Ако оправданието за 1990-те години са санкциите - изолацията, бомбардировките през 1999 г., липсата на средства - то тогава остава въпросът защо не е намерено решение за инвестиране на средства в образованието от чуждестранни донори или приватизационни проекти след демократичните промени през 2000 г.?
Εάν η δικαιολογία τη δεκαετία του 1990 ήταν οι κυρώσεις και η απομόνωση, το 1999 οι βομβαρδισμοί, η έλλειψη κεφαλαίων, τότε παραμένει το ερώτημα: γιατί δεν βρέθηκε λύση για την επένδυση χρημάτων στην παιδεία από ξένες δωρεές ή έργα αποκρατικοποιήσεων μετά τις δημοκρατικές αλλαγές του 2000;