داستان ناگفته آزار و اذیت جنسی ورزشکاران زن در افغانستان
او سالهاست که ورزش می‌کند، دستاوردهای زیادی هم داشته است؛ باید نامش را به افتخار یاد کند اما حاضر نیست نامش را در گزارش درج کنیم، زیرا قرار است در مورد موضوعی صحبت کند که برایش خطر دارد. هم از تهدید می‌ترسد و هم از قضاوت‌های مردم.
حضور زنان افغان در عرصه ورزش نیز مانند بسیاری از عرصه‌های دیگر کمرنگ است از او به نام مستعار قدسیه یاد می‌کنیم. قدسیه می‌گوید تنها مشکلات خودش را نه، بلکه داستان ناگفته بسیاری از هم‌قطارانش را قصه می‌کند. زنانی که در افغانستان ورزش می‌کنند با مشکلات زیادی باید دست و پنجه نرم کنند. از کمبود امکانات گرفته، تا بی توجهی مسئولان و محدودیت‌های اجتماعی. اما سایه سنگین‌تر از این مشکلات هم بر زندگی ورزشکاری آنها افتاده است؛ آزار و اذیت جنسی. قدسیه می‌گوید وقتی نمایندگان رشته‌های مختلف از کشورهای مختلف برای اشتراک در رقابت‌های بین‌المللی آمادگی می‌گیرند، برای شش ماه تا یک سال قرنطین می‌شوند اما ورزشکاران زن نه تنها قرنطین نمی‌شوند، تا شب مسابقه نگران آماده شدن برای رقابت هستند. او می‌گوید نگرانی از آماده شدن برای مسابقه و نتیجه آن، در مقابل نگرانی از مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفتن، نگرانی کوچکی بود. به گفته قدسیه، شماری از دختران در عرصه ورزش مورد آزار و اذیت جنسی قرار می‌گیرند اما کمتر جرات می‌کنند صدا بلند کنند. کسانی هم که صدا بلند می‌کنند خودشان دوباره متهم به "بداخلاقی" می‌شوند. او قصه می‌کند که مربیان آنها چگونه پس از باخت در مسابقات از ورزشکاران تقاضا می‌کردند، برای جبران، همراه با آنها به خلوت‌شان بروند و یا کسانی را که به درستی ورزش نمی‌توانستند به بهانه مسابقات برای سوء استفاده جنسی با خود به سفر می‌بردند. او می‌گوید شکایات مکرر آنها به مقامات تنها به توصیه‌های بی‌اثر ختم می‌شد. در افغانستان از بین پنج هزار ورزشکار در چهل رشته، تنها حدود یک هزار آنها، آن هم تنها در دست‌کم سی رشته زنان هستند تنها قدسیه نه، بلکه شمار دیگری از ورزشکاران هم از این مشکلات شاکی هستند. مریم یکی دیگر از ورزشکاران افغان به نام مستعار است. می‌گوید موارد زیادی از این مشکل را دیده است. او می‌گوید به چشم خود دیده که چگونه از ورزشکار زن دیگر سوء استفاده جنسی شده است. مریم می‌گوید به آن ورزشکار گفته که نباید ساکت بماند اما آن ورزشکار این موضوع را انکار کرده و ترسیده است. صد زن فصل صد زن ۲۰۱۷ بی‌بی‌سی فارسی در مورد زنان، شخصیت‌های تاثیر‌گذار و دغدغه‌های آنها است. این مجموعه شامل مطالب متنوعی از جمله گفت‌‌وگو‌، گزارش و یادداشت از زنان در نقاط مختلف جهان است. عبور از سقف شیشه‎ای، امنیت زنان هنگام استفاده از وسائل نقلیه، تبعیض در ورزش و علت بی‌سوادی زنان و راه حل‌های برای مقابله با آن تنها بخشی از موضوعاتی هستند که در این فصل از ویژه برنامه‌های صد زن به آن می‌پردازیم. با ما همراه شوید، در تلویزیون، وب‌سایت و رادیو. همچنین ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید، فیسبوک، اینستاگرام، توییتر و یوتیوب. با هشتگ #صدزن در بحث‌های ما شرکت کنید. در بسیاری از موارد، تجربه نشان داده که در داستان شکایت از آزار و اذیت جنسی در افغانستان، قضیه برعکس شده است؛ مدعی، متهم شده و مجبور شده برای خلاصی از جنجال‌ها و اتهامات، پرونده شکایتش را ببندد. شاید به همین دلیل است که ریاست تربیت بدنی افغانستان می‌گوید تاکنون هیچ موردی از شکایت ورزشکاران زن را در این مورد ثبت نکرده است. آقای پیمان می‌گوید تاکنون هیچ شکایتی از آزار و اذیت جنسی زنان ورزشکار در اداره آنها ثبت نشده است محمد عارف پیمان رئیس نشرات ریاست تربیت بدنی افغانستان می‌گوید اگر چنین موردی پیش بیاید و شکایتی صورت گیرد با این عمل مانند یک جرم برخورد خواهد شد. به گفته وی، به اساس طرزالعملی که در بخش رفتار ورزشکاران و مربیان وجود دارد، کمیته انضباطی به همچو شکایات رسیدگی می‌کند. آقای پیمان گفت:"با توجه به نوع شکایت و عملی که انجام شده شخص از توصیه تا اخراج از عرصه ورزش به گونه موقت یا دایمی مجازات خواهد شد و با توجه به نوعیت جرم به دادستانی معرفی خواهد شد." در افغانستان از بین پنج هزار ورزشکار در چهل رشته، تنها حدود یک هزار آنها، آن هم تنها در دست‌کم سی رشته زنان هستند. دولت افغانستان به تازگی قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان را به تصویب رسانده است. در این قانون مرتکبین آزار و اذیت زنان به جریمه نقدی محکوم می‌شوند اما اگر این عمل از سوی دکتر، استاد، رئیس و مربی صورت گیرد، جرم حالت مشدده گرفته و مجازات به سه تا شش ماه افزایش خواهد یافت. آزار و اذیت جنسی تنها در ساحه ورزش افغانستان نه، بلکه شکایت‌هایی از این دردسر در ساحات کار و تحصیل نیز بارها به گوش رسیده است اما کمتر اقدامی برای حل این مشکل صورت گرفته است.