« Adal ma vez santet ar babig o fiñval, er pevare miz, zo moaien da gregiñ gant an haptonomiezh. An tad a lak an daouarn war gorf ar vamm. Flourañ a ra anezhi da reiñ fiziañs ha dober plijadur dezhi. Goude-se e choulenn gant ar chrouadur tostaat. Soñjal a ra kreñv ennañ. Ha lavarout a ra dar babig, a greiz e galon, pegen pouezus eo santout anezhañ. Bemdez e vez graet an dra-se. Ha bemdez e vez kreñvoch an darempredoù etre an tad hag ar babig. Santet e vez ur sérénité affective o kreskin. Choari a reont asambles. Goulennet e vez gant ar poupon mont dal laezh, tremen dindan an daouarn, pe mont betek an divgroazell. Ma neus ket amzer da choari e-pad meur a zevezh e vez santet ar poupon och ober e benn fall : ne teu ket ken fonnapl da welet an tad ! Gant ar choarioù-se e vez diskouezet dar chrouadur penaos kaout fiziañs pa vo o tiskenn, ha pa deuio ar gwaskadennoù. Kustumet e vo da santout traoù. Pouezus kenañ eo ar garantez en haptonomiezh ivez. Santet e vez karantez an dud gant ar chrouadurioù. An tad hag ar vamm a zo gant o babig bepred.  Gwelet e vez ar chrouadur evel un den gwir, un den gant ur bersonelezh. Pa vo ganet ar babig e vint tostoch an eil ouzh egile diouzhtu.   »