Evidon-me emañ dishañval an traoù. Pa welan Kalan-Mae é tostaat en em choulennan bepred e pe stad emañ arrivet an natur ; mard eo avañsetoch  pe diwezhatoch an traoù ar blez-mañ evit ar blez kent. Ha perak e ran-me ar soñjoù-se ? E yan del lâret deoch a-benn : Kalañ-Mae a zo evidon-me an deiz ma vez lakaet ar barrad Mae. Hag a bouez eo ma vo kavet danvez da lakaat. Ar blez-mañ netra aesoch : emañ an del er fav abaoe tost pemzektez dija, er choadoù da vihanañ ; ha bleuñv a zo ivez er spern. Setu ne vo ket tamm diaes ebet «maeiñ», èl ma lârer !… Ur barrad fav glas e del da blantiñ e korn ar jardrin, ur barrad spern huek frond e bleuñv gwenn  da stagin e-tal dor an ti, setu aze arouezioù an nevez-amzer.