section_heading: Povijest
paragraph_text: Tisak je dvobojan: crni i crveni. Raskošno je ukrašen: svaka je stranica (osim naslovne stranice Molitava sv. Brigite) uokvirena bordurom s figurama; ima 12 povećih slika (drvoreza), koje zajedno s okvirom idu preko cijele stranice (smještene su pred početkom važnijih dijelova teksta). Čini se da su za ovaj Molitvenik rezana slova, inicijali, bordure i slike – ocijenio je Milan Rešetar, koji je 1938. godine priredio novo izdanje teksta starom ćirilicom i opširnim uvodom, smatrajući ga srpskim Molitvenikom. Što se pak jezika tiče, Rešetar ocjenjuje: „... ima u Molitveniku mnogo oblika i riječi što se dandanas ne govore u Dubrovniku; prije svega sve što je preuzeto iz crkvenoga teksta a nije naše, pa onda i ono nekoliko što je ostalo iz čakavsko dalmatinske matice, ali to ništa ne smeta da rečemo da je sve ostalo dubrovačko...“ Rešetar smatra da je Molitvenik srpski unatoč tomu što sam kaže: „Srpski molitvenik štampan je ćirilicom, ali nije ustavnim slovima ni pravopisom pravoslavnih crkvenih knjiga kojima su prije njega štampane u Cetinju 1494. i 1495... već iznosi djelomice svoj tip ćirilskih slova koji je udešen prema ćirilskom rukopisu (zapadnoj ćirilici), kojim su se tada pisale kod nas stvari što nisu namijenjene ni pravoslavnoj crkvi ni pravoslavnoj vjeri, pa je zato skoropis bio ćirilsko pismo, što su redovno upotrebljavali naši katolici i muslimani“ (Srpski molitvenik od g. 1512. Novo izdanje priredio Milan Rešetar. Srpska kraljevska akademija. Posebna izdanja, knjiga CXXII. Filosofski i filološki spisi, knjiga 32, Beograd 1938, str. LX+109).