Goude men devoa dispignet holl, e teuas un naonegezh vras er vro-se, hag en em gavas en dienez.    O vezañ aet, en em lakaas e servij unan eus tud ar vro-se; kaset e voe gantañ en e zouaroù da vesa ar moch.    Hag en dije karet leuniañ e gof gant ar chlosoù a zebre ar moch; met den ne roe dezhañ.    O vezañ eta deuet ennañ e-unan, e lavaras: Pegement a vevelien a zo gopraet gant va zad hag o deus bara e-leizh, ha me a varv gant an naon!    Sevel a rin hag ez in da gavout va zad, hag e lavarin dezhañ: Va zad, pechet em eus a-enep an neñv hag a-enep dit,    non ken din da vezañ galvet da vab; degemer achanon evel unan eus da vevelien.    Mont a reas eta hag e teuas da gavout e dad. Evel ma oa choazh pell, e dad  a welas anezhañ hag en devoe truez outañ, hag, o redek de gavout, e lamas de chouzoug hag e pokas dezhañ.