Respont a reas dezho: Gwir eo Elia a dle dont da gentañ hag adlakaat pep tra; ha Mab an den, hervez maz eo  skrivet diwar e benn, a dle gouzañv kalz a draoù, ha bezañ disprizet.    Met me a lavar deoch penaos Elia a zo deuet, ha penaos o deus graet dezhañ kement o deus choantaet, evel maz eo skrivet diwar e benn.    O vezañ deuet etrezek an diskibien all, e welas kalz a bobl en-dro dezho, ha skribed a stourme outo.    Raktal evel ma welas an holl bobl-se anezhañ, e voent souezhet bras, hag o vezañ deredet e  saludjont anezhañ.    Neuze eñ a choulennas ouzh ar skribed: diwar-benn petra e stourmech outo?    Hag un den eus ar bobl, o kemer ar gomz, a lavaras: Mestr, degaset em eus dit va mab hag a zo dalchet gant ur spered mut,    e pelech bennak ma krog ennañ, e taol anezhañ dan douar, e tispenn anezhañ, hag eñ a eon, a chrigoñs e zent, hag en em disech; hag em eus pedet da ziskibien de gas kuit, met no deus ket gallet.