Жывапісная творчасць Уладзіміра Зінкевіча зведала мноства трансфармацый на шляху адкрыцця лёгкапазнавальнага почырку. Пышная манатоннасць жывапіснай манеры аўтара не стварае адчування цяжкаважнасці. Яго карцінам, як невялікага памеру, так і буйнафарматным, уласціва надзвычай свежае эмацыйнае ўспрыманне, глыбокае стаўленне да адбору ўражанняў, выразнасць рытмічнай структуры і заканамернасць усіх дэталей ды элементаў. Вялікае значэнне мае паўтаральнасць матываў у цыклах. Да іх адносяцца дрэвы, заслона туману, таямнічы жаночы вобраз. Такая ўзаемная сувязь сведчыць пра пастаяннае развіццё канцэпцыі творчасці.