Simon a respontas dezhañ: Mestr, ni hon eus labouret e-pad an noz hep tapout netra; koulskoude, war da cher, e taolin ar roued.    O vezañ en graet, e tapjont un niver bras a besked; evel ma torre o rouedoù,    e rejont sin do chenvreudeur hag a oa er vag all, da zont do sikour. Dont a rejont hag e leugnjont an div vag, en hevelep doare maz aent dar foñs.    Simon Pêr, o vezañ gwelet kement-se, en em strinkas dan daoulin ouzh treid Jezuz, hag a lavaras: Aotrou, pella diouzhin, rak ur pecher on.    Rak ar spont a oa kroget ennañ hag en holl re a oa gantañ, abalamour dar pesketaerezh o devoa graet,    kenkoulz evel e Jakez ha Yann, mibien Zebedea, kenvreudeur da Simon. Neuze Jezuz a lavaras da Simon: Naz pez ket aon, a-vremañ e vi pesketaer tud.    Hag o vezañ degaset o bagoù dan douar, e kuitajont pep tra, hag e heuilhjont anezhañ.