Eno e oa gourvezet un niver bras a dud klañv, dall, kamm ha seizet, [a chortoze keflusk an dour.    Rak un ael a ziskenne er stank, a amzer-da-amzer, hag a gemmeske an dour. An hini kentañ a yae e-barzh, goude ma vije bet kemmesket an dour, a veze yachaet, neus forzh peseurt kleñved a vije gantañ].    Bez e oa eno un den hag a oa  klañv abaoe eizh vloaz ha tregont.    Jezuz, o welout anezhañ gourvezet hag och anavezout e oa dija klañv abaoe pell amzer, a lavaras dezhañ: Fellout a ra dit bezañ yachaet?    Ar chlañvour a respontas dezhañ: Aotrou, nem eus den evit va zeurel er stank pa vez kemmesket an dour; hag e-pad memaon o vont, unan all a ziskenn a-raok din.    Jezuz a lavaras dezhañ: Sav, doug da wele, ha bale.    Kerkent, an den a oa yachaet; hag e kemeras e wele, hag e valeas. Met an deiz-mañ a oa un deiz sabad.