The intransigence of the film and television studios, their refusal to give up a cent of their massive profits, points to a far deeper issue: the essential incompatibility of a system based on the private ownership of powerful means of entertainment and communication with not only the immediate needs of film and media workers, but the democratic aspirations and cultural needs of the population as a whole.

திரைப்பட மற்றும் தொலைக்காட்சி படப்பிடிப்புநிலையங்ககளின் பிடிவாதத் தன்மை, தங்களுடைய மகத்தான இலாபங்களில் ஒரு சென்ட் கூட பிறருக்கு விட்டுக் கொடுக்க மறுக்கும் நிலை இன்னும் ஆழ்ந்த பிரச்சினையைத்தான் சுட்டிக் காட்டுகிறது: சக்திவாய்ந்த பொழுதுபோக்கு, தகவல் கொடுக்கும் துறையை தனியார் உடைமை தன்னுடையதாக்கிக் கொண்டிருக்கும் முறை அடிப்படையில் திரைப்படம் மற்றும் ஊடகத் தொழிலாளர்களின் உடனடித் தேவைகளை தீர்ப்பதற்கு இயைந்து போகாது என்பது மட்டுமல்லாமல், மக்கள் அனைவருடைய ஜனநாயக அபிலாசைகள் மற்றும் கலாச்சார தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய முடியாது என்பதையும் காட்டுகிறது.
