— Такое іх багацце ў маёй камп’ютарнай графіцы я звязваю з тым уражаннем, якое на мяне зрабіла ў дзяцінстве наведванне парка-музея камянёў у мiнскім мікрараёне “Уручча”, — тлумачыць Алесь. — І вось тое пачуццё судакранання да чагосьцi загадкавага, дзіўнага, прыгожага, да чагосьцi грунтоўнага, магутнага і... нават хрупкага я доўгія гады спрабую перадаць у сваіх работах любых жанраў. З узростам яно, вядома, неяк трансфармуецца, але не так, каб надта моцна. Напрыклад, з нейкага моманту я не змог прадстаўляць вось гэтыя стылізаваныя валуны — на паперы, на экране — без якога-небудзь нацыянальнага дапаўнення. Ды яно і само прасілася.