Ar skribed hag ar farizianed a selle outañ, evit gwelout hag eñ a yachafe deiz ar sabad, evit kaout peadra de  damall.    Met evel mach anaveze o soñjezonoù, e lavaras dan den en devoa an dorn disechet: Sav hag en em zalch aze er chreiz. Eñ, o vezañ savet, en em zalchas en e sav.    Jezuz a lavaras dezho eta: Un dra a choulennin ouzhoch: hag aotreet eo, e deizioù ar sabad, ober vad pe droug, saveteiñ un den pe e lezel da goll?    Neuze, o sellout ouzh an holl re a oa en-dro dezhañ, e lavaras dan den:  Astenn da zorn. Ober a reas, hag e zorn a zeuas yach [evel egile].    Int a voe leuniet a fulor, hag en em guzulient war ar pezh a chelljent ober da Jezuz.    En amzer-se, Jezuz a yeas war ar menez evit pediñ, hag e tremenas an noz holl o pediñ Doue.    Pa voe deuet ar beure, e chalvas e ziskibien, hag e tibabas daouzek anezho a chalvas ebestel