Такім чынам, культура паводзін ніжэйшых станаў прывілеяванага саслоўя Беларусі на працягу першай паловы ХІХ стагоддзя працягвала захоўваць “сармацкі” — барочны — характар і стылістыку. Апошні пераасэнсоўваўся ідэолагамі рамантычнай школы як канон нацыянальнага стылю. Арыентацыя ўплывовай часткі магнатэрыі на грамадскія рэформы ў духу Асветніцтва выклікала ідэйную атаку на падобную трактоўку нацыянальнага саслоўнага ідэалу. Дадзеную лінію па іншых палітычных меркаваннях праводзілі і расійскія грамадска-палітычныя колы. У выніку вобраз шляхціца–“сармата” набыў у грамадскай свядомасці карыкатурныя абрысы рэтраграда і “мужлана”.