تب و تاب جام جهانی از حالا برزيل را در خورد فروبرده است
جام جهانی هنوز از راه نرسيده، کسب و کار رونالدو رونق گرفته است.
نه منظور آن رونالدوی سر تراشيده، ستاره فوتبال جهان، نيست. منظور رونالدوی عينکی دستفروش در خيابان "25 دی مارکو"، يکی از بازارهای شلوغ در قلب سائوپائولو است. او درحالی که يک توپ پارچه ساتن با نقش پرچم برزيل را نشان می دهد می گويد: "اين اجناس فروش خوبی دارد." مشتری ها اين پارچه ميهن پرستانه را متری می خرند. رونالدو می افزايد: "مردم از آن برای درست کردن پرچم و آويزان کردن آن پشت پنجره ها يا حتی برای دوختن لباس استفاده می کنند." 'کارها می خوابد' درحالی که شمارش معکوس جام جهانی آغاز شده، خيابان "25 دی مارکو" ملغمه ای از رنگ های سبز و طلايی، همان رنگ های ملی است. هواداران به مجموعه ای از اجناس با رنگ های برزيلی دسترسی دارند: کلاه، کلاه گيس، سوت، دايره زنگی و ماراکا. پائولا، خبرنگار، درحالی که لبخند می زند می گويد: "بايد بدانيد که در جريان جام جهانی اينجا کارها همه می خوابد." "همان اثری را دارد که مثلا يک توفان بزرگ می تواند در يک کشور ديگر داشته باشد و کسی از خانه بيرون نمی آيد و کار نمی کند." تابلوهای تبليغاتی با عکس رونالدينيوی بزرگ همه جا در مغازه ها و غيره ديده می شود. رونالدينيو که از سوی فيفا دو بار بازيکن جهان انتخاب شده، همچنين سودآورترين فوتباليست جهان است و به گفته يک شرکت مشاوره آلمانی سالانه 8/57 ميليون دلار توليد می کند. فرانسيسکو که در خيابان های سائوپائولو دستفروشی می کند می گويد: "برزيل قهرمان جام جهانی است. چرا؟ چون ما رونالدينيو را داريم. او فقط يکی از هزاران بازيکن بزرگی است که ما در کشورمان داريم. در فوتبال، برزيل يک کشور جهان اول است." اميدهای بلامنازع برای کارلوس آلبرتو پاريرا، مربی تيم ملی، مساله اين نيست که چه کسی را به عنوان يکی از 11 بازيکن اصلی انتخاب کند، مساله اين است که مجبور است از برخی چشم بپوشد. وی اخيرا گفت: "مشکل ما اين است که می توانيم هر موقعيتی در زمين را با حداقل چهار بازيکن درخشان پر کنيم. هرگز به اين مساله که چنين معدنی از استعدادها داريم عادت نمی کنم." پاريرا علاوه بر رونالدو و رونالدينيو، می تواند روی خلاقيت های کاکا (آث ميلان) و قدرت گلزنی آدريانو (اينترميلان) حساب کند. پاريرا که برزيل را به قهرمانی جام جهانی در سال 1994 رهنمون شده، يک چهره آرام، مقتدر و اطمينان بخش است. به گفته يک سازمان نظرسنجی در برزيل او از حمايت 62 درصد مردم برخوردار است که بالاتر از کليه سياستمداران برزيلی است. اما اين مربی نمايانگر يک چيز است که به نظر می رسد همه برزيلی ها را به هراس می افکند: اعتماد به پيروزی. او می گويد: "برای اولين بار در تاريخ، درحالی وارد جام جهانی در آلمان می شويم که اميد بلامنازع مسابقات هستيم. بايد به اين وضع عادت کنيم." انگيزه برزيلی ها ملتی خرافاتی هستند که بسياری اميد اول بودن را يک لعن می دانند نه برکت. از هم اکنون مقايسه هايی با تيم بزرگ برزيل در سال 1982 که در مرحله دوم به گونه ای غيرمنتظره مغلوب ايتاليا شد صورت می گيرد. برزيلی ها آگاهانه اشاره می کنند که تيم آنها ممکن است در جام جهانی آلمان در مرحله دوم بار ديگر به ايتاليا بخورد. سايرين از فقدان انگيزه لازم برای پيروزی می ترسند. لوئيز فرناندو ليما، مدير برنامه های ورزشی در کانال "گلوبو" می گويد: "چگونه به چنين تيمی انگيزه می دهيد؟" "اکثر اين بچه ها قبلا جام جهانی را برده اند و حقوق های چند ميليون دلاری دارند که مايه حسادت هموطنان آنهاست." اما در مجموع، حال عمومی اميد و هيجان است. برزيلی ها هرگز از اشاره به اين که بهترين بازيکنان را دارند خسته نمی شوند. برای اکثر آنها تنها اين سوال مطرح است که 11 مرد انتخابی می توانند در روز بازی کار را به ثمر برسانند يا نه. در خيابان "25 دی مارکو" خريداری به اسم ماريلدا درحال معاينه شورت های باريک زنانه با آرم برزيل است. او با چهره ای خندان می گويد: "شکی نيست که برزيل برنده می شود. و اين شورت ها هم خيلی قشنگ است. به شرطی که اندام مناسب آنها را داشته باشيد." خدمات