An Tad ne varn den, met roet en deus pep barn dar Mab,    evit mach enoro an holl ar Mab, evel mach enoront an Tad. An hini na enor ket ar Mab, nenor ket an Tad en deus e gaset.    E gwirionez, e gwirionez, me a lavar deoch, an hini a selaou va chomz, hag a gred en hini en deus va chaset, en deus ar vuhez peurbadus, ha ne zeu ket e barnedigezh,  met tremenet eo eus ar marv dar vuhez.    E gwirionez, e gwirionez, me a lavar deoch, an amzer a zeu, ha deuet eo dija, ma klevo ar re varv mouezh Mab Doue; hag ar re he chlevo, a vevo.    Rak, evel men deus an Tad ar vuhez ennañ e-unan, roet en deus ivez dar Mab ar galloud da gaout ar vuhez ennañ e-unan,    hag roet en deus dezhañ ar galloud da varn, abalamour maz eo Mab an den.    Na vezit ket eta souezhet a gement-se; rak dont a ra an eur ma klevo e vouezh an holl re a zo er bezioù, ha maz aint er-maez