Rak fals-kristed ha fals-profeded a savo; hag e raint sinoù ha burzhudoù da dromplañ, ma vije gallet, zoken ar re zibabet.    Setu, em eus e lavaret deoch a-raok.    Mar lavarer eta deoch: Setu, emañ el lech distro, nit ket; setu, emañ er chambroù, na gredit ket.    Rak, evel ma teu al luchedenn eus ar sav-heol ha ma he gweler betek ar chuzh-heol, evel-se e vo donedigezh Mab an den.    E pep lech bennak ma vo ar chorf marv, eno en em zastumo an erered.    Raktal goude an deizioù a chlachar-mañ, an heol a vo teñvalaet, al loar ne roio ket he sklêrijenn, ar stered a gouezho eus an oabl, ha galloudoù an neñv a vo brañsellet.    Neuze sin Mab an den en em ziskouezo en neñv,  holl bobloù an douar a glemmo en ur skeiñ war boull o chalon, hag e welint Mab an den o tont war goabr an neñv, gant ur galloud hag ur gloar bras;