Bandaranaike's death is a physical expression of the fact that the era in which representatives of the national bourgeoisie were able to present themselves as anti-imperialists, defenders of the oppressed masses and even socialists is well and truly gone.

சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவின் மரணம், தேசிய முதலாளி வர்க்கத்தின் பிரதிநிதிகள் தம்மை ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பாளர்கள் ஆகவும் ஒடுக்கப்பட்ட வெகுஜனங்களின் பாதுகாவலர்களாகவும் ஏன் சோசலிஸ்டுகள் ஆகவும் கூடக் காட்டிக் கொள்ள முடிந்த கால சகாப்தம் உண்மையில் கடந்து போய்விட்டது என்பதற்கான ஒரு அப்பட்டமான வெளிப்பாடாகும்.
