Głowocis japoński (Cephalotaxus harringtonia K. Koch) — gatunek krzewu lub niskiego drzewa, należący do rodziny cisowatych. Naturalnie występuje na terenie Azji — w Północnych Chinach, Japonii, Korei, Mandżurii  Syberii.

Morfologia 

 Pokrój Zaokrąglony.
 Pień Po 10 latach osiąga ok. 1 m wysokości i 1 m szerokości. Maksymalnie 6 metrów wysokości.
 Igły Długości 5 cm i szerokości 0,3 cm na spodniej stronie mają dwa jasnosrebrzyste równoległe prążki.
 Nasiona Owalne, zebrane po kilka na krótkich szypułkach, na dolnej stronie pędów. Okryte mięsistą osnówką. Długości 2-3 cm. Dojrzewają w drugim roku.
 Kwiaty Niepozorne.
 Kora Brązowa, łuszcząca się.
 Siewka Posiada dwa liścienie.

Systematyka i zmienność 
Odmiana biologiczna:
 głowocis japoński pestkowaty (Cephalotaxus harringtonia var. drupacea (Sieb. & Zucc.) Koidz. 1930) — dorasta do 1,5 m.

Odmiana uprawna:
 głowocis japoński 'Fastigiata' — pokrój prawie kolumnowy, gałęzie wzniesione stromo do góry, układ igieł spiralny.

Uprawa 
W Polsce znajdują się m.in. w arboretum w Ogrodzie Botanicznym PAN w Warszawie (rosną tam 3 sztuki) oraz w arboretum w Wojsławicach.
 Historia uprawy Pierwsze uprawy w Wielkiej Brytanii w 1829 roku.
 Wymagania Gleby kwaśne, ciężkie i gliniaste. Toleruje kredowe. Stanowisko wilgotne i chłodne, w częściowym lub całkowitym cieniu. W Polsce mogą przemarzać.
 Rozmnażanie Z pędów końcowych pobieramy półzdrewniałe lub zdrewniałe sadzonki. Sadzonki z pędów bocznych nie wykształcają pędu wiodącego.

Przypisy

Bibliografia 
 

Cisowate