Ha me ur pennadig o sellet outañ; non ket chomet re bell avat, rak buan on aet dar red en tu all, kement a aon a oa ennon. Chomet e oa Fridu da harzhal dirak an estrañjour. Met hemañ ne chomas ket  pell gant ar chi, un taol kontell en e gof hag echu. Ha me o redek ken buan en ur leñvañ, ne gomprenen ket ar pezh a choarveze ganin. Piv oa an den sot o redek war ma lerch ? Petra felle dezhañ ? Dre ma reden em eus troet ma fenn ha gwelet an den o redek buan-kenañ war ma lerch. Ken buan ez aen-me, maz on kouezhet, ha nem eus ket bet amzer da sevel adarre da dechout kuit : erru an den em chichen dija, e gontell buket war va zu. Huchet em eus kreñv Sikour din ! Sikour din ! Petra m eus graet  deoch, paz och ken drouk ouzhin ? Hag eñ em chichen ne rae ket van eus ar pezh a lavaren.