Un deiz, e kav Veig e-barzh burev Pêr paperioù a-zivoud e dad gwirion. Neuze, ne choantaas ken nemet mont da Bariz de glask. Ne oa ket Malo, e vreur, evit e leuskel da vont e-mod-se war un taol-penn. A-feur ma zielfennjent an titouroù-se e tizolojont ur skeudenn vihan no doa ket merzhet a-raok gant ur groaz euskarat warni. Neuze e kemmas-eñ ali hag e tivizas mont da Vro-Euskadi. Ha Veig ha kemer an tren, ur mintin-vezh, hep kalaouiñ nikun. Erruet eno, e Baiona, e kejas gant tud yaouank hag hegarat-tre a brofjont repu dezhañ en o ranndi. Daoust dezhañ da gaout nebeud a ditouroù diwar-benn e dad e oa kendrechet e oa bev, en tu bennak e Bro-CHall. Gant ar mennozh-se eo, e krogas gant e enkask. Tamm-ha-tamm, ez ae e yalch war-skañvaat ma voe rediet, ur wech, laerezh en ur stal-spisoù. Tapet e voe war an taol ha goulennataet gant ar perchenn, Jon. Displegañ a reas Veig e drubuilhoù dezhañ. Kerkent en doa kinniget goulenn gant e vreur, Julen, ur foueter-bro fri-furch a ouie an holl klakennajoù. An deiz war-lerch, ez ejont da welet breur Jon hag ez eas ar chevrin war-sklaeraat. Daoust da-se e voe rediet dezhañ distreiñ dar gêr. Koulskoude, e kendalchas Julen gant e enklask hag-eñ mont dur manati ha da zeskiñ gant ar breur Arturo e oa marvet Mikel Haristegi, tad Veig, er bloavezh 1990 amañ e Baiona, dre ma oa klañv bras.