Pignat a reas en unan eus ar bagoù-se, hini a oa da Simon, hag e pedas anezhañ da bellaat un tamm diouzh an douar; o vezañ azezet, e kelenne ar bobl diwar ar vag.    Pen devoe paouezet da gomz, e lavaras da Simon: Kae a-raokoch en dour don, ha taolit ho rouedoù evit pesketa.    Simon a respontas dezhañ: Mestr, ni hon eus labouret e-pad an noz hep tapout netra;  koulskoude, war da cher, e taolin ar roued.    O vezañ en graet, e tapjont un niver bras a besked; evel ma torre o rouedoù,    e rejont sin do chenvreudeur hag a oa er vag all, da zont do sikour. Dont a rejont hag e leugnjont an div vag, en hevelep doare maz aent dar foñs.    Simon Pêr, o vezañ gwelet kement-se, en em strinkas dan daoulin ouzh treid Jezuz, hag a lavaras: Aotrou, pella diouzhin, rak ur  pecher on.    Rak ar spont a oa kroget ennañ hag en holl re a oa gantañ, abalamour dar pesketaerezh o devoa graet,