E genvreur, och en em deurel de dreid, a bede anezhañ en ur lavarout: Ro amzer din hag e paein dit.    Met hemañ ne fellas ket dezhañ; mont a reas de deurel er prizon, betek men devoa paeet ar pezh a dlee.    E genvreudeur, o welout ar pezh en devoa graet, a voe glacharet bras; mont a rejont da gontañ de aotrou kement a oa  choarvezet.    Neuze ar mestr a reas gervel ar servijer-se hag a lavaras dezhañ: Servijer drouk, pardonet em boa dit da holl zle dre ma ez poa va fedet;    ha ne dlees ket kaout truez ivez ouzh da genvreur, evel ma em boa bet truez ouzhit?    Hag e vestr, o kaout droug ennañ, en roas dar vourevien, betek men devoa paeet kement a dlee.    Evel-se e raio deoch va Zad a zo en neñvoù, ma ne  bardon ket pep hini achanoch, a-greiz e galon, de vreur.