Bet on dre ar straedoù, dre ar gwenodennoù am boa hentet gant Mawaime... Pell zo, e-pad an  hañv. Pegen du an devezh hiziv, koumoul gris-teñval o kuzhat un nebeud bannoù-heol o tamsklêrijennañ an aod. E penn all an draezhenn, daou zen kozh o klask morañ ur vag, gant un amzer digompez evel houmañ! Ne glevan ket o sakreoù avat, gant an avel yen o sourral a-varradoù hag o kas ganti un eostad traezh betek kêr. Pa soñjan e vezemp amañ hon-div e-pad an ehan-skol pa oamp studierezed. Hag an avel glouar o pladañ he blev du-mouar war he dremm, na pegen brav oa gwelet anezhi evel-se! Perak eo aet Doue da  laerezh he buhez diganti, re yaouank e oa!... Non ket evit krediñ nhe gwelin ket ken, eo echu ar mareoù plijadur ganti, echu! Nhe gwelin ken... Perak? Den ne chello respont, ar vuhez a zeu hag a ya, hep gouzout dezhi ha poan a raio dunan bennak all. Evidon-me, ne vo ket heñvel an traoù ken, met evit ar bed a-bezh, evit ar re nanavezent ket anezhi, ne cheñcho netra, derchel a raio ar vuhez gant he roud, ar memes hini atav. Perak eo warnon-me eo kouezhet ar walleur-se? Ha perak bremañ? Evel just ne vo den  evit respont din, adarre...