« Ezhomm a zo da lavaret nann a-wechoù. Ma nomp ket gouest da lavarout nann e vo trist an traoù ! Met start e vefe bremañ. An dud a zo muioch individualistes.  A-raok e veze an dud asambles e-pad an deiz hag e-pad an noz. Bremañ e vez an dud dirak an tele.  Ar familh neo ket mui asambles. Neo ket ar mêmes buhez. Aon o deus an dud da goll o labour. Unan yaouank, goude bezañ gwelet ar film, en  doa lavaret deomp: gwechall e oa devet otoioù ivez ?. Marteze a-walch. Met ne oa ket dres evel er  banlieues.  Tud Plougoñ a oa fier eus ar vro, tost ha tomm ouzh o bro.  Ha fiziañs o doa en dud all. Neo ket evel er bannlevioù. Ar re gozh, pa welont ar film, o deus truez eus ar re yaouank. Diaesoch e vo dar re yaouank, a soñj dezho  ».