Klezeier veze klevet o heklev.      Kalz aneo a oa bet lazhet,    Gant penn-tiern ar Vretoned,    Arzhur, ha neus kavet e bar,    Abaoe mañ war an douar.      Pa zouareas sant Efflamm,    Ar roue welas och emgann,    E varch taget en e gichen,    Gwad deus e fri, ha war e gein ;      Ul loen gouez gantañ tal-och-tal,    Ul lagad ruz e-kreiz e dal,    Skantoù glas en-dro de zivskoaz,    Kement hag ur chole daou vloaz ;      E lost evel ur viñs houarn,    E veg digor rez e zivskouarn,    Skilfoù ennañ  gwenn ha lemmet    Evel an hoch gouez, hed-ha-hed.      Tri deiz oant en kann evel-se,    Heb beañ n eil vit egile,    Hag ar roue mont da fatañ    Pa zegoueas Efflamm gantañ.      Ar roue Arzhur lavaras    Da sant Efflamm, dal me welas :    - Plijfe deoch, aotroù pirchindour,    Degas din-me ul lommig dour ?      - Mar plij dan Aotroù  benniget,    Dour a-walch a vezo kavet - .    Hag eñ da skeiñ gant penn e vazh,    Dre deir gwech, war beg ar roch-chlas      Ken a zilammas ur vammenn    Dioch beg ar garrek, rak-an-nen,    A dorras dArzhur e seched,    Hag a roas deañ nerzh ha yeched.      Hag eñ dan dragon adarre,    Ha plantañ n e veg e gleze ;    Ken a laoskas ur skrijadenn,    Ha kouezhas er mor war e benn.      Ar roue pan deus hen lazhet,    Dan den Doue en deus lâret :    - Deut, mho ped, da balez Arzhur,    Mho lakay en ho plijadur.      - Salokras, aotrou, na in ket,    Da lean am eus soñj monet.    Mar plij ganeoch, me a chomo    Er roz-mañ, keit ha ma vin bev - .