Mar deo eta da holl gorf sklêrijennet, ha mar nen deus lod ebet anezhañ en deñvalijenn, e vo  sklêrijennet en e bezh, evel pa sklaer ul lamp achanout gant he sklêrijenn.    Evel ma komze, ur farizian en pedas da leinañ en e di; Jezuz a yeas, hag en em lakaas ouzh taol.    Ar farizian a oa souezhet o welout na oa ket en em walchet a-raok lein.    An Aotrou a lavaras dezhañ: Chwi, farizianed, a naeta diavaez an hanaf hag ar plad, met en diabarzh och leun a laeroñsi hag a fallentez.    Tud diskiant! An hini en deus graet an diavaez, ha nen deus ket graet ivez an diabarzh?    Roit, kentoch, an aluzen eus ar pezh hoch eus, ha pep tra a vo glan evidoch.    Met gwalleur deoch, farizianed! Abalamour ma paeit an deog war ar vent, war ar ru, ha war an holl louzoù, e-pad ma lezit a-gostez ar reizhder ha karantez Doue. Ar re-se a oa an traoù a dleech dober, hep koulskoude dilezel ar re all.