گروه موسیقی راک باراد
نوازندگان و گروه های موسیقی راک که در ایران فعالیت می کنند هنوز نتوانسته اند به موفقیت های چشمگیری دست پیدا کنند. فعالیت بیشتر آنها زیرزمینی، با محدود ترین امکانات است. تعداد کمی از آنها هم که فعالیت گسترده تری دارند و توانسته اند کنسرت بدهند یا آلبوم منتشر کنند، غالبا در میانه را متوقف شده اند.
گروه موسیقی باراد هم یکی از همان هاست که متاسفانه اعضایش بعد از انتشار اولین آلبوم پراکنده شدند و هر کدام به سویی رفتند. آنهایی که موسیقی راک ایرانی را دنبال می کنند، حتما انتشار آلبوم باراد را به خاطر دارند. "باراد" چطور شکل گرفت آلبوم باراد که محصولی از یک گروه موسیقی راک به همین نام بود سه سال پیش بعد از اینکه به بازار آمد توجه همه علاقمندان راک را جلب کرد اما عمر این گروه کوتاه تر از آن بود که آلبوم های بعدی آنها را بشنویم. پویا محمودی خواننده و نوازنده گیتار باراد موسیقی ایرانی و محلی را خوب می شناخت و آن زمان با اضافه کردن ملودی های ایرانی به موسیقی باراد هویت تازه ای داده بود. کسری سبکتکین و آیدین نایینی و آرش برعکس او از موسیقی ایرانی چیز زیادی نمی دانستند اما سعی کرده بودند قطعه هایی که پویا نوشته تغییر دهند تا برای یک گروه موسیقی راک قابل اجرا شود. ماجرا از همین جا و به همین سادگی شروع شد و در نهایت یک سال بعد منجر به انتشار آلبوم باراد شد. کسری در این باره می گوید: «حدود یک سال بود همدیگر را می شناختیم. ما قصد تشکیل گروه نداشتیم اول دور همجمع می شدیم و تمرین می کردیم. اما وقتی داستان جدی شد فکر کردیم یک گروه تشکیل بدهیم و هر کسی توانایی های خودش را به کار بگیرد.» بسیار اتفاقی رامین رامین صدیقی مدیر نشر هرمس از موسیقی باراد خوشش آمد و آن را منتشر کرد. قصد بچه ها انتشار کارها نبود آنها چند قطعه را به عنوان نمونه کار نوازندگی برده بودند اما کارها آنقدر خوب بود که به سرعت چاپ و منتشر شد. تهیه کننده قرار بود آن را منتشر کند، اما هنوز گروه اسم نداشت. حقیقت این بود که بچه ها هیچ کدام فکر نمی کردند به این زودی آلبومشان خریدار پیدا کرده. اسمش را از روی یک کتاب فرهنگ نام های ایرانی انتخاب کردند. باراد در این فرصت تا زمانی که آلبوم منتشر شود و مدتی بعد از آن موفق شد چند کنسرت کوچک هم برگزار کند. بعد از مدتی که از درآمدن آلبوم می گذشت، بچه ها به فکر جمع و جور کردن آلبوم بعدی افتادند. اما سرنوشت چیز دیگری برای باراد رقم زده بود. از "باراد" خبری نیست جای تعجب نیست که اعضای گروهی نتوانند با هم کار کنند و تصمیم بگیرند از هم جدا شوند اما هیچ کجای دنیا این اتفاق و جدایی به اندازه ایران سریع نیست. عمر فعالیت های گروه های موسیقی ایرانی به خصوص زیرزمینی بسیار کوتاه است و تا گروه کمی جا می افتد و معرفی می شود، اعضایش از هم خداحافظی کرده اند و هر کدام کار دیگری را شروع کرده اند. متاسفانه بعد از آن آلبوم اختلاف سلیقه ها و مشغله های فردی هر کدام از نوازندگان گروه به اندازه ای بالا رفته بود که ادامه کار را مشکل می کرد. پویا که به موسیقی ایرانی علاقه زیادی داشت و همیشه به این فکر بود که یک راک ایرانی بسازد. گیتار الکتریکی با ده سیم ابداع و ساخته است که بتواند ربع پرده های موسیقی ایرانی را هم بنوازد. او هنوز مشغول مزه کردن تجربه های تازه در تلفیق موسیقی ایرانی و محلی و موسیقی راک است. کسری سبکتکین و آرش مقدم به عنوان نوازنده در کنسرت ها و آلبوم های زیادی کار کرده و نوازندگی کرده اند اما آنها هم اصراری بای ادامه فعالیت گروه باراد و زنده نگاه داشتن نام آن نداشتند. کسری بعد از گروه باراد مدتی هم با گروه اوهام و شهرام شعرباف مشغول کار شد اما به نظر می آید آن فعالیت ها هم امروز کمرنگ تر شده و دیگر مثل سابق ادامه ندارد. آیدین نایینی نیز از موسیقی فاصله گرفته و بیشتر به کار در رشته گرافیک مشغول شده است. با وجودی که اوهام و بعد ها گروه هایی مثل باراد و میرا و خیلی از نام های گروه های موسیقی راک که این کار را در ایران شروع کرده بودند امروز دیگر وجود ندارند. اما باید اعتراف کنیم که نقش تعیین کننده ای در راه انداختن موسیقی رام در ایران و انتشار اولین آلبوم ها داشتند. هر کدام از نوازندگان این گروه ها امروز مشغول به کارهای دیگری هستند و با آن موسیقی ای که روزی جزو اولین قدم های موسیق راک در ایران بود فاصله گرفته اند. اما نقش آنها را نمی توان فراموش کرد. باراد هم یکی از همان آلبوم ها و گروه های موسیقی بود و هست. خدمات