Henvel oa ouz eun êl, hag an holl e gare. Da seiz vla, e vicher pemdeziek oa mont da vesâ al loened : «Red e vije din neuze, e lavaro divezatoch, sevel abred. Ma mamm, devot ha mat evel ma oa, a choulenne diganin bepred, arôk mach een eus ar ger, ha lavaret am ije ma fater. Hag e poken dezi evel evit kaout he bennoz. Lakat a rê ouz ma brech eur baner vihan, a veze enni ma lein. Gourchemen a rê din bezan fur, hag ech en laouen en hent, gant ma chi bras, a zikoure achanon da ziwall ma loened. Evit e zigoll eus e boan, pa deue heur ar pred, e kave e lod em faner. »