Hag e lavaras dezho ar barabolenn-mañ: Douaroù un den pinvidik o devoa roet kalz a frouezh,    hag e soñje ennañ e-unan, o lavarout: Petra a rin? Rak nem eus ket lech a-walch evit dastum va eost.    Setu ar pezh a rin, emezañ, diskar a rin va solieroù hag e savin reoù vrasoch, hag e tastumin enno va holl eost ha va madoù;    neuze e lavarin dam ene: Va ene, kalz a vadoù ach eus a-du evit meur a vloavezh; en em ziskuizh, debr, ev, ha bez laouen.    Met Doue a lavaras  dezhañ: Den diskiant, en noz-mañ memes, da ene a vo goulennet diganit; hag ar pezh ach eus dastumet, da biv e viot?    Evel-se emañ gant an hini a zastum madoù evitañ e-unan, ha neo ket pinvidik e Doue.    Neuze e lavaras de ziskibien: Dre-se, e lavaran deoch: Na vezit ket nechet evit ho puhez, eus ar pezh a zebrot, nag evit ho korf, gant petra e viot gwisket.