Dok god zajednička vanjska i sigurnosna politika ostaju dalekim ciljem, a vojni (nuklearni) arsenali nisu pod zajedničkom (EU/nadnacionalnom) kontrolom, nerealistično je očekivati kako će velike zemlje nonšalantno dozvoliti preuzimanja (nekad i neprijateljska) svojih vodećih tvrtki od strane stranih kompanija, ili pak dozvoliti propast svojih najvećih tvrtki – ovdje bismo se mogli prisjetiti kontroverze oko Alstoma i skepticizma Pariza vezano uz mogućnost predvođenja operacije spašavanja od strane Siemensa.
Për aq sa një politikë e jashtme e përbashkët sigurimi mbetet një objektiv i largët, dhe për aq sa arsenalet (bërthamore) ushtarake nuk janë nën kontrollin e përbashkët (BE/ mbikombëtar), është jo realiste të presësh që vendet e mëdha do të lejojnë me shpërfillje marrjen (nganjëherë armiqësore) të firmave të tyre kryesore nga kompanitë e huaja, apo t'i lënë kompanitë e mëdha të rrëzohen: mund të kujtojmë këtu kundërshtitë e ngritura rreth Alstom dhe synimin e paqartë që Parisi mori nga një operacion shpëtimi i kryesuar nga Siemens.