Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak nouzoch ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ de vevelien, o lakaat da bep hini e labour, hag a chourchemenn dar porzhier bezañ dihun.    Chomit dihun eta, rak nouzoch ket pegoulz e teuio mestr  an ti, pe dan abardaez, pe da hanternoz, pe da gan ar chilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha nho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoch holl: Chomit dihun.    Gouel ar Pask hag ar bara hep goell a dlee bezañ daou zevezh goude; ar veleien vras hag ar skribed a glaske an doare da gregiñ e Jezuz dre droidell ha de lakaat dar marv.    Met e lavarent: Arabat e vefe e-pad ar gouel, gant aon na savfe un drubuilh bennak e-touez ar bobl.