 Ur wech tremenet, e oa hanter-noz asur, ha kement-se, Herve , nam eus morse lavaret , nag ar Prijant kennebeut, met kounan a rin va buhez-pad, ken kaer ha ma oa an traoù . Ur vougenn a save eus ar wazhig ha ne oa ket tev-meurbet. Hag ur sklerijenn a skede war al lech mhon dije dleet gwelout ar peulvanoù gevell. Daoust hag int a oant avat ? Seblantout a raent fiñval dres e-kreiz ar sklerijenn, a yae dan em goll alese er vorenn tamm-ha-tamm . A-greiz-holl em eus lavaret da Job  Ha gwelout a rez ar peulvanoù? Job avat nen deus ket gallet respont , ha me am eus paouezet da gomz. Ne oa ken eus ar peulvanoù. Evel ma welit ar wezenn-dilh a zo aze e-kichen an ti , Herve, e oa aze ur paotr hag ur plach er sklerijenn, gant o divrech savet warzu an neñv. Hag en em staget o deus da ganañ, ar vaouez gant ur vouezh, ur vouezh uhel-meurbet, hag ar gwaz gant ur vouezh izel-kenañ, evel ar Rusianed , pe evel an ograou en iliz, dan deizioù ma choari ha pa vez an tad-kozh Herviou o kas ar Gredo, met kaeroch. Dichalloud en lavarout , Herve. Hag ar vaouez a gane, a gane, uheloch-uhelañ eus ur poz dun all, gant ur vouezh sklaer, laouen, ul levenez a save gant ar chan. A ! Poan am befe hel lavarout e brezhoneg , hag e galleg diaesoch choazh.