Ardro er blai 1644, unan a guérent Germénen hum gavas de verhuel, ha chetui er péh e hras léh de zigueor hé bé aveid er huéh quetan a  houdé ma oé bet laqueit abarh. Er hlohér, oeit de doullein den hani marhue, nen devoé groeit nameit seuel er hetan mein ag er paùé, ma tisolas aben corv Germénen. En dén-men, scontet men dé, hum laque quentèh de grial ha de larèt penaus men dès cavet ur horv marhue pehani nen dé quet brein. Doh er hleuèt é crial elcé, paud a dud, deid den ilis aveid…