Ur brenin eus a Iverni,    En doa ur verch  da zimeziñ,    Eus ar breñsezed ar vravañ,    Hag hi he anv Enoran.      Gant leizh e oa bet goulennet,    Hag holl e oant bet distaolet,    Nemet an aotrou bras Efflamm,    Mab dur brenin all, ha drant-flamm.      Met laket en doa en e benn    Monet da ober pinijenn,    En ur minichig, en ur choad,    Ha mont kuit digant e chrweg vat.      Deiz an eured, e-kreiz an noz,    An holl er gwele kousket kloz,    Deus he chichen e oa lammet,    Ha maez deus ar gambr, didrouz naet;      Ha maez deus ar palez eas,    Na den ebet na zihunas ;    Ha  pell deus ar gev, skañv ha feul,    Nemet e gi-red e e heul.      Hag eñ digouezhet gant an treazh,    Ha klask ul lestr bennak a reas :    Kaer en doa sellet a bep-tu,    Gwele nikun gant an noz du.      Ken a savas al loar en neñv,    Hag e welas en e gichen    Un archig toull hag hi kollet,    Hag hi taolet ha distaolet.      Efflamm a grogas en  ezhi,    Hag a bignas kerkent enni,    Ha noa ket choazh savet an deiz,    Pa oa tostik-tost ouzh a Vreizh.      Breizh bihan a oa trubuilhet    Gant loened gouez ha dragoned,    Gwallgaset oa bro Lannuon