آيا جهان نسبت به اداره کرزی بی باور شده است؟
افغانستان ظرف ماه های اخير نا آرام ترين روزهای خود را پس از فروپاشی رژيم طالبان در ۲۰۰۱ ميلادی تجربه می کند.
بمبگذارهای انتحاری و درگيری های سنگين ميان نيروهای امنيتی و شورشيان مظنون وابسته به طالبان به ويژه در جنوب افغانستان شدت بيشتری کسب کرده و اين نگرانی را بار آورده که ممکن است وضعيت در افغانستان از کنترل خارج شود. احمد ضيا رفعت، استاد دانشگاه کابل و تحليلگر سياسی به اين باور است که طالبان در افغانستان اخيرا وارد مرحله جديدی از عمليات نظامی شده اند که اين موضوع توانايی های جنگی آنان را به نمايش گذاشته است. آقای رفعت می گويد افزايش نا امنی ها در افغانستان سه دليل عمده دارد: "اول: به دليل اينکه ريشه اين نا امنی ها در مرزهای پاکستان است، افغانستان نتوانسته از يک ديپلماسی فعال که بتواند با پاکستان اعتماد سازی کند بهره ور باشد." دليل دوم به گفته آقای رفعت اين است که افغانستان نتوانسته جامعه جهانی را متقاعد کند که بايد پاکستان تحت فشار قرار گيرد تا دست از حمايت شورشيان بردارد. و دليل سوم هم اين که "دولت افغانستان به دليل ناکامی در عرصه بازسازی نارضايتی مردم را در داخل برانگيخته است." ولی در اين حال وزارت دفاع افغانستان باور دارد که افزايش نيروهای ناتو در اين کشور سبب شده گروه های مخالف دولت به نوعی تحرکات واکنشی دست زده و تلاش کنند با اين حملات مانع ورود سربازان جديد به افغانستان شوند. 'مشکل سياسی و قومی' ژنرال ظاهر عظيمی، سخنگوی وزارت دفاع افغانستان در عين حال اين نظريه را هم رد می کند که ضعف در اجرای برنامه های بازسازی در جنوب اين کشور مردم محل را واداشته تا عليه دولت اسلحه بدست گيرند. او می گويد: "مردم در آنجا (جنوب) مکتب خود را به آتش می کشند، مهندسی را که به خاطر جاده سازی به آنجا می رود به قتل می رسانند و در کل مانع اجرای پروژه ها می شوند؛ اين به مفهوم اين است که آنها اصلا طرفدار بازسازی نيستند." آقای عظيمی می افزايد: "در اينجا متوجه می شويم که مشکل (در جنوب) بيشتر مشکل سياسی و قومی است تا مشکل عدم بازسازی." 'نارضايتی' با اين حال، به نظر می رسد ضعف در بازسازی و نا امنی در افغانستان دو روی يک سکه است که هر کدام ديگری را تقويت می کند. عبدالله فرامرز، سردبير روزنامه صدای بامداد در کابل می گويد افغانها به شدت از دولت ناراضی هستند، در حالی که به باور او، سران دولت افغانستان و جامعه جهانی فرصت های زيادی را در زمينه جلب حمايت مردم از دست داده اند. آقای فرامرز می گويد: "نزديک به پنج سال پس از فروپاشی طالبان هنوز دولت هيچ برنامه ای موثری در زمينه بهبود وضعيت مردم روی دست نگرفته و هيچ برنامه ای هم در اين مورد ندارد و معلوم نيست ملت در کجای برنامه قرار دارد، به فقر، بيکاری، بدامنی و صدها مشکل ديگر هيچ توجهی نمی شود." 'جامعه جهانی مانع می شود' مقامات دولت افغانستان اگرچه در جواب به اين نارضايتی ها، از موضع خود دفاع می کنند ولی اين را می پذيرند که کوتاهی هايی صورت گرفته که مسئول بيشتر آن دولت افغانستان نه بلکه جامعه جهانی بوده است. ژنرال ظاهر عظيمی، سخنگوی وزارت دفاع افغانستان می گويد محدوديت های زيادی از سوی کشورهای کمک کننده به افغانستان وضع شده که دولت از اين رو نمی تواند برنامه های بازسازی و نظامی را با سرعت عملی کند. او می گويد: "نبايد فراموش کنيم که ما محدوديت های خاص خود را داريم، به گونه مثال وقتی ما می گويم ارتش بايد تا آخر سال اکمال شود، جامعه جهانی می گويد نه. اگر می خواهيد چنين کنيد از جيب خود مصرف کنيد چون ما تا سال ۲۰۰۹ برنامه داريم ... عين (همين) برخورد در مورد پليس و برنامه های اقتصادی و بازسازی می شود." اداره ای ضعيف؟ ولی به هر حال، ادامه مشکل امنيتی در افغانستان و آنچه ضعف نيروهای امنيتی و مديريتی در اين کشور خوانده می شود، موقعيت افغانستان را در جامعه جهانی و در افکار کشورهايی که از حاميان اصلی افغانستان به شمار می روند نيز تا حدی با خطر روبرو کرده است. آگاهان امور در افغانستان به اين باور هستند که جهان آرام آرام اعتماد خود را نسبت به نظام سازی در افغانستان از دست می دهد و اين موضوع به نظر می رسد بيش از همه، حامد کرزی، رييس جمهور افغانستان را در موقعيت دشواری قرار داده است. آقای کرزی اخيرا در اظهاراتی سياست های جهان در مبارزه با طالبان را مورد انتقاد قرار داد و بر نياز بازنگری در اين مبارزه تاکيد کرد. اگرچه اين اظهارات آقای کرزی می تواند تلاشی در زمينه بهبود وضعيت کنونی افغانستان تلقی شود ولی بيشتر تحليلگران سياسی به اين نظر هستند که آقای کرزی با اين گونه ابراز نظر، بيشتر ياس خود را از اين به نمايش گذاشته که جهان نسبت به توانايی های اداره ای او بی باور شده است. احمد ضيا رفعت، استاد دانشگاه کابل و تحليلگر مسايل سياسی می گويد آقای کرزی بيشتر تلاش دارد موقعيت سياسی خود را تحکيم کند. او می گويد: "اين (اظهارات) بيشتر ناشی از سراسيمگی آقای کرزی نسبت به نوعی حمايت های بين المللی از اوست. يعنی تاجاييکه اين اظهارات برخاسته از نگرانی آقای کرزی از وضعيت امنيتی باشد، بيشتر نوعی فشاريست که شايد می خواهد بر روی بعضی حلقات بعضی کشورهای بزرگ وارد کند تا به هر حال بتواند از اين ابزار برای تحکيم موقعيت آينده سياسی خود استفاده کند." خدمات