Mont a ris kuit. A-drek din e klevis kammedoù pounner: an archerien o kas ar mammlazher gante. Paotred, merched ha bugale a oa en trepasioù, holl o chenaouegiñ; hini ebet ne ranne grik. Graet ganin un hanter-dro war ar pondalez e tiskennis gant ar skalier, ez is e-maez an ti hag e tistrois, soñjoù du leizh ma fenn, da gefridioù boutin ma devezhiad labour. Nebeut goude kreisteiz ez is adarre war lech ar gwalldaol; kavout a ris ar chloaziadez dres evel ma oa pa oan aet kuit, bepred semplet ha bech ganti o tennañ hech alan. An evezhierez a lavaras din e oa deut dileuridi eus al lez-varn ha savet e oa bet gante ur rentañ-kont eus an darvoud. Ken teñval e oa ar gambr ma choulennis e vije enaouet ur choulaouenn-goar da lakaat war an daolig-noz e penn ar gwele... Nag a boanioù diziwezh o doa lezet o roudoù war dremm ar vaouez e par ar marv. Ur goulenn a ris ouzh an hini glañv. Difretañ a reas un tamm, huanadiñ, damzigeriñ he daoulagad. Ne voe ket avat evit komz. Goude bezañ roet an urzhioù ret, ez is er-maez... Pa savis dal laez diouzh an abardaez, e kavas din e oa gwellaet un tammig dar vaouez paour. Pa choulennis penaos e oa kont ganti, e respontas: »Gwelloch...« hag e klaskas ober un tammig mouschoarzh. Diouzhtu goude, avat, e semplas adarre.