Hag ech eas er chelorn. Ma tiskenne, ma  tiskenne bepred, hag ar chloch na sone ket. Ma em gavas re verr ar gordenn, hag e voe ret mont da glask unan all da stagañ outi. Ha setu neuze ar chelorn da diskenn, da diskenn arre, e-pad pell amzer, ken a degouezhas ivez en foñs ar puñs. Arzhur a deuas neuze er-maez ar chelorn, hag a em gavas en ur bed all, lech na oa netra heñvel ouzh ar bed ouzh-krech, nag ar gwez, nag ar bleunioù, nag al loened, na zoken ar sklêrijenn. Ma voe souezhet bras o welet kement-se, mes nen devoa ket aon koulskoude, hag e em  lakaas da vale dre ar bed nevez-se. Ma kavas hepdale ur wrachig kozh.