باز هم سود قالی بافی افغانستان به جيب ديگران خواهد ريخت؟
دهها خانواده قالی باف افغان که به تازگی از پاکستان به افغانستان برگشته اند، از نبود سرپناه و "بی توجهی" به وضعيت شان شکايت می کنند.
اين خانواده ها که تعدادشان به دوصد می رسد در منطقه ای در خارج از شهر مزار شريف در شمال افغانستان زير خيمه ها زندگی می کنند، در حالی که روزانه حرارت در اين منطقه از ۳۵ درجه سانتی گراد بلند می رود (بيشتر می شود). بيشتر اين افراد از قالی بافهای ترکمن افغانستان هستند که در بيش از بيست سال گذشته در پاکستان بسر برده اند. وزارت مهاجران افغانستان زمين هايی بين اين خانواده ها توزيع کرده که در يک شهرک رهايشی (مسکونی) تازه تاسيس در شرق شهر مزار شريف موقعيت دارد، ولی اين خانواده ها می گويند در حال حاضر زندگی در اين شهرک برای آنها ممکن نيست. حاجی امين، نماينده قالی بافهای ترکمن افغانستان که همراه ساير قالی بافها به مزار شريف آمده می گويد: "هرچند دولت برای ما زمين برای ساختن خانه فراهم کرده، ولی اين زمين در يک بيابان بی سر و ته است که نه آب دارد، نه برق، نه کلينيک و درمانگاه، نه مکتب و نه حتی دکانهای فروش مواد اوليه." 'صنعت بزرگ' اين شکايات در حالی مطرح می شود که دولت افغانستان اخيرا تلاش هايی را در زمينه تقويت صنعت قالی بافی در اين کشور روی دست گرفت و تلاش کرد به شکلی قالی بافهای افغان را که در پاکستان زندگی می کنند به بازگشت به افغانستان تشويق کند. قالی بافی، به ويژه در شمال افغانستان، از صنايع بزرگ دستی قلمداد می شود که در بازارهای خارجی و داخلی جايگاه عمده دارد. اين صنعت همچنين تجارت پر منفعتی نيز به حساب می رود ولی پس از پناهندگی بيشتر قالی بافهای افغان به کشورهای همسايه، افغانستان تا حد زيادی از اين سود بی بهره ماند. در حالی که شماری از خانواده های قالی باف افغان از پاکستان به افغانستان برگشته اند، هنوز نزديک به ده هزار از اين خانواده ها در پاکستان اقامت دارند. حاجی امين می گويد: "اگر شرايط کار و زندگی در افغانستان، حداقل در حد پاکستان برای ما فراهم شود، همه به کشور برخواهند گشت." آقای امين می گويد وضعيت زندگی و کار برای آنها در افغانستان مساعد نيست و افزود که اگر شرايط به همين شکل دوام کند، ناگزير به هجرت دوباره به پاکستان خواهند شد. خدمات