Този дебат набра нова сила благодарение на идеите, внесени от "новите теории" (както ги нарича Роберт Гиплин): теорията за многократните баланси, която изхожда от възможността за съществуване на постоянни дебаланси; теорията за ендогенния растеж, която подкопава някои от основните положения на неокласическата икономическа наука (например, "закона за намаляващия доход"); тезата за "зависимостта от пътищата на развитие" (ролята на историята), значението на географията, ролята на информационните цени и асиметрии; ролята на натрупванията за постигане на сравнителни предимства (използването на натрупванията от Майкъл Портър, за да обясни сравнителните предимства, напомня за концепцията на Гунр Мирда за кумулативната причинно-следствена връзка) и т. н.
Ο διάλογος αυτός τροφοδοτείται με θεωρητικές διοράσεις που προκαλούν οι «Νέες Θεωρίες» (όπως αναφέρεται σε αυτές ο Ρόμπερτ Γκίλπιν): τη θεωρία της πολλαπλούς ισορροπίας που προβάλλει τη δυνατότητα σταθερών και βλαβερών ισορροπιών, τη θεωρία της ενδογενούς ανάπτυξης που υποσκάπτει ορισμένες βασικές έννοιες της νεοκλασικής οικονομίας (όπως το «νόμο της φθίνουσας απόδοσης»), τη θέση της «εξαρτημένης πορείας» (ο ρόλος της ιστορίας), τη σημασία της γεωγραφίας, τον ρόλο του πληροφοριακού κόστους και των ασυμμετριών και τον ρόλο των πλεγμάτων στην επίτευξη ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων ((Η χρήση πλεγμάτων από τον Μάικελ Πόρτερ προς επεξήγηση των ανταγωνιστικών πλεγμάτων θυμίζει την έννοια της αθροιστικής αιτιολόγησης του Γκούνερ Μύρντα) κτλ.