Nevertheless, the dropping of atomic bombs on two Japanese cities, a decision that President Truman cheerfully admitted did not cause him to lose an hour's sleep, was an act of barbarism. As the American historian Gabriel Jackson was to write many years later, 'In the specific circumstances of August 1945, the use of the atom bomb showed that a psychologically very normal and democratically elected chief executive could use the weapon just as the Nazi dictator would have used it.

ஆயினும்கூட, இரண்டு ஜப்பானிய நகரங்களில் அணுகுண்டு போடப்படவேண்டும் என்று ஜனாதிபதி ட்ரூமன் எடுத்த முடிவு தன்னை ஒன்றும் ஒரு மணி நேரம்கூடத் தூக்கம் வராமல் கவலைக்கு உட்படுத்திவிடவில்லை, என்று அவராலேயே களிப்புடன் கூறப்பட்ட இச்செயல் உண்மையில், ஒரு மிருகத்தனமான செயலாகும்; அமெரிக்க வரலாற்றுப் பேராசிரியாரான காப்ரியல் ஜாக்சன் பல ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் இதைப் பற்றி எழுதுகையில், "ஆகஸ்ட் 1945ன் குறிப்பான சூழ்நிலையில் அணுவாயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டமை, உளவியல் ரீதியாக நன்றாக இருக்கும் மற்றும் ஜனநாயக ரீதியாக தேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட தலைமை நிர்வாகி நாஜி சர்வாதிகாரி அதனைப் பயன்படுத்தியிருக்கக் கூடிய வகைகள் போலத்தான் கையாண்டுள்ளார் என்று கூறமுடியும்.
