Hag e welas o devoa kalz a boan o roeñvat, rak an avel a oa en o enep; war-dro ar bedervet beilhadenn eus an noz e teuas do chavout, o vale war ar mor; choant en devoa do diaraogiñ.    Met pa weljont anezhañ, o vale war ar mor, e kredjont e oa un teuz, hag e krijont.    Rak holl a weljont anezhañ, hag e voent spontet; met kerkent e komzas outo hag e  lavaras dezho: Ho pet fiziañs, me eo, nho pet ket aon.    Hag e pignas do chavout er vag, an avel a baouezas, hag e voent souezhet meurbet o-unan ha leuniet a estlamm,    rak no devoa ket komprenet mirakl ar baraoù, dre ma oa o chalonoù kaledet.    Po devoe treuzet ar mor, e teujont da vro Chenezared, hag e touarjont eno.    Pa oant aet er-maez ar vag, re al lech-se en anavezas  raktal,