(per comprendre aquela galejada chau saber quun prince de Valàquia  del segle XIV se sonava Mircea cel Bàtrîn = Miquèu lo Vièlh)      Doas blondas viajon en trin. Dinc lo meteus compartiment i a un òme  mai vièlh, un barbut.  Una murmura à lauta :  Vèi lo ! Acòs Miquèu lo Vièlh...  Piòta. Moriguet fai sièi cents o sèt cents ans !      Un pauc daprès dintra dinc lo compartiment un aute òme que salhuda  gaujosament lo barbut :  Adiu, Miquèu, cossi vas, mon vièlh ? Acò fai de centenas  dannadas que tavia pas vist !      La primièra blonda :  - Veses ! Quau es la piòta abora ?      (evit kompren ar ventusell mañ, red eo gouzout e oa er Valachia deus  pevarzegvet kantvet un domn = priñs e anv a oa Mircea cel Bàtrîn =    Mikael Kozh)      Daou  vouaes, daou veleganez zo o beajiñ er chezeg-houarn. En o  chompartimant ez eus ive un den koshoch eget int, ur barveg.      Lavar goustadig unan dan egile:  - Wel. An hini mañ zo Mikael Kozh!  - Sod out, ma faour kaezh mignonez! Marv eo abaoe chwech kant pe  seizh kant kantvet !      Un damm amzer goude se, e teui er chompartimant un den hag a salud ar  barveg evel-se:  - Demat dit, Mikael, mat ar jeu, Kozh ? Abaoe kantvedoù ne meus ket  gavet achanout!      Ar getañ meleganez:  - Gwelez amañ ? Piw zo sod ?    .