Evel-se ivez, ar veleien vras, gant ar skribed hag an henaourien, a lavare, en ur choapaat:    Saveteet en deus ar re all, ha ne chell ket en em saveteiñ e-unan! Mar deo roue Israel, ra ziskenno bremañ eus ar groaz, hag e kredimp ennañ!    En em fiziout a rae e Doue, ra zieubo Doue anezhañ bremañ, mar en em blij ennañ; rak lavaret en deus: Mab Doue on!    Al laeron ivez, a oa kroazstaget gantañ, a rae dezhañ an hevelep rebechoù.    Adalek ar chwechvet eur betek an navet,  e voe teñvalijenn war an douar holl.    Ha war-dro an navet eur, Jezuz a grias gant ur vouezh kreñv: Eli, Eli, lama sabaktani? Da lavarout eo: Va Doue, va Doue, perak ech eus va dilezet?    Hiniennoù eus ar re a oa eno, o vezañ e glevet, a lavare: Setu e chalv Elia.