Abalamour da-se, e deiz ar varn, e vo dousoch da Dir ha da Sidon, eget deoch.    Ha te, Kafarnaoum, savet out bet betek an neñv, hogen izelaet e vi betek lech ar marv.    An neb a selaou achanoch, a selaou achanon, hag an neb a zispriz achanoch, a zispriz achanon; an neb a zispriz achanon, a zispriz an  hini en deus va chaset.    An dek ha tri-ugent a zistroas gant levenez, o lavarout: Aotrou, zoken an diaoulien a zouj achanomp ez anv.    Eñ a lavaras dezho: Me a wele Satan o kouezhañ eus an neñv evel ul luchedenn.    Setu, e roan deoch ar galloud da gerzhout war an naered, war ar chruged, ha war holl nerzhoù an enebour; ha netra ne chello noazout ouzhoch.    Koulskoude,  nen em laouenait ket eus ma sent ar speredoù ouzhoch; met en em laouenait kentoch eus maz emañ hoch anvioù skrivet en neñvoù.