E heuliañ a reas hep gouzout re vat ma oa un huñvre pe ar gwirvoud. Poan en oa choazh avat, ha yen-ki e oa dezhañ. Hogen piv a chell lavar nheller ket hunvreal poan,  yenijenn hag anken ? Galloud ar spered war ar chorf, daoust da Nietzsche. Dirak ur chozh tavarn ech errujomp a-benn ur mare. Touet en defe bet e oa serr, panevet an nebeud a chouloù a chelled spurmantiñ a dreuz ar boultren a choloe ar prenestri. Tre ez ejont neuze.  « Demat deoch tudoù !, a huchas egile  Plas a chom evit ho kwelañ pratikoù ?  Ma banne am bo evel boaz  Hag eñ ivez, neus ket da choaz ! »  Daoust dezhañ bezañ eno evit ar wech kentañ ne zeblantas ket souezhet an  nebeud tud a oa, hag azezañ a rejont. Pep a vanne Talisker a oa ouzh o gortoz.