Kement-mañ a zegoueze e miz du, hervez testeni paperou koz. Surprenet gand  ar vougided ha gand  ar gwall amzer, e kolljont o hent, ha no-doa mui evid  gouzoud dre be du mond nemed an tan euz al listri a welent dirazo.  Hogen, an oll a oar pegen kriz oa Bretoned an amzer-ze.  Beza e oant eonennerien vor, o veva gand al laeroñsiou greet ganto war al  listri. Kustum oant da staga goulaouennou rousin oh kerniel ejenned da bere odoa hualet an treid, ar pez a ree dar goulou beza heñvel eun tamm bennag oh  sklerijenn al listri war ar mor. Evel-se ivez oe faziet ar vag war behini  edo  Gwennig hag he herent. O kredi tehed ar herreg evid mond pell dioh an  aochou, e teujont da steki outo, ha den em goll. Gwennig hepken a hellas en em  zavetei. Perag hi ? Abalamour Doue en-doa a-benn neuze skoet he halon gand e  hras nerzuz ; hag e-pad ma chweze an avel foll, Gwennig, en eur horn euz al  lestr, a bede euz a oll nerz he halon choaz glan. Kredi a reas bale war ar mor  kounnaret, o rei an dorn da Jezuz, ar Pastor mad, euz a behini oa an oan dousa  ha gwenna ; ar gwall amzer a goueze dre-oll ma tremene gantañ. Dizale  kement-mañ oe eun dra wir eviti. Dar mare ma stoke al lestr oh ar roh,  Gwennig ne welas netra en-dro dezi ; hogen, eun dorn a grogas en he hini, hag  a zachas anezi goustadig. Mond a reas da heul, ha ne welas he-devoa baleet war  ar mor nemed pa lakaas he zreid war an aod. Neuze an dorn en-doa he bleinet a  ziskrogas, hag en em gavas he-unan. Noa den dar mare war an aod. Hogen,  pellohig, a-dreñv eur  grehenn, el leh mema penn ar wenojenn a gas war greh  an tevenn, e welas tammou mad a houlou rousin, sanket en douar, hag a zeve o  teuler kalz a voged, hag eur sklêrder a zeblante dond euz an ifern.  Heb aon ebed, ar bugel a dostaas outo. Ha perag he-divije-hi bet aon ? E  gwirionez, dorn Doue en-doa he lezet ; hogen, daoust ha ne ouie ket edo atao  en he hichenn ? Daoust ha ne gleve ket anezañ en he halon ? Dond a reas eta  goustadig beteg ar goulou, a zeve oh ober eun tammig  trouz, ha pa oe tostig, e  welas - tra spontuz ! - eur goan direol hag iferniuz chomet a-za en eun taolkont.  Kerniou-boud leun a win choaz a oa eno sanket en trêz dre o fenn-moan ;  tammou braz a gig moh-gouez a gaved amañ hag a-hont, stlejet war an douar,  hag a daole eur flaer spontuz a lard rostet. Du-ze, podou alaouret, braoigou a  bep seurt, traou deuet euz ar peñseou, e berniou ker braz an eil hag egile, lakaet  el leh medo an dud ouez o koania eun nebeud amzer a-raog.  Pleñch ar barrikennou distoufet, leiz choaz, a lugerne dindan bannou an tan  o krena ; a-gostez, e kichennig ludu ruz eun tantad maro, tud koz ha gwragez  hanter-noaz, mesk-ha-mesk, astennet war an drêz hag an askol, a yoa o hoi o  horvajou gwin-ardant. Ar re-mañ oa ar re no-doa ket gallet tehed da heul ar re  all po-doa gwelet Gwennig o vale war ar mor, eur sklêrijenn skeduz en-dro  dezi. Edont e-touez an drez hag ar spern ; no-doa ket gallet mond pelloh. O  weled  kement-se, Gwennig a zantas he halon o sevel gand heug, hag he-doe  krenienn er wech-mañ, rag moa gwenn evel kerniou ar meneziou goloet a erh ;  abalamour ivez nhe-doa morse gwelet teñvalijenn an dud fall na zoken klevet  hano anezo ; abalamour choaz medo o paouez gweled Doue, ha ma edo  bremañ dirag eur skeudenn euz an ifern ; abalamour, en diwez, mouschoarz ar  74