Met te, pa bedez, kae ez kambr, hag, o vezañ serret an nor, ped da Dad a zo e-kuzh; da Dad a wel e-kuzh hag en rento dit [dirak an holl].    Pa bedit, nen em servijit ket a adlavarioù ven, evel ar baganed; rak krediñ a reont ez eo dre galz a gomzoù e vint selaouet.    Na vezit ket eta heñvel outo; rak ho Tad a oar petra hoch eus ezhomm, a-raok ma  choulennit digantañ.    Chwi eta, pedit evel-henn: Hon Tad hag a zo en neñv, ra vo santelaet da anv,    ra zeuio da rouantelezh, ra vo graet da volontez war an douar evel en neñv,    ro deomp hiziv hor bara pemdeziek,    pardon deomp hor pechedoù evel ma pardonomp ivez dar re o deus manket ouzhimp,