Degasit al leue lart ha lazhit anezhañ; debromp hag en em laouenaomp,    rak ar mab-mañ din a oa marv, hag eo distroet dar vuhez; kollet e oa, hag eo adkavet. Hag en em lakajont den em laouenaat.    Ar mab henañ a oa er parkeier. Pa zistroas ha pa dostaas ouzh an ti, e klevas ar sonerezh hag an dañsoù.    Gervel a reas unan eus ar servijerien, hag e choulennas digantañ petra a oa kement-se.    Ar servijer a lavaras dezhañ: Da vreur a zo distro, ha da dad en deus lazhet al leue lart, abalamour maz eo distroet yach.    Met hemañ a yeas droug ennañ, ha ne felle ket dezhañ mont en ti. E dad a zeuas er-maez hag en pedas da vont e-barzh.    Met eñ a respontas de dad: Setu, ez eus kement a vloazioù abaoe ma servijan  achanout hep bezañ biskoazh manket daz kourchemenn, ha nech eus biskoazh roet din ur chavrig evit en em laouenaat gant va mignoned.