De meesten ontsnappen, maar capitaine Phillippe D'Arnot blijft achter, gewond door enkele pijlen. Nadat hij zich verborgen heeft gehouden, ontmoet hij nu een volwassene die hem mee naar huis neemt en zijn wonden verzorgt, en na een tijdje leert Phillippe hem Engels te spreken en leert hij hem dat hij niet een van de apen is, maar een mens. Als Phillippe weggaat, gaat John met hem mee, en op een gegeven moment komen ze bij het landhuis van Greystoke aan, waar de zesde graaf van Greystoke zijn lang verloren kleinzoon wordt getoond. John krijgt zijn slaapkamer te zien en een foto van zijn echte vader en moeder. John ontmoet ook Jane Porter, en langzaam maar zeker begint hij gevoelens voor haar te krijgen, en als het Kerstmis is, glijdt de zesde graaf van Greystoke van de trap en pleegt zelfmoord. John begint de Jungle te missen en wil terug, maar Phillipe zegt dat hij moet blijven omdat alles wat ze hadden gedaan voor niets zou zijn geweest. John wordt heen en weer geslingerd tussen zijn leven als Greystoke en de Lord of the Apes.
<0x3E> Greystoke: De Legende van Tarzan, Lord of the Apes, is een grote klassieke film die gezien moet worden.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Prachtig gefilmd, de beroemde regisseur Hugh Hudson (Chariots of Fire) creëert een verhaal dat de hele legende van John Clayton, Lord Greystoke en Tarzan van de apen met eerbied en waardigheid tot leven brengt, en met een omvang die tot dan toe niet in Tarzan-films te zien was. Christopher Lambert maakt zijn debuut als de jonge Lord, die in de wildernis door een vrouwelijke gorilla wordt grootgebracht nadat zijn ouders in Afrika zijn gestorven. Later keert hij terug naar wat voor hem een vreemde wereld is, die van klasse en privileges, en hij voelt zich volkomen misplaatst. Als hij eenmaal hoort wat er met de apen is gebeurd die hem en hun wereld hebben grootgebracht, beseft hij dat hij terug moet gaan. Een droevig maar triomfantelijk verhaal, verteld tegen een achtergrond van fantastische vergezichten. Dit is een van die films die voor elke Cinemaphile-collectie een must zijn.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik begrijp niet waarom hij zo onderschat wordt op IMDb. Deze film is gewoon perfect. De beste versie van alle versies van de mythe van Tarzan! Als fan kan ik zeggen dat dit de beste rol van Christophe Lambert is, belachelijk in een heleboel films, maar hier absoluut fantastisch, charismatisch, ongelooflijk! De plot is geweldig, goed verteld, het verhaal schitterend, de richting, de sfeer, de muziek, alles is perfect! Niet te geloven die scènes met de muziek van Elgar, gewoonweg perfect.<br />Greystoke is echt een ongelooflijke film, hier onderschat, ik weet niet waarom, maar ik heb hem echt gewaardeerd.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

'...vooral door Lambert. Dit is de essentiële Burroughs Tarzan die ik als kind heb gelezen toen ik opgroeide. Ik heb een paar negatieve recensies over deze film gelezen en vroeg me onwillekeurig af wat hun punt was. Ze hebben kennelijk de film niet gezien die ik heb gezien, of ze verwachtten iets dat meer leek op de zaterdagmiddagseries.'
'Dit was de Tarzan van de roman en de filmmakers zouden lof toegezwaaid moeten krijgen omdat ze het bronmateriaal serieus hebben genomen. Lambert was uitstekend. Ik denk nog steeds dat hij een van Hollywoods meest ondergewaardeerde acteurs is. Dit was een film waarin hij schitterde.'
'De foto's en de apen, gemaakt door Rick Baker, waren allebei verbazingwekkend.' Je voelde duidelijk de nasleep van de jungle. In de tweede helft trekt Tarzans poging om beschaafd te zijn je echt in het emotionele conflict dat hij gedwongen was op te lossen.

Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Dit is zowel een vermakelijke als een ontroerende versie van het klassieke verhaal, ook heel intelligent, helemaal niet van de 'Ik Tarzan, jij Jane'-school.
Het is het beroemde verhaal van een kind dat door apen tot een man wordt opgevoed in de jungle. Een Engels echtpaar met een titel (de vrouw zwanger) komt na een schipbreuk vast te zitten in de Afrikaanse wildernis. Na de dood van de ouders wordt de baby door apen in de jungle grootgebracht. Twintig jaar later redt deze jongeman (d.w.z. Tarzan) een gewonde Belgische ontdekkingsreiziger en verzorgt hem tot hij weer gezond is. De Belg ontdekt dat zijn redder de jonge Lord Greystoke is en brengt hem terug naar zijn rechtmatige landgoed in Schotland, waar hij zich moet aanpassen aan de beschaafde samenleving. De film is min of meer verdeeld in twee delen. In de eerste helft zien we Tarzan in zijn oerwoud. Omdat ik geen expert ben, ben ik niet op de hoogte van het realisme van de weergave van het gemeenschapsleven van de apen, maar het is zeker vermakelijk. Voor mij is het boeiendste deel de tweede helft, waarin Tarzan zijn echte familie moet leren kennen, zijn taalvaardigheid moet ontwikkelen en zich moet aanpassen aan de aristocratische Britse maatschappij, terwijl hij al die tijd Jane (Andie MacDowell) het hof maakt. Hij wordt afgebeeld als een 'edele wilde', of hij nu in het wild leeft of in elegante edwardiaanse salons. De bovenlaag wordt daarentegen afgebeeld als vaak veel barbaarser dan het oerwoud dat Tarzan achterliet.
Christopher Lambert is fantastisch in zijn sympathieke vertolking van Tarzan, zowel in het oerwoud als in een beschaafde omgeving. Hij geeft een waarachtig gevoel van verwarring en conflict, verscheurd als hij is tussen de twee heel verschillende werelden, zijn oorspronkelijke apenfamilie en zijn nieuwe menselijke familie. Sir Ralph Richardson, een van de oude Britse legenden, is als altijd briljant in de rol van Tarzans grootvader, de Zesde Graaf van Greystoke.
De film concentreert zich meer op Tarzans worsteling om zich aan te passen aan de beschaving en zijn innerlijke conflict dan op zijn heldendaden in het oerwoud. Deze ongewone weergave van de oude klassieker maakt het zowel een typisch dramatisch avontuur als, bovenal, een ontroerend persoonlijk verhaal. Het verbaast me niet om te zien dat de regisseur dezelfde is, Hugh Hudson, die ook Chariots of Fire regisseerde, ook een briljante film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Het lijdt geen twijfel dat deze versie van Tarzan het dichtst in de buurt komt van Burroughs' visie. Hoewel hij graag zijn royalty's opstreek van de films die tijdens zijn leven werden gemaakt, maakte hij vaak duidelijk dat ze weinig meer waren dan de bastaardkinderen van zijn verhalen. De belachelijke obsessie van de filmstudio's om olympische zwemmers als Tarzan te casten was lachwekkend. We mogen van geluk spreken dat ze niet op shotputters uit waren.<br />Voor deze film waren de meest betrouwbare versies in stripverhalen en stripboeken te vinden. Hoe goed sommige van die strips ook waren, we moesten zeven decennia wachten op een filmmaker die het karakter dat hij had gecreëerd respecteerde.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Waar deze film trouw is aan de visie van Burroughs, is hij voortreffelijk; waar hij van Burroughs afwijkt, is hij uitmuntend. Het is een verhaal over familie, over het zoeken van een vader door een echte, emotionele wees. Lamberts spreken over een van de meest gekwelde zinnen in de hele film 'He was my Father!' is genoeg om de ogen van de meest cynische criticus te doen tranen. Geen perfecte film - het beruchte overduwen van McDowells stem door Glenn Close is gewetenloos en alleen te verklaren in termen van een zeer Britse fout - maar een mooi, zij het gebrekkig meesterwerk en een nobel afscheid van sir Ralph Richardson.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Laat je niet afschrikken door de wild wisselende recensies van de film. Je zult ervan houden of hem haten naar gelang je eigen smaak. Maar al was het alleen maar om een andere reden, beleef in 'Greystoke' de opwinding van een groot acteur die je hart grijpt terwijl hij leven in zijn rol blaast. Ralph Richardson was geen groot acteur omdat hij Shakespeare zo volmaakt kon spelen; hij staat vooral bekend om zijn gevoelige behandeling van elk personage dat hij speelde. Hij stond nooit onverschillig tegenover zijn verantwoordelijkheid als acteur. Zijn lezing van de rol van de zesde lord van Greystoke, zijn laatste voorstelling, moet worden gekoesterd door allen die van het theater houden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik moet bekennen dat ik me deze film niet erg goed herinner. Maar ik vond hem zeker goed. Ik denk dat het de beste versie van de Burroughs-roman was. En natuurlijk is het een van de beste films van Christopher Lambert.<br />Een goede film over Tarzan, even goed als die met Weissmuller.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

De grootste Tarzan die ooit is gemaakt! Deze film is gemaakt op een manier die geen enkele andere Tarzan ooit heeft kunnen evenaren. Hij bevat alles wat je in een Tarzan-film zou willen hebben. Geen enkele andere Tarzan-film heeft of zal ooit zo'n goed beeld van het personage geven. Ik zou zeggen dat als je een Tarzan-film hebt gezien en je vond hem goed, dan moet je deze zien en de rest vergeten.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Voordat ik deze film beoordeel, moet ik een bekentenis doen die nogal een brutale uitspraak is voor een filmrecensent. Iedereen die mijn eerdere recensies heeft gelezen, weet misschien dat ik altijd controversieel ben geweest, dat ik hoge cijfers gaf voor flops als 'Captain America' en 'Creature' van 1985 en dat ik klassiekers als 'A Christmas Carol' van Alistar Sim en 'Shakespeare in Love' heb becommentarieerd. Met dat in gedachten komt deze bekentenis misschien niet als een verrassing.
Het simpele feit is dat Christopher Lambert waarschijnlijk een van mijn favoriete acteurs is. Wauw, begin nou niet meteen gek op me te worden. Ik zal het uitleggen: ik denk helemaal niet dat hij de beste acteur ter wereld is. Ik moet eerlijk bekennen dat hij dat niet is. Hij is zeker geen Morgan Freeman of Anthony Hopkins, maar ik zou zeggen dat zijn acteertalent op z'n minst met dat van Bruce Willis te maken heeft. Wat ik echter in hem bewonder, zijn de menselijke kwaliteiten die hij in zijn actiehelden weet te leggen. Hij is gewoon een doorsneeman die lacht en huilt en bloedt, die een held is omdat hij dat moet zijn, niet noodzakelijkerwijs omdat hij dat wil zijn. Er is, naar mijn mening, heel wat voor nodig om die kwaliteiten in een personage te kunnen leggen (vooral in de films waarin hij heeft gespeeld) en Lamberts helden zijn heel wat anders dan die van Schwartzennegger of Stallone. Ik kan me makkelijker verplaatsen in zijn personages. Daarom is hij niet de beste acteur van de wereld... Hij is gewoon een persoonlijke favoriet.
Maar dat kan ik niet zeggen van zijn films. Hoezeer ik zijn acteerwerk ook waardeer, het zou dwaas zijn om niet toe te geven dat zijn keuze van films iets te wensen overlaat. De meeste zijn, eerlijk gezegd, verschrikkelijk, en de spot die hij door de jaren heen met mij heeft gedreven, is niet te wijten aan zijn acteerwerk, maar aan zijn slechte keuze van scripts.
Met dat in gedachten kan ik zeggen dat zijn debuutfilm, 'Tarzan', een van zijn beste films is en waarschijnlijk ook zijn beste optreden. Zoals ik al zei, is het een doeltreffende belichaming van de menselijke vrouw die hij in de rol brengt en hoe serieus de regisseur, schrijvers en acteurs het materiaal aanpakken. Dit is een grote sprong van de actiefilms uit de jaren veertig met Johnny Weismeller. Ik zou zelfs aarzelen om het een actiefilm te noemen. In plaats daarvan is het een serieus drama dat al het materiaal van E.R. Burrough serieus neemt en waarin Tarzans zoektocht naar zijn echte familie in Schotland wordt getoond nadat hij beseft dat hij niet in de categorie 'blanke aap' past. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen zijn oude familie en zijn nieuwe, die een geweldige sir Ralph Richardson in zijn laatste rol omvat. In een poging om zich aan mensen aan te passen, komen zijn aapinstincten ook naar boven, en hij kan niet beslissen wat hij het meest liefheeft: zijn echte familie of de familie die hij altijd heeft gekend. Al met al is het een prachtig commentaar op de maatschappij, en een prachtige studie naar karakters.
In elk geval werd Lambert daardoor een internationale ster, en dat bleef zo tot in de jaren tachtig, met films als 'Highlander' en 'he Sicilian'. Jammer genoeg duurde dat niet lang. Maar wacht maar eens even... Zijn laatste carrièreswitches, zoals 'Gideon' en 'Resurrection', hebben bewezen dat hij, hoewel hij nog een lange weg te gaan heeft, een bekwame acteur is die misschien een... ahem... comeback kan maken als hij zijn rollen beter uitkiest. Maar nu volgt het oordeel over zijn eerste film:

**** van ****** af.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Ik dacht dat dit een heel gewaagde weergave was van het oude hocus pocus-'Tarzan'-idee dat zo populair was geworden door Hollywood, Weismuller enzovoort.
Ja, er zijn een heleboel rare dingen. Maar ja, het idee is raar. Het is bijna niet te geloven dat een mensenbaby door chimpansees tot volwassenheid kan worden gebracht. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het helemaal niet te geloven is, maar dat het concept nooit is uitgeprobeerd. En er is zeker een beetje te veel antropomorfisme om je op je gemak te voelen. Hoewel ik onder de omstandigheden kan begrijpen dat dat heel moeilijk te vermijden zou zijn. We hebben nu ook een veel groter inzicht in de kwesties van de acculturatie, en we weten dat een mens die vanaf zijn geboorte zonder menselijke gedragsstimulansen is grootgebracht, die uiteindelijk nooit zal leren als hij volwassen is.
Maar toch, als je dat zootje kunt doorzien, valt er een heleboel te bewonderen dat zowel fantasierijk als gedurfd is. Lambert speelt het beestachtige met een geweldig aplomb. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het de overtuigendste en sympathiekste rol is die ik hem ooit heb zien spelen. Er zijn ook een heleboel andere uitstekende voorstellingen. Niet in de laatste plaats die van sir Ralph Richardson en Ian Holm.
Wat vooral verontrustend is <0xE2><0x80><0x93> en terecht <0xE2><0x80><0x93> is de aapachtige waarneming van mensen. We krijgen onszelf bijna te zien vanuit het gezichtspunt van de arme, domme, hulpeloze bruten over wie we zo stelselmatig heersen. En het laat goed zien hoe de zogenaamde 'beschaving' en'moraal' waarmee we ons vermommen en ons gedrag rechtvaardigen, niet meer is dan een uiting van eigen egoïsme en arrogantie. Het mag soms een beetje overdreven lijken, vooral in die afschuwelijke ontleedzalen van het museum, maar wat we zien is niet alleen een waarheid over de Victorianen; het is een waarheid over de manier waarop we tegenwoordig zijn. Het is er een die gezegd moet worden, en die niet vaak genoeg gezegd kan worden. als een symptoom van de beschaving <0xE2><0x80><0x93> alsof het bezit van gezichtsbeharing een primitieve toestand is die je moet versmaden <0xE2><0x80><0x93> is een uitstekend voorbeeld. Primitieve bebaarde lezers merken het op.
Het verhaal is deprimerend. Uiteindelijk is het een tragedie. Want hoewel hij terugkeert naar de jungle en de bevrijding van de morele tirannie die werkelijk menselijke 'beschaafdheid' is, weten we dat hij verdoemd is. Voor het derde millennium 50 jaar oud is, zullen wilde apen tot uitroeiing worden gedreven als vlees in de wildernis, en hun milieu, dat is ontwikkeld voor landbouw en exploitatie van mineralen, zal een onverzadigbare menselijke overdaad bevredigen.
Uiteindelijk is het een verhaal over onszelf. Het pad naar uitroeiing dat andere apen bewandelen, moet uiteindelijk door mensen worden gevolgd. Uitstekend aanbevolen vanwege de ethische inslag, ondanks de onechte momenten.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Hoewel hij niet dichter bij de Tarzan van Edgar Rice Burroughs komt dan, laten we zeggen, de Johnny Wiesmuller-films, heeft hij wel een eigen, eigenaardige en onderhoudende kijk op het verhaal. Het is een goed gemaakte Tarzan-film. Mooie decors, goede fotografie, werkbare continuïteit en een Tarzan-kreet die de Tarzan-kreet van Burroughs weerspiegelt. De spelers presteren allemaal goed. De enige slechte punten die ik vond, waren, geloof ik, verband met elkaar. Hij beweegt langzaam. Die langzame beweging maakt deze film lang. Hij had gemakkelijk 15 tot 20 minuten korter kunnen zijn, wat denk ik zou hebben geholpen bij de natuurlijke opbouw van de plot en de ontwikkeling van het karakter. Maar de rest van de film werkt goed genoeg om hem over deze twee ruige plekken heen te brengen en de kijker toch tevreden te stellen met de film. Korte versie van het bovenstaande... Het is een heel goede Tarzan-film.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Kijk er onbevooroordeeld naar, het is heel anders, er is niets schattigs aan. Heel goed, realistisch verhaal van Tarzan. De animatronische chimpazees zijn goed voor '84, Christopher Lambert was briljant in het imiteren van chimpazeetaal en gedrag. Het zou me niet verbazen als hij les kreeg van Jane Goodall.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik heb de meeste Tarzan-afleveringen gezien. In elk geval de X met O'Keeffe & Bo Derek, en dat is echt verschrikkelijk.
Ik heb deze versie een paar keer gezien sinds hij voor het eerst werd uitgezonden.
Alle acteurs hadden memorabele rollen, geweldige rollen als de Aap.
Gisteravond heb ik hetzelfde gezien op de Spaanse zender, en afgezien van een paar Franse dialogen was alles in het Spaans.
Voor zover Hudson Andies stem niet wilde, deed hij helemaal niets tot het einde. Hij keek naar de dagelijkse uitzendingen en had een dialogencoach kunnen inhuren.
Het lijkt belachelijk dat een verhaal over apen en een man die door ze is grootgebracht en die wartaal uitslaat, en dat Hudson Andie heeft aangevallen. De verhaallijn van de film was dat ze een Amerikaanse nicht was. De laatste keer dat ik in Carolina was, zat ik in de Verenigde Staten.
Ze was mooi in de film en haar ogen, haar prachtige haar en haar albasten huid waren voor alle mannen een raadsel. Ze hoefde haar toevlucht niet te nemen tot Bo's niveau.
Ze is de rest van haar carrière een dame gebleven en moet deze film (de helft van haar leven geleden) als uitgangspunt nemen. Haar acteerprestaties, haar oprechtheid, maakten deze film plezierig en geloofwaardig, en maakten het geloofwaardig dat een half wilde man haar innerlijke schoonheid kon ontdekken.
Een geweldig uitgangspunt voor sir Richardson, hij heeft de film gestolen.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Ik heb de meeste Tarzan-afleveringen gezien. In elk geval de X met O'Keeffe & Bo Derek, en dat is echt verschrikkelijk.
Ik heb deze versie een paar keer gezien sinds hij voor het eerst werd uitgezonden.
Alle acteurs hadden memorabele rollen, geweldige rollen als de Aap.
Gisteravond heb ik hetzelfde gezien op de Spaanse zender, en afgezien van een paar Franse dialogen was alles in het Spaans.
Voor zover Hudson Andies stem niet wilde, deed hij helemaal niets tot het einde. Hij keek naar de dagelijkse uitzendingen en had een dialogencoach kunnen inhuren.
Het lijkt belachelijk dat een verhaal over apen en een man die door ze is grootgebracht en die wartaal uitslaat, en dat Hudson Andie heeft aangevallen. De verhaallijn van de film was dat ze een Amerikaanse nicht was. De laatste keer dat ik in Carolina was, zat ik in de Verenigde Staten.
Ze was mooi in de film en haar ogen, haar prachtige haar en haar albasten huid waren voor alle mannen een raadsel. Ze hoefde haar toevlucht niet te nemen tot Bo's niveau.
Ze is de rest van haar carrière een dame gebleven en moet deze film (de helft van haar leven geleden) als uitgangspunt nemen. Haar acteerprestaties, haar oprechtheid, maakten deze film plezierig en geloofwaardig, en maakten het geloofwaardig dat een half wilde man haar innerlijke schoonheid kon ontdekken.
Een geweldig uitgangspunt voor sir Richardson, hij heeft de film gestolen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Hoewel films over Edgar Rice Burroughs beroemde Rousseau-held Tarzan nu al bijna een eeuw door bioscoopbezoekers worden gezien, is dit de definitieve versie van het verhaal. Greystoke is het feitelijke verhaal over de oorsprong van Tarzan, zoals dat door Edgar Rice Burroughs in het tweede decennium van de vorige eeuw werd verteld. Ik ben door deskundigen verzekerd.
Tarzan en Sherlock Holmes zijn waarschijnlijk de meest gedramatiseerde fictieve helden uit de geschiedenis. Ik heb daar geen feiten voor, alleen een gevoel. De populairste Holmes was Basil Rathbone, de populairste Tarzan was Johnny Weissmuller. En de films die ze met die twee figuren hebben gemaakt, zullen door puristen met de nek worden aangekeken. Maar Greystoke is het echte werk, een getrouwe kopie van Burroughs eerste verhaal over de oorsprong van zijn held. Ik kan geen andere film bedenken die laat zien dat Tarzan Frans leerde voor hij Engels leerde, maar dat wordt hier vertoond en het is niet meer dan natuurlijk omdat het een Franse overlevende is van een afgeslachte safari, gespeeld door Ian Holm, die Tarzan ontdekt, die door de apen is grootgebracht sinds zijn ouders, die schipbreuk leden op de Afrikaanse kust, daar stierven nadat zijn moeder een kind had gebaard.
Zijn ouders waren in feite de zoon en schoondochter van de graaf van Greystoke en de overlevende graaf, gespeeld door Ralph Richardson, is natuurlijk dolblij te horen dat hij een kleinzoon heeft. Natuurlijk zijn er anderen die de nieuwe erfgenaam niet met open armen ontvangen.
Een van hen is Andie McDowell, die natuurlijk Jane speelt. Ze communiceert niet met Tarzan in antwoord op zijn gegrom en eenlettergrepige bevelen. Tarzan spreekt een beknopt Engels, Frans, en begrijpt ook de taal van de apen. Wat de taal van de liefde betreft, Tarzan en Jane hebben geen lessen nodig.
Greystoke kreeg drie Oscar-nominaties voor de beste make-up met betrekking tot de apen, het best aangepast scenario en een postume nominatie voor Ralph Richardson voor de beste ondersteunende acteur. Het had ook een nominatie moeten krijgen voor de cinematografie van de oerwoudscènes in Cameroun en de scènes van de Britse aristocratie in verschillende bekende plaatsen als Hatfield House en Blenheim Palace.
Voor puristen uit Burroughs is Greystoke het echte werk.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Hoe zijn rol als mens en aap zich ontwikkelde, was buitengewoon. Om nog maar te zwijgen van het decor van de film. Christopher Lambert was verbazingwekkend als heer van Greystoke. Christopher is de ziel van dit meesterwerk. Ik werd zo geboeid door zijn optreden dat ik mijn hart kon voelen bonzen. De volledigheid van de film ontroerde me tot op de dag van vandaag. Zijn vertolking van John was Oscar waardig; zoals hij ervoor had moeten worden voorgedragen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik herinner me dat ik die film in de bioscoop heb gezien in 1984, toen ik 6 jaar was (reken maar uit). Ik vond hem geweldig. Ik was Tarzan in de twee weken nadat ik hem had gezien (ik klom in de meubels, ik sprong rond en maakte apengeluiden). Het was het begin van een fascinatie voor Tarzan en apen, maar vreemd genoeg ook van een langere blijvende liefde voor Christopher Lambert (hou in gedachten dat ik heel kort daarna Highlander heb gezien). 1984 was de laatste keer dat ik die film heb gezien, tot ongeveer een maand geleden. Het was toevallig op de televisie toen ik me om halfvier klaarmaakte om naar bed te gaan, en hoewel het laat was en ik moe was en om negen uur op mijn werk moest zijn, bleef ik op om naar de film te kijken waar ik als kind zo dol op was geweest.
Toen ik hem zag, besefte ik dat het niet zo'n geweldige film was en zelfs nog vreemder dat de stem van Andie MacDowell door iemand anders was nagesynchroniseerd. Ian Holme was natuurlijk even solide als altijd, en verrassend genoeg hielden de apenpakken het nog een beetje vol, maar wat het meest verrassend was, was dat Lambert zo goed was als Tarzan. Hij was geweldig! De diepte die hij in zo weinig regels wist te vangen, zijn primaire lichaamstaal en vooral zijn vermogen om dit personage door de extreem grote ark van Noach te loodsen, waren verbazingwekkend.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ben ik een fan van Lambert, maar ik ben gewend aan Highlander, The Hunted and Fortress. In deze film was hij echt heel goed en het is jammer dat hij nooit meer de kans heeft gekregen om een personage met zo'n diepte te spelen.
Dus om een kort verhaal veel te lang te maken, was ik een beetje teleurgesteld dat de film niet zo goed was, maar ik was blij te zien dat Lambert goed was en ik heb er geen spijt van dat ik tot zes uur's ochtends ben opgebleven om hem te zien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit is een van de leukste tienerfilms die ik ooit heb gezien (en waarvan ik wilde dat hij op video werd uitgebracht). Hij werd in hetzelfde jaar uitgebracht als een andere geweldige komedie waarin Tim Matheson een rol speelde in 'Animal House' (wat waarschijnlijk de reden is waarom hij over het hoofd werd gezien).
Een van de meest memorabele delen van deze film zou beslist de soundtrack zijn, die een formele release van het label had kunnen en moeten zijn. De soundtrack bevat een minder bekende 70-er die High Inergy heet en wiens lied 'We are the future' een hoofdrol speelde in de Prom-scène van de film. Ik herinner me dat ik het album van de groep 'Steppin' Out' kocht. als kind, voornamelijk vanwege het uiterlijk van de meisjes en niet noodzakelijkerwijs vanwege hun muzikale talent.
Het slotnummer is een van de beste ballads die ik ooit heb gehoord, en ik hoor het nog steeds in mijn hoofd. Ik wou dat ik de naam van de groep wist, zodat ik die ergens in cyberspace kon opzoeken.
Als je van films als 'Over the Edge' en 'Rich Kids' houdt, denk ik dat dit er een is die je ook leuk zult vinden.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Slipknot is een hardcore-rockband uit Des Moines, Iowa. Negen bandleden die allemaal op maat gemaakte overalls en zelfgemaakte maskers dragen (zoals het clownsmasker van mer6, de verschillende gasmaskers van mer8, het gescheurde en gescheurde crashtest-dummiesmasker met dreadlocks van mer8). De muziek zelf lijkt zich te bewegen tussen normaal en anders, maar wordt zo briljant en psychotisch uitgevoerd.<br />'Welcome To Our Neighborhood' klinkt als een algemene titel, maar de opnamen zelf zijn heel anders. Interviews met de band, soundbites van hun nieuwste, zelfgetitelde album, 2 live-optredens en een muziekvideo die door mtv is verboden (een briljant eerbetoon aan de klassieke Kubrick-film The Shining), de film klokt niet eens een halfuur, maar is het zeker waard. Het is ideaal om een fan van heavy metal aan Slipknot te koppelen.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze dvd verkoopt meestal rond de 30 dollar. Ik zou niet zo veel voor de dvd hebben betaald als ik had geweten wat ik kreeg, maar toch is het een behoorlijk goede dvd. Hij toont de Knot in al hun glorie, met beelden van hun concerten... met Surfacing, Wait and Bleed and Scissors tussen andere nummers, waaronder de muziekvideo van 'Spit it Out', die blijkbaar van MTV is verbannen.
Slipknot, voor degenen die het niet weten, is in wezen een symfonie van de verdoemden: negen gemaskerde mannen die op het podium een totale chaos tentoonspreiden, met machinegeweren, gillende gitaar en zang die je gezicht van je lijf scheuren en je naar meer doen verlangen. Ik heb Slipknot nog nooit gezien, ik kan je niet genoeg aanbevelen om deze dvd te kopen... waarschijnlijk van eBay of Amazon zodat je een betere prijs kunt krijgen.
Een korte, maar goed gemaakte voorstelling van de Knot.

Zeven van de tien.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik deed het ook. Toen ik de band voor het eerst zag, heb ik ze meteen afgewezen zonder zelfs maar naar de muziek te luisteren. Toen op een dag, uit pure nieuwsgierigheid, heb ik de cd gekocht en ben er verliefd op geworden. Dus heb ik de video gekocht. Hou je vast, jongens, dit wordt niet leuk! de video was geweldig <0xE2><0x80><0x93> een geweldige kans om de muziek te horen, een paar van de promotievideo's te zien en de band te ontmoeten... hoewel ik nog steeds niet begrijp hoe ze het kunnen verdragen om de hele tijd die maskers te dragen! een must voor alle fans van de band, en fans van alternatieve muziek in het algemeen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Slipknot is een heavy-metalband uit de geweldige stad Des Moines, Iowa, waar de rockers hun eigen gedistingeerde masker dragen (ik weet dat iemand dit al heeft gezegd, maar ik moet de ruimte opvullen voor deze recensie). De bandleden zijn Joey, Mick, 133, Sid, Clown, James, Corey, Chris en Paul. Deze band is een van de beste nieuwe heavy-metalbands naar mijn mening en moet gehoord worden door iedereen die van hardcore rock houdt. Een andere goede film is 'Dissterpices', waarin de band optreedt in de London Arena. De video van 'My Plague' is daar opgenomen en zit bij de dvd. Het nummer met de meeste kicks dat ze hebben gemaakt, zit er ook bij (Sic). Dus als je van de band houdt, moet je dit zien en als je van heavy metal houdt, moet je deze band horen.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Ik kan me niet meer precies herinneren waar ik ze voor het eerst heb gehoord, maar ik heb een stukje van een liedje gehoord en dat vond ik mooi. Ik heb de cd gekocht en eindelijk het soort muziek gevonden dat ik mooi vind. Ik hoorde over deze video en wist dat ik hem moest hebben. Er staan een heleboel clips op die ze in een concert hebben gespeeld. Ik kan je wel vertellen dat het kijken naar deze video niet eens te vergelijken is met een concert van hen. Ik heb ze twee keer in een concert gezien en ik wil nooit meer een kans missen om ze weer te zien. De andere twee dingen die erop staan zijn een interview en zelfs een video voor een van hun grootste songs. Ik zag ze op het ozzfest 2001 en ze heersten daar, maar het was veel beter om ze in een kleiner binnenpodium te zien (ze hadden echt coole dingen te doen omdat ze in staat waren de lichten uit te doen), het andere betekent, voor het geval iemand zich dat afvraagt, votary is een devote volgeling.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Van de gouden periode van de Britse filmgeschiedenis is dit mijn favoriet. Gisteren in mijn filmvereniging voor een verrukt publiek vertoond, verbaasde ik me erover hoe lang de komedie (uit 1950!) nog heeft standgehouden. Het is in feite te danken aan de vakkundige timing en het onnavolgbare spel van twee van de beste acteurs die Engeland ooit heeft voortgebracht: Margaret Rutherford en Alastair Sim. Deze klucht, gebaseerd op een toneelstuk van John Dighton, wordt vlot gespeeld door regisseur Frank Launder. De plot is eenvoudig: een vergissing van het ministerie plaatst een meisjesschool op een jongensschool. Ik moet altijd lachen als ik aan deze film denk.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Een van de komischste films aller tijden. Sim en Rutherford zijn op hun best als ze zich over de hachelijke situatie heen zetten dat een jongens- en meisjesschool in dezelfde ruimte zitten. Slapstick is nog nooit zo geraffineerd geweest.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is zonder enige twijfel het duidelijkste voorbeeld van de Britse humor die de Duitsers niet kunnen begrijpen. In een film die een van de beste films uit de Britse cinemageschiedenis voortbrengt (St. Trinians). Het verhaal van bureaucratische incompetentie te midden van naoorlogse rechtszaken stelt Frank Launder in staat om het maximale talent van de hele cast te regisseren. Het is waarschijnlijk de enige film waarin Margaret Rutherford haar tegenspeler, in Alastair Sim, weet te strikken voor een krachtige karakterisering (ze wint nog steeds). Joyce Grenfell (dank je wel) en Richard Wattis verdienen allebei een vermelding in Dightons meesterwerk van Engelse etiquette en stijve bovenlip onder druk.<br />Geen enkele Rutherford/Sim/Grenfell-fan zou zonder dit in zijn verzameling zitten. Absoluut briljant. Waarom 9/10? Slechts 83min.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

The Happiest Days of Your Life toont enkele van de grootste Britse comedy-talenten uit die tijd in een traditioneel kluchtige stijl die aan de betere standen doet denken. Over het algemeen is het een rits saaie Engelse gedragingen, waarbij de school alleen voor meisjes een geweldige setting vormt voor de maffe toestanden. Margaret Rutherford, Alastair Sim en <0xE2><0x80><0x93> vooral! <0xE2><0x80><0x93> Joyce Grenfell zijn allemaal fantastisch, en we krijgen een hoop lachsalvo's als ze uiting geven aan hun diepe afgrijzen over waar ze mee te maken hebben. Naarmate de film vordert, wordt het allemaal steeds sneuer, omdat de rondleiding door de school voor de ouders een passend hoogtepunt is. Op dit punt zal ik weer een speciale vermelding geven aan Joyce Grenfell en haar geweldige personage Miss Gossage. Ze is zo buitengewoon onschuldig, dwaas, verontschuldigend en ineffectief dat ze de hele film lijkt te stelen. Ze zorgt voor de grootste lach van de film als ze flirt met een leraar ('Zeg maar worst!').
Hoewel een deel van de film traag of gedateerd is, en niet altijd erg meeslepend, houdt hij nog steeds het grootste deel van zijn schittering vast en laat hij nauwelijks tijd voor romantiek. Goed voor een onnozel, onschuldig gegiechel.

7/10.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Het stuk is knap in elkaar gezet <0xE2><0x80><0x93> begin met de portier, Rainbow <0xE2><0x80><0x93> en laat het publiek de achtergrond zien door zijn ogen. De film volgt het stuk met grote trouw, ongetwijfeld gebaseerd op de simpele veronderstelling dat het niet beter kon. En gooi er dan nog een stel uitmuntende acteurs in <0xE2><0x80><0x93> en het resultaat is een daverende triomf. Een besliste must-see.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Na een lange reeks opnamen in het West End werd Margaret Rutherford in deze financieel succesvolle versie uit 1950 opnieuw gecast als het schoolhoofd'mevrouw Whitchurch'.
Alle opnamen binnenshuis vonden plaats in de Riverside-studio's in Hammersmith, Londen. De buitenopnamen werden op locatie gemaakt in de omgeving van een meisjesschool in de buurt van Liss in Hampshire. Tijdens de opnameperiode van 12 weken logeerden zowel Margaret Rutherford als Joyce Grenfell in een hotel in de buurt en bezochten ze de school vaak's avonds, waar ze zich graag in het gezelschap van de echte schooljuffrouwen bevonden.
Hoewel de film... ' Het script bevat slechts twee oorspronkelijke regels van het oorspronkelijke stuk - de hoofdrollen en de ondersteunende acteurs zijn in uitstekende vorm en je kunt je alleen maar met hen identificeren, vooral in de laatste scènes.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Een stuntelige fout op het ministerie van Onderwijs leidt ertoe dat de Nutbourne Boys School moet samenwerken met St. Swithin's School for Girls. Dit brengt de hoofdonderwijzers van beide scholen in verwarring en leidt tot allerlei chaotische toestanden, maar de twee scholen zien zich gedwongen tot een ongemakkelijk verbond in de hoop grote problemen te voorkomen.<br />De gelukkigste dagen van je leven is gebaseerd op het toneelstuk van John Dighton uit 1948, waarin Dighton de rol van hoofdonderwijzeres Whitchurch speciaal voor Margaret Rutherford heeft geschreven. Alastair Sim vervangt George Howe in de rol van directeur Pond, en hier ligt de bekroning van deze filmische verfilming. Sim & Rutherford zijn fantastisch, ze springen van de hak op de tak om wat in wezen één komische film is, heel onderhoudend te houden. De gelukkigste dagen van je leven is een typisch Britse film, duidelijk een voorloper van de St. Trinians-franchise, en de kinderen worden er vrolijk van. Gelukkig bekrachtigt het chaotische einde alles wat eraan vooraf is gegaan om deze speciale kijker te verlaten met een grijns zo breed als Nutbourne Rail Station, geweldig leuk 8/10.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Deze film is dertien jaar voor mijn geboorte gemaakt, maar ik vind hem nog steeds het geestigste, grappigste, onschuldigste stuk vermaak dat ooit is gemaakt. Hij zou gewoon niet mis kunnen gaan met de cast van voortreffelijke Britse karakteracteurs waar hij zo trots op is.
Waar te beginnen? Alastair Sim-peerless; Margaret Rutherford-ditto; de heerlijk onbeholpen, onschuldige Gossage, perfect gespeeld door de heerszuchtige Joyce Grenfell. De onbehouwen Victor Hyde-Brown (een Guy Middleton-special) en de rest van het personeel vatten het naoorlogse middenklasse-Engels samen tot een tee.
De humor ligt soms voor de hand, maar is van die speciale 'Ealing'-soort en is nooit beledigend. Ik heb deze film vaker gezien dan me lief is en ik moet nog steeds lachen om de capriolen die hij uithaalt. Het bestormen van de slaapzalen van de meisjesschool, de schitterend geplande maar uiteindelijk tot mislukken gedoemde tweelingtournees van de school en de chaotische afloop van de komst van een derde school die de anarchie nog groter maakt, zijn onbetaalbaar.
Het is een oud cliché dat ik ken, maar zo maken ze ze echt niet meer. Ik wou dat ze dat deden. Als je het nog niet hebt gezien, doe het dan alsjeblieft, je zult niet teleurgesteld worden.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Deze film is gewoonweg prachtig. Hij is zo grappig als de pest en zo oud als de weg naar Rome. De acteerprestaties zijn uitmuntend en het is fascinerend om naoorlogs Engeland te zien en hoe we ons in die tijd gedroegen. Dit schijnt een voorloper te zijn geweest van de St. Trinians-films (gezien de connectie tussen Alastair Sim en Margaret Rutherford <0xE2><0x80><0x93> er zit ook een heel jonge George Cole in die in veel St. Trinians-films verscheen), maar zelf begrijp ik het verband niet. Het werd onlangs op BBC4 uitgezonden na een biografie van Ronald Searle, de schepper van St. Trinians, maar ik heb genoeg van de biografie gemist om het verband met deze film te missen. Hoe dan ook, een geweldige film op zich en iets dat voor altijd bewaard moet blijven!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

'Games? Nicotine? Fisticuffs? We zitten in een neerwaartse spiraal van zondigheid!' Dat zegt het hoofd van St. Swithen's bij het inspecteren van het schoolplein van Nutbourne. De docenten en leerlingen van St. Swithen's hebben opdracht gekregen de faciliteiten van de school met die van Nutbourne te delen om Duitse bommen tijdens de Tweede Wereldoorlog te vermijden. Dan is er nog de schoolbibliotheek. 'Het Dagboek van Samuel Pepys? Abridged... nou, dat is iets om dankbaar voor te zijn. Wat is hierboven? De Memoires van Casanova? Was dat niet het boek dat we Jessica James in de kast hebben zien lezen? Decameron Nights! Nou zeg! Wat dit hier ook mag zijn, het is geen plek om zorgvuldig opgevoede meisjes heen te brengen!'
Ja, het ministerie van Onderwijs heeft een verschrikkelijke vergissing begaan. Nutbourne is een jongensschool. St. Swithen's is een meisjesschool. En wat deze post-WWII-komedie tot een van de beste Britse komedies maakt, is dat de hoofdonderwijzer van Nutbourne Wetherby Pond is... gespeeld door Alastair Sim, terwijl de hoofdonderwijzeres van St. Swithen Muriel Whitchurch is... gespeeld door Margaret Rutherford.
'St. Swithen's?' zegt Pond. 'U wilt toch niet zeggen dat uw school een jongens- en een meisjesschool is?' vraagt hij aan een van de eerste meisjes. 'Alleen voor meisjes,' zegt ze opgewekt. 'Betekent dit, meneer,' vraagt een van Nutbourne's onderwijzers, 'dat we 100 jonge meisjes kunnen verwachten?' 'Het betekent dat het ministerie niet alleen een fout heeft gemaakt door hier <0xC3><0xBC>berhaupt een school heen te sturen, maar dat het ook schuldig is aan een afschuwelijke seksuele afwijking!'
Margaret Rutherfords mejuffrouw Whitchurch, even positief en onverzettelijk als een slagschip, is van plan er het beste van te maken, door zo mogelijk Nutbourne zo snel mogelijk over te nemen. Alastair Sim's Pond is tot zijn grote kale kop ontstemd en is vastbesloten zijn school te redden. In de tussentijd moeten er 100 jonge meisjes en 170 jonge jongens te eten krijgen en moeten er slaapplaatsen voor hen worden gevonden (evenals voor al hun onderwijzers). De koks en verzorgers, totaal van hun stuk gebracht, lopen naar buiten. Mejuffrouw Whitchurch en haar meisjes zijn echter in staat om te koken. 'Kom op, Angela,' zegt ze tegen een meisje dat iets in een grote pan probeert te roeren, 'heb je nog nooit pap gemaakt?' 'Ja, maar niemand heeft het ooit hoeven eten.' 'Dat is een defaitistische houding, liefje. Roer het goed door en doe niet zo wispelturig.'
Het gaat bepaald niet goed als Pond ontdekt dat er vier directeuren van een school die hij hoopt te leiden elk moment arriveren om met eigen ogen te zien hoe goed Nutbourne geleid wordt. En mejuffrouw Whitchurch hoort dat er net vier rijke en invloedrijke ouders zijn gearriveerd om te zien hoe het met hun dochters gaat in de nieuwe <0xE2><0x80><0x93> jongens vrij, zo werd hun verteld <0xE2><0x80><0x93> faciliteiten. De enige oplossing? Mejuffrouw Whitchurch en Pond, hun leraren en hun leerlingen, verzinnen in een fractie van een seconde een verschuiving van de lessen om de suggestie te wekken dat Nutbourne geen meisjes en St. Swithen's geen jongens heeft. Nadat de ouders een slaapzaal hebben geïnspecteerd en op weg zijn gegaan naar een les, duiken de meisjes in de bedden weg en springen de jongens die onder het bed verborgen hadden gezeten in de bedden, precies op het moment dat de beheerders binnenkomen. De jongens worden geobserveerd bij rugby en zodra de beheerders zich omdraaien, worden de doelpalen weggehaald, de netten voor lacrosse opgehangen, en precies op dat moment komen de ouders aanlopen om de meisjes te observeren. Een ouder ziet haar dochter in een natuurkundeles, even later ziet ze haar in een koorrepetitie, dan weer even later... 'Daar heb je Angela weer,' zegt ze tegen mejuffrouw Whitchurch. antwoordt ze, terwijl ze de ouders naar buiten duwt om de directeuren te ontwijken die net om de hoek komen. 'Het kind is alomtegenwoordig.'
Als we uit Nutbourne vertrekken, is alles ontdekt. De leerlingen drentelen rond. De leraren zijn versuft (op twee na die aan het zoenen zijn). Het ministerie van Onderwijs heeft zojuist nog een paar busladingen leerlingen gestuurd. De ouders zijn sprakeloos, maar de directeuren niet. 'We wachten op een verklaring,' zegt een van hen scherp. Pond houdt zijn hoofd vast en huivert. 'Zien jullie niet dat ik een verklaring probeer te bedenken?'
De film verplaatst zich van de ene ingewikkelde en belachelijke situatie naar de andere, gesteund door een heel grappig scenario en twee enorme komische optredens van Rutherford en Sim. Het is jammer dat dit de enige film is die ze ooit samen hebben gemaakt. Joyce Grenfell, als Gossage, St. Swithen's lange, onhandige, soepele sportlerares, geeft hun wat concurrentie. Als je je ogen openhoudt, zul je ook een paar amusante verwijzingen vinden van regisseur Frank Launder zelf, waaronder een gongslag bij Nutbourne die precies lijkt op een dwergversie van die van J. Arthur Rank, een vage echo van de citerklank van The Third Man en een shot dat is gestolen uit Oliver Twist van David Lean, alleen komt dit keer het jongetje met zijn papkommetje aanlopen en zegt: 'Alstublieft, meneer. Ik wil niet meer.'
Frank Launder en zijn partner, Sidney Gilliat, waren verantwoordelijk voor een aantal van de beste films die in de jaren dertig, veertig en vijftig in Groot-Brittannië werden geproduceerd. Ze schreven, produceerden en regisseerden, deden soms het ene, soms het andere. Op de een of andere manier waren ze verantwoordelijk voor eersteklas films als _Green for Danger_ (met een meesterlijk komisch optreden van Sim), _I See a Dark Stranger_, _The Lady Vanishes_, _Night Train to M<0xC3><0xBC>nchen_, _Wee Geordie_, _The Belles of St. Trinian's_, _The Rake's Progress_ en vele andere. Met _The Happiest Days of Your Life_ schreef en regisseerde Launder, terwijl ze allebei werden geproduceerd. Het is een van hun beste films.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Voordat ik de film van begin tot eind bekeek, had ik toevallig net het laatste halfuur gezien. Normaal kijk ik geen film als ik hem niet vanaf het begin heb gezien, maar een vriend van me had hem aanstaan en toen ik hem eenmaal aan het kijken was, kon ik niet meer ophouden.
Het verbaast me echt dat deze film geen brede bioscoopuitgave heeft gekregen. Dit is een heel grappige film (soms is het galgenhumor) en het monster en de monstertruck erin zijn heel dreigend. Het monster maakt Leatherface mooi en de monstertruck is een soort kruising tussen een Duits artillerievoertuig uit de Eerste Wereldoorlog en een reusachtige doodskist.
<0x3E> Een verlegen, vijfentwintigjarige maagdelijke vent maakt een lange rit om te voorkomen dat de vrouw van wie hij houdt gaat trouwen. Zijn ex-beste vriend rijdt mee en scheldt hem voortdurend uit. Ze worden op de weg bedreigd door een vintage zwarte lijkwagen en de genoemde monstertruck. Ze pikken ook een lifter op, gespeeld door de zeer sexy Aimee Brooks.
<0x3E> Ik heb ook naar de geanimeerde trailer met het commentaar van de regisseur gekeken, en de elektronische persmap, en die vond ik allebei interessant. Ik durf te wedden dat het commentaar met de regisseur en de twee mannelijke sterren ook heel leuk is, maar ik heb nog zoveel andere films die ik nooit eerder heb gezien...


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Nou, je kunt wel zeggen dat Monster Man een enorme puinhoop is van een film, maar op de een of andere manier zijn er allerlei verschillende genres en een clichématige plot bij elkaar gekomen om een van de leukste moderne horrorfilms te maken die ik in tijden heb gezien! De twee grootste stijlen die door de film worden gecombineerd zijn een tienerkomedie in de stijl van 'Road Trip' en een bloederige 'Texas Chainsaw Massacre' in de stijl van een boerenkinkel van een griezel, en hoewel de ene de andere vrij vaak in de weg staat, slaagt regisseur Michael Davis erin de boel in beweging te houden dankzij het feit dat de constante verandering van toon betekent dat we nooit helemaal zeker weten waar de film hierna zal worden opgenomen. Ze worden aan twee personages voorgesteld, die allebei op hun eigen manier irritant zijn. Adam is een slungelige maagd, en Harley is een dikke hufter met een grote bek. Ze rijden allebei door de woestijn om de bruiloft bij te wonen van een of andere griet die ze op de middelbare school allebei leuk vonden. Na een paar vreemde gebeurtenissen pikken ze een lifter op, en dan worden ze om onbekende redenen achtervolgd door een of andere maniak in een monstertruck...<br />Het idee dat iemand wordt achtervolgd door iemand anders in een groter voertuig is niet erg origineel, maar de manier waarop de monstertruck hier wordt gebruikt is een van de belangrijkste kenmerken van de film. De truck zelf ziet er eng uit omdat hij...' De tienerkomedie van de film werkt eigenlijk heel goed, want Justin Ulrich is altijd in de buurt om een paar onderhoudende dialogen te houden en de scènes tussen de domme maagd en de sexy liftster zijn interessant genoeg. Net als je denkt dat de film onmogelijk nog rommeliger kan worden, gaat het in de laatste derde scène een beetje vreemd toe. Zonder de boel te bederven moet ik zeggen dat Monster Man een soort einde heeft dat je onmogelijk had kunnen zien aankomen, en dat samen met de draai een grote verrassing is. Sommige mensen voelen zich misschien in de steek gelaten door de plotselinge draai aan het eind <0xE2><0x80><0x93> maar ik vond het eigenlijk best goed werken, want het past bij de film in die zin dat niets hier echt past... Al met al is dit bepaald geen 'geweldige' film <0xE2><0x80><0x93> maar als je op zoek bent naar een beetje onnozel vermaak, moet je bij Monster Man zijn!


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Een beeldschone vrouw, een inteeltmonsterman uit de rimboe, een superleuke monstertruck, een zombiebroer die langs de weg mensen vermoordt en 2 vrienden... de ene anale, overgevoelige nerd en de andere een slonzige puber. Voeg ze allemaal bij elkaar met een vleugje Jeepers Creepers, Texas Chainsaw Massacre en Road Trip en je hebt Monster Man. Een hilarisch horror/komische uitje dat er nooit op uit is om 'iets te zeggen'. Het is een eenvoudig, rechttoe rechtaan lachfestijn. Niet pretentieus en goed gemaakt, deze horror/komische film zit in het hart ervan, een buddyfilm. Deze film heeft een paar hilarische en misselijkmakende scènes te bieden. Ik beveel dit ten zeerste aan bij bange fans die zich willen amuseren.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Dit was een paar avonden geleden op Showtime, en ik dacht dat het weer zo'n video-shitfestijn zou worden, zoals 'Earth vs. the Spider' of een van die andere HBO-horrorfilms. In plaats daarvan vond ik een komedie/gore klassieker. Het was echt grappig, en verrassend genoeg was het acteerwerk heel goed. Zelfs mijn vrouw, die een grote horrorhater was, was het ermee eens en lachte om delen. Bovendien was de FX van hoge kwaliteit.
Al met al voelde de film als een parodie op Joy Ride/Jeepers Creepers, en de 2 hoofdpersonen deden me denken aan het paar van Shaun of the Dead. Absoluut de moeite waard om naar te kijken, maar neem het niet serieus.
The End.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

Als je er een heel goede zwart-witfilm bij nam, er een paar jeepers-kruipers aan toevoegde, en dan een vleugje joyride met een zweem van een texasse kettingzaag-slachtoffer en huis van duizend lijken... dan had je MONSTERMAN! Ik ging die film in, verwachtte eigenlijk helemaal niet veel, maar uiteindelijk genoot ik echt van de film. de hele premisse is echt goedkoop, een monsterman in een monstertruck zit achter mensen aan, maar het is zo grappig dat de schrijver/regisseur niet van je verwacht dat je het serieus neemt. justin urich is een komisch juweeltje en zou een zeer veelbelovende carrière moeten hebben. hij is identiek aan zwart-wit. het enige probleem met de film is de ongelooflijke heldenrol van eric jungmann. maar als je op zoek bent naar een echt leuke film die je in vervoering brengt tot je door de gangpaden rolt en je tegelijkertijd de stuipen op het lijf jaagt... dan moet je deze film eens bekijken.


inputs:
Wat voor toon heeft de volgende recensie?

Terwijl hij over een snelweg naar de bruiloft van zijn geliefde Betty-Ann rijdt, wordt Adam (Eric Jungmann) op de achterbank van zijn auto verrast door zijn vroegere schoolkameraad Harley (Justin Urich). Vanwege Betty-Ann heeft Adam het uitgemaakt met de onhandige en imbeciele Harley. Tijdens de rit maakt Harley in een bar grapjes over een paar boerenkinkels en later wordt hun auto op de weg achtervolgd door een reusachtige monstertruck. Na een paar incidenten geven ze een lift aan de liftster Sarah (Aimee Brooks) en al snel wordt het trio geterroriseerd door een angstaanjagend monster dat de monstertruck bestuurt.

Ondanks het feit dat hij een van de irritantste figuren is die ik ooit in een horrorfilm heb gezien, is de irritante Harley, 'Monster Man' Het is een verrassend goede horrorkomedie. Het verhaal is een verzameling clichés, te beginnen met 'Joy Ride' of 'Duel'; dan gaat het over in een van de talloze aftreksels van 'The Texas Chainsaw Massacre'; er is een verrassende wending, die eindigt met een haak voor een vervolg. Er zijn hilarische scènes, Aimee Brooks is buitengewoon sexy en deze film is echt vermakelijk. Ik stem voor zeven.
Titel (Brazilië): 'Monster Man'


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dat zag ik op Zone horror en ik had verwacht dat het gelikte rotzooi zou zijn zoals de meeste films die ze maken, maar ik was aangenaam verrast. De film draait om 2 vrienden en een maniak in een monstertruck die achter hen aan zit (ik weet dat het gelikt klinkt maar het is eigenlijk best goed). De film is griezelig als hij dat van plan is en hij is soms ook grappig (en niet op een onbedoelde manier, hij heeft goede tempo's en is heel leuk maar ook heel bloederig, en er zit ook nog wat heel grappige zwarte humor bij. Het is niet de meest originele film maar wat dan nog? Als je na Shakespeare dan dit is het niet, als je na een grappige film dan dit is het goed.


inputs:
Wat is het sentiment van de recensie?

Adam (Eric Jungmann) en zijn onuitstaanbare beste vriend Harley (Justin Urich) rijden dwars door het land naar een bruiloft. Onderweg pikken ze de sexy liftster Sarah (Aimee Brooks) op. Dan, zonder enige reden, probeert een monstertruck hen van de weg te rijden... en misschien wel te vermoorden. Wie doet dit en waarom?
Behoorlijk goede horrorfilm. Hij is energiek en zit vol flitsende wendingen die je meteen in de actie betrekken. Het is ook een horrorkomedie. De meeste humor is infantiel en echt walgelijk, maar toch ook wel een beetje grappig. Deze film is ook af en toe echt bloederig <0xE2><0x80><0x93> maar dat is een GOEDE zaak! Het acteerwerk is oké <0xE2><0x80><0x93>ungmann overdrijft zijn nerdrol een beetje; Urich zit opgescheept met de hopeloze rol van de grofgebekte, door seks geobsedeerde beste vriend <0xE2><0x80><0x93> maar het lukt hem wel; Brooks is ook goed in een beperkte rol.
Maar ik zag al lang voordat het gebeurde de'verdraaide' afloop en aan het eind verdwijnt alle logica volledig (vooral de redding). Toch is dit een bloederige, soms grappige en soms angstaanjagende horrorfilm. Ik geef hem een 7.


inputs:
Met wat voor sentiment zou je deze recensie beoordelen?

Dit zag ik voor het eerst op Demand. Of op tv. Ik weet het niet precies. Maar dit moet wel mijn lievelingsfilm aller tijden zijn! Ik bedoel, deze film heeft bloed, geronnen bloed, gelach en rillingen door de hele film heen. Ik heb onlangs 'Monster Man' bij Amazon besteld en ik heb 'Monster Man' al die tijd gevolgd. Geloof me, je zult van deze film genieten.
P.S. Het commentaar op de dvd is heel grappig. Ze zeiden ook iets over 'Monster Man 2' tijdens het commentaar. Laten we hopen dat ze 'Monster Man 2' maken! Als je de kans krijgt, huur de film dan of koop hem. Je zult hem absoluut LOVE THIS! Dit is de beste film die in 2003 is uitgebracht.

10/10/10.


inputs:
Is deze recensie positief of negatief?

In de aderen van _Jeepers Creepers_ en _The Texas Chainsaw Massacre_ is de Monster Man verrassend goed gemaakt <0xE2><0x80><0x93> hoewel hersenloos <0xE2><0x80><0x93> kleine gruwel. Voeg daar een beetje _buddy-comedy_ aan toe, lekker bloederig en intens angstaanjagend. Het is moeilijk om te ontkennen dat Monster Man echt amusant is. Het lage budget lijkt nogal voor de hand liggend, maar het heeft geen effect op de presentatie van de film in het algemeen en meer grote budgethorrorfilms in de schaduw stellen.
Ja, de plot zo algemeen mogelijk. Twee vrienden, Adam (Eric Jungman) en Harley (Justin Urich) rijden dwars door het land om de bruiloft te onderbreken van een vrouw van wie Adam altijd heeft gehouden. Hoewel Adam meer een nerd is, is Harley een zelfbenoemde damesversierder en een zeer aanstootgevende schreeuwlelijk. Ze voegden nog een bonus aan de plot toe door een sexy liftster op te pikken, Sarah (Aimee Brooks). Het wordt een nachtmerrie als ze worden achtervolgd door een monstertruck met een angstaanjagende motor. Als het aantal doden begint te tellen, moeten ze de strijd aangaan met de tijd voordat hun eigen leven op het spel staat.
De plot doet duidelijk denken aan veel eerdere, beroemde horrorfilms, maar Michael Davis als schrijver en regisseur slaagt erin de spanning erin te houden. De schrik is goed geconstrueerd, waarbij de karakterisering nooit de beste is, maar redelijk goed. Het script is ook bezaaid met komedies die geschikt zijn voor de grappige momenten en die heel plezierig zijn in plaats van irritant, en die ook wachten op de wending in de finale. Het is hilarisch en schokkend tegelijk, en dat is behoorlijk amusant.
Als conclusie is Monster Man verrassend onderhoudend. Het verdient meer aandacht op het witte doek. Het bewijst dat een horrorfilm met een groot budget niet effectief is, maar vakmanschap wel! Iets wat de regisseur heeft laten zien en laten zien.