مبارزه جهانی با کار يک ميليون کودک در معادن کوچک
سودا، کودکی اهل نپال، با کار در يک کارگاه سنگ شکنی سهمی در تامين درآمد خانواده خود ايفا می کند. اين دختر از ۱۲ سالگی به تهيه مصالح برای احداث جاده در نزديکی خانه اش کمک کرده است.
به کمک کار وی، درآمد خانواده اش مجموعا به ۱۴۰۰ روپيه يا ۲۰ دلار در هفته می رسد. سودا ترجيح می دهد به مدرسه برود، ولی اکنون عقيده دارد برايش خيلی دير شده که تحصيل را آغاز کند. وقتی از وی سوال شد چرا به انجام کار خطرناک ادامه می دهد، صرفا پاسخ داد: "چاره ای نيست." سودا يکی از يک ميليون کودکی است که بنا به تخمين سازمان بين المللی کار در معادن کوچک جهان کار می کنند. آنها شمار کل کارگران شاغل در معادن کوچک را به ۱۳ ميليون نفر می رسانند، بنابراين نسبت کودکان نسبتا اندک است. با اين حال سازمان بين المللی کار عقيده دارد همين رقم کافی است تا حذف کار کودکان به يک ضرورت تبديل شود. اين کودکان در شرايطی کار می کنند که هيچ نظارتی بر آن نيست. آنها بايد به تونلهای تاريک بروند و بارهايی را بکشند که از وزن خودشان سنگين تر است. محيط خطرناک بدين مفهوم است که آنها در معرض بيماری و مصدميت ناشی از مواد منفجره و مواد شيميايی سمی قرار می گيرند. کارگران خردسال در اين معادن کوچک درآمد بخور و نميری دارند. نورمن جنينگز، کارشناس معدن سازمان بين المللی کار می گويد که اگرچه استانداردهای اين صنعت بهبود يافته است، اما مصرف کنندگان، دولتها و کارفرمايان نبايد از اين وضعيت احساس رضايت کنند. وی می گويد: "ما می خواهيم مردم آگاه باشند که بخش قابل ملاحظه ای از صنعت معدن از معادن رسمی و ضابطه مند تشکيل نشده است. شمار زيادی از مردم در معادن کوچک کار می کنند، هر چند سودآوری اين نوع معادن کمتر است." با اين حال، تعداد زيادی از شرکتهای معدنی بزرگ به محدود کردن استخدام کارگران خردسال در بسياری از مناطق کمک کرده اند. اما برخی شرکتها بخصوص در بخش معادن طلا و سنگهای گران بها مخفيانه از کودکان بيگاری می کشند. آقای جنينگز می گويد: "شرکتها واقعا مايلند به مردم بگويند که کودکان در برش يا جلا دادن سنگها دخيل نيستند، اما اگر يک قدم به عقب تر برويم، می بينيم اين سنگها را کودکان از دل خاک بيرون می کشند." از سوی ديگر طلا به مقادير اندک استخراج می شود و واسطه ها آن را مفت می خرند. در نتيجه سود ناچيزی نصيب خود معدنچيان می شود. خريدار سپس طلا را به شرکتهای بزرگ می فروشند يا به خارج از کشور قاچاق می کنند. آقای جنينگز می افزايد به هيچ وجه نمی توان فهميد که آيا يک حلقه نامزدی يا دستبند طلا در جواهر فروشی به کمک کار کودکان درست شده است يا خير. سازمان بين المللی کار از ديرباز از دولتها، کارفرمايان، اهداکنندگان و اتحاديه های کارگری و نيز اجتماعات محلی و ساير سازمانها خواسته است کودکان را که برخی از آنها فقط پنج سال سن دارند، برای کار در معدن استخدام نکنند. بهبود شرايط کار، ارايه پول برای خريد ماشين آلات و نظارت بر قوانين بهداشتی و ايمنی می توان نياز به کار کودکان را از بين ببرد. آقای جنينگز می افزايد: "صنايع بزرگ همچنين به شيوه های ديگر از جمله ساخت مدرسه، بيمارستان و ارايه زيرساخت کمک می کنند تا کودکان به کار گرفته نشوند." بسياری از دولتها نيز پادرميانی کرده اند. جمعه گذشته ۱۴ کشور شامل برزيل، کلمبيا، غنا، توگو، پاکستان و سنگال پيمانی امضا کردند که به حذف کار کودکان در معادن و کارگاه های سنگبری کوچک متعهد شوند. اما سازمان بين المللی کار همچنين هشدار می دهد که کارگران خردسال را صرفا نمی توان از معادله حذف کرد: خانواده ها بايد پولی را که فرزندانشان می آورند، از راهی تامين کنند، و بنابراين کمک مستمر لازم است. خدمات