اجرای نمایشی از ساعدی در تورنتو
نمایش "ماجرای ناموس پرستان" نوشته غلامحسین ساعدی، به کارگردانی وحید رهبانی و با بازی ساسان قهرمان و لوون هفتوان روز جمعه ۲۵ می ۲۰۰۷ در تورنتو در کانادا برای یک شب بر صحنه رفت.
ماجرای ناموس پرستان داستان دو مرد میانسال تازه به دوران رسیده را باز می گوید. یکی از این دو بازاری و دیگری اداری است که در پستوی باغی پنهان شده اند تا از رابطه پنهان فرزندانشان پرده بردارند، رسوایشان کنند و جلوی فساد نسل جوان را بگیرند و این بهانه ای است برای غلامحسین ساعدی تا به درون زندگی ایرانیان سرک بکشد و بر ملایشان کند و معنای اخلاق و ارزش های اخلاقی را از نگاه آنان به پرسش بگیرد. وحید رهبانی، در ایران نمایش های در انتظار گودو از ساموئل بکت و کرگدن از اوژن یونسکو را کارگردانی کرده است. در کارنامه او بازیگری در نمایش ها و فیلم های سینمایی و نیز طراحی صحنه و لباس نیز به چشم می آید. وی چند سالی است که در تورنتو به همراهی لوون هفتوان، گروهی نمایشی به راه انداخته به نام "ری را" که هدفش به صحنه بردن نمایش هایی به زبان فارسی و برای مخاطب عام است. وحید رهبانی می گوید: "نوشته ساعدی بیشتر با نگاه به زندگی ایرانیان در سال های دهه پنجاه نوشته شده ولی ما سعی کردیم برداشتی انسانی از متن داشته باشیم که به ایرانی بودن یا نبودن کاری نداشته باشد و همه انسان ها را با هر ملیتی در بر بگیرد." ساسان قهرمان، نویسنده، شاعر، بازیگر، کارگردان و روزنامه نویس است. تئاتر را در دانشگاه تهران، و ادبیات انگلیسی و جامعه شناسی را در دانشگاه یورک در کانادا خوانده و تاکنون سه رمان، سه کتاب شعر و یک مجموعه مقاله از او به چاپ رسیده است. از کتاب های ساسان قهرمان می توان به گسل، با بچه ها نگفتیم و کافه رنسانس اشاره کرد. او معتقد است که "متن ساعدی هم یک کمدی شاد و پرتحرک است و هم به لایه های عمیق تر زندگی ایرانی نقب می زند." لوون هفتوان، دوازده سال است که در کانادا به سر می برد. فارغ التحصیل آکادمی هنرهای نمایشی روسیه است و نمایش های زیادی از جمله فاسق هارولد پینتر، مرغ دریایی آنتوان چخوف و آهای! کی اون جاست؟ ویلیام سارویان را در تورنتو به زبان های فارسی، انگلیسی، ارمنی و روسی بر صحنه برده است. نمایش ماجرای ناموس پرستان نیم ساعت دیرتر از موعد مقرر ولی با تالاری پر از تماشاگر آغاز شد. انتخاب متنی از غلامحسین ساعدی، انتخاب مناسب و کنجکاوی بر انگیز بازیگران (لوون هفتوان ارمنی در نقش یک تسبیح به دست ِ بازاری و ساسان قهرمان، در نقش یک اداری اطواری)، آگهی خوب و طنز آلود نمایش (با کاریکاتورهای احمد سخاورز) و و نیز وعده ی موسیقی زنده بر صحنه کار خود را کرده است. جامعه مهاجران ایرانی برای آشنایی و آشتی با آثار و هنرمندان ماندگار ایران به اجرای چنین متن هایی که هم ذائقه کمدی پسند را راضی کند و هم لایه های زیرین تر زندگی ایرانی را بر ملا کند، نیازمند است. بازیگران نمایش – جدای این که بازی های اغراق شده را بپسندیم یا نه – حضور خوبی بر صحنه داشتند. ساسان قهرمان با صدای مناسب و حرکات زنده اش صحنه را می گرداند و لوون هفتوان هم با فیزیک بدنی و حالات چهره اش چشم ها را بر روی خود نگاه داشته بود. اجرای شوخ موسیقی و ورود به حریم های خصوصی زندگی ایرانی هم بر جذابیت نمایش افزوده بودند. با آن که نمایش برخی مواقع ضرباهنگ مناسبش را از دست می داد و زبان بازیگران هم میان زبان شکسته و زبان ادبی می لغزید، ولی بیشترین ضربه را پایان نمایش به آن زد. استفاده ناگهانی از ماسک ها و تن پوش ها و نیز تغییر ناگهانی به شیوه نمایش کاریکاتورها بر پرده و صدا سازی بر روی آن ها، با آن که تلاش هایی نو آورنه می نمودند، ولی در ساختار کلی نمایش جا نمی افتادند و بسیار ناهمگون به نظر می آمدند. در این نمایش نوژن رحمانی نوازنده تنبک و آرش صانعی نوازنده کمانچه بودند و نیاز سلیمی به عنوان مدیر صحنه، شیدا شهرامیان به عنوان طراح لباس، محسن صانعی به عنوان طراح صحنه و پویان طباطبایی به عنوان عکاس گروه را همراهی می کردند. گروه ری را چند اجرای دیگر از همین نمایش را در ماه های آینده و نیز اجرای نمایش های عاقبت قلم فرسایی و جانشین هر دو از غلامحسین ساعدی و نمایش دو دلقک و نصفی از جلال تهرانی را در تورنتو در دستور کار دارد. خدمات