Бо Біблія – таксама і яна – зьяўляецца, па сутнасьці, “целам”, “пісаньнем”, яна выяўляе сябе на асобых мовах, у літаратурных і гістарычных формах, у канцэпцыях, зьвязаных з старажытнай культурай; яна захоўвае памяць пра часта трагічныя падзеі, яе старонкі нярэдка спаласаваныя крывёй і насільлем, у іх гучаць водгаласы сьмеху чалавецтва і цякуць яго сьлёзы, гэтак жа, як узносіцца малітва няшчасных і радасьць закаханых. Для гэтага яе “плоцкага” вымярэньня патрабуецца гістарычны і літаратурны аналіз, які праводзіцца з дапамогаю розных метадаў і падыходаў, прапанаваных біблійнай экзэгезай. Кожны чытач Сьвятых Пісаньняў, нават самы звычайны, павінен мець адпаведнае веданьне сьвятога тэксту, памятаючы пра тое, што Слова апранута ў канкрэтныя словы, у якія Яно ўкладаецца і прыстасоўваецца, каб быць пачутым і зразумелым для чалавецтва.