Тәвәккәл – ул гарәп сүзеннән безнең татар теленә үтеп кергән сүз. Аның татарча мәгънәсе «таяну, таянмак». Ә мөселманнар арасында Аллаһның ярдәменә таянмак, ягъни бөтен файдаларны бирүче дә һәм безгә бернинди зарарларны җибәрмәүче дә Аллаһ Тәгалә Үзе генә дип Аның ярдәменә таяну. Аллаһ Тәгалә каршында тәвәккәл булу, олы гыйбадәтләрдән булып санала. Моңа дәлил – Аллаһ сүзе:
«Әгәр мөэмин булсагыз, бөтен эшләрегезне Аллаһrа тәвәккәлләгез (тапшырыгыз)». (Маидә, 23)
Ошбу аятьтән без эшләребезне Аллаһның ярдәменә таянып эшләргә тиешле, Аңарга тапшырырга кирәк икәнебезне аңлыйбыз.
Аңлатма: Кеше үзенең алдына бик олы максатлар куя һәм аларны эшли башлар алдыннан кайчагында «мин бу эшне эшли алырмынмы икән?» дип шикләнеп тә, икеләнеп тә китә. Кайберәүләр икеләнеп «Минем көчем бу зшне башкарып чыгарга җитми» дип туктап көч табаламыйча тышлыйлар. Ә кайберәүләре Аллаһка тәвәккәләп тотына һәм аны ахырына кадәр ирештерәләр. Чөнки Аллаһ Тәгалә безгә «тәвәккәлләгез» дип әмер бирде, ә Аның әмерен үтәү инде ул гыйбадәт булып санала.