Setu bremañ ti ma mignon gwellañ, Pêr.  A-dreñv an ti-se e kaver ur poull-dour bras a-walch, houidi ennañ, ma chom choazh unan bennak. Unan, dan nebeutañ, a oa bet lazhet ganeomp. Choarvezet oa an istor-se pa oamp yaouank ha disoursi choazh : dre ma ne ouezemp ket re petra ober e-kerzh ar Yaouvezh-se goude-lein e oamp aet, Pêr ha me, da ober tro ar poull ha da reiñ bruzun bara dan houidi. A-greiz-holl e krogas unan anezho e dorn Pêr ! Daoust da hemañ bezañ kreñv ne ziskroge ket an houad eus e zorn, setu m boa tapet krog en e chouzoug  ha klasket ober ur skoulm gantañ. Deuet e oan a-benn da lakaat anezhañ da ziskregiñ diouzh dorn Pêr met de sioulaat avat, ne oan ket. A-benn ar fin, ur chardeurvezh goude, e oa sioulaet an houad, hag ouzhpenn sioulaet zoken : marv e oa, gant an holl daolioù bazh hon doa roet dezhañ ! Pa welas mamm Pêr ar pezh hon doa graet, e lakaas linad en hor bragoù ! Morse nhon eus klasket ober ar memes sotoni adarre war-lerch. E-giz an holl re all ez eo marvet Fañch en e di, gant ar gozhni. Bet on, e keit an  amzer-se, o welet ar poull : neus houad ebet ken.