Ne blij ket dezhi pa vez bachet ar skrivañ, ar skrivagner, pa nhell ket sevel e oberenn gant frankiz. E 2009, war al Liamm, e kavas kriz ar skridvarnadenn a oa bet, en niverenn a-raok, enep frankiz soñjoù he mignon, Yann-Fulub Dupuy, hag e skrivas :«Daoust ha neo ket eno (ar frankiz da skrivañ war a bep seurt santadurioù pe degouezhioù) ivez unan eus perzhioù priziusañ al lennegezh pa ro tro deomp da rannañ, ne lavaran ket pep tra, met darn eus perzhioù denel hag eus santadurioù tudennoù disheñvel diouzhimp war dachenn-mañ-tachenn ? (...) Din-me ez eo al lennegezh evel unan eus an hentoù a chell kas achanomp war-zu komprenidigezh ar re all, a ra da bep unan achanomp mont war-raok, a ra deomp dizoleiñ ha kompren ar mil perzh hag unan a ya dober Mab-Den. Ne chell ket bezañ ur pradig klozet mat etre girzhier uhel ma ne vefe nemet ur seurt loened o peuriñ ennañ, serret start o daoulagad war ar bed. Ar re zu gant ar re zu, ar merched gant ar merched, an heñvelrevidi gant o chenseurted, savomp mogerioù uhel ha chomomp etre tud dereat! Neo ket dam meno rentañ servij dal lennegezh vrezhonek a vez graet gant seurt burutelladenn. Poent eo e vefe lezet honnezh da vevañ, da greskiñ ha da vezañ major. Er  kantved emaomp, poent eo dihuniñ.»