Я ўжо згадала юнакоў у курсанцкай форме. Цікава, пра што думалі яны, калі на сцэну падняліся былыя непаўналетнія вязні фашызму? З гадамі ж толькі мы разумеем, што мужнасць пачынаецца не заўсёды на полі бою. Яна не толькі ў тым, каб быць гатовым загінуць за родных, за свой народ, але і ў тым, каб выжыць дзеля сваёй Бацькаўшчыны ў цяжкіх, нечалавечых умовах. А потым — біць у набат, папярэджваць іншых: будзьце пільныя! Не дайце разгарэцца новым узброеным канфліктам! Бабулі, дзядулі паважанага веку паўсталі перад хлопцамі як сапраўдныя героі ўжо таму, што змаглі выжыць, выстаяць у жыцці, прайшоўшы ў дзяцінстве праз здзекі ў канцлагерах, голад і нястачу пад час блакады, акупацыі. Яны ж і цяпер цвёрда стаялі ў страі, плячом да пляча, і хорам спявалі песні пра Перамогу.