Може да се твърди, че икономическият ръст на азиатските страни (и най-вече на Китай през последните 2-3 десетилетия) може да се тълкува през призмата на концепцията за стратегическата търговия, която бе приложена в един вид индустриална политика, базирана на развитието чрез разумно използване на пазарните сили.
Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η οικονομική άνοδος των ασιατικών οικονομιών (με πιο εντυπωσιακή αυτή της Κίνας κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες) θα πρέπει να ειδωθεί μέσω τέτοιων φίλτρων πολιτικής – ήτοι, μέσω της πολιτικής στρατηγικού εμπορίου που ενσωματώθηκε σε ένα είδος βιομηχανικής πολιτικής που εστιάζεται στην ανάπτυξη με χρήση των δυνάμεων της αγοράς με έναν έξυπνο τρόπο.