Eil tra er paour-kaezh keñveriadenn-mañ, neus tamm preder ebet el lennegezh e Breizh, pe hogos tamm, dan nebeutañ. Rouez eo al lennerien, dizedennet ar re yaouank dre-vras (ha goulennit digant forzh peseurt kelenner, gwelet a reoch buan), dreist-holl pa ne vez kinniget netra dezho. Pe netra na blijfe, atav, netra talvoudus, mar karit (ya, ya, klask a rin skrivañ ul levr talvoudus evit priz ar yaouankiz, ma ne vezan ket pulluchet gant Stefan da gentañ >_<). Neus preder ebet war ar pal, neuze, war ar re a lenn, fellout a ra deomp (pe dezho, kentoch) krouiñ ul lennegezh uhel en ur zisoñjal ne vo den dhe lenn ma ne reer netra bremañ ! Gellout a ran kompren, hag a-du on en ur mod, ret eo sevel skridoù bras, talvoudus evit ar yezh, met arabat disoñjal al lennerien ! Lavaret e vije emañ lod tud sparlet en o zourioù uhel, hep soñjal sellet dre doull ar prenestr ha parañ o selloù war an dud vunut. Trist eo.