Poezi nga Anila Varfi
METAMORFOZË
Të dëgjoj e t'kërkoj mendimesh,
Kur frika më çmend zjarrmisht,
Të prek e t'ndiej në çdo qelizë,
Kur orët e mungesës më kthejnë në lumë fjalësh
Deri në vetëhelmim.
Të kërkoj në lutjet drejtuar qiellit,
Të takoj në shkulmet e vuajtjeve t'mia,
Kur koha s'është më kohë
E hapësira harron të jetë hapësirë.
Atëherë, mistershëm,
gjithë ç'ka jam,
Pak nga pak ka filluar të ngjasojë me TY.
Atëherë, ashtu u bëftë:
Qofsha paksa shëmbëlltyrë e jotja: Diell-Qiell-Det-Lumë e Tokë.