Rak roet e vo dan neb en deus; met an hini nen deus ket, e vo lamet digantañ memes ar pezh en deus.    Lavarout a reas choazh: Bez emañ diwar-benn rouantelezh Doue evel ma taolfe un den had en douar;    pe e kousk, pe e sav, noz pe deiz, an had a ziwan hag a gresk hep ma oar penaos.    Rak  an douar a ro anezhañ e-unan, da gentañ ar geot, goude an dañvouezenn, hag ar chreunenn en dañvouezenn.    Ha pa vez darev ar frouezh, e lakaer raktal ar falz ennañ, dre maz eo prest an eost.    Lavarout a reas choazh: Ouzh petra e hañvalin rouantelezh Doue? Pe dre beseurt parabolenn he diskouezimp?    Heñvel eo ouzh ur chreunenn sezo; pa he hader, ez eo ar bihanañ eus holl hadoù an douar;