Levr diwezhañ an heuliad teir levrenn Mevelien an urzh eo hennezh. Mont a ra mat gant an eil hini, o vezañ ma kendalch ar penndudennoù da bourmen en amzer, pezh a ro tro dal lenner da vevañ fedoù pouezus zo eus an Istor.  Non ket tik gant an itrik daoust ma ne vije ket fall : re a ober zo evidon, o lazhañ kement tra all. An tudennoù a anavezer abaoe teir levrenn zo estrañjourien evidomp choazh, ur chorf o deus, ket a ene. Meneg zo eus karantez, eus mignoniezh, met chom a ra e stad ar gerioù, ne vez ket bevet na gant an tudennoù na gant al lenner. Kregiñ a ra mat tre al levr koulskoude, desachet e vez an evezh diouzhtu, siwazh ne zalch ket war an hirder hag e cheller enoeiñ  daoust ma vije strilh war an ober.  Dipitus e kavan ar fin dreist holl, neo ket bet gouest ar skrivagner da adpakañ e holl rikoù en e sach a-raok mont kuit ; kontrol da se e tigor war tudennoù all choazh… ur fin evit an trede levrenn neo ken, ouzhpenn : ret vije bet lakaat an tudennoù da zistreiñ en o metoù orin, pa ne vije nemet dre ar soñj, evit gellout muzuliañ an hent graet.  Ma, neo ket displijus da lenn kennebeut, dre meo aes hag a-vremañ. Klouar e choman, traken.