Met ar Frealzer, ar Spered-Santel a gaso an Tad em anv, a gelenno deoch an holl draoù, hag a zegaso soñj deoch e kement am eus lavaret deoch.    Lezel a ran ganeoch ar peoch; reiñ a ran deoch va feoch; ne roan ket anezhi deoch evel ma ro ar bed. Na vezet ket ho kalon nechet, na spontet.    Klevet  hoch eus em eus lavaret deoch: Mont a ran kuit, hag e tistroan davedoch. Mar karjech achanon, ho pije levenez eus ar pezh am eus lavaret: Mont a ran da gavout an Tad; rak va Zad a zo brasoch egedon.    Ha me am eus e lavaret deoch bremañ, a-raok ma erruo an dra, evit pa vo erruet, e kredot.    Ne gomzin ken kalz ganeoch, rak priñs ar bed-mañ a zeu; ha nen deus netra ennon.    Met evit mach  anavezo ar bed penaos e karan va Zad, ha penaos e ran ar pezh en deus an Tad gourchemennet din, savit ha deomp achann.    Me eo ar wir winienn, ha va Zad eo ar gwinier.