Ha Jezuz, o welout ar bobl o redek a vandenn, a chourdrouzas start ar spered hudur hag a lavaras dezhañ: Spered mut ha bouzar, me a chourchemenn dit, me, kae kuit eus ar bugel-se, ha na da ken ennañ.    Ar spered a yeas kuit, o tifretañ anezhañ gant nerzh hag o leuskel ur griadenn vras; ar bugel a zeuas evel marv, en hevelep doare ma lavare  meur a hini: Marv eo.    Met Jezuz, o kemer e zorn, a reas dezhañ sevel; hag en em zalchas en e sav.    Pa voe aet Jezuz en ti, e ziskibien a choulennas digantañ a-du: Perak nhon eus ket gallet kas kuit an diaoul-se?    Eñ a respontas dezho: Ar seurt diaoulien-se ne chellont mont kuit nemet dre ar bedenn [hag ar yun].    Hag, o vezañ aet achano, e treuzjont Galilea; Jezuz ne  felle ket dezhañ ech anavezje den kement-se.    Rak e kelenne e ziskibien, hag e lavare dezho: Mab an den a vo lakaet etre daouarn an dud, hag e lakaint anezhañ dar marv; met goude ma vo bet lazhet, ech adsavo a varv an trede deiz.