Ha dre wir, e-pad ma oa kousket ar jeant, ar briñsez a dapas an alchwez, hag hen roas da Arzhur. Hemañ ach eas gantañ dochtu dar choad, hag a gavas, gant kalz a boan, dor ar chavarn, e-touez an drez, al linad hag ar spern. Digeriñ a eure an nor, ha kerkent ul  leon kounnaret a zelammas, digor e chenou evit hen lonkañ. Mes bez e oa gantañ ur chleze mat, trempet en gwad aspik, hag e lazhas al leon, mes gant kalz a boan koulskoude. Neuze e tifreuzas e gof, hag e lammas ur bleiz er-maez. Nen devoe ket a boan o lazhañ ar bleiz, ar chad hag ar goulm, an eil goude egile, ha setu gantañ en e zorn an û a oa buhez ar jeant ennañ. Hastañ a eure neuze mont betek ar briñsez, a gasas anezhañ da gambr ar jeant. Ez oa eno astennet war e wele, hag eñ fall-bras, rak dre ma vije  lazhet al loened, e fallae. Arzhur, pa welas ne oa ken da gaout aon dirazañ, a dostaas ouzh e wele, an û gantañ en e zorn. Pa welas ar jeant anezhañ, e choantaas sevel; mes ne challas ket. Neuze, ar priñs a stlapas an û eeun war e dal, hag e torras.