section_heading: Augustinov platonizam
paragraph_text: Za filozofiju uma u drugoj polovici De trinitata možda se okrenuo neoplatonskim tekstovima o psihologiji. Iako nas izmiču točni izvori Augustinovog neoplatonizma, kritika izvora uspjela je odrediti neke prožimajuće osobine njegove misli koje su nesumnjivo neoplatonijskog porijekla kao na primjer: transcendencija i nematerijalnost Boga; superiornost nepromjenjivog nad promjenjivim (usp. Platon, Timeje 28d); ontološka hijerarhija Boga, duše i tijela; beskompromisnost i besmrtnost duše; dihotomija razumljivih i razumnih carstava (koja se pripisuju Platonu u Contra Academicos 3.37); neprostorna sveprisutnost razumljivih u razumnom (Confessiones 1.2–4; Pismo 137.4) i kauzalna prisutnost Boga u njegovu stvaranju (De immortalitate animae 14–15; De Genesi ad litteram 4.12.22); postojanje razumljivih (platonskih) oblika koji se nalaze u umu Božjem i djeluju kao paradigme razumnih stvari (De diversis quaestionibus 46); nutarnost razumljivog i ideja da pronalazimo Boga i Istinu okrećući se prema unutra (De vera religione 72); nauk zla kao nedostatka ili privole dobrote; razumijevanje ljubavi duše prema Bogu kao kvazi-erotske želje za istinskom ljepotom (Confessiones 10.38). Prepoznatljiv platonski element je pojam intelektualnog ili duhovnog uspona. Augustin misli da ćemo okretanjem prema unutra i od tijela prema duši (tj. Od znanja o objektima do samospoznaje) i od razumnog do razumljivog na kraju biti u stanju da nadiđemo sebe i stupimo u kontakt s vrhovnim bićem koje nijedno osim Boga i Istine i to nam je više unutarnje nego naše nutarnje ja (Confessiones 3.11.) On je nadaleko inspiriran Platonovom Državom (Politea).