آفريقای جنوبی: صبورانه به سوی دگرگونی
حدود بيست ميليون رای دهنده در سومين انتخابات عمومی پس از سقوط رژيم آپارتايد در آفريقای جنوبی به پای صندوقهای رای رفته اند. انتخاباتی که در آن، مهمترين مسله اين نيست که چه کسی برنده می شود. بلکه پرسش اين است که حزب حاکم کنگره ملی آفريقا چه درصدی از آرای رای دهندگان را به دست می آورد.
تخمينهای اخير حاکی از آن است که اين حزب می تواند تا 65 درصد آرای مردم را در اين انتخابات به دست آورد. اين در حالی است که به دنبال يک تجربه ده ساله دموکراسی، آفريقای جنوبی همچنان با مشکلاتی جدی روياروست. ده سال پيش برخی از اين مشکلات قابل پيش بينی نبود. مشکلات روياروی آفريقای جنوبی با اين حال، پيشرفتهای حاصل شده در اين ده سال را نمی توان ناديده گرفت. در اين مدت، در هر شهر دست کم يک مجموعه مسکونی ارزان قيمت ايجاد شده است. البته هنوز تعداد زيادی مناطق زاغه نشين در اين کشور وجود دارد. اما حالا حتی بعضی از آنها نيز دارای آب و برق هستند. در عين حال، اهميت نمادين آزادی را نيز نبايد دست کم گرفت. اکنون تمامی اتباع آفريقای جنوبی از حقوق شهروندی برابر با يکديگر برخوردارند. به زبان آرا اينک بايد ديد اين مجموعه مشکلات و پيشرفتها چگونه به زبان آراء ترجمه می شود. اصل موضوع اين است که مردم بدانند آيا حزب کنگره ملی آفريقا مسئول اين مشکلات است يا نه؟ آيا پس از سه قرن سلطه سفيد پوستان، پيشرفتهای ده سال گذشته گامهای نخست يک روند درازمدت به شمار می آيند؟ از سوی ديگر، هيچ حزب ديگری توانايی آن را ندارد که همچون کنگره ملی آفريقا مردم آفريقای جنوبی را به صحنه بکشاند. اين حزب همين اواخر موفق شد هشتاد هزار تن را در سووتو به شرکت در يک راهپيمايی به مناسبت انتخابات ترغيب کند. اين توانايی محصول روزهای مقاومت در برابر تبعيض نژادی است. احزاب مخالف حضور اندکی از اين تعداد را در گردهمايی خود در خواب هم نمی بينند. بيکاری، تبهکاری، ايدز در جريان مبارزات انتخاباتی، بيشترين استقبال از پرزيدنت تابو امبکی در مناطق فقيرنشين روستايی در شمال کشور به عمل آمده است. هنوز يک اقليت محافظه کار سفيد پوست از زمينداران با نفوذ که قدرت را در دست دارند کار را برای اينکه کنگره ملی آفريقا پرچمدار دگرگونی باشد آسان می کند. احزاب مخالف برنامه خود را برنقاط ضعف سياستهای دولت متمرکز کرده اند: بيکاری، تبهکاری و ايدز. بزرگترين حزب مخالف دولت که اتحاد دموکراتيک نام دارد مبارزه انتخاباتی خود را بر محور حقوق بشر و مسايل مالی متمرکز کرده است. اين حزب خواهان برقراری مجدد مجازات اعدام برای تبهکاران است و يک حداقل درآمد ثابت را به تهيدستان وعده می دهد. توزيع رايگان داروهای مربوط به بيماران ايدزی نيز در برنامه کار اين حزب است. ميدان نبرداما از آنجا که انتخابات هم برای کرسيهای پارلمان ملی و هم برای تصدی مقامات ايالتی برگزار می شود و از آنجا که مراکز قانونگذاری ملی و ايالتی با هم نامزد های رياست جمهوری را معرفی می کنند، اهميت اين انتخابات بيش از آن است که در نگاه نخست به نظر می آيد. از اين نظر، استان کوازولو-ناتال يک ميدان نبرد واقعی است. جمعيت عمدتاً زولوتبار اين منطقه يا عضو کنگره ملی آفريقا هستند و يا به عضويت حزب آزادی اينکاتا درآمده اند. از هم اکنون در باره اينکه جمعيتهای سفيد پوست و هندی تبار می توانند با آرای خود ورق را به نفع يکی از طرفين برگردانند، حدس و گمانهايی زده می شود. در عين حال، در دماغه غربی آفريقای جنوبی که رنگين پوستان اکثريت را تشکيل می دهند، به حزب کنگره ملی آفريقا به ديده ترديد و سوءظن نگاه می شود. در اين منطقه احزاب اتحاد دموکراتيک و حزب ملی نوين دست بالا را دارند. حزب نوين ملی ادعا می کند که رابطه کاری خوبی با کنگره ملی آفريقا دارد و می تواند منافع سفيد پوستان و رنگين پوستان را به يک اندازه حفظ کند. اين حزب احتمالا در صدد تشکيل يک ائتلاف با کنگره ملی آفريقاست. جالب اينجاست که کنگره ملی آفريقا به چنين ائتلافی علاقه ای نشان نمی دهد و معتقد است که با اتکا به آرای سياه پوستان می تواند برنده انتخابات باشد. از سوی ديگر، وضعيت به گونه ای است که حتی ميزان اندک مشارکت در انتخابابت می تواند به نفع کنگره ملی آفريقا تمام شود. خدمات