Εάν η δικαιολογία τη δεκαετία του 1990 ήταν οι κυρώσεις και η απομόνωση, το 1999 οι βομβαρδισμοί, η έλλειψη κεφαλαίων, τότε παραμένει το ερώτημα: γιατί δεν βρέθηκε λύση για την επένδυση χρημάτων στην παιδεία από ξένες δωρεές ή έργα αποκρατικοποιήσεων μετά τις δημοκρατικές αλλαγές του 2000;
If the excuse during the 1990s is the sanctions -- the isolation, the 1999 bombing, lack of funds -- then the question remains why no solution was found for investing funds in education from foreign donations or privatisation projects after the democratic changes of 2000?