Те третираха корупцията по-скоро като въпрос на неадекватност на социалните и икономически институции, а не като незаконосъобразно поведение, подлежащо на съдебно преследване.
Μεταχειρίζονταν τη διαφθορά ως ζήτημα ανεπάρκειας κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και όχι ως αποκλίνουσα συμπεριφορά η οποία πρέπει να παραπεμφθεί νομικά.