non ken din da vezañ galvet da vab; degemer achanon evel unan eus da vevelien.    Mont a reas eta hag e teuas da gavout e dad. Evel ma oa choazh pell, e dad a welas anezhañ hag en devoe truez outañ, hag, o redek de gavout, e lamas de chouzoug hag e pokas dezhañ.    E vab a lavaras dezhañ: Va zad, pechet em eus a-enep an neñv hag  a-enep dit, non ken din da vezañ galvet da vab.    Met an tad a lavaras de vevelien: degasit ar sae gaerañ, hag he gwiskit dezhañ; lakait ur walenn war e viz, ha botoù en e dreid.    Degasit al leue lart ha lazhit anezhañ; debromp hag en em laouenaomp,    rak ar mab-mañ din a oa marv, hag eo distroet dar vuhez; kollet e oa, hag eo adkavet. Hag en em lakajont den em laouenaat.    Ar  mab henañ a oa er parkeier. Pa zistroas ha pa dostaas ouzh an ti, e klevas ar sonerezh hag an dañsoù.