Un nebeut amzer goude, Elizabed, e wreg, en em gavas dougerez, hag en em guzhas e-pad pemp miz, o lavarout:    Evel-se eo, en deus graet an Aotrou em cheñver en deizioù-mañ, men deus sellet ouzhin, evit lemel an dismegañs a oa warnon dirak an dud.    Er chwechvet miz, Doue a gasas an ael Gabriel en ur gêr a Chalilea galvet Nazared,    dur werchez a zlee dimeziñ dun den anvet Jozef, eus tiegezh David; ar werchez-se a oa anvet Mari.    An ael, o vezañ aet el lech ma oa, a lavaras dezhi: Da saludiñ a ran, te a zo bet resevet en gras, an Aotrou a zo ganit. [Benniget out e-touez ar gwragez.]    O vezañ gwelet an ael, e voe trubuilhet gant e gomzoù, hag e soñje enni ech-unan petra a chelle ar salud-se bezañ.    Neuze an ael a  lavaras dezhi: Mari, naz pez ket aon, rak kavet ech eus gras dirak Doue.