شورای امنیت استقلال کوزوو را بررسی می کند
هیاتی از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد برای گفتگو پیرامون موضوع استقلال رسمی کوزوو از صربستان عازم اروپا شده است.
روز چهارشنبه، 25 آوریل، هیات اعزامی شورای امنیت سازمان ملل متحد برای یک ماموریت حقیقت یابی وارد بروکسل، پایتخت بلژیک، شد و ماموریت آن بررسی راه های رفع اختلاف بین قدرت های بزرگ و ساکنان کوزوو در مورد آینده سیاسی این بخش از یوگوسلاوی سابق اعلام شده است. انتظار می رود این هیات پس از گفتگو با اتحادیه اروپا و ناتو، مذاکراتی را نیز با سایر کشورها و نمایندگان اهالی کوزوو انجام دهد. در حال حاضر، ایالات متحده و کشورهای عضو اتحادیه اروپا خواستار آن هستند که سازمان ملل متحد رسما کوزوو را مستقل اعلام کند. استقلال کامل کوزوو از صربستان مورد حمایت اکثریت آلبانیایی تباران ساکن این منطقه است. در مقابل، صربستان با چنین اقدامی مخالفت کرده و روسیه، که دارای روابط نزدیکی با این کشور است، تلویحا امکان وتو چنین تصمیمی از سوی شورای امنیت را گوشزد کرده است. صربستان و روسیه همچنین از سازمان ملل خواسته اند تا حمایت بیشتری را از اقلیت صرب تباران کوزوو به عمل آورد در حالیکه صرب تباران در مواردی هدف حمله آلبانیایی تباران قرار گرفته و نسبت به آینده خود در کشور مستقل کوزوو بیمناک هستند. هیات اعزامی شورای امنیت در بروکسل پس از گفتگو با مقامات اتحادیه اروپا و سازمان پیمان اتلانتیک شمالی - ناتو - در مورد آینده کوزوو، برای مذاکره با دولت صربستان، عازم بلگراد، پایتخت این کشور می شود. این هیات قبل از تصمیم گزارش نهایی خود با مارتی آهتیساری، نماینده ویژه سازمان ملل در امور کوزوو نیز دیدار و گفتگو می کند. وضعیت سیاسی کوزوو کوزوو تا سال 1999 يکی از استان های صربستان محسوب می شد اما از زمان مداخله نيروهای سازمان پيمان اتلانتيک شمالی - ناتو - و جدایی این بخش از يوگسلاوی سابق، کوزوو به عنوان منطقه تحت حمايت سازمان ملل متحد اداره می شود. در اواخر سال 2005، سازمان ملل متحد روند تعیین آینده سیاسی کوزوو را به جریان انداخت و این روند هنوز به نتیجه نهایی نرسیده است. صربستان پیشنهاد کرده است که کوزوو همچنان منطقه ای از این کشور باقی بماند اما از اختیارات گسترده ای برای اداره امور داخلی خود برخوردار شود. در مقابل، رهبران آلبانیایی تباران بر کسب استقلال کامل اصرار داشته و گفته اند که خشونت هایی که در جریان جنگ داخلی از سوی صربستان بر آنان وارد شد وحدت با صربستان را ناممکن ساخته است. در ماه فوریه سال جاری، مارتی آهتیساری طرحی را برای آینده کوزوو پیشنهاد کرد که براساس آن، کوزوو دارای یک قانون اساسی، دولت محلی، پرچم و سرود ملی و حق پيوستن به سازمان های بين المللی خواهد بود اما به عنوان يک کشور مستقل شناخته نخواهد شد. صربستان که کوزوو را يکی از استان های اين کشور می داند، پيشنهادهای سازمان ملل را نخستين گام در راه جدايی کامل و استقلال اين سرزمين توصيف و آن را رد کرده است اما طرح سازمان ملل با استقبال اکثر رهبران آلبانيايی تباران کوزوو مواجه شده است. در عین حال، ملی گرايان تندرو در کوزوو این طرح را محکوم کرده اند و به تظاهرات خشونت آميزی عليه سازمان ملل و طرح پيشنهادی آقای آهتيساری دست زده اند. جنگ داخلی منطقه موسوم به کوزوو در قرن پانزدهم تحت تسلط امپراتوری عثمانی قرار گرفت و در سده های بعد، شاهد گسترش دين اسلام، ورود گسترده آلبانيايی ها و مهاجرت ساکنان مسيحی آن به ساير نقاط بود. در سال 1912، کوزوو برای مدتی به اشغال نظامی صربستان در آمد که يک دوره پاکسازی قومی و کشتار و اخراج آلبانيايی تباران را در پی داشت. در سال 1974، دولت مرکزی يوگسلاوی با اعطای اختيارات داخلی نسبتا گسترده به کوزوو موافقت کرد اما از اواسط دهه 1980، يوگسلاوی اعلام داشت که کوزوو يکی از استان های اين کشور است و اقداماتی برای محدود کردن اين اختيارات آغاز شد که واکنش ساکنان آلبانيايی تبار کوزوو را به همراه آورد. از سال 1996، نيروهای صرب با حمايت دولت مرکزی يوگسلاوی اقداماتی را برای آنچه که پاکسازی قومی خوانده شده در کوزوو به اجرا گذاشتند که با مقاومت استقلال طلبان به رهبری ارتش آزاديبخش کوزوو مواجه شد. گفته می شود در جريان پاکسازی قومی کوزوو، بيش از دوازده هزار تن از آلبانيايی تباران کشته شدند و تا هشتصد هزار تن از آنان به آلبانی گريختند. در سال 1999، نيروهای ناتو به منظور خاتمه دادن به سرکوب آلبانيايی تباران کوزوو را اشغال و اداره آن را به سازمان ملل متحد واگذار کردند. کوزوو در مجاورت جمهوری صربستان، جمهوری مونته نگرو، جمهوری مقدونيه و آلبانی قرار دارد، مرکز آن شهر پريستينا است و جمعيت آن به حدود يک ميليون و دويست هزار نفر می رسد که حدود 90 درصد از آنان را آلبانيايی تباران و بقیه را صرب تباران و سایر اقوام تشکيل می دهند. خدمات