جدال مردم عراق با مرگ و زندگی
بحث درباره احتمال وقوع جنگ داخلی در عراق تنها برای افرادی که خارج از این کشور هستند جالب است.
عراقی ها خودشان از وخامت اوضاع اطلاع دارند و به نام تازه ای برای اشاره به نا آرامی های کشورشان نیاز ندارند. من برای هشتمین بار در 13 ماه گذشته به عراق سفر کرده ام. وضع این کشور از همیشه بدتر است. این در حالی است که نقشه گروه های تندرو برای تحریک اکثریت شیعه علیه سنیان این کشور موفقیت آمیز بوده است. گروه های مسلح به تناوب به کشتار انتقام جویانه سنی ها دست می زنند و برخی از روحانیان نیز چندان در نفی این اقدام حرف نمی زنند. عصبانیت و کینه جویی مسئولان ارشد عراقی هنوز نا امید نشده اند. آنها با اشاره به وخیم شدن وضع عراق می گویند هنوز به بهبود اوضاع امید دارند. یکی از مهمترین نقطه امیدهای این سیاستمداران، آماده نبودن مردم عراق برای تجزیه کشورشان است. نظرسنجی ها بیانگر علاقه شیعیان و سنی های عراق برای همزیستی است. افرادی که پیش از جنگ داخلی دهه 90 در یوگسلاوی سابق به این کشور سفر کرده بودند، دشمنی اقوام مختلف با یکدیگر را به یاد دارند. وضع عراق با یوگسلاوی متفاوت است. هر چند عراق 86 سال پیش بر اساس نظر "جامعه ملل" و به وسیله بریتانیا تشکیل شد، این کشور هنوز به وضع یوگسلاوی سابق نرسیده است. مشکل عراق تهاجم نیروهای آمریکایی و بریتانیایی به این کشور در سال 2003 و به هم ریختن اوضاع آن است. 'نیروهای خارجی' جمعه پیش در حالی که خشونت ها به اوج رسیده بود، گروهی از شیعیان و سنی ها نماز جماعت مشترک برگزار کردند تا اراده خود برای حفظ یکپارچگی عراق را به نمایش بگذارند. خیلی از عراقی های میانه رو حضور نیروهای آریکایی و بریتانیایی را غیر لازم می دانند. در ابتدای خشونت های هفته پیش، به نیروهای آمریکایی دستور داده شده بود درون پایگاه های خود بمانند تا مردم تحريک نشوند. در این حال، فرماندهان آمریکایی مجبور شدند تا گشت های نظامیان خود را به تدریج افزایش دهند. سیاستمداران محلی در بصره و سایر نقاط تحت کنترل نیروهای بریتانیایی نیز حضور سربازان بریتانیایی را بی فایده می دانند. برخی از وبلاگ نویسان آمریکایی و اروپایی هم می گویند افزایش خشونت ها در عراق اعتبار جورج بوش و تونی بلر را مخدوش کرده است. 'خسارت انتخاباتی' در هر حال، ما شاهد جدال مردم عراق با مرگ و زندگی و تلاش سیاستمداران منتخب آن برای کنترل اوضاع هستیم. شکست این سیاستمداران در پایان دادن به خشونت ها، به معنی زیان جبران ناپذیر این کشور خواهد بود. با نگاهی بر رخدادهای یک سال گذشته عراق و برگزاری دو انتخابات و یک همه پرسی در این مدت، متوجه می شویم که انتخابات در افزایش تنش ها در این کشور نقش داشته اند. در جریان برگزاری این انتخابات، مردمانی که خود را تا پیش از آن عراقی می دانستند، به سراغ هویت شیعه، سنی و یا کرد خود رفتند. برگزاری سه انتخابات در فرصتی یازده ماهه به تشدید این احساسات دامن زده است. مردم سالاری عجولانه تعلل سیاستمداران در تشکیل دولت ائتلافی یکی دیگر از علل افزایش خشونت های قومی در عراق است. اولین دولت ائتلافی سه ماه پس از انتخابات ژانویه 2005 تشکیل شد. در ابتدا، جنبش مقاومت به منظور خودداری از قرار گرفتن در برابر خواست جمعيت عراق از انجام عملیات نظامی خودداری می کرد. به تدریج با خسته شدن مردم از طولانی شدن مذاکرات سیاسی، خشونت های نظامی دو باره از سر گرفته شد. پل برمر، حاکم آمریکایی عراق به خاطر بسیاری از این نابسامانی ها مورد انتقاد قرار گرفته است. در این حال نباید او را به تنهایی به خاطر بسیاری از این ناکامی ها مانند منحل کردن ارتش عراق مقصر دانست. ولی افراد زیادی به آقای برمر درباره عجله بیش از حد برای استقرار دموکراسی در عراق هشدار داده بودند. این مشکلات همانند درست یا غلط بودن تصمیم حمله به عراق و مشخص نشدن سرنوشت سلاح های کشتار جمعی این کشور به تاریخ پیوسته اند. شکست دولت منتخب عراق در اجرای وظایفش خطری است که این کشور را تهدید می کند. این شکست به افزایش خشونت ها و حتی بروز جنگ داخلی منجر خواهد شد. خدمات