Eñ a lavaras dezho: Me a wele Satan o kouezhañ eus an neñv evel ul luchedenn.    Setu, e roan deoch ar galloud da gerzhout war an naered, war ar chruged, ha war holl nerzhoù an enebour; ha netra ne chello noazout ouzhoch.    Koulskoude, nen em laouenait ket eus ma sent ar speredoù ouzhoch; met en em  laouenait kentoch eus maz emañ hoch anvioù skrivet en neñvoù.    En eur-se, Jezuz a dridas gant levenez er Spered-Santel hag a lavaras: Da veuliñ a ran, o Tad, Aotrou an neñv hag an douar ma ech eus kuzhet an traoù-mañ ouzh ar re fur hag ouzh ar re skiantek, ha ma ech eus o disklêriet dar vugale! Ya, o Tad, kement-se a zo evel-se dre ma ech eus e gavet mat.    Pep tra a zo bet roet din gant va Zad, ha den ne oar piv eo ar  Mab, nemet an Tad, na piv eo an Tad, nemet ar Mab, hag an hini a fell dar Mab e zisklêriañ dezhañ.    Hag, o tistreiñ ouzh e ziskibien, e lavaras dezho, a-du: Eürus eo an daoulagad a wel ar pezh a welit!    Rak, me a lavar deoch, kalz a brofeded hag a rouaned o deus choantaet gwelout ar pezh a welit ha no deus ket e welout, ha klevout ar pezh a glevit ha no deus ket e glevout.