Yunañ a ran div wech ar sizhun, reiñ a ran an deog eus kement am eus.    Met  ar publikan, och en em zerchel pell, ne grede ket memes sevel e zaoulagad dan neñv; met skeiñ a rae war boull e galon, o lavarout: O Doue, az pez truez ouzhin, ur pecher on!    Me a lavar deoch, hemañ a zistroas pardonet de di kentoch eget egile; rak piv bennak en em uhela, a vo izelaet, ha piv bennak en em izela, a vo uhelaet.    Degaset e voe dezhañ bugale vihan, evit ma stokje outo; met an diskibien, o welout  kement-se, a chrozmole dar re o degase.    Jezuz, o chervel anezho de gavout, a lavaras: Lezit ar vugale vihan da zont dam chavout, ha na zifennit ket outo; rak rouantelezh Doue a zo dar re a zo heñvel outo.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos piv bennak ne zegemero ket rouantelezh Doue evel ur bugel bihan, ne yelo ket e-barzh.    Unan eus ar pennoù a choulennas digantañ: Mestr mat, petra a dlean dober evit kaout ar vuhez peurbadus?