نمایه سیاسی امارات عربی متحده
امارات عربی متحده، اتحادی از هفت دولت کوچک است که بعد از استقلال شیخ نشین های تحت الحمایه بریتانیا در سال ۱۹۷۱ میلادی شکل گرفت.
تاریخچه از آن زمان این کشور از سرزمینی مهجور به یکی از مهمترین اقتصادهای قدرتمند خلیج فارس تبدیل شد. اگرچه هر یک از این امیرنشین ها - ابوظبی، دوبی، عجمان، فجیره، راس الخیمه، شارجه و ام القوین – از استقلال فراوانی برخوردارند، اما امارات عربی متحده به عنوان یک کشور توسط شورای عالی حکام که متشکل از هفت امیر است، اداره می شود و این نهاد رئیس دولت و کابینه را انتخاب می کند. قبل از کشف نفت در دهه ۱۹۵۰، اقتصاد این شیخ نشین متکی بر ماهیگیری و صنعت رو به افول صید مروارید بود. اما از سال ۱۹۶۲ که ابوظبی به عنوان اولین امیر نشین شروع به صادر کردن نفت کرد، وضعیت اجتماعی و اقتصادی این کشور متحول شد. شیخ زاید، حاکم فقید ابوظبی و رئیس امارات عربی متحده در زمان تاسیس این کشور، به سرعت به ظرفیت ها و فوائد صنعت نفت پی برد. او توسعه کل امارات را رهبری کرد و درآمد حاصل از نفت را در ایجاد نظام بهداشت و درمان، آموزش و پرورش و زیرساخت های ملی هزینه کرد. صنعت نفت، باعث مهاجرت تعداد پرشماری کارگران خارجی شده و در مجموع با احتساب متخصصان، بیش از سه چهارم جمعیت امارات را خارجیان تشکیل می دهند. قبل از کشف نفت در دهه ۱۹۵۰، اقتصاد امارات متکی بر ماهیگیری و صنعت رو به افول صید مروارید بود با این حال مقامات امارات در تلاش اند که با سرمایه گذاری در بخش های توریسم، ساخت و ساز و بازرگانی، وابستگی خود را به درآمد نفتی کاهش دهند. در حالیکه ابوظبی همچنان نگاهی محافظه کارانه دارد، دوبی که در مقایسه ذخیره نفتی بسیار اندکی دارد، در سیاستهای تنوع گرایی جسورانه تر عمل می کند. به ویژه پس از سال ۲۰۰۰ با افزایش تسهیلات مالی از سوی بانکها، دوبی تدریجا به مرکزی اقتصادی و بین المللی در خاورمیانه تبدیل شد. با افزایش رشد بخش مالی- تجاری و صنعت توریسم، سرمایه گذاری های خارجی زیادی در پروژه های بلندپروازانه ساختمان سازی به کار گرفته شد، که معروفترین آنها برج الخلیفه است. این برج که در سال ۲۰۰۹ به اتمام رسید، بلندترین بنای ساخت بشر در جهان است. ساخت جزیره های مصنوعی از جمله جزایر پالم در خلیج فارس از دیگر پروژه های پرهزینه دوبی است. اما بحران اقتصادی جهان در سالهای اخیر بیش از آنکه به ابوظبی دارای منابع غنی نفتی آسیب رساند، اقتصاد دوبی را تحت تاثیر قرار داد و این گمان به وجود آمد که قدرت دوباره به مرکز سنتی سیاست امارات (ابوظبی) منتقل می شود. امارات عربی متحده به نسبت سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس فضای بازتری دارد که در آن – به ویژه در دوبی- با فرهنگ ها و اعتقادات دیگر مدارا می شود. با این حال این کشور از نظر سیاسی همچنان استبدادی عمل می کند و تا دسامبر سال ۲۰۰۶ که یک شورای مشورتی نیمه انتخابی تشکیل شد، تنها کشور منطقه بود که نهادی سیاسی با اعضای انتخابی نداشت. روابط امارات متحده عربی و ایران بر سر مالکیت سه جزیره تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی در خلیج فارس تنش آمیز بوده است. دولت آمریکا امارات را در مبارزه علیه تروریسم متحد خود می داند. در یک نگاه نام کامل: امارات عربی متحده جمعیت: ۴.۷ میلیون نفر (منبع: سازمان ملل، سال ۲۰۱۰ ) پایتخت: ابوظبی بزرگترین شهر: دوبی مساحت: ۷۷.۷۰۰ کیلومتر مربع زبان رسمی: عربی مذهب رسمی: اسلام امید به زندگی: ۷۶ سال (مردان)، ۷۸ سال (زنان) (سازمان ملل) واحد پول: ۱ درهم = ۱۰۰ فلس صادرات اصلی: نفت و گاز نشانه اینترنتی: ae. کد تلفن بین المللی: ۹۷۱+ رهبران متولد: ۱۹۴۸، العین شیخ خلیفه کمی بعد از مرگ پدرش، شیخ زاید بن سلطان آل نهیان در نوامبر ۲۰۰۴ توسط شورای ائتلافی امارات به ریاست کشور منصوب شد. رئیس قبلی که ۸۶ ساله بود، وضع جسمانی مناسبی نداشت. گفته می شود شیخ خلیفه که از سال ۱۹۶۹ ولیعهد ابوظبی بود، طرفدار تجدد غربی است. شیخ زاید که غالبا از او به عنوان پدر ملت یاد می شود، در سال ۱۹۶۶ حکمران ابوظبی، جانشین برادرش شد و بخاطر توانایی در رهبری و عزمش برای تشکیل اتحاد امیرنشین ها، به عنوان اولین رئیس کشور امارات عربی متحده در سال ۱۹۷۱ انتخاب شد. با انتخاب مجددش هر پنج سال یک بار از ۱۹۷۱، شیخ زاید ارزش های تساهل در مذهب و برابری به ویژه در مورد زنان را کم کم وارد سیاست های خودش کرد که باعث تاثیر مثبت عظیم آن در تثبیت کشور امارات عربی متحده شد. متولد ۱۹۴۹، دوبی شیخ محمد در سال ۲۰۰۶ جایگزین برادر بزرگترش، شیخ مکتوم شد و به حکومت دوبی و ریاست دولت امارات رسید. او حتی پیش از رسیدن به قدرت، در تلاش برای رسیدن به اهداف بلندپروازنه خود در خصوص تبدیل دوبی از یک روستای ماهیگیری و مرکز اصلی داد و ستد امارات به یکی از مهمترین مراکز بازرگانی و فرهنگی جهان بود. در سالهای نخستین ۲۰۰۰ در حالیکه سرمایه ها و کارگران خارجی از آسیا و کشورهای دیگر خاورمیانه و غرب دسته دسته به دوبی می رفتند، نرخ رشد اقتصادی در دوبی دو رقمی شد. شیخ محمد همچنین قلمرو تحت حکومت خود را تبدیل به جایی کرد که در میان دیگر امیرنشین های امارات بیشترین مدارا با خارجیان و فرهنگ غربی دارد. با این حال بحران اقتصادی در سال ۲۰۰۸ دوبی را بدهی کلانی به سرمایه گذاران خارجی که در سالهای رشد اقتصادی تطمیع شده بودند، رو به رو ساخت و دوبی برای رهایی از مشکلاتش نیازمند کمک مالی همسایه ثروتمندش، ابوظبی شد. در دسامبر ۲۰۰۹، ابوظبی ۱۰ میلیارد دلار به دوبی داد تا بتواند بدهی های کمپانی دولتی دوبی ورلد را بپردازد. حاکم عجمان: شیخ حمید بن راشد النعیمی حاکم فجیره: شیخ حمد بن محمد بن محمدالشرقی حاکم راس الخیمه: شیخ سعود بن صقر بن محمد القاسمی حاکم شارجه: شیخ سلطان بن محمد القاسمی حاکم ام القوین: شیخ سعود بن راشد بن احمد المعلا رسانه‌ها نشریات باید مجوز داشته باشند و از دستورالعمل رسمی دولت پیروی کنند امارات در کنار مصر و لبنان، مرکز رسانه ها و شبکه های تلویزیونی منطقه ای و بین المللی و تلویزیونی است. در سال ۲۰۰۰ یک نهاد ویژه برای جلب رسانه های منطقه ای و بین المللی تاسیس شد. مدیا سیتی در دوبی و مرکز رسانه های ابوظبی (twofour۵۴) به قصد جذب رسانه های مهم جهان پایه گذاری شده اند. علاوه بر موسسه های رسانه ای بزرگ مانند رویتر، سونی و فاکس که در امارات دفتر نمایندگی دارند، مقر رسانه های پان عرب مهم نظیر ام بی سی و اوربیت نیز امارات منتقل شده است. در قانون اساسی احترام به آزادی بیان در نظر گرفته شده است، اما با این حال کنترل و ممیزی شدیدی بر محتوای رسانه ها اعمال می شود. نشریات باید مجوز داشته باشند و از دستورالعمل رسمی دولت پیروی کنند. انتشارات خارجی پیش از توزیع سانسور می شوند و روزنامه نگاران خود سانسوری می کنند. استفاده از اینترنت فراگیر است و تا مارس ۲۰۱۱ تعداد کاربران اینترنت ۳.۵ میلیون نفر برآورد شده است. (InternetWorldStats.com). فیلترینگ خودکار از سوی سرویس های ارائه دهنده اینترنت اعمال می شود و وبسایت های حاوی انتقادهای سیاسی و مذهبی مسدود می شوند. همچنین برخی از محتویات سایت هایی نظیر فیسبوک، توئیتر و یوتیوب مسدود می شود. طبق قانون جرایم اینترنتی اقداماتی نظیر "برملا کردن اسرار" و توهین به دین در اینترنت مجازات جریمه و حبس در پی خواهد داشت. البیان:روزنامه خصوصی، روزنامه به زبان عربی، چاپ دوبی گلف نیوز: روزنامه به زبان انگلیسی، چاپ دوبی خلیج تایمز: روزنامه خصوصی، به زبان انگلیسی، چاپ دوبی امارات24/7: به زبان انگلیسی، روزنامه آنلاین نشنال: به زبان انگلیسی، چاپ ابوظبی وی دیز: به زبان انگلیسی، رایگان تلویزیون دوبی (دی ام آی): شبکه پان عرب که دو کانال در دوبی (دوبی تی‌وی و دوبی وان) را اداره می کند تلویزیون ابوظبی: شبکه پان عرب عجمان تی وی شارجه تی وی ام بی سی: شبکه ماهواره ای پان عرب مستقر در دوبی العربیه: کانال خبری، توسط ام. بی. سی اداره می شود شرکت رسانه ای ابوظبی: ابوظبی اف ام و چند رایدو دیگر را اداره می کند رادیو آسیا: تجاری، به زبان های هندی، اردو و مالزیایی پخش می شود رادیو راس الخیمه العربیه اف ام: تجاری، موسیقی عربی پاپ دوبی ۹۲: تجاری، موسیقی انگلیسی پاپ دوبی ۹۳.۹: تجاری، به زبان عربی، خبر و گفتگو با با محور موضوعات اسلامی سیتی ۱۰۱۶: تجاری، برنامه هایی به ربان انگلیسی و اردو آژانس خبری امارات (WAM): خبرگزاری رسمی