hag e voe treuzneuziet dirazo; e zremm a lugernas evel an heol, hag e zilhad a zeuas gwenn evel ar goulou.    Ha setu, Moizez hag Elia en em ziskouezas dezho, o komz gantañ.    Pêr, o kemer ar gomz, a lavaras da Jezuz: Aotrou, mat eo deomp chom amañ; mar fell dit, e raimp amañ teir deltenn, unan evidout, unan evit  Moizez, hag unan evit Elia.    Komz a rae choazh, pa zeuas ur goabrenn lugernus do golo; ha setu, ur vouezh a zeuas eus ar goabrenn, hag a lavaras: Hemañ eo va Mab karet-mat, ennañ em eus lakaet va holl levenez. Selaouit eñ.    Pa glevjont ar vouezh-se, an diskibien a gouezhas war o genou, hag o devoe ur spont bras.    Met Jezuz, o tostaat, a stokas outo hag a lavaras dezho: Savit, nho pet ket aon!    Sevel a rejont o daoulagad, he ne weljont nemet Jezuz e-unan ganto.