En deizioù-se, goude ar glachar-mañ, an heol a vo teñvalaet, al loar ne roio ket he sklêrijenn,    ar stered a gouezho eus an oabl, hag ar galloudoù a zo en neñv a vo brañsellet.    Neuze e vo gwelet Mab an den, o tont war ar choabr, gant ur galloud hag ur gloar bras;    hag e kaso e aeled, da zastum e re dibabet eus ar pevar avel, adalek pennoù pell an douar betek pennoù pellañ an neñv.    Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez: pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù  da vountañ, ech anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se och erruout, gouezit Mab an den a zo tost, hag ouzh an nor.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo choarvezet an holl draoù-se.