Met eñ a gomze eus templ e gorf.    Goude eta ma oa adsavet a-douez ar re varv, e ziskibien o devoe soñj en devoa lavaret an dra-se, hag e kredjont er Skritur ha dar ger-se en devoa Jezuz lavaret.    E-pad ma oa e Jeruzalem, da ouel ar pask, kalz a dud a gredas en e anv, o welout ar mirakloù a rae.    Met Jezuz ne fizie ket enno, rak o anavezout a rae holl.    Ha nen devoa ket ezhomm e vije roet testeni dezhañ gant den, rak anavezout a rae e-unan ar pezh a oa en den.    Bez e oa un den, e-touez ar farizianed, anvet Nikodem, unan eus re vras ar Yuzevien.    Hemañ a zeuas, e-pad an noz, da gavout Jezuz hag a lavaras dezhañ: Mestr, ni a oar out un doktor deuet a-berzh Doue, rak den ne chell ober ar mirakloù-se a rez, nemet Doue a vefe  gantañ.