Setu aze ur romantig sichant, e brezhoneg flour,  hag a vir al lenner e krog betek ar fin. Ne oan ket engortoz eus an dro ma kemerfe an traoù diouzh lenn ar penn kentañ, intello un tamm, o tiskouez skrivagnerien o kejout an eil ouzh egile hag o kaozeal eus o labour skrivañ… Nann, suspens zo, a-benn ar fin, ha kemm a ra an ton penn-da-benn pa cheñch ar savboentoù, asambles gant an dezrevellerien.  Traoù zo m eus kavet un tammig re anat, evel istor ar bladenn gollet hag adkavet, pe choazh afer ar viñsaskell : gwirheñvel eo e tegasfe donedigezh ar  viñsaskell an disoch a zegas, met domaj eo e vije bet peuzlavaret er pennad a-raok. Er chontrol, neus ket a wir zisplegadenn evit darvoud souezhus ar penn kentañ, al levr heñvel a oa an daou zen o skrivañ pep hini diouzh e du.  Ne ouezan ket hag-eñ mije ket spiet ur fin evurusoch, evit an Ao. Poder, dan nebeutañ ! met marteze vije bet kement-se ur seurt kliched ?  Lennet e vez buan, didrabas ha gant plijadur, arabat kaout aon den em goll en deñvalijenn