Ar priñs hag ar briñsez, hep nechamant bremañ, a dalchas da vont, met war o nañ. An noz a serras warne arre er choad, ha, hervez ali ar mevel, e chomjont e-barzh da chortoz an deiz. Ar priñs  hag ar briñsez a dremenas an noz er charroñs, hag ar mevel a em astennas arre war a[r] spoue hag ar raden, indan ar wezenn ma oa ivez an dro gentañ. Ne gouskas ket evit gwelet ha klevet a raje un dra bennak a vat, evel an dro all. War-dro hanternoz, e klevas arre trouz divaskell a-us d e benn evel ma vije laboused-nij bras barzh ar wezenn, ha prestik goude ur vouezh a lâras