Ar spered a yeas kuit, o tifretañ anezhañ gant nerzh hag o leuskel ur griadenn vras; ar bugel a zeuas evel  marv, en hevelep doare ma lavare meur a hini: Marv eo.    Met Jezuz, o kemer e zorn, a reas dezhañ sevel; hag en em zalchas en e sav.    Pa voe aet Jezuz en ti, e ziskibien a choulennas digantañ a-du: Perak nhon eus ket gallet kas kuit an diaoul-se?    Eñ a respontas dezho: Ar seurt diaoulien-se ne chellont mont kuit nemet dre ar bedenn [hag ar yun].    Hag, o vezañ aet achano, e  treuzjont Galilea; Jezuz ne felle ket dezhañ ech anavezje den kement-se.    Rak e kelenne e ziskibien, hag e lavare dezho: Mab an den a vo lakaet etre daouarn an dud, hag e lakaint anezhañ dar marv; met goude ma vo bet lazhet, ech adsavo a varv an trede deiz.    Met ne gomprenent ket ar chomzoù-se, ha ne gredent ket goulenn digantañ.