'خوش به حال غنچه های نیمه باز' شعری از فريدون مشيری
فریدون مشیری به روانی آب شعر می گفت و به سبکی نسیم با گلها و شاخه ها و چلچله ها و شکوفه ها بازی می کرد.
در شعری با عنوان "بهار را باور کن" از معجزه باران می گفت و از خود می پرسید: هیچ یادت هست؟ / توی تاریکیِ شبهای بلند/ سیلی سرما با تاک چه کرد؟/ با سرو سینه گلهای سپید/ نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟ و سپس باران معجزه می کرد و به خاک جان می داد: خاک جان یافته است/ تو چرا سنگ شدی؟ تو چرا اینهمه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره ها را و بهاران را باور کن! در اینجا بهاریه ای از او می آوریم که در سالهای پس از مرگش در ایام نوروز ورد زبان همه بوده است. او که متولد 1304 بود در سال 1379 در تهران درگذشت. عنوان این بهاریه را خود او در کتاب "پرواز با خورشید"، « خوش به حال غنچه های نیمه باز » گذاشته است. بوی باران، بوی سبزه، بوی خاکشاخه های شسته، باران خورده، پاکآسمان آبی و ابر سپیدبرگ های سبز بیدعطر نرگس، رقص بادنغمه شوق پرستوهای شادخلوت گرم کبوترهای مست ...نرم نرمک می رسد اینک بهارخوش به حال روزگار! خوش به حال چشمه ها و دشت هاخوش به حال دانه ها و سبزه هاخوش به حال غنچه های نیمه بازخوش به حال دختر میخک – که می خندد به ناز –خوش به حال جام لبریز از شرابخوش به حال آفتاب ای دل من، گرچه در این روزگارجامه رنگین نمی پوشی به کامباده رنگین نمی بینی به جامنقل و سبزه در میان سفره نیستجامت، از آن می که می باید تهی استای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتابای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار گر نکوبی شیشه غم را به سنگهفت رنگش می شود هفتاد رنگ! خدمات