Bez e oa un den pinvidik en em wiske gant limestra ha lien fin, hag a veve bemdez en un doare pompadus.    Bez e oa ivez ur paour, anvet Lazar, hag a oa gourvezet ouzh e zor, goloet a choulioù;    choantaat a rae terriñ e naon gant ar bruzhun a gouezhe diwar taol an den pinvidik; hag ar chas zoken a zeue da lipat e choulioù.    En em gavout a reas ma varvas ar paour, hag e voe kaset gant an aeled en askre Abraham. Ar pinvidik a varvas ivez, hag e voe sebeliet;    o vezañ e lech ar marv, er poanioù, e savas e zaoulagad, hag e welas eus pell Abraham, ha Lazar en e askre;    o krial, e lavaras: Tad Abraham, az pez truez ouzhin, ha kas Lazar, evit ma trempo en dour penn e viz, ha ma freskaio din va zeod, rak gwall-boaniet on er  flamm-mañ.    Abraham a respontas: Va mab, az pez soñj penaos ech eus resevet da vadoù e-pad da vuhez, ha Lazar nen deus bet nemet poanioù; bremañ eñ a zo diboaniet, ha te a zo er poanioù.