Ur wreg eus kêr, ur wreg a vuhez fall, o vezañ gouezet e oa ouzh taol e ti ar farizian, a zegasas ul lestr alabastr, leun a chwez-vat,    hag och en em zerchel a-dreñv, ouzh treid Jezuz, o ouelañ, en em lakaas da zourañ e dreid gant he daeroù, ha do zorchañ gant blev he fenn; pokat a rae de dreid, hag ech eoulie anezho gant ar chwezh-vat.    Ar  farizian en devoa e bedet, o welout kement-se, a lavaras ennañ e-unan: Ma vije an den-mañ profed, e ouije piv eo a wreg a stok ennañ, ha penaos eo a vuhez fall.    Neuze Jezuz, o kemer ar gomz, a lavaras dezhañ: Simon, bez em eus un dra bennak da lavarout dit. Eñ a lavaras dezhañ: Lavar anezhañ, Mestr.    Ur chredour en devoa daou zleour, unan a zlee dezhañ pemp kant diner, hag egile hanter-kant.    Evel  no devoa ket peadra da baeañ, eñ a bardonas o dle dezho o-daou. Lavar din eta pehini anezho o-daou en karo ar muiañ.    Simon a respontas: Me a gav din ez eo an hini a zo bet pardonet ar muiañ dezhañ. Jezuz a lavaras dezhañ: barnet mat ech eus.