Shabati i krishterë
E shtuna e krishterë është jeta në Jezu Krishtin, në të cilën çdo besimtar gjen prehjen e vërtetë. Shabati i përjavshëm i ditës së shtatë, i urdhëruar Izraelit në Dhjetë Urdhërimet ishte një hije që tregonte për realitetin e vërtetë të Zotit dhe Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht si një shenjë e realitetit të vërtetë. (Hebrenjve 4,3.8: 10-11,28; Mateu 30: 2-20,8; Eksodi 11: 2,16-17; Kolosianëve)
Festoni shpëtimin në Krishtin
Adhurimi është përgjigja jonë ndaj veprave të hirshme që Perëndia ka bërë për ne. Për popullin e Izraelit, Eksodi, përvoja e shpërnguljes nga Egjipti, ishte në qendër të adhurimit - çfarë Perëndia kishte bërë për ta. Për të krishterët, ungjilli është fokusi i adhurimit - të cilin Perëndia e ka bërë për të gjithë besimtarët. Në adhurimin e krishterë ne festojmë dhe ndajnë jetën, vdekjen dhe ringjalljen e Jezu Krishtit për shpëtimin dhe shpengimin e të gjitha qenieve njerëzore.
Forma e adhurimit që i ishte dhënë Izraelit ishte posaçërisht për ta. Perëndia u dha izraelitëve me anë të Moisiut një model adhurimi me të cilën bijtë e Izraelit të mund të festojnë dhe falënderoj Perëndinë për të gjitha ato që Perëndia kishte bërë për ta kur i nxori nga Egjipti dhe e çuan në tokën e premtuar.
Adhurimi i krishterë nuk kërkon rregulla të bazuara në përvojat e Testamentit të Vjetër të Izraelit me Perëndinë, por përkundrazi i përgjigjet ungjillit. Në mënyrë të ngjashme, mund të themi se "vera e re" e ungjillit duhet të mbushet në "tuba të rinj" (Mateu 9,17). "Tubi i vjetër" i Besëlidhjes së Vjetër nuk ishte krijuar për të thithur verën e re të ungjillit (Hebrenjve 12,18-24).
Format e reja
Shërbimi izraelit ishte i destinuar për Izraelin. Ai zgjati deri në ardhjen e Krishtit. Që atëherë, populli i Perëndisë e ka shprehur adhurimin e tyre në një formë të re, duke iu përgjigjur përmbajtjes së re - Nusja transhendente që Perëndia ka bërë në Jezu Krishtin. Adhurimi i krishterë përqendrohet në përsëritjen dhe pjesëmarrjen në trupin dhe gjakun e Jezu Krishtit. Komponentët më të rëndësishëm janë:
- Festimi i Darkës së Zotit, gjithashtu Eukaristisë (ose falënderime) dhe e quajti kungimin siç është urdhëruar nga Krishti.
- Shkrimet: Shqyrtojmë dhe shqyrtojmë tregimet e dashurisë së Perëndisë dhe premtimet e Tij, veçanërisht premtimin e Shëlbuesit Jezu Krishtit, i cili na ushqen në Fjalën e Perëndisë.
- Lutje dhe këngë: Në besim i bëjmë lutjet tona Perëndisë, përulësisht pendohemi për mëkatet dhe nderin tonë dhe e lavdërojmë Atë në adhurimin e gëzuar dhe falënderues.
Qëllimi i përmbajtjes
Adhurimi i krishterë përqendrohet kryesisht në përmbajtje dhe kuptim dhe jo në kritere formale apo të përkohshme. Prandaj, adhurimi i krishterë nuk lidhet me një ditë të caktuar të javës apo të sezonit. Të krishterëve nuk u kërkohet të kenë një ditë ose sezon të veçantë. Por të krishterët mund të zgjedhin stinë të veçanta për të festuar fazat e rëndësishme në jetën dhe punën e Jezusit.
Po kështu, të krishterët «rezervë» një ditë në javë për adhurimin e tyre të përbashkët: ata mblidhen si trupi i Krishtit për të nderuar Perëndinë. Shumica e të krishterëve zgjedhin të Dielën për adhurimin e tyre, të tjerët zgjedhin të Shtunën, dhe përsëri disa mblidhen në raste të tjera - për shembull të Mërkurën në mbrëmje.
Tipike e mësimit adventist të ditës së shtatë është pikëpamja se të krishterët kryejnë një mëkat duke zgjedhur të dielën si një ditë të rregullt mbledhjeje për adhurimin e tyre. Por nuk ka mbështetje për këtë në Bibël.
Ngjarje të rëndësishme u zhvilluan të Dielën Mund të befasojë shumë Adventistë të Shtatë Ditës, por Ungjijtë shprehimisht raportojnë ngjarje të rëndësishme që u zhvilluan të dielën. Ne do të bëhemi më hollësisht në këtë: Të krishterët nuk u kërkohet të marrin pjesë në shërbimin e tyre të dielën, por nuk ka arsye të mos zgjedhin të dielën për takimin e adhurimit.
Ungjilli i Gjonit raporton se dishepujt e Jezusit u takuan të Dielën e parë pasi Jezusi u kryqëzua dhe se Jezusi iu shfaq atyre (Gjoni 20,1). Të katër Ungjijtë vazhdimisht raportojnë se ringjallja e Jezuit u zbulua herët në mëngjes të Dielën (Mateu 28,1; Marku 16,2; Lluka 24,1; Gjoni 20,1).
Të katër evangjelistët e konsideronin të rëndësishme të përmendim se këto ngjarje ndodhën në një kohë të caktuar, domethënë të dielën. Ata mund të kishin lënë një detaj të tillë, por ata nuk e morën. Ungjijtë tregojnë se Jezusi e shpalli Veten si Mesian i Ngjallur të dielën - së pari në mëngjes, pastaj në mesditë dhe të fundit në mbrëmje. Ungjilltarët, në pikëpamje të këtyre shfaqjeve të së dielës së Jezusit të ringjallur, nuk ishin aspak të shqetësuar ose të frikësuar; ata donin ta bënin të qartë se e gjithë kjo ndodhi në ditën e parë [ditën e parë].
Rruga për Emausin
Ata që ende kanë dyshime se në cilën ditë të ringjalljes duhet të lexojnë raportin e paqartë për dy "dishepujt e Emaus" në Ungjillin e Lukës. Jezusi kishte parashikuar që ditën e tretë do të ngrihej nga të vdekurit (Lluka 9,22; 18,33; 24,7).
Lluka raporton qartë se e Diela - dita kur gratë zbuluan varrin e zbrazët të Jezusit - ishte me të vërtetë "dita e tretë". Ai posaçërisht thekson se gratë zbuluan ringjalljen e Jezusit të Dielën në mëngjes (Lluka 24,1: 6) që dishepujt "në të njëjtën ditë" (Lluka 24,13) shkoi në Emaus dhe se ishte "dita e tretë" (Lluka 24,21) ishte dita në të cilën Jezusi tha se ai duhet të ngrihej përsëri (Lluka 24,7).
Le të kujtojmë disa fakte të rëndësishme që ungjilltarët na tregojnë për të dielën e parë pas kryqëzimit të Jezusit:
- Jezusi u ringjall prej së vdekurish (Lluka 24,1: 8-13. 21.).
- Jezusi u njoh kur "theu bukën" (Lluka 24,30: 31-34; 35).
- Dishepujt u takuan dhe Jezusi u erdhi atyre (Lluka 24,15, 36; Gjoni 20,1, 19). Gjoni raporton se dishepujt u takuan gjithashtu të Dielën e dytë pas kryqëzimit dhe se Jezusi u ndal përsëri "në mes të tyre" përsëri (Gjoni 20,26).
Në kishën e hershme
Siç raporton Lluka te Veprat 20,7: 1, Pali predikoi t'u «thyejë bukë» anëtarëve të kishës në Troas, të cilët ishin mbledhur të Dielën. Në 16,2 Korintasve Pali pyeti kongregacionin në Korint si dhe kongregacionet në Galatia (16,1) për të bërë një dhurim për komunitetin e uritur në Jeruzalem çdo të Dielë.
Pali nuk thotë se kisha duhet të takohet të Dielën. Por kërkesa e tij sugjeron që mbledhjet e së Dielës nuk ishin të zakonshme. Ai citon arsyen e dhurimit të përjavshëm, "në mënyrë që mbledhja të mos ndodhë vetëm kur të vij" (1 Korintasve 16,2). Nëse famullistët nuk do të kishin dhënë dhurimin e tyre për një mbledhje çdo javë, por do t'i kishin lënë paratë në shtëpi, do të kërkohej një koleksion kur të vinte apostulli Pal.
Këto pasazhe lexohen aq natyrshëm saqë ne e kuptojmë se nuk ishte aspak e zakonshme që të krishterët të mblidheshin të Dielën, dhe as nuk ishte e zakonshme që ata të "thonin bukë" në mbledhjet e tyre të së Dielës. (një shprehje që Pali e lidh me Darkën e Zotit; shiko 1 Korintasve 10,16: 17).
Kështu, shohim se ungjilltarët e Dhiatës së Re të frymëzuar qëllimisht duan që ne të dimë se Jezusi u ngrit të dielën. Ata gjithashtu nuk kishin asnjë shqetësim nëse të paktën disa nga besimtarët u mblodhën të dielën për të thyer bukën. Të krishterëve nuk u është thënë shprehimisht të bashkohen për një shërbesë të adhurimit të së dielës, por siç tregojnë këta shembuj, nuk ka arsye të jesh i kujdesshëm për këtë.
Grackat e mundshme
Siç u tha më lart, ka edhe arsye të forta për të krishterët që të vijnë së bashku të dielën si Trupi i Krishtit për të festuar shoqërimin e tyre me Perëndinë. Prandaj, a duhet të krishterët të zgjedhin të dielën si ditën e asamblesë? Jo. Besimi i krishterë nuk bazohet në disa ditë, por në besimin te Perëndia dhe te biri i tij Jezu Krishti.
Do të ishte gabim të zëvendësonim vetëm një grup pushimesh të përcaktuara me një tjetër. Besimi dhe adhurimi i krishterë nuk kanë të bëjnë me ditët e paracaktuara, por me njohjen dhe dashurinë e Perëndisë, Atit tonë dhe Zotit dhe Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht.
Kur vendosim se në cilën ditë duam të takohemi me besimtarë të tjerë për adhurim, duhet ta marrim vendimin tonë me arsyen e duhur. Thirrja e Jezusit «Merrni, hani; ky është trupi im "dhe" pini tërë atë "nuk është i detyruar për një ditë specifike. Sidoqoftë, ka qenë një traditë që të krishterët johebrenj që nga fillimi i kishës së hershme të mblidheshin të Dielën në shoqërinë e Krishtit, sepse e Diela ishte dita në të cilën Jezusi kishte zbuluar veten e tij si të ringjallur nga të vdekurit.
Urdhri i sabatit dhe me të gjithë ligji i Moisiut përfundoi me vdekjen dhe ringjalljen e Jezuit. Të kapesh në të ose të përpiqesh ta ripërdorësh atë në formën e një Sabati të së Dielës do të thotë dobësim i zbulesës së Perëndisë për Jezu Krishtin, që është përmbushja e të gjitha premtimeve të tij.
Ideja që Perëndia i kërkon të krishterëve të respektojnë të shtunën, ose t'i detyrojë ata që të zbatojnë ligjin e Moisiut, do të thotë që ne të krishterët nuk e përjetojmë plotësisht gëzimin që Perëndia dëshiron që ne të përcjellim në Krishtin. Perëndia dëshiron që ne të kemi besim në veprën e Tij shëlbuese dhe të gjejmë vetëm tek Ai vetëm pushim dhe ngushëllim. Shpëtimi ynë dhe jeta jonë janë në mëshirën e Tij.
ngatërrim
Herë pas here marrim një letër në të cilën shkrimtari shpreh pakënaqësinë e tij ose të saj për të vënë në pikëpyetje se Shabati i përjavshëm është dita e shenjtë e Zotit për të krishterët. Ata deklarojnë se pa marrë parasysh atë që dikush u thotë atyre, ata do t'i binden "Zotit më shumë se njerëzve".
Përpjekja për të bërë atë që ju mendoni se do të për Perëndinë është të pranojmë; Ajo që është më mashtruese është ajo që Perëndia me të vërtetë ka nevojë nga ne. Dënimi përfaqësuar fuqishëm i Sabbatarians, bindja ndaj Perëndisë thotë shenjtërimin e javore shtunës, tregon qartë konfuzionin dhe gabimet ka shkaktuar pamjen e shtunë roja sipas të krishterëve të pamenduara.
Nga njëra anë, mësimi Sabbatarian shpall një kuptim biblik të asaj që do të thotë t'i bindesh Zotit, dhe nga ana tjetër e bën këtë kuptim të bindjes një kriter për të vendosur vlefshmërinë e besnikërisë së krishterë. Rezultati është që një mentalitet konfrontues - "ne kundër të tjerëve" - është zhvilluar, një mirëkuptim i Zotit që shkakton përçarje në trupin e Krishtit, sepse njeriu beson se dikush duhet t'i bindet një urdhri që, sipas mësimit të Testamentit të Ri, është i pavlefshëm.
Vëzhgimi me besnikëri i së Shtunës së përjavshme nuk është çështje e bindjes ndaj Zotit sepse Zoti nuk kërkon që të krishterët të shenjtërojnë Shabatin e përjavshme. Zoti na kërkon që ta duam atë dhe dashuria jonë për Perëndinë nuk përcaktohet nga respektimi i Shtunës së përjavshme. Kjo përcaktohet nga besimi ynë në Jezu Krishtin dhe dashuria jonë për qeniet tona njerëzore (1 Gjonit 3,21: 24-4,19; 21). Bibla thotë se ekziston një besëlidhje dhe ligj i ri (Hebrenjve 7,12:8,13; 9,15;).
Është e gabuar që mësuesit e krishterë të përdorin të shtunën e përjavshme si matës për vlefshmërinë e besimit të krishterë. Doktrina që urdhri i Shabatit është i detyrueshëm për të krishterët e rëndon ndërgjegjen e krishterë me ligjshmërinë shkatërruese, errëson të vërtetën dhe fuqinë e ungjillit dhe shkakton ndarje në trupin e Krishtit.
Qetësi hyjnore
Bibla thotë se Zoti pret që njerëzit të besojnë dhe ta duan ungjillin (Gjoni 6,40; 1 Gjonit 3,21-24; 4,21; 5,2). Gëzimi më i madh që njerëzit mund të përjetojnë është se ata e njohin dhe e duan Zotin e tyre (Gjoni 17,3), dhe kjo dashuri nuk përcaktohet ose inkurajohet duke vëzhguar një ditë specifike të javës.
Jeta e krishterë është një jetë e sigurt në gëzimin e Shëlbuesit, pushimi hyjnor, një jetë në të cilën çdo pjesë e jetës i është kushtuar Zotit dhe çdo veprimtari është një veprim i devotshëm. Vendosja e vëzhgimit të Shabatit si një element përcaktues i krishterimit "të vërtetë" do të thotë që dikush i mungon shumë gëzimi dhe fuqia e së vërtetës, se Krishti ka ardhur dhe që Zoti në të bashkohet me të gjithë ata që besojnë lajmin e mirë besëlidhje e re (Mateu 26,28; Hebr
9,15), ka krijuar (Romakëve 1,16:1; 5,1 Gjonit).
E shtuna e javës ishte një hije - një aluzion - e realitetit që do të vinte akoma (Kolosianëve 2,16-17). Mbajtja e këtij aluzioni si gjithmonë e nevojshme do të thotë të mohosh të vërtetën se ky realitet është tashmë i pranishëm dhe i disponueshëm. Njëri është i privuar nga aftësia për të provuar gëzim të pandarë në lidhje me atë që është me të vërtetë e rëndësishme.
Është sikur pas reklamimit të tij të angazhimit dhe shijimit të saj pasi dasma ka kohë që ka ndodhur. Përkundrazi, është koha për ta kthyer vëmendjen e prioritetit tek partneri dhe le të betohet si një kujtim i këndshëm në sfond.
Vendi dhe koha nuk janë më në qendër të adhurimit për njerëzit e Perëndisë. Adhurimi i vërtetë, tha Jezui, ndodh në frymë dhe në të vërtetë (Gjoni 4,21: 26). Zemra i përket shpirtit. Jezusi është e vërteta.
Kur Jezusi u pyet: "shouldfarë duhet të bëjmë që të bëjmë punën e Zotit?" Ai u përgjigj: "workshtë puna e Zotit që ti beson në atë që Ai dërgoi". (Gjoni 6,28: 29). Kjo është arsyeja pse adhurimi i krishterë ka të bëjë kryesisht me Jezu Krishtin - për identitetin e tij si Birin e përjetshëm të Perëndisë dhe për punën e tij si Zot, Shëlbues dhe Mësues.
Perëndia më i këndshëm?
Ata që besojnë se respektimi i urdhërimit të sabatit është kriteri që përcakton shpengimin ose dënimin tonë në Gjykatën e Fundit, keqkuptojnë si mëkatin ashtu edhe hirin e Perëndisë. Nëse shenjtorët e Shabatit janë të vetmit që do të shpëtohen, atëherë Sabati është masa me të cilën gjykohet, jo Biri i Perëndisë, i cili vdiq dhe u ringjall nga të vdekurit për shpëtimin tonë.
Sabbatarët mendojnë se Perëndia është më i kënaqur me atë që shenjtëron të shtunën sesa me atë që nuk e shenjtëron atë. Por ky argument nuk vjen nga Bibla. Bibla mëson se urdhri i Shabatit, si dhe i gjithë ligji i Moisiut në Jezu Krishtin, janë ngritur dhe lartësuar në një nivel më të lartë.
Prandaj, nëse e mbajmë Shabatin, nuk do të thotë një "kënaqësi më e madhe" për Zotin. E shtuna nuk u dha të krishterëve. Elementi shkatërrues në teologjinë e Shabatit është këmbëngulja e tij që Sabbatarianët janë të vetmit të krishterë të vërtetë dhe besimtarë, që do të thotë se gjaku i Jezusit nuk është i mjaftueshëm për shpëtimin e njerëzve përveç nëse shtohet dita e Shabatit.
Bibla kundërshton një doktrinë të tillë të gabuar në shumë pasazhe kuptimplote: Ne jemi shpenguar nga hiri i Zotit, vetëm duke besuar në gjakun e Krishtit dhe pa vepra të çfarëdo lloji (Efesianëve 2,8-10; Romakëve 3,21-22; 4,4-8; 2 Timoteut 1,9; Titit 3,4-8). Këto thënie të qarta se vetëm Krishti dhe jo ligji janë vendimtare për shpëtimin tonë, në kundërshtim të qartë me doktrinën e Shabatit që njerëzit që nuk e shenjtërojnë Shabatin nuk mund të përjetojnë shpëtim.
Perëndia donte?
Sabbatari mesatar është i mendimit se ai është më i perëndishëm sesa dikush që nuk e mban sabatin. Le të shohim deklaratat e mëposhtme nga publikimet e mëparshme të WKG:
"Por vetëm ata që vazhdojnë të ndjekin urdhrin e Zotit për të mbajtur të shtunën, përfundimisht do të hyjnë në 'pjesën tjetër" të lavdishme të Mbretërisë së Perëndisë dhe do të marrin dhuratën e jetës së përjetshme shpirtërore. " (Kursi i Korrespondencës së Biblës nga Kolegji i Ambasadorëve, Mësimi 27 i 58, 1964, 1967).
"Kush nuk e mban të shtunën nuk do të mbajë 'shenjën" e Shabatit hyjnor me të cilin njerëzit e Perëndisë janë shënuar, dhe rrjedhimisht nuk do të lindet nga Zoti kur Krishti të kthehet! " (po aty, 12).
Siç tregojnë këto citate, Sabbathing nuk konsiderohej vetëm si i dhënë nga Perëndia, por gjithashtu besonte se askush nuk do të shpëtohej pa shenjtërimin e Shabatit.
Citimi vijues i literaturës adventiste të Shtatë ditëve:
«Në kontekstin e këtij debati eskatologjik, shërbimi i kishës të Dielën përfundimisht bëhet një tipar dallues, këtu një shenjë e kafshës. Satanai e ka ngritur të Dielën si një shenjë të fuqisë së tij, ndërsa e shtuna do të jetë prova e madhe e besnikërisë ndaj Perëndisë. Kjo betejë do ta ndajë krishterimin në dy kampe dhe do të përcaktojë kohërat e fundit të konfliktit për popullin e Perëndisë » (Don Neufeld, Enciklopedia Adventiste e Ditës së Shtatë, revizioni 2, vëllimi 3). Citati sqaron idenë Adventiste të ditës së Shtatë se respektimi i së Shtunës është kriter për të vendosur se kush beson me të vërtetë në Zot dhe kush jo, një koncept që vjen nga një keqkuptim themelor i mësimeve të Jezusit dhe Apostujve, një koncept që inkurajon një qëndrim të superioritetit shpirtëror.
Përmbledhje
Teologjia sabbatarianë është në kundërshtim me hirin e Perëndisë në Jezu Krishtin dhe mesazhin e qartë të Biblës. Ligji i Moisiut, duke përfshirë urdhërimin e sabatit, ishte për popullin e Izraelit dhe jo për kishën e krishterë. Edhe pse të krishterët duhet të ndjehen të lirë të adhurojnë Perëndinë çdo ditë të javës, nuk duhet të gabojmë të besojmë se ka ndonjë arsye biblike për të preferuar të shtunën si një ditë mbledhjeje për çdo ditë tjetër.
Ne mund të përmbledhim të gjitha këto si më poshtë:
- Është në kundërshtim me mësimet biblike që shtunën në ditën e shtatë është e detyrueshme për të krishterët.
- Kjo do të thotë se Perëndia kundërshtim biblike mësuar kënaqësi më të madhe në njerëzit që e respekton të shtunën se sa në ato që nuk e bëjnë, nëse janë apo i shtati diel Sabbatarians.
- Është në kundërshtim me mësimet biblike që të pohojnë se një ditë e caktuar, si një ditë e asamblesë, është më e shenjtë për kishën ose më shumë perëndi sesa një tjetër.
- Ekziston një ngjarje qendrore e ungjillit që ndodhi të dielën dhe kjo është baza për traditën e krishterë të mbledhjes për adhurim atë ditë.
- Ringjallja e Jezu Krishtit, Birit të Hyjit, i cili erdhi si një prej nesh për të na shpenguar, është themeli i besimit tonë. Prandaj, adhurimi i së dielës është një pasqyrim i besimit tonë në ungjill. Sidoqoftë, nuk kërkohet adhurimi i përbashkët në të dielën, dhe as adhurimi i dielave nuk i bën të krishterët më të shenjtë ose më të dashur nga Zoti sesa kongregacioni në çdo ditë tjetër të javës.
- Doktrina që Sabata është e detyrueshme për të krishterët, pra, shkakton dëm shpirtëror, sepse mësimet e tilla janë në kundërshtim me Shkrimet dhe rrezikojnë unitetin dhe dashurinë në trupin e Krishtit.
- Është shpirtërisht e dëmshme për të besuar dhe për të mësuar se të krishterët duhet të mblidhen në të shtunën ose të dielën, sepse një doktrinë e tillë e përcakton ditën e adhurimit si pengesë ligjore që duhet të anashkalohet për t'u shpenguar.
Një mendim i fundit
Si pasues të Jezuit, duhet të mësojmë të mos dënojmë njëri-tjetrin në vendimet që bëjmë në përputhje me ndërgjegjen tonë përpara Perëndisë. Dhe ne duhet të jemi të sinqertë me veten për arsyet prapa vendimeve tona. Zoti Jezu Krisht ka sjellë besimtarët në paqen e Tij hyjnore, në paqe me të në hir të plotë të Perëndisë. Të gjithë ne, ashtu siç e urdhëroi Jezui, rriten në dashuri për njëri-tjetrin.
Mike Feazell