(Rak ar farizianed hag an holl Yuzevien ne zebront ket hep gwalchiñ o daouarn betek an ilin, o terchel hengoun ar re gozh;    ha pa zeuont eus ar marchad, ne zebront ket kennebeut hep bezañ en em walchet. Ha kalz a draoù all a zo ivez, o deus resevet evit o mirout, evel gwalchiñ an hanafoù, ar podoù, al listri-arem hag ar gweleoù.)    War gement-se ar  farizianed hag ar skribed a choulennas outañ: A-belech e teu, ma ne heul ket da ziskibien-te hengoun ar re gozh, ha ma kemeront o fred hep bezañ gwalchet o daouarn?    Eñ a respontas dezho: Pilpouzed, Izaia en deus profedet mat diwar ho penn, pen deus lavaret: Ar bobl-mañ a enor achanon a vuzelloù, met o chalonoù a zo gwall bell diouzhin.    Met e ven eo ech enoront achanon, o teskiñ kredennoù a zo gourchemennoù tud.    Rak, o lezel gourchemenn Doue, e virit hengoun an dud, o walchiñ ar podoù hag an hanafoù, hag och ober kalz a draoù all heñvel outo.    Lavarout a reas dezho choazh: Gwall-vat e torrit gourchemenn Doue evit mirout an hengoun;