Кожным разам, калі я трапляю на фэст, які мае немалую гісторыю і ўсталяваную традыцыю, я міжволі задаю сабе пытанне: ці хопіць у арганізатараў і ўдзельнікаў імпэту, каб і надалей высока трымаць творчую планку? Ці не ператвараецца традыцыя ў застой? Што ў перспектыве — тупік ці новы далягляд? З гэтымі, не надта святочнымі пытаннямі я і звярнуўся на вернісажы да нязменнага кіраўніка пленэра Валерыя Калтыгіна.