section_heading: Simetrija molekularne strukture
paragraph_text: Tek kvantna teorija je rasvijetlila tu neobično zamršenu i izuzetno važnu problematiku. Osnovna razlika između klasičnih i kvantnih zakona omogućuje da se u kvantnu teoriju materije ugradi načelo simetrije, dok to isto načelo isključuje klasična teorija. Značenje simetrije u kvantnoj teoriji spoznato je djelomično radom W. Heisenberga o helijevom spektru, a u potpunom opsegu detaljnim ispitivanjima F. Hunda i E. Wignera o svojstvima simetrije rješenja Schrödingerove jednadžbe. Ta ispitivanja su pokazala da pri međusobnom djelovanju istovrsnih čestica nastupa jedan sasvim novi moment. Postoji bitna razlika, da li se radi o česticama iste vrste ili o različitim česticama. Kod istovrsnih čestica kvantni problem prestaje da bude određen jednoznačno međusobnim silama između čestica. Takav kvantni sistem pokazuje doduše točno određene diskretne energije, kao i sistem raznovrsnih čestica, ali kod svake diskretne energije takvog sistema moguće su uvijek vrlo raznovrsne konfiguracije čestica. Iz same Schrödingerove jednadžbe ne da se zaključiti koja se raspodjela tih čestica pojavljuje u prirodi. Hund i Wigner postavili su opću tvrdnju da su u prirodi ostvarena samo neka simetrična rješenja Schrödingerove jednadžbe. Između svih mogućih matematičkih rješenja pojavljuje se u prirodi ostvarena samo simetrična. Ta simetrična rješenja predstavljaju tada prava stacionarna stanja atomskog sistema. Načelo simetrije može se sasvim općenito odrediti za sisteme koji se sastoje od samih jednakih čestica ili nekoliko različitih vrsta jednakih čestica. U prirodi su samo ostvarena ona rješenja Schrödingerove jednadžbe koja su simetrična s obzirom na istovrsne čestice. U smjesi protona i elektrona mora postojati simetrija samo između samih protona i samih elektrona.