Petra a vije graet en amzer gwechall gant ar muiañ lakadur evit ar foenn ? An dra-se a oa boued evit ur bloavezh ; ma vije daspugnet mat, ar chezeg hag ar  saout a vo lart : E-barzh ur gêr vat an ozhach a zo treut, met e loened a zo lart.  Mare ar foenn a zo e miz Even, a-benn emañ an devezhioù an hirañ, eus teir eur eus ar mintin betek unnek eur eus an noz.  A-raok e oa degouezhet ar sklerijenn, ar baotred yaouank hag an dud kreñv yae tram ar foenneg. Pep hini o falch war e skoaz hag o chorn d-istribilh diouzh o senturenn, e-barzh un dornad geot hag ur bannig dour gant gwinegr, e-touez ar maen-falch.  E traoñ ar foenneg e yaent barzh ar  prad, e lech ar chezeg hag ar falcherez na oant ket evit mont tost, damm e oa re zour : an douar  oa re vlot.  Degouezhet war an dachenn labour, pep den a gemere e vaen ha gober un taol lemm de falch, a-raok en em lakaat barzh al labour. Ha goude an eil war lerch egile gant o vrech war-stenn gant o hent, ar geot a gouezhe a daolioù sech, ar baotred a stoke o falch diouzh ar geot ha da heul etre o zent un trouz evel a-han e-giz evit beziñ aesoch taolet ar geot war an douar. Ar filzi a stoke  ouzh ar geot asamblez evel ur mekanig dispar.  Degouezhet betek ar chleuz, pep hini, e falch war e skoaz, en-dro dar penn all : un taol maen diouzh ar falch, en dro dar falchat e-pad teir eur a vont-dont, se dan eil penn ar foenneg.  Ar geot  oa ledet war an douar e rizennadoù eeun. Echuet e oa ar chorn lagenn, ha memes ar penn pellañ toud eus ar foenneg e-lech ne oa ken broenn ha hesk a vije daspugnet evit goloiñ ar bern foen barzh al leur pe gouzer dindan ar saout.  Met dek eur e  oa, an heol a ziskoache, hag ar gwrez dija a lakae ar falcherien da vont goustadikoch : piv na vezi ket bet skuizh goude pemp eur falchadeg ! Int tram kêr da zebriñ lein, ul lein dispar gant vioù fritet, kig-sal, chistr, kafe.  E-pad an amzer-se an ozhach  oa e-barzh ar foenneg gant daou loen-kezeg staget diouzh ar falcherez. En un nebeut amzer ar rest eus ar foenneg, ur chrenn tachenn geot  oa taolet dan traoñ. Goude gant forchoù, ar merched hag ar vugale a lede ar geot.  An heol  betek an abardaez a rae e labour en ur sechiñ ar geot ; en noz, ur chwezh vat barzh ar foenneg, chwezh ar foenn nevez.  An antronoz vije troet ar foen geot gant forchoù pe gant ur mekanik dre gezeg. Ar foenn a oa choazh glas ha memes gleb barzh al lagennoù, dav oa diskouez anezho dan heol.  Goude merenn vihan, ar foenn a vije rodelloù ha renkennadoù an eil penn dan egile diouzh ar foenneg. Ha ma vije sin chlav, tout an dud, bihan ha bras, kozh ha yaouank, paotred ha merched gant forchoù da  ober bernoù diouzh ar foenn ; met dan deiz war-lerch, un tammig heol hag ar bernoù oa ledet en-dro.  A-wechoù e-pad meur a zevezh al labour-se :  verner ha leder en-dro.  An devezh evit charreat ar foenn a zegouezhas. Diouzh ar mintin a-raok mare merenn a vije troet pe ledet ar foenn, ma oa bernet. Goude rodellat e ya diouzhtu ar charr kentañ e-barzh ar foenneg. Tud a oa deuet diouzh ar chêrioù tro-war-dro, tri charr gant pep hini daou loen-kezeg.  Gwazed gant forchoù hir a daole ar  foenn sech e-barzh ar charr. An hini a oa e-barzh ar charr na helle ket chom da ehaniñ : pevar den a daole hep herpel melloù tamm-foenn. Ha labour en doa evit ober ar charr eeun, ha ma gouezhe ar foenn a-hed an hent, brud fall a vije graet dezhañ : Ne ouzes ket ober mat ar charr foenn a vije lavaret dar baotred pe dar merched yaouank a zegouezhe an taol-se gante. Hag alies e oa gwazhoù dour ha fozioù e-barzh ar foenneg da dreuzañ, an dra-se ne renke ket an traoù evit ar charr ma ne oa ket graet  peurvat.  A-benn e vije leun ar charr, unan diouzh ar baotred a bege e-barzh ar fun hir a oa staget diouzh penn-dreñv ar charr ha stlapañ anezhi e penn-a-raok. Ar maout a oa gant an hini a lakae ar fun da gouezhañ etre divskouarn ar march-limon.  Ha goude, tri pe bevar den kreñv da dennañ war ar fun evit stardañ anezhi mat, ur skoulm e-barzh ar chravazh ha bannañ anezhi en tu all ; ur frapad all choazh hag ur skoulm e-barzh ar chravazh all. Bremañ ar foenn emichañs a chomo eeun er charr betek  al leur.  Ar charretour a zegouezhe gant ur charr goullo, a yae tram kêr gant ur charr leun.  Hag ar foenn diouzhtu en-dro e-barzh ur charr all. De heul, merched hag ar vugale gant rastelli koad a oa o kribañ, netra ne chome war-lerch, naet ha glas- brav e oa ar foenneg dre ma yae ar foenn kuit.  E-barzh al leur an nebeut gwazed a ziskarge ar chirri, a rae ar bern foenn.  A-raok, plas ar bern oa bet naetaet, an tuchennoù glazenn oa diblantet, an taol skub gant ur valaenn bezv, ha  goude e oa graet un dorchenn gant duilhoù keuneud evit dar foenn nonpas beziñ war-eeun war an douar, ha chom sech;  Dont a rae ar bern uhel, a-raok echuiñ anezhañ e vije beziñ serret : a-benn ar fin vije goloet gant plouz ha hesk evit dar foenn beziñ e-barzh an dichlav e-pad ar goañv a vo kalz ezhomm eus ar foenn evit al loened.  Dont a rae an abardaez, ar charr diwezhañ  oa e-barzh al leur gant ur mell boked derv. Kanaouenn a youchadeg a oa, skuizh oa an dud, deuet oa mare koan, poent e  oa mont da gemer un tammig repoz en ur zebriñ ur pred mat, en ur evañ un nebeut gwerennoù chistr.  A-benn archoazh e vije dav abred ar mintin mont da falchiñ e-barzh ur gêr all. Ha goude ar foenn e teufe an eost.