Bez e oa eno, war ar menezioù, ur vandenn vras a voch o peuriñ.    Hag an holl diaoulien en pede, o lavarout: Kas achanomp er moch-se, evit maz aimp enno.    Raktal Jezuz o lezas da vont. Neuze ar speredoù hudur-mañ, o vezañ aet er-maez, a yeas er moch, hag ar vandenn voch en em daolas eus al lech uhel-se er mor, hag  e oant beuzet er mor; bez e oa anezho war-dro daou vil.    Ar re a vesae ar moch a dechas kuit da lavarout kement-se e kêr ha war ar maez. An dud a zeuas da welout ar pezh a oa erruet;    dont a rejont da gavout Jezuz, hag e weljont an hini a oa bet dalchet gant an diaoul, an hini a oa bet dalchet gant al lejion, azezet, gwisket hag en e skiant vat; hag o devoe aon.    Ar re o devoa gwelet-se a  lavaras dezho ar pezh a oa choarvezet gant an hini a oa dalchet gant an diaoul, ha gant ar moch.    Neuze en em lakajont de bediñ da bellaat diouzh o bro.