Deiz kentañ ar sizhun, da sav-heol, e teujont mintin mat dar bez.    Hag e lavarent etrezo: Piv a lamo deomp ar maen a zo ouzh dor ar bez?    O vezañ sellet, e weljont ar maen a oa bet lamet; ha gwall vras e oa.    Neuze, o vezañ aet er bez, e weljont un den yaouank azezet en tu dehou,  gwisket gant ur sae wenn; spontet e oant.    Met eñ a lavaras dezho: Na vezit ket spontet; chwi a glask Jezuz a Nazared, an hini a zo bet staget ouzh ar groaz; adsavet eo a varv, nemañ ken amañ; setu al lech mo devoa lakaet anezhañ.    Met it, ha lavarit de ziskibien ha da Bêr ho tiaraogo e Galilea, eno en gwelot, evel men deus lavaret deoch.    Int a yeas kuit hag a dechas diouzh ar bez, rak souezhet e oant ha leuniet a aon. Ne lavarjont  netra da zen, rak spontet e oant.