section_heading: Povijest
paragraph_text: Najstariji kršćanski martiriji su građeni na "mjestima koja svjedoče snazi kršćanske vjere: bilo upućivanjem na događaje iz Kristovog života, bilo na samu pasiju, bilo na natkrivanje grobnica mučenika". Martirji, kao uglavnom male građevine, radili su se često nakon ranog 4. stoljeća, odnosno od vremena kad je Konstantin I. Veliki (272. – 337.) postao car (306. – 337.) koji će u rimskom carstvu proklamirati vjersku toleranciju prema kršćanstvu, što je označilo prijelomnu točku u povijesti kršćanstva kao, u to vrijeme, trećoj monoteističkoj religiji uz Judaizam i Zoroastrizam.<br> U to vrijeme martirij nije imao neki određeni arhitektonski stil pa se njegova izvedba nalazi u širokom rasponu umjetničkog oblikovanja u prostoru. Često je bio samo upušteni pod ili dio njega, kako bi vjernike približio ostatcima svetaca, te je imao mali otvor zvani fenestella, Kasnije su se relikvije svetaca češće prenosile u samu crkvu, nego što su crkve građene iznad grobnica. Prvo prenošenje relikvija je zabilježeno u Antiohiji 354. godine, kada su ostatci ''sv. Babilonija'', koji su bili u sarkofagu, premješteni u novoizgrađenu crkvu.