Каля двух гадоў таму на сустрэчу нашага душпастырства моладзі ў Кракаве, дзе я вучуся, завітала група арганізатараў СДМ. Яны заахвочвалі да ўдзелу ў валантарыяце. Ужо тады я ведаў, што хачу быць часткай гэтай цудоўнай падзеі. Але так склалася, што мая асабістая валанцёрская прыгода пачалася толькі за некалькі тыдняў да афіцыйнага распачацця мерапрыемства. На працягу некаторага часу я быў у самым сэрцы валантарыяту – у рэгістрацыйным цэнтры, дзе патрабаваліся людзі для канцылярскай працы. Маім заданнем было адказваць на электронныя лісты і запаўняць анкеты ксяндзоў, якія, напрыклад, забыліся выслаць свой здымак ці іншыя даныя. “Ваша паслуга вялікая”, – такімі словамі на пачатку св. Імшы для валанцёраў у кракаўскіх Лагеўніках звярнуўся да нас мітрапаліт Кракаўскі кардынал Станіслаў Дзівіш. Некалькі тысяч апранутых у блакітнае адзенне маладых людзей на ўсіх вядомых і невядомых мне мовах ад усяго сэрца і з усіх сіл спявалі: “Jesus Christ – You all my life”. Я адчуваў, што набліжаецца штосьці сапраўды вялікае і прыгожае. З кожнага кутка Кракава даносілася музыка, спеў. Горад пачаў жыць па-іншаму. †