Mab an den a zo deuet, o tebriñ hag och evañ, hag e lavarit: Setu un debrer hag un ever, ur mignon dar  bublikaned ha dan dud a vuhez fall.    Met ar furnez a zo bet reishaet gant he holl vugale.    Ur farizian, o vezañ e bedet da zebriñ en e di, Jezuz a yeas e ti ar farizian, hag en em lakaas ouzh taol.    Ur wreg eus kêr, ur wreg a vuhez fall, o vezañ gouezet e oa ouzh taol e ti ar farizian, a zegasas ul lestr alabastr, leun a chwez-vat,    hag och en em zerchel a-dreñv, ouzh treid  Jezuz, o ouelañ, en em lakaas da zourañ e dreid gant he daeroù, ha do zorchañ gant blev he fenn; pokat a rae de dreid, hag ech eoulie anezho gant ar chwezh-vat.    Ar farizian en devoa e bedet, o welout kement-se, a lavaras ennañ e-unan: Ma vije an den-mañ profed, e ouije piv eo a wreg a stok ennañ, ha penaos eo a vuhez fall.    Neuze Jezuz, o kemer ar gomz, a lavaras dezhañ: Simon, bez em eus un dra bennak da lavarout dit. Eñ a lavaras dezhañ: Lavar anezhañ,  Mestr.