Kouezhet eo ar glav, deuet eo ar stêrioù, ha chwezhet o deus an avelioù hag en em roet o deus a-enep an ti-se; neo ket kouezhet, abalamour ma oa diazezet war ar roch.    Met an hini a glev ar chomzoù-mañ a lavaran, ha ne sent ket outo, a zo heñvel ouzh un den diskiant en deus savet e di war an traezh.    Kouezhet eo ar glav, deuet eo ar stêrioù,  ha chwezhet o deus an avelioù hag en em roet o deus a-enep an ti-se; kouezhet eo, ha bras eo bet e ziskar.    Pen devoe Jezuz peurlavaret ar chomzoù-mañ, ar bobl a oa souezhet gant e gelennadurezh,    rak o deskiñ a rae evel unan a oa galloud gantañ, ha neket evel ar skribed.    Pa voe diskennet eus ar menez, ul lod bras a dud a heulias anezhañ.    Ha setu, un den lovr a zeuas hag en  em stouas dirazañ, en ur lavarout: Aotrou, mar fell dit, e chellez va glanaat.