Pa oant aet er-maez ar vag, re al lech-se en anavezas raktal,    hag e redjont en holl vro tro-war-dro, hag en em lakajont da zougen war gweleoù bihan ar re a oa klañv, e kement lech ma klevent lavarout e oa.    E pelech bennak maz ae, er bourchioù, pe er chêrioù, pe war ar maez, e lakaent an dud klañv war al leurgêrioù hag  e pedent anezhañ do lezel da stekiñ, da vihanañ, ouzh bord e sae; hag an holl re a stoke outañ, a oa yachaet.    Neuze ar farizianed ha lod eus ar skribed, deuet eus Jeruzalem, a yeas da gavout Jezuz;    gwelout a rejont ur re bennak eus e ziskibien o kemer o fred gant daouarn lous, da lavarout eo, hep bezañ bet gwalchet, [hag e kavjont da damall].    (Rak ar farizianed hag an holl Yuzevien ne zebront ket  hep gwalchiñ o daouarn betek an ilin, o terchel hengoun ar re gozh;    ha pa zeuont eus ar marchad, ne zebront ket kennebeut hep bezañ en em walchet. Ha kalz a draoù all a zo ivez, o deus resevet evit o mirout, evel gwalchiñ an hanafoù, ar podoù, al listri-arem hag ar gweleoù.)