« Setu aotrou komiser, setu perak on deuet da gaout achanoch. Pe ez eo deuet hech huñvre da wir, pe ez eo aet den em zistrujañ gant an aon.  - Neo nag an eil nag egile. Bet on an deiz all e kambr da choar, ha  merzet em eus he doa skrivet hech huñvre a-raok an nozvezh ma oa deuet da gousket en da gambr. Rak brouilhoñs an huñvre am eus kavet dindan he gwele. Fin-tre e oa da choar ! Graet he deus an neuz da ginnig un huñvre hervez an doare mhe doa choant en em zistrujañ, o soñjal ne vefe den speredek a-walch evit mont da furchal en he chambr ha da gavout he brouilhoñs.  - Da lavaret eo nhe doa ket mui va choar choant bevañ; eviti e oamp tud diskiant penn-da-benn, a lavaris o vousleñvañ.  - Ya !  Da choar he doa choant lakaat achanomp da grediñ e oa bet lazhet gant unan bennak. Sot e oa deuet da vezañ, dam soñj, a respontas.  - Trugarez vras deoch da vezañ deuet aotrou komiser !  - Mat eo ! Chañs vat deoch evit an dazont, kenavo !  - Deoch ivez, kenavo ! »