جنگ عراق: زمانی برای وبلاگ نویسی
روزنامه لس آنجلس تایمز آمریکا در مطلبی به قلم آن ماری اوکانر، از افزایش روزافزون شمار وبلاگهای شهروندان عراقی گزارش داده و نوشته است این وبلاگ ها " تصویری گیرا از زندگی در جبهه جنگ عراق ارائه می کنند."
نویسنده در بخشی از این مقاله نقل قولی از شماره جدید نشریه " سیاست خارجی" آمریکا آورده است که در آن جنگ عراق "جشن علنی شدن وبلاگ نویسان عراقی" لقب گرفته و آمده است وبلاگ "سلام پکس" و انبوهی از دیگر وبلاگهای عراق، از جمله آنهایی که بوسیله سربازان آمریکایی مستقر درعراق نوشته می شوند، در حقیقت جنگ درعراق را " به روز و به ساعت تجزیه و تحلیل می کنند." به نوشته لس آنجلس تایمز اکثر وبلاگ نویسان عراقی از نام مستعار استفاده می کنند. این امر باعث شده که بعضی به هویت و انگیزه این افراد و حتی اصل این که این وبلاگ نویسان واقعا از درون عراق می نویسند یا نه، بدبین باشند. سلام پکس: مشهور اما گمنام مشهورترین وبلاگ نویس عراقی، به نوشته لس آنجلس تایمز، سلام پکس نام دارد که وبلاگش با عنوان "بلاگر بغداد"، او را به نامی آشنا و دارای طرفداران زیاد تبدیل کرده است. محتوای وبلاگ او که در طول جنگ عراق و در نبود منابع اطلاع رسانی به منبع خبری مهمی از درون عراق تبدیل شده بود، اخیرا در کتابی با عنوان "سلام پکس: یادداشتهای محرمانه یک شهروند معمولی عراق"، منتشر شد و حتی قراردادی برای تبدیل آن به فیلم نیز امضا شده است. با این حال فقط تعداد محدودی از دوستان سلام پکس و روزنامه نگاران، با هویت واقعی او آشنایند. ربه کا مک کینون، پژوهشگر مرکز "اینترنت و جامعه"، وابسته به دانشگاه هاروارد آمریکا، به لس آنجلس تایمز گفته است:" یکی از دلایلی که عراقی ها به نوشتن وبلاگ روی آورده اند این است که تصور می کنند در دنیای خارج کسی به زندگی و نظراتشان در مورد آنچه رخ می دهد گوش نمی کند. ولی وقتی وبلاگ می نویسند احساس می کنند مردم دنیا دارند به حرفهایشان گوش می دهند." برادران فضل به نوشته لس آنجلس تایمز خانم مک کینون اخیرا از دو برادرعراقی، محمد و عمر فضل، دعوت کرد در نشستی که در دانشگاه هاروارد برگزار شد، شرکت کنند. این دو برادر وبلاگی به نام "عراق الگو" دارند که این روزها بسیار مورد توجه مقامات آمریکایی قرار گرفته است. اما بعضی از موضع این دو وبلاگ نویس درطرفداری صریح از آمریکایی ها انتقاد می کنند و آنها را "تبلیغاتچی" آمریکا لقب می دهند. به نوشته لس آنجلس تایمز جورج بوش، رئیس جمهور آمریکا این دو برادر عراقی را به کاخ سفید دعوت و با آنها دیدار و گفتگو کرد. دختری از بغداد " پریروز بمبی قوی در خیابان الرائد بغداد، نزدیک خانه ما، منفجر شد. تعداد زیادی کشته شدند و تعداد زیادی هم ماشین و مغازه هم سوخت و از بین رفت. آدمی که این بمب را کار گذاشته با این کارش آدمهای بسیاری را کشت. من متأسفم که تعداد زیادی از مردم عراق از دست رفتند." این بخشی از وبلاگی است که دختری 13 ساله از بغداد نوشته در وبلاگی به نام "دختر بغداد" با صفحاتی صورتی رنگ و حاوی عکسهای خودش که دختری نوجوان با چشمانی سیاه و اندامی لاغر است وگربه اش را در آغوش گرفته است. لس آنجلس تایمز نوشته است می توان از طریق این وبلاگها در مورد حوادث مهم روز و جزئیات به ظاهر کم اهمیت زندگی روزمره عراقی ها اطلاعات دست اولی را بدست آورد. نمونه ای دیگر دختریست از شهر موصل در شمال عراق با نام مستعار نجمه عبداله که در یکی از یادداشتهای چهاردهم دسامبر خود آورده است: "بالاخره رضایت دادم مادرم موهایم را کوتاه کند. دیگر برایم اهمیت ندارد اگر آنها را خراب کند. کسی آنها را نخواهد دید. ما که این روزها از خانه بیرون نمی رویم." موشک در وبلاگ در وبلاگ دیگری نویسنده ، که ساکن شهری کوچک در عراق است، در تلاش است راهی برای خنثی کردن موشکی که در باغچه خانه اش فرود آمده پیدا کند. یک دانشجوی پزشکی نیز در وبلاگش با نام "دکتر انسانیت" از انفجاری می نویسد که به شنوایی اش لطمه زده و چند نفر از همسایه ها را کشته است و انفجار دیگری که باعث شده خون و قطعات انگشت قربانیان به حیاط خانه خواهرش بریزد. "یا والیوم بخورید یا وبلاگ بنویسید!" "بغداد می سوزد"، نام وبلاگ دیگریست که نویسنده آن در مورد مشکلات روزمره مردم عراق این طور نوشته است: "در کشورهای دیگر اگر کسی مشکلی داشته باشد با دوست یا خویش و قوم و یا مثلا با روانشناس حرف می زند. اینجا اما همه خودشان بنوعی درگیر مشکلند. یکی عضوی از خانواده اش کشته شده، یکی زندانی دارد، یکی چیزی از او دزدیده اند یا در دام آدم ربایی گرفتار شده. هر کسی جوری گرفتارست. بنابراین ما فقط دو راه داریم. یا این که قرص والیوم بخوریم یا وبلاگ بنویسیم." برخی از وبلاگ نویسان عراقی، از جمله فائزه جرار در وبلاگش "خانواده ای در بغداد" به آینده کشورشان امیدوارند و می کوشند در تلاش برای ایجاد عراقی جدید مشارکت کنند. فائزه جرار از جمله این افراد است. وی در یکی از یادداشت های وبلاگش توضیح داده است چگونه تلاش کرده دوستانش را متقاعد کند به عضویت شورایی درآیند که مقدمات برگزاری انتخابات سی ام ژانویه (یازدهم بهمن) عراق را فراهم می کند: " امروز حسابی سرم درد گرفت. خیلی نومید کننده بود. هیچ کس جواب مثبت نمی داد. حتی یک نفر. همه فقط یک جواب می دادند: ما می ترسیم. به آنها گفتم پس کی باید آینده عراق را بسازد ؟ کی باید قانون اساسی جدید را شکل دهد؟ چرا این قدر منفی باف هستید و توی خانه هایتان پنهان می شوید؟ " صدای بزرگ، وبلاگ های کوچک برادران فضل، به نوشته لس آنجلس تایمز، حدس می زنند دست کم صد وبلاگ نویس در عراق وجود داشته باشد. مک کینون، پژوهشگر دانشگاه هاروارد می گوید این تعداد در قیاس با نیم میلیون وبلاگ نویس چینی یا 300 هزار وبلاگ نویس در ایران عدد ناچیز است ولی نسبت به دوره صدام نمایانگر افزایش بسیار بزرگی در شمار وبلاگ نویسان عراقی است. به نوشته لس آنجلس تایمز یکی از دلایل این موضوع گسترش و رونق کار کافه های اینترنتی است که این روزها در سراسر عراق فعالند. این کافه ها برای یک ساعت اینترنت معادل یک دلار از مشتری می گیرند که با توجه به سطح درآمدها، حتی درآمد افراد تحصیل کرده که حقوق ماهانه آنها معادل 150 دلار آمریکاست، مبلغی گزاف است. خدمات