Rak, evel ma teu al luchedenn eus ar sav-heol ha ma he gweler betek ar chuzh-heol, evel-se e vo donedigezh Mab an den.    E pep lech bennak ma vo ar chorf marv, eno en em zastumo an erered.    Raktal goude an deizioù a chlachar-mañ, an heol a vo teñvalaet, al loar ne roio ket he sklêrijenn, ar stered a gouezho eus an oabl, ha  galloudoù an neñv a vo brañsellet.    Neuze sin Mab an den en em ziskouezo en neñv, holl bobloù an douar a glemmo en ur skeiñ war boull o chalon, hag e welint Mab an den o tont war goabr an neñv, gant ur galloud hag ur gloar bras;    Eñ a gaso e aeled gant an trompilh tregernus, da zastum e re zibabet eus ar pevar avel, adalek ur penn eus an neñv betek ur penn all.    Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez:  pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù da vountañ, ech anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se och erruout, gouezit Mab an den a zo tost, hag ouzh an nor.