Πως επιδρά το γεγονός αυτό στην ιδέα, την οποία εξέφρασαν μερικοί, να χρησιμοποιηθούν τα ισχύοντα φορολογικά τους συστήματα ως πυλώνες κατεύθυνσης για τη φορολογική μεταρρύθμιση στις υπό μετάβαση χώρες; Και ποιες καλύτερες πρακτικές έχει κανείς στο νου του; Μπορεί μια οικονομία να παρακάμπτει αναπτυξιακά στάδια προσπαθώντας απλά να μιμείται θεσμούς; Καλύτερες πρακτικές συνεπάγονται ομοιόμορφους φόρους; Έχει νόημα να κοιτάζουμε τις εμπειρίες των ελάχιστων οικονομιών που έχουν πετύχει αξιοσημείωτη οικονομική πρόοδο κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών; Και σε ποιο βαθμό μπορεί η παγκοσμιοποίηση και οι κανόνες και κανονισμοί του διεθνούς οικονομικού συστήματος να παράσχουν σε μια οικονομία χώρο για τη χρησιμοποίηση δημοσιονομικών τεχνασμάτων με στόχο την προώθηση της ανάπτυξης;
Does best practices mean uniform rates? Does it make sense to look at the experience of the few economies that achieved remarkable economic progress during the last decades? And to what extent do globalisation and the rules and regulations of the international economic system allow an economy room for using fiscal devices with the aim of fostering growth?