Eno e vo goueladegoù ha grigoñsadegoù-dent, pa welot Abraham, Izaak ha Jakob, hag an holl brofeded, e rouantelezh Doue, ha chwi taolet er-maez.    Hag e teuio tud eus ar sav-heol hag eus ar chuzh-heol, eus an hanternoz hag eus ar chreisteiz, a vo ouzh taol e rouantelezh Doue.    Ha setu ez eus re ziwezhañ hag a vo ar re gentañ, hag ez eus  re gentañ hag a vo ar re ziwezhañ.    En deiz-se, e teuas de gavout hiniennoù eus ar farizianed, o lavarout dezhañ: Kae kuit, ha kerzh achan, rak Herodez a fell dezhañ da lazhañ.    Eñ a lavaras dezho: It, ha lavarit dal louarn-se: Setu, e kasan kuit an diaoulien hag ech echuan da reiñ ar yeched dar re glañv, hiziv ha warchoazh, ha dan trede deiz e vo peurchraet ganin.    Koulskoude, ret eo  din bale hiziv, warchoazh hag an deiz war-lerch, evit na choarvezo ket e varvfe ur profed er-maez eus Jeruzalem.    Jeruzalem, Jeruzalem, te hag a lazh ar brofeded, hag a veinata ar re a zo kaset dit, pet gwech em eus choantaet dastum da vugale, evel ma tastum ar yar he chlodad dindan he divaskell, ha neo ket bet fellet deoch!