Oooo ! E pelech emaon ? Pegen brav eo an ti-se, e mein hag e koad, un ti eus an XVIIIvet kantved sur a-walch. Met pelech emañ an dud, hag-eñ ez eus tud o vevañ amañ ? Mouezhioù a  glevan er jardin. Treuziñ a ran ar verjez enni leun a wez avaloù, choant m eus kemer un aval, met iskis eo, ne chellan ket. O tostaat ouzh an trouzioù emaon, nint ket mouezhioù met yudadennoù, yudadennoù chas, ya chas int, tri bihan, ha daou vras, an tad hag ar vamm a gav din. Pegen moutik int, tostaat a ran vit touch outo, santout o zommder, o blev ken dous. Met, petra choarvez, perak ez eont kuit en ur redek ? Ha me dar red war o lerch, an oabl o tuaat. O redek war ar riblenn emaint, yud ganto evel po  dije aon rak un dra pe rak un den. Du-se ur chroashent gant ur pik gwer, redek a reont, ar gwer a ya da orañjez, redek a reont buanoch-buanañ; ruz eo ar pik, ret eo dezho chom a-sav. Huchal a ran met ne glevont ket achanon, treuziñ a reont an hent. Diwallit ! Diwallit ouzh ar charr-samm ! Re ziwezhat, klevout a ran ur yudadenn, yudadenn ar marv.