— Мне цікава ўсё, што адбываецца ў музеі. Радая той асаблівай увазе, якая нададзеная ў ім ткацтву. Шкада толькі, знікла зала народнай медыцыны — цяпер ад яе застаўся адзін стэнд. Ды і многія іншыя старадаўнія прадметы пахавалі ў сховішча. Кажуць, калі адчыняць астатнія залы, усё вернецца на свае месцы. Паглядзім. І, напэўна, было б правільным надаць музею імя Алеся Мікалаевіча — усё ж ён стаяў ля вытокаў гэтай установы. Але пасля смерці майго мужа раптам пайшлі размовы, што ў стварэнні музея — не толькі яго заслуга, што нехта яму яшчэ дапамагаў. “Хто?” — пытаюся я. У адказ — маўчанне. Дзіўна для мяне гэта ўсё і крыўдна!