Ar priñs Arzhur a gimiadas neuze ouzh e dad, e vamm, e dad-kaer hag e vreudeur hag e choarezed-kaer, hag ech eas gant e bried da Vourdel. Mes pa oa gant an hent o vont, en ur charroñs kaer, brav ha sklaer an amzer, setu ma teuas un deñvalijenn vras en kreiz an deiz, ur goumoulenn du a diskennas war ar  charroñs, hag er-maez ar goumoulenn-se e teuas un dorn bras hag a grogas er briñsez hag he chasas gantañ:[.] Ha neuze ar goumoulenn a savas arre ouzh-krech, hag an amzer a deuas da vezañ kaer ha sklaer evel a-raok. Arzhur a deuas soñj dezhañ neuze eus ar pezh en devoa lâret dezhañ an êgl, hag a anavezas penaos ez oa gant ar Chorf-Hep-Ene ez oa aet e bried. Setu-eñ glacharet-holl.