hag e kelenne en ur lavarout: Neo ket skrivet: Va zi a vo galvet un ti a bedennoù evit an holl bobloù? Met chwi hoch eus graet anezhañ ur chavarn laeron.    Ar veleien vras hag ar skribed, o vezañ klevet-se, a glaske an doare de lakaat dar marv; rak aon o devoa dirazañ, abalamour an holl bobl a oa souezhet bras gant e gelenn.    An  abardaez o vezañ deuet, Jezuz a yeas er-maez eus kêr.    Diouzh ar beure, evel ma tremenent, e ziskibien a welas ar wezenn-fiez sechet betek ar gwrizioù.    Neuze Pêr, o kaout soñj eus ar pezh a oa choarvezet, a lavaras dezhañ: Mestr, setu, ar wezenn-fiez ach eus milliget a zo sechet.    Jezuz, o respont, a lavaras: Ho pet feiz e Doue;    rak me a lavar deoch e gwirionez, penaos  piv bennak a lavaro dar menez-se: Sav alese hag en em daol er mor, ha kement-se hep argrediñ en e galon, met en ur grediñ e choarvezo, ar pezh a lavar a vo roet dezhañ.