Rak, mar pardonit dan dud o mankoù, ho Tad neñvel a bardono ivez deoch.    Met ma ne bardonit ket dan dud o mankoù, ho Tad ne bardono ket kennebeut deoch ho re.    Pa yunit, na gemerit ket ur min trist, evel ar bilpouzed; rak dispenn a reont o dremm, evit diskouez dan dud e yunont. Me a lavar deoch e gwirionez, o  deus o gopr.    Met te, pa yunez, laka chwez-vat war da benn, ha gwalch da zremm,    evit na vo ket gwelet gant an dud e yunez, met hepken gant daz Tad a zo e-kuzh; da Dad a wel e-kuzh hag en rento dit [dirak an holl].    Na zastumit ket teñzorioù deoch war an douar, e-lech maz int distrujet gant ar preñved ha gant ar mergl, hag e-lech ma toull al laeron ha ma skrapont;    met  dastumit teñzorioù evidoch en neñv, e-lech nint distrujet na gant ar mergl na gant ar preñved, hag e-lech na doull ket al laeron, ha na skrapont ket.