Памятаю, як нас эвакуіравалі. Спачатку ехалі на аўтобусе, нас, “палкавых” сем’яў, было 20. А потым на цягніку ў Кіеў. Мне — 6 гадоў. На адной са стаянак, падаецца, у Праскураве (з 1954 года — Хмяльніцкі. — Аўт.), мы з сястрой ідзём да палявой кухні. Як цяпер бачу сябе з кацялком: цягну за руку за сабою двухгадовую сястру Валю. І мне салдат — плюх! — чарпаком прасяной кашы, якую мы потым у цягніку елі, калі ён крануўся. І чаму мы апынуліся ў санітарным цягніку, набітым параненымі, не ведаю. Можа, маці, як і астатнім афіцэрскім жонкам, удалося туды папрасіцца. Або распарадзіўся хто…