En eil lodenn an 19vet kantved, ez eus erruet livourien ha kizellerien a seurt nevez e Breizh, e-kostez Pont-Aven ha Konk-Kerne dreist-holl. An dud-se oa deuet, rak ne oa ket ker ar bevañs dre du-mañ ! Paour e oant alies. An ostalerioù a oa plijus hag an dud hegarat. Un dra iskis a c’hoarvezas neuze, ur seurt taol-kurun o deus bet en ur welout hor glad : kroazioù, chapelioù, tiez kozh, e skrin gweledva ar maezioù, merched yaouank gant o choefoù dirak ar mor, tud war an draezhenn, paotred o chouren, marc’hadoù loened hag all... En em dommañ a rejont ouzh hor bro evel ma reas Picasso pa welas arz kentidik Afrika evit ar wech kentañ. Neus ket gwall bell zo ma soñj dar Vretoned ez eo an dud-se lod eus hor glad. Bremañ avat e oar an holl ez int lod eus hon identelezh. Drezo eo anavezet hor bro en holl virdioù ar bed, pe e vefe e New York, pe e Geneva, e Japan... Drezo eo e voe gwelet hag enoret Breizh. Skrivet e vez e-kichen ur plac’h, da skouer, Breizhadez yaouankha gwech ebet plac’hig a Vro-Frañs ar C’hornog. Evel ez eo bet lavaret gant Jean-Philippe Brumeaux, hag a oa e penn sevenadur kêr gKemper e 2003, e-barzh kelaouenn an Télégramme : «Ar foeterien-vro-se, hep archant hag a-ziavaez ar vro, eo, a roas dezhi a-benn ar fin hech identelezh.» 