Съществува ли цикличен модел в напредналите икономики, свързан с неизбежен поведенчески екстремизъм през периодите на забогатяване, който отминава с времето и бива последван от коригиране в политиката и институциите? Или, възможно ли е да възникнат институционални обстоятелства и специфични видове политика, които подбуждат към неетично поведение, и не предизвикват автоматично съответната адекватна реакция? Възможно ли е да се намери връзка между динамиката на обществото и икономиката на капитализма и случайните отклонения от стойностите, които направляват поведението на предприемачите? Дали стремежът към печалба е равнозначен на алчност - или, по думите на Алан Грийнспан, на "нерационално забогатяване"? Каква е ролята на правилата и нормите (формални или неформални) за предотвратяване на социално неотговорното поведение?
Υπάρχει μήπως ένα κυκλικό σχέδιο στις προηγμένες οικονομίες, που συνδέεται αναπόφευκτα με τις υπερβολές συμπεριφοράς κατά τις περιόδους υπεραφθονίας, η οποία υποχωρεί με τον καιρό ακολουθώντας τις θεσμικές προσαρμογές και τις προσαρμογές πολιτικής; Ή, μπορεί κάποιος να θέσει θεσμικές περιστάσεις και ειδικές πολιτικές οι οποίες βελτιστοποιούν την ανήθικη συμπεριφορά, και οι οποίες δεν προκαλούν μία άμεση επαρκή ανταπόκριση; Μπορεί κανείς να συνδέσει τις οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές του καπιταλισμού με τις εμφανείς αλλαγές στις αξίες που προκαλούν συγκεκριμένες συμπεριφορές στους επιχειρηματίες; Είναι το κέρδος από μόνο του ικανό ως κίνητρο για απληστία - ή, για να παραθέσουμε την δήλωση του Άλαν Γκρίνσπαν, για «αλόγιστες υπεραφθονίες»; Ποίος είναι ο ρόλος των κανόνων (επίσημων και ανεπίσημων) στον περιορισμό μίας κοινωνικά ανεύθυνης συμπεριφοράς;