۱۰۰ زن؛ از خدمتکاری در هنگ‌کنگ تا عکاسی در نیویورک
زندگی زیزا باکانی وقتی عوض شد که برنده بورس تحصیل در رشته عکاسی در نیویورک شد.
شغل اول او خدمتکاری در هنگ کنگ بود. عکاسی وسیله ای بود برای ثبت زندگی همکارانش که مورد سواستفاده قرار می‌گرفتند. خانم باکانی داستانش را در ۱۰۰ زن بی بی سی بازگو می کند. من اهل روستایی در شمال فیلیپین هستم. این عکس خانواده ماهیگیر که در کنار ساحل بازی می‌کنند، مرا یاد خانواده خودم قبل از مهاجرت می اندازد. ما فقیر بودیم ولی با هم بودیم. ۱۹ سالگی از فیلیپین به هنگ کنگ رفتم تا در آنجا به عنوان خدمتکار و پرستار بچه کار کنم. جمعا از شش بچه نگهداری کردم. عاشق شور زندگی شهری شدم که بسیار متفاوت از محل زندگی قبلی من بود. برای سرگرمی عکاسی خیابانی را شروع کردم. بعد از مدتی از عکاسی شهری به سراغ عکاسی مستند رفتم تا به طور خاص از جمعیت بسیار زیاد خدمتکاران هنگ کنگ عکس بگیرم. وقتی به "خانه پناهجویان زن بتون" رفتم تا از زنان خدمتکار سواستفاده شده عکس بگیرم-مثل شرلی- متوجه شدم که این امکان را دارم که صدای آنها باشم. پشت شرلی در خانه اربابش با سوپی که روی اجاق می جوشید سوخت. بلافاصله قراردادش فسخ شد. سال قبل در جریان تظاهرات برای دمکراسی "جنبش چتر" شروع به تهیه گزارش کردم. هرشب بدون استثنا عکاسی می کردم، می خواستم تاریخ را بی کم و کاست ثبت کنم. می خواستم لحظات انسانی جنبش را هم ثبت کنم مثل خوابیدن مردی در ساعت چهار صبح در خیابان. در اوایل امسال با بردن بورسیه آٓژانس مگنوم و اقامت به نیویورک، زندگی ام عوض شد. مترو محبوبترین مکان برایم در نیویورک است. اینجا گروهی از قربانیان ترافیک آدم در جرسی سیتی هستند که یک مهمانی در فضای باز دارند. می خواستم تصویری از زندگی روزمره آنها بدهم نه تصویری از قربانی بودن آنها. یک هفته با بورسی تحصیلی در میسوری بودم، جایی که یاد گرفتم چطور از گزارش به هنر ثبت لحظات کوچک برسم مثل همین خانم در حال خواندن انجیل در خانه.