راز دانش: ورزش می تواند گاهی به اندازه قرص موثر باشد
براساس یک مطالعه تازه که نتایج آن در نشریه "بریتیش مدیکال جورنال" چاپ شده ورزش می تواند به اندازه قرص برای کسانی که دچار بیماری هایی مثل امراض قلبی هستند مفید باشد.
محققان می گویند این یافته ها حاکیست که ورزش باید مثل دارو تجویز شود. البته کارشناسان تاکید کردند که بیماران نباید دارو را کنار بگذارند و فقط به ورزش اکتفا کنند بلکه هر دو آنها باید در کنار هم باشد. کارشناسان می گویند باید ورزش را هم مثل دارو تجویز کرد تعداد بزرگسالانی که ورزش می کنند کم است. برای نمونه در انگلستان فقط یک سوم مردم میزان توصیه شده، یعنی ۲.۵ فعالیت معمولی یا شدید مانند دوچرخه سوای یا پیاده روی سریع در هفته را انجام می دهند. در مقابل میزان مصرف داروهای تجویزی به طور منظم در حال افزایش بوده است. مطالعه تازه توسط دانشمندان مدرسه علوم اقتصادی لندن، موسسه مراقبت های بهداشتی هاروارد پیلگریم در دانشکده پزشکی هاروارد و دانشکده پزشکی استانفورد انجام شد. در این مطالعه نتایج صدها مطالعه قبلی - در مجموع شامل بیش از ۳۰۰ هزار بیمار - برای ارزیابی فواید ورزش و داروها در جلوگیری از مرگ تحلیل و مقایسه شد. آن مطالعات شامل بررسی کنترل بیماری هایی مثل بیماری قلبی، بازپروری پس از سکته مغزی، نارسایی و کنترل علائم دیابت پیش از ابتلا به آن بود. وقتی آنها این داده ها را بررسی کردند دریافتند که اثر ورزش با دارو قابل مقایسه است. اما دو مورد استثنا وجود داشت. داروهای ادرارآور که برای نارسایی قلبی تجویز می شود به روشنی موثرتر از ورزش بود و از آن طرف ورزش برای افزایش طول عمر پس از سکته مغزی اثر خیلی بهتری داشت. کارشناسان می گویند که هرچند داشتن یک زندگی فعال فواید بهداشتی زیادی دارد، هنوز شواهد کافی برای این نتیجه گیری که ورزش از دارو موثرتر است وجود ندارد. تاثیر داروی فشار خون در مقابله با سرطان محققان آمریکایی می گویند ممکن است یکی از داروهایی که به طور متداول برای کاهش فشار خون تجویز می شود، برای مبارزه با سرطان به کار بیاید. به گفته این محققان، تجویز قرص لوزارتان همراه با داروهایی ضدسرطان ممکن است بتواند به طولانی تر شدن عمر مبتلایان به سرطان کمک کند. به نوشته نشریه نیچر کامیونیکیشن، لوزارتان باعث گشاد شدن عروق می شود و به همین علت به افزایش جریان خون و انتقال بهتر داروهایی شیمی درمانی به غدد سرطانی کمک می کند. این نشریه با انتشار گزارش مطالعات محققان بیمارستان عمومی ماساچوست نوشته است آنها در پی داوطلبان مبتلا به سرطان لوزالمعده هستند تا بتوانند این شیوه درمانی را بر روی آنها آزمایش کنند. آنها پیش تر توانسته اند به طور موفقیت آمیزی این روش درمانی را در موش های مبتلا به سرطان های لوزالمعده و پستان آزمایش کنند. در این آزمایش ها مشخص شد موش هایی که علاوه بر شیمی درمانی از داروی لوزارتان استفاده کرده اند، عمر طولانی تری داشته اند. بر اساس آمارهای منتشر شده، در حال حاضر تنها ۵ درصد از مبتلایان به سرطان لوزالمعده بیشتر از ۵ سال عمر می کنند. علت رقم بالای مرگ و میر ناشی از این بیماری این است که تنها در ۱۰ درصد از موارد امکان جراحی وجود دارد و در بقیه موارد صرفا باید به مصرف داروهای شیمی درمانی اکتفا کرد. دکتر اما اسمیت، از محققان موسسه تحقیقات سرطان بریتانیا، نتیجه تحقیقات بر روی موش های آزمایشگاهی جالب است، اما هنوز معلوم نیست که تجویز این شیوه درمانی در انسان ها نیز از نتیجه مشابهی برخوردار باشد. به گفته خانم اسمیت، رواج مصرف داروهای فشار خون می تواند در پیشبرد سریع تحقیقات و آزمایش ها کمک کند ریشه ژنتیکی اوتیسم اوتیسم یا در خود ماندگی، احتمالا به فقدان برخی ژن‌ها ارتباط دارد. پژوهشگران با بررسی و مقایسه افراد سالم و افرادی که "اختلالات طیف درخودماندگی" دارند، به این نتیجه رسیده‌اند که افراد دچار این اختلال، یک نسخه از یک ژن به‌خصوص را کمتر از افراد دیگر دارد. در آمریکا ۴۳۱ نفر را که "اختلالات طیف درخودماندگی" دارند با ۳۷۹ نفر که چنین اختلالی ندارد، مقایسه کرده‌اند. پژوهشگران دیگر هم پیش‌تر گفته‌اند که عوامل ژنتیکی می‌توانند یکی از زمینه‌های اصلی اختلال اوتیسم باشد. آمار می‌گوید حدود یک درصد از مردم، اختلالات طیف درخودماندگی یا اوتیسم دارند. این اختلال، موروثی است ولی دانشمندان هنوز نتوانسته‌اند علت آن را تشخیص دهند. حذف‌شدن یا اضافه‌شدن ژن، برای همه افراد رخ می‌دهد. و اصلا به همین خاطر است که آدم‌ها با یک‌دیگر فرق دارند. ولی این که کدام ژن‌ها کم یا زیاد شوند، نتیجه این تغییر را رقم می‌زند. تحقیقات نشان می‌دهد افراد با اختلال درخودماندگی، خیلی خیلی بیشتر از دیگر افراد، ژن‌هایشان کم شده. گروه تحقیقاتی که در بیمارستان بزرگ "مونت سینا" در نیویورک است، می‌گوید این که افراد مبتلا به اوتیسم یک نسخه از این ژن به‌خصوص را کمتر از بقیه دارند، احتمالا بر نحوه فعالیت سلول‌های عصبی مغزشان اثر می‌گذارد. ژوزف باگزبام که رئیس این گروه است، می‌گوید این اولین تحقیقی است که نشان می‌دهد حذف این یکی دو ژن، در میان افراد مبتلا به در خود ماندگی، عمومیت دارد. محققان می‌گویند در نتیجه این کمبود، مهارت‌های ارتباطی افراد درخودمانده، مختل می‌شود. با این حال این گروه تحقیقاتی در آمریکا یادآوری می‌کند که ژن‌های متعددی در اختلال اوتیسم موثر هستند و نه فقط یک ژن.