Melar a chourvezas, ken dinech ha tra, etre Kerialtan hag e vab, ha goude bezan o briataet gant teneridigez, en em roas da gousket. An daou vleiz, unan a bep tu dezan, ne gouskent ket. Pa weljont ne oa mui den war bale er chastel, e savjont didrous, hag en keit ma talche Justan bleo hirr melen e vreur-mager, an tad a gemeras e vouchal hag a darchaoas eun tol krenn war goug Melar; penn an oan a strinkas diouz e gorf beuzet en e wad. Herve ar marchad, Kerialtan a renke kas ar penn da Rivold. Justan, hag a oa gwevn e izili, a n em gargas da vont gantan er-mêz eus ar chastel; mes en eur ziskenn en doufle, e reas eul lamm treuz hag e torras e choug; an de war-lerch, pa lakas Kerialtan e dreid war bont-gwintr ar chastel, e kavas e gorf-maro en kichen ar zach a oa ennan penn Melar. Ne chomas ket da zellet diou wech endro dezan; kemer a reas samm e vab hag e kerzas gantan dar red da di Rivold : « Mat eo, a lavaras heman, gant eur choarz ifern, pa challas dougen war bal e zorn penn an hini a oa en e cholo war an douar, mat eo ! Pignal a ri breman war ar mene a gari, ha kement a weli achane a vezo dit ! »