Самае галоўнае, у чым сказілі Гогаля, – пры перастаноўцы акцэнтаў абсалютна знікла знакамітая гогалеўская іронія, дзеля якой, уласна кажучы, мы 200 год яго перачытваем. Менавіта таму пафаснае, буйным планам паміранне казакаў за Зямлю Рускую выглядае не арганічна, як у арыгінале, а як продакт плэйсмэнт, няўдала інтэграваны ў кіношку. Ранні Гогаль па-добраму сцябаўся з украінцаў, позні Гогаль па-злому сцябаўся з расейцаў – вось і ўся розніца ў ідэалогіі. У экранізацыі Бортка ўсе надта сур’ёзныя, і таму фільм глядзіцца смешна, нават калі на экране адрубленыя галовы і крывішча. Відаць, гэта цераз сваю нацпрыналежнасць жыд Янкель (Сяргей Дрэйдэн) нечакана атрымаўся ў расійцаў, як трэба, як у Гогаля, – таму і стаў, на мой густ, самым яркім вобразам і самай яркай акторскай працай. Але ад шчымлівай любові да сваіх людзей, сваёй зямлі, сваёй мінуўшчыны, якое і робіць аповесць “Тарас Бульба шэдэўрам на ўсе часы, у “бульбастэры не засталося і следу. Зрэшты, нягледзячы на тое, што з вас зрабілі форменны нью-эйдж, мы ўсё адно любім вас, Мікалай Васілевіч!