Un den, a-douez an dud-se, a grias hag a lavaras: Mestr, me az ped, taol da zaoulagad war va mab, rak va mab nemetañ eo.    Ur spered a grog ennañ, ha kerkent e laosk kriadennoù bras; neuze ar spered a hej anezhañ start, en laka da eoniñ, hag a boan e kuita anezhañ, goude bezañ e vrevet holl.    Hag em eus pedet da  ziskibien de gas kuit, met no deus ket gallet.    Jezuz a respontas: O rummad diskredik ha fall, betek pegeit e vin ganeoch hag e chouzañvin achanoch? Degas amañ da vab.    Evel ma tostae, an diaoul en stlapas dan douar, hag a zifretas start anezhañ; met Jezuz a chourdrouzas ar spered hudur, a yachaas ar bugel, hag en roas de dad.    Hag e voent holl souezhet eus galloud meurbet Doue. Evel ma oant holl  estlammet gant ar pezh a rae Jezuz, eñ a lavaras de ziskibien:    Evidoch-hu, selaouit mat ar chomzoù-mañ: Mab an den a zle bezañ lakaet etre daouarn an dud.