section_heading: Književnost socijalizma
paragraph_text: Jakov Xoxa (1923. – 1979.) nastavlja realističku tradiciju, pa tako u romanu Mrtva rijeka (Lumi i vdekur, 1965.) daje potresnu sliku propadanja seljaka u predratnoj Albaniji, a u romanu Bijeli jug (Juga e bardhë, 1971.) bavi se poslijeratnim razdobljem i kritizira rastuću birokraciju, oličenu u jednom liku "gotovo demonskih dimenzija". Pjesnik i prozaik Dritëro Agolli (1931. – 2017.) u cijelosti se bavi poslijeratnim razdobljem, pa u poemi Očevi (Baballarët, 1969.) suprotstavlja poglede dvaju pokoljenja očeva i djece na revoluciju, a u romanu Komesar Memo (Komisari Memo, 1970.) prikazuje ulogu komunista u buđenju narodnih masa. Dhimitër Xhuvani (1934. – 2009.) slika životne drame pojedinaca kako u zbirci pripovijedaka Posljednje zvono (Këmbana e fundit, 1959.) tako i u romanu Ponovo na nogama (Përsëri në këmbë, 1970.), koji je doživio velik uspjeh i bio dramatiziran za scenu, a prikazuje junaka koji je izgubio obje noge, ali ne i vjeru u život. Roman Fan Smajli (1971.) bavi se radništvom. Ali Abdihoxha (1923. – 2014 ) romanom Tri boje vremena (Tri ngjyrat e kohës, 1965.–1972.) vraća se partizanskoj tematici i ratnom razdoblju, a objavio je i romane Jedna burna jesen (Një vjeshtë me stuhi, 1959.), priče San i svjetlost (Ëndra dhe dritë, 1963.), romane Veliki dvoboj (Dueli i madh, 1975.), Vile u predgrađu (Vila në periferi, 1982.), Kronika jedne noći (Kronika e një nate, 1984.), Izazov (Sfida, 1987.), Palače (Sarajet, 1997.), Cijena jedne pustolovine (Çmimi i një aventure, 2006.).