Neuze e savas un taol-avel bras, hag ar choummoù-mor a yeas er vag, en hevelep doare ma leunie.    Eñ a oa e diadreñv ar vag, kousket war ur blueg; hag e tihunjont anezhañ o lavarout: Mestr, ha ne rez van ebet eus ma en em gollomp?    Eñ, o vezañ dihunet, a chourchemennas an avelioù, hag a lavaras dar mor: Tav, bez sioul. An avel a davas, hag e voe ur  sioulder bras.    Neuze e lavaras dezho: Perak hoch eus aon? Penaos nhoch eus ket a feiz?    Hag o devoe un aon bras, hag e lavarent an eil degile: Met piv eo hemañ, ma sent memes an avel hag ar mor outañ?    Erruout a rejont en tu all dar mor, e bro ar Chadareniz.    Ha raktal, evel ma tiskennas Jezuz eus ar vag, un den dalchet gant ur spered hudur a zeuas eus ar bezioù de  gavout.