#ICUdiary: தேநீர் கிடைக்காததால் எரிச்சலடைந்த கொரோனா ஐசியு நோயாளி
உலக அளவில் கொரோனா வைரஸ் பெருந்தொற்றுக்கு லட்சக்கணக்கானவர்கள் பலியாகியுள்ளனர். இந்த பெருந்தொற்றுடன் நேருக்கு நேராக களத்தில் இருக்கும் சமூகம் உண்டென்றால் அது மருத்துவ சமூகமாகவே இருக்கும்.
அன்றாடம் சாவுடன் நேருக்கு நேர் போராடி உயிரை பணயம் வைத்து இந்த மருத்துவர்கள் ஆற்றும் பணி எவ்வளவு சவாலானது தெரியுமா? ஒவ்வொரு நாளும் மாறுபட்ட சூழ்நிலை, முன் பின் அறிமுகமில்லாதவர்களின் உயிரிழப்புகள் என கடும் வலி நிறைந்த காலகட்டத்தில் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் அனுபவங்கள் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா? இதை புரிந்து கொள்ளவே பிபிசி தமிழ் ஐசியு டயரி என்ற பெயரில் புதிய தொடரை உங்களுக்கு வழங்குகிறது. #ICUdiary என்ற ஹேஷ்டேக்குடன் கூடிய தலைப்புகளில் கோவிட் பணியில் இருந்த மருத்துவர் தீபிகா கோஷ், தான் அனுபவித்த மாறுபட்ட கதைகளை நம்மிடையை பகிர்ந்து கொள்கிறார். ஜூன் 1 முதல் 5ஆம் தேதிவரை அவரது கதைகளை இங்கே வழங்குகிறோம். இந்த தொடரில், ஒரு மகன், ஒரு மகள், ஒரு தந்தை, ஒரு தம்பதி, நோயாளிகள் என அறிமுகமில்லாத முகங்களுக்கு சிகிச்சை தரும் முக கவசம் அணிந்த மருத்துவர்கள் ஆற்றும் சேவை, அந்த முக கவசத்துக்கு பின்னால் மறைந்திருக்கும் கவலைகளை உங்களால் உணர முடியும். #ICUdiary 3: தேநீர் கிடைக்காமல் எரிச்சலையும் ஐசியு நோயாளி சில வாரங்களுக்கு முன்பு ஒரு வயோதிகர் எங்களுடைய மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தார். அவருக்கு காய்ச்சல் கடுமையாக இருந்தது. ஆக்சிஜன் அளவு மிகக் குறைவாக இருந்ததால் அவர் தீவிர சிகிச்சைப்பிரிவில் சேர்க்கப்பட்டார். இந்த நபரின் உடல்நிலை முன்னேற்றம் அடையாததால் மூச்சுத்திணறலுடன் இருப்பவர்களுக்கு பொருத்தப்படும் வென்டிலேட்டர் உதவியுடன் அவருக்கு சிகிச்சை தரப்பட்டது. ஆனால், இந்த நபர் எப்போதும் தமது முக கவத்தை கழற்றிக் கொண்டே இருப்பார். முடிந்தவரை அதை தவிர்க்கச் செய்வார். அவரிடம் பேசியபோது, அவர் அந்த சிகிச்சை பற்றி மிகவும் குழம்பியிருந்ததை உணர்ந்தேன். அவரது மனைவியை அழைத்து அவர் நடந்து கொள்ளும் விதம் குறித்து விளக்கினேன். இதுபோன்ற சிகிச்சையில் இருப்பவர்கள் மூச்சு விடும் கவசத்தை கழற்றக்கூடாது. அதனால், அவரை கட்டுப்படுத்தும் வகையிலான மருந்துகளை கொடுக்க வேண்டும் என கூறி அவரது மனைவியின் அனுமதியைப் பெற்றேன். அப்போது அவரது மனைவி, "நேரம் தவறாமல் அவருக்கு சரியான நேரத்தில் தேநீர் கிடைத்தால் அவர் எரிச்சலடைய மாட்டார். உரிய நேரத்தில் தேநீர் கொடுத்து அவரை பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்," என்று கூறினார். அவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்றே எனக்கு தெரியவில்லை. "சரி, நாங்கள் பார்த்துக் கொள்கிறோம். நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள்," என்று பதிலளித்தேன். பிறகு ஊழியர் மூலம் தேநீர் வரவழைத்து அந்த நோயாளிக்கு கொடுத்தோம். அதன் பிறகு அவரை அமைதிப்படுத்தினோம். அதற்குப் பிந்தைய இரண்டு நாட்கள் எனக்கு விடுமுறை. இரண்டு நாட்கள் கழித்து வார்டுக்கு சென்றபோது, அந்த நோயாளியின் நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. அவரது மனைவியை அழைத்து, "உங்களுடைய கணவர் சிகிச்சைக்கு ஒத்துழைக்க மறுக்கிறார். அவரது உடல்நிலை மோசமாகி வருகிறது. அவர் பிழைக்கும் வாய்ப்பு குறைந்து வருகிறது," என்றேன். அவரது மனைவியோ, "வென்டிலேட்டர் கருவி பொருத்தும் முன்பு, அவருக்கு தேநீர் கொடுத்தீர்களா?" என்று வினவினார். இப்போதும் எனக்கு அவரிடம் என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. "இல்லை" என்று சொல்ல எனக்கு துணிச்சல் இல்லை. இருந்தாலும், "ஆமாம்" என்று பதிலளித்தேன். அந்த ஒற்றை வார்த்தை அவருக்கு நம்பிக்கை கொடுத்திருக்க வேண்டும். பிறகு அந்த பெண்மணி, "சரி... நீங்கள் எல்லோரும் அவரை கவனமாக பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்," என்று அமைதியாகக் கூறினார். அவரிடம் "சரி, கவலைப்படாதீர்கள்," என்று ஆறுதல் கூறினேன். #ICUdiary 2: "நான் உயிர் பிழைப்பேனா டாக்டர்?" - விடை தெரியாத வலி தரும் கேள்வி கொரோனா தீவிர சிகிச்சை வார்டில் சேர்க்கப்படும் நோயாளிகளில் கிட்டத்தட்ட அனைவருமே உடல்நிலை மோசமான நிலையில் இருப்பவர்கள். ஒவ்வொரு நாளும் இந்த வார்டுக்கு வரும் நோயாளிகளின் முகங்களில் பயமும் உயிர் பிழைப்போமா என்ற நம்பிக்கையற்ற நிலையும் தெரிவதை பார்த்திருக்கிறேன். எல்லோருமே கேட்கும் ஒரே கேள்வி.... "நான் உயிர் பிழைப்பேனா டாக்டர்?" நான் பார்க்கும் முகங்கள், கேட்கும் குரல்கள் அனைத்தும் இந்த ஒற்றைக்கேள்வியில் என்னை பதில் தெரிவிக்க முடியாத சங்கட நிலையில் ஆழ்த்தும். கொரோனா தீவிர சிகிச்சை பிரிவில் உள்ள நோயாளிகளின் நிலை மோசமடையும் கட்டத்தை இங்கு மட்டுமல்ல, உலகமே எதிர்கொண்டு வருகிறது. எனவே இவர்களின் முகங்களும், குரல்களும் எனக்கு வெறும் நோயாளிகள் கேட்பதாக தோன்றாது. அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் அவர்களின் நம்பிக்கை, எதிர்பார்ப்புகள், கனவு போன்றவைதான் எனக்குத் தெரியும். இவர்களின் வாழ்காலத்தில் கொரோனா தொற்று என்பது வெகு குறைவான காலமே வந்து போகிறது. ஆனால், நம்பிக்கையும் விடா முயற்சியும் இருந்தால் சோதனையான இந்த காலகட்டத்தில் இருந்து அவர்களால் வெளி வர முடியும். ஆனால், அந்த நம்பிக்கை அவநம்பிக்கையாகலாம் என விரக்தியின் விளிம்புக்கு பல நோயாளிகள் செல்லும்போது அவர்களின் ஒரே நம்பிக்கையாக இருப்பது மருத்துவர்களான நாங்கள்தான். அவர்களுக்கு ஆறுதலாக நம்பிக்கை கதைகள் பலவற்றை கூறுவோம். ஆனால், பலர் அவற்றை கேட்க ஆர்வமில்லாதவர்களாக இருப்பார்கள். கொரோனா பெருந்தொற்று காலத்தில் எல்லா மருத்துவர்களுமே ஏதாவதொரு வார்டில் மும்முரமாகவே பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எங்களுடைய சக்தி முழுவதையும் செலுத்தி நோயாளி குணம் பெற பாடுபடுகிறோம். ஆனால், சில நேரங்களில் அந்த உழைப்பை செலுத்தியும் பயன் கிடைக்காமல் போகிறது. பேச சக்தியற்றவர்களாக பல நேரம் ஆகிறோம். பல வார்டுகளில் அலட்சியமாக இருக்கும் நோயாளிகளிடம் முக கவசம் அணியுமாறும் வழங்கப்படும் மாத்திரைகளை தவறாமல் எடுத்துக் கொள்ளுமாறும் அறிவுறுத்தும் மருத்துவ ஊழியர்களின் குரல்களை கேட்க முடிகிறது. வார்டுகளில் கேட்கப்படும் குரல்களில் இது ஒரு வகை என்றால், மற்றொரு வகை - எங்களை திக்குமுக்காட வைக்கும் "'டாக்டர், நான் உயிர் பிழைப்பேனா?" என்ற கேள்வி. அப்படி கேட்பவர்களிடம் எல்லாம் "நன்றாக முன்னேற்றம் காணப்படுகிறது. பாதிப்பு ஏதும் நேராமல் பார்த்துக் கொள்கிறோம்," என்று ஆறுதலும் நம்பிக்கையும் தருவது எங்களுடைய கடமை. நோயாளியின் கடைசி மூச்சு உள்ளவரை அவரை உயிர் பிழைத்து உடல் நலனை தேற்றுவதே எங்களுடைய சேவை. இன்றும் தீவிர சிகிச்சை வார்டுகளில் புதிய நோயாளிகள் வருகிறார்கள். ஒரே நிற முக கவசங்களுக்கு பின்னால் உள்ள முகங்கள் தான் மாறுகின்றன. ஆனால், அவர்களில் பலரும் கேட்கும் அதே கேள்வி - "நான் உயிர் பிழைப்பேனா...டாக்டர்" #ICUdiary 1: "நீ என் தாய் போன்றவள்" - மரணத்துடன் போராடியவரின் குரல் நாம் முடிவே தெரியாத போர் களத்தில் போராடி வருகிறோம். இந்த போரில் பல வகை வைரஸ் தொற்று மட்டுமின்றி வேறு பல சிக்கல்களும் உள்ளன. எங்களுடைய மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட பெண் மருத்துவர் ஒருவருக்கு மூச்சு விடுவதில் சிரமம் இருந்தது. அவரது ஆக்சிஜன் அளவு 80 சதவீதத்துக்கும் கீழ் சென்றது. மேற்கொண்டு சிகிச்சையை தொடரவோ வென்டிலேட்டர் உதவியுடன் சிகிச்சை பெறவோ அவர் மறுத்தார். ஆக்சிஜன் கருவி பொருத்தப்பட்டபோதும், பேசுவதற்கு அவர் சிரமப்பட்டார். ஒரு முறை மூச்சை இழுக்கும்போது வெகு சில வார்த்தைகளையே அவரால் உச்சரிக்க முடியும். ஆனால், சிகிச்சையின் கடைசி சில வாரங்களில் அவரது மனோபாவம் மாறியது. ஆரம்பத்தில் என்னிடமும் செவிலியர்களிடமும் கோபப்பட்ட அவர், பிறகு அன்பாக பழகத் தொடங்கினார். எனது கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு தூங்குவதற்கு மருந்து தருமாறு கேட்டுக் கொள்வார். வங்க மொழியில் அவர், "நீ எனக்குஅம்மா மாதிரி," என்று கூறுவார். வயதில் இளையவர்களிடம் இப்படி சிலர் வாஞ்சையுடன் பேசி தமது அன்பை வெளிப்படுத்துவது உண்டு. அதுவும் மரணத்தின் பிடியில் இருக்கும்போது தங்களுடைய ஏக்கத்தை இப்படியும் சிலர் வெளிப்படுத்துவர். இவரது கணவரும் கொரோனா நோயாளியாக இருந்தார். அவரது உடல்நிலை தேறியிருந்ததால், அதே மருத்துவமனையில் வேறு வார்டில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தார். அடிக்கடி அவர் தனது மனைவியிடம் வயிறு தரை பக்கமாக இருக்கும் வகையில் சாய்த்து மூச்சுப் பயிற்சி செய்யுமாறு அறிவுறுத்துவார். ஆனால், உடல் பருமனாக இருந்த அவருக்கு அது மிகவும் கடினமானதாக இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை கணவரிடம் பேச வாய்ப்பு கிடைத்தபோதெல்லாம் தன்னால் இயன்றதை செய்வதாக அந்த பெண்மணி செய்கை மூலம் காண்பிப்பார். அவரது கணவர் ஒவ்வொரு முறை என்னை பார்க்க வரும்போதும், தனது கரங்களை கூப்பி, "எனது மனைவியை காப்பாற்றுங்கள்," என கேட்டுக் கொள்வார். "என்னால் இயன்றவரை முயல்கிறேன்," என்று அவருக்கு நான் ஆறுதல் கூறுவேன். அந்த தருணத்தில் அவரது கண்களில் வேதனை நிரம்பியிருக்கும். சில நாட்கள் கழித்து அவரது கணவர் மருத்துவமனையில் இருந்து வீடு திரும்பினார். ஆனால், தனித்தே புறப்பட்டார். "நீ எனக்கு அம்மா மாதிரி," என்ற அந்த பெண்மணியின் குரல் இப்போதும் எனது காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது. துக்கம் தாளாமல் சில நேரங்களில் அந்தக் குரல் எனது கண்களில் நீரை வரவழைப்பதுண்டு. தொடரின் தயாரிப்பாளர்: விகாஸ் த்ரிவேதி/ பட வரைகலை: புனீத் பர்னாலா