Lochañ a reas Suleau gant ar soñj e oa ret brasaat gorread froumadus ar violin a-benn kreñvaat nerzh ar son. Pa ne challe na ledanat re ar chef, nag e zonaat diharz, na kemmañ e hed abalamour da voazioù ar violinourien, divizout a reas kleuziañ irvi, reteret a-skouer gant ar gwiennoù, en ur zelcher war un dro un tevder digemm dan daol, ar pezh a rae dan daol bezañ heñvel ouzh un heuliad gwagennoù ingal pa veze gwelet a-gostez. Dre ma ne oa ket an disochoù a-fet son diouzh ma chortoze e klaskas lakaat an irvi memes tu ha gwiennoù ar choad, en aner.