-- Ne ouzer ket mat a belech e teuont; mes setu a lârer: - Ar roue kozh en deus en e jardin ur wezenn-ber burzhudus hag a ro per aour; ur pennad  zo e vije laeret ur  berenn bep noz, ha nhalle den dont a-benn da chout piv e oa al laer. Mab henañ ar roue, ar priñs Fañch, o welet kement-se[,] ach eas da dremen un noz ouzh troad ar wezenn, gantañ ur wareg vat en e zorn, evit tennañ war al laer, neus forzh piv e vije. Mes menel a eure kousket, hag an dewarlerch ar beure e oa aet arre ur berenn gant al laer. An eil mab, ar priñs Erwan, ach eas an noz warlerch da diwall ar wezenn, hag e choarvezas penn-da-benn evel an noz a-raok: menel a eure ivez kousket, hag an  dewarlerch ar beure ez oa arre ur berenn nebeutoch er wezenn. Neuze mab yaouankañ ar roue, ar priñs Arzhur, ach eas ivez de dro da diwall ar wezenn, mes hemañ ne gouskas ket, evel an daou all. War-dro hanternoz, e welas un evn bras, un êgl a lârer, hag a deuas war-eeun dar wezenn, hag a gasas ur berenn gantañ en e veg. Mes pa oa o vont kuit gant e berenn, ar priñs yaouank a dennas warnañ, hag e leuskas ar berenn dan traoñ, hag e nijas kuit gant ur garm spontus. Pa voe deut an deiz, an tri friñs yaouank hag o  zad a em lakaas da glask an êgl, dre ma kredent ez oa kouezhet un tu bennak war-dro. O heuilhañ ar gwad a oa kouezhet eus e chouli, ech ejont betek ur chozh puñs dilezet a oa en ur choad. Eno e paouezjont da welet gwad, hag e lârjont: Aet eo er puñs-se! Ar yaouankañ eus an tri breur, ar priñs Arzhur, a diskennas da gentañ er puñs, ha ne voe ken gwelet goude, ar paour-kaezh!...