Poezi nga Altin Meçja
Lëvozhgat e plagëve po dua të largoj
Nuk e di pse aromën tende po e dua kaq fort sot,
Mund të dukem si një idiot katundi i sapo ardhur në qytet.
Vërtetë ashtu mund te jem..
Por di të them që jam duke marrë frymë nga fryma jote
Dhe frymoj me ty..
Ti je imazhi i çdo përhumbje timen,
Dhe pse shpesh dua të përhumbem,
Të afrohem me ty,
Duke më dhëmbur po aq sa ty.
Mungesa e malli që bluan qenien së brënshmi…
Rruga e lirisë së shpirtit po më lodh emocionet,
Mes plagëve s'po du të dorëzohem,
Edhe pse homosapiensin e mbarsi homoteku,
Unë përsëri do luftoj betejën e frikshme të tyre.
Po vij përsëri tek ty,
Me krahët e thyera të një pëllumbi,
Zarfin e ndjesive të të tregoj,
Mes lotëve te më lexosh ja dola kanarina ime.
Ja dola të jem ai që guxoj!
Sot po rri me vetët e mia,
Lëvozhgat e plagëve po largoj,
Shoh një lëkurë të re,
Poshtë saj po të njëjtat dhimbje qe kisha që kur fëmijërin e shikoj
Të më parakaloj sysh…
Mendimi prap ngeci tek ti,
Zanafilla ime!