Ужо з’явіліся ў тым жа Віцебску, у самым яго сэрцы, на месцы былых кварталаў, якія сфармаваліся яшчэ ў магдэбурскім горадзе, якія перажылі, хоць са стратамі, але і Другую сусветную, не перажылі панаванне чырвоных партызан, якія доўгі час рулілі пасляваеннай БССР, піраміды, як пад Каірам. Луксорскія храмы мабыць яшчэ ў далёкай перспектыве, але бліжэйшая перспектыва ўжо праглядаецца. І ўпершыню я асабіста разглядзеў гэтую перспектыву тыдня тры таму, калі ў Мінску адбываўся чарговы архітэктурны фестываль, у межах якога была і вялікая экспазіцыя праектаў. Пра ўзровень нашых дойлідаў згодна выстаўленых прац покуль памаўчым, каб не мацюкнуцца ў сэрцах, але пэўныя тэндэнцыі вызначыць можна, у тым ліку і па віцебскаму гістарычнаму цэнтру, тэндэнцыі, якія закладаюцца віцебскім грамадзянпраектам у выглядзе дому ўрачыстасцяў.