Δείχνει τον τρόπο με τον οποίο γίνεται ο δημόσιος διάλογος αναφορικά με την ΕΕ και αποκαλύπτει μια τάση του "σκέπτεσθαι" από την άποψη του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια".
It illustrates the way in which the EU is talked about in the public debate and reveals a tendency of thinking in terms of 'sour grapes'.