Gwelout a reas ivez un intañvez paour, a lakaas e-barzh daou bezhig.    Hag e lavaras: Me a lavar deoch e gwirionez, an intañvez paour-se he deus lakaet e-barzh muioch eget an holl re all.    Rak holl o deus lakaet, e profoù, eus ar pezh o devoa a-re; met houmañ he deus lakaet eus he dienez, kement holl he devoa evit  bevañ.    Hag evel ma lavare hiniennoù dezhañ e oa savet an templ gant mein gaer ha gant profoù pinvidik, e lavaras:    Chwi a sell ouzh an traoù-se! Deizioù a zeuio ma ne chomo ket anezho maen war vaen na vo diskaret.    Hag e choulennjont outañ: Mestr, pegoulz en em gavo an traoù-se, ha dre beseurt sin e vo anavezet e vint prest da choarvezout?    Hag e lavaras: Diwallit na  dromplfe den achanoch; rak kalz a zeuio em anv, o lavarout: Me eo [ar Christ], hag an amzer a dosta. Nit ket eta war o lerch.