Seul vuanoch e tremene an amzer, seul belloch e chome Maureen en he gwele. Klañvidik e oa krog da vezañ hag hep paouez e huche, e yude gant an aon ha gant an dichoanag. Dibaouez e kleve ur vouezh izel o chervel anezhi dar marv. Spontusoch-spontusañ e teue da vezañ ken ma  tivizas an Johnsoned distreiñ dar gêr. Seul belloch edo ar wetur diouzh ar gêriadennig, seul greñvoch e kleve Maureen mouezh izel un den och huchal :  « Deus ganin davet ar marv, deus ganin davet ar marv, deus ganin... ». Ne zeue ket a-benn an dud dober war he zro, ken feuls ma teue da vezañ.