มีรักก็มีทุกข์ ถึงสุขก็ชั่วคราว รักเป็นบ่อเกิดของกิเลสตัณหาที่แท้ ทำให้หลงทางได้ง่าย รักตัวเองมากก็มีมานะกับสักกายทิฏฐิเยอะ รักคนอื่นมากก็กระตุ้นกิเลสโลภ โกรธ หลง รักเดียวที่ปลอดภัยคือรักแบบพรหมวิหารสี่ แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่าย ถ้าใจไม่เคยฝึกมาดี ยากที่จะคงสภาพใจให้รักแบบนั้นได้นาน