section_heading: Analiza
paragraph_text: Pripovijetka započinje govorom ("Braćo i drugovi, saslušao sam..."), odnosno obraćanjem neimenovane osobe narodu. Čitatelji su tim jednostavnim postupkom već uvučeni u priču kao svjedoci. Tek nakon podužeg (u odnosu na dužinu pripovjedne vrste) "dijaloga" se određuje situacija u kojoj se taj uvod odvija. Određenje se prezentira nekonvecnionalnim načinom, upotrebom zagrada, koje podsjećaju na dramske didaskalije. Lice koje priča je nedefinirano, distancirano i suštinski tek medij koji prenosi glasinu u koju i sam sumnja. ("Tako je govorio nekad, na nekom zboru, iznemoglim glasom jedan od stanovnika nekog neplodnog kraja..."). Kroz učestalo korištenje neodređenih zamjenica generalizira mjesto radnje i likove. Uz pomoć tog jednostavnog postupka namjernog izbjegavanja identifikacije, pruža mogućnost čitatelju da sam stavi imena mjestu, likovima i/ili situaciji s kojom se može poistovjetiti. U ovom trenutku, čitatelj postaje glas iz zagrada, udaljeni svjedok priče.