Erruout a reas, evel ma rae Zakaria e garg a veleg dirak Doue, hervez urzh e dro,    ma voe galvet dre ar sord, hervez giz ar velegiezh, da vont e-barzh templ an Aotrou, evit deviñ an ezañs.    An holl bobl a oa er-maez o pediñ, dan eur ma teved an ezañs.    Neuze un ael eus an Aotrou en em  ziskouezas dezhañ en e sav, en tu dehou da aoter an ezañs.    Zakaria, o welout anezhañ, a voe trubuilhet, hag ar spont a grogas ennañ.    Met an ael a lavaras dezhañ: Zakaria, naz pez ket aon, rak da bedenn a zo bet selaouet, Elizabed a chano dit ur mab, hag e roi dezhañ an anv a Yann.    Bez e vo evidout un abeg a joa hag a laouenidigezh, ha kalz en em laouenaio eus e chanedigezh.