Met an hini a glev ar chomzoù-mañ a lavaran, ha ne sent ket outo, a zo heñvel ouzh un den diskiant en deus  savet e di war an traezh.    Kouezhet eo ar glav, deuet eo ar stêrioù, ha chwezhet o deus an avelioù hag en em roet o deus a-enep an ti-se; kouezhet eo, ha bras eo bet e ziskar.    Pen devoe Jezuz peurlavaret ar chomzoù-mañ, ar bobl a oa souezhet gant e gelennadurezh,    rak o deskiñ a rae evel unan a oa galloud gantañ, ha neket evel ar skribed.    Pa voe diskennet eus ar menez, ul  lod bras a dud a heulias anezhañ.    Ha setu, un den lovr a zeuas hag en em stouas dirazañ, en ur lavarout: Aotrou, mar fell dit, e chellez va glanaat.    Jezuz a astennas e zorn, en stokas, hag a lavaras dezhañ: Fellout a ra din, bez glanaet. Ha diouzhtu, e lorgnez a voe glanaet.