E-pad ma oant er vag, e kouske; un taol-avel bras a savas war al lenn, ar vag en em leunie gant an dour hag e oant e riskl bras.    Neuze e teujont de gavout, hag en dihunjont, o lavarout: Mestr, mestr, ez eomp da goll! Met eñ, o vezañ dihunet, a chourchemennas an avel hag ar mor; ar re-mañ a davas, hag e voe ur sioulder bras.    Neuze e lavaras dezho: Pelech emañ ho feiz? Int, leuniet a zoujañs hag a spont, a lavare etrezo: Piv eta eo hemañ, a chourchemenn memes dan avelioù ha dan dour, hag e sentont outañ?    Dont a rejont neuze da vro ar Chadareniz, a zo dirak Galilea.    Pa voe Jezuz diskennet dan douar, e teuas a-raok dezhañ un den eus kêr, a oa dalchet gant diaoulien pell a oa. Ne zouge ket a zilhad, ha ne chome ket en un ti,  met er bezioù.    Adalek ma welas Jezuz, e krias, hag ouzh en em deurel de dreid, e lavaras a vouezh uhel: Petra a zo etre me ha te, Jezuz, Mab an Doue Uhelañ-Meurbet? Me az ped, na boagn ket achanon.    Rak Jezuz a chourchemenne dar spered hudur mont kuit eus an den-se; en em gemeret e oa anezhañ abaoe pell a oa; e eren a raed gant chadennoù hag e ziwall a raed gant hualoù, met eñ a dorre an ereoù, hag e oa kaset gant an diaoul el lechioù distro.