However, the most sinister part of the law has gone completely without comment because it meets with the agreement of the trade union bureaucracy and its allies amongst France's so-called left and radical left parties: 'The employer and the representative trade union organisations engage in negotiations with the purpose of signing, before January 1, 2008, a framework-agreement organising a procedure for the prevention of conflicts and tending to develop social dialogue.' Here the class collaborationist concept of 'social partnership', so dear to European Union commissions, is crystallized into legal obligation.

ஆயினும், சட்டத்தின் மிகக் கொடிய பகுதி எவ்வித கருத்துத் தெரிவிப்பும் இல்லாமல் இருக்கிறது; ஏனெனில் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவம் மற்றும் பிரான்சின் இடதுகள் மற்றும் தீவிர இடது கட்சிகள் என அழைக்கப்படும் அமைப்புக்களுடைய உடன்பாடு இதற்கு உள்ளது: "முதலாளியும் தொழிற்சங்க அமைப்புக்களின் பிரதிநிதிகளும் ஜனவரி 1, 2008 க்குள் கையெழுத்திடும் நோக்கத்துடன் பேச்சுவார்த்தைகளில் ஈடுபட வேண்டும்; பூசல்களை தவிர்க்கும் வழிவகை மற்றும் சமூக உரையாடலை வளர்க்கும் போக்கு உடைய வடிவமைப்பு உடன்பாட்டிற்கு அவை பாடுபட வேண்டும்." இங்கு வர்க்க ஒத்துழைப்பு கருத்துப்படிவமான "சமூகப் பங்காண்மை" என்று ஐரோப்பிய ஒன்றிய ஆணையங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த கருத்து ஒரு சட்டபூர்வ கட்டாயமாகப் படிம நிலை பெறுகிறது.
