Me a lavar deoch, e raio reizh dezho prest. Met pa zeuio Mab an den, ha kavout a raio feiz war an douar?    Lavarout a reas ivez ar barabolenn-mañ, diwar-benn tud a grede enno o-unan e oant tud reizh, hag a zisprize ar re all:    Daou zen a bignas dan templ da bediñ; unan a oa farizian, hag egile a oa publikan.    Ar farizian, och en em zerchel en e sav, a bede evel-hen ennañ e-unan: O Doue, da drugarekaat a ran dre ma non ket evel an dud all, a zo laeron, direizh, avoultrerien, nag ivez evel ar publikan-se.    Yunañ a ran div wech ar sizhun, reiñ a ran an deog eus kement am eus.    Met ar publikan, och en em zerchel pell, ne grede ket memes sevel e zaoulagad dan neñv; met skeiñ a rae war boull e galon, o lavarout: O Doue, az pez  truez ouzhin, ur pecher on!    Me a lavar deoch, hemañ a zistroas pardonet de di kentoch eget egile; rak piv bennak en em uhela, a vo izelaet, ha piv bennak en em izela, a vo uhelaet.