Райчонак цяпер “прасоўвае” даволі слушную ідэю: у вёсцы ёсць пустуючыя памяшканні, дык чаму б не перавесці сюды дзіцячы садок, якія займае цяпер палову палаца графа Шырына, — музейная плошча павялічылася б удвая. І яшчэ адзін нявыкарыстаны рэзерв турыстычнай прывабнасці Германавічаў: граф Шырын быў вялікім эстэтам, любіў шпацыры ў маляўнічым дуброўным наваколлі ўласнага палаца. Захаваліся ля музея прыродныя валы і штучныя насыпы для няспешных прагулак па прымузейных да прыкасцельных землях. Добраўпарадкаваць тэрыторыю — і будзе гатова яшчэ адна прынада для вандроўнікаў, зацікаўленых маляванкамі Драздовіча. Сяргей Райчонак перакананы, што і тут можна абысціся без вялікіх грашовых сродкаў. Патрэбны толькі падтрымка мясцовай сельскай гаспадаркі ды энтузіязм сельсавецкіх улад ды вяскоўцаў.