While armed struggle is a legitimate and inevitable tactic in the struggle against foreign military occupation, it is not an end in itself and cannot take the place of a political program that educates, guides and inspires masses of people.

வெளிநாட்டு இராணுவ ஆக்கிரமிப்பின்போது, ஆயுதமேந்தி போராடுவது என்பது நெறியான, தவிர்க்க முடியாத தந்திரோபாயம் என்றாலும்கூட, அதுதாமே இலக்கு அல்ல மற்றும் மக்கட்திரளுக்கு கல்வியூட்டும், வழிகாட்டும் மற்றும் ஊக்கமூட்டும் ஓர் அரசியல் வேலைத்திட்டத்தின் இடத்தை எடுக்க முடியாது.
