E-keñver va enebourien, ar re ne felle ket dezho e renjen warno, degasit int amañ, ha lazhit int dirazon.    Goude bezañ lavaret kement-se, e pignas da Jeruzalem, o vont a-raok ar bobl.    O vezañ tostaet ouzh Betfage hag ouzh Betania, tost dar menez anvet Menez an Olived, e kasas daou eus e ziskibien,    o lavarout: It dar vourch a zo dirazoch, ha pa viot aet enni, e kavot un azenig stag, ma neus bet choazh pignet den warnañ; distagit eñ, ha degasit eñ din.    Ha mar goulenn unan bennak ouzhoch: Perak e tistagit anezhañ? Chwi a lavaro dezhañ: abalamour men deus an Aotrou ezhomm anezhañ.    Ar re gaset a yeas, hag a gavas pep tra evel men devoa lavaret dezho.    Evel ma  tistagent an azenig, e vistri a lavaras dezho: Perak e tistagit an azenig-se?