Hag o devoe un aon bras, hag e lavarent an eil degile: Met piv eo hemañ, ma sent memes an avel hag ar mor outañ?    Erruout a rejont en tu all dar mor, e bro ar Chadareniz.    Ha raktal, evel ma tiskennas Jezuz eus ar vag, un den dalchet gant ur spered hudur a zeuas eus ar bezioù de gavout.    Chom a rae er bezioù, ha den ne chelle e zerchel ereet, na zoken gant chadennoù;    rak alies, o kaout an hern ouzh e dreid, hag o vezañ bet ereet gant chadennoù, en devoa torret ar chadennoù ha friket an hern; ha den ne chelle e zoñvaat.    Chom a rae dalchmat, noz ha deiz, war ar menezioù hag er bezioù, o krial hag och en em vloñsañ gant mein.    Pen devoe gwelet Jezuz a-bell, e teredas, e taoulinas dirazañ,