Eñ a lavaras de ziskibien derchel prest ur vag dezhañ, abalamour dar bobl vras-se, gant aon na vije re wasket ganto.    Rak kalz anezho en devoa yachaet, en hevelep doare ma en em daole warnañ, evit stekiñ outañ, kement en devoa ur chleñved.    Ha pa wele an speredoù hudur anezhañ, e taoulinent dirazañ hag e krient:  Te eo Mab Doue!    Met eñ a chourchemenne start dezho na zisklêrjent ket anezhañ.    Pignat a reas neuze war ur menez, hag e chalvas ar re a felle dezhañ, hag e teujont de gavout.    Hag e lakaas daouzek anezho, da vezañ gantañ, evit o chas da brezeg,    hag evit kaout ar galloud [da yachaat ar re glañv ha] da gas kuit an diaoulien.