Lakait evezh eta penaos e selaouit; rak roet e vo dan neb en deus; met an hini nen deus ket, a vo lamet digantañ memes ar pezh a gred en deus.    E vamm hag e vreudeur a zeuas de gavout, met ne chellent ket tostaat abalamour dar bobl.    Neuze e voe lavaret dezhañ: Da vamm ha da vreudeur a zo aze er-maez, hag e choantaont da welout.    Met eñ a respontas: Va mamm ha va breudeur eo ar re a selaou ger Doue, hag a sent outañ.    Dont a reas un deiz, maz eas en ur vag gant e ziskibien, hag e lavaras dezho: Tremenomp en tu all dal lenn. Hag ez ejont.    E-pad ma oant er vag, e kouske; un taol-avel bras a savas war al lenn, ar vag en em leunie gant an dour hag e oant e riskl bras.    Neuze e teujont de gavout, hag en dihunjont, o  lavarout: Mestr, mestr, ez eomp da goll! Met eñ, o vezañ dihunet, a chourchemennas an avel hag ar mor; ar re-mañ a davas, hag e voe ur sioulder bras.