Nouzon ket mat petra lavar, gwenn e chom ar bajenn dirazon, gwenn e chom ar skramm hag ar varennig o wilchañ war erch glann ar parkad goullo. Dont a ra  gerioù em fenn, gerioù a-vil-vern, dont a ra frazennoù zoken, hogen netra dedennus, netra na chellfen rannañ, netra na dalvezfe ar boan lakaat ma bizied da fiñval. Ha mont a ran a bajenn da bajenn, evel pa vefe warno ar pezh am eus da skrivañ, ha nam befe nemet lakaat minenn ma chreion warno evit kavout ma awen. Hogen gwenn e chom pep hini, ken gwenn an eil hag eben pe wennoch zoken. Evel ul loenig spontet e troan ar pajennoù buanoch buanañ, an aon o tont ennon, emañ ar munutennoù o tremen, emañ an eur o  tostaat, nam eus skrivet ger ebet choazh, nam eus ket kroget, nam eus graet netra.