Rak holl o deus lakaet, e profoù, eus ar pezh o devoa a-re; met houmañ he deus lakaet eus he dienez, kement holl he devoa evit bevañ.    Hag evel ma lavare hiniennoù dezhañ e oa savet an templ gant mein gaer ha gant profoù pinvidik, e lavaras:    Chwi a sell ouzh an traoù-se! Deizioù a zeuio ma ne chomo ket anezho maen  war vaen na vo diskaret.    Hag e choulennjont outañ: Mestr, pegoulz en em gavo an traoù-se, ha dre beseurt sin e vo anavezet e vint prest da choarvezout?    Hag e lavaras: Diwallit na dromplfe den achanoch; rak kalz a zeuio em anv, o lavarout: Me eo [ar Christ], hag an amzer a dosta. Nit ket eta war o lerch.    Pa glevot komz eus brezelioù, hag eus dispachioù, na spontit ket, rak ret eo e teufe an  traoù-se a-raok; met ne vo ket kerkent ar fin.    Lavarout a reas dezho ivez: Ur bobl a savo a-enep ur bobl all, hag ur rouantelezh a-enep ur rouantelezh all;