Ar re o devoa debret a oa war-dro pemp mil den, hep ar gwragez hag ar vugale.    Kerkent goude, e reas de ziskibien mont er vag, hag e ziaraogiñ en tu all, e-pad ma kasje kuit ar bobl.    Pen devoe kaset kuit ar bobl, e pignas war ar menez evit pediñ, a-du; an abardaez o vezañ deuet, e oa eno e-unan.    Ar vag a oa dija e-kreiz ar mor, gwallgaset gant ar gwagennoù, rak an avel a oa en o enep.    Dar bedervet beilhadenn eus an noz e teuas do chavout, o vale war ar mor.    Pa welas an diskibien anezhañ, o vale war ar mor, o devoa spont hag e lavarjont: Un teuz eo! Hag e krijont gant ar spont.    Kerkent Jezuz a lavaras dezho: Ho pet fiziañs, me eo, nho pet ket aon.