Beilhit ha pedit evit na gouezhot ket en temptadur; ar spered a zo buan, met ar chig a zo dinerzh.    Mont a reas adarre un eil gwech, hag e pedas o lavarout: Va Zad, ma ne chell ket an hanaf-se mont e-biou din hep mach evin anezhañ, ra vo graet da volontez!    O vezañ distroet, o chavas adarre kousket, rak o daoulagad a oa  pounneraet.    O chuitaat a reas adarre, hag e pedas evit an trede gwech, o lavarout ar memes komzoù.    Neuze e tistroas da gavout e ziskibien hag e lavaras dezho: Kouskit bremañ ha diskuizhit! Setu, an eur a zo tost ha Mab an den a zo lakaet etre daouarn ar becherien.    Savit, ha deomp, setu, an hini am gwerzh a dosta.    Evel ma komze choazh, setu Judaz, unan eus an daouzek, a  zeuas, ha gantañ ur vandenn vras a dud gant klezeier ha gant bizhier, a-berzh ar veleien vras hag henaourien ar bobl.