An deiz war-lerch, evel maz ae eus Betania, en devoe naon.    O welout a-bell ur wezenn-fiez he devoa delioù, ez eas evit gwelout hag-eñ e kavje un dra bennak enni; hag o vezañ tostaet, ne gavas nemet delioù, rak ne oa ket mare ar fiez.    Neuze Jezuz o kemer ar gomz a lavaras: Ra ne zebro biken den eus da  frouezh. Hag e ziskibien a glevas kement-se.    Dont a rejont da Jeruzalem; Jezuz o vezañ aet en templ, en em lakaas da gas kuit ar re a werzhe hag a brene en templ, hag e tiskaras taolioù an drokerien archant ha kadorioù ar re a werzhe koulmed.    Ne leze den da zougen tra ebet dre an templ,    hag e kelenne en ur lavarout: Neo ket skrivet: Va zi a vo galvet un ti a bedennoù evit an holl bobloù? Met  chwi hoch eus graet anezhañ ur chavarn laeron.    Ar veleien vras hag ar skribed, o vezañ klevet-se, a glaske an doare de lakaat dar marv; rak aon o devoa dirazañ, abalamour an holl bobl a oa souezhet bras gant e gelenn.