Hag e choulennjont outañ: Mestr, pegoulz en em gavo an traoù-se, ha dre beseurt sin e vo anavezet e  vint prest da choarvezout?    Hag e lavaras: Diwallit na dromplfe den achanoch; rak kalz a zeuio em anv, o lavarout: Me eo [ar Christ], hag an amzer a dosta. Nit ket eta war o lerch.    Pa glevot komz eus brezelioù, hag eus dispachioù, na spontit ket, rak ret eo e teufe an traoù-se a-raok; met ne vo ket kerkent ar fin.    Lavarout a reas dezho ivez: Ur bobl a savo a-enep ur bobl all, hag ur  rouantelezh a-enep ur rouantelezh all;    hag e vo krenoù-douar bras e meur a lech, ha naonegezhioù, ha bosennoù; hag en em ziskouezo traoù spouronus, ha sinoù bras en neñv.    Met, a-raok an holl draoù-se, e lakaint o daouarn warnoch hag e wallgasint achanoch, ho kasint en o sinagogennoù hag ho lakaint er prizon, hag ho kasint dirak ar rouaned ha dirak an ouarnerien, abalamour dam anv.    Kement-se a vo evidoch ul lech da desteniañ.