Sallmann a lavaras evel-hen: « Bez e oa sorserezed ha sorserien, lakaat a raent war o chorf ur meskaj kig bugale, aberzet dre lidoù yud, nijal a raent prim ha pel, en aer, war kezeg war loened pe war skubelennoù. En em vodañ a raent, e lechioù distro, perzh a gemerent e lidoù rennet gant an diaoul, heñvel ouzh ur bouch, karout a raent kement an diaoul ha pokat ouzh e doul revr. Dinach a raent ar feiz kristen, machañ a raent skeudennoù kristen, echuiñ a rae an abadenn gant ur fouzhadeg dirollet. Ar sorserezed a fouzhe gant diaouled, hag ar sorserien gant an diaouled. Da heul e oa ur banvez, ma veze debret ar vugale bet lazhet en a-raok. »