ايرانيان تورنتو چهارشنبه سوری را چگونه برگزار کردند؟
شب چهارشنبه سوری تورنتو راستی راستی شده بود، تهرانتو. هر چه ايرانی در تورنتو بود به خيابان آمده بودند. هر چه دوست و آشنا داشتيم همه را ديشب يا در پارک سانی بروک (لزلی) ديديم يا خيابان يانگ.
بساط رستوران های ايرانی و آش و کباب هم به راه بود. خلاصه اينکه استقبال از بهار و نوروز در آن سرمای منهای ۱۰ درجه با باد دور از انتظار بود. امسال هم مثل پارسال ايرانيها شب چهارشنبه سوری دو دسته شدند. ديشب، بعضی ها رفتند پارک لزلی تورنتو، يک عده هم رفتند ميدان مل لستمن. کسانی هم بودند که مثل ما هر دو جا بودند. بعد از يک ماه جلسه گذاشتن و بحث و مجادله، دو سه هفته مانده به شب چهارشنبه سوری، برگزاری اين مراسم دو متولی پيدا کرد: کميته فرهنگی مراسم چهارشنبه سوری و کميته برگزاری جشن ملی چهارشنبه سوری. پارک لزلی، يکی از پارک های جنگلی بزرگ تورنتو است که بيشتر به پارک ايرانی ها معروف است. مخصوصا که هر سال، شب چهارشنبه سوری همه جمع می کنند می روند آنجا تا سرخی روی آتش را از آن خود کنند. امسال پليس تورنتو از ترس ترافيک و ازدحام جمعيت خيابان را بسته بود و نمی گذاشت هيچ ماشينی وارد پارک شود. امداد ياران ايرانی از همان دم در ورودی يک اعلاميه می دادند دست مردم، که بروند ماشينشان را تو پارکينگ بگذارند و با اتوبوس مدرسه بيايند "جشن ملی چهارشنبه سوری". امسال ديگر از صف عريض و طويل ماشينها خبری نبود اما در عوض ايرانی های زيادی را می ديدی که دسته دسته پياده وارد پارک می شدند. در پارک لزلی بر عکس مراسم "مل لستمن" آتش خوبی کرده بودند، اما آنقدر بزرگ بود که کسی نتواند از روی آن بپرد. اصلا اينجا پريدن از روی آتش و "سرخی تو از من، زردی من از تو" در کار نيست. يا برف و باران مانع می شود يا قوانين ايمنی و پليس تورنتو. ولی با همه اين احوال ساختار اصلی سنت ها هنوز در بين ايرانی ها پا برجاست. ديشب همه بدون توجه به مسايل حاشيه ای و نمايش سياسی آمده بودند تا زردی را به سرخی شعله های پاک بسپارند و ياد نياکان را گرامی بدارند، حتی بدون پريدن از روی هيچ آتشی. شب چهارشنبه سوری در مراسم ميدان مل لستمن برای اولين بار مراسم آتش بازی و نور افشانی در آسمان با مجوز پليس برگزار شد. خيابان يانگ (جايی که مراسم کميته فرهنگی برگزار شده بود) را صدای ترانه های ايرانی که از بلندگوها پخش می شد برداشته بود. اما هيجان انگيز ترين بخش برنامه ها آنجا بود که سه، چهار نفر از نمايندگان مجلس انتاريو هم در جمع ايرانی ها شرکت کردند و به زبان فارسی گفتند: "نوروز مبارک"... پيام تبريک ديويد ميلر، شهردار تورنتو هم که در جمع ايرانی ها خوانده شد، به همان اندازه غرور آفرين بود. در برنامه رقصی که هر چند دقيقه يک بار برگزار می شد، بيشتر بچه ها دعوت می شدند و بزرگترها در محوطه دور تا دور سکوی اجرای برنامه تماشاچيانی بودند که با وجود سرما خوب اين چند ساعت را تاب آوردند. چندين و چند بار همه دسته جمعی جای خانواده ها، پدر ومادرها و دوستانی را که ايران هستند خالی کردند. سرمای هوا اين اجازه را نمی داد که همه تا انتهای برنامه بمانند، مخصوصا که آتشی هم در کار نبود. با آش و غذاهای گرمی هم که عرضه می شد نمی توانستی خودت را کمی گرم کنی، چرا که قيمت ها بالا بود، وجود تبليغات مکرر مجری برنامه هم کارساز نبود، نرخ ها دور از انتظار بود. البته عرضه آجيل مشکل گشای چهارشنبه سوری هم ابتکار عمل خوب برگزارکنندگان بود که با استقبال روبرو شد. مراسم تا بعد از نه و نيم شب هم هنوز ادامه داشت. اما اگر چند دقيقه بيشتر می مانديم شايد در شب چهارشنبه سوری واقعا منجمد می شديم. در راه برگشت يک نکته به نظرم جالب می رسد و آن فرق بين چهارشنبه سوری در تهران است و تهرانتو. شمايی که اينجا را ديد و از شب گذشته تهران هم باخبريد، کدام را بهتر می دانيد؟ اظهارنظرها من که اصلا به حال و خوشی شما در تورنتو حسودی نمی کنم و غبطه نمی خورم در هوای ۱۰ درجه زير صفر فکر آدم هم يخ می زند چه برسد به عشق آدم . خوشا به حال خودمان در ساحل مديترانه و اقيانوس اطلس. آرش - کازابلانکا .... اول از همه اينکه من واقعا نمی دونم که چرا ايرانيان تورنتواينقدر به رقص علاقه دارند؟ نميگم بده، خودم هم دوست دارم ولی من فکر ميکنم اين تقصير مسئولان اين جشن ها هستش که فقط برای محل و رقص مردم مجوز ميگيرند. توی پارک لزلی آتيش درست ميکنند اندازه برج، نميذارن از روش بپريم بعدش هم ميگن " اينگونه سنت ها حفظ ميشه". مل لستمن که فقط جای رقصه . تهران هم اولش خوب بود . خود مسئولا وسائل آتيش بازی ميدادند. درسته خطرناک بود.... امسال هم که هيچيش نبود. ميخوام بگم که هيچکدومش سنت ها مونو نگه نميداره. خودم دلم ميخواست ايران بودم . با وسايل اتشزايی که بيخطرند و آتيش جشن بگيريم. م - تورونتو بله چهارشنبه سوری به سبک تورنتو بسيار جذابتر و جالبتر است ولی توجه بفرماييد که متاسفانه در ايران به دليل مخالفت دولت اسلامی برگزاری مهمانيها و تجمعات به سبکی که در تورنتو اتفاق افتاد ممنوع است. پس عملا مردم تنها چاره ای که برايشان باقی می ماند همانا ترکاندن ترقه (بمب)های دستی است. بهزاد - تهران خدمات