Pa vo aet mestr an ti, ha men devo prennet an nor, ha pa en em lakaot-chwi, o vezañ er-maez, da  skeiñ ha da lavarout: Aotrou, Aotrou, digor deomp, eñ a responto deoch: Nouzon ket a-belech och.    Neuze e lavarot: Ni hon eus debret hag evet dirazout, ha te ach eus kelennet en hor straedoù.    Hag eñ a responto: Me a lavar deoch, nouzon ket a-belech och; en em dennit diouzhin, chwi holl a ra micher a fallentez.    Eno e vo goueladegoù ha grigoñsadegoù-dent, pa welot Abraham, Izaak ha  Jakob, hag an holl brofeded, e rouantelezh Doue, ha chwi taolet er-maez.    Hag e teuio tud eus ar sav-heol hag eus ar chuzh-heol, eus an hanternoz hag eus ar chreisteiz, a vo ouzh taol e rouantelezh Doue.    Ha setu ez eus re ziwezhañ hag a vo ar re gentañ, hag ez eus re gentañ hag a vo ar re ziwezhañ.    En deiz-se, e teuas de gavout hiniennoù eus ar farizianed, o lavarout dezhañ: Kae kuit, ha kerzh achan, rak Herodez a fell dezhañ da  lazhañ.