hag a zeblante beza greet gand flammou tan a vougas hag a gouezas e ludu.  An oll a yoa sioul. Ar beleg koz en-doa pleget e benn dindan malloz ar  zantez. E zevel a reas en eun taol trumm. E zaoulagad a luhe evel diou  steredenn en oabl. Lakaet e oe an tan er goulou rousin, hag ar paotr koz a  gomzas ; chweza reas tan ar veñjañs er re oll a zante o tiwan en o halon an arne  a behini he-doa komzet ar zantez. Lavared a ree ouspenn penaoz an  heol, mestr  oll-halloudeg, ha doue heb ken all er bed-oll, a laboure ar hlezeier evid kastiza a  re a droje kein dezañ.  Mond a rejont oll neuze en hent, lod gand youhadennou a gounnar, oh heja o  rousin, lod all etre daou, ne ouient ket ker e pe du trei, etre diou walenn a-ispill  a-zioh o fenn ; hogen ar re-mañ o vond da heul no-doa fiziañs nemed e  madelez Doue Gwennig.  Dre ma tostaent, ti Gwennig a golle e sked, ha noa mui dizale nemed eur  bernig mein du evel  a-ziagent. Kennerzet gand-se, al laeron-vor a dostaas oh an  ti, evid merzeria ar verhig santel. Hogen, dre ma tostaent, an dud a deue da  veza rouez, rag kalz anezo a jome a-zav o soñjal e malloz ar bugel ; ar zoñj anezi  a vire outo da vond larkoh. Degouezet e-kichenn an ti dister, ne jome ken  nemed an hini koz. A-veh men-doe lammet an treuzou, ma oe gwelet eul  luhedenn o treuzi an oabl en eur ober eun trouz spontuz : ar gurun a yoa  kouezet war an ti. Eur barr avel deuet  war-lerh a skubas al ludu beteg ar mor,  hep na chomas an disterra arouez anezo ; ar rousin a vougas ; hag al laeron,  kouezet dan douar, e-kreiz an deñvalijenn, a grede dezo beza eet da netra. Dan  heveleb mare, Gwennig a oe gwelet war an tevenn, he gwiskamant sklêrijenn  en-dro dezi. Lakaad a reas he zreid war ar mor, hag he tizroas dhe bro….