В центъра на вниманието бе ролята на река Дунав като бъдеща вътрешна река в ЕС, като връзка за транспорт и комуникации между Северно море и Черно море, а така също и като европейско пространство на страни с едни и същи демократични принципи, ценности и цели, независимо от различния етап на икономическо развитие и сложното историческо наследство на всяка от тях.
Η εστίαση ήταν στο ρόλο του Δούναβη ως ποταμού που μελλοντικά θα βρίσκεται εντός της ΕΕ, ως κύριου συνδέσμου επικοινωνίας και μεταφορών μεταξύ της Βόρειας και της Μαύρης Θάλασσας, και ως ευρωπαϊκού χώρου, με τις χώρες να μοιράζονται τις ίδιες δημοκρατικές αρχές, αξίες και στόχους, παρά τις διαφορετικές βαθμίδες οικονομικής ανάπτυξης και μια πολύπλοκη ιστορική κληρονομιά.