Dihuniñ a reas ha klask fiñval hep dont a-benn avat. Neuze e krogas an aon ennañ. Dalchet en devoa soñj eus ur gwallzarvoud skrijus war ur gourhent riellet. Koulskoude e oa bev choazh ha, bremañ, e challe santout un tokarn o waskañ war e zaouividig.Padal, Stef Korn a oa war-nes kompren e oa marv-mik ; met, goude bezañ bet yebarekaet e oa « padet » dekvloavezhiadoù ha dekvloavezhiadoù er stad-mañ. Marteze muioch ! Bremañ e oa bet adlakaet en e blom ent-kalvezadel. Hag en em gavout a rae en un iskis a ved, a-zindan veli ur « Mestr » kevrinus, un dreistreizhiad emzesket dreistsperedek, mestroniet gant ar Chuzul Bedel.Ur bed e-lech meo luziet pep tra abalamour maz eus eus un dreistijinenn, ar Fantatron, hag a grou touelloù, hunvreoù — un dreistgwirvoud a-bezh ken kempoell hag ar gwirvoud e-unan. Ha pelech emañ al linenn vevennañ neuze ? Ha gwirion eo Koma, ar vredkalvezourez yaouank e karg dazgouestaat anezhañ, gwirion eo pe neo nemet un « tasmant », un evodad eus ar Mestr ? Marteze an eiladez eus Kar, pried tener Korn en e vuhez kent ? Hag eñ e-unan, troet e siborg, ne vije nemet un tasmant all, bet ganet eus un ijin diroll ?