У кожнага чалавека рана ці позна ў жыцці наступае момант, калі ён пачынае ацэньваць пройдзены шлях, поспехі і няўдачы, здзейсненае, і тое, што засталося толькі ў марах. Для мяне гэты момант наступіў у пяцьдзесят гадоў. Я амаль фізічна адчула гэта, як нейкі штуршок, сігнал у арганізме.Аглядаючыся на пражытае і перажытае, вылучала тое, што радавала, давала сілы жыць далей. Але як бы само выплывала і негатыўнае, аб чым не хацелася б успамінаць, ад чаго да гэтага часу непрыемна на душы.