Фінал спектакля трагічны… У душы Сымона засталася жыць памяць пра Ганну, пра іх каханне. І быццам гэтая памяць, гэтае светлае пачуццё дапамагае юнаку ўстаць з кален і “нарадзіць” бессмяротныя радкі, якія на пачатку спектакля чытаў Стары і якія пакінуў яму (усім нам!) як духоўны запавет.