‘டிட்லி’ புயலால் 20 ஆண்டுகள் பின்தங்கிய வளர்ச்சி #BBCGroundReport
அக்டோபர் 19ம் தேதி காலையில் புயலால் ஏற்பட்ட அழிவை பார்வையிடுவதற்கு நானும், எனது அம்மாவும் சென்றோம். அந்த இடத்துக்கு சென்றடைந்தவுடன் எனது அம்மா மயங்கி விழுந்தார். அவர் மிகவும் கவலையாக இருந்ததால், நான் அவரை வீட்டுக்கு செல்ல கேட்டுக்கொண்டேன். இரண்டு மணி நேரத்திற்கு பின்னர் வீட்டுக்கு சென்றேன். ஆனால் எனது அம்மா தற்கொலை செய்திருந்தார்" என்று கதறுகிறார் வெங்கடேஷ்.
அக்டோபர் 19ம் தேதி காலை தனது மூத்த மகன் வெங்கடேஷ் ராவின் அலுமினிய கூரை அமைக்கப்பட்டிருந்த வீட்டில் 55 வயதான நாராயணம்மா தூக்கில் தொங்கி கொண்டிருந்தார். மும்பையில் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் ஒப்பந்தப் பணியாளராக வேலை செய்து வருகின்ற வெங்கடேஷ், தனது பயணத்திற்கான பணத்தை ஏற்பாடு செய்தவுடன் அக்டோபர் 18ம் தேதி சிரிகாகுளம் மாவட்டத்திலுள்ள தன்னுடைய சின்னவான்கா கிராமத்தை வந்தடைந்தார். இரண்டரை ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் அவர்களுக்கு சொந்தமான தென்னந்தோப்பு மற்றும் முந்திரி தோப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் அழிவை தெரிந்துகொள்ள நாராணயம்மாவும், வெங்கடேஷூம் சென்றனர். புயல் எங்கள் கிராமத்தை தாக்கியவுடன், அம்மா என்னை உடனடியாக தொலைபேசி மூலம் அழைத்தார், சூறாவளிக்கு பிறகு தோட்டத்திற்கு செல்ல முடியவில்லை என்று தன்னிடம் தெரிவித்ததாக வெங்கடேஷ் கூறினார். நாராயணம்மாவை பொறுத்தவரை இந்த இரண்டரை ஏக்கர் தென்னந்தோப்பும், முந்திரி நிலப்பரப்பும் அவரது வாழ்வாதாரமாக விளங்கியது என்கிறார் அவரது உறவினர். "2007ம் ஆண்டு முதல் எனது மாமனார் மூளையில் கட்டியால் துன்புற்று வந்தார். 2011ம் ஆண்டு அவர் காலமானார். அவரது மருத்துவ செலவுக்காக இந்த நிலத்தை வைத்துதான் குடும்பத்தினர் கடன் பெற்றனர்" என்று அவர் கூறினார். இந்த கடனை அவர்கள் இன்னும் செலுத்தி முடிக்கவில்லை. இரு மகன்களும் மும்பை மற்றும் விஜயவாடாவில் வேலை செய்து வருகின்றனர். அவர்களின் ஊதியம் வாழ்க்கையை ஓட்டுவதற்கு அவர்களுக்கு உதவுகிறது. "இந்த நிலத்திலிருந்து பெறக்கூடிய வருவாயில் பகுதி, கடனை அடைப்பதற்கும், எனது மாமியாரின் வாழ்க்கை செலவுக்கும் உதவியது. ஆனால், முற்றிலும் அழிந்துபோன தோப்புக்களை பார்த்ததும் உலகமே முடிந்துபோனதுபோல அவருக்கு தோன்றியுள்ளது" என்று சாய்னா கெஷாவ் ராவ் தெரிவித்தார். தென்னந்தோப்பு, முந்திரி தோப்பு மற்றும் வயல்கள் அழிக்கப்பட்டு, தங்களது முதன்மையான வருவாய் ஆதாரங்கள் இல்லாமல் போய்விட்டதால், நாராயணம்மா போன்று சிரிகாகுளத்திலுள்ள ஆயிரக்கணக்கான விவசாயிகள் கவலையடைந்துள்ளனர். டிட்லி புயல் ஆந்திர பிரதேசத்தின் வடக்கு கடற்கரை பிரதேசத்தையும், ஒடிஸாவையும் அக்டோபர் 11ம் தேதி தாக்கியது. அக்டோபர் 20ம் தேதி ஆந்திர பிரதேச அரசு மதிப்பீட்டின்படி, 14 ஆயிரம் ஹெக்டேர் தென்னந்தோப்புகளும், 1,800 ஹெக்டேர் முந்திரி தோப்புகளும் 2 லட்சம் ஹெக்டேர் வயல்களும் புயலால் அழிந்துவிட்டதாக தெரிவிக்கப்பட்டது. ஸ்ரீகாகுளம் மாவட்டத்தில் உள்ள 1,114 கிராமங்களும் பாதிக்கப்பட்டு 9 பேர் இறந்தனர். இந்த பேரழிவு நடைபெற்று 10 நாட்களாகியும் மின்சாரம் துண்டிக்கப்பட்டு இன்னும் 600 கிராமங்கள் இருளில் மூழ்கியுள்ளன. ஒடிஸாவில் 7 ஆயிரம் கிராமங்கள் டிட்லி புயலால் பாதிக்கப்பட்டன. கடும் பேரழிவு ஏற்பட்ட இந்த மாவட்டத்தின் சோம்பேடா, கவிதி, வஜ்ரபுகுத்தூரு, பலாசா மண்டலங்களில் பிபிசி நியூஸ் தெலுங்கு பயணம் மேற்கொண்டது. இந்த கிராமங்களிலுள்ள தோப்புகள், வயல்களை தாண்டி சென்றபோது, விழுந்து கிடந்த தென்னை மரங்களையும், துண்டிக்கப்பட்டு சிக்கி கிடந்த மின்கம்பிகளையும், வயல்களில் விழுந்து கிடந்த மின் கம்பங்களையும்தான் பார்க்க முடிந்தது. சோம்பேடா மண்டலத்திலுள்ள கோல்லாகான்டியை பிபிசி குழு சென்றடைந்தபோது, காரில் வந்த பயணிகள் அரசு அதிகாரிகள் என்று நம்பி மக்கள் காரை நோக்கி விரைவாக வந்தார்கள். "நாங்கள் உயிரோடு இருக்கிறோமா என்று கேட்பதற்குகூட யாரும் இன்னும் வரவில்லை. அரசை சேர்ந்த யாராவது வருவதற்காக நாங்கள் காத்திருக்கிறோம். சேதங்களை அவர்கள் குறித்துகொள்ளுவதற்கு எங்களது வயல்கள், தோப்புகள் மற்றும் வீடுகளின் ஆவணங்களோடு காத்திருக்கிறோம்" என்று கவலையோடு தோன்றிய துளசம்மா கூறினர். அவரோடு சேர்ந்து இன்னும் சில பெண்கள் தங்களின் கவலைகளை தெரிவித்தனர். அந்த நாள் இரவில் புயலால் அவர்கள் அனுபவித்த துன்பத்தை தெரிவிக்கையில், அவர்களை தேற்ற முடியவில்லை. "காற்று வேகமாக வீசியது. மரங்கள் முறிந்து விழுகின்ற, வாளிகள் பறக்கின்ற சத்தங்களையே என்னால் கேட்க முடிந்தது. நான் பயந்து போனேன். வீட்டில் நான் மட்டுமே இருந்தேன். என்னால் தூங்க முடியவில்லை. மின்சாரம் இல்லை. கட்டிலுக்கு அருகில் அமர்ந்திருந்து விடிவதற்காக காத்திருந்தேன்" என்று 70 வயதான தானம்மா விவரித்தார். அவருடைய 40 சென்ட நிலப்பரப்பில் ஒரு தென்னை மரம் கூட எஞ்சியிருக்கவில்லை என்று அவர் கூறினார். "எனது முதிய வயதில் எனது தென்னந்தோப்புதான் வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. என்ன செய்வது என்று குழம்பிபோய் திரிகிறேன் என்று தானம்மா தெரிவித்தார். அங்கு கூடியிருந்த பெண்கள் ஆமாம் என்பதுபோல தலையை அசைத்து, கண்களில் இருந்து வடிந்த கண்ணீரை சேலையால் துடைத்து கொண்டனர். தென்னந்தோப்பை சார்ந்து வாழ்வது ஏன்? விவசாயிகளில் ஒருவரான வெங்கட் ராவுக்கு ஒரு தென்னந்தோப்பு உள்ளது. அவர் கையில் இருந்த அரிவாளை கொண்டு இளனி தேங்காயை உடைத்து அருகில் நின்றிருந்த பெண்ணொருவருக்கு அதனை குடிக்க கொடுத்தார். அந்த இளநீர் தேங்காயை அரிவாள் கொண்டு உடைக்கிறபோது, அவரது கன்னத்தில் கண்ணீர் வழிந்தோட, "அடுத்த 15 ஆண்டுகளுக்கு இது எனது தோப்பிலுள்ள கடைசி தேங்காயாக இருக்கும்" என்று வெங்கட் ராவ் கூறினார். இந்த தென்னந்தோப்பின் பொருளாதாரம் பற்றி அவர் விளக்குவதை தொடர்ந்தார். வெட்கட் ராவுக்கு 2 ஏக்கர் தென்னந்தோப்பு, ஒன்றரை ஏக்கர் முந்திரி தோப்பு, அரை ஏக்கர் வயல் ஆகியவை உள்ளன. அவரது தென்னந்தோப்பு இரண்டு மாதத்திற்கு ஒருமுறை 50 ஆயிரம் ரூபாய் வருவாய் ஈட்டி வந்தது. முந்திரி தோப்பு ஆண்டுக்கு 75 ஆயிரம் ரூபாயும், வயலில் இருந்து ஆண்டுக்கு 15 சாக்கு நெல்லும் அவர் பெற்றுவந்தார். தென்னைகளுக்கு தேவையாக உரம், மற்றும் போதிய தண்ணீர் வசதி கவனத்தில் எடுத்து கொள்வது தென்னை பயிரிட்டுள்ளோரின் வழக்கமாகும் என்று அவர் கூறினார். ஏக்கருக்கு சுமார் 100 முதல் 150 தென்னங்கன்றுகளை நடுகிறோம். இவை தேங்காய் காய்ப்பதற்கு 12 முதல் 15 ஆண்டுகள் வரை ஆகின்றது. "இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை தென்னை பலன்கொடுக்கின்றன. ஒவ்வொரு முறையும் ஏக்கருக்கு சுமார் 400 தேங்காய் கிடைக்கும். எனது தோப்பிலுள்ள சில தென்னை மரங்கள் எனது வயதுக்கு ஒத்த ஆண்டுகளானவை. எனக்கு இப்போது 42 வயது. எனது தென்னந்தோப்பில் 95 சதவீதம் அழிந்துவிட்டது. நான் எவ்வாறு எனது குடும்பத்தின செலவுகளை சமாளிப்பது என எனக்கு சொல்லுங்கள். எனது குழந்தைகளுக்கு நல்ல கல்வி கொடுக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன். எனது கனவுகள் எல்லா சிதைந்து விட்டன" என்று தலைமீது கைவைத்து கவலையுடன் சொல்கிறார் வெங்கட் ராவ். நாங்கள் கடந்து செல்கையில், பிற கிராமங்களிலும் டிட்லி புயல் இதே போன்ற அழிவுகளையே ஏற்படுத்தியிருந்தது. கவிதி மண்டலத்திலுள்ள மணிக்யபுரம் கிராமத்தில் 80 சதவீதம் பழங்குடியினர் வாழுகின்றனர். அவர்கள் தோப்புகளில் கூலி வேலை செய்வபர்களாகவும், உள்நாட்டு மீனவர்களாகவும் உள்ளனர். 1950ம் ஆண்டு ஆந்திர பிரதேசத்தோடு இணைவதற்கு முன்னால், ஒடிஸாவின் கன்ஜாம் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததால், இந்த கிராமத்தில் வாழ்வோர் ஒரியா மற்றும் தெலுகு மொழி பேசுகின்றனர். டிட்லி புயலால் பாதிக்கப்பட்ட சொந்த நிலங்களை கொண்ட விவசாயிகள் மிக சிலரே என்கிறார் முன்னாள் கிராம பஞ்சாயத்து தலைவர் தேவ்ராஜ். "எங்களில் பெரும்பாலோர் விவசாய கூலிகள். நாங்கள் பிறரது வயல்களில் வேலை செய்கிறோம். இப்போது அந்த விவசாயிகளே துன்பத்தில் இருக்கிறார்கள். அடுத்த மூன்று ஆண்டுகளுக்கு தேசிய ஊரக வேலைவாய்ப்பு திட்டத்தின் கீழ் நிவாரணம் அளிக்கப்படும் என்றும் அரசு அறிவித்துள்ளது. ஆனால், எங்களது வங்கிக்கணக்கில் உண்மையிலேயே நிவாரண தொகையை வருமா என்று நம்பிக்கையின்றியே உள்ளோம்" என்று அவர் கூறுகிறார். இன்னொரு விவசாயி, "எங்கள் கிராமத்தில் சிறிய விவசாயிகள் ஒரு சிலர் உள்ளனர். வயல்களை சுத்தப்படுத்துவதற்கு முதலில் நாங்கள்தான் செலவு செய்ய வேண்டும். புதிய கன்றுகளை நட வேண்டும். நிவாரண தொகையை அரசு விவசாயியின் அல்லது தினக்கூலியின் யாருடைய வங்கிக்கணக்கில் செலுத்தும்" என்று கேள்வி எழுப்பினார். கடற்கரையிலுள்ள இதுவாம்பாளையம் மிகவும் மோசமாக பாதிப்படைந்த மீனவர் பகுதியாகும். சிறுநீரக பிரச்சனைகளால் துன்பப்படும் மக்கள் வாழும் கிராமங்களில் ஒன்று இதுவாகும். "மீன்பிடிக்க கடலுக்கு போக வேண்டாம் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த புயல் இவ்வளவு கடுமையாக இருக்குமென நாங்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்கள் வீட்டு கூரைகள் அடித்து செல்லப்பட்டன. நாங்கள் உடுத்துள்ள துணிகள் மட்டுமே எங்களிடம் இப்போது உள்ளன" என்று வமாக்ஷி தெரிவித்தார். கிராம மையத்தில் கிராமத்தினர் ஆண்களும், பெண்களும் சேர்ந்து அனைவருக்காகவும் சமைத்து வருகின்றனர். 42 வயதான காலாம்மா இந்த கிராமத்தில் தகவல்களை அறிவிப்பவர். சிறுநீரக பிரச்சனையால் துன்பப்பட்டு கொண்டிருந்த தனது மாமியாரை கலாம்மா இழந்துவிட்டார். "அவர் வயதானவர். அவரால் இனிமேலும் வலியை தாங்க முடியாது. அதோடு சூறாவளியால் அவர் காயமடைந்தார். இந்த சூறாவளி பற்றி கிராமம் முழுவதும் நான்தான் தகவல் அறிவித்தேன். மக்கள் வீடுகளிலேயே இருந்துகொள்ள கேட்டுக்கொண்டேன். ஆனால், புயல் காற்று வீடுகளின் கூரைகளையே அடித்து சென்றுவிட்டது" என்கிறார் காலாம்மா. குடியேற்றம்: ஒரேயொரு தீர்வு? 1996, 1999 மற்றும் 2014ம் ஆண்டுகளில் ஆந்திர பிரதேசத்தின் வடக்கு கடற்கரையோர மற்றும் ஒடிஸா பிரதேசங்களை புயல் தாக்கியுள்ளது. ஆந்திர பிரதேசத்தில் மிகவும் பின்தங்கிய 7 மாவட்டத்தில் ஒன்றாக சிரிகாகுளம் இனம்காணப்பட்டுள்ளது. முந்தைய புயல் பாதிப்புகளுக்கு பின்னர் தங்களின் வாழ்வாதாரங்களை தேடி இங்குள்ள பலரும் வெளியிடங்களில் குடியேறி தொழிலாளர்களாக மாறியுள்ளனர் என்று பரியாவாரான பரிராகேஷன சமிதியின உறுப்பினர் தில்லி ராவ் தெரிவித்தார். "சுற்றுச்சூழல் பாதிப்பு இந்த பிரதேசத்தின் வளர்ச்சியை பாதித்துள்ளது. அதன் காரணமாக இந்த பிரதேசத்தின் சமூக அமைப்பில பல மாறுதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. பல கிராமங்களில் நாங்கள் பார்ப்பது, பெண்கள் பலரும் தங்களுடைய வாழ்வாதரத்தை தென்னந்தோப்பு மற்றும் முந்திரி தோப்புகளை நம்பியிருக்கும் நிலைமை ஏற்பட்டுள்ளது. சூரத், மும்பை, விஜயவாடா, ஹைதராபாத் நகரங்களுக்கு ஆண்கள் தொழிலாளர்களாக இடம்பெயர்ந்துள்ளனர். எனவே, இங்குள்ள விவசாயிகள் பலரும் தனிநபராக இருக்கும் பெண்களாவர்" என்று இந்த மாவட்டத்தை சேர்ந்த விவசாயியான தில்லி ராவ் விளக்குகிறார். டில்டி புயலால் பாதிக்கப்பட்டுள்ள 30 கிராமங்களை சேர்ந்த விவசாயிகள்தான், நீர்நிலையுள்ள இந்த பிரதேசத்தில் அனல்மின் நிலையம் அமைக்க நகார்ஜூனா கட்டுமான நிறுவனம் முன்மொழிந்ததை எதிர்த்து போராடிய விவசாயிகள் ஆவர் என்றும் அவர் கூறினார். இதற்காக 2008ம் ஆண்டு நடைபெற்ற போராட்டத்தில் காவல்துறை துப்பாக்கிக்சூடு நடத்தியது. "இந்த பகுதியின் சுற்றுச்சூழலை இந்த அனல் மின்நிலையம் சீர்குலைத்துவிடும் என்று இந்த எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட்டது. நீர்நிலைகள்தான் உள்நாட்டு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் ஆகும். கிராம மக்களுக்கு குடிநீர் தேவையின் முக்கிய ஆதாரமாகவும் இந்த நீர்நிலைகள்தான் விளங்குகின்றன என்று தில்லி ராவ் தெரிவித்தார். புயல்கள் மற்றும் பிற இயற்கை பேரழிவுகள் உலக வெப்பம் அதிகரிப்பதால் ஏற்படலாம் என்று சுற்றுச்சூழலியலாளர்கள் உறுதியாக நம்புகின்றனர். சுற்றுச்சூழலியலாளர் டாக்டர் கே. பாபு ராவ், "பசுமைக்குடில் வாயுக்கள் மற்றும் மாசுபாட்டால் தட்பவெப்பநிலை உயருகிறது. இந்த சக்தி நீரில் சேமிக்கப்படுகிறது. சூடான நீர்நிலைகள் அதிக சக்தியை கொண்டுள்ளன. இந்த நீர் சுழற்சியால் அதிக மழை பெய்கிறது. மேலதிகமாக சூடாகும் நீர் இன்னும் அதிகமான கனமழையை உருவாக்கும். இதையே பருவநிலை மாற்றத்திற்கான அரசுகளுக்கு இடையிலான அமர்வின் அறிக்கையும் குறிப்பிடுகிறது” என்கிறார். இருப்பினும், டிட்லி புயல் இந்த மாவட்டத்தை 20 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வளர்ச்சி நிலைக்கு பின்தள்ளியுள்ளது. "தென்னை மரங்களை பயிரிட்டு வளர்த்து பலன் கொடுக்க செய்ய இன்னும் 15 ஆண்டுகள் ஆகும். தோப்புகள், வயல்களில் இருந்து வந்த வருவாய் மூலம் நாங்கள் வாழ்ந்து வந்தோம். கடன்களும் பெற்றுள்ளோம். இனி எங்களுக்கு தேவையான உணவுக்கு என்ன செய்வது? அடுத்த 15 ஆண்டுகளில் தோப்புகளில் முதலீடு செய்ய என்ன செய்வது? நாங்கள் தற்கொலை செய்துகொள்ள வேண்டும் அல்லது பிற கிராமங்களுக்கு இடம்பெயர வேண்டும். ஆனால் இந்த வயதில் நாங்கள் எங்கு செல்வது? என்று கேள்வி எழுப்புகிறார் 56 வயதான பமானாம்மா கேள்வி எழுப்புகிறார். பிற செய்திகள்: சமூக ஊடகங்களில் பிபிசி தமிழ்: