هغه پېښه چې مناسي یې د نړۍ اتله کړه
مناسي جوشي تازه د کمپيوټري پروګرامونو انجنیرې په توګه دنده پېل کړې وه چې عادي ژوند یې یوې ترافیکي پېښې بدل کړ. خو دغې وېروونکې شېبې د نوموړې ژوند مثبت لوري ته بوت.
بدلوونکې شېبه د ۲۰۱۱ کال د ډیسمبر میاشتې یوولسمه ورځ د ۲۲ کلنې مناسي جوشي لپاره یوه عادي ورځ وه، هغې له پوهنتونه تر فراغت وروسته د هند په ممبۍ کې د کمپيوټري پروګرامونو انجنیرې دنده پرمخ وړله. په هغه کور کې چې نوموړې له خپل مور او پلار سره اوسېده، د دندې له ځایه یې شاوخوا ۷ کیلومتره لېرې واټن درلود او په موټرسایکل ورتله. مناسي خپل دفتر ته پر لار وه چې یوې لارۍ ووهله. خو په هماغه ورځ، د کوره له وتلو یې لس دقیقې وخت نه وې تېرې شوې چې ټرافیکې پېښه رامنځته شوه او نوموړې یې د هوايي پول لاندې وغورځوله، په دې وخت کې یوه لارۍ چې په غلط لاس را روانه وه د دې پښه یې لاندې کړه. نوموړې وايي: "کله چې دا پېښه وشوه په هوښ وم، ومې کړای شوای کښېنم او ساتونکې خولۍ مې له سره لېرې کړم، همالته پوه شوم چې ټپ مې ژور دی. خلکو منډې وهلی، خو هېڅوک نه پوهېدل چې څه وکړي." مناسي وموسېده او ویې ویل: "هندیان په داسې حالت کې مرستې ته ژر رادانګي خو په ځانګړي ډول په بېړني حالت کې ډېره تجربه نه لري." نوموړې چې د امبولانس راتګ ته یې شېبې شمارلې، پولیسو یوه نږدې روغتون ته ورسوله. دا چې د نوموړې یو لاس ډېر کلک ټپي شوې و او پښه یې هم ژوبله وه، روغتون جراح ډاکټر نه درلود او همدارنګه کوم امبولانس یې هم نه لاره چې ستر روغتون ته یې یوسي. نوموړې زیاته کړه: "وضعیت مې ډېر خراب و، وینه مې زیاته ضایع کړې وه او وخت بې ځایه تېرېده." د روغتون امبولانس دوه ساعته وروسته راورسېد، د دې امبولانس ډېر صفت کېده خو "داسې زوړ و چې مه کوه پوښتنه،" دې موټر دوه کیلومتره مزل وکړ او په لاره کې یې دا له هر ټپ رنځېده. د مازدیګر شاوخوا پنځه نیمې بجې وې چې بلاخره له پېښې شاوخوا ۹ ساعته وروسته د مناسي مناسبه درملنه پیل شوه. مناسي خپل ځینې د خوښې مډالونه حیدر اباد کې خپل کور کې ساتلي - نور یې له مور و پلار سره دي ډاکټرانو یې لومړی د پښې درملنه پيل کړه، نوموړې ۴۵ ورځې په روغتون کې وه او هره پنځمه یا لسمه ورځ عملیاتېدله، خو پښه یې میکروبي شوې وه او ډاکټرانو بله چاره نه درلوده او وروستی انتخاب یې د هغې د پښې غوڅول وو. وړاندې؟ د مناسي د لویېدو پرمهال، د هغې زدکړې د کورنۍ لپاره لومړیتوب درلود، د مناسي پلار د ممبۍ د بهابها اټومي موسسې څېړونکی و او غوښتل یې لور یې هم لوړې زدکړې وکړي، نو له همدې امله یې کمپیوټري زدکړې غوره او د سافټویر انجنیره شوه. بډمینټون د مناسي لپاره یو زوړ ملګری و، خو هغې یوازې د ساتېرۍ په خاطر دا لوبه کوله خو مناسي داسې زدکوونکې وه چې له خپل درسه پورته درسونه یې هم جدي ګڼل. نوموړې وویل: "لوبې مې زیاتې کړلې د بېلګې په ډول فوټبال، باسکټبال او ان والیبال، خو یوازې لوبې نه وې، موسیقۍ، د سندرو ویل او هنري کارونو سره مې هم لېوالتیا درلوده... پوهېږئ کورنۍ څومره غواړي چې اولادونه یې بېلابېلې تحصیلي څانګې تجربه کړي." خو مناسي ته په زړه پورې د بډمینټون لوبه وه، لومړی روزونکی یې پلار و، مناسي لا شپږ کلنه نه وه چې د بډمنټون د رېکټ یې او ضربه یې زده کړل. تاریخي شېبه د ۲۰۱۹ اګسټ کې مناسي د سویس په بازل کې تاریخ جوړ کړ. له هغې ترافیکې بدې پېښې ۸ کاله وروسته نوموړې پارا بډمینټون جدي وګاڼه، د هند ملي لوبډله ته یې لاره وموندله او په دې وروستیو نړيوالو سیالیو کې اتله شوه. په وروستۍ لیدنه کې نوموړې باید له خپل ملګري او د هند له مخکني نړیوال اتل پارل پارما سره سیالۍ ته وتلې وای، تر اوسه مناسي له خپل دې سیال څخه سیالي نه وه ګټلې، خو دا ځل پر ځان ډاډه وه: "زه ډېره مناسبه وم، پر مځکه ډېره چټکه وم او د لاسونو چټکوالی مې ډېر عالي و." د سیالیو په لړ کې مناسي له پارما مخکې شوه او د سیالۍ واک یې په خپل لاس کې واخېست، وروستی پړاو و، ۱۳ امتیازه یې سر پر سر واخېستل او ناڅاپه یې ولیدل چې د نړۍ اتله شوه. خو څنګه کېدای شي چې داسې یو څوک دې اتل شي چې د بدن غړی یې پرې وي؟ د حیرانتیا خبره داده چې کله مناسي له دې پېښې وروسته ورځو یادونه کوي، ورته دردونکې نه وي، بلکې هغه په دې اړه وايي چې څنګه یې ملګري او د پوهنځي ټولګیوال په روغتون کې د دې پر بستر راټول وو، د ا هغوی د تر ټولو ښو ملګرو په توګه یادوي. مناسي دا یادوي چې د ځانګړي څار خونې له نرسې سره څنګه ملګرې شوه او دا چې څنګه د بې هوښۍ یو ډاکټر لیدو ته ورغی چې مورال یې لوړ کړي. مناسي د حیدر اباد پولیلا ګوپیچاند بډمنټون اکاډیمۍ کې وروزل شوه مناسي وویل: "باور وکړئ، کله هم چې پر هغه پېر فکر وکړم ان یو منفي ټکی مې هم نه په زړه کېږي. تر ټوله بده یې بیا هغه شېبه وه چې کورته ستنه شوم، ځان مې په هېنداره کې وکوت او ومې ویل، وې! ښه نه ښکارې. خو له څو ورځو وروسته مې له ځانه سره وویل ښه وه چې ټپ و...دا خو لا یوه پښه وه." بډمینټون یې په زړه پورې لوبه وه چې وشي کړای په مصنوعي پښې روانه شي، خو د دې لوبې وړتیا یې نه لرله. سیال یې چې یوه ورځ د مناسي وړتیا ولیده د ملي لوبډلې لپاره په ټاکنیزو سیالیو کې یې د ګډون لپاره وهڅوله. ټاکل شوې وه چې هند په هغه وخت کې د اسپانیا په ټورنمټ کې ګډون وکړي. که څه هم مناسي ونه شو کړای لوبډلې ته لاره پیدا کړي، خو د لومړي ځل لپاره یې د لوبې ځواک ولید. هلته یې داسې خلک ولیدل چې له مناسي یې ډېر شدید ټپونه لرل، د دې پر ټکو چې بډمینټون یې "له زیانه پرته" لوبوله. هغه وویل: "ډېر خوښ او خندنۍ څېرې یې درلودې. دوی ماته راغلل دا چې ما بډمینټون ټاکلی مننه یې راڅخه وکړه. یو لا مل همدا و چې پرېکړه مې وکړه تل به همدا لوبه کوم." له ښه مرغه نوموړې د هند له یوه تکړه روزونکی پوللا ګوپیچاند سره ولیدل، دا هغه روزونکی و چې د یوې لوبغاړې په توګه یې د مناسې د ژوند لوری بدل کړ. دی د هند پخوانی نړیوال اتل و چې د ډېرو بریاوو سرلاری دی او همدارنګه نوموړی د نړۍ په کچه روزونکی لکه د پي وي سیندو او ساینانهوال. مناسې په احمد آباد کې د بانک کارکوونکې وه چې له ښاغلي ګوپیچاند سره یې ولیدل، سمدستې یې له هغه وغوښتل چې ویې روزي. ښاغلي ګوپیچاند وموسېد او ویې ویل:"نوموړې یوه بهادره نجلۍ وه او د ژوند کیسه یې الهام بښونکې وه، ما وویل په اړه به یې فکر وکړم." خو یوه معلول ته روزنه ورکول ورته ننګونکې وه. ګوپیچاند د لوبو وېډیوګانې په دقت څارلې او ان کله به یې په یوه پښه تمرین هم کاوه، څو وپوهېږي چې په یوه پښه د لوبو کول څه رامنځته کوي. هغه د روزنیزو کارونو ترڅنګ د مناسي لپاره یو پروګرام هم جوړ کړ چې دده په ټکو "ډېر راټول" وي. دا هغه خویونه و چې ماناسي یې ورسوله او نوموړې یې نړیواله اتله کړه. مناسي خپل مډالونه د خپلې بسترې ترڅنګ راځړولي په دوی کې هغه مډالونه چې په نړيواله اتلولۍ کې یې ترلاسه کړي له ورایه ځلېږي. که څه هم نوموړې وايي، په زړه پورې ورته د برونزو مډال دی چې په اسیايي سیالیو کې یې ترلاسه کړی، په دې مډال په بریل خط لیکل شوي کله چې یې وخوځوئ، د شرنګ شرنګ اوازونه کوي. هغه وايي، دا مډالونه له بېلابېلو توکو جوړ شوي سره زر ، سپین زر او برونز هر یو یې ځانګړي اوازونه لري. دا بیا د دې لامل کېږي چې د نابینا لوبغاړو هم دې ته پام شي چې کوم ډول مډال یې په لاس کې دی. اوس مناسي نورې موخې لري غواړي د توکیو پارا لمپیک ته لار ومومي.