Bamet eo Dario Fo dirak un dramaturj venitian eus ar XVIvet kantved, Angelo Beolco, graet Ruzante anezhañ, soñjal a ra eo eñ e-giz e “brasañ mestr gant Molière”. E-kerzh e brezegenn, p’en doa resevet priz Nobel al lennegezh (e Stockholm, 1997), e roas gourchemennoù d« un den a choariva dreist-ordinal eus va douar, nebeut anavezet... zoken en Italia. Hag a zo sur a-walc’h ar brasañ skrivagner c’hoariva bet e kerzh an Azginivelezh en Europa a-raok donedigezh William Shakespeare.” Pouezañ a reas war kalite c’hoariva Ruzante, a zo d’e soñj “tad gwirion ar g-Commedia dell’arte, a ijinas ul yezh dezhañ e-unan, ul lavar dezhañ, ul lavar a c’hoariva hag evit ar c’hoariva, diazezet war meur a yezh : rannyezhoù Traonienn ar Pô, troiennoù latin, spagnoleg, hag alamaneg zoken, kement-mañ mesket gant onomatopeennoù ijinet gantañ. »