Pa vezer o vageal e bae Douarnenez e klever a-wechoù un trouz iskis : kleier kêr Is a zo o seniñ dindan ar mor.    Marv eo kêr Is, ar gêr villiget, pell zo eo bet beuzet gant ar mor. Met bev eo he brud e Breizh  penn-da-benn. Klevit ar vojenn.    Gwechall e oa ur roue e Kemper, kêrbenn rouantelezh Kerne.    Gwechall gozh avat e oa roue Kerne o chom e Ker Is, rak eno e oa e gêrbenn. Mogerioù bras a oa en-dro da gêr, ha dorioù bras a oa ivez hag a veze digoret evit lezel ar mor da zont e-barzh ha da vont er-maez. Alchwezioù an dorioù -se a veze atav gant ar roue en e gerchenn, staget gant ur chadenn aour.    Ur roue mat e oa ar roue Gradlon. Hag ur gêr binvidik e oa Is. Met an dud eno ne  oant ket mat evel o roue: drouk ha kriz e oa o chalonoù, rak breinet e oant gant ar binvidigezh. Ar re baour no deveze netra da zebriñ ha ne veze roet netra dezho gant ar re binvidik. Lezet e vezent da vervel gant an naon e kornioù ar straedoù, debret e vezent gant ar chas a-wechoù. An ilizoù a chome goullo: ne soñje ket an dud e Doue, ne soñjent nemet en archant hag er plijadurioù: debriñ hag evañ, dañsal hag ebatal.    Ar skwer washañ a veze roet gant Dahud, merch ar roue, e verch nemeti, ur  briñsez ne oa ket kaeroch ha ne oa ket gwashoch egeti e Kerne penn-da-benn. Ar roue a gare e verch, ha ne grede ket difenn outi ren ur vuhez diroll. Ur manach, anvet Gwenole, a lavare dar roue e oa aet skuizh Doue o welout ar peched o ren e Kêr Is, hag e oa tost deiz an distruj hag ar marv evit ar becherien hag evit kêr Is. Dahud avat ne rae forzh. Derchel a rae gant he buhez ebatoù diroll.    Un deiz he doa aozet ur gouel bras, a bade meur a zevezh ha meur a nozvezh, gant arvestoù disakr  e palez ar roue.      Oh mon cher Guest est-ce que tu as compris?