But unlike 1917, state power did not pass into the hands of the Iranian workers, for there was no revolutionary proletarian party, no Bolshevik party, to rally the peasantry and other sections of the petty bourgeoisie behind the leadership of the working class and to advance the program of socialist revolution as the only means to achieve genuine national liberation and meet the needs of Iran's toilers.

ஆனால் 1917ஐ போல் இல்லாமல், அரச அதிகாரம் ஈரானிய தொழிலாளர்களின் கைக்கு வரவில்லை; ஏனெனில் அங்கு ஒரு புரட்சிகர பாட்டாளி வர்க்கக் கட்சியோ போல்ஷிவிக் கட்சியோ விவசாயிகளையும் மற்ற குட்டி முதலாளித்துவ பிரிவுகளையும் தொழிலாள வர்க்கத்தின் தலைமையின் பின்னே கொண்டுவரும் வகையில் இல்லை; ஈரானில் உழைக்கும் மக்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து உண்மையான தேசிய விடுதலையை சாதிக்கும் ஒரே வழியாக சோசலிசப் புரட்சி வேலைத் திட்டத்தை முன்வைப்பதற்கு எந்த அமைப்பும் இல்லை.
