З адной канкрэтнай разнавіднасьцю Japlish я сутыкнуўся ў вялізнай дванаццаціпавярховай унівэрсальнай краме, куды зайшоў купіць бутэльку сакэ. Цётка, якая сустрэла мяне ў гарэлачным аддзеле, пакуль прадала мне — эўрапейцу — бутэльку гарэлкі, распавяла падрабязна, якую гарэлку можна вывозіць зь Японіі, а якую могуць адняць на мытні, і як трэба піць сакэ — падмарожаную ці падагрэтую. Усё гэта трывала хвілін 20 і адбывалася на мове, зь якой 60% я не разумеў ні ў зуб, але ўсё гэта было зроблена з такой ветлівасьцю і добразычлівасьцю, што я ня меў ахвоты ні спыніць цётку, ні ўцячы з той крамы. Замест таго, каб стаяць і мацюкацца ў думках, я склаў перад сабою рукі ў японскім жэсьце ветлівасьці, раз на дзьве хвіліны кланяўся цётцы, а яна кланялася мне, і раз на тры хвіліны я паўтараў arigato gozaimasu…