فشارهای مضاعف علیه ایران در آستانه سال نو
فشارهای بین المللی علیه جمهوری اسلامی در حالی که ایرانیان خود را برای تعطیلات سال نو خورشیدی آماده می کنند، به طور بی سابقه ای در حال افزایش است.
اعضای ثابت شورای امنیت سازمان ملل و آلمان برای صدور قطعنامه تازه ای در جهت تشدید تحریم ایران به توافق نزدیک شده اند و در روزهای اخیر روسیه نیز علائمی از ناشکیبایی در برابر سیاست های دولت ایران از خود بروز داده است. اعضای ارشد حزب دموکرات در کنگره آمریکا هم از پیگیری قطعنامه ای که هر گونه تصمیم کاخ سفید برای حمله به ایران را مشروط به کسب مجوز از کنگره می کرد، منصرف شده اند. روس ها با به تعویق انداختن راه اندازی نیروگاه اتمی بوشهر به دلیل آنچه خودداری ایران از پرداخت به موقع تعهدات مالی خود به مسکو نامیده اند، به ایران پیام فرستاده اند که بدون نرمش تهران در برابر قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت سازمان ملل، نباید امیدی به ادامه همکاری اتمی و یا حمایت موثر روسیه از خود در صحنه بین المللی داشته باشد. دموکرات های کنگره آمریکا هم ظاهرا به این نتیجه رسیده اند که مشروط کردن تصمیم جورج بوش رئیس جمهوری آمریکا برای حمله احتمالی به ایران، فرستادن علامت غلط به تهران در شرایط حاضر است و ممکن است مقام های ایرانی را درباره موضع واقعی حزب دموکرات آمریکا نسبت به برنامه هسته ای جمهوری اسلامی دچار سوء محاسبه کند، بنابراین آنان در حال حاضر ترجیح داده اند که مانع به کارگیری اهرم تهدید نظامی از طرف آقای بوش به عنوان ابزاری روانی علیه ایران نشوند. این در حالی است که تلاش وسیعی از جانب نهادهای دولتی و غیر دولتی آمریکا و اسراییل برای محدود کردن روابط تجاری و بانکی جامعه جهانی با ایران در جریان است و همزمان شدن احتمالی تصویب قطعنامه دوم شورای امنیت با این تلاش ها حتی اگر دربردارنده تحریم های شدید علیه ایران نباشد می تواند جمهوری اسلامی را در شرایط سخت و بغرنجی قرار دهد. آنچه محافل آمریکایی و اسراییلی را به تشدید تحریم های بین المللی علیه ایران ترغیب کرده ، باور فزاینده آنها به تاثیر تحریم ها بر فضای داخلی ایران است. در واقع، آمریکا و متحدان آن، تاثیر تصویب قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت بر جمهوری اسلامی را بیش از حد انتظار خود یافته اند و به این باور رسیده اند که با تشدید تحریم ها می توان ایران را به تعلیق برنامه غنی سازی اورانیوم مجبور کرد بدون آنکه به تن دادن به مخاطرات ناشی از یک حمله نظامی نیازی باشد. این نکته ای است که حتی چهره های راستگرای تندرو در اسراییل نظیر بنیامین نتانیاهو رهبر حزب لیکود نیز بر آن تاکید می کنند. ظاهرا بالا گرفتن انتقادها از مدیریت محمود احمدی نژاد رئیس جمهور ایران بخصوص در بین بخشی از نیروهای حاکم، سبب خوش بینی محافل خارجی نسبت به تاثیرگذاری فشارهای اقتصادی و سیاسی بر فضای داخلی ایران شده است. هر چند که هواداران آقای احمدی نژاد خوش بینی فوق را مبنایی برای حمله به منتقدان داخلی خود و همسو دانستن آنان با محافل خارجی قرار داده اند، اما خود به تدریج دریافته اند که جامعه ایران حاضر به پذیرش هزینه ای در سطح انزوای شدید، تحریم گسترده و یا حمله نظامی نیست. از این رو، بسیاری از هواداران آقای احمدی نژاد به صف منتقدان وی پیوسته و افرادی هم که بر ادامه حمایت از وی اصرار دارند، آشکارا به موضع دفاعی کشیده شده اند. به سخن دیگر، حامیان آقای احمدی نژاد از احتمال بروز جنگ بین آمریکا و ایران و یا تشدید تحریم ها استقبال و پشتیبانی نمی کنند، بلکه احتمال بروز این رخدادها را رد می کنند. آنان اغلب چنین وانمود می کنند که ایران در موضع بین المللی برتری نسبت به آمریکا قرار گرفته و ایالات متحده برای حل بحران های منطقه ای چاره ای جز کنار آمدن با دولت آقای احمدی نژاد ندارد. هواداران دولت، برای اثبات نظریات خود عموما به نوشته های انتقادی مطبوعات غربی از سیاست دولت هایشان درباره ایران استناد می کنند و این نوشته ها را نشانه برتری موقعیت ایران می پندارند. این نوع استدلال ها اما در پی هر اقدام بین المللی علیه ایران رنگ می بازد و از همین رو طرفداران دولت آقای احمدی نژاد روز به روز در موضع ضعیف تری نسبت به منتقدان خود قرار می گیرند. با توجه به این وضعیت، صدور قطعنامه جدید علیه ایران، تعویق تکمیل نیروگاه اتمی بوشهر از طرف روسیه و همنوا شدن دموکرات های کنگره آمریکا با کاخ سفید در موضوع هسته ای ایران، هواداران سیاست های دولت آقای احمدی نژاد را در موقعیت دشوارتری قرار خواهد داد، بخصوص اینکه فشارهای بین المللی و تحریم های اقتصاد روز به روز اقتصاد بیمار ایران را در بحران عمیق تری فرو می برد. خدمات