Εφόσον η κοινή πολιτική εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας παραμένει ένας απόμακρος στόχος, εφόσον τα στρατιωτικά (ατομικά) οπλοστάσια δεν βρίσκονται υπό κοινό (ΕΕ/υπερεθνικό) έλεγχο, είναι εξωπραγματικό να περιμένει κανείς ότι οι μεγάλες χώρες θα επιτρέψουν αδιάφορα την εξαγορά (ορισμένες φορές εχθρική) των μεγαλύτερών τους επιχειρήσεων από ξένες επιχειρήσεις, ή να επιτρέψουν σε μεγάλες επιχειρήσεις να χαθούν – εδώ μπορούμε να θυμηθούμε την έριδα για την Alstrom και την κακή θέση που πήρε το Παρίσι για μια πιθανή επιχείρηση διάσωσης της οποίας θα ηγείτο η Siemens.
As long as a common foreign and security policy remains a distant goal, and as long as military (nuclear) arsenals are not under common (EU/supranational) control, it is unrealistic to expect that large countries will nonchalantly allow the takeover (sometimes hostile) of their top firms by foreign companies, or let major companies go down the tube – we may recall here the controversy around Alstom and the dim view Paris took of a possible Siemens-led rescue operation.