En Henamzer ar Chresianed e veze gwelet pep a eztaoladur evel ur rann eus ar varzhoniezh, pa veze pleustret aketus-tre war ar stumm hag al lusk en helavaroniezh koulz hag ar chan hag ar choariva.  Skiantourien ar mare, ar Brederourien  a ree anezho, o deus klasket termeniñ petra oa barzhoniezh ha petra ne oa ket. Aristoteles, en e levr titlet Barzhoniezh a gav ez eus tri seurt barzhoniezhoù : ar varzhoniezh veurganel (pe veurzanevell), ar varzhoniezh farsus (pe farserezh) hag ar varzhoniezh dramael (pe ar choariva dramael).  Pelloch e chomo tri rann : ar meurzanevell, ar varzhoniezh lourennek hag ar varzhoniezh choarivael, enni an drajedienn koulz hag ar fentchoari). Dont a raio ar gwerzennoù da vezañ merk ar varzhoniezh, pa veze gwelet ar chomz-plaen evel un eztaoladur boutinoch.  Ar relijion hag ar mojennoù liammet dezhi, hag en un doare reksoch, ar vitologiezh a zo bet abegoù ar varzhoniezh en amzerioù kozh ha en amzer a-vremañ, koulz e touez sevenadurioù a ra kalz gand ar skridoù, koulz ha re a ra gant ar chomz.  Evit bezañ desket ha kelennet dre eñvor e oa ret sevel ar meurzanevelloù war ur patrom, hini heglev ar chan, diazezet war ar lusk koulz hag an hesonerezh eilet gant ur beñveg seniñ (al lourenn peurliesañ e mare ar Chresianed kozh). Nemet en amzerioù modern, ne oa ket anv ober un diforch etre ar sevel barzhonegoù hag ar sevel kanaouennoù.  Pa oa kaoz eus an doueoù hag an harozioù en meurzanevelloù e veze roet ur pouez bras dan doare-ober evit dibunañ an danevell hag evit islinennañ dre ar chomz  brasted an obererezhioù deskrivet. Diwar ar savboentoù-se, ne oa ket kalz a lech evit eztaoladur santidigezhioù an hiniennoù a yelo da vezañ muiañ priziet pelloch. Gant ar chlemmgan hag ar marvnad e teu eztaoladur ar sentidigezhioù ha pa vefe evit marv ur penn hag e rae ar Chresianed gant ar meulgan harozioù (humnos heroikos) ha pa veze un mignon da vezañ meuleudiet e reent gant ar meulgan mignoned (humnos enkomiastikos).