Al lagad eo lamp ar chorf; mar deo eta da lagad yach, da holl gorf a vo sklêrijennet;    met mar deo fall da lagad, da holl gorf a vo en deñvalijenn. Mar deo eta teñval ar sklêrijenn a zo ennout, pegen bras e vo an deñvalijenn-se!    Den ebet ne chell servijañ daou vestr; rak, pe e kasaio unan hag e karo egile, pe en em stago ouzh unan hag e tisprizo egile. Ne chellit ket servijañ Doue ha Mammon.    Abalamour da-se e lavaran deoch: Na vezit ket nechet evit ho puhez, petra a zebrot ha petra a evot, nag  evit ho korf, gant petra e viot gwisket. Ar vuhez, ha neo ket muioch eget ar boued, hag ar chorf, muioch eget an dilhad?    Sellit ouzh laboused an neñv: ne hadont ha ne vedont ket, ne zastumont netra er solieroù, hag ho Tad neñvel a vag anezho. Ha ne dalvezit ket kalz muioch egeto?    Piv achanoch a chell, gant e holl enkrez, astenn e vuhez eus un ilinad?    Perak ivez och nechet diwar-benn ho dilhad? Sellit penaos e kresk lili ar  parkeier: ne labouront ket, ne nezont ket;