'ناشنوایی مانع پیشرفت من نشد'
مردی با کم شنوایی می‌گوید که این وضعیت، مانع رسیدن او به رؤیای پزشک شدنش نشده است.
ویل موسلی‌ـرابرتز در رشتهٔ پزشکی تحصیل می‌کند ویل موسلی‌ـرابرتز ۱۹ ساله از کاردیف می‌گوید ابتدا پذیرش این معلولیت برایش دشوار بوده است. او مبتلا به افت شنوایی (پی‌بی‌اچ‌ال) است و می‌گوید این کاهش توان شنوایی در تست‌های شنیداری باعث می‌شد که مدام "احساس شکست" کند. آقای موسلی‌ـ‌رابرتز از پنج‌سالگی نشانه‌های مرتبط را در خود مشاهده کرد و به مدرسه‌هایی رفت که از بچه‌هایی مانند او حمایت می‌کنند. وقتی ۹ سالش بود تلاش می‌کرد گفتگو‌های میان افراد را بشنود و گفتار معلمان را پی بگیرد و از این همه انرژی برای تمرکز و دقت خسته می‌شد و تا خانه می‌رسید به خواب می‌رفت. نشانه‌های کم شنوایی ویل موسلی‌ـرابرتز از دوران کودکی او شروع شد او می‌گوید: "وقتی بچه بودم دلم نمی‌خواست معلول باشم یا با محدودیت برای انجام کارهایی رو به رو باشم". "من فکر می‌کنم به طور کلی این فکر برای بچه‌های معلول خیلی ویرانگر است که به هر حال نمی‌توانند پیشرفت چندانی بکنند". در پایان همان سال، آقای موسلی‌ـ‌رابرتز احساس کرد حالا وقتش است که جراحی کاشت حلزون‌گوش انجام دهد و تا پایان سپتامبر این کار انجام شد، زمانی که در کلاس اول دبیرستان بود. او یک ماه مدرسه نرفت و ناچار شد درس‌های عقب‌افتاده را خودش بخواند، به دلیل خستگی شدید در دوتا از درس‌هایی که انتخاب کرده بود قبول نشد. "شنوایی من کاملاً بر زندگی من اثر داشت. من فکر می‌کنم اگر کاشت حلزون‌گوش را انجام نداده بودم و این حمایتی که دارم را نداشتم هرگز نمی‌توانستم در رشتهٔ پزشکی تحصیل کنم". "من می‌خواستم پزشکی بخوانم تا بتوانم به افراد دیگر در موقعیت آسیب‌پذیر کمک کنم، همانطور که وقتی من بچه بودم به من کمک کردند". آقای موسلی‌ـ‌رابرتز حالا در کالج سنت‌اندروز اسکاتلند پزشکی می‌خواند و به زودی سال اول تحصیل خود را تمام می‌کند. "کوویدـ‌۱۹ باعث شد که سال عجیبی را در دانشگاه بگذرانم، همه با من عادی رفتار می‌کردند و من کاملاً احساس راحتی می‌کردم". کاشت حلزون‌گوش مانند میکروفونی است که به طور مستقیم با مغز ارتباط بر‌قرار می‌کند موسلی‌ـرابرتز از حمایت دیلان ایوانس، مشاور کاریابی ولز هم برخوردار بوده است. آقای ایوانس می‌گوید:"ویل جوانی سرشار از انگیزه است و من بسیار خوشحالم که می‌توانم با او کار کنم. در‌حالی‌که من به او کمک می‌کردم تا روی خواسته‌هایش و راه‌های رسیدن به آنها تمرکز کند، این ارادهٔ ناب خود ویل بود که نمی‌گذاشت معلولیتش او را محدود کند و جلوی پیشرفتش را بگیرد". "تردید ندارم او پزشک نامور و ماهری خواهد شد". دبی توماس از انجمن کودکان ناشنوای ولز می‌گوید:"ما از شنیدن ماجرای الهام‌بخش ویل شادمان شدیم، این ماجرا نشان می‌دهد با حمایت صحیح، ناشنوایان جوان می‌توانند همان کارهای دوستان شنوای خود را انجام دهند. حدود ۲۵۰۰ کودک و نوجوان ناشنوا در ولز داریم که می‌توانند در پایان دوران مدرسه، توانایی‌های باور‌نکردنی از خود نشان دهند". "وقتی به مرحلهٔ حساس زندگی خود می‌رسند مهم است که از حمایت و راهنمایی و انگیزه‌های لازم برای رسیدن به هدف‌های والا و شغل دلخواه خود برخوردار باشند".