Pero Pardo de Cela
|Desgalego... rirse dunha maneira de ser, a nosa!|
Este artigo ten un alto contido de humor galego.
Se non é desta rexión sacra, é probable que
non entenda algunhas cousas.
|Pardo de Cela|
|Información|
|Nacemento||Probablemente c. 1425|
Betanzos, Acoruña Galicia
|Falecemento||17 de decembro de 1483|
Mondoñedo
|Nacionalidade||galega|
|Profesión||Fundador|
Quizais quixo dicir: William Wallace
— Google sobre Pero Pardo de Cela
Índice
Vida, milagres, orxías e badaladas a media noite[editar]
Pero naceu en Chantada, segundo fillo dunha familia da nobreza de Galiza, ao morrer seu irmán maior (por culpa duns constipados) Pero é nomeado vinculeiro e queda cos bens da casa, enchúfano na administración sendo delegado do estado central en Mondoñedo, alí sae tódlas noites pols discotecas pra ver de ligar algunha hembra real e finalmente consígueo e casa coa filla do conde de lemos, ademais o tío dela agasállales coas rendas de todo o bispado.
Pero segue ascendendo e consigue ser alcalde de Viveiro, aproveita as rentas e constrúe un par de castelos nun outeiro nas súas terras e éncheos con latin kings, pero nisto que chega a Peste Negra e as rentas baixan e pero xa non pode darse os luxos de antes, súa muller xa non fode tanto con él porque ten medo a contaxiarse e intérnase nun mosteiro. Pero todo encarraxado toma medidas, botas ós seus latin kings ao monte pra que vaian a depredar ún pouc ós vasalos do conde veciño e tiraralle das orellas dos seus propios vasalos que non pagan as rendas.
A revolta irmandiña[editar]
- Artigo principal: Revolta irmandiña.
Debido a alza do Euríbor xunto cunha devolución da moeda por parte do rei fai que as cousas empiroen, asi que os burgueses de galicia álzanse en ramas contra sos señores feudais, é a Revolta Irmandiña, a Pero Pardo bótano fóra da Galiza xuntos coas da súa clase social. Pero exíliase en Portugal, alí conspira xunto con Pedro Madruga e o Arcebispo de Compostela pra reconquistar Galicia e ao ano seguinte consígueno, Pardo de cela fai que lle reconstrúan seus castelos, queima algunhas aldeas e colga a case tódolos seus vasalos pra impulsar a economía do lugar.
A guerra de sucesión e o enfrontamento coa coroa[editar]
- Artigo principal: Guerra de Sucesión Castelá.
Mais chega outra guerra, a guerra de sucesión entre os Reis Católicos e a raíña lexítima, Xoana a Beltranexa, como a muller de Pero Pardo de Cela é curmá de Sabela a católica escollen o seu bando e axúdana a triunfar. Como premio a nova raíña envíalle un par de rendas e novos nomeamentos ao mesmo tempo que envía un exército pra domar aos señores feudais de Galicia. Pardo de Cela é perseguido por aqueles cos que loitou ao seu lado pola raíña Sabela, consegue refuxiarse na súa fortaleza da Frouxeira e alí ficará asediado durante tres anos.
Como os casteláns non daban sacado ó páxaro da Frouxeira nin sequera ensinándolles os novos números da Playboy que dentro non tiñan conseguen subornar a varios criados e entran dentro do castelo; pero tamén Pero Pardo consigue fuxir de alí e vai ver a unha puta (porque levaba 3 anos sen chingar) e alí despois de foder durante toda a noite deu aviso pra que o foran buscar os casteláns que o apredsarone o levalon a Mondoñedo.
En Mondoñedo fixéronlle un xuízo tipo Xullo do 36, a súa muller ao ver que non se libraba foi cabalgando até Toledo pra pedir perdón polo seu home e seu fillo, conseguido o perdón xa caera a Frouxeira, e lle ían corta-la cabeza. Debido a un preito que tiñan os cregos do bispado e varios nobres pequenos que querían medrar á costa do mariscal enviaron un piquete a unha ponte pola que tiña que pasar a muller do condeado e alí fixéronlle pasar o tempo mentres na praza de Mondoñedo lle cortaban a cabeza a seu home e seu fillo.
Cantar de Pero Pardo de Cela[editar]
Aló polo tempo dos castelos Pero Pardo de Cela señoreaba
moitas mozas labregas violentaba e ningunha protestaba
tal señoreaba o de señor de Cela.
Aínda seus vasalos protexía contra de herexías comunistas,
cando os reises de Castela foder o querían,
por non elexir a moi puta Sabela.
Sabido era guerra entre dúas irmás,
por codiciar o trono castelán,
mais Pero Pardo certa palabra dera e defendía á Beltranexa
mentres Sabela perxurar o tentaba.
Os reis codiciosos son desa natura
mais señores que ninguén procura
mais se non obedecedes o amor pouco dura,
Pero Pardo de Cela esa lei non atura.
O marechal polos seus chama
e ningún deles lle falla
Veñen os de Outomuro, Cedofeita e Carballada
súa familia toda a él se achega pra vingar a canallada.
Á alta fortaleza suben, desde alí ós isabelinos vixían
estes todo o van queimando, ningunha arboreda perdoarían
en chegando ós altos muros aldrexaban e cerco poñían
Corren os días, no castelo presos e seguros están, toda festa facían.
Alí os altos señores de Outomuro dentro se solazaban
garndes comida strouxeran e ningún prato perdoaban
os de Cedofeita viño e hidromel transportaran
ninguén fame e sede pasaban
os de Carballada pobres non eran pero tempo non lles dera.
Entre ees estaba o sabio Merlín, que a defensa trouxera seu canón
tamén o bravo Roldán, batalla non se perdía o moi toleirán co seu espadón
Santiago matamouros non puido chegar nos eu lugar veu Rei Cintolo e seu misilón
tamén se achegou a Raíña Lupa e Rei Duio, xuntos trebelan nun bélico maquinón.
Días e mais días, os casteláns isabelinos as murallas atacan
ningún deles, por moi forte que sexa, as traspasan
Incluso chegan mais exércitos, o arzobispo de Compostela e outros señores se achegan
A pola paz non veñen, a Pardo de Cela súa caeza queren
O mariscal e seus homes boa malleira lles dan.
Casteláns e arzobispo non poden mais, pero a cabeza do Mariscal prometeron
conxura ó demo e mailo PP os dous so batidos e cedo marcharon
Xa á OTAN chamar querían, cando un cuñado do Mariscal, avisados se achegaron.
Pois tiña gran medo do que viñera despois, e as costas garadar se quería o moi felón.
O cuñado do Mariscal negociou cos casteláns
moito ouro quería e na tele como un heroe saír quería
os isabelinos firmaron,o cuñado firmou e a testa do marechal correu.