Hindi ko na alam
Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong maramdaman
May mga panahong lagi akong tumatawa
Ngunit makikita sa aking mga mata na hindi talaga ako masaya
Simula noong dumating ka sa buhay ko,
Muling nagkaroon ng liwanag sa madilim kong mundo
At nalaman ko kung ano talaga ang kaligayahan
At ang kaligayahan ko ay ikaw
Ikaw ang dahilan ng aking mga pagngiti
Ikaw ang dahilan kung bakit ang kalungkutan ko'y napawi
Ikaw ang dahilan kung bakit nakaahon ako sa pagkasawi
Ikaw ang dahilan kung bakit masaya ako lagi
Ngunit ngayon, hindi ko na alam
Hindi ko na talaga alam
Ano bang dapat kong maramdaman?
Sabihin mo dahil ikaw lang ang nakakaalam
Dapat pa rin ba akong maging masaya sa tuwing ika'y nakangiti at tumatawa?
O hindi na dahil kasama mo siya at alam kong hindi ka na babalik pa?
Mahal, sabihin mo
Dahil ikaw lang ang nakakaalam
Hindi ko kasi alam
kung saan ako lulugar
Ako na ba talaga
Siya pa rin yata
Sabi mo kasi wala na
Pero sa iyong bawat salita
Nakikita ko siya
Nandiyan pa siya
Natatakot kasi ako
Na mahulog para sayo
Mahulog at hindi masalo
Dahil yakap yakap mo pa siya
Sabi mo kasi napapasaya kita
Ngunit laging may lungkot
Sa iyong mga mata
Namimiss mo lang yata siya
Tama ba'ng ituloy pa ito?
Baka sa dulo'y wala ring tayo?
Baka sa dulo'y ako na lang?
Ayoko nang masaktan
Hangad ko lang naman
Ang iyong kasiyahan
Sinusugal ang aking kabuuan
Laging nagtatapang-tapangan
Pinapairal ang katangahan
Sigurado ka ba sa iyong nararamdaman?
Kasi hindi ko na alam
Kung saan ako lulugar
Baka isang araw
Sa aking pagmulat
Wala ka na at sabay na ulit kayong naglalakbay
Ingatan ko daw ang aking puso
Pero bakit tila
Mas mahalaga sa aking
Buuin ang sa iyo
Habang unti-unting gumuguho
Ang puso ko
Hanggang dito na lang..
Mahal, hanggang dito na lang tayo
Ubos na ang mga luha
At namumugto na ang mga mata
Wala ng magbabago pa, wala na
(Wala na nga ba? Ako ay umaasa pa)
Dahil ikaw ay malayo na, ikaw ay malaya na
Trying hard sa tagalog poem
Sa laki ng espasyo ay mawawala ka,
Mahahanap ang sariling naguguluhan, nagmamakaawa
Makikita ang mga matang namumula sa kakahikbi
At ang mga taingang nabibingi sa katahimikan ng gabi
At mamamatay ang musikang akala mo'y dumadaloy
Ngunit isang awit pala na puno ng panaghoy
Ang mga kapiling ay isa isang mahihimlay
Silay mawawala subalit hindi mamamatay
Dudungaw ka sa ikabuturan ng kahapon
Upang matagpuan ang sariling naghihikahos
Na makita ng iba ang ningning
Na kailanman di umilaw ng dilaw.
At sa bawat oras hahanap hanapin
Ang dating tanglaw ng bawat kahapon
Ang mainit na sikat ng haring araw,
Ang matamis na halik ng ulan.
Sapagkat lahat ay nauwi sa wala
Kaya ako'y uuwi at tutula
Mahal, naaalala mo pa ba?
Bumabalik pa ba sa iyong gunita kung gaano tayo ka-saya noon?
Kung paano natin hinaharap ang bawat hamon.
Kung pano natin ipinaglaban ang dapat sana'y umabot hanggang ngayon.
Kung pano tayo tumawa at umiyak, nalungkot at ngumiti, nagkamali at bumawi, nagkahiwalay at nagkabalikang muli.
Bakit hindi na tayo bumalik sa dati?
Mahal, naaalala mo pa ba ang pangalan ko?
Naaalala mo pa ba ang pangalan na kailanma'y di mo binanggit,
dahil mas ramdam kong mas nais mo ang tawagin akong "Mahal".
Mahal, naaalala mo pa ba ang halimuyak na inibig mo noon?
Naaalala mo pa ba sa tuwing tayo'y magkatabi at iisa na lamang ang
nalalanghap ng ating mga puso--ang ating pag-ibig.
Mahal, naaalala mo pa ba ang mga salitang 'di natin mabitaw-bitawan noon?
Noong masaya pa tayo, at 'di mapaghiwalay, hindi natin maatim ang magbitiw ng mga salitang dudurog sa ating mga puso.
Mahal, naaalala mo pa ba ang mga oras na hinayaan nating lumipas.
Lumipas ito nang di natin namalayan.
Nag-umpisa tayong masaya, pinilit nating matapos ang lahat nang may ngiti pa rin sa ating mga mukha.
Pero naaalala mo pa ba, nung sinabi mong hindi mo ito ipadarama sa akin, sinabi mo sa akin, noong tayo pa.
Akala natin, laging masaya.
Akala natin, tayo pa.
Mahal, naaalala mo pa ba ako?
Ako ito.
Ang taong mahal na mahal ka, kahit hindi ko na maalala ang sarili ko.
Sa ating pagsakay,
tayo'y magkahawak kamay
walang bumibitaw,
kahit tayo'y psrehong malumbay
sa ating pag upo,
ika'y hindi nagkasya
ako'y nag pa ubaya,
upang ika'y lumigaya
tayo'y nagkaroon ng tampuhan,
na sadyang hindi maiiwasan
pareho nating iniyakan,
ang ating mga kamalian
sa paglipas ng panahon,
tila ika'y pinanghihinaan
ika'y walang bukang bibig,
kundi ang aking mga kamaliang hindi naman ibig
Gusto mang magpatuloy,
ngunit mukhang hindi na muling liliyab ang apoy
Ayaw mang sumuko,
ngunit mas ayaw kong ika'y mapako
Tama na,
ang iyong isinigaw
Ayoko na,
ang iyong huling hirit
Ang iyong mahal kita,
ay napalitan ng ayaw ko na
Ang ating sumapaan,
ay napunta sa wala
Para po,
hangang dito nalang kami
Para po,
kami'y hindi na uusad pa
Para po.
matagal ko na rin 'tong iniisip
hangga't maaga pa, ako'y bibitaw na
dahil alam ko una pa lang
sa huli ako'y masasaktan
masakit man para sa akin
pero bakit ba hindi ko kayang tanggapin?
na ako at ako lamang ang nagmamahal
na ako lamang ang maghihintay ng ka'y tagal
alam kong dapat hindi ko 'to iisipin
dapat wala na akong dapat hangarin
na higit pa sa dapat kong damdamin
dahil kahit kailanman
alam kong hindi mo ito maibabalik
pilit man kitang layuan
ako yung mas nahihirapan
bakit ba ganyan ang iyong mga titig?
lalo tuloy akong nasasabik...
bakit nga ba hindi ka pwedeng maging akin?
eng trans:
I've been thinking about this for a while
As soon as possible, I should let go
Cause from the start, I know
I'll get hurt in the end
It hurts for my part
but why can't I accept it?
that it is me, and only me that keep on loving you
that it is only me that will have to wait for too long
I know I shouldn't be thinking of this
I shouldn't even yearn for more
for something greater than I should feel
Because I know that you'll never return it
I tried to keep my distance
But it is me that's suffering
Why is your stares like that?
I'm getting more eager...
why isn't it possible for you to be mine?
Ako'y sayo pero hindi *ka sa akin*
*kita pagmamayari* is a better translation for this...
also, translating this is kinda hard
Tatawa,
Iiyak,
Tatawa,
Iiyak.
Nakakabaliw ang oras na 'to.
Yung oras na naaalala kita.
Nakakabaliw palang maging gan'to
Yung umaasa na balang araw babalik ka.
Nakakabaliw maghintay.
Yung ayaw pumikit ng mga mata.
Nakakabaliw na isipin ka, nakakalumbay.
Yung bumabalik na alala noong sinabi kong 'mahal kita'
Nakakabaliw umiyak.
Yung gusto mo na tumahan ngunit di magawa.
Nakakabaliw na ang puso ko'y iyong biniyak.
Yung utak ko'y may sira na ata.
Tatawa,
Iiyak.
Mababaliw nalang sayo paulit ulit.
Tuwing akoy tumutingala sa mga kumikislap na bituin,
Di ko mapigilang maalala ang kislap ng yong mga mata
Puno ng misteryo't mga tanong na di kelangang sagutin
Tinutuwid ang isip na di mapakali
Kinakalma ang pusong may giit sa mundo
At pinapabagal ang oras na basta bastang pinapalipas;
tila bawat segundo ay may tamis na inaalay.
Nagpapalasing sa ligaya habang binubulag ang sarili sa katotohanang 'di na 'yon mauulit
Sa katotohanang ito'y ala ala lamang.
Nagbabago ang aking pagkatao sa harap ng iyong muka
Napapamahal sa lahat ng mga bagay at pangyayaring nagpagtagpo sa atin. Lumalamig ang simoy ng hangin, di mapigilang pumikit at mabuhay sa nakaraang pagkakataon.
Maaabot lang pala ang langit sa gitna ng dalawang impyerno.
Mahal, maari ba muling magtagal sa iyong piling? Kahit isang ulit lang maipadama mo muli ang langit sa mundo. Nakalimutan ko na kasi ang tamis ng kaligayang idinulot ng pagmahal na galing sayo.