section_heading: Arhitektura i dekorativna umjetnost
paragraph_text: U unutrašnjosti građevina, neoklasicizam ponovo otkriva istinski klasični interijer, inspiriran otkrićem Pompeja i Herculaneuma. Proces započinje u kasnim 1740-ima, ali dolazi do široke publike u 1760-ima, s objavljivanjem prvih raskošno ilustriranih svezaka djela Le Antichità di Ercolano ("Starine Herculaneuma"). Ovo djelo otkriva da su i najklasičniji interijeri baroka, i "najrimskije" sobe Williama Kenta bile utemeljene na elementima vanjske arhitekture antičkih bazilika i hramova jednostavno preslikanim u unutrašnjost, što je razlog često bombastičnog izgleda u modernim očima: prozorni okviri sa zabatom preneseni na pozlaćena ogledala i kamine s frontama u obliku antičkih hramova. Novi interijer inspiriran otkrićem Pompeja i Herculaneuma nastojao je oživjeti autentično rimski i izvorno interijerstički izražaj. Nove tehnike obuhvaćale su plošnije i laganije motive oblikovane u niskom reljefu sličnom onima na frizevima, zidne slike u izoliranim medaljonima sličnim kameu (en camaïeu), slike vaza, poprsja, bukranija ili drugih motiva, obješenima na svežnjeve lovora ili vrpce, s vitkim arabeskama nasuprot pozadine, sve u blijedim ili "pompejansko crvenim" ili zemljanim bojama. Stil u Francuskoj bio je izvorno pariški stil, Goût grec ("grčki stil"), nikako dvorski stil. Za dolaska Luja XVI na prijestolje 1774., njegova supruga Marija Antoaneta prihvatila je ovaj stil i uvela ga na dvor, koji tada postaje "stil Luja XVI.". Međutim, nije bilo istinskih pokušaja upotrebe bazičnih formi rimskog namještaja do otprilike prijelaza stoljeća, a majstori izrade namještaja radije su kopirali od antičke arhitekture, kao što su i majstori obrade srebra radije oponašali antičko posuđe nego sami stvarali: "umjetnici i zanatlije ... izgleda da su doživljavali gotovo perverzni užitak u prebacivanju motiva iz jednog medija u drugi".<ref>Honour, 110.-111., 110. citat