Яны ўсе прымалі як дадзенасць: сістэму, ўласнае бяссілле, галечу, свайго шалапутнага сына. Проста спрабавалі ва ўсім дамагацца лепшага: каб заўсёды на стале была ежа — і чым бы ежа гэтая ні аказвалася, падзяліць яе на лустачкі; звесці канцы з канцамі і, нягледзячы на u200bu200bтое, што мы вечна перабіваліся ад палучкі да палучкі, адкласці рубель-другі на дзіцячае кіно, паходы ў музей, кнігі, прысмакі. тыя посуд, начынне, адзенне, бялізну, што мы мелі, заўсёды блішчалі чысцінёй, былі адпрасавалі, залатаных, накрахмалены. абрус — заўсёды бездакорная і хрустала, на Абажур над ёй — ні парушынкі, паркет быў прымеціў і ззяў.