E-kichen ar choariva relijiel, ar Misterioù, e oa er Grennamzer ur Choariva farsus. Pezhioù- choari laouen, fentus, gros a-wechoù ; pezhioù flemmus, goapaus, un tammig kentelius lod anezho. La farce du Cuvier a zo e Bro-Chall, unan eus ar re vrudetañ. E brezhoneg ez eus deut betek ennomp un nebeut gwerzennoù eus Amourousted an den kozh... Ouzhpenn ar pezhioù farsus edo ivez ar Fablennoùigoù - Fabliaux e galleg... Kavet e vo da lenn el levr-mañ En-dro dar poull diwar La farce du Cuvier ha div fablennig, renket e doare pezhioù-choari : An div glujar hag Ar pallenn etre daou. Ha da echuiñ tri fennad eus Romant al louarn. Displeget eo bet - hag e vez choazh - ar pezhioù berr-se gant Strollad Ar Vro Bagan. Au Moyen-Age, les pièces de théâtres farcesques côtoyaient les pièces religieuses et les mystères. Pièces gaies, drôles, quelquefois grossières ; comédies satiriques, moqueuses, un peu moralisatrices pour certaines.  La Farce du Cuvier  est une des plus connues en France. Quelques versets des  Amours du Vieillard  ne nous sont-ils pas parvenues en breton ? Outre les comédies, les fabliaux étaient également très répandus.