Minchoarzhin a reas adarre Marzhin dirak he soutilded.  « Hag ar gentel-se lakaet e-maez hon divizoù, petra rofech din en eskemm dar boan a gemerfen ?  - Va chalon a rofen deoch e prof, mignon ker. Va chalon, ha netra  ouzhpenn...  - Ra vezo graet hervez ho choant, mignonez ker, a eilgerias Marzhin o waskañ kement ha ma chellas war e gerseenn.  - Met, da gentañ-holl, petra ouzoch ober ?  - Gouzout a ran kerzhout war chorre an dour, gourchemenn ouzh ar flammennoù hag ouzh ar seizh avel, lakaat da redek ur stêr e-lech na voe nepred gwelet unan ; ha mil ha mil choari all skañvoch pe bounneroch. Me oar ivez reiñ dur stlejennad vrumenn bennak ne vern pe liv, ne vern pe stumm : stummoù ha livioù  menezeier pe diez, stummoù tud pe anevaled, pe euzhviled zoken. Gouzout a ouzon choazh dibradañ ur chastell gant ar votenn-zouar e zouge, an armead a strive de arsailhat hag ar soudarded e zifenne.  Ha, da brouiñ ne glaskan ket ho lorbañ gant sorchennoù, ez on prest da ziskouez deoch ur gouel aozet evidoch-chwi hepken ha na vefe nemedoch a gement a chellfe e welout, hep pellaat zoken diouzh pondalez ar feunteun-mañ. »  Ken plijet e voe Viviana gant kinnig Marzhin ma stlakas he daouarn. Ha,  kerkent, ech adsavas hemañ, hag ez eas da gutuilh ur skourrig kraoñ-kelvez en ur vod gwezigoù a greske nepell achalese. Ur chelch a dresas goude, en-dro dar feunteun, gant beg ar skourr, hag un nebeud gerioù kevrinus a hiboudas a vouezh izel. Hag echu e lid-hud, e teuas da azezañ adarre e-kichen e vuiañ-karet. A-benn un herradig amzer, e seblantas ar choad meur fiñval. Ha neuze, dirak Viviana sebezet, e tifoupas a-zindan ar gwez marcheion hag itronezed, hag en em zalche dorn ouzh dorn, dre goubladoù, o  kanañ en un doare dispar hep paouez a gerzhout war o goar.  Goude bezañ en em renket war wrimienn ar chelch a oa bet treset gant Marzhin, e krogjont holl da gorolliñ gant kemend-all a ampartiz, endra sone biniawoù ha bombardoù dihewel, da eilañ o chammedoù mibin.  Nepell achalehont, e chelled gwelout, el lijor, stumm ur chastell kelchiet gant ul liorzh marellet a vleunioù dispar a bep seurt livioù, glas-lin, ruz-flamm, melen-aour, ha leun a wezennoù o tougen frouezh dedennus ken dispar  all.  Sorbet evel medo gant nevezinti an arvest en em zisplege dirazi, ne grede ket mui Viviana seniñ ger.  Padout a reas ar gouel iskis-se betek mare ar gousperoù. Goude ar chorolloù, e voe astennet liñselioù gwenn-erch war ar chlazenn ha degaset meuzioù ha diedoù e-leizh. Echu ar banvez ha lamet listri ha liñselioù, e chomas an dimezelled da varvailhat ha da fistilhañ etrezo, e-pad ur pennad mat choazh, endra ziduelle an aotrounez, distroet do choarioù kadarn ha dho mirchi, och arsailhat  jakoù-plouz e rabinoù al liorzh.  Pa zeuas ar goubanner-noz, e krogas ar varcheion, ar floched, an itronezed hag an dimezelled-se den em dennañ, goustadik hag evel gant keuz, trema ar choad-meur, en ur gorolliñ adarre. O skeudennoù fuilhet a welas Viviana o teuziñ a silik, koublad war-lerch koublad, a-feur ma sankent e amchouloù ar gwez bras. Dambrest goude, e teuze ivez ar chastell el lusenn, hag e tianade de dro. Hogen, war choulenn ar plach, e chomas al liorzh, a voe anvet ganti, e koun ar  blijadur he doa bet el lech benniget-se : « Repu Pep Levenez ». Ha setu penaos e vez graet anezhi, choazh hiziv zoken.  « Koantenn, ret eo din ho tilezel, a lavaras, erfin, Marzhin da Viviana.  - Ha perak kement-se a vall, keneil ker ? Daoust ha ne chellfech ket deskiñ din unan all eus ar choarioù dispar a ouzoch ?  - Muioch a amzer vak eget nam eus fenoz a zlefenn kaout. Dont a rin en-dro hepdale. Ha neuze e teskin deoch ar re vravañ eus ar burzhudoù a ouzon sevel, gant ma vin asur  ne nachot mui bezañ din, da choude.  - Gouzout a rit kenkoulz ha me, Aotrou ker, e kollfen war un dro va brud-vat hag ho karantez, mar asantfen den em werzhañ deoch er chiz vezhus-se. Daoust ha non ket dija ho mignonez dre ar galon ? Deskit din ar pezh am eus kement a choant da chouzout, hep goulenn netra en eskemm. Hag, un deiz bennak, marteze... »  Ha Marzhin, « an den fur », div wech dallet peogwir e rakwele an amzer-da-zont ken aes ha ma lenne en amzer-vremañ, Marzhin a voe diboell  hag hegredik a-walch evit tremen gant divizoù ar goantenn : bez  e teskfe dezhi, neket hepken an holl ardoù-hud a ouie hag ul lod kaer eus al lezennoù kuzh a ren ar bed, met ivez ur sekred gouest da eilpenniñ e blanedenn-eñ. Choant en doa da vezañ gopraet en eskemm. Gopraet e vefe.  Na kriz e tlee bezañ avat e gerseenn !