choantaat a rae terriñ e naon gant ar bruzhun a gouezhe diwar taol an den pinvidik; hag ar chas  zoken a zeue da lipat e choulioù.    En em gavout a reas ma varvas ar paour, hag e voe kaset gant an aeled en askre Abraham. Ar pinvidik a varvas ivez, hag e voe sebeliet;    o vezañ e lech ar marv, er poanioù, e savas e zaoulagad, hag e welas eus pell Abraham, ha Lazar en e askre;    o krial, e lavaras: Tad Abraham, az pez truez ouzhin, ha kas Lazar, evit ma trempo en dour penn e viz, ha ma freskaio  din va zeod, rak gwall-boaniet on er flamm-mañ.    Abraham a respontas: Va mab, az pez soñj penaos ech eus resevet da vadoù e-pad da vuhez, ha Lazar nen deus bet nemet poanioù; bremañ eñ a zo diboaniet, ha te a zo er poanioù.    Ouzhpenn-se, bez ez eus ur poull bras etre chwi ha ni, en hevelep doare ha pa fellfe dar re a zo amañ tremen aze, ne chellfent ket, kennebeut ha dar re a zo aze dont dhor chavout-ni.    Ar pinvidik a lavaras:  Da bediñ a ran eta, tad Abraham, da gas Lazar da di va zad, rak pemp breur am eus,