Тази (неолиберална) парадигма възхвалява достойнствата на ниските бюджетни дефицити (балансираните бюджети), ниската инфлация, ненамесата на правителството в управлението на икономиката, пълната приватизация и т.н.
Αυτό (το νεοφιλελεύθερο) μοντέλο εξυμνούσε τα θετικά στοιχεία των χαμηλών ελλειμμάτων του προϋπολογισμού (ισορροπημένοι προϋπολογισμοί), του χαμηλού πληθωρισμού, της μη παρεμβατικότητας των κυβερνήσεων στη διαχείριση της οικονομίας, της πλήρους ιδιωτικοποίησης και τα λοιπά.