An Aotrou a lavaras dezhañ: Chwi, farizianed, a naeta diavaez an hanaf hag ar plad, met en  diabarzh och leun a laeroñsi hag a fallentez.    Tud diskiant! An hini en deus graet an diavaez, ha nen deus ket graet ivez an diabarzh?    Roit, kentoch, an aluzen eus ar pezh hoch eus, ha pep tra a vo glan evidoch.    Met gwalleur deoch, farizianed! Abalamour ma paeit an deog war ar vent, war ar ru, ha war an holl louzoù, e-pad ma lezit a-gostez ar reizhder ha karantez Doue. Ar re-se a oa an traoù a  dleech dober, hep koulskoude dilezel ar re all.    Gwalleur deoch, farizianed! Abalamour ma karit ar chadorioù kentañ er sinagogennoù, ha bezañ saludet war al leurgêrioù.    Gwalleur deoch, [skribed ha farizianed, pilpouzed]! Abalamour maz och heñvel ouzh bezioù na weler ket, ha ma vale an dud warno hep gouzout emaint eno.    Neuze, unan eus doktored al lezenn a gemeras ar gomz, hag a lavaras dezhañ: Mestr, en ur lavarout an traoù-se, e  tismegañsez achanomp-ni ivez.