E korn ur sal e oa ur chleze en e sav. E laonenn dir sklaer a lugerne dindan flouradenn bannoù an heol e-kreiz ur strinkad sklêrijenn damruz. Lorchus e kasas ar chleze e selloù tro-dro dezhañ, dre ar sal, hag e welas e oa diduet pep tra gant e lufr. Pep tra? - Nann vat! Du-hont, war an daol, harpet dibreder ouzh ur podad liv, e oa ur bluenn ha na oa tamm ebet en he soñj plegañ dirak meurdez lugernus an arm. Kement-se a drenkas imor ar chleze: Piv out-te, tra didalvez emezañ evit chom hep plegañ alvaonet dirak ma sked evel ma ra ar re all ? Sell ta en-dro dit! An holl vinvioù a zo sanket doujus en un deñvalijenn don. Me, ha me hepken, a zo bet dilennet gant an heol splann, mammenn an evurusted. Degas a ra buhez ennon gant e bokoù flour hag entanet; e zigoll a ran-me dre lakaat e sklêrijenn da adskediñ mil gwech. Ne zere nemet ouzh ar briñsed challoudus en em ziskouez en ur gwiskamant lufrus. Anavezout a ra an heol ma galloud, setu perak e cholo ma divskoaz gant limestra roueel e skinoù.