اجلاس مقابله با توليد گازهای گلخانه ای در سيدنی
ساموئل بودمن، وزير انرژی آمريکا می گويد که اقدامات بخش های خصوصی، بيشتر از دولت ها برای حل مشکلات تغييرات جوی و جلوگيری از گرمتر شدن هوای کره زمين موثر خواهد بود.
آقای بودمن در اجلاس گروه موسوم به مشارکت کشورهای آسيا و اقيانوس آرام برای توسعه پايدار و هوای پاک، درسيدنی گفت که وظيفه دولت ها اين است که به مسئولان امور بازرگانی و اقتصادی برای استفاده از تکنولوژی پاک( تکنولوژی که موجب توليد گازهای گلخانه ای نمی شود) کمک کنند. يان مک فارلن، وزير انرژی استراليا نيز خاطرنشان کرد که اکنون وقت آن رسيده که صنايع، وظيفه جلوگيری از گرم تر شدن هوای کره زمين را قبول کنند. منتقدين می گويند اين اجلاس راهی است برای اجتناب دولت های آمريکا و استراليا از امضای پيمان های الزام آوری مانند پيمان کيوتو، که در آن نيل به هدف های بخصوصی برای جلوگيری از آلودگی هوا منظور شده است. هدف اجلاس مورد بحث، توسعه راه هايی برای کاهش گازهای گلخانه ای از طريق استفاده از تکنولوژی پاک است. اين اجلاس در سطح وزيران و با شرکت ايالات متحده، استراليا، چين، هند، کره جنوبی و ژاپن تشکيل شده و دستور کار آن مذاکره در زمينه يافتن فناوری های مناسب به منظور ادامه توسعه اقتصادی همراه با کاهش ميزان توليد گاز منوکسيد کربن ناشی از استفاده از سوخت های فسيلی است. از جمله موضوع هايی که در اين اجلاس مطرح می شود استفاده از زغال سنگ پس از پردازش به منظور کاستن از ميزان آلوده سازی اين سوخت و راه های استفاده از سوخت هسته ای و ساير منابع پاکيزه و تجديد پذير انرژی است. برخی از اعضای اين گروه از جمله آمريکا، چين و هند، از جمله توليد کنندگان، مصرف کنندگان و صادرکنندگان عمده زغال سنگ در جهان محسوب می شوند. تشکيل اين گروه در ماه ژوئيه سال 2005 اعلام شد و اين نخستين اجلاس اعضای آن در سطح وزيران است و قرار بود کاندوليزا رايس، وزير خارجه ايالات متحده نيز در اين اجلاس شرکت کند که به دليل حساسيت وضعيت خاورميانه به دليل بيماری نخست وزير اسرائيل، سفر خود را لغو کرد. رقابت با پيمان کيوتو برخلاف پيمان کيوتو، عضويت در اين گروه داوطلبانه است و کشورهای عضو وارد هيچگونه معاهده خاصی نشده و تعهدات الزام آوری را نپذيرفته اند. به همين دليل، گروه های مدافع محيط زيست به انتقاد از اجلاس اخير پرداخته و آن را تلاشی به منظور بی اثر کردن پيمان کيوتو توصيف کرده اند. حاميان پيمان کيوتو تاکيد کرده اند که ترغيب بخش خصوصی به تلاش برای کاهش توليد گازهای گلخانه ای مستلزم استفاده از ابزارهای قانونی در کنار سياست هايی برای ترغيب و تنبيه آنهاست که بايد بر اساس تعهد کامل دولت ها به حفظ محيط زيست به کار گرفته شود. در ميان کشورهای شرکت کننده در اجلاس کيوتو، ايالات متحده و استراليا از پيمان کيوتو خارج شده و گفته اند که عمل به تعهدات پيش بينی شده در اجلاس سران که در سال 1997 در کيوتو، ژاپن، برگزار شد به رشد اقتصادی اين دو کشور لطمه می زند. چين، هند و کره جنوبی، که همراه با برخورداری از رشد سريع اقتصادی، در ميان آلوده سازترين کشورهای جهان قرار دارند، تعهدات الزام آور در زمينه هدف های مشخص برای کاهش توليد گازهای گلخانه ای را مانعی در راه ادامه توسعه اقتصادی خود می دانند. دولت ژاپن پيمان کيوتو را پذيرفته اما به نظر می رسد که به عنوان ميزبان اجلاس سال 1997، در صدد بوده با عضويت در گروهی متشکل از مخالفان و منتقدان پيمان کيوتو قادر است اين کشورها را به تلاش برای عمل به برخی هدف های اين پيمان، ولو بدون پذيرش رسمی آن، ترغيب کند. برخی از ناظران گفته اند حتی اگر تشکل جديد به منزله عمل کشورهای عضو به تعهدات پيش بينی نشده در پيمان کيوتو نباشد، فعاليت آن از وضعيت قبلی بهتر است که در آن ايالات متحده هيچ هدف خاصی در زمينه مقابله با گازهای گلخانه ای را دنبال نمی کرد. اعضای گروه مشارکت کشورهای آسيا و اقيانوس آرام برای توسعه و هوای پاک با صدور بيانيه ای در سيدنی گفته اند که در نظر دارند در کنار پيمان کيوتو فعاليت کنند. خدمات