Kredennoù a zo e-leizh war-bouez an Ankoù evel-just !  A-drugarez dar choñchennoù zo bet dastumet en naontekvet kantved eo bet gouiet e oa an Ankou, un haroz e-touez an dud. Istorioù spontus int evit ul lod anegant SEBLANTOÙ e oar hini pe hini mañ ar Marv o tostaat, an Ankou vez ur chamarad pe zaou de heul hag ur charr , e rojoù O WIGOURAT «wig ha wag» ! Dre ma ra an amzer he zro e wisk an Ankoù un dilhad all. Pad pell e oa ul lienenn wenn war e gorf eskern met da glask bout muioch heñvel ouzh un den ordinal e wisk ur vantell hir ha du. E fin an  naontekvet kantved zo deut choant dezhañ gwiskañ un tok bras ha ledan, e-giz-se ne vo ket anveet gant an dud ! Un tamm «anti-heros» eo ivez a-wechoù e kontadennoù zo e-giz an diaoul ; graet vez goap deusoutañ, choariet troioù kamm dezhañ gant al labourer-douar koulz ha gant ar marichal pe ar soudard… int-i vez tud kalonek ha lemm o spered.  En ur gontadenn bet dastumet gant Fañch an Uhel e teu benn ar gow, (ar marichal) da lak an Ankou da chom HEP FICHAL, e revr speg ouzh ur gador.  Pad ur heurtadig  ne varv ket an dud ken neblech war an douar. Dont a ra neuze tud eus partoud, hag int-i er boan, da choulenn digant ar marichal leuskel an Ankou da vont.  Leuskel a ra ar marichal an Ankou da vont, ha lahet e vez diouzhtu -kaer gant paotr e falch. 