Ur wech, aet ar plach eus an ti, he mamm da larout : Podig, poazh. Ha prest ar yod, ha hi ha kargañ he chof. Pa fellas dezhi lakaat ar podig da baouez avat ne ouie ket penaos ober peogwir ne ouie ket ar gerioù da larout. Ma talchas dober yod, ma savas ar yod, ma leunias ar gegin, hag an ti, ha ti an amezeg, hag ar straed, evel pa en dije bet choant da reiñ e walch dar bed a-bezh. Spontet-bras e oa an holl, met den ne ouie penaos lakaat ar reuz da baouez. A-benn ar fin, pa ne chome nemet un ti ken e-maez ar yod, e tegouezhas ar bugel hag e lavaras Podig paouez hag e voe echu. Ha neb a gare mont e kêr a ranke debriñ ar yod da dremen.