evit mach enoro an holl ar Mab, evel mach enoront an Tad. An hini na enor ket ar Mab, nenor ket an Tad en deus e gaset.    E gwirionez, e gwirionez, me a lavar deoch, an hini a selaou va chomz, hag a gred en hini en deus va chaset, en deus ar vuhez peurbadus, ha ne zeu ket e barnedigezh, met tremenet eo eus ar marv dar vuhez.    E gwirionez, e  gwirionez, me a lavar deoch, an amzer a zeu, ha deuet eo dija, ma klevo ar re varv mouezh Mab Doue; hag ar re he chlevo, a vevo.    Rak, evel men deus an Tad ar vuhez ennañ e-unan, roet en deus ivez dar Mab ar galloud da gaout ar vuhez ennañ e-unan,    hag roet en deus dezhañ ar galloud da varn, abalamour maz eo Mab an den.    Na vezit ket eta souezhet a gement-se; rak dont a ra an eur ma klevo e  vouezh an holl re a zo er bezioù, ha maz aint er-maez:    ar re o devo graet mat, en adsavidigezh a vuhez; hag ar re o devo graet fall, en adsavidigezh a varn.