»Sed ar pezh a vez kontet amañ en ti. E huchadennoù a veze klevet alies er skalier; ha pa zistroe mezv dar gêr en noz, pe a-wechoù war greiz an deiz, e stage dija e toull an nor da chrignouzat ha da chaokat kroz. Dindan dle e oa ar paourkaezh plach, dalchet e pep lech: a-wechoù ne oa tamm bara ebet du-se el laez. Ni, hech amezeien, a roe gwech ha tro un tamm sikour dezhi, ha koulskoude neus ket a binvidien en hon touez. Met gwashoch a se e teue da vezañ. Dallet-mik e oa-hi evit doare. Soñjal a rae dezhi ne oa kement-se holl nemet pechejoù yaouankiz, tra ken; a-wechoù e choulenne digarez diganimp pa grape he faotr brall-divrall en noz gant an diri en ur drouzal. Ya, ur mab giz-se e oa-eñ, Aotrou Doktor. - Met piv en dije kredet ez aje an traoù ken pell...«