Hag an Aotrou a lavaras dezhañ: Piv eo ar merour feal ha fur, en deus ar mestr lakaet war e vevelien, evit reiñ dezho en amzer dereat o muzuliad ed?    Eürus ar servijer a vo kavet gant e vestr och ober kement-se pa erruo!    Me a lavar deoch e gwirionez, e lakaio anezhañ war gement en deus.    Met mar lavar ar merour-se en e galon: Va mestr a zale da zont; ha mar en em laka da skeiñ gant ar vevelien ha gant ar mitizhien, da zebriñ, da evañ, ha den em vezviñ,    mestr a merer-se a zeuio en deiz na chortoz ket, hag en eur na oar ket, e tilamo anezhañ, hag e roio dezhañ e lod gant ar re disleal.    Ar merer hag a anavez bolontez e vestr, ha neo ket en em zalchet prest, ha nen deus ket graet ar  volontez-se, a vo skoet warnañ kalz a daolioù.    Met an hini nen deus ket hech anavezet, hag en deus graet traoù din a gastiz, a vo skoet warnañ nebeutoch a daolioù. Goulennet e vo kalz digant an hini en deus bet kalz, hag e vo goulennet muioch choazh digant an hini a zo bet fiziet kalz ennañ.