Mar klevez en unan eus da gêrioù, en devo an Aotroù ,da Zoue, roet dit da chom enno, (un den) o lavarout : dont a ra paotred, hailhoned, eus du-se, hag e tistroont annezidi ar chêrioù en ur lavarout : deomp da servijout doueed all a nanavezit ket, e ri un enklask, e furchi,  e choulennati ervat, ha mar d-eo gwirion-rik an dra-se, e reer an euzhusted-se en ho touez, e lazhi annezidi ar gêr-se gant barvenn ar chleze, hag ech anaouei anezhi, ha kement tra a zo enni, hag he chatal, gant barvenn ar chleze ; hag hech holl zibourchioù a zastumi e kreiz he leurenn, hag e tangwalli ar gêr hag hech holl zibourchioù a-grenn evit an Aotroù, da Zoue. Hag e vo ur charn peurbad ha ne vo ken adsavet. Ha ne stago ez torn netra eus an anaoue, ma tistroio an Aotroù eus gwrez e gonnar, ha ma raio dit truez, ma truezo ouzhit ha ma kresko achanout evel men devoa touet daz tadoù, mar sentez ouzh mouezh an Aotroù, da Zoue, en ur virout e holl chourchemennoù a gemennan dit hiziv, en ur ober ar reizhder ouzh daoulagad an Aotroù, da Zoue. (Troidigezh gant Per ar Gall ha Job Lechvien, An Tour-Tan 1981).