A-daol-trumm eo deut anat din : paotr an tour-tan eo an Aotrou Doue hervez ma kont ar salm 92.   An Aotrou a ren ! Gwisket eo a splannder,  gwisket a nerzh eo an Aotrou,  gourizet en deus e zargreiz gant galloud.    Diazezet  hoch eus an hollved, ne vrallo ket !  Ho tron hoch eus startaet a holl viskoazh,  a-vepred ez och-chwi o Doue !    Ar stêrioù bras a sav, Aotrou,  ar stêrioù bras a sav o mouezhioù,  ar stêrioù bras a sav en ur grozal.    Kreñvoch eget mouzeh an doureier bras,  galloudusoch eget tarzhioù ar mor  eo galloudus an Aotrou en neñvoù.    Sur-meurbet ha divrall en ho tivizadurioù !  Ar santelezh, Aotrou, a zo dleet dho ti  e padelezh an  amzerioù.Sklaer evel lagad an naer eo ar skeudenn : evel ma vije an Aotrou Doue paotr an tour-tan uhelañ war an douar, o troniñ dreist ar bed a-bezh, kreñv a-enep an nerzhioù gourdrouzus a dag achanomp bemdez. An trech a vo gantañ, sur-mat. Diazezet en deus ar bed na vrallo biken. Arabat spontañ neuze : ma vez an Aotrou ganeomp, piv a vije a-enep deomp ?