Ar re a dremene dre eno a lavare dismegañsoù dezhañ, o hejañ o fenn,    hag o lavarout: He! Te, an hini a ziskar an templ hag en adsav e tri devezh, en em savete da-unan! Mar dout Mab Doue, diskenn eus ar groaz!    Evel-se ivez, ar veleien vras, gant ar skribed hag an henaourien, a lavare, en ur choapaat:    Saveteet en deus ar re all, ha ne chell ket en em saveteiñ e-unan! Mar deo roue Israel, ra ziskenno bremañ eus ar groaz, hag e kredimp ennañ!    En em fiziout a rae e  Doue, ra zieubo Doue anezhañ bremañ, mar en em blij ennañ; rak lavaret en deus: Mab Doue on!    Al laeron ivez, a oa kroazstaget gantañ, a rae dezhañ an hevelep rebechoù.    Adalek ar chwechvet eur betek an navet, e voe teñvalijenn war an douar holl.