Only on the basis of such an approach can one explain, for example, why academic figures such as Milton Friedman and Friedrich Hayek, regarded as intellectual oddities in the 1950s and 1960s, came to be seen as founts of economic wisdom by the 1980s.

உதாரணமாக, இந்த அடிப்படையிலான அணுகுமுறையால் மட்டுமே ஒருவர், 1950 களிலும் 1960களிலும் விசித்திரமான அறிவு ஜீவிகளாகக் கருதப்பட்ட மில்டன் பிரைட்மேன்[Milton Friedman] மற்றும் பிரைட்ரிச் ஹெய்க் [Friedrich Hayek] போன்ற கல்விமான்கள் 1980 களில் பொருளாதார அறிவுடைமையின் ஊற்று என்று ஏன் பார்க்கப்பட்டார்கள் என்பதை விளக்கமுடியும்.
