Het schrijven van memoires is gemakkelijker dan je denkt - en het is een blijvende manier om een erfenis achter te laten voor je familie en hun nakomelingen..
Door Jack Feerick Bijgewerkt: 17 februari 2017 Save Pin FBToen Emmy Gelb in de jaren 1930 en 1930 opgroeide in Duitsland '40s, ze leefde door cruciale gebeurtenissen van de 20e eeuw. Maar dat was het niet'Het geheugen van oorlog of zelfs het bombardement op haar ouderlijk huis dat haar ertoe aanzette om te beginnen met schrijven. Het was een kind's vraag.
"Ik doe veel op mijn kleinkinderen," zegt Emmy, nu een Amerikaanse burger die woont in Victor, New York. "Vroeg een van mijn kleinzonen, 'Oma, toen je zo oud was als ik, wat was je favoriete tv-programma?' Natuurlijk deden we dat niet't heeft op dat moment TV. Ik besefte dat deze kinderen geen idee hebben hoe het toen was. Ik dacht dat ik iets moest schrijven, zodat ze van hun grootmoeder konden afweten'Het is te laat. '
Emmy wist niet goed hoe te beginnen. Toen zag ze dat een lokaal gemeenschapscollege een cursus schreef over memoires schrijven. In een opwelling registreerde ze zich voor de cursus. Er'ik heb haar sindsdien niet meer tegengehouden; ze'is hard aan het werk aan een verzameling essays over haar jeugd. De grote verrassing, zegt ze, is hoe gemakkelijk het proces is geweest. "Als ik ga zitten om te schrijven, zolang ik begin - misschien de eerste zin - klikt het geheugen in, en het stroomt gewoon naar buiten."
Emmy Gelb's ervaring is niet ongebruikelijk. Met de vergrijzing van de Amerikaanse bevolking en de eerste golf babyboomers die 60 wordt, overwegen meer Amerikanen de legaten die ze willen nalaten aan hun nakomelingen, inclusief hun persoonlijke geschiedenis. Cursussen in memoires schrijven komen aan de orde op hogescholen en universiteiten, programma's voor volwasseneneducatie en senior centra in het hele land.
Hoewel er geen harde gegevens zijn over het aantal aangeboden memoirescursussen, geven instructeurs die hen lesgeven aan dat de belangstelling overweldigend is. Pittsburgh-gebaseerde spreker en opvoeder Jay Speyerer, die zijn technieken van creatieve non-fictie schetst in zijn boek, De verhalen van onze dagen, houdt nu groepsseminars tot volle huizen.
Het creëren van een memoires lijkt een intimiderende taak, vooral voor mensen die doneren'ze beschouwen zichzelf als schrijvers; maar jij doet het niet'ik heb een klas nodig om je te leren hoe je een verhaal vertelt. Speyerer merkt op dat storytelling voor de meeste mensen een inherente vaardigheid is.
"In de achterkant van het brein weten we hoe we het moeten doen, hoewel we het misschien niet aan iemand anders kunnen vertellen hoe," zegt Speyerer. "Breng het naar de voorkant van de hersenen, en het's zelfrijdend. "Deze technieken kunnen je helpen om die propeller te laten starten.
Om te voorkomen dat u zich overweldigd voelt, houdt u het project op een overzichtelijke schaal. Laat het grote plaatje voor de historici achter en concentreer u in plaats daarvan op wat belangrijk voor u is geweest. Concentreer u op één aspect van uw leven: een relatie, een familiecrisis, een levensveranderende gebeurtenis of reis. Jij doneert'ik moet een boek schrijven; een verzameling anekdotes of essays geeft kleinkinderen een glimp van de persoon die je bent.
"De schoonheid van memoires tegenover rechtlijnige autobiografie is dat het meestal een thema of focus heeft", zegt Camy Sorbello, docent schrijven aan hogescholen en volwasseneneducatieprogramma's in Rochester, New York. "Iets belangrijks, ten goede of ten kwade, in de schrijver's leven of iemand anders's, is het triggerpoint waardoor ze schrijven. "
Je onderwerp kan tragisch of triomfantelijk zijn, maar het moet belangrijk voor je zijn. "Memoir heeft 'me' erin, "merkt Sorbello op," wat betekent dat het een eerste-persoonse vertelling nodig heeft om het te laten werken. "Dus zelfs als u'opnieuw schrijven over iemand anders - een geliefd familielid of vriend - de memoires zijn uw verhaal en het moet uw stem weerspiegelen.
De memoirist'Het is de taak om lang geleden gebeurtenissen tot leven te brengen - wat betekent dat je lang geleden begraven herinneringen ophaalt. Speyerer stelt een drievoudige methode voor. "Denk aan het tijdperk waarover je wilt schrijven - zeg, middelbare school, dan een aflevering op de middelbare school - de reis naar Seattle, dan het evenement - toen je bijna van de Space Needle viel. ; na te denken over een specifiek tijdperk zul je daar terugkomen. " En terwijl jij'Herinnerend aan het tijdperk, zegt hij, zul je extra gebeurtenissen onthouden. "Ik vertel mensen, als ze denken dat ze kunnen't schrijven, proberen om ten minste één zin per dag te schrijven. Dan, ik daag hen uit om te proberen om te stoppen met een zin. "
Stimuleer je zintuigen om herinneringen te herbeleven. Familiefoto's en muziek uit de periode van de vorige eeuw kunnen aanwijzingen geven, maar er is misschien een nog krachtigere prompt letterlijk recht onder je neus. Wetenschappers hebben ontdekt dat geur de zin is die het meest verbonden is met de geheugenfunctie. Omring jezelf met de geuren van je verleden - misschien door het koken van de comfortvoedingen van je jeugd - en kijk welke beelden ze oproepen.
Evenementen kunnen ook aan een bepaalde locatie worden gekoppeld. Wanneer u over een specifieke aflevering schrijft, probeer dan de plaats te bezoeken waar deze zich heeft afgespeeld. Zelfs als de buurt is veranderd, kan alleen staan op dezelfde plek herinneringen oproepen. Of probeer een kaart te tekenen, uit het hoofd, van de buurt waar je bent opgegroeid.
Als je het incident eenmaal in je hoofd hebt, is het zo'tijd om pen of toetsenbord op te nemen en schriftelijk te krijgen. Soms kan dit zenuwslopend zijn - meestal omdat beginnende schrijvers onrealistisch hoge verwachtingen stellen. Jouw verhaal doet dat niet'Het moet perfect zijn. Het heeft niet'Het moet zelfs grammaticaal zijn - althans niet in het begin.
Ervaren schrijvers weten dat 80 procent van het schrijfproces daadwerkelijk wordt herzien. "Dat's waar veel van de echte creativiteit vandaan komt - het afstellen en herschrijven, "zegt Speyerer, maar hij waarschuwt:" Je kunt't fix wat isn'Probeer vóór alles anders een enkel incident te vertellen - begin, midden en einde - zo eenvoudig en duidelijk als je kunt, gebruikmakend van je natuurlijke stem.
Natuurlijk, aan de slag gaan is maar de helft van het plezier. Na verloop van tijd jij'Ik wil toevoegen aan je memoires. Maar als je een schrijfproject verlaat en er na een week of zelfs een dag naar terugkeert, kan je ontsporen. En soms sta je misschien alleen maar te staren naar een leeg scherm of een vel papier, niet in staat om een woord te schrijven. Relax: schrijver's blokkering gebeurt met het beste van schriftgeleerden. Hier zijn enkele trucjes om het blok te breken en tegelijkertijd te genieten.
Kader uw memoires in als een letter. Bevestig een vriend of familielid in uw gedachten en schrijf uw verhaal aan die persoon. Gebruik je fantasie; je kunt een persoon aanspreken die niet meer leeft, of zelfs een die nog niet is geboren - misschien een toekomstige kleinkind. Stel je voor, jaren later, wat dat kind zal leren, gewoon door een dag-in-de-levensbrief van jou te lezen.
Een geschreven memoires is slechts een deel van uw nalatenschap voor toekomstige generaties. Denk aan wat je nog meer vindt'ik wil graag je anekdotes doorgeven. Foto's zijn een voor de hand liggende keuze.
Voor Emmy Gelb was het schrijven van een memoires een kans voor haar om foto's te verzamelen. "Ik vroeg familieleden of ze foto's hadden die ze me konden geven, en dat hebben ze gedaan - dus ik heb genoeg foto's met wat ik heb'm schrijven. "Als je merkt dat je vast zit op een dag dat de woorden wonnen't kom, focus op iets anders. Als de foto's zijn't werken, doe iets heel anders dan schrijven of denken over schrijven. Wanneer u terugkeert naar het papier of de tekstverwerker, bevindt u zich misschien met hernieuwde inspiratie.
Verhalen kunnen gezinnen zowel lateraal als over generaties verbinden. Een rondgang door een gedenkschrift kan een goede manier zijn om te helpen pauzeren bij het schrijven en herinneringen delen met broers en zussen, neven en nichten en andere levende familieleden. Schrijf een beetje over een gebeurtenis die je je herinnert, en geef deze door aan andere familieleden die daar waren, zodat iedereen haar perspectief kan toevoegen. Je herinneringen kunnen variëren, maar dat'Een deel van het plezier - en het uitzoeken van je verschillende invalshoeken op de feiten kan je allemaal een nieuw begrip van de gebeurtenissen geven.
Hoe je het ook verkondigt, je memoires bieden een kans om het goede voorbeeld te geven. Emmy Gelb merkt op dat haar jongere leven een lege plek is voor haar kleinkinderen.
"Ze kennen je op de leeftijd van jou'en ze denken dat je jeugd min of meer dezelfde was als de hunne, "zegt ze. Zulke blanco vlekken in een gezin'De geschiedenis kan na verloop van tijd worden opgevuld met verkeerd onthulde informatie. "Wanneer anderen moeten invullen, doet het dat niet'Het komt meestal zo goed. Naarmate je ouder wordt, worden deze dingen belangrijker. Ik heb misschien twee jaar, misschien heb ik tien jaar, 'zegt ze, maar zij's die tijd gebruiken om het rechte verhaal in zwart en wit neer te zetten.
En hoewel haar jongere kleinkinderen nog te klein zijn om haar essays te waarderen, heeft Emmy haar werk in uitvoering laten zien aan haar 12-jarige kleindochter Kendall. "Ze vond het best cool," zegt Emmy.
Dus jij'heb je memoires ingevuld en wil het op je boekenplank zien. Een print-on-demand-uitgever kan een boek in enkele minuten afdrukken en binden, één voor één terwijl ze worden besteld, met dezelfde kwaliteit die u in de winkel ziet. Door boeken te drukken zoals zij'opnieuw besteld, diensten zoals iUniverse.com en Xlibris.com houden de kosten laag, waardoor schrijvers een memoires kunnen publiceren voor honderden dollars, niet voor duizenden. Na aanvankelijke kosten kosten boeken gewoonlijk $ 15-30 per kopie.