Deiz kentañ ar sizhun, e teujont mintin mat dar bez, o tegas ganto al louzoù a chwez-vat o devoa fichet;  [hag ur re bennak o heulie].    Hag e kavjont e oa bet ruilhet ar maen a-zirak ar bez.    O vezañ aet ennañ, ne gavjont ket korf an Aotrou Jezuz.    Evel na ouient petra da soñjal war gement-se, setu, daou zen en em ziskouezas dezho, gwisket gant dilhad lugernus.    Evel ma oant spontet, ha ma plegent o fenn war-zu an douar, e lavarjont dezho: Perak e klaskit e-touez ar re varv an  hini a zo bev?    Nemañ ket amañ, adsavet eo a varv. Ho pet soñj penaos en devoa komzet ouzhoch, pa oa choazh e Galilea,    o lavarout: Ret eo da Vab an den bezañ lakaet etre daouarn ar becherien, ha bezañ kroazstaget, hag adsevel a varv an trede deiz.