"சூர்யா அண்ணா கண் கலங்கியதே எனக்கு தெரியாது" - தன் குடும்ப சூழலை விவரிக்கும் காயத்ரி
'அகரம்' அறக்கட்டளை சார்பில் நடந்த நிகழ்ச்சி ஒன்றில் மாணவி ஒருவர் தனது குடும்பச் சூழல் குறித்து மேடையில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, நடிகர் சூர்யா அழுதது சமூக ஊடகங்களில் பரவலானது. ஞாயிறன்று நடந்த அந்த நூல் வெளியீட்டுவிழாவின் பின்னர், அதில் பேசிய மாணவி காயத்ரியும் கவனம் பெற்றுள்ளார்.
தனது குடும்பப் பின்னணி, அப்பாவின் மரணம், படிப்பு, வேலை என்று தன்னைப் பற்றி பிபிசி தமிழிடம் பகிர்ந்துகொண்டார் 'அகரம்' அறக்கட்டளையின் உதவியுடன் தற்போது பட்டப்படிப்பு படித்துக்கொண்டிருக்கும் காயத்ரி. "தஞ்சாவூர் பக்கத்தில் உள்ள நெய்வாசல் என்கிற கிராமம்தான் என்னுடைய சொந்த ஊர். அப்பா கேரளாவில் தினக்கூலி வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அம்மா வயல் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். என்னுடைய பத்தாம் வகுப்பு மதிப்பெண் 440. அறிவியல் பாடத்தில் 98 மதிப்பெண்ணும், சமூகவியல் பாடத்தில் 100 மதிப்பெண்ணும் எடுத்திருந்தேன். பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் நான் மாநிலத்திலேயே முதல் மதிப்பெண் எடுப்பேன் என என் தந்தை நினைத்தார். ஆனால் நான் எடுத்த மதிப்பெண் 765." "அதுவரையில் ஓரளவு சமாளித்துக் கொண்டிருந்த குடும்பசூழல் மிகவும் மோசமாக மாற ஆரம்பித்தது. அப்பாவினால் வேலைக்குச் செல்ல முடியாமல் போனதும் அதற்கு ஒரு காரணம்." "பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த சமயத்தில் அப்பாவிற்கு உடல்நிலை சரியில்லை என மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தோம். சிகிச்சையின் முடிவில் அப்பாவிற்கு வாய்ப் புற்றுநோய் இருப்பது உறுதிசெய்யப்பட்டது. அந்த சமயத்திலிருந்து அப்பாவை மருத்துவமனைக்கும், வீட்டிற்கும் கூட்டிச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்." அதன் காரணமாகவே, பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் படிப்பில் தன்னால் கவனம் செலுத்த முடியாமல் போனது என்றவர் தன்னுடைய அப்பாவிற்கு புற்றுநோய் உறுதிசெய்யப்பட்ட பின்னர் அவருடைய குடும்பத்தில் நடைபெற்ற விஷயங்களைப் பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்தார். காயத்ரியின் பெற்றோர் "மருத்துவமனையில் அப்பாவை பார்த்துக் கொள்ள ஓர் ஆள் வேண்டும் என்பதால் சில நாட்களில் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று விட்டோம். தினமும் அவருக்கு மின்சாரம் மூலமாக சிகிச்சை அளிப்பார்கள். அந்த சிகிச்சையின் முடிவில் கொஞ்சம் வலி குறைந்ததாக அப்பா சொல்லுவார். அதற்காக, வீட்டிலிருந்து மருத்துவமனைக்கு தினசரி 20 கிமீக்கு மேலாக பயணப்படுவோம். அந்தப் பயணத்திற்கான பணமும் நாங்கள் வாங்கிய கடன்களுள் ஒன்று." "அப்பாவால் சாப்பிட முடியாது என்பதால் மிக்ஸியில் சாப்பாட்டை அரைத்துக் கொடுப்பார்கள். சமைக்கும்போதெல்லாம் வாசனை சூப்பராக இருக்கிறது. ஆனால், என்னால் சாப்பிட முடியவில்லையே என அவர் அழுத நாட்களும் உண்டு." "தொண்டையிலும், வயிற்றிலும் அவருக்கு குழாய் போட்டிருப்பார்கள். தொண்டை மூலமாகத்தான் அவர் சுவாசித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரால் சுலபமாக பேச முடியவில்லை. எனக்கு எப்படியும் சரியாகிவிடும். என் பிள்ளைகளுக்காக நான் வாழனும் என அடிக்கடி சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் புற்று நோயுடன் போராடினார்." "நான் பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, என் பள்ளியின் முன்னாள் மாணவி ஒருவர் அகரம் மூலமாக பட்டப்படிப்பு படிப்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். அவரிடம் உதவிகேட்டு அகரத்திற்கு எழுதி அனுப்பினேன். அந்த சமயத்தில் குடும்ப சூழல் காரணமாக, எங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் எல்லோரும் என்னை படிக்க அனுப்பாமல் வேலைக்கு அனுப்பச் சொன்னார்கள்." "அதோடு சேர்த்து இரண்டு வருடங்கள் கழித்து திருமணம் செய்துக் கொடுத்து விடுங்கள் என கூற ஆரம்பித்தார்கள். அதனாலேயே அப்பா என்னை வெளியூரில் படிக்க வைக்க நினைத்தார்." "அகரத்தில் தேர்வானவுடன் அப்பாதான் என்னை சென்னைக்கு அழைத்து வந்தார். ஒருநாள் முழுக்க என்னுடன் அவர்தான் இருந்தார். ஆனால், அந்த நாள் முழுவதும் அவர் சாப்பிடவே இல்லை. டீ குடிக்கலாம் என்றாலும் சிரின்ஞ் மூலமாகத் தான் குடிக்க முடியும். பெரும்பாலும் புற்றுநோயாளி எனக் கூறினால் டீ கூடக் கொடுக்க மாட்டார்கள். ஒருமுறை அப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்த சமயமெல்லாம் அப்பா மெலிந்துபோய் இருந்தார். முதன் முதலாக மொட்டை அடித்து அப்பாவை அப்பொழுதுதான் பார்த்தேன்." "அப்பொழுது அப்பாவின் பக்கத்தில் ஒருவர் அமர்ந்தார். அவர் அப்பாவைப் பார்த்துவிட்டு அப்பாவுக்கு என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டார். அவருக்கு கேன்சர் என நான் சொன்ன அடுத்த நொடி அவர் அப்பாவின் அருகிலிருந்து எழுந்து பின்னால் போய் அமர்ந்து கொண்டார். அதிலிருந்து யார் கேட்டாலும் அவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்பதுடன் முடித்துக் கொள்வேன். அடுத்தவர்களை கடிந்தும் பேசாதவருக்கா இந்த நிலை என அடிக்கடி என்னுள் கேட்டுக் கொள்வேன்." "நான் கல்லூரியில் சேர்ந்த ஐந்தாவது மாதத்தில் அப்பா தவறிவிட்டார் என்கிற செய்தி வந்தது. அவருடைய இறுதிச் சடங்கிற்கு கூட கடன் வாங்க வேண்டிய சூழலில் தான் இருந்தோம். அப்பா இறப்பிற்கு பிறகு அம்மாவும், தம்பியும் சாப்பிடக் கூடப் பணத்தை செலவழிக்காமல் கடனை அடைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். " "அம்மாவும், தம்பியும் கஷ்டப்படுவதை என்னால் பார்த்துக் கொண்டிருக்க முடியவில்லை. அதனால் நானும் வேலைக்கு போகிறேன் என அம்மாவிடம் கூறினேன். நீ படிச்சா மட்டும்தான் சாமி நம்ம குடும்பம் மாறும்னு அம்மா உட்பட பலரும் சொன்னதால் மட்டுமே எப்படியாவது மூன்று ஆண்டுகள் படித்து முடித்துவிட வேண்டும் என நினைத்தேன்." "தம்பி பத்தாவது முடிக்கவும் ஐடிஐ படிக்க விரும்பினான். அம்மாவால் பணம் கட்ட முடியவில்லை என்பதால் அவனை வேலைக்கு அனுப்பினாங்க. ஒரு மாதம் வேலைக்குப் போனான். சுற்றியுள்ள அனைவரும் பையனுடைய படிப்பை கெடுத்து வேலைக்கு ஏன் அனுப்புறன்னு அம்மாவை கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. " "அவன் படிக்க வைக்கலையேன்னு கஷ்டப்படக் கூடாது என்பதற்காக அவன் விரும்பிய ஐடிஐயில் சேர்த்துவிட்டார்கள். அவனுக்கு 6000 ரூபாய் கல்லூரி கட்டணம். தினசரி அம்மா சம்பாதிக்கும் 150 ரூபாயில் தான் அந்தக் கட்டணத்தை செலுத்துகிறார். டீ மட்டுமே குடித்துக் கொண்டு சாப்பிட செலவழிக்காமல் எங்களுக்காக உழைக்கிறார். அவர் தஞ்சாவூரில் வேலை பார்ப்பதினால் எங்கள் ஊரிலிருந்து தினமும் பேருந்தில் தஞ்சாவூருக்கு போய்வரவே 60 ரூபாயை செலவழிக்கிறார். மீதமிருக்கும் பணத்தில் கடன் வாங்கியதற்காகக் கொடுத்துவிட்டு அதில் வீட்டுத் தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்து கொண்டிருக்கிறார்." எங்களுடைய கிராமத்தில் ஆங்கிலம் பேசுபவர்களை பிரமிப்பாய் பார்ப்பார்கள். அவர்களுக்கு தனி மரியாதையும் கிடைக்கும். அதனாலேயே சின்ன வயதிலிருந்து ஆங்கிலம் கற்க வேண்டும் என்பது என் ஆசையாக இருந்தது. அதன் காரணமாக பிஏ ஆங்கிலம் எடுத்துப் படித்தேன். எனக்கு வருங்காலத்தில் இப்படியெல்லாம் ஆக வேண்டும் என்றெல்லாம் ஆசைகள் இருந்தாலும் இப்போதைக்கு என் வாழ்க்கை பிழைப்பிற்காக நான் பயணப்பட வேண்டும் என்பது மட்டுமே மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. கேரளாவிலுள்ள ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கற்றுக் கொடுக்கின்ற வேலை எனக்குக் கிடைத்திருக்கின்றது. மாதம் 14,500 ரூபாய் சம்பளம். இது குறைவான சம்பளமாக மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தாலும் என்னுடைய குடும்ப சூழலுக்கு இந்த சம்பளம் உதவியாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. நான் மேடையில் பேசியதைப் பார்த்துவிட்டு பலரும் என் அம்மாவிடம் என்னைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறார்கள். அது குறித்து அம்மா பேசும்போது, 'ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு பாப்பா. எல்லோரும் என்கிட்ட உன்னைப் பற்றி பேசும்போது எனக்கு பெருமையா இருக்கு. உனக்கு நல்ல வேலை கிடைச்சு நம்ம குடும்பம் நல்ல நிலைமைக்கு வந்தா எனக்கு அது போதும்மா' எனக் கூறினார். நான் அகரத்தில் 2017-ல் சேர்ந்தேன். சூர்யா அண்ணன் மிகப் பெரிய நடிகர். அவர் மேடையில் அமர்ந்திருக்கார் அப்படியெல்லாம் நான் நினைக்கவில்லை. அகரத்தை பொறுத்தவரைக்கும் சூர்யா அண்ணனை எங்களுடைய குடும்பத்தில் மூத்த அண்ணனாகவே நினைப்போம். முதன் முறையா அன்றைக்கு தான் அண்ணனை நேரில் சந்தித்தேன். நான் சொன்னதைக் கேட்டு அண்ணன் அழுததும், நான் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது எழுந்து வந்து அவர் தேற்றியதும் எனக்கு தெரியவில்லை. நான் பேச வேண்டும் என நினைத்த விஷயங்களை பேசிக் கொண்டே இருந்தேன். பேசியபிறகு தான் அண்ணன் அழுத விஷயம் தெரிந்தது. இதுவரையில் என்னை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவர்களின் பார்வையை இந்த மேடைப் பேச்சு மாற்றியிருப்பது மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பிற செய்திகள்: சமூக ஊடகங்களில் பிபிசி தமிழ்: