Enron was fond of another procedure known as mark-to-market, which allowed it to increase the value of present assets held by the company (e.g., long-term contracts for the sale of energy) by estimating future market prices.

இதன்படி தற்பொழுது கையிருப்பிலுள்ள சொத்துக்களின் மதிப்பை வருங்காலத்தில் அது எவ்வாறு கூடுதல் மதிப்புப் பெறலாம் என்பதை ஊகமாக மதிப்பிட்டு உயர்த்திக்காட்டலாம் (நீண்டகால ஒப்பந்தங்களை மின்சக்தியை விற்பனைக்கு பெற்றுக்கொள்ளல்).
