Setu un deiz ma oa an dud ouzh taol e oa savet kaoz eus un intañvez bennak oc’h addimeziñ, hag ar Moñs da lâret d’e vamm : « C’hwi, Mamm, ma’n em gavfec’h intañvez a addimezfe ivez, me ‘zo sur. — Findamchik, eme an hini gozh, ne rafen ket, na ne rafen, sur-mat. — Grac’h, emezañ, grac’h. — Na rafen, pa douan, a-walc’h ‘m eus bet eus ho tad amañ. — O, grac’h, emezañ, grac’h. »