– Вельмі розным бывае стан, у якім чалавек прыходзіць да касцёла, – з сумненнямі, крыўдамі, трывогай… Наша старэйшая дачка жыве ў Амерыцы, і атрымалі мы паведамленне, што яна захварэла. Можаце ўявіць, якая роспач ахінула; здавалася, перавярнуўся свет. Муж, малодшая дачка, сын – усе пачалі маліцца. Сама я пайшла да споведзі, прыняла ўдзел у святой Імшы, але мне было надта цяжка, не магла стрымацца і пра-плакала ўвесь час… А прыйшла дамоў – куды што дзелася?.. Па-першае, сэрца супакоілася, па-другое, у размове па тэлефоне мы з дачкою ўсё разлажылі “па палічках”, здалося, што праблема стала больш зразумелая, што мы бачым выйсце з яе… Магу сказаць, што святая Імша для мяне – заўсёды дзень Божай ласкі, а малітва, вера ў Бога – гэта тое, што трымае нас у жыцці.