Ar an daoulin vit ma ene paour        Dans cette version on remarquera de nombreuses modifications où jai intégré  strictement les prescriptions de Roperzh Ar Mason, quon trouvera dans  wikipedia brezhoneg notamment au sujet de la poésie en breton de Vannes.    Je suis quand m^me interloqué sur certains passages et je demande à ceux qui  le peuvent de méclairer :    1. par deux fois je remarque quil ne mute pas après Kalon. Kalon glan me  semble être une erreur : on sattend à kalon chlan    2. Tenvalded est feminin dans DBFFB de Roparz Hemon et Ronan Huon mais chez  Ernault il est masculin. Qui peut en dire plus sur ce point ??? Cela rejoint  un peu le pb de Douar qui semble etre feminin chez Kalloch alors que  Ernault le tient pour masculin en vannetais.    3. Sonennoù Vrav par deux  fois au lieu du Sonennoù brav attendu    4. Le sens de Daù chez Kalloch que je trouve nulle part ailleurs    p.23    Kentskrid  En anv an Tad, hag ar mab, hag ar Spered Santel,  Ra vo evel-se !    Pa zeraou an heol da sevel  - Ar an daoulin !  Brasat levenez n em deurel  Ar an Daoulin !  Dirak ar gouloù deut en-dro  Nag ur blijadur dispar eo  Pediñ e douster ar beure  Ar an Daoulin !    Kloch an Anjelus o  seniñ  Ar an daoulin !  Ar beleg och oferenniñ  Ar an daoulin  Pep unan o vont de labour,  Gonideg, moraer, micherour,  Holl ar groueañs veul he Chroueour  Ar an Daoulin.    Ar barzh, e beure e vuhez  Ar an Daoulin  En deus mennet stouiñ ivez  War an daoulin  O Jezuz selaouet outañ  Digorit frank dor Ho Kalon  Da bedenn baour ar barzh breton  Ar an daoulin !    p. 25    Gwerzenn ar Marv        Ne ran met huanadiñ ar-lerch ar marv... ar marv !    Pa oan bihan, mher spurmante vel un dra garv    Ne greden ket, nann, e chelle den her gervel :    Ha bremañ choant am eus, naon am eus da vervel !        Pegoulz e teuy en-dro ma chig da vout ludu ?    Pegoulz e tiskennin e donded ar bez du ?    Pegoulz, pegoulz e vin krignet gant ar preñved    En ur chozh toull, barzh ur vered dizanavet ?        O ! bout machet dindan chwech troatad douar ponner !    Breinañ didrouz en deñvalded, pell diouzh an aer,    Bout marv-mik !... Huñvre mat ha dous, huñvre karet.    Joa a lakez em chalon baour hag em spered        Neuze e tiskuizho ma chorf brevet a boan.    Mont a reer da repoz er gwele goude koan :    ar-lerch koan ar vuhez, er bez e tiskuizhin,    Hag, vit lañjer, douar ha geot am bo ar ma chein.        E-pad ma vin vel-se kousket yen-skorn eno,    Us dam fenn marv ar chantvedoù a dremeno :    Rod an Amzer a droy atav en ur yudal...    Met me ne welin mui ar choari: me vo dall.        Galvet e vin marse gwech a ve gant ma zud,    Met neilgeriin tra dezho, rak me vo mut ;    Gant trouz festoù ar Bed hello krenañ an Douar,    An trouzioù-se no selaouin mui : me vo bouar.        Me  vo dall, me vo mut, me vo bouar, me vo brein    A-hed-kaer en ma bez, un hun ponner a rin,    Hun hep huñvre, e sol un nozvezh hep trenoz    Ar peoch !... ar peoch !... ar peoch !... - Met perak ha penaos,        Penaos e kanan-me ar un ton ken beunek ?    Gerioù a zichoanag neo ket brezhoneg ?    Pe gwalleurioù enta am eus bet, ha pe droug ?    - Pe droug ? Siwazh, siwazh, ma chalon en em ro(u)g !        Ganet on er glachar, mab dan Chentañ Peched :    Douget am eus va chroaz a-choude, hed-ha-hed,    Hed-ha-hed, heuliet ma hent rust hep n em glemm,    Hag ar glachar atav am fike gant he flemm.        Ya, skoet en deus ar gwalleur dall ar ma chalon,    Skoet a-dreuz hag a-hed, hep truez vel ul lon.    Dindan e daolioù puilh ma fenn am eus pleget,    Leun a zaroù, gant an anken hanter vouget.        Siwazh ! Dech e ouelen, hiziv e ouelan choazh ;    Gouelañ a ran henozh, me ouelo-forzh archoazh,    Noz ha deiz ne chellan ehanañ a oueliñ    Daroù a zo ma choan, ha ma hun, ha ma lein.        Mallozh dam deiz kentañ ! Mallozh ar e sklaerder !    O Breinadur ma mamm, o preñved ma breudeur,    Deuit, hiraezh am eus deoch, hastit ! En ul liñsel,    Gronnit-me holl ag ar chlopenn betek ar seul !        Petra a ran, truek, er bed-mañ a zaroù ?    Vel Job an den santel, emaon ar deil ar chraoù,    Nam eus netra, ned on netra. - Mall eo dam eur    Seniñ, mall eo dan Ankoù kozh dont dam chemer !        Ma divhar a horell vel re unan mezv,    Leun on a soñjoù sot... Liammoù, liammoù,    Ne vezot ket enta torret ?... O ma ene,    Sailh er-maez a ma chreiz, ha nij e sol an ne !        Rak neo ket  ar ma chorf hepken e hirvoudan.    Vit kastizañ peched ar chentañ tad Adam,    Glacharet eo eneoù paour e vugale,    E pep lech ma kerzhont ar Boan zo tal dezhe.        Er-maez a zour ar mor nhell ket bevañ ar pesk :    Mor ma charantezioù zo bet kaset da hesk ;    Aet int kuit, holl ar re a greden am charent,    Ma dilezet o deus ma unan er pear-hent.        Goulioù dianvez, goulioù diabarzh :    Penaos e talchehez dar vuhez, paour-kaezh barzh ?    Ar marv hepken a chell reiñ dit peoch ha repoz :    Penaos dar marv karet nompas kornal ur poz ?        En emgann pemdeziek den ne ro din an dorn :    A sizhun ma buhez pa vo deuet ar sadorn :    Pam galvo an Ankoù, flourikus vel ur chi,    E vougenn digiget a bokin gouez dezhi !        Arsav, eme ar bed, gant tristez da gomzoù.    Da  bep poan, plijadur ha choarzh a zo louzoù ;    Gwellaat a raint ivez da gleñved ma karez :    Ev ganeomp gwin ar joa er werenn karget-rez !        - Choarzhiñ ! Pemañ ma skoazh flastret dindan ar bech,    Ha pa z on machagnet korf ha spered, a-bezh ?    Choarzhiñ ! ..; vel-se e ra meur a unan, dam oed.    Nemet me. Ha gellout a rahen ? - Bed amoet !        Kalon mab-den a zo ur varrik didalet :    Kaer he deus plijadur, ar blijadur donet,    Hag ar Bed he beuziñ en e joaioù follañ,    Ar ar gaezh voull-fank-mañ, birviken ne vo leun !        Noeñv enta, Bed, e lechid lous ha plijadur ;    vidon, glan e chomin diouzh he chousiadur,    Ha ne glaskin konfort, em zrebiloù euzhus,    Nemet ouzh treid ma Doue, ma Doue madelezhus.        .... Met choantaat a ran atav, hirvoudus, an Dilamm,    Maz ay ma  eskern paour, kammet da ugent lamm,    Da gousket er charnel, betek deiz ar Barnour,    - En deiz-se e savo ma chorf leun a eno(u)r - ;        Ha ma chello ma ene, skañvoch vit an avel,    En tu all dar marv darnijal divarvel,    Da vout, kuitaet gantañ ar bed-mañ yen ha strizh,    Eürus da virviken... Doue, etre ho tivrech !    Kergonan, 1907.        P.31    Tristidigezh ar Chelt      Yaouank on. Nem eus ket choazh gwelet ugent hañv.    An heol tro-ha-tro din a skuilh e vannoù-tan    Ar bleuñv ar an avel a zegas din o chwezh    Ha neoazh me zo leun a velkoni dalbezh    Perak ta ? Doue oar. Pa grouas ar Breton,    Eñ lakaas an dristrez da chom en e galon.        Degouezhet on en oad a vourrer o vevañ,    O redek ar parkoù, o choari, o kanañ,    En oad na soñj nag e bez na e maen,    Nag e ster ar vuhez ken fonnus o tremen...    E kreiz ma flijadur, neoazh, ankeniet on :    Doue lakaas an dristez e kalon ar Breton.        An dud tro-ha-tro din a choarzh dan nevez-hañv;    An eostig ar ar barr a lar e son vravañ,    Razh an evned a strew o fozioù gwiv en aer.    Met me pa gemeran ma zelennig dister.    Hirvoudiñ ra bepred, ne oaran met un ton :    Doue lakaas an dristez e kalon ar  Breton.        Pep tra a rankehe gober din levenez :    Yaouankiz ha frankiz bleuñv er prad, heol en ne,    Petra zo ret muioch vit em envel eürus ?    Ha neoazh, ar bed-mañ ne gavan ket bourrus,    Un dra bennak atav m eus diouer dezhañ :    Doue lakaas an dristez e kalon ar Breton.        O ma Doue, an dra-se a vank dam choantoù-den    Chwi eo ! Rak ar an Douar ne reomp nemet tremen,    Rak  neo ket evitañ mañ graet hor chalonoù...    Met pa welimp o tont karrig-gwenn an Ankoù    Vit hon dougen du-hont, ganeoch, barzh an ne don :    Neuze vo levenez e kalon ar Breton !    1904        p.33    Pried ar Barzh      Euredet omp bet deiz ma badiant :    Kloch an iliz gozh en tour a sone,    Heol mat gourhelen en oabl a splanne,    Ar bleuñv a vleuñve er geot ar an hent,    Mesk ar gwinizh an evned a gane :    Euredet omp bet deiz ma badiant.        Ken kozh vel an Douar e oa ma fried ;    Netra ne gleve, ne wele netra,    Dall e oa ha bouar, kamm ha kammskoaziet,    Biskoazh ur minchoarzh ar e fas goeñvet :    Ken kozh vel an Douar e oa ma fried...    Met Doue a ra mat holl ar pezh a ra.        A pa oan bihan, gwiv vel ul labous,    Kousket em chavell e-tal  he gwele,    Hi ma luskelle, hi ma luskelle    en ur ganañ din sonennoù ken dous    Ma teue daroù din, ha me a ouele,    Me ouele didrouz o klevout ma Dous.        O Sonennoù brav he deus sonet din    Leizh a vleuñv huñvre hadet a vrechad,    Biskoazh nho klevan hep adhirvoudiñ,    Biskoazh nhellin, gwir, hoch ankounachaat!    O sonennoù brav he deus sonet din    Chwi zo gwriziennoù ma  chalon Breizhad.        Soñjal en traoù marv zo ma flijadur :    Nag a fulennoù dindan o ludu !    Pa sav dirazon ma buhez krouadur,    He choun ra em chreiz vel ul loskadur,    Rak ne ouelan ken, - chwervat plijadur !    Dalbezh e-talon, met ma fried du.        Dister e oan choazh a gorv hag a oed,    Paz on bet kaset un deiz dar chloerdi.    Perak am heuliech, o pried amoet ?...    Phe deus ma gwelet o vont dar studi,    - Dister e oan choazh a gorv hag a oed,-    Sed emañ hi ganin ar dreuzoù an ti.        Ma maget he deus, hi deus ma gwisket,    Bemdez ha bemnoz hi oa ar ma zro ;    Ha koshaet am eus, ha me m eus kresket,    Ha ma fried du, gant nhe charen ket,    Un noz, pa oa hi o kousket dhe zro,    Evit he chuitaat, m eus kuitaet ma bro,        Met redet he  deus a-herr ar ma lerch    N ur bokat dhe dorn, vel ar vugale.    Gant he adgwelout m eus kollet ma nerzh,    Ha kousket hon eus er memes gwele ;    Ha Doue e reas deomp daou a vugale,    Doue a gasas deomp ur mab hag ur verch.        Ma mab a zo bet badiet Glachar,    Ha ma merch a reer ar Feiz anezhi...    Anzavet am eus ma fried, mhe char.    Yaouank he chavan, ha koant, ha hep par,    Ha hi zo felan atav vel ur chi ;    Anzavet em eus ma fried. Mhe char.        Bale a reomp bremañ dre an Douar,    Ma maouez ouzh ma brech, ma mab ar ma skoazh,    Hag ar ma chalon ma merch a bed Doue.    E meur a gornad ez omp bet hon pe(v)ar :    Eurioù kuñv hon eus, deizioù garv ivez...    Hag ar ma chalon ma merch a bed Doue.        O redek ar bed, o ! meur a gile    N deus  stardet ma dorn du-se ha du-mañ ;    Siwazh ! Karantez mab-den, avel e(o) :    N ur welout ma maouez ha ma bugale    Aet int kuit an eil ar-lerch egile.    Hag ez on chomet ma-unan bremañ.        Hag e vin vel-se bepred ma unan.    Fall-sellet dan dud ha hetet gante.    Rak-se gant ma doue un dra houlennan :    Mont buan da ziskuizh en e garante(z).    ...............................................    Ya. Er bed e vin bepred ma-unan.    Rak ma fried paour zo ar BAOURENTEZ !    1912        p. 37    Judica me      O douster an oferennoù en ur chapel,    Ur chapelig didrouz e maezioù Breizh-Izel !...        Barnit-me, o ma Doue, ha ma dispartiit    A-vesk an dud disleal hag ar renavïed.        Rak, ô Doue, Chwi a zo ma chonfort ha ma nerzh.    Dilezet ganeoch-Chwi,  en dristez me a gerzh.        Perak ma dilezel em zristez divalav    Pemañ an enebour ar-dro din o klask daoñ ?        Degasit di ho Kouloù hag ho kwirionez,    Ganto me a grapo, dilu, ar Ho Menez ;        Ar ho Menez santel, betek Ho Ti leun a joa,    Ambrouget dHo kouloù me a grapo, ma Doue.        Hag e tostain daoter ar road, en iliz,    Daoter an Doue hag a ra joa ma yaouankiz.        Ar ma zelenn, ma Doue, Ho meuliñ a fell din :    Perak, ma ene, bout trist ha perak hirvoudiñ ?...        Fizi e Doue. Rak me Her meulo betek an diwezh,    Eñ a zo ma Salver ha Eñ a zo ma Doue.        O douster an oferennoù en ur chapel,    Ur chapelig didrouz e maezioù Breizh-Izel !        Bout, dre ur galon chlan, ar choulaouenn dister    A luch bepred dirak an Osti, o  douster !...        Bout ar beleg gredus ar sav ouzh an aoter    O kinnig an aberzh, o douster !... O douster !...        Chwevrer 1910        Notennoù : Klask daù. Petra eo an daù-se. an droidigezh challek a lavar :  point vulnérable. lakaet am eus daoñ = damne, damnation. Met non ket  asur tamm ebet.        p. 39    Fiat      Peogwir hoch eus mennet daskor din ma frankiz    Pa choantaen bout heudet e-harz hoch aoterioù ;    Peogwir emañ marv huñvre ma yaouankiz    Hag Ho peus ma luziet e roued ar gwalleurioù ;        Peogwir, er gochad, emañ ret din plegañ    Bemdez hag e pep lech dan trebiloù gwashañ ;    Pa goroll em fenn paour ma soñjoù kein-dre-gein ;    Pa ne oaran ket mui, hiziv, emen ez an ;        Peogwir Ho peus ma adsoublet em izelded,    Ha duet ma  dremmwel, - ken splann pa nem ziskoueze    Peogwir Ho peus gronnet ma ene a deñvalded ;    Peogwir Ho peus taolet samm Ho kroaz ar ma skoe(z);        Peogwir emañ aet kuit gant ar mor stur ma lestr ;    Peogwir o deus lakaet ma anv dindan an treid ;    Peogwir ez on brevet hag e ouelan... O Mestr,    Ra vezot benniget vit ar pezh Ho peus graet !        Ra vezot benniget ho pout ma dibabet,    Daoust din bout  pechour, daoust din bout netra,    Evit stlejañ Ho kroaz ar hentoù holl ar Bed :    Mont ar Ho lerch, mont ar Ho lerch, na vad a ra !        O ! Ponner eo ar samm evit ma ganedigezh ;    Meur a wech dhel lemel ganin m eus Ho pedet,    Meur a wech e youchan, a sol ma zruegezh :    Pegoulz, o Tad, e tiwezho ma ferchirinded ?        Meur a wech e soñjan : Re galet eo velkent !    Hag e sav ma chalon,  gwalchet dar chwervoni,    Hag e laran dar re a dremen ar an hent :    Sellit ! Pe glachar zo hañval ouzh ma hini ?        Meur a wech on skuizh betek ar marv... Met, o Tad,    Pem gwelit va gannet ar an dachenn, neuze    E donded ma chalon Ho mouezh a gomz goustad,    Hag e savan, kreñvaet, peogwir ez och aze !...        -*-        Mestr, lies e lennan hoch Aviel santel.    Pep komz ag ho kenou zo ur feunteun a nerzh    Pep unan ag Hoch oberoù zo ur gentel    Rak me oar ez och bet, tregont vloaz, un Aberzh.        Me oar ez och ganet e paourentez ur chraou    Lech ne oa nemet daou loen ar-dro deoch, da gentañ ;    Me oar Ho peus bevet er boan hag en daroù,    Hag ho peus gouzañvet an drougoù kaletañ.        E liorzh n Olived, me oar, kleze an arvar    A dreuzas Ho  kalon, ken Ho peus chwezhet gwad ;    Me oar ez och pignet ar chentañ dar Chalvar,    Ha da bet maen, en hent, Ho peus kignet Ho troad.        Diouzh Ho klemmoù, me oar, an ne a chomas bouar ;    Me oar : nachet Och bet ha dilezet, tra garv !    Hag en deiz ma prenech salvedigezh en Douar,    Div pe deir maouez hepken a ouele ar Ho marv...        Ya. Gout a ran holl an traoù-se. Ha mar ouelan,    Evel ma tav ar chrouadur pa glev ur sonenn gaer, -    Hoch Aviel a sech ma daroù, pHo kwelan    Ganet etre daou loen ha marv etre daou laer !        Bremañ, ra vo arnon graet Ho youl a-bezh    Hed-ha-hed dam buhez ! Gant ur galon laouen,    Mont a rin dre ma noz en ur zougen ma bech    Peogwir Ho peus roet din, ma Mestr, ur choulaouenn.        O Feiz ma gourdadoù, goulaouenn venniget,    Sterenn hag  am heulia ne vern emen ez an,    Peogwir ho peus, betek hiziv, ma ambrouget,    Lugernet ar ma zal betek an eur diwezhañ !        Pariz Miz kerzu 1912        er gohad : Kohad en bas vannetais : mal soudain, court. Je ne vois pas ce  mot dans DBFFB, équivalent à barrad semble-t-il. Doù ladoption de Kochad,  ar gochad.        p.43    Miserere      Mezh ha glachar ! Pechet am eus...    A ma chalon bountet am eus er-maez    An Doue a vadelezh a oa e-barzh.    Chouket n e lerch bremañ, an diaoul a choarzh...        O braouachusañ tra a chell degouezh edan an heol :    Bout dalch e krabanoù an diaoul !        *-*        Ho pezet truez ouzhin, o doue madelezhus,    Hervez renerded Ho kalon doueel,    Ha hervez meurniverioù Ho trugarezioù peurbadel    Golchit-me,  glanait-me a ma feched euzhus.        Rak ma feched a zebr ma spered hep arsav :    Diskennet on e sol ma zruegezh, ha mhe anav :    Enep Deoch-Chwi peched am eus dre fallente(z),    Ha mard on kastiet, mat e(o).    Plegañ a ran ma fenn...        Met ivez, o ma Doue, sellit ha selaouit :    Kreiz ar gousiadur ez on bet konsevet,    Peched an Tad kentañ zo arnomp-holl vel ur grochen,    Hag eneñ den, en ur zont er bed, ne vez gwenn !        Nemet hini Ho Mamm benniget,    Ho Mamm Mari...        Ar wirionez a garit :    Strewit arnon neuze trezol Ho furnezh kuzhet,    Ha nam bo mui aon rak fari.        Glebit-me en deur santel, ha glanaet e vin a-bezh,    Golchit-me, hag e teuin da vout gwenn vel an erch,    Gant Ho pardon roit din al levenez, ma Doue !        Ha ma eskern, krommet dar vezh, a seilho gant ar joa.        Distroit Ho Tremm ken glan a-ziouzh ma breinadur,    Holl teil ma fechedoù skarzhet-eñ ar-un-dro,    Krouit ennon ur galon chlan hag Ho karo,    Lakait em chreiz adnevezet ur spered eeun ha fur    Hag a viro ouzhin    Pechiñ.        Nam gwintit ket pell diouzh Ho splannder !    Ho kras santel, laoskit-hi gant ma faourentez,    Daskorit din peoch mut ar goustiañ dibreder    Em chalon hadit nerzh, ma vedin largentez.        Hag an dud fall neuze, drailhet gant ar Peched,    Ar Hoch hentoù adarre mo desko da gerzhet...        Ma Doue, diwallit me diouzh ar marv speredel,    Ha ma zead Ho meulo, Barnour dous ha karet ;    Digorit ma genou, o ma Doue, digoret,    Hag e kanin dHoch Anv meuladur peurbadel...        *-*        Douster kevrinus ar pardon,    Douster don    Peoch ar galon !    Peoch mut    An dud    Lammet o samm ag o diskoa(z)    Douster ar pok    Hon stok    Dinerzh, brevet dar joa    E divrech Doue...    Me ho laro dho tro, levenez ma ene !        1912        Pedenn en Teñvalded      --  Lechienn Emglev An Tiegezhioù : http://kannadig.chez-alice.fr/      .