Ul lech gant harzoù ha nint ket sklaer an hini eo. Ur chornad restachoù etre ur gevredigezh karget a hendadoù lastrez hag ur bed lintret gant an dienn enep roufennoù, kollet e vemor gantañ. Eno eo e vez berniet an dremenidi a chortoz an treizher,  un treizh nevez, pe neus forzh petra gant ma vo nevez. A verniadoù, a garradoù, a garigelladoù, a charlantezennadoù, gant trenioù pe bigi e tremenont… peogwir int tremenidi. Tud en o zouez ne glaskont ket mui, divizet ganto chom a-sav, chom aze, grwiziennañ a reont e-lech memaint, etre daou, betek an dremenvan. Nint ket « deus du-hont », na deus lech all, eus lech mint bet kaset gant o zreid emaint. Chom a reont o sevel o istor hag o mojennoù dezho. Annezidi « Eden Bouyabes » a ijin o buhez, gant o  daouarn lous hag o yezhoù mouesk, degemer a reont neus forzh pe hini en o Breizh houarnaj dezho ha nhe deus anaoudegezh ofisiel ebet, nag he yezh ivez. Ne reont ket foutr kaer. Dindan o zreid e touaront ar re varv, neus forzh deus pelech e oant deuet. Pardoniñ a reont dan holl becherien, aozañ a reont planedennoù meur dar buhezioù dister, ha diwar huñvreoù ratous e reont mojennoù evit an nevez-hañv, an hañv, an diskar-amzer pe ar goañv.