Ar yeched o vezan deut dezi eun nebeut, (ne deuas ken mat awalch, klanvidik e chômas,) e teuas adarre da vezan klouar en kenver Doue. He chalon a chome stag ouz tud he devoa anavezet er bed. Plijadur a gaven, emezi, o komz eus treo ar bed gant tud ar bed, ha dre ne veze ket ofanset Doue en divizou-se, e kaven  digare da zerchel. » Doue a roas dezi da chôut ne telle ket dezan e vije he chalon lodennet etrezan hag ar bed. Lôsk oa deut ive war ar beden a galon. An treo-ze holl a reio enkrez dezi evit ar rest eus he bue, ha pa deuio, en he humilite, da lavaret ne deo nemet eur becherez vras, ne lavaro nemet ar pez a zonj. Ne deuas da vezan birvidik adarre nemet pen em roas a greiz kalon dar beden. « Gant a refet, emezi, arabad tremen hoch ene hep peden, neus forz pegen dievez, pegen divlas, pegen inaouet a  vijech da gommans ; Doue ho tigollo. »