سیگار ممنوع
اين روزها هر روزنامه ای رو ورق بزنيم، به هر برنامه خبری گوش کنيم، حرف از سيگار و اعتياد به سيگار و مضرات اون برای فرد سيگاری و بقيه افراد جامعه است و اين که دولت ها برای مبارزه با توسعه سيگار کشيدن و پيشگيری از ضررهای آن برای جامعه چه فکرهايی کرده اند و چه مقررات جديدی وضع کرده اند.
يادش به خير، چند سال پيش ها رستوران که می رفتی می پرسيدن قسمت سيگاری می خوای بشينی يا غيرسيگاری؟ ما هم اگر با دوستان سيگاريمون رفته بوديم بيرون می گفتيم قسمت سيگاری ها وگرنه که می رفتيم قسمت بی دود رستوران. توی کافی شاپ ها هم خيلی حق انتخاب نداشتيم ديگه بستگی به شانسمون داشت. اما چند ماه پيش دولت بريتانيا قانونی تصويب کرد که سيگار کشيدن در اماکن عمومی رو ممنوع کرد. اين قانون هنوز اجباری نشده اما در سال نوی ميلادی يعنی همين چند ماه ديگه سيگار کشيدن درهمه رستوران ها، قهوه خونه ها و ميکده های انگستان ممنوع می شه. برنامه های مبارزه با سيگار خيلی وقته که توی کشورهای اروپايی داره دنبال می شه. دومينک دويل پن، نخست وزير فرانسه هفته پيش اعلام کرد که از سال ۲۰۰۸ توی اين کشور هم سيگار کشيدن توی همه اماکن عمومی قدغن خواهد شد. يعنی فرانسوی ها که به عنوان يک ملت سيگار دوست و سيگارکش معروف هستند ديگه نمی تونن همينطور که ساعت ها توی کافه نشتن و دارن قهوه فرانسه شون رو مزه مزه می کنن هی سيگار دود کنن. و برای متخلفان هم جرائم نقدی سنگينی در نظر گرفته شده. در جمهوری ايرلند هم الان دو ساله که سيگار کشيدن در محل کار، از اداره گرفته تا رستوران که آنهم محل کار عده ای پيشخدمت ومدير رستوران و آشيزه، قدغنه. پس می بينيد که تلاش هايی که برای بهبود سلامت مردم انجام می گيره، تلاش هائی جهانيه و سازمان بهداشت جهانی هم يکی از نهادهای بين المللی است که شديدا اين موضوع رو پيگيری کرده. دکتر محمدرضا مسجدی دبير کل جمعيت مبارزه با دخانيات ايران و استاد دانشگاه توضيح ميده: در خلال سالهای اخير سازمان بهداشت جهانی به اين نتيجه رسيده که مهمترين علت مرگ و مير،چه در کشورهای پيشرفته و چه در کشورهای در حال توسعه،معمولاً بيماری های قلب و عروق،بيماری های مغزی،سرطان ها و بيماری های تنفسی است. همين طور چهار عامل مهم برای اين بيماری ها ذکر کردند. ۱) رژيم غذايی ۲) استرس ۳) ورزش ۴) سيگار از چندين سال قبل بود که سازمان بهداشت جهانی برای اولين بار در تاريخ خودش برای حفاظت از سلامتی همه مردم دنيا به دنبال ايجاد يک معاهده بود که در چند سال اخير به مرحله اجرا در اومد. ايران هم جزو کشورهای ملحق شده به اين کنوانسيون است. خوب حالا که ايران اين کنوانسيون رو امضا کرده، قدم بعدی چيه؟ برای اينکه اين معاهده اجرا بشه بايد همه کشورها راهکرد اجرای اين کنوانسيون رو فراهم بکنند که خوشبختانه با کمک دولت و مجلس ايران هم تونست اين قانون رو با تلاش و پيگيری به تصويب شورای نگهبان برسونه. و به اين ترتيب در ايران هم مصرف دخانيات در اماکن عمومی و وسايل نقليه عمومی مجاز نخواهد بود : در اتوبوس، مترو، اتاق انتظار، سالن فرودگاه، رستوران، مغازه، فروشگاه و . . . ديگه نمی شه سيگار کشيد. عرضه يا فروش مواد دخانی به افراد زير ۱۸ سال هم خلاف قانون خواهد بود و متخلفان بايد جريمه نقدی بپردازند. خوب ،تمام اين تلاش ها برای اينه که مردم تشويق به ترک سيگار و يا کم کردن سيگارشون بشن و از اون مهمتر اينکه کسانی که سيگاری نيستن از گزند دود سيگار اطرافيان حفظ بشن. يعنی به عبارتی ديگه دود دست دوم دورو وری ها رو اشتنشاق نکنن. به عنوان مثال آماری که نخست وزير فرانسه در مورد اين کشور داد اين بود که سالانه ۶۰ هزار نفر در ارتباط مستقيم با مصرف سيگار می ميرند و ۵ هزار نفر هم در نتيجه تنفس دود دست دوم. وهمين آماره که موجب نگرانی مقامات و طرح برنامه های مختلفی برای مبارزه با سيگار کشيدن می شه. برنامه هايی که اين روزها در بسياری از کشورها دنبال می شه. در همه کشورهای دنيا برای رسيدن به نتيجه مطلوب بايد يک کار فرهنگی همه جانبه انجام بشه. يعنی بايد مشکلات سيگار کشيدن به خصوص در کشور جوانی مثل ما کاملاً روشن بشه و اينکه سيگار اثرات بهداشتی، اجتماعی و فرهنگی نامطلوب داره. خدمات