Pa voe Jezuz diskennet dan douar, e teuas a-raok dezhañ un den eus kêr, a oa dalchet gant diaoulien pell a oa. Ne zouge ket a zilhad, ha ne chome ket en un ti, met er bezioù.    Adalek ma welas Jezuz, e krias, hag ouzh en em deurel de dreid, e lavaras a vouezh uhel: Petra a zo etre me ha te, Jezuz, Mab an Doue Uhelañ-Meurbet? Me az ped, na  boagn ket achanon.    Rak Jezuz a chourchemenne dar spered hudur mont kuit eus an den-se; en em gemeret e oa anezhañ abaoe pell a oa; e eren a raed gant chadennoù hag e ziwall a raed gant hualoù, met eñ a dorre an ereoù, hag e oa kaset gant an diaoul el lechioù distro.    Jezuz a choulennas outañ: Pe anv ach eus? Hag e respontas: Lejion. Rak kalz a ziaoulien a oa aet ennañ.    Int a bede anezhañ na  chourchemennje ket dezho mont en donder.    Bez e oa eno ur vandenn vras a voch o peuriñ war ar menez; hag e pedent anezhañ do lezel da vont er moch-se; eñ o lezas da vont.    An diaoulien eta o vezañ aet kuit eus an den, a yeas er moch, hag ar vandenn en em daolas eus al lech uhel-se er mor, hag a voe beuzet.