Доколкото общата външна политика и политиката за сигурност остане далечна цел и доколкото военните (ядрени) арсенали не са под общ (ЕС/наднационален) контрол, не е реалистично да се очаква, че големите страни с лека ръка ще позволят поглъщането (понякога враждебно) на своите най-големи фирми от чужди компании или провала на големи компании - тук можем да си спомним за противоречието около "Алстом" и мъглявата позиция, която зае Париж за възможна спасителна операция, ръководена от "Сименс".
Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.