section_heading: Čega nema tog se ne odreci
paragraph_text: 1979. prikazuje se predstava Čega nema tog se ne odreci koju je dramaturški uobličio Branko Matan koristeći tekstove Stilinovića, Cesarca, Ivšića, Nietzschea i drugih, a koja se bavila revolucijom, proleterstvom i ljevičarskim aktivizmom. Forma je zamišljena oratorijski: hladno i statično, ali snovito i suvremeno. Na sceni se nalazila velika konstrukcija kocke presvučene tilom u kojoj se sve odigravalo uz pomoć pokretnog zida koji se micao naprijed-natrag. Scenografiju je radio Tihomir Milovac. Predstava je počinjala zalaskom sunca, a zatim je zasvirala glazba Darija Bulića, „simfonijska poema na mahlerovske teme“. Na sceni su se pojavile tri božice Dijane koje su pucale iz luka, a sunce je zatim nestalo. U njoj je izvođački sudjelovalo više od 150 ljudi, mahom pripadnici ostalih sekcija „Vinka Jeđuta“ poput folklora i tamburaša, maski i zborova. Čega nema tog se ne odreci parodijski je komentar na socijalističke sletove i masovne parade tada vrlo prisutne i učestale. Najspektakularnija izvedba dogodila se u kazališno-koncertnoj dvorani Lisinski, a zatim i na Trgu Republike. Coccolemocco je tada okupljao 120-ak članova, mahom studenata Filozofskog fakulteta, Škole za primijenjenu umjetnost i dr.<ref>Razgovori o novom kazalištu