Ul lodenn all a gouezhas war ul lech meinek, ha pa voe savet, e sechas abalamour ma nhe devoa ket a chlebor.    Ul lodenn all a gouezhas e-touez ar spern; ar spern a savas gant ar greun hag o mougas.    Ul lodenn all a gouezhas en douar mat, hag, o vezañ savet, e roas frouezh, kant evit unan. O lavarout an traoù-mañ, e krie: Ra selaouo, an neb en deus  divskouarn da glevout.    E ziskibien a choulennas digantañ petra e oa ar barabolenn-se.    Respont a reas: Roet eo deoch-hu da anavezout traoù kuzhet rouantelezh Doue; met dar re all eo komzet dre barabolennoù, en hevelep doare o welout na welont ket, hag o klevout na gomprenont ket.    Setu petra eo ar barabolenn-se: An had eo ger Doue.    Ar re a zo a-hed an hent eo ar re en selaou; met  an diaoul a zeu hag a zilam ar ger diouzh o chalon, en aon en ur grediñ na vefent salvet.