Пракурор: Калі паэтычныя агрэхі Дашынай сьпісваць на жаночую пераменлівасьць характару ды яшчэ пад прыкрыцьцём уяўнага глыбіннага псіхалагізму, то можна дагаварыцца да апраўданьня любых графаманскіх тэкстаў: маўляў, за імі таксама стаіць нешта неспасьцігальнае. Аўтар піша: “Я чую паролі Сусьвету ўва мне і мяне ў Сусьвеце...” Ні больш, ні менш. Колькі стагоддзяў навукоўцы б’юцца над разгадкай сусьветных таямніцаў, а тут берасьцейская паэтка заяўляе, што расчула паролі... Аднак дзяліцца імі з чалавецтвам яна не сьпяшаецца. Што гэта за паролі і з чым іх ядуць, Дашына не гаворыць і, упэўнены, наўрад ці скажа, бо за гэтым сьцьвярджэньнем няма нічога, апроч пустаты, суадноснай з пустатой Сусьвету...