چراغهای برادوی به احترام آرتور ميلر خاموش شد
برادوی، منطقه ای در نيويورک که معتبرترين سالنهای نمايش آمريکا را در خود جای داده است، شامگاه جمعه را در خاموشی گذراند. تئاترهای برادوی چراغهای خود را به احترام آرتور ميلر، نويسنده آمريکايی خاموش کردند که يکی از بزرگترين نمايشنامه نويسان قرن گذشته دانسته می شود.
نويسنده نمايشنامه مرگ دستفروش، بعدازظهر پنجشنبه به دليل نارسايی قلبی در سن هشتاد و نه سالگی در ميان خانواده و دوستانش، در مزرعه خود در کانکتيکات درگذشت. او اين مزرعه قرن هجدهمی را در سال 1958، زمانی که هنوز همسر مريلين مونرو بود خريد و واپسين سالهای عمر خود را همراه با دوست دخترش که يک نقاش سی و چهارساله است، در آن به سر برد. پزشکان آرتور ميلر، تنها چند هفته پيش اجازه دادند که او از بيمارستان مرخص شود. ميلر علاوه بر نارسايی قلبی، به سرطان و ذات الريه هم مبتلا بود. زو کالدول، بازيگر سرشناس برادوی که با ميلر نيز همکاری داشته است، او را "مردی بزرگ و عميقا آمريکايی" توصيف کرد و گفت که آرتور ميلر "درست تا زمانی که گرفتار بيماری شد، مشغول کار بر روی نمايشنامه هايش بود". عشق و سرخوردگی ميلر در دهه‌های پايانی عمر خود از برادوی سرخورده شده بود. او در سال 1991، اين بخش از نيويورک را که قلب دنيای تئاتر آمريکاست، به مثابه مکانی توصيف کرد که در معرض "هراس از منتقدان و وحشت از باختن سرمايه های کلان" است. اما اين سرخوردگی و تلخکامی از اندوه برادوی نکاست؛ شامگاه جمعه، ساعت هشت شب (يک صبح به وقت گرينويچ) چراغ تالارهای برادوی به نشانه سوگواری برای او خاموش شد. رابرت وايت هد، يکی از تهيه کنندگان برادوی که بارها با ميلر کار کرده است، در گفتگو با نيويورک تايمز گفت نويسنده کوره امتحان (جادوگران شهر سيلم) و همه پسران من، به دنبال آن بود تا همچون "نوری باشد که به جهان می تابد". وايت هد گفت: "او عمرش را صرف کرد تا برای آنچه که جهانی از بی عدالتی در اطراف خود می دانست، پاسخی بيابد." آرتور ميلر در طول زندگی خود، وقايعی چون بحران وال استريت، جنگ جهانی دوم و دوران مک کارتی را تجربه کرده بود و اين رويدادهای بزرگ تاريخ آمريکا به نمايشنامه های او راه يافتند. بزرگداشت با مرگ آرتور ميلر، بسياری از شخصيتهای ادبی و هنری از سراسر جهان در پيامهايی به او ادای احترام کردند: سلمان رشدی، رئيس انجمن بين المللی قلم، "نوشتن" را برای ميلر به معنای کوششی دانست تا "نوع بشر را در برابر آزارهای بی دليل مقاوم کند". واسلاو هاول، نمايشنامه نويس و رئيس جمهور پيشين چک، او را "بزرگترين نمايشنامه نويس قرن بيستم" دانست. بروکس اتکينسون، منتقد نيويورک تايمز گفت که ميلر "دلسوزانه به قلب و روح برخی از آدمهای معمولی آمريکايی می نگريست و به آرامی اميدها و اندوه های آنان را به تئاتر مبدل می ساخت". ادوارد آلبی، نمايشنامه نويس آمريکايی هم گفت: "همه ما از آثار او بسيار آموخته ايم تا بدانيم که چگونه بايد با شرارت جنگيد." کوين اسپيسی، بازيگر آمريکايی اشاره کرد که آرتور ميلر تا آخرين ماههای عمرش به کار ادامه داد تا "ارزشهای آمريکايی و انحطاط اخلاقی را با بهره گرفتن از ساختاری فوق العاده و ديالوگهايی محکم، بيازمايد". ديويد هير نمايشنامه نويس آمريکايی گفت که ميلر همراه با يوجين اونيل و تنسی ويليامز، سه نويسنده بزرگی بودند که شاخصه های نمايش در آمريکا را از نو تعريف کردند و "صدای رسای تئاتر" در اين قرن از تاريخ آمريکا به شمار می آمدند. آرتور ميلر، آخرين بازمانده اين جمع سه نفره بود. با درگذشت او، به گفته نيکلاس هايتنر، مدير هنری تالار "رويال نشنال تياتر"، آخرين "الهه هنر نمايش" با صحنه تئاترهای آمريکا وداع گفت. خدمات