Buan e voe gronnet Kolinn. Dre chañs e krogas an avel da gornigellat, hag e teuas skeudenn mouschoarzh den kozh ar menez war spered Kolinn. O tont er-maez eus al latar e voe heñchet diouzhtu he spered war-zu ur choad. Gouzout mat a rae e oa an diskoulm nemetañ. Prim evel ul luchedenn en em gavas e-harz ar wezenn gentañ, dres pa santas  dichwezhadennoù daou ramz war he gouzoug. Stankoch-stankañ e teue ar gwez da vezañ a bep ma roe douar dhe zreid. O pellaat edo diouzh ar ramzed, met re all a oa o tont a bep lech, pa gleve Kolinn skourroù o strakal. Pignat a reas betek lein ar wezenn dostañ, hag a oa an hini uhelañ. Edo ar gwez milvloaziek-se o flourañ ar choumoul. Erruout a reas ar ramzed e-kichen ar wezenn, mantret dre mhe doa an avel kemmet he roud, ur wech all choazh, ha ganti kuit an holl chwezioù.