section_heading: Implikacije i relevantnost
paragraph_text: Iako razni neurorazvojni poremećaji, kao što su ADHD, jezični poremećaji, shizofrenija te stečeni poremećaji zbog zadobijenih trauma (naročito desne strane mozga), narušavaju uspješnost u obavljanju teorije uma, najznačajnija je veza, promatrano i s teorijskog i s eksperimentalnog stajališta, između teorije uma i autizma. Budući da je to jedno od područja koja je najintenzivnije zahvaćene,<ref>Lewis, V., Boucher, J. (1988). Spontaneous, instructed and elicited play in relatively able autistic children. Br J Dev Psychol 6:325–339. u terminima razvoja, ispitivanje teorije uma je i započelo s proučavanjem autizma te je u današnje vrijeme gotovo nemoguće spomenuti jedno bez drugoga, ili pronaći među dostupnom literaturom. Djeca s autizmom imaju ograničeno razumijevanje i nisku frekvenciju korištenja izraza koja označavaju mentalna stanja, imaju poteškoće u razumijevanju idioma i metafora te su kao takva često služila kao izrazito pogodan eksperimentalni uzorak. Ovaj simbiotski odnos je uspio generirati brojne studije, nastojeći utvrditi i specificirati uloge neuronskih mehanizama, primjerice zrcalnih neurona, što je naposljetku rezultiralo potpuno novim teorijskim pretpostavkama i pravcima istraživanjima.