Er verhig vad Germénen, choéget guet  Doué aveit discoein den ol, én hé homportemant, er scuir a baud a vertuyeu; e oé bet requis dehi, ag er pen quetan rah ag hé buhé, pratequein ur vertu péhani en dès eid fondæson er sacrefice. Merhuel e hras hé mam, é raug allas ! Ma oé memb deit ag er gavel. Nhi devoé mui nameid hé zad, hag èl men devehé bet déliet en ol misérieu dun dro couéhel ar er verhig peur-men, hé zad ean-memb e ziméas a nehué un herradig amzér arlerh, ha béh erhoal ma hellé déjà sellèt én dro dehi, ma couéhas a nezé hé deulegad  ar ur vamèg randonnus, ar ur vamèg carguet a jalousi ha fal aquerh a galon doh er gueih Germénen. O hui bugalé eurus, peré bamdé e zou câret ha chérisset guet hou mammeu tinèr a galon doh-oh, hà comprénein e hret-hui péguement en en devoé bet dandur ur verhig mahaignet ha quen disté péhani, ag en oaid tinérran memb allas ! e huélas doh hé hosté hag ital dhi, é léh ur vam vad ha carantéus èl e hoès, ur vamèg gùir vourréàués, ha péhani bamdé e yé é colér doh-thi ? er vamèg-men, ag hé zu, en devoé bet ehué…