En amzer-se, Jezuz a dremenas dre barkeier ed un deiz sabad; e ziskibien, naon ganto, en em lakaas da  ziframmañ tañvouezennoù ha do zebriñ.    Ar farizianed, o welout kement-se, a lavaras dezhañ: Setu, da ziskibien a ra ar pezh neo ket aotreet ober e-pad ar sabad?    Eñ a lavaras dezho: Nhoch eus ket lennet ar pezh a reas David, pen devoa naon, eñ hag ar re a oa gantañ?    Penaos ez eas e ti Doue, hag e tebras baraoù a ginnig, a oa arabat dezhañ o debriñ, kennebeut dar re a oa gantañ, met dar  veleien hepken?    Pe, nhoch eus ket lennet er lezenn penaos en deizioù sabad, ar veleien a dorr ar sabad en templ, hag ez int divlam?    Met, me a lavar deoch, bez ez eus amañ un dra bennak brasoch eget an templ.    Mar goufech ar pezh a dalv kement-mañ: Kemer a ran plijadur en drugarez ha neket en aberzhoù, nho pefe ket kondaonet tud didamall.