Hag e em lakajont da evañ stank, gant ar joa, kement ha kement ma em vezvjont hag e vanjont kousket, hepdale, en-dro dan tan. Mes a-raok o devoa laket an tok, ar gweltrou hag ar wareg eus brankoù izelañ ar wezenn. Pa welas e oa kousket mat an tri den, Arzhur a diskennas goustadik hag a dapas hep poan an tok, ar gweltroù hag ar wareg. Lakaat a eure an tok war e benn, vit na vije ket gwelet, ha neuze e skoas un taol  bazh eus e wellañ war benn pep hini an tri laer. Ar re-mañ a dihunas, hag a em lakaas da em gannañ. Hag Arzhur da choarzhin o welet kement-se. Al laeron souezhet dre ma klevent choarzhin ken tost dezhe ha na welent netra, a eas neuze vit komer an tok, ar gweltroù hag ar wareg: met allas! ne oa ken na tok, na gweltroù, na gwareg lech mo devoa o lakaet. Ha setu-int da estlammiñ ha da douiñ, ha da vallozhiñ. Arzhur a oa aet kuit, ha pell achane. Bremañ avat e rae hent! Mont a rae dreist ar stêrioù bras, ar  choadoù, ar menezioù, ar chêrioù; netra na harze anezhañ bremañ. Pa oa o tremen dre ul lanneg vras-vras e welas ur wrachig kozh o vesa he deñved.