An dan deiz anvet Sul en em vod an holl a vev e kêrioù pe war ar maez en ul lech hag e lenner eñvorennoù an ebestel pe skridoù ar brofeded, kement hag o dez amzer, neuze, pa ehan al lenner, e kelenn prezidant ha broudañ a ra an dud da zezrevelliñ an oberoù mat-se. Neuze e sav an holl da bediñ ha, evel mhor boa lavaret abretoch, pa echu hon fedenn, e tegaser bara ha gwin hag e prof ar prezidant pedennoù ha bennozhioù en hevelep doare, hervez penaos eo gouest, hag e asant an dud o lavaret Amen ; hag e roer da bep hini, [...] ha dar re ezvezant e kaser un darn dre an diakred. Hag ar re a chell, hag a venn, a ro ar pezh a soñj da bep hini eo mat ; hag ar pezh zo dastumet zo kemeret gant ar prezidant a sikour an emzivaded hag an intañvezed hag ar re o dez ezhomm dre ur chleñved pe neus forzh peseurt abeg, ha dan dud estren a dremen amzer ganeomp, en ur ger e ra war-dro an holl o deus ezhomm.