For centuries, the social development in Tibet never surpassed the level of a semi-nomadic economy, supplemented by subsistence farming.

பல நூற்றாண்டுகளாக திபெத்தின் சமூக வளர்ச்சி அரை நாடோடிப் பொருளாதார நிலையை கடந்தது இல்லை; உயிர் வாழ்வுக்குத் தேவையான விவசாயம் செய்யப்பட்டது.
