« Erruet on da ouelañ a-wechoù. Pa z eer e-barzh ur gambr hag e weler un den, e komaneudennoù tro-dro dezhañ. Diaes eo a-wechoù. Met neo ket trist al labour-se. An dud-se a zegas traoù din. Soñj am eus deus ur paotr kozh, klañv mat, hag en doa poan zoken.  Un den onest hag eeun e oa bet atav. Astennet war e wele e chome eeun ivez. An den a gustum mervel evel men deus bevet... Pa vezer yaouank e vezer o soñjal e-barzh pinvidigezhioù nint ket pinvidigezhioù  gwir. urcharr nevez, un ti brav, gounid archant... Met an den neo ket e-unan war an douar. Dav eo sikour ar re all, mont e darempred ganto. Plijout a ra din ar chrennlavar-mañ: an dud er bed-mañ a zo ganet den em garet ha den em sikour. Bremañ on suroch choazh eus ar pezh e oan o soñjal a-raok.  Al labour-se a lak achanon da vezañ laouenoch a-wechoù. Ar marv a zo ur seurt ganedigezh nevez. Neo ket posupl mervel hep kaout un den bennak e-kichen  ». 