Bez e oa er memes korn-bro mêsaerien a gouske er parkeier, hag a ziwalle o loened e-pad beilhadennoù an noz.    Setu un ael eus an Aotrou en em ziskouezas dezho ha gloar an Aotrou a lugernas en-dro dezho, hag o devoe ur spont bras.    Neuze an ael a lavaras dezho: Nho pet ket aon, rak setu e tegasan deoch ur cheloù mat, a vo un abeg a levenez vras evit  an holl bobl,    rak ganet eo hiziv deoch, e kêr David, ur Salver, hag a zo ar Christ, an Aotrou.    Setu amañ ur sin deoch: chwi a gavo ur bugel bihan mailhuret ha gourvezet en ur chraou.    Ha kerkent e voe gant an ael ul lod bras eus arme an neñv, o veuliñ hag o lavarout:    Gloar da Zoue el lechioù uhel-meurbet, ha peoch war an douar e-touez an dud karet gantañ!