Праз тэрміналогію ткацтва выяўляецца пэўны светапогляд. “Вольная паласа” — гэта адначасова і “вогненная вада”. “А была яшчэ і “зямля” на рушніку, такі рушнік ткала мая бабуля ў Антонаўцы”, — сказала Марыя Васільеўна Гутар, жыхарка в. Казацкія Балсуны Веткаўскага раёна, паглядзеўшы на адзін з ручнікоў бабіцка-валосавіцкай традыцыі ткацтва ў экспазіцыі Веткаўскага музея. Казацкія Балсуны знаходзяцца на памежжы Веткаўскага і Чачэрскага раёнаў. Чалавек, нібы дрэва, з гадамі “урастае” ў сваю зямлю. Яна для яго — самая блізкая, родная, выратавальная. І таму ручнік, абаронца роду, гэта яшчэ і ўнікальная геаграфічна-ментальная карта, на якой можна распазнаць сваю “Новую зямлю” і самога сябе, напрыклад, у коле-ромбе вертыкальнага ланцужка на ўзорным канцы ручніка: “Тут мой захад, і тут — усход” (Алесь Разанаў).