А якія цудоўныя былі – сакавітыя, чырвоныя – невялікія яблычкі невядомай назвы. Мы называлі іх вінёўкамі. Напэўна таму, што панна Альбіна, службовая жанчына, спецыяльна выкарыстоўвала гэтыя яблыкі, калі рабіла віно. Шчаслівымі былі мы дзецьмі. Быў у нас свабодны ўваход у сад, і ў кожную пару мы маглі заскочыць туды, з’есці колькі хацелася ўсялякіх ягад, сліў і іншай садавіны.