Gwelloch eo dezhañ e vefe staget ouzh e chouzoug ur maen-milin, hag e vefe taolet er mor, eget ma rofe  skouer fall da unan eus ar re vihan-mañ.    Lakait evezh ouzhoch. Mar en deus da vreur pechet [a-enep dit], tamall anezhañ; ha mar en deus keuz, pardon dezhañ.    Mar pech seizh gwech an deiz en da enep, ha mar distro seizh gwech an deiz daz kavout, o lavarout: Keuz am eus, pardon dezhañ.    An ebestel a lavaras dan Aotrou: Kresk deomp hor feiz.    Hag an Aotrou a lavaras: Mar ho  pije feiz kement hag ur chreunenn sezo, e lavarfech dar wezenn-sikomor-se: En em ziwrizienn alese, hag en em blant er mor; hag e sentfe ouzhoch.    Piv achanoch, mar en deus ur mevel och arat, pe o vesa al loened, a lavaro dezhañ kerkent ha ma tistroio eus ar parkeier: Tost amañ, hag en em laka ouzh taol?    Ha ne lavaro ket kentoch dezhañ: Aoz koan din, en em chouriz ha servij achanon, betek ma em bo debret hag evet; ha goude-se e tebri hag ech evi.