Reizh e oant o-daou dirak an Aotrou, hag e heulient holl gourchemennoù hag urzhioù an Aotrou, en un doare divlam.    No devoa ket a vugale, rak Elizabed a oa gaonach, hag o-daou, e oant aet war an oad.    Erruout a reas, evel ma rae Zakaria e garg a veleg dirak Doue, hervez urzh e dro,    ma voe galvet dre ar sord, hervez giz ar velegiezh, da vont e-barzh templ an Aotrou, evit deviñ an ezañs.    An holl bobl a oa er-maez o pediñ, dan eur ma teved an ezañs.    Neuze un ael eus an Aotrou en em ziskouezas dezhañ en e sav, en tu dehou da aoter an ezañs.    Zakaria, o welout anezhañ, a voe trubuilhet, hag ar spont a grogas ennañ.