Adalek an XII-vet kantved, emañ hi o koll tachenn. Neo ket ken komzet e lez an Duged; an dudjentil hag ar vourchizien a zilez anezhi nebeut ha nebeut evit ar galleg. Meur a wech e vije bet marvet e-pad an eizh kantved war-lerch ma ne vije ket bet yezh ur bobl hag a zo unan eus he fennañ perzhioù ar fealded gwisket gant ul lodenn bras a-walch a bennegezh (ur pleg fall a lavar lod; hervezon ez eo marteze ar gwellañ pleg a chellfed kaout). Evel ma lavar un oberour breizhat : « Biskoazh kelennet, atav dilezet (pa ne veze ket enebet outañ) gant mistri a bep seurt; disprizet gant ar chêrioù, o chouzañv gwall daolioù an dismantroù, an argadegoù niverus o deus, e-pad ken hir amzer, drastet ha rivinet ar maezioù breizhat o choleiñ anezho a soudarded estren, ar brezhoneg, neo ket hepken chomet bev, met degouezhet eo betek ennomp gant e holl berzhioù-natur. Meo deut e cheriadur, dindan levezon ar galleg ha da heul an holl zarvoudoù meneget uheloch, da vezañ, a-wechoù, distreset muioch pe nebeutoch, chomet eo ar brezhoneg divoulch en e frammadur. Kement a ra e gaerded hag e verkoù anat a zo bet miret gant doujañs en ene ar bobl... E-touez ar bobl vreizhat, e-touez al labourerien-douar, lodenn-diazez anezhi, eo en deus bevet hag e vev ar brezhoneg ».