Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez: pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù da vountañ,  ech anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se och erruout, gouezit Mab an den a zo tost, hag ouzh an nor.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo choarvezet an holl draoù-se.    An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den no anavez, nag an aeled a  zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak nouzoch ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ de vevelien, o lakaat da bep hini e labour, hag a chourchemenn dar porzhier bezañ dihun.