Pa voe tremenet en tu all, e bro ar Chergezeniz, daou zen dalchet gant diaoulien, o tont eus ar bezioù, a zeuas de gavout. Ken dañjerus e oant, ma ne chelle den tremen dre an hent-se.    Ha setu e krijont en ur lavarout: Petra a zo etre ni ha te, Jezuz, Mab Doue? Ha deuet out amañ evit hor poaniañ a-raok an amzer?    Bez e oa, ur pennad diouzh  eno, ur vandenn vras a voch o peuriñ.    Hag an diaoulien en pedas o lavarout: Mar kasez achanomp kuit, lez achanomp da vont er vandenn voch-se.    Eñ a lavaras dezho: Kit. Int, o vezañ aet er-maez, a yeas er moch; ha setu an holl vandenn en em daolas eus al lech uhel-se er mor, hag e varvjont en doureier.    Ar re o mesae a dechas kuit, hag, o vezañ deuet e kêr, e lavarjont an holl draoù-se hag ar  pezh a oa choarvezet gant ar re a oa dalchet gant an diaoulien.    Ha setu holl dud kêr a yeas a-raok Jezuz; o vezañ e welet, e pedjont anezhañ da bellaat diouzh o bro.