Naz pez ket aon, tropell bihan, rak plijet eo bet gant ho Tad reiñ deoch ar rouantelezh.    Gwerzhit ar pezh hoch eus, hag roit eñ en aluzen. En em rit yilchier deoch ha ne goshaint ket, un teñzor en neñv ha ne vanko biken, a-belech al laeron ne dostaont ket, hag e-pelech ar preñved ne zistrujont ket.    Rak el lech maz emañ ho teñzor, eno ivez e vo ho kalon.    Ra vo ho tivgroazell gourizet, hag ho lampoù war enaou,    ha bezit evel tud a chortoz ma tistroio o mestr  eus an eured, abalamour pa zeuio ha pa skoio war an nor, e tigorint dezhañ kerkent.    Eürus ar servijerien a vo kavet gant o mestr o veilhañ pa erruo! Me a lavar deoch e gwirionez, penaos en em chourizo, e lakaio anezho ouzh taol, hag e servijo anezho.    Mar deu dan eil pe dan drede veilhadenn, ha mar o chav er stad-se, eürus ar servijerien-se!