Pa oa ar vouezh-se o komz, Jezuz en em gavas e-unan. E ziskibien a davas, ha ne lavarjont netra da zen, dar choulz-se, eus ar pezh o devoa gwelet.    An deiz war-lerch, evel ma tiskennent eus ar menez, ur bobl vras a zeuas a-raok Jezuz.    Un den, a-douez an dud-se, a grias hag a lavaras: Mestr, me az ped, taol da zaoulagad war va mab, rak va mab  nemetañ eo.    Ur spered a grog ennañ, ha kerkent e laosk kriadennoù bras; neuze ar spered a hej anezhañ start, en laka da eoniñ, hag a boan e kuita anezhañ, goude bezañ e vrevet holl.    Hag em eus pedet da ziskibien de gas kuit, met no deus ket gallet.    Jezuz a respontas: O rummad diskredik ha fall, betek pegeit e vin ganeoch hag e chouzañvin achanoch? Degas amañ da vab.    Evel  ma tostae, an diaoul en stlapas dan douar, hag a zifretas start anezhañ; met Jezuz a chourdrouzas ar spered hudur, a yachaas ar bugel, hag en roas de dad.