Ha setu e oa eno un den en devoa un dorn disechet. Goulenn a rejont ouzh Jezuz, evit e damall: Hag aotreet eo yachaat e deizioù ar sabad ?    Eñ a respontas dezho: Pehini achanoch, ma nen deus nemet un dañvad, ha mar kouezh en ur poull e deiz ar sabad, ne zeufe ket de dennañ ha de sevel?    Pegement e dalv muioch un den eget un  dañvad! Dre-se, e cheller ober vat e deizioù ar sabad.    Neuze e lavaras dan den: Astenn da zorn. Hag ech astennas anezhañ, hag e teuas yach evel egile.    Ar farizianed, o vezañ aet er-maez, a zalchas raktal kuzul a-enep dezhañ, evit e lakaat da vervel.    Met Jezuz, o chouzout kement-se, en em dennas achane; kalz a dud a yeas war e lerch, hag eñ a yachaas an holl re glañv.    Gourchemenn a rae start dezho na zisklêrjent ket anezhañ,