Dar mare-se, kloer an Iliz katolik roman a zae war breinat, ha ne roe ket mui ar skouer vat dan dud. Ar bapiezh oa direol ha treuzimplijet gant ur gloer a dremene e amzer da werzañ induljañsoù evit saveteiñ eneoù ar bercherien. A-benn en em gwareziñ eus se, Savonarola a en em lakas da gostez eus ar bed en ur studiañ a-hed an amzer ar Bibl ha testennoù tadoù an Iliz. An testennoù-se zo deuet da vezañ ur skoed evitañ. E Firenze en iliz Sant Marco e vuhezas ur buhez diazezet war an drouk hag ar chastizoù (prantadoù bachet barzh kambroù bihan ha diasun, un implij reoliek eus ar gouriz-reun). Met gant e sarmonoù e lañsas adreizhadurioù sokial dibar e istor ar gristeniezh. En desped dar fed ma Savonarola oa un den gouiziek war an doueoniezh, ne glaskas ket, evel Martin Luther pe Jean Calvin sevel un aozadur a-enep dan Iliz. Choant en eus reneveziñ ha gwellat anezhi. Hervezañ eo ret dar gristenien ober war dro eus o vuhez en ur lakat enni muioch a vadelezh e lech treuzimplij barregezhioù mab-den gant palioù lochus. Enebién a reas ouzh ar bompad, buhezioù savet war ar brofid, breinadur ar re galloudus hag hini an Iliz, hag an dud disachet gant ar gloar.