Bez e vo sinoù en heol, el loar hag er stered; ha war an douar, ar bobloù a vo en nechamant, ha ne ouezint petra dober e-keñver ar mor hag e donnoù och ober un trouz bras.    An dud a vo prest da rentañ o ene gant ar spont, o chortoz an traoù a dle choarvezout er bed, rak galloudoù an neñvoù a vo hejet.    Ha neuze e vo gwelet Mab an den, o tont war ur choabr, gant ur galloud hag ur gloar bras.    Pa en em lakaio an traoù-se da choarvezout, sellit dan nech, ha savit ho pennoù, rak ho tasprenadur a dosta.    Hag e lavaras dezho ur barabolenn: Gwelit ar wezenn-fiez hag an holl wez all:    pa vountont, ech anavezit achanoch hoch-unan o welout anezho, eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se o choarvezout, gouezit eo tost Rouantelezh Doue.