Met Doue a lavaras dezhañ: Den diskiant, en noz-mañ memes, da ene a vo goulennet diganit; hag ar pezh ach eus dastumet, da biv e viot?    Evel-se emañ gant an hini a zastum madoù evitañ e-unan, ha neo ket pinvidik e Doue.    Neuze e lavaras de ziskibien: Dre-se, e lavaran deoch: Na vezit ket nechet evit ho  puhez, eus ar pezh a zebrot, nag evit ho korf, gant petra e viot gwisket.    Ar vuhez a zo muioch eget ar boued, hag ar chorf muioch eget an dilhad.    Sellit ouzh ar brini: ne hadont ha ne vedont ket, no deus na kav na solier, ha Doue o mag; pegement ne dalvezit ket muioch eget laboused?    Piv achanoch a chell, gant e holl enkrez, astenn e vuhez eus un ilinad?    Ma ne  chellit ket eta ober memes an traoù bihanañ, perak och nechet gant ar peurrest?