"To je neka vrsta psihosocijalne podrške, jer dijete koje provodi cijelo vrijeme tretmana u bolnici može dobiti utisak da je njegova bolest neizlječiva, što rezultira strahom koji može negativno utjecati na tretman na psihološkom nivou.
"Είναι τρόπον τινά ένα είδος ψυχοκοινωνικής υποστήριξης αφού ένα παιδί που περνά όλο το χρόνο που διαρκεί η θεραπεία στο νοσοκομείο μπορεί να σχηματίσει την εντύπωση ότι η πάθησή του είναι ανίατη, πράγμα που προκαλεί φόβο που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη θεραπεία σε ψυχολογικό επίπεδο.