hag, o vezañ kavet anezhañ, ne chalv he mignonezed hag hech amezegezed, ha ne lavar dezho: En em  laouenait ganin, rak kavet em eus ar pezh archant am boa kollet?    Me a lavar deoch, ez eus levenez dirak aeled Doue evit ur pecher hepken hag en deus keuz.    Lavarout a reas dezho choazh: Un den en devoa daou vab.    An hini yaouankañ a lavaras de dad: Va zad, ro din al lodenn eus ar madoù a zle degouezhout din. Hag an tad a lodennas dezho e vadoù.    Un nebeut deizioù  goude, ar mab yaouankañ o vezañ dastumet kement en devoa, a yeas dur vro bell hag a zispignas enni e vadoù, o vevañ en diroll.    Goude men devoa dispignet holl, e teuas un naonegezh vras er vro-se, hag en em gavas en dienez.    O vezañ aet, en em lakaas e servij unan eus tud ar vro-se; kaset e voe gantañ en e zouaroù da vesa ar moch.