Pa voe kresket ar geot, ha deuet e frouezh, neuze en em ziskouezas ivez an dreog.    Mevelien mestr an ti a zeuas da lavarout dezhañ: Aotrou, ha nech eus ket hadet had mat ez park? Penaos eta ez eus dreog ennañ?    Eñ a respontas dezho: Un enebour din en deus graet kement-se. Ar vevelien a lavaras dezhañ: Fellout a ra dit ech afemp de  dennañ?    Nann, emezañ dezho, gant aon o tennañ an dreog, na ziwriziennfech ivez an ed.    Lezit o-daou da greskiñ betek an eost; ha da amzer an eost, e lavarin dar vederien: Tennit da gentañ an dreog hag en endrammit evit e zeviñ, met dastumit an ed em solier.    Kinnig a reas dezho ur barabolenn all, hag e lavaras: Rouantelezh an neñvoù a zo heñvel ouzh ur chreunenn sezo a gemer un den hag a had  en e bark;    ar bihanañ eus an holl hadoù eo, met paz eo kresket, ez eo brasoch eget al louzoù hag e teu da vezañ ur wezenn, en hevelep doare ma teu laboused an neñv da chom en he brankoù.