O vezañ distroet, o chavas adarre kousket, rak o daoulagad a oa pounneraet; ha ne ouient petra da lavarout dezhañ.    Hag e tistroas evit an trede gwech, hag e lavaras dezho: Kouskit bremañ ha diskuizhit! A-walch eo! An eur a zo deuet; setu, Mab an den a zo lakaet etre daouarn ar becherien.    Savit, ha deomp, setu, an hini am gwerzh a  dosta.    Ha kerkent, evel ma komze choazh, Judaz, unan an daouzek, a zeuas, ha gantañ ur vandenn vras a dud gant klezeier ha gant bizhier, a-berzh ar veleien vras, ar skribed hag an henaourien.    An hini en gwerzhe en devoa roet ar sin-mañ: An hini a bokin dezhañ, hennezh eo; krogit ennañ, ha kasit eñ sur.    Raktal eta evel ma oa erruet, e tostaas outañ, hag e lavaras dezhañ: Mestr! Mestr! Hag e  pokas dezhañ.    Neuze e lakajont o daouarn war Jezuz, hag e krogjont ennañ.