Met an ael a lavaras dezhañ: Zakaria, naz pez ket aon, rak da bedenn a zo bet selaouet, Elizabed a chano dit ur mab, hag e roi dezhañ an anv a Yann.    Bez e vo evidout un abeg a joa hag a laouenidigezh, ha kalz en em laouenaio eus e chanedigezh.    Rak bras e vo dirak an Aotrou; nevo na gwin, nag evaj kreñv ebet, ha  leuniet e vo eus ar Spered-Santel adalek kof e vamm;    distreiñ a raio kalz eus bugale Israel dan Aotrou o Doue,    hag e valeo dirazañ e spered hag e nerzh Elia, evit treiñ kalonoù an tadoù ouzh ar vugale, hag ar re disentus ouzh furnez ar re reizh, evit aozañ dan Aotrou ur bobl tuet mat.    Zakaria a lavaras dan ael: A betra ech anavezin kement-se? Rak me a zo kozh, ha va gwreg a zo aet war an oad?    An ael a respontas dezhañ: Me eo Gabriel, an hini a chom dirak Doue; degaset on bet evit komz ouzhit ha disklêriañ dit ar cheloù mat-mañ.