Daou vloaz eo ar mab, ha setu keloù eus marv e dad o tegouezhout da Sigurður. Hag eñ da lestrañ gant gwreg ha mab da vont dar gêr en-dro. A-benn un toullad deizioù setu tavet an avel ha sachet al lestr. Tra memañ Sigurður o kousket e chom ar rouanez war ar pont gant he mab, pa wel ur skafig o tostaat. A-benn ar fin eo ur vag-maen, ha warni ur vaouez euzhus, un drollez, ha hi da bignat war al lestr. Tennañ a ra he dilhad digant ar rouanez hag o gwiskañ, kemer a ra ar bugel, lakaat ar rouanez er vagig, dindan gazel-ge, evit ma ne chomo ket ar vag a-sav a-raok ma erruo e ti breur an drollez, dindan an douar. Hag an drollez da gemer lech ar rouanez, maz eo touellet ar roue, ha da gomz garv outañ. Sigurður a zo souezhet o welout eo kemmet doare e bried, a oa sioul ha sentus kentaou, met ne gompren ket perak. Sentiñ a ra ar roue ouzh e bried, ha lakaat da ouel war-du he bro. Krog eo an avel da chwezhañ, ha setu al lestr da gaeañ. Koulskoude, ne baouez ket ar bugel da charmal, ha ret eo kavout ur vagerez, ur vaouez eus al lez, hag a deu a-benn de sioulaat. Ha kenderchel a ra ar vuhez.