Në skenën
politike të Kosovës, dukuria tipike qysh nga liria e saj ka qenë
mostoleranca. Ardhja e lirisë i gjeti
kosovarët në llogore të kundërta me njëri tjetrin. Në njërën anë ishte pakica
luftëtare, që, si në kohërat pushtuese greko-romake kërkonte plaçkën e luftës
por edhe mirënjohjen dhe duartrokitjen e shumicës së nënshtruar, pacifiste.
Kapardisja dhe
përçmimi e në raste të veçanta edhe dhunimi ndaj shumicës së sivëllezërve të vet të vuajtur ishin cilësitë më të spikatura
të "fitimtarëve".
Lavdia e fitores dhe dafinat e fillimit do të
duhej të ballafaqoheshin shpejt me zemrat e qytetarëve. E këtu do të vinte zhgënjimi
i parë i madh. Populli i heshtur, i vuajtur dhe i përçmuar për mos heroizmin e
tij (krejt njerëzor) i ndëshkoi luftëtarët e lirisë me votë.
Tmerret e mëdha
të genocidit serb i vuajti më shumë popullata sesa luftëtarët. Përdhunimet,
vrasjet e të pafajshmëve u bënë në hundën e luftëtarëve. Golgota e dëbimit
masiv shoqëruar me masakra e dhunë u vuajt nga shumica jo luftëtare kur këta të
fundit sodisnin me dylbi nga pozicionet luftarake. Të pafuqishëm t'i mbronin.
Një pjesë e
mllefit të madh të luftëtarëve vinte pikërisht nga kjo dëshmi e pafuqisë së tyre. Kalvari i vuajtjeve të
shumicës ishte edhe prova e gjallë e
mungesës së heroizmit nga luftëtarët. Në një luftë që ka pasë 20 mijë
përdhunime nuk mund të flitej për heronj të gjallë. Të tillët tashmë thjesht
kishin vdekur.
Ishte koha për një paqtim të madh shpirtëror.
Luftëtarët duhet të përqafonin popullin, të bëheshin një. Në fund të një lufte
çfarë ishte ajo e Kosovës kishte vetëm të mbijetuar. Dikush i mbijetoi sulmeve
me tanke e të tjerë genocidit shfarosës. Ndoshta prej këtu duhej të fillonte
themeli i së ardhmes. Nëse luftëtari përqafon dezertorin frikacak, në emër të
një të ardhme të përbashkët, atëherë kemi një bazë të mirë për të ardhmen.
Dhe këtu rolin
kryesor e kishte çlirimtari (kur them çlirimtari nuk kam parasysh çlirimtarin e
vërtetë, atë ndërkombëtar, por atë të supozuar, UÇK).
Por fitmtarit i
mungoi edhe mençuria edhe forca për ta bërë këtë. Në mungesë të kësaj paqeje
shpirtërore, qysh atë kohë u krijuan dy tabore, njëri i paqes (qytetarët,
viktimat, pacifistët dhe dezertorët) dhe tjetri i luftës (luftëtarët dhe mbështetësit
e tyre). Të dyja palët kishin nga një profet; në njërën anë ishte Thaçi në anën tjetër Rugova.
Tani, sërish
jemi përpara një momenti të tillë thelbësor. Sfida është nga ato që jetohet njëherë
në 100 vjet. Bëhet fjalë për jetët tona.
Mbrëmë Kryeministri
me mandat të diskutueshëm (ndaj tij janë gati të votojnë kundër në seancën më të
afërt mbi 61 deputetë) shpalli kufizimin e daljes së popullsisë dhe, menjëherë
pas tij, Presidenti e shpall antikushtetues vendimin e Kryeminstrit.
Paralel me këtë
zhvillim, në Kosovë dalin pozitivë me virus edhe hiç më pak se 26 raste të
reja!
Çfarë të bëjnë
qytetarët? Të dalin apo të mos dalin nga shtëpitë? Të vdesin për inat të njërit
apo të rrojnë për inat të tjetrit?
"Mos i trazoni
zemrat dhe ato do të rrahin për ju"- thotë Volteri.
A e di klasa
politike se të gjithë po shahen qysh mbrëmë? Që përkrahësit e Albinit po shajnë
gjithë të tjerët (si mund të jenë ndryshe veç kështu ata) dhe që gjithë të tjerët
po shajnë Albinin? A është kjo që po kalojmë lojë apo vdekje, është realitet
apo absurd?
A ka ndonjë ndër
politikanët e Kosovës që mund të bëjë atë që nuk u bë në fillim të lirisë, pra
një paqtim mes të kundërtish? A mundet Albin Kurti, Hashim Thaçi, Isa Mustafa, Ramushi
etj, të bien dakort që mbi ata dhe mbi gjithçka, në kushte pandemie është jeta?
Dhe në emër të jetës së popullit të tyre ata duhet të bëhen njësh këto kohë.
Ndoshta i takon Isa Mustafës, si më i vjetri ndër ta, të sakrifikojë, të caktojë një Ministër tjetër deri sa të
mbarojë ky makth që e bën edhe Presidentin e Amerikës të dridhet! E kur të vijë
ajo ditë ai do mbahet mend si shpëtimtari.
I fortë është
ai që pranon një faj që ndoshta nuk e ka. Boll që ai pranim faji t'i shërbejë
paqes, dialogut, të ardhmes. "Luftë për të marrë fajin" – ky është thelbi i
tolerancës thotë diku Tolstoi. E imagjinoni një botë ku Isa, Hashimi, Albini
dhe Ramushi zihen për të marrë fajin?
Hiqni dorë nga
sjelljet normale fajhedhëse! Në situate si kjo, i fortë është ai që kërkon
ndjesë, ai që përulet, ai që kërkon dhe gjen kompromisin. Nuk mund të prishet
Qeveria (sido që veprimi mund të përligjet). Njerëzit duhet të rrijnë në shtëpi
me çdo kusht. Në Spanjë sot pacientët e sëmurë rrinin të shtrirë në pllakat e
spitalit, në Itali stafi mjekësor zgjedh mes pacientëve se kë të shpëtojë. Mos
mendoni se Kosova apo Shqipëria ka imunite ndaj këtij virusi?
Kam frikë se po
të përmend të vërtetat do më akuzojnë për panik ndaj nuk po e çoj më tej.
Mundet që paqen
ta bëjë Thaçi, Ramushi dhe Fatmiri duke refuzuar mocionin si në kohë të
papërshtatshme. Mundet që të thirret një takim i Këshillit të Sigurisë dhe të
diskutojë masat e jashtëzakonshme. Por kurrsesi nuk duhet që në këtë situatë,
një vend i vogël e i varfër si Kosova të ketë konflikt institucional të
vazhdueshëm.
Ai që sakrifion
në këto momente nga e drejta e tij është heroi.