'سرمایه گذاری اعراب در ورزش، خیر یا فساد؟
"دلارهای نفتی کشورهای حاشیه خلیج فارس ستاره های ورزش جهان را بدعادت می کند و آفریقایی ها را به تغییر ملیت وا می دارد."
هفته نامه آبزرور در شماره یکشنبه یازدهم نوامبر خود، تحت عنوانی که ذکر شد، در گزارشی به بررسی صرف هزینه های هنگفت از سوی کشورهای عربی خلیج فارس در حوزه ورزش پرداخته است. این هفته نامه می نویسد کشورهای عربستان سعودی، قطر، عمان، کویت و امارات متحده عربی از افزایش قیمت نفت سود عمده ای برده اند و اکنون "باید درآمد خود را صرف چیزی بجز هتل و ویلاهای مجلل در خارج از کشور بکنند." نویسندگان این گزارش خبر داده اند که قرار است روز دوشنبه 12 نوامبر، یک جت شخصی گروهی از خبرنگاران بریتانیایی ورزش گلف را از لندن به دوبی ببرد تا در مراسم اعلام آغاز یک دور مسابقه گلف تازه در دوبی شرکت کنند. آبزرور خبر داده است که این مسابقه، بعنوان جزئی از مسابقات تورهای اروپایی(European Tour) خواهد بود و انتظار می رود جایزه آن به 20 میلیون دلار برسد. آبزرور یادآور شده است که چنین اقداماتی بدون حمایت بزرگترین ستاره های عالم گلف، از جمله تایگر وودز نبوده است، که البته تنها شرکت کردن در رقابتهای دوبی، برای او دو میلیون دلار درآمد داشته است و 20 میلیون دلار دیگر نیز دریافت کرده است تا اولین زمینگلف خود را، نه در آمریکا، که در دوبی طراحی کند. شیخ محمد بن رشید المکتوم، امیر دوبی، از سوی آبزرور بعنوان فردی معرفی شده که از ورزش بعنوان ابزاری جهت جذب کردن جهانیان به سمت برنامه توسعه این منطقه استفاده می کند. با این حال این هفته نامه نظر منتقدان به او را نیز ذکر می کند که معتقدند در شرایطی که آینده تولید نفت در این منطقه مشخص نیست، صرف هزینه های هنگفت بر روی ورزش بجای رفاه مردم این کشور عاقلانه نیست. از دیگر ورزشها، آبزرور به سرمایه گذاری عمده شیخ محمد در سوارکاری اشاره می کند بعنوان نمونه از جام جهانی دوبی یاد می کند که از سال 1996 آغاز شد و جایزه آن از 5 میلیون دلار به 22 میلیون دلار در سال جاری افزایش یافته است. آبزرور می نویسد تنها یک میلیارد و 300 میلیون دلار خرج بنای استادیوم سوارکاری "میدان" در دوبی شد، اما به هزینه های هنگفت صرف شده توسط باشگاه سوارکاری بین المللی "گودولفین" هم اشاره کرده است که تنها در سال جاری 100 میلیون دلار صرف خرید اسب های برتر مسابقات جهانی کرده است. برپایی مسابقات اتوموبیلرانی A1 (تحت حمایت یکی از امیران دوبی) که با عنوان جام جهانی اتومبیلرانی شهرت یافته است، و برپا شدن اولین مسابقه فرمول یک در ابوظبی در سال 2009 که از مهمترین برنامه های سرمایه گذاری در ورزشهای موتوری هستند، در کنار تلاش های قطر برای برگزاری مسابقات جام سونی اریکسون، مسابقه پایان فصل تنیس بازان برتر زن جهان، در سالهای 2008 تا 2010، مسابقات دو و میدانی داخل سالن قهرمانی جهان، در سال 2010 و جام ملتهای آسیا در سال 2011، از دید آبزرور از سرمایه گذاری های عمده کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس در صحنه جهانی ورزش به شمار می روند. "استثمار" و فوتبال زیر نور "ستاره های درحال افول" این هفته نامه بریتانیایی از لیگ فوتبال قطر بعنوان نماد جاه طلبی امیران حاشیه خلیج فارس یاد می کند که "نامهای بزرگ فوتبال جهان را با واگذاری امتیازات باورنکردنی مالی به شرکت در این لیگ فریفتند." "گابریل باتیستوتا، ستاره آرژانتینی فوتبال در سال 2004 با قرار دادی معادل 6 میلیون و 900 هزار دلار به مدت دو سال به تیم العربی پیوست. سپس روماریو، مهاجم سرشناس برزیلی، مارسل دسایی، مدافع پیشین چلسی، فرانک لبوف، و استفان افنبرگ آلمانی راهی تیمهای این لیگ شدند." با این حال آبزرور از انتقاد شدید سپ بلاتر، رئیس فیفا، فدراسیون جهانی فوتبال، از فعالیت موسسه ای بنام آکادمی اسپایر (َAspire) خبر می دهد که 6000 کارمند آن، با ارزیابی بیش از نیم میلیون پسر نوجوان، بهترین بازیکنان جوان فوتبال را از هفت کشور آفریقایی کامرون، نیجریه، سنگال، غنا، آفریقای جنوبی، کنیا و الجزایر تحت برنامه ای بورسیه مانند، به دوحه منتقل می کنند و امکان تحصیل و تعلیم فوتبال را در اختیار آنها قرار می دهند. آبزرور مدعی شده است آقای بلاتر در پاسخ به نامه ای از سوی پنج عضو پارلمان اروپایی، درباره اهداف واقعی پروژه اسپایر ابراز نگرانی کرده است و نوشته :"برپایی شبکه های استخدام در این هفت کشور اهداف واقعی موسسه اسپایر را بر ملا می کند. این موسسه یک مصداق کامل استثمار است." آقای امب‌وومین در نامه ای به سپ بلاتر، ابراز نگرانی کرده و مدعی شده است که موسسه اسپایر با بکارگیری کودکان زیر 13 سال، قوانین فیفا درباره رفتار با کودکان را نقض می کند. با این حال آبزرور از زبان دکتر آندیاس بلیچر، مدیر موسسه اسپایر نقل می کند: "ما می بایست بازیکنانی بهتر را به قطر می آوردیم تا آنها با بازیکنان بومی ما تمرین کنند و بازیکنان قطری بتوانند با آنها رقابت کنند." خارجی های بومی به نوشته آبزرور، متقاعد کردن ورزشکاران کنیایی برای پذیرش ملیت قطری، برای قطر در دو و میدانی پر سود بوده است. این هفته نامه می نویسد: "این روند با استفن که‌رونو دونده دو های نیمه استقامت آغاز شد که در سال 2003، بازاء ماهانه 100 دلار تا آخر عمر، ملیت کنیایی خود را با گذرنامه قطری عوض کرد و نام خود را به سیف سعید شاهین تغییر داد." "مقام های دو و میدانی کنیا می گویند قطر به آنها قول داده بود در برابر تغییر ملیت دونده ها، یک استادیوم در شهر الدورت بسازد اما آنها شکایت می کنند که این موضوع هیچگاه محقق نشد." "تمایل و وابستگی قطر به دستیابی به موفقیت با پول، اولین بار در سال 1999 آشکار شد که هفت وزنه بردار بلغاری تحت ملیت قطر در آمدند." خدمات