Met mar lavar ar merour-se en e galon: Va mestr a zale da zont; ha mar en em laka da skeiñ gant ar vevelien ha gant ar mitizhien, da zebriñ, da evañ, ha den em vezviñ,    mestr a merer-se a zeuio en deiz na chortoz ket, hag en eur na oar ket, e tilamo anezhañ, hag e roio dezhañ e lod gant ar re disleal.    Ar  merer hag a anavez bolontez e vestr, ha neo ket en em zalchet prest, ha nen deus ket graet ar volontez-se, a vo skoet warnañ kalz a daolioù.    Met an hini nen deus ket hech anavezet, hag en deus graet traoù din a gastiz, a vo skoet warnañ nebeutoch a daolioù. Goulennet e vo kalz digant an hini en deus bet kalz, hag e vo goulennet muioch choazh digant an hini a zo bet fiziet kalz ennañ.    Deuet on da lakaat an tan  war an douar; ha petra am eus da choantaat, mar deo dija enaouet?    Met dleout a ran bezañ badezet eus ur vadeziant, ha pegement em eus mall e vefe graet kement-se!    Krediñ a rit on deuet da zegas ar peoch war an douar? Nann a lavaran deoch, met kentoch an dizunvaniezh.