“А насамрэч за тымі дзвярыма ўсё ішло паводле ладу, і лад быў поўны хараства. Стол, як заўжды, непахісна стаяў у цэнтры свету, а гаршчкі, кацялкі і нажы круціліся вакол… і кожны гучаў суразмерна хадзе, як прысудзіла яму прырода: нажы цокалі, гаршчкі гулі глінянымі бакамі, глухавата бомкалі адзн аб адзін, а па іх крайчыках нягучна пастуквалі лыжкі, бразгаталі місы, дзынкалі кацялкі, і ўсе рознагалосыя звоны ды гукі складаліся ў музыку, у якой добры знаўца не знайшоў бы заганы і ўславіў бы таемны закон, што кіруе пявучым рухам”.