b'\n_START_ARTICLE_\nUngka Tangan Putih\n_START_SECTION_\nCiri-ciri fizikal\n_START_PARAGRAPH_\nBeratnya Ungka Tangan Putih antara 4.5 hingga 6 kilogram. Warna kulit Ungka Tangan Putih berbeza-beza dari warna hitam dan coklat tua ke warna coklat muda. Walau bagaimanapun, mereka sentiasa mempunyai gegelung bulu putih pada sekeliling mukanya yang hitam. Tangan dan kakinya juga berwarna putih. Kedua-dua ungka jantan dan betina mempunyai kesemua kelainan warna dan saiznya juga tidak banyak berbeza. Serupa dengan ungka yang lain, ungka ini mempunyai tangan yang panjang tetapi tidak berekor.\n_START_SECTION_\nMakanan\n_START_PARAGRAPH_\nUngka Tangan Putih merupakan haiwan siang serta arboreal dan tinggal di hutan hujan. Mereka jarang turun ke tanah, tetapi menggunakan lengan yang panjangnya untuk berayun dari pokok ke pokok. Makanan utamanya terdiri daripada buah-buahan yang masak sahaja, walaupun mereka kekadangnya juga makan daun muda, tunas dan serangga.\n_START_SECTION_\nPembiakan\n_START_PARAGRAPH_\nUngka ini mengamalkan monogami dan mengawan seumur hidup tanpa musim yang tertentu. Kumpulan-kumpulan keluarga tinggal di kawasan-kawasan tertentu sepanjang hidupnya dan melindungi kawasannya dengan teriakan duet (yakni ungka jantan bersama dengan ungka betina) untuk mencegah ungka lain daripada memasuki kawasan mereka._NEWLINE_Dari segi pembiakan, Ungka Tangan Putih serupa dengan ungka yang lain. Tempoh kehamilannya ialah tujuh bulan dan biasanya, mereka melahirkan satu anak setiap dua tahun. Walaupun penjagaan anak ungka adalah tanggungjawab ibunya, bapa dan saudara kandung yang lebih tua juga membantu. Anak ungka disusui selama kira-kira dua tahun dan menjadi matang pada sekitar lapan tahun. Walaupun mereka kemungkinan boleh berdikari pada umur yang lebih awal, mereka tidak meninggalkan kumpulan keluarganya sehingga mereka mencapai kematangan seks. Ungka ini boleh hidup selama 25 tahun di hutan belantara.\n_START_SECTION_\nPengekalan\n_START_PARAGRAPH_\nUngka Tangan Putih diancam dalam pelbagai cara: adakalanya mereka diburu untuk dagingnya dan ada juga, ungka dewasa dibunuh untuk menangkap anak-anaknya bagi menjadikan binatang kesayangan. Walau bagaimanapun, kehilangan habitat merupakan bahaya yang terbesar. Dengan pantasnya, hutan-hutan Asia Tenggara telah dibasmi untuk menjadikan ladang dan petempatan manusia. Walaupun terdapat taman-taman negara dan kawasan-kawasan perlindungan, tempat-tempat itu sering tidak diawasi dengan baik dan undang-undang perlindungan yang tersedia jarang dikuatkuasakan.'