З усяго вышэй напісанага вынікае адно: калі б Генадзь Бураўкін не быў паэтам, ён застаўся б у гісторыі Беларусі як дзяржаўны і грамадскі дзеяч, які і за савецкім часам, і ў першыя гады нашай незалежнасці поруч з Васілём Быкавым, Рыгорам Барадуліным ды іншымі найлепшымі сынамі Беларусі змагаўся за тое, каб жыла, не сышла ў нябыт беларуская мова, літаратура, культура – сама Беларусь.