Chom a rae dalchmat, noz ha deiz, war ar menezioù hag er bezioù, o krial hag och en em vloñsañ gant mein.    Pen devoe gwelet Jezuz a-bell, e teredas, e taoulinas dirazañ,    hag e lavaras, o krial a vouezh uhel: Petra a zo etre te ha me, Jezuz, Mab an Doue uhel-meurbet? Da bediñ a ran dre anv Doue, na boagn ket achanon.    Rak Jezuz a lavare dezhañ: Spered hudur, kae eus an den-se.    Ha Jezuz a choulennas digantañ: Pe anv ach eus? Eñ a respontas: Va anv a zo Lejion; rak kalz omp.    Hag e pede start anezhañ na gasje ket anezho er-maez eus ar vro-se.    Bez e oa eno, war ar menezioù, ur vandenn vras a voch o peuriñ.