Θα μπορούσε κανείς να κάνει διαφορετικές υποθέσεις και να ισχυριστεί ότι μια ορθή μακροοικονομική πολιτική και ισχυρές αγορές, οι οποίες είναι περισσότερο εύκαμπτες από εκείνες του «παλαιού» τμήματος της ΕΕ, ενδέχεται να δώσουν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στα νέα μέλη, επιτρέποντάς τα να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τις πληθωριστικές πιέσεις που συνεπάγεται η ώθηση των τιμών στον μη εμπορεύσιμο τομέα.
One can hypothesise differently and argue that sound macroeconomics and markets which are more flexible than those in the "old" part of the EU might provide a competitive edge to the new members, allowing them to cope with the inflationary pressure entailed by the advance of prices in the non-tradeable sector.