Er gambr e ya-tre, ar  paotr war he lerch. Iskis e kav anezhañ, evit doare. Sioul e seblant bezañ. Lod a vez sioul, er penn kentañ, hogen er penn-kentañ hepken ; met disheñvel eo gant hemañ. Pebezh doare da ginnig an traoù ! Tra ken evit-se e lez he douetañs a-gostez evit ar mare, gwelet vo. War ar gwele e ya da astenn, kazhez orgedus. Plijadur he deus o sellet outañ, e veg damzigor. Divorfilañ a ra adarre, ha serriñ mat an nor. Tostaat a ra, dousig, tra ma kendalch hi gant he hardoù tomm, en ur zistagañ ha blev a lez da redek  war he divskoazh noaz, war he bronnoù. Lorch a zo enni gant he blev, o chempenn a ra ken alies ma soñj dezhi a-wechoù gant fent e anavez an disterañ blevenn eus he chlopenn. War ar gwele e teu-eñ da astenn de dro goude bezañ lezet e vantell war ar plañchod. Ur roched a zo gantañ gwisket, aes e vo dezhi choari dan nebeutañ. Marteze ne vo ket re zisplijus an nozvezh. Gant ma pado.