Ma chi bihan a zo du eus penn e fri betek e lost, nemet e bav dehou a-raok a zo gwenn. Dan hanter miz eost e oa degaset din gant ma merch vihan eus ur gêr war ar maez. Bras e oa-eñ e-giz ur voest sukr.  Brasaet eñ un tammig bihan, bihan eo chomet memestra ; met ar mestr eo deuet dober en ti, e-barzh ar chav, e-barzh al liorzh.  Dibaoe eo degouezhet miz Du, emañ toud an traoù du er-maez : degouezhet ar glav hag ar yenijenn. Diaoulig, ma chi du bihan, bremañ a gav gwelloch ar  gegin. Al liorzh en deus labouret gant e fri du keit e oa brav an amzer ; na lavar netra dezhañ ken, klask a ra ar wrez. Met ar mestr emañ atav e-barzh al lech emañ. Kalz imor a zo e-barzh ma chi du bihan.  Ar goañv a zo o tont. Diaoulig na gar ket mont er-maez ken. Du dezhañ, ha du emañ an amzer e-barzh miz Du. Glav a zo ha memes un tammig erch an devezh kentañ eus miz Kerzu.  Diaoulig a gav hir e amzer. E-barzh ar gegin ne vo ket laosket da vont, e-barzh al liorzh a vo yen, e-barzh ar chav,  e-unan, e vo dav dezhañ chomet. Diaoulig ne gar ket beziñ e-unan. E zaoulagad a savar : tristidigezh a weler e-barzh ma leser anezhañ e-barzh gêr, hag e ya an dud kuit eus an ti.  Diaoulig na gar ket ken al liorzh anezhañ. Deuet ar goañv gant ar miz Du - toud an traoù a zo du : ar gwez hag al liorzh a zo du ha noazh, kollet o deus o delioù. Miz Du zo duoch-du, gwall yen ha trist, met Diaoulig zo du ivez, met un du yaouank, un du esperañs, un du eus ar vuhez.  War lerch ar goañv e teuy en dro an  nevez amzer. Ar gwez e-barzh al liorzh o do en-dro delioù, bleunioù a vo en dro ivez, cheuch e vo an amzer.