Ar vrud eus e zantelez ne chomas ket er vro vihan-ze. An ôtrou Vianney ne zaleas ket da vezan anavezet dre ar bed holl, hag ugent vla arôk e varo, nhalle ken mont er-mêz eus e barouz, kement a dud a deue en pelerinaj evit hen gwelet. A bep tu e choantaed anaout ar beleg a lenne en goueled ar chalonou an treo kuzetan, a anaveze an amzer da zont, a sklerijenne kement hini a choulenne kuzul digantan, en devoa, en lez-varn ar binijen, eun dorn ken flour evit parean gouliou an dud hag eur skiant ken dispar evit o reizan war an hent mat. Lavaret o deus ar visionerien a veve gantan, neus bet kammed nebeutoch eget kant mil den er bla ouz e welet, epad an ugent via divezan eus e vue. Dont a read niverus eus ar Frans, eus holl rouauteleziou an Europ, ha zoken eus broiou pellan an Amerik. An dud-ze a choantae holl tremen dre e gador-govez; alïes nhallent ket; neuze e chortozent anezan war ar blasen, pe en kichen dor an iliz, evit klevet eur ger gantan, ha pa ne vije ken. Etre seitek ha triouech heur bemde, hep diskuiz ebet, e roë dal labour-ze. Red oa bet dezan, pell a oa, kemer eur gompagnunez misionerien evit e zikour en e labour. Ar miraklou a bep seurt a ziwane dre ma tremene; mes ken izel oa a galon ma felle gantan e vije laket an holl miraklou-ze war gont e zantez karet, Philomena.