Работата и активността на Ковачевич-Вучо могат да се определят като безкомпромисна борба за правата на човека, но настояванията й, че Сърбия трябва да признае военните престъпления, извършени в нейно име, често биваха посрещани с противопоставяне и укори.
Το έργο και ο ακτιβισμός της Κοβάτσεβιτς-Βούκο μπορεί να χαρακτηριστεί ασυμβίβαστος αγώνας για ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά η επιμονή της για να αντιμετωπίσει η Σερβία τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε στο όνομά της είχε συχνά δεχθεί εναντίωση και αποδοκιμασία.