Un hader a yeas er-maez evit hadañ e had, hag evel ma hade, ul lodenn eus an had a gouezhas a-hed an hent, hag e voe machet, ha laboused an neñv he debras holl.    Ul lodenn all a gouezhas war ul lech meinek, ha pa voe savet, e sechas abalamour ma nhe devoa ket a chlebor.    Ul lodenn all a gouezhas e-touez ar spern; ar spern a savas gant ar greun hag o  mougas.    Ul lodenn all a gouezhas en douar mat, hag, o vezañ savet, e roas frouezh, kant evit unan. O lavarout an traoù-mañ, e krie: Ra selaouo, an neb en deus divskouarn da glevout.    E ziskibien a choulennas digantañ petra e oa ar barabolenn-se.    Respont a reas: Roet eo deoch-hu da anavezout traoù kuzhet rouantelezh Doue; met dar re all eo komzet dre barabolennoù, en hevelep doare o welout na welont  ket, hag o klevout na gomprenont ket.    Setu petra eo ar barabolenn-se: An had eo ger Doue.