Nga Genta Kaloçi – Sali fashisti bajgë po të përshëndes ty like legenin me shokë pd+lsi me fjalët e gjeneralit Shefqet Peçi…
Do paguani çdo gjë. Klajda baxhella shkarkoje direkt përgjegjsin që la të hynte flogerta krypin në takimin me ambasadoren. Do I villni të gjitha, erdhi koha juaj, mjaft kancer keni prodhuar në vend do e provoni së shpejti në lëkurë.
Ne nga celula jua sigurojmë një realitet të tillë që e meritoni të gjithë pa përjashtim.
Vdekja e Shefqet Peçit në burg. Marrë nga gazeta Dita.
Qysh në ditën e parë të burgimit Shefqet Peçi thirri në ndihmë armën e vetme që i kishte mbetur.
Duke pasur përvojën e rinisë së hershme si i burgosur në Burgun e një antishqiptari tjetër, Ahmet Zogu, shpalli grevën e urisë.
Por shpalli edhe një grevë tjetër të panjohur dhe të padëgjuar kurrë më parë, Grevën Juridike. Kjo e dyta bëri kurioz jo vetëm opinionin publik brenda Shqipërisë, por mbi të gjitha opinionin ndërkombëtar.
Gjenerali nuk pranoi të merrte më asnjë medikament, megjithëse pa to nuk mund të jetonte më. Shefqet Peçi shkuli gjilpërën që i ishte ngulur për t'i dhënë serume për ta mbajtur gjallë dhe e hodhi tej, mbajtësin e qelqit të serumit, duke e thyer dhe derdhur këtë serum. Dhe nuk pranonte të merrte asnjë serum, asnjë medikament, asnjë lloj ushqimi. Vinin mjekët dhe personeli mjekësor infermierë dhe e mbanin me dhunë nga krahët e koka dhe i hapnin gojën me zor.
Se ku e gjente atë forcë, vetëm ky dragua Shefqet Peçi e dinte, por duke përsëritur thirrjet "Fashista", "Poshtë Fashizmi", "Poshtë bajga Sali", i pështynte ilaçet dhe ata që mundoheshin t›ia jepnin me forcë, e shkulte gjilpërën dhe tubin e serumit dhe i flakte tej.
***
Ndërsa "Greva Juridike" ishte akoma më interesante. Shefqet Peçi ndaloi kategorikisht kontaktet me çfarëdo lloj oficeri të policisë gjyqësore, prokurorë, gjykatës, avokat etj. Ata vinin t'a pyesnin, t'i merrnin ndonjë firmë për të përfunduar hetimet, por Shefqet Peçi veç i shante me fjalët e tij vëndçe labe, i peshtynte dhe i përcillte me thirrjet "Poshtë Fashizmi".
Kjo situatë dramatike, por tepër heroike, zgjati plot njëmbëdhjetë ditë. Ditën e dymbëdhjetë, ose në datën 23 tetor 1995 gjenerali i famshëm antifashist, me një buzëqeshje të hollë dhe fin, që i delte nga thellësia e shpirtit, me anën e së cilës ai thoshte "ia dola", mbylli sytë, duke e bërë edhe vdekjen po aq madhështore dhe heroike, sa edhe veprën e tij të lavdishme antifashiste.
Në fakt ajo nuk ishte një vdekje natyrale, ishte një vrasje makabër politike, ishte një hakmarrje primitive politike e pushtetit neofashist të Berishës kundër një heroi legjendar, përfaqësues i denjë i Shqipërisë antifashiste.
Hetimet nisën në vetë të parë, domethënë i nisi pushteti neofashist i Berishës, por nuk i mbylli dot. Akuza nuk u formulua dot. Ky Hero i Popullit, ky komandant legjendar, ky antifashist i madh, jo vetëm "de fakto", por edhe "de jure", me gjithë përpjekjet dhe metodat fashiste që përdori Berisha kundër tij, iku nga kjo jetë i pafajshëm, i pa akuzuar, i pa dënuar, një hero i vërtetë.
Nga Genta Kaloçi