يَا أَبَا ذَرٍّ الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ وَ مَا أَصْبَحَ فِيهَا مُؤْمِنٌ إِلَّا حَزِيناً فَكَيْفَ لَا يَحْزَنُ الْمُؤْمِنُ وَ قَدْ أَوْعَدَهُ اللَّهُ جَلَّ ثَنَاؤُهُ أَنَّهُ وَارِدُ جَهَنَّمَ وَ لَمْ يَعِدْهُ أَنَّهُ صَادِرٌ عَنْهَا وَ لَيَلْقَيَنَّ أَعْرَاضاً وَ مُصِيبَاتٍ وَ أُمُوراً تَغِيظُهُ وَ لَيُظْلَمَنَّ فَلَا يُنْتَصَرُ يَبْتَغِي ثَوَاباً مِنَ اللَّهِ تَعَالَى فَلَا يَزَالُ حَزِيناً حَتَّى يُفَارِقَهَا فَإِذَا فَارَقَهَا أَفْضَى إِلَى الرَّاحَةِ وَ الْكَرَامَةِ
اباذر! دنيا زندان مؤمن و بهشت كافران است و هيچ مؤمنى در دنيا صبح نكند مگر آن كه حزين باشد و چرا حزين نباشد كه خداوند بوى بيم داده است كه حتما به دوزخ در خواهد آمد ولى وعده بيرون شدن از دوزخ حتمى نيست و در دنيا دچار گرفتارى ها و مصيبت ها و رنج هاى جانكاه مى شود و ستم مى بيند و كمك نمى شود و دل به ثواب خدا بسته و همواره محزون است تا از دنيا جدا شود و آنگاه است كه به راحت و مقام ارجمند نايل آيد.