Arzhur a gemeras ar chleze hag ach eas da azezañ gantañ war ur gador en kreiz ar porzh, an dorn harpet ouzh e vorzhed hag ar beg etrezek an neñv, evel a oa lâret dezhañ gant ar briñsez. Ha setu kerkent an êgl o tont da nijal a-us dezhañ, ha da dreiñ, da dreiñ, gant garmoù  spontus; ha bep tro, ech izelae hag e tostae, kement ha kement ma teuas da gouezhañ war veg ar chleze, hag e voe treuzet-holl. Ha kerkent e teuas da vezañ un den, hag e lâras da Arzhur