Dont a reas un deiz, maz eas en ur vag gant e ziskibien, hag e lavaras dezho: Tremenomp en tu all dal lenn. Hag ez ejont.    E-pad ma oant er vag, e kouske; un taol-avel bras a savas war al lenn, ar vag en em leunie gant an dour hag e oant e riskl bras.    Neuze e teujont de gavout, hag en dihunjont, o lavarout: Mestr,  mestr, ez eomp da goll! Met eñ, o vezañ dihunet, a chourchemennas an avel hag ar mor; ar re-mañ a davas, hag e voe ur sioulder bras.    Neuze e lavaras dezho: Pelech emañ ho feiz? Int, leuniet a zoujañs hag a spont, a lavare etrezo: Piv eta eo hemañ, a chourchemenn memes dan avelioù ha dan dour, hag e sentont outañ?    Dont a rejont neuze da vro ar Chadareniz, a zo dirak Galilea.    Pa voe Jezuz  diskennet dan douar, e teuas a-raok dezhañ un den eus kêr, a oa dalchet gant diaoulien pell a oa. Ne zouge ket a zilhad, ha ne chome ket en un ti, met er bezioù.    Adalek ma welas Jezuz, e krias, hag ouzh en em deurel de dreid, e lavaras a vouezh uhel: Petra a zo etre me ha te, Jezuz, Mab an Doue Uhelañ-Meurbet? Me az ped, na boagn ket achanon.