Raktal goude an deizioù a chlachar-mañ, an heol a vo teñvalaet, al loar ne roio ket he sklêrijenn, ar stered a gouezho eus an oabl, ha galloudoù an neñv a vo brañsellet.    Neuze sin Mab an den en em ziskouezo en neñv, holl bobloù an douar a glemmo en ur skeiñ war boull o chalon, hag e welint Mab an den o tont war goabr an  neñv, gant ur galloud hag ur gloar bras;    Eñ a gaso e aeled gant an trompilh tregernus, da zastum e re zibabet eus ar pevar avel, adalek ur penn eus an neñv betek ur penn all.    Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez: pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù da vountañ, ech anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se och erruout, gouezit Mab an den a zo tost, hag ouzh an nor.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo choarvezet an holl draoù-se.    An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.