В Хърватия политическите опоненти на инициативата твърдяха, че чрез тези аргументи Западна Европа се стреми да възстанови икономическите отношения, които някога съществуваха в бивша Югославия и така да се увери, че след икономическата ще последва и политическа интеграция.
Στην Κροατία, οι πολιτικοί αντίπαλοι της πρωτοβουλίας ισχυρίζονταν ότι με τις συμφωνίες αυτές η Δυτική Ευρώπη επεδίωκε να ανοικοδομήσει τους οικονομικούς δεσμούς που υπήρχαν στην πρώην Γιουγκοσλαβία – φροντίζοντας ώστε μετά την οικονομική ενσωμάτωση να ακολουθούσε και η πολιτική συγχώνευση.