Penn an den koz a vobe a-uz dal laouer-gegin. Amproueteziou a oa displaset gant ar helenner, nervuzeg ; o goullei lod, o leunia re all.    A daol trumm, mouga a reas al lamp nemetañ a sklêrijenne ar hao.    Daonet ! Goulou ebed ken. Ar boujidennou ! Red eo din kavoud ar boujidennou.  Gand mil boan e teuas a-benn da lakaad e zorn war  an traouegez klasket.  Frota a reas eun alumetezenn.  Mad eo, gelloud a ran kendelhel ma oberenn ! Eur chug sitron, poultr jiñjebr, eur penn-kignon. Sklaera tra, ar penn-kignon !    An drammou lakaet ouspenn dar boazadenn, e savas e benn. Lakaad a reas dalh war eun naer rouz sehet, a-istribill ouz eun treust. Hag hennez, kerkent soubet e-barz ar pod-houarn. Ar helenner a hwezas an tan.    Bervi beteg diêzenna klok, tapoud ar gwiskad-dindan peget e foñs ar gokell, lezel  anezañ da zeha, hag a-benn ar fin, lakaad ar meskaj e poultr. He, he, he ! Da houde, dibab unan bennag. Deom da weled ar goloiou-lizer, bremañ. Da biou kas al lizer gwarniset chwek a zeu ? Perag nompas sortial euz terouer Bro-Frañs, a-du-rall ? Daonet ! Ar bed e-neus droed da gaoud anaoudegez !