Rall a wech en deus gallet parañ e selloù war stummoù ken brav, ken disi. Choantaat a ra pep lodenn eus he chorf, pep tamm eus e chrochen. Biskoazh bravoch blev nen deus gwelet, ha nhell ket gortoz mui kent dizoloiñ  ar pezh a zo damguzhet gant al lêr strizh hag an nebeudik danvez, evel ur bugel pa wel e brofoù edan ar saprenn. Met gortoz a ra choazh, gwelloch eo pa chortozer, a soñj-eñ. Kregiñ a ra hi da zantañ kig e chouzoug. Dont a ra da azezañ war e zargreiz. Santout a chell ober he morzhedoù tro-dro dezhañ, mezh en deus un tammig eus ar pezh a zistumm e vragoù. Neo ket ar wech kentañ koulskoude ! Ha pell alese ! Donezonet ar plach, a-dra sur. Brav, dreist-holl. Kregiñ a ra an diaoulez da zinozelenniñ e  roched, en ur zarlipat e vruched amañ hag ahont. Mar kendalch e-giz-se nhe devo ket kalz muioch da ober, a soñj eñ tra ma stard-hi e ibil etre he divesker, ur mouschoarzh liboudenn dezhi.