Da ziwezhañ, e kasas dezho e vab, o lavarout: Doujañ a raint va mab.    Met ar winierien, pa weljont ar mab, a lavaras etrezo: Setu an heritour; deuit, lazhomp eñ, ha kemeromp e heritaj.    Hag o vezañ kroget ennañ, e taoljont anezhañ er-maez eus ar winieg, hag en lazhjont.    Bremañ, pa zeuio mestr ar winieg, petra a raio dar winierien-se?    Respont a rejont dezhañ: Distrujañ a raio en un doare reuzeudik an dud drouk-se, hag e feurmo e winieg da winierien all a roio dezhañ he frouezh en o amzer.    Jezuz a lavaras dezho: Ha nhoch eus biskoazh lennet er Skriturioù: Ar maen taolet kuit gant ar re a vañsone, a zo deuet da vezañ penn ar chorn. Kement-se a zo bet graet gant an Aotrou, hag un dra marzhus eo dhon daoulagad?    Setu perak e lavaran deoch, penaos rouantelezh Doue a vo lamet diganeoch, ha roet dur bobl a roio ar frouezh anezhi.