Chomit dihun eta, rak nouzoch ket pegoulz e teuio mestr an ti, pe dan abardaez, pe da hanternoz, pe da  gan ar chilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha nho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoch holl: Chomit dihun.    Gouel ar Pask hag ar bara hep goell a dlee bezañ daou zevezh goude; ar veleien vras hag ar skribed a glaske an doare da gregiñ e Jezuz dre droidell ha de lakaat dar marv.    Met e lavarent: Arabat e vefe e-pad ar gouel,  gant aon na savfe un drubuilh bennak e-touez ar bobl.    Jezuz, o vezañ e Betania ouzh taol e ti Simon al lovr, ur wreg a zeuas de gavout gant ul lestr alabastr leun a chwezh-vat a nard pur hag eus ur priz bras, hag, o vezañ torret al lestr, e skuilhas ar chwezh-vat war e benn.    Hiniennoù a yeas droug enno o-unan, hag a lavaras: Perak koll evel-se ar chwezh-vat-se?