Daou zen a bignas dan templ da bediñ; unan a oa farizian, hag egile a oa publikan.    Ar farizian, och en em zerchel en e sav, a bede evel-hen ennañ e-unan: O Doue, da drugarekaat a ran dre ma non ket evel an dud all, a zo laeron, direizh, avoultrerien, nag ivez evel ar publikan-se.    Yunañ a ran div wech ar sizhun, reiñ a ran an deog eus  kement am eus.    Met ar publikan, och en em zerchel pell, ne grede ket memes sevel e zaoulagad dan neñv; met skeiñ a rae war boull e galon, o lavarout: O Doue, az pez truez ouzhin, ur pecher on!    Me a lavar deoch, hemañ a zistroas pardonet de di kentoch eget egile; rak piv bennak en em uhela, a vo izelaet, ha piv bennak en em izela, a vo uhelaet.    Degaset e voe dezhañ bugale vihan, evit ma  stokje outo; met an diskibien, o welout kement-se, a chrozmole dar re o degase.    Jezuz, o chervel anezho de gavout, a lavaras: Lezit ar vugale vihan da zont dam chavout, ha na zifennit ket outo; rak rouantelezh Doue a zo dar re a zo heñvel outo.