Evelse ta eo e tibune Fañch Danno e eñvorennou, pa h een da weled anezañ. Dan oad e-noa, e oa deuet an den da veza seder, en eur stumm : neo ket diêz beza koz gand sort ti-mañ , a anzave, pa vez tud en-dro deoh evid gwiska ahanoh, evid lakad ahanoh da zibri, evid soegn ahanoh. Neo ket vil tamm  ebed beza koz. Med en eur stumm all, e kave e oa deuet ar vuhez da veza re drist evid tud re goz, hag a rank beva o-unan e-touez reou goz all : dan oad on-eus, e vez poan oh en em ober an eil gand egile. Nanavezan ket aneze. Dan oad-mañ eo diêz beza kamarad gand unan all. Me zo ma-unan-tre, a lavare choaz. Amañ om pep hini e-unan. Nem-eus kamarad ebed amañ. Habituet on da veza ma-unan pad an deiz ha bemdeiz, ha da gaozeal din ma-unan. Anzao a ree e oa eur blijadur kaozeal gand unan bennag hag e-neus  eun dra bennag da lared. Med amañ, emezañ, ne gaozeont ket. En tu-hont da ze, nanaveze ket ken e gerent a-bell, hag ar re a oa bet deuet da weled anezañ evid e gant vloaz, ne ouie ket piou e oant ! Eüruzamant, e-noa diou verh bepred, unan e Pariz hag eben e Chambéry, hag a halve anezañ bemdeiz.