Trade union leaderships rushed to enter into partnership with capital to ensure profitability and 'international competitiveness' in the global market place, while the leaders of nationalist regimes in the so-called underdeveloped countries, abandoned their programs of national economic development, declaring their willingness to provide investment opportunities for global capital and their adherence to 'free market principles'.

தொழிற்சங்கத் தலைமைகள் இலாபத்தையும் ``சர்வதேசப் போட்டியையும்`` உறுதிப்படுத்துதற்கு மூலதனத்துடன் பங்குதாரராக நுழைவதில் விரைந்தனர். அதேவேளையில் வளர்ச்சி பின்தங்கியுள்ள நாடுகள் என்று அழைக்கப்படுவனவற்றின் தேசிய ஆட்சிகளின் தலைவர்கள், பூகோள மூலதனத்துக்கு முதலீட்டு வாய்ப்புக்களை வழங்குவதற்கும் ``சுதந்திரச்சந்தைக் கோட்பாடுகள்`` மீதான தங்களின் பற்றுக்குமான தங்களின் ஆர்வத்தினைப் பிரகடனம் செய்துகொண்டு, தங்களின் தேசியப் பொருளாதார அபிவிருத்தி வேலைத்திட்டங்களைக் கைவிட்டனர்.
