Kerkent ha m’en em ro ar biniaouer, o c’hwezhañ er sac’h-lêr dalc’het gantañ dindan e gazel, da harpañ mouezh skiltrus e levriad gant son unton e gorn-boud, eilet dija gant ar vombard hag an daboulinig, e teu ar plac’h-nevez war-raok e-kreiz al leur a dalvezo d’ober ar bal, hag e ra un nebeud pazioù en un doare uvel, pe gentoc’h en em laka d’ober pazioù diouzh lusk ar sonerezh».