Прыгажосць казачная! Шкада, што арганізатары выставы не паставілі ў зале пад дыванамі ложкі. Вось бы прылегчы, як некалі дзяды нашыя, пад гэтымі вялікімі жывапіснымі палотнамі з рамантычнымі замкамі, вясёлымі казачнымі героямі, яркімі птушкамі і раслінамі… І паразважаць: над жыццём мінулым і сённяшнім, над яго сэнсам і сакрэтамі шчасця… Прылегчы і ўявіць, як хадзіў у перадваенны час з вёскі ў вёску дзядзька Язэп, і пакідаў людзям на памяць дываны, напісаныя алейнымі фарбамі на саматканым ільняным палатне чорнага колеру. Тварыў жа не толькі дзеля заробку, але і каб развіваць у жыхароў глыбінкі эстэтычны густ, і ў нейкім сэнсе дзеля “асветы мас”. Увасабляў не толькі свае фантазіі, мару народа пра шчаслівае, “райскае” жыццё, жывапісныя краявіды сваёй радзімы, але і багатую гістарычную спадчыну свайго народа. І асноўныя сюжэты дываноў Драздовіча — начныя пейзажы з выявамі сярэднявечных замкаў ці рэлігійных помнікаў: “Замак над возерам”, “Касцёл у Задарожжы”… Яны так хораша перадаюць загадкавасць, таямнічасць, рамантычнасць даўняй Беларусі.