Koleksioni i 20 poezive të pavdekshme, të famshme dhe më të mira të dashurisë së vjeshtës
Dhe pas grumbujve të vjershave të shkruara mirë vjeshtore që ju kam dërguar më parë, sot kam përpiluar 20 poezitë më të famshme të vjeshtës së pavdekshme nga e kaluara e deri më sot sipas popullaritetit dhe dashurisë së artistëve. për ju. Ky koleksion i famshëm i poezive të dashurisë së vjeshtës përfshin 20 poezi nga shumë autorë të njohur si Luu Trong Lu, Xuan Dieu, Nguyen Binh dhe Han Mac Tu. Ashtu është, cili shpirt poetik nuk mund të lëvizet para vjeshtës? Por si ka hyrë vjeshta në shpirtin e atyre poetëve, a është i njëjti humor trishtimi dhe ndarjeje si imazhi i një gjetheje që lë pemën kur vjen vjeshta? Për të ditur më shumë rreth kësaj, ju lutemi hidhini një sy koleksionit të mëposhtëm të poezive të pavdekshme të vjeshtës, poezi të bukura dhe emocionale të vjeshtës, poezi vjeshtore që kanë shkuar përgjithmonë!
Unë nuk e dëgjoj vjeshtën
Nën hënën e turbullt?
Nuk e dëgjoj emocionin
Imazhi i pushtuesit
Në zemrën e tezes?
Unë nuk e dëgjoj pyllin
Gjethet e vjeshtës shushurijnë
Dreri i artë i hutuar
Duke shkelur gjethet e verdha të thata?
Papritur kuptoi aromën e guava
Hidheni në erë
Mjegulla rrjedh nëpër rrugicë
Thu dukej se kishte rreth
Lumi është i qetë
Zogjtë fillojnë të nxitojnë
Ka re vere
Shtrydhni gjysmën tuaj që të bjerë
Sa diell ka mbetur akoma
Shiu ka rënë
Bubullima është gjithashtu më pak befasuese
Në pemët e vjetra.
Shelgjet qëndrojnë në zi,
Flokët e trishtuara ranë me mijëra lot;
Këtu vjen vjeshta – vjeshta e ardhshme
Me fletë ari të endur me kajsi të zbehur.
Më shumë se një lule ka rënë nga degët e saj
Në kopsht e kuqja zbehet bluja;
Dridhjet tundin gjethet…
Degët e thata janë të holla dhe të brishta.
Ndonjëherë vajza e hënës hutonte veten…
Nga larg, mjegulla fillon të zbehet…
Dëgjova të ftohtin në erë…
Në anije nuk kishte njerëz…
Retë janë zhdukur ende, zogjtë fluturojnë larg,
Moti është i trishtuar dhe i ndarë.
Vajzat pak a shumë të trishtuara nuk flasin
Duke u mbështetur te dera, duke parë larg, duke menduar.
4, Vjeshtë (Xuan Dieu)
Vesa e perlave rreth purtekës;
Dielli i vogël vajtoi pasdite.
Topi i zbrazët i tymit mbi bajame;
Dega blu dridhej me këmbët e saj.
Era e heshtur, retë e qeta, figura e largët e vjeshtës,
Sapo ra shiu në mesditë, tashmë është vonë pasdite.
I trishtuar në lumin blu u dëgjua përsëri,
Në mënyrë të paqartë në një zog që kalon.
Pranë derës ndaloi gjilpëra për të qëndisur brokadën,
Sytë e lumtur femërore si varka.
Në erën e vjeshtës, krizantemë të verdhë në gardhe,
Ngjyra e lavdishme e poinsettia.
Uji i ftohtë i pellgut është mbledhur i pastër,
Atrofi i një varke të vogël peshkimi.
Valët blu ndjekin valët paksa valëzuese,
Gjethet e verdha në erë do të fryjnë.
Retë që notojnë në qiellin blu,
Rruga gjarpëruese e bambusë është bosh.
I mbështetur në jastëk, nuk mund ta lëshoj shufrën për një kohë të gjatë,
Ku lëviz peshku nën këmbët e rosës.
Mëndafshi i qiellit që thur me kë shtrihet,
Kush i la zogjtë të fluturojnë në Quang Han,
Dhe kushdo që mban gjak në dëborë,
Një copë pallto lëkure delesh duket e lulëzuar.
Retë nxjerrin lot të panumërt,
Një burim i ndarjes mes vetmisë.
Pse të mos zbukurosh smogun,
Në zemrën time, momenti po lëkundet.
Ky është një plazh i ftohtë dhe indiferent,
Me një ndjenjë trishtimi, zbrazëtie dhe vetmie.
Çfarë peme është e hollë dhe që dridhet,
Një pararojë e vjeshtës së hollë të artë.
Kështu u shua në tinguj të thatë.
Një yll i çuditshëm rritet në drejtim të indit?
Poeti nuk ka lindur akoma?
Virgjëresha që e varrosi në fund të varrit?
7, Love Autumn (Han Mac Tu)
Mbrëmë, zonjusha Chuc dhe burri Demi
Duke folur për dashurinë nën urë
Më trego për një vit dashurie
Pse je i trishtuar gjatë gjithë kohës?
Atë natë, hëna e vjeshtës ishte çuditërisht e lumtur!
Njerëzit qeshin me fatin
Pse nuk mund ta shohim njëri-tjetrin qartë?
Takohemi në anë të rrugës edhe rastësisht?
Mbrëmë u ula në plazh duke u kujdesur
Hëna është e turpshme pas degës së pishës
E trishtuar, dua të kthehem, pyeti hëna:
A është vjeshta e ftohtë në zemrën tuaj?
Po çmendem sërish sonte
Harrojeni turpin tuaj, madje edhe turpin tuaj
Duke qëndruar në verandë duke pritur përgjithmonë
Harpa me zë të lartë në anë të lumit…
Dhe për të dëgjuar se kush do të largohet
Mos u kthe te Love Si
I fshij lotët, nuk më thahen sytë
E dua princeshën, mallko ndarjen!
Era mund të notojë në bregun e bambusë dhe të ndihet i trishtuar!
Në pellg uji u tha në re;
Lulja e lufës bie lule të verdha të shpërndara
Pilivesave u mungon dielli dhe fluturojnë.
Mbi digë thyhen barërat e këqija dhe prishet filli,
Bariu mërzitet dhe dëgjon
Në fshat zverdhet dhe pi duhan
Era kumbon zhurmën e daulleve në verë.
Në skelë, trageti nuk është vizituar ende,
Tymi blu i pasdites i ka rënë zbehtë ziles së mbretit.
Ata që presin varkën të shikojnë njëri-tjetrin kanë frikë nga errësira
Papritur u drodh sikur ndjeu një mjegull.
Liqeni i Lotusit ka aromë të zbehur
Zhduken edhe lulet e shegës
Së shpejti gjethet do të bien një nga një
Duke kapur vjeshtën gjatë gjithë rrugës
Nostalgji me flokë të gjata të shelgut të kuq
Hëna anoi një gjysmë floku ëndërrimtar
Trishtimi anon me zogun që largohet nga foleja
Dije ku të humbasësh, zemër e dashur
Vjeshta në male dhe lumenj zhduken papritur
Pema është e varur, bari është i gërvishtur
Çifti i Virgjëreshës është i trishtuar duke u mbështetur në derë
Dëgjoni sezonin e erës së ftohtë që kafshon buzët tuaja
Mjegulla mbulon kodrat dhe malet në distancë
Oh e dashur! Udhëtarëve u mungon shtëpia
Shiu dhe era jashtë botës
A po lulëzon ende kopshti i vjetër?
Babai plak pushoi së recituari me përtesë poezi
Mbani sytë hapur për milje
Karroca me kuaj kthehet për të hedhur pluhurin
Fëmija im nuk ka një letër për të dhënë
Një mijë baba i përulur plak fal
Trupi im është në borxh ndaj Ciganit
Buzëkuqet shiten lirë në mjegull
Cili është fitimi? Sa shumë vjeshtë!
Një reputacion paksa shumë iluziv
Dhe një lidhje dashurie e papërfunduar
Vjeshta po vjen, dyqanin me pakicë e adhuroj
Hije e kthjellët e atdheut me lot në sy.
Krizantemat e vjeshtës zbehen sërish
Varka e të cilit është e lidhur përgjithmonë nga korsia e lakuar e pemëve!
A doli personi nga dhoma?
Vjeshta lë çdo krah për dashurinë dhe dhembshurinë.
Ka një shërbëtore pallati me mbiemrin Vuong
Shkoni lart për të parë lumin Huong dhe humbisni shtëpinë.
Në fund të qiellit fluturojnë retë e bardha
Gjethet e verdha janë shumë të rralla
A shkojnë gjethet në pyll?
Vjeshta vjen me gjethe
Vjeshta shkon në det
Duke ndjekur ujin e pamasë
Vjeshta në krizantemë
Vetëm ti dhe unë
Vetëm ti dhe unë
Është nga vjeshta e vjetër
Papritur fryn era
Frymë për të gjitha trazirat:
Rruga e njohur është befas e çuditshme
Bari kthehet në drejtim të reve
Vesa natën faqet e lagura
Të ftohtin në dorë
Dashuria jonë është si një pemë
Stina e stuhishme ka kaluar
Dashuria jonë është si një lumë
Ka qenë një ditë e qetë
Koha është si era
Sezoni shkon me majin
Mosha sezonale vazhdon përgjithmonë
Vetëm ti dhe unë
Vetëm ti dhe unë
Qëndro me dashuri…
– Shikoni të dashuruarit e rinj
Shkoni me derrin me fat
Rëra është bosh, lumi është plot, pemët janë të shtangur,
Hapësira e valëzuar ndryshon sipas stinës.
Kush e thërret emrin tim pas mbulesës së gjetheve,
Rruga ime e vjetër e kthimit tani është mbledhur.
Retë e bardha fluturojnë larg me erën,
Zemra është si qielli në kohën e lashtë.
Duke i kthyer me hidhërim stinët e vjetra,
Poezi e shkruar në dy rreshta në erë.
Kudo është plot me lule dhe bar
Këmisha ime u mbush pa dashje me bar
Fjalët e dashurisë janë të holla si tymi,
Kush e di nëse zemra e tij ka ndryshuar?
Era i kthen retë prapa
Gjysma e vjeshtës ka mbaruar, gjysma e verës është ende këtu…
Hija bie në heshtje në këmbët e pemës,
Malet janë të shkreta, lumi është plot nostalgji.
Shpirti u ul në ajër
Tani anoni krahët për t'i mbajtur mend në eulogji.
Makina shkon, zëri është i zënë pasdite,
Zjarri i fshatit u ndez në çatinë e çadrës.
Jashtëzakonisht jeshile dhe e zbehur
Gjurmët e gjata, tekste poetike…
Vjeshta sapo erdhi dje,
Me një degë lulesh të thyer.
Vesa e rëndë mbjell koka bambuje,
Të ftohtin bartet nga era.
Vjeshta vjen në kopshtin anësor,
Ngjyra e re e befasuar e krizantemës.
Mbrëmë fqinji,
Em është i qetë, vjen vjeshta.
vajzë e vogël e guximshme,
Përmes një kopshti të vogël lulesh.
Toka është e fjetur nën bar,
Lule me ngjyra të nostalgjisë.
Ju shkoni, hëna është gati të plotësohet
Vjeshta është më shumë se gjysma, gjethet janë krokante dhe të thata
Lamtumirë në këtë skenë vjeshte
Zemra ime është plot me zëra, pse është plot me heshtje?
kthehem. Në mes të qiellit të natës
Buza e hënës mund t'i lejojë sytë tuaj të ndriçojnë rrugën.
Duke rënë për një çast… mbledhur si gjethe të rënë
Kur dolët jashtë në verandë?
Qielli është blu, nuk jam më i ri
Pemë krokodili për verën me fruta të gjitha të tharta
Kështu vera mbaroi në një çast
Një pikë e poezisë sate të shenjtë ka mbledhur ar
Erdha por nuk erdha
Tingulli i zogjve që cicërijnë me vonesë
Duke parë yjet natën
Hanoi noton në lumin e Kuq sonte
Dëgjo frymën e qiellit dhe të tokës në zhurmën e kriketave
Ngrini zemrën për të pirë për t'u dehur
Ju jeni shumë shpejt, unë jam kthyer shumë vonë
Toka mban pa kujdes rrotullimin
Këmbët e mia janë të lodhura dhe në heshtje ndjehen fajtore
Më kap në mes të jetës sime
Lakrat mbijnë natën dhe gjethet vyshken ditën
Ai shkarraviti jetën e tij në faqe
Koha është e ftohtë si një gomë
Vjeshta e zbehtë e artë është këtu
Mos këndoni më, mblidhni ar, shkoni të flini
Më lër të dëgjoj gjethet e rëna që më pastrojnë zemrën
Është shushurimë, qiell çuditërisht i qetë
Dora e paqartë po prek ninullat…
Fryma e Shenjtë derdhi disa pika shiu,
Lavdëroni dikë që është i mirë në vizatimin e skenave skicuese.
Kulmi i gjelbër, i rrumbullakët i pemës së vjetër,
Fletë e bardhë e qartë e bardhë e sheshtë.
Pagur e shpatit të malit, i dehur me alkool,
Xhepi i pasmë, i rëndë për shkak të poezisë.
Edhe skenës i pëlqen njerëzit, apo jo?
Të shohësh dikë pa u shtangur.
Bie shi përgjithmonë, ditë e natë bie shi
Pikat e shiut të vjeshtës, stomaku është plot
Ata që e kanë thyer fytyrën
Duke dëgjuar shiun, kush e mban mend ujin e ri?
18.1, Era e vjeshtës (Tan Da)
Era e vjeshtës i lëshon gjethet e verdha
Gjethet u bien fqinjëve, gjethet fluturojnë te
Gjethet e verdha fluturojnë disa vjeç
Indiferent që josh konkubinën e tij!
Era e vjeshtës i lëshon gjethet rozë
Gjethet fluturojnë në murin verior, gjethet në lindje
Sa gjethe të trëndafilit kanë fluturuar?
Kush qëndron ende në këmbë?
Unë
Era fryn herët dhe dielli kthehet
Pilivesat e holla me krahë fluturojnë përsëri
Çdo fije bari mund të jetë tharë
Krahët e gëlltitjes janë të qëndisura me ndarje.
Dielli është gjysmë lumi, larg, ajri i malit është i turbullt
Petalet rozë të lehta aventurojnë retë
Gjethet duke pëshpëritur në plazhin e shkretë
Çatia e dikujt është me diell?
I ulur këtu duke menduar për rrugën e fshatit
Orizi tashmë është i gjelbëruar nëpër fshatra
Com është aromatik, hurma është e pjekur
Pellgu në pjesën e prapme të kopshtit të vjetër është ujë i pastër blu
Pomelos pjeshke po piqen këtë herë
Kopshti i kuq me kallam sheqeri hije ditore të hutuar
Fluturat me krahë të artë dhe kajsi me lakër
Moti i vjeshtës nuk pi krizantemë por dehet
II
Flokë të thatë lehtë, lëkurë të pastër, shpirt blu
Sy të gjerë e të artë
Dëgjoni muzikë të përjetshme në erë
Në vjeshtë, tymi blu ka ndërtuar një kështjellë
Siluetë vezulluese malore në lumin blu
E trishtueshme për të humbur, kujt i intereson?
Cassava e vetmuar në rrezet e diellit të ngrohtë
rrugica e popullit! Heshtje pasdite!
Qifti kumbon pa shpirt fëmijërie
Kush e pret rosën e ftohtë?
Një zë bie i qetë
Gjethet e thata të bambusë që shushurijnë vjeshte.
Qielli është larg reve, qilimi është i gjelbër,
Shiu në oborr është i zbrazët nga pikat e trishtuara.
Majat e degëve janë të gjata dhe të vyshkura,
Në gjethet e piperit të verdhë tingulli është i ngadaltë.
Duke kënduar për t'i dhënë fund ëndrrës së mijëra miljeve,
Dhimbja u përhap gjatë gjithë vitit.
Khue është shumë i mjerë, ti lule,
Fytyra e trishtuar nuk arriti të vizatonte.
Dhe vetëm tani është një përmbledhje me 20 poezi të bukura për ndjenjat dhe gjendjet shpirtërore në vjeshtë dhe 20 poezitë më të famshme të vjeshtës që dua t'ju dërgoj. Ka shumë poezi të tjera të bukura për humorin e vjeshtës në dyqanin e poezive të Window Window Blog, zbuloni vetë më shumë poezi të mira dashurie vjeshtore dhe poezitë më të fundit dashurie romantike!
Ka shumë poezi të tjera të mira dhe një mori poezish të tjera të mira në kategoritë e poezisë në OCuaSo.Com, mos harroni të vizitoni shpesh për të përditësuar poezitë më të mira të dashurisë dhe poezitë më romantike të trishta dashurie, ju uroj të gjithëve një kohë të mirë së bashku .poezi!
Shihni më shumë Poezi të Famshme ose Poezi të Famshme dhe Poezi Dashurie të Pavdekshme me poezitë e fundit të vjeshtës
3.7
/
5
(
9
votuar
)
Ju pëlqeu artikulli "Një përmbledhje e 20 poezive të pavdekshme, të famshme dhe më të mira të dashurisë së vjeshtës" në kategorinë "Poezia e pavdekshme" e dritares së blogut? Nëse ju pëlqen, ju lutemi vizitoni shpesh blogun tim për të lexuar artikujt më të fundit ♡!