section_heading: Kupid u rimskoj religiji
paragraph_text: Kupid se počeo češće prikazivati u rimskoj umjetnosti od vremena Augusta, prvog rimskog cara. Nakon bitke kod Akcija, kad su Antonije i Kleopatra poraženi, Kupid koji prenosi Marsovo oružje svojoj majci Veneri postao motiv umjetnosti Augustovog doba.<ref>Charles Brian Rose, "The Parthians in Augustan Rome," American Journal of Archaeology 109.1 (2005), str. 27–28. U Eneidi, rimskom nacionalnom epu pjesnika Vergilija, Kupid se prerušava u Jula, sina Eneje, koji je pak sam bio sin Venere, i u ovom obliku zavarava kartažansku kraljicu Didonu da se zaljubi u junaka. Ona pruža sigurno utočište Eneji i njegovoj skupini izbjeglica iz Troje, da bi je on napustio ispunjavajući svoju sudbinu da osnuje Rim. Julo (poznat i kao Askanije) postaje mitski osnivač obitelji Julijevaca, iz koje je potekao i Gaj Julije Cezar. August, Cezarov nasljednik, ostavio je spomen na jednog svojeg voljenog praunuka koji je umro kao dijete tako što ga je prikazao kao Kupida, posvetivši jedan takav kip u Venerinom hramu na Kapitolskom brežuljku, a jedan je zadržao u svojoj spavaćoj sobi gdje ga je noću ljubio.<ref>Svetonije, Kaligula, 7; Robert Turcan, The Gods of Ancient Rome (Routledge, 2001; izvorno objavljeno na francuskom 1998), str. 18. Brat ovog djeteta postao je car Klaudije, čija se majka Antonija u sačuvanoj portret-skulpturi pojavljuje kao Venera, s Kupidom na ramenu.<ref>Susann S. Lusnia, "Urban Planning and Sculptural Display in Severan Rome: Reconstructing the Septizodium and Its Role in Dynastic Politics," American Journal of Archaeology 108.4 (2004), str. 530. Kip Augusta na Prvoj kapiji prati Kupid koji jaše na dupinu.<ref>J. C. McKeow, A Cabinet of Roman Curiosities (Oxford University Press, 2010), str. 210. Veći broj Kupida pojavljuje se na frizovima Hrama Venere Roditeljice (Venus Genetrix) i utjecali su na prizore reljefne skulpture na drugim djelima poput sarkofaga, posebice dječjih.<ref>Janet Huskinson, Roman Children's Sarcophagi: Their Decoration and Its Social Significance (Oxford University Press, 1996), str. 41 sqq.