У нашых краях, напрыклад, вобраз жанчыны-ўрача высокага ўзроўню не выклікаў падазрэння, што яе карера перашкаджае ёй у сямейным жыцці... Ці вось чытала я добрую кніжку Пастыр добры зямлі Нясвіжскайпра цудоўнага протаіерэя Дзмітрыя Хмеля. Звярнула ўвагу і на тое, што жонка святара была шматдзетнай маці, добра гатавала і была ветлівай і гасціннай гаспадыняй; яшчэ яна была рэгентам хора, вельмі добрым рэгентам; і яшчэ яна ўсё жыццё працавала медсятсрой у радзільным аддзяленні, і людзі былі вельмі задаволеныя яе чалавечымі і прафесійнымі якасцямі. Болей за тое, ў постсавецкім кантэксце характэрна, што гэта падаецца як пазітыўны праклад - але не як сенсацыя. Канешне ж, бо падобнага кшталту прыклады ў нас былі самай натуральнай і звыклай зявай. 