Въпросите на културата обикновено са последни в дневния ред на международните институции, но не и за СЕ, за който е от особена важност твърдението за уникалността и универсалността на националното културно богатвство на неговите страни-членки.
Ο πολιτισμός έρχεται συνήθως τελευταίος στη διεθνή ημερήσια διάταξη -- αυτό όμως δεν ισχύει στο ΣτΕ, το οποίο προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην αξίωση για τη μοναδικότητα και την καθολικότητα της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς των χωρών-μελών του.