O del àr an hir, get pemp nervenn, a chell  servij da lien evit gwarantiñ ur biz hag a vehe bet trochet (diàr-se - marse ! - an anv louzaouenn an droch), lâret e vez ivez emañ mat an del evit distaniñ da loskadur al linad. Ar re-mañ a chell kreskiñ tost ne vern e-menn, met teneroch e vezont doch ar flastradur evit mand eo o chendirvi an Heledan (Plantago major); ar pezh zo brav da welet gete eo dreist-holl ar feson ma tiskouezont o boketoù: pennoù mistr a sav a-benn dar lein; ar pennoù-se a zo serret ha du da gentañ-penn. Goude, dan dias  anezhe e weler an daredoù, ar pistiloù ma faot deoch (stummoù blevigoù gwenn o deus).  Ar boketoù uhelikoch a ziskouez o daredoù do zro. Ha neuze edan dezhe e weler ar goafioù é sortiiñ, hag ar pochoù-pollen é komañs kreniñ edan an avel. Diwezhatikoch choazh, setu ar bokedoù uhelañ é tiskouez o daredoù, ar re e kreiz a lak o goafioù er-maez hag en avel, ha dan dias neuze e weler ar boketoù goeñvet, hag o deus chañjet liv: daet int da vout gell. Hag ar goafioù a ra evel ur gurunenn hag a sav  tamm-ha-tamm betek ar lein enta ! A-benn mand eo arru dar lein neus nemet ur liv dar pennoù: gell. Hag ar frouezh a zo tost prest neuze. An evned o chav mat.