Ur wech e oa,  ur wech e vo,  Komansamant an holl gaozioù,  Neus na mar na marteze  En deus tri zroad an trebez  Ur wech e oa unan gozh chomet hep PRIED, dre ma nhe doa kavet hini ebet, me oar vat. Tremenet he doa he daou-ugent vloaz, hag e vije an dud o lâret dezhi, evit ober goap :  - Chwi zimezo choazh,  Marcharid.  - Ya, ya, emezi, pa digouezho an Ankou dam chlask.  Un deiz e miz Eost, e oa och aozañ evit lein an DORNERIEN, pa degouezhas unan barzh an ti hag e choulennas diganti :  - Ma chomer a refet da bried ?  - Piv och chwi ?  - An Ankou.  - Neuze ho komerin.  Ha kerkent e laosk eno he bazh-yod hag e red dAL LEUR hag e lâr dan dornerien :  - Deut dho lein pa garfet, me zo o vont kuit : me a cha da dimeziñ.  - Neo ket posubl, Marcharid ! a  lâras an holl.  - Eo avat, degouezhet eo ma fried, an Ankou, DAM KERCHAT.  Neuze lâras an Ankou dezhi a-raok mont kuit, pediñ ar re a garje, nhen gwelje ken nemet da zeiz an eured hag ech eas kuit.  Pa voe degouezhet deiz an eured, en em gavas arre ar pried nevez, deut da gerchat danvez e wreg, hag e voe ur pred kaer. Ma lâras de wreg nevez KIMIADIN eus he cherent ha mignoned, nemet ur breur bihan, he filhor dezhi, a oa EN E GAVELL kousket, hag a welje choazh, marteze…  Kontadennoù  ar Bobl /3 embannadurioù Al Liamm