Deuit dam chavout, chwi holl a zo skuizh ha bechiet, ha me ho tiboanio.    Kemerit va yev warnoch ha deskit diganin, rak me a zo dous hag izelek a galon, hag e kavot diskuizh dhoch eneoù;    rak va yev a zo dous, ha va bech a zo skañv.    En amzer-se, Jezuz a dremenas dre barkeier ed un deiz sabad; e ziskibien, naon ganto, en em lakaas da ziframmañ tañvouezennoù ha do zebriñ.    Ar farizianed, o welout kement-se, a lavaras dezhañ: Setu, da ziskibien a ra ar pezh neo ket  aotreet ober e-pad ar sabad?    Eñ a lavaras dezho: Nhoch eus ket lennet ar pezh a reas David, pen devoa naon, eñ hag ar re a oa gantañ?    Penaos ez eas e ti Doue, hag e tebras baraoù a ginnig, a oa arabat dezhañ o debriñ, kennebeut dar re a oa gantañ, met dar veleien hepken?