E-pad pell amzer ne choantaas ober netra. Koulskoude e lavaras ennañ e-unan: Petra bennak na zoujan ket Doue, ha nam eus respet ebet evit den,    koulskoude, dre ma teu an intañvez-mañ da skuizhañ achanon, e rin reizh dezhi, gant aon na gendalchfe da derriñ din va fenn.    Hag an Aotrou a lavaras: Selaouit ar pezh a lavar ar barner disleal-se.    Doue, ha ne raio ket reizh de re dibabet a gri dezhañ noz-deiz, hag e taleo en o cheñver?    Me a lavar deoch, e raio reizh dezho prest. Met pa zeuio Mab an den, ha kavout a raio feiz war an douar?    Lavarout a reas ivez ar barabolenn-mañ, diwar-benn tud a grede enno o-unan e oant tud reizh, hag a zisprize ar re all:    Daou zen a bignas dan templ da bediñ; unan a oa farizian,  hag egile a oa publikan.