Bez e oa ur wreg klañv, daouzek vloaz a oa, gant an diwadañ;    gouzañvet he devoa kalz a boan etre daouarn ar vedisined, ha dispignet he devoa he holl vadoù hep bezañ bet diboan ebet, met aet e oa kentoch war gwashaat;    o vezañ klevet komz eus Jezuz, e teuas e-touez ar vandenn dre ziadreñv, hag e stokas ouzh e  zilhad.    Rak hi a lavare: Mar gellan hepken stekiñ ouzh e zilhad, e vin yachaet.    Raktal he diwadañ a baouezas, hag e santas, en he chorf, e oa yachaet eus he foan.    Kerkent, Jezuz, och anavezout ennañ e-unan ar galloud a oa aet er-maez anezhañ, en em droas e-kreiz ar bobl, o lavarout: Piv en deus stoket ouzh va dilhad?    E ziskibien a lavaras dezhañ: Te a wel e wask ar bobl  achanout hag e lavarez: Piv en deus stoket ouzhin?