Un deiz, a-bouez treiñ ha kildreiñ dre vaezioù Breizh-Izel, setu men em gavas Marzhin, hep soñjal, war wrimenn koad meur Brekilien. An abardaez a oa anezhi. Un abardaez a viz Mae. Tomm e oa dija skinoù an heol ha klouar gwaskedenn ar gwez. Aet skuizh, marteze, gant ar vuhez ken fur a rene abaoe keid-all, ne oa ket hep melkoni e kleve ar beajour galvadenn an nevez- amzer. Gouzout mat a rae Marzhin, eñ hag a ouie pep tra, e oa e Brekilien e oa Viviana o chom. Viviana na oa nemeti a vefe gouest da levezoniñ e donkadur ha da gemmañ e vuhez, e doare pe zoare - en un doare mantrus, e gwirionez - mar deufe dezhañ e charout. Ha, koulskoude, e-lech kenderchel gant e hent hep teurel ur sellad zoken ouzh ur chornad douar na chelle kinnig dezhañ nemet anken ha trubuilh, e sankas er choadoù.