hag, o sevel e zaoulagad etrezek an neñv, e huanadas hag e lavaras: Effata, da lavarout eo, digor-te.    Kerkent e zivskouarn a voe digoret, e deod a voe dizereet, hag e komze hep poan.    Jezuz a zifennas outo na lavarjent kement-se da zen; met mui e tifenne outo, seul vui e vrudent anezhañ.    Souezhet meurbet e lavarent: Kement a ra a zo burzhudus; dar re vouzar e ra klevout, ha dar re vut komz.    En deizioù-se, e oa gant Jezuz un niver bras a dud, hag evel no devoa netra da zebriñ, e chalvas e ziskibien hag e lavaras dezho:    Truez am eus ouzh ar bobl-mañ; rak tri deiz a zo bremañ nem chuitaont ket, ha no deus netra da zebriñ.    Ha mar kasan anezho war yun do ziez, o nerzh o dilezo en hent,  rak darn anezho a zo deuet a-bell.