Pa voe deuet er-maez, ne chelle ket komz outo, hag ech anavezjont en devoa bet ur welidigezh en templ, rak  dre sinoù en roe da gompren dezho; hag e chomas mut.    Pa voe echuet deizioù e garg, ez eas de di.    Un nebeut amzer goude, Elizabed, e wreg, en em gavas dougerez, hag en em guzhas e-pad pemp miz, o lavarout:    Evel-se eo, en deus graet an Aotrou em cheñver en deizioù-mañ, men deus sellet ouzhin, evit lemel an dismegañs a oa warnon dirak an dud.    Er chwechvet miz, Doue a  gasas an ael Gabriel en ur gêr a Chalilea galvet Nazared,    dur werchez a zlee dimeziñ dun den anvet Jozef, eus tiegezh David; ar werchez-se a oa anvet Mari.    An ael, o vezañ aet el lech ma oa, a lavaras dezhi: Da saludiñ a ran, te a zo bet resevet en gras, an Aotrou a zo ganit. [Benniget out e-touez ar gwragez.]