Ul lodenn all a gouezhas en douar mat hag e roas frouezh, o sevel hag o kreskiñ, en hevelep doare ma roas ur chreunenn tregont, unan all tri-ugent, hag unan all kant.    Hag e lavaras dezho: ra selaouo, an neb en deus divskouarn da glevout.    Met, pa voe e-unan, ar re a oa en-dro dezhañ, gant an daouzek, a choulennas  digantañ diwar-benn ar barabolenn-se.    Eñ a lavaras dezho: Roet eo deoch-hu [da anavezout] traoù kuzhet rouantelezh Doue; met evit ar re a-ziavaez, pep tra a zo lavaret dre barabolennoù,    evit o welout, e welont ha nanavezont ket, hag o klevout, e klevont ha ne gomprenont ket, en aon na zistrofent, ha na vefe pardonet dezho o fechedoù.    Hag e lavaras dezho: Ha ne gomprenit ket ar barabolenn-se? Ha  penaos e komprenot ar re all?    An hader a had ger Doue.