Често и го прикажувам филмот на публиката, а луfето доаfаат и ми велат "Јас сум од Кашмир, Израел или од бившиот Советски Сојуз, па дури и од Соединетите Американски Држави, а приказната во овој филм е нешто што можеше да се случи во мојата земја". Каде се Балканците во поглед на надежта?
Mi se întâmplă des să prezint filmul publicului, iar oamenii vin la mine şi îmi spun "Sunt din Kashmir, sau Israel, sau fosta Uniune Sovietică sau chiar din Statele Unite iar povestea acestui film este ceva ce s-ar fi putut întâmpla chiar în ţara mea." Care este situaţia Balcanilor în ceea ce priveşte speranţa?