Eñ a gaso e aeled gant an trompilh tregernus, da zastum e re zibabet eus ar pevar avel, adalek ur penn eus an neñv betek ur penn all.    Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez: pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù da vountañ, ech anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se och  erruout, gouezit Mab an den a zo tost, hag ouzh an nor.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo choarvezet an holl draoù-se.    An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den no anavez, nag aeled an neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Ar pezh a choarvezas en amzer Noe,  evel-se a choarvezo ivez da zonedigezh Mab an den;