Виктория чӀогӀа жоьпалле а, «хуне» а ю. Цуьнан «хунаш» — исбаьхьалчин хьесап ду, цкъан а динчун тӀехь паргӀата ца волу. Ивановас меллаша ойла йо. Цуо еха ойла йо: шен кховдийна кхоллар лакха я ма лакха, нагахь иза реза ца хилахь лакха, иза хаза ца хетар дац, цуьнан шеко хилар ду и романс, эшар ладогӀархошна дӀакхачалур ю я яц… Иза мичча а хенахь йовзалуш ю. Интонацин цӀоналла, балур санна декар, беркате кхиина интерпретаци, дика чам… Ивановин сих-сиха оьгӀаз оьху композиторш а, хьаькмаш а: „КӀезиг локху!“ Амма цуьнан цӀе гӀараяьлла ю. Цуо ца локху, шена чохь иза оьший кхетталц.