(*) E-pad ur varchekadenn e welas Konan Meriadeg, anezhañ unan eus roueed kentañ Breizh, un erminig e raoskl ur wazh he riblou fank. Konan, sachet e evezh gantañ, a reas de gazeg chom a sav, hag eñ arvestiñ ouzh an erminig. Gwech e yae war-raok al loen bihan e feur gwenn-erch, gwech e souze, hag e klaske, adarre, treuziñ al lechid du war ur bod re vresk evitañ. Pennfollet e hañvale ar paour-kaezh loen bezañ o welet ar fank-se.  Abalamour da betra eo ken aonik ? Ha perak ne  dech ket kuit alese ar buanañ ma chell ? a choulennas ar roue digant an ofiser a oa en e gichen. Roue ar Vretoned, un erminig eo; neo ket gloazet anezhañ, met disaotr e fell dezhañ chom. Aon en deus rak ez afe lous e sae gwenn-kann o treuziñ ar wazh-se.  Burzhudusat glander ! a estlammas Meriadeg. An enor a choulenn ma vo diwallet ha savetaet gant ar roue Konan.  Evel pa vije bet intentet gant an erminig langaj an daou zen ha divinet gantañ madelezh Konan, e redas war an dorn a astenne  hemañ dezhañ hag e klaskas repu e plegoù mantell ar roue.  Lavarout a reas Konan dezhañ : E-giz-se e oa gwelloch ganit mervel kentoch eget bezañ louzet. Kentoch mervel eget bout kousiet ! : hiviziken e vo hemañ ger-stur an holl Vretoned. Ha te, erminig, a vo an arouez bev anezhaña ouzhpennas ar roue Konan en ur lakaat anezhañ war e skoed.  (adtroet diwar galleg Youenn Kermorgan, kemeret eñ eus : Le breton parlé vannetais de Merriadeg Herrieu, Embannadurioù Bleun Brug Bro Gwened) 