An ael a respontas dezhañ: Me eo Gabriel, an hini a chom dirak Doue; degaset on bet evit komz ouzhit ha  disklêriañ dit ar cheloù mat-mañ.    Ha setu, te a ya da vezañ mut, ha ne chelli ken komz, betek an deiz ma choarvezo an traoù-mañ, abalamour nech eus ket kredet dam chomzoù, hag a erruo en o amzer.    Koulskoude, ar bobl a chortoze Zakaria, hag a oa souezhet ma talee en templ.    Pa voe deuet er-maez, ne chelle ket komz outo, hag ech anavezjont en devoa bet ur welidigezh en templ, rak dre sinoù en  roe da gompren dezho; hag e chomas mut.    Pa voe echuet deizioù e garg, ez eas de di.    Un nebeut amzer goude, Elizabed, e wreg, en em gavas dougerez, hag en em guzhas e-pad pemp miz, o lavarout:    Evel-se eo, en deus graet an Aotrou em cheñver en deizioù-mañ, men deus sellet ouzhin, evit lemel an dismegañs a oa warnon dirak an dud.