Усе домыслы пра прызванне Міндоўга на княжанне новагародцамі, як і пра іх жаданне далучыцца да літоўскай дзяржавы, выглядаюць дзіўнаватымі. Літва размаўляла з Новагародкам выразна з пазіцыі сілы. Пад час татарскага нападу на асноўныя землі князя Данілы Галіцкага Новагародак не мог разлічваць на дапамогу сюзерэна і застаўся сам-насам з літоўцамі, якія былі тады вялікай сілай, здольнай здабываць такія магутныя княскія цэнтры, як Полацк ці Смаленск, што па сваёй тэрыторыі і ваеннай моцы і блізка не стаялі з невялікім перыферыйным Новагародскім княствам. Пра пазіцыі новагародцаў можна меркаваць і па тым, як сябе паводзіў Войшалк пасля авалодання Новагародкам. Мясцовыя жыхары не маглі дыктаваць яму свае ўмовы і змусіць прыняць праваслаўе (яго ён прыняў пазней па сваім жаданні). Тым часам, калі літоўскі князь Даўмонт уцёк з Літвы ў Пскоў і стаў князем па дамове з мясцовымі элітамі, то вымушаны быў у якасці ўмовы sine qua non прыняць праваслаўе. Войшалк жа на пачатковым этапе княжання адчуваў у Новагародку поўную свабоду дзеянняў і нават дастаткова жорстка абыходзіўся са сваімі падданымі [3, с. 858]. Цяжка было б усё гэта ўявіць, калі б у Новагародку была моцная баярская супольнасць, з якой літоўскія князі вымушаны былі лічыцца, ці, тым болей, калі б князь быў запрошаны або прыняты сюды паводле пагаднення.