gant aon na zeufe en un taol, ha nho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a  lavaran deoch holl: Chomit dihun.    Gouel ar Pask hag ar bara hep goell a dlee bezañ daou zevezh goude; ar veleien vras hag ar skribed a glaske an doare da gregiñ e Jezuz dre droidell ha de lakaat dar marv.    Met e lavarent: Arabat e vefe e-pad ar gouel, gant aon na savfe un drubuilh bennak e-touez ar bobl.    Jezuz, o vezañ e Betania ouzh taol e ti Simon al lovr, ur wreg a zeuas de gavout gant ul  lestr alabastr leun a chwezh-vat a nard pur hag eus ur priz bras, hag, o vezañ torret al lestr, e skuilhas ar chwezh-vat war e benn.    Hiniennoù a yeas droug enno o-unan, hag a lavaras: Perak koll evel-se ar chwezh-vat-se?    Rak gallet e vije bet gwerzhañ anezhi ouzhpenn tri chant diner, hag o reiñ dar beorien. Evel-se e krozmolent en he enep.