Набяжыць гэты варят-вецер, прыпадзе гарачаю шчакою да халоднага лісця і пачне і пачне шалясцець-шапацець аб тых дрэвах, што параскіданы, як і гэтае дрэва, па ўсіх прасторах зямлі. У гэтым шэпце неспакойнага ветру чуліся дакоры тых дрэў і скарга іх на Кучаравае дрэва: і навошта яно так моцна зраслося з гэтым грунтам? І каму яно аддае гэты песенны дар? А для іх, для радні, дзе і быў заложан гэты дар, што дае? Адзін толькі водгук прыгожых песень, толькі водбліск агню, адны толькі іскрачкі з таго кастра, што гарыць для другіх.