Abraham a respontas: Va mab, az pez soñj penaos ech eus resevet da vadoù e-pad da vuhez, ha Lazar nen deus bet nemet poanioù; bremañ eñ a zo diboaniet, ha te a zo er poanioù.    Ouzhpenn-se, bez ez eus ur poull bras etre chwi ha ni, en hevelep doare ha pa fellfe dar re a zo amañ tremen aze, ne chellfent ket, kennebeut ha dar re a zo aze dont dhor  chavout-ni.    Ar pinvidik a lavaras: Da bediñ a ran eta, tad Abraham, da gas Lazar da di va zad, rak pemp breur am eus,    evit testeniañ dezho an traoù-mañ, gant aon na zeufent ivez el lech-mañ a boanioù.    Abraham a respontas dezhañ: Bez o deus Moizez hag ar brofeded; ra selaouint anezho.    Ar pinvidik a lavaras: Nann, tad Abraham; met mar da unan bennak eus ar re varv do  chavout, o devo keuz.    Hag Abraham a lavaras dezhañ: Ma ne selaouont ket Moizez, nag ar brofeded, ne gredint ket kennebeut, ha pa savfe unan bennak a-douez ar re varv.