Ar re o devoa debret eus ar baraoù-se a oa war-dro pemp mil den.    Kerkent goude, e reas de ziskibien mont er vag, hag e ziaraogiñ en tu all, etrezek Betsaida, e-pad ma kasje kuit ar bobl.    Ha pen devoe o chaset kuit, e pignas war ar menez evit pediñ.    An abardaez o vezañ deuet, ar vag  a oa e kreiz ar mor, hag eñ a oa e-unan war an douar.    Hag e welas o devoa kalz a boan o roeñvat, rak an avel a oa en o enep; war-dro ar bedervet beilhadenn eus an noz e teuas do chavout, o vale war ar mor; choant en devoa do diaraogiñ.    Met pa weljont anezhañ, o vale war ar mor, e kredjont e oa un teuz, hag e krijont.    Rak holl a weljont anezhañ, hag e voent spontet; met kerkent e komzas outo hag e lavaras dezho: Ho pet fiziañs, me  eo, nho pet ket aon.