تنيس "با نمک" شد
ديروز که درباره بازيکنانی نوشتم که بقول اينجایی ها کاراکتر دارند و ورزش تنيس را در جهان در قلب مردم زنده نگاه داشته اند، با کاراکترترين را عمدا ننوشتم. می خواستم درباره او جداگانه بنويسم چون حق بزرگی بر گردن تنيس، بويژه تنيس ايران دارد.
منظورم منصور بهرامی بازيکن قديمی ايرانی است که او را "نمک" تنيس می خوانند. منصور که ۵۰ سالگی را پشت سر گذاشته، همچنان در زمين تنيس فعال است و تقريبا هر هفته در مسابقات رسمی يا نمايشی پيشکسوتها، يا قهرمانانی که حالا سنشان از۴۵ سال گذشته، بازی می کند. استعداد خارق العاده، بازی هنرمندانه، شگردهای ويژه، شوخ طبعيهای او و شايد سبيل کلفت و پرپشتش، برايش هواداران زيادی جذب کرده و هر سال که برای شرکت در مسابقات دوبل پيشکسوتها به ويمبلدون می آيد، مردم برای ديدن بازی هايش سر و دست می شکنند و برگزارکنندگان مسابقات عمدا بازيهای او را در زمين هایی برگزار می کنند که جای تماشاچی بيشتری دارد. ديشب که منصور و همبازی آمريکائيش، جين ماير، حريفان خود را، به اصطلاح "لوله" کردند، تعداد تماشاچيان در اطراف زمين شماره ۵ بقدری زياد بود که مسئولان ويمبلدون تصميم گرفتند بازی امشب او را در زمين ۱۸ برگزار کنند که جزو زمين های اصلی است و جايگاه تماشاچيانش وسيع است. من هربار که بازی منصور را تماشا می کنم ضمن کيف کردن فراوان، کلی تاسف هم می خورم. تاسف می خورم که چرا اين بازيکن که جان مک انرو، اعجوبه تنيس جهان، او را نابغه می خواند، به آن جايگاهی که درخور او بوده نرسيده است. منصور که به گفته خودش، در نوجوانی در ايران چون راکت نداشت، با ماهی تابه تنيس را آغاز کرد اما پس از مدت کوتاهی عضو تيم ملی شد، پس از انقلاب، وقتی که "در" زمينهای تنيس را تخته کردند، ايران را ترک کرد و به فرانسه رفت. او زمانی که پس از تلاش فراوان توانست خود را وارد تور بين المللی تنيس کند، ديگر سن و سالی ازش گذشته بود و در توانش نبود که با قهرمانانی چون مک انرو و بورگ و بعد بوریس بکر و ادبرگ رقابت کند. با اين همه منصور در قسمت دوبل به فينال مسابقات جام آزاد فرانسه رسيد. هميشه فکر می کنم که اگر منصور در نوجوانی می توانست از امکانات و تسهيلات تنيس در فرانسه يا هر کشور توسعه یافته ديگری استفاده کند و آموزش مناسب داشته باشد، حتما اگر قهرمان جهان نمی شد، در رديفهای بالای رده بندی جهانی بازيکنان حرفه ای می ايستاد. او را بايد يکی از بزرگترين فرصتهای سوخت شده تنيس جهان بشمار آورد. با تمام اين حرفها و با وجود اين فرصتهای از دست رفته، لياقت و استعداد منصور، او را بجائی رسانده که بازيکنان بزرگ و پيشکسوتانی چون نستازی، بورگ و ويلاس پارتی بازی می کنند که همبازی او شوند. زمستان امسال که منصور (تنها بازيکنی که بعنوان يک ايرانی در مسابقات بين المللی شرکت می کند) در تورنمنتی در رويال آلبرت هال لندن بازی می کرد، صف کسانی که "دی وی دی" داستان زندگی او را خريده بودند و می خواستند که او جلدش را برايشان امضا کند، بقدری طولانی بود که تمام مسابقاتش با تاخير آغاز شد. از ديروز هم که منصور بازيهايش را در ويمبلدون شروع کرد، ويمبلدون و تنيس بانمک شدند. خدمات