rak an Tad e-unan ho kar, abalamour mhoch eus va charet, ha mhoch eus kredet on deuet eus Doue.    Me a zo deuet eus an Tad, hag on deuet er bed; lezel a ran a-nevez ar bed, hag ez an da gavout va Zad.    E ziskibien a lavaras dezhañ: Setu, bremañ e komzez freals, ha ne lavarez parabolenn ebet.    Bremañ, ni a oar ech anavezez an holl draoù, ha nech eus ket ezhomm e choulennfe den netra ouzhit; abalamour da-se eo e kredomp out deuet eus Doue.    Jezuz a respontas dezho: Chwi a gred bremañ?    Setu, an eur a zeu, hag deuet eo dija, penaos e viot stlabezet pep hini ouzh e gostez, ha penaos e lezot achanon va-unan; met me non ket va-unan, abalamour va Zad a zo ganin.    Lavaret em eus deoch an traoù-mañ evit  mho po ar peoch ennon; chwi ho po trubuilhoù er bed, met bezit kalonek, me am eus trechet ar bed.