Ur   roue mat e oa ar roue Gradlon, reizh  en e soñjoù, en e vuhez, en e oberoù, met deuet e oa ar gozhni warnañ ha gwanoch e oa deuet da vezañ ivez. Met an dud eno ne oant ket mat evel o roue : drouk ha kriz e oa o chalonoù, rak breinet e oant gant ar binvidigezh.    Ar re baour no deveze netra da zebriñ ha ne veze roet netra dezho gant ar re binvidik. Lezet e vezent da vervel gant an naon e kornioù ar straedoù, debret e vezent gant ar chas a-wechoù. An  ilizoù a chome goullo : ne soñje ket an dud e Doue, ne soñjent nemet en archant hag er plijadurioù : debriñ hag evañ, dañsal hag ebatal.