Hag ar spered en deus e daolet alies en tan hag en dour, evit e lakaat da vervel; met mar gellez un dra bennak, sikour achanomp, hag az pez truez ouzhimp.    Jezuz a lavaras dezhañ: Mar gellez! ..., pep tra a chell choarvezout evit an hini a gred.    Kerkent tad ar bugel a grias [gant daeroù]: Me a gred, [Aotrou,] va  nerzh em diskredoni!    Ha Jezuz, o welout ar bobl o redek a vandenn, a chourdrouzas start ar spered hudur hag a lavaras dezhañ: Spered mut ha bouzar, me a chourchemenn dit, me, kae kuit eus ar bugel-se, ha na da ken ennañ.    Ar spered a yeas kuit, o tifretañ anezhañ gant nerzh hag o leuskel ur griadenn vras; ar bugel a zeuas evel marv, en hevelep doare ma lavare meur a hini: Marv eo.    Met Jezuz, o  kemer e zorn, a reas dezhañ sevel; hag en em zalchas en e sav.    Pa voe aet Jezuz en ti, e ziskibien a choulennas digantañ a-du: Perak nhon eus ket gallet kas kuit an diaoul-se?