E-doug e droioù, e stok ouzh un enkadenn all ; e yeched a zo aet da  fall gant an alkool ha buan ez a skuizh. Neuze, o vont dun  iliz,  daoulinet dirak an nevetlog, en em ro da bediñ, och aspediñ Doue de  nerzhekaat. E-giz-se, en em voaz da bleustriñ ti an Aotrou. Neoazh,  hir e kav an tri miz ; heuliadoù an diouer : emdouelladurioù,  diwaskadennoù, doñjerioù a ra eus ar prantad-amzer-se ur gwir galvar.  Evit ur mare, e tihun an temptadur, dezhañ da stourm dispi ha da  badout gant e aspadennoù. Un deiz, e tistro dar gêr, en em lez da  gouezhañ war ur gador hag e tistag, dilaouen, de vamm : Se  a zo holl  didalvoud, mamm, ur wech peurechuet an tri miz, ech evin adarre.  Houmañ avat a frealz hag a vroud anezhañ da bediñ. Feal a-grenn dan  ali-se, e kav blaz gant ar bedenn, o kavout enni silvidigezh. An tri  miz aet e-biou, souezhet diwar bezañ padet, ez adchra e le evit  chwech miz ; ur wech kaset da benn an taol-arnod-se, ez en em  ouestlo da chom da viken, hep banne ebet.