Mont a rejont eta kuit, hag e lakajont e surentez ar bez, en ur siellañ ar maen, hag o lakaat gwarded war e dro.    Pa voe tremenet ar sabad, da darzh an deiz kentañ eus ar sizhun, e teuas Mari a Vagdala hag ar Vari all da welout ar bez.    Ha setu e choarvezas ur chren-douar, rak un ael eus an Aotrou a ziskennas eus an neñv, a zeuas da ruilhañ  ar maen [a zirak ar bez], hag a azezas warnañ.    E neuz a oa evel ul luchedenn hag e zilhad gwenn evel an erch.    Ar warded a grene gant ar spont razañ, hag e teujont evel tud varv.    Met an ael a lavaras dar gwragez: Evidoch-hu, nho pet ket aon, rak gouzout a ran e klaskit Jezuz, an hini a zo bet staget ouzh ar groaz.    Nemañ ket amañ, rak adsavet eo a varv, hervez men  devoa lavaret. Deuit ha gwelit al lech ma oa bet lakaet an Aotrou;