Последно, но не помалку важно, е што парадигматскиот фундаментализам изгледа дека се повлекува. Луfето, и во круговите во кои се креира политиката и оние во академските кругови, сфаќаат дека интелектуалниот фанатизам не е многу од помош во реалниот свет, дека на пазарните економии им требаат ефикасни регулативи (факт кој беше јасно потврден со финансиските, енергетските пазари и корпоративните скандали), дека владите треба да играат улога во економскиот живот кога станува збор за обезбедуваое на јавните добра - вклучително и ефикасни регулативи.
Nu insa in ultimul rand, fundamentalismul paradigmatic pare sa bata in retragere; oamenii, atat in cercurile de decizie cat si in cele academice, devin constienti ca fundamentalismul intelectual nu ajuta prea mult lumii reale, ca economiile de piata au nevoie de reglementari eficiente (lucru ce a fost dovedit clar de scandalurile din sanul companiilor si de pietele financiare si energetice), ca guvernele au de jucat un rol in economie atunci cand este vorba despre oferta de bunuri publice -- printre care si reglementarile eficiente.