A-benn ar fin e oa gweld on’ o tont, ha toun dud a c’houlle « Te an’vez heñzh, te an’vez heñzh ? » ran ked, den bed n’anavee nañw, pugur heñzh oa or marc’hadour disheñvel. Ur pezh den bras ‘oa, hag e dok oa gantoñ var e benn lake nañw brassoc’h e benn oa. Vije gwelt var e varw hir, vije gwelt med e zowlagad é lufra. Ha brema oa, e dok oa kozh ha huset, med ar vantell oa gantañ or vantell marc’hadour saout oa gantoñ var e gein oa eu : on hir a ruse an douar kaimant vije dislivet ha disheñvel-toud, leun a doullou. Ha goulskoude ba i c’hodell, ba i c’hodell-bruched, a vije gweld or bakadenn arc’hant var-vel, laket var-vel d’an dud vi roi da c’hoûd lar oa arc’hant da baeo.