У сучасны перыяд гэтая сітуацыя становіцца ўсё больш і больш характэрнай не толькі для мадэрнісцкага мастацтва, але і традыцыйнага, у якім таксама відавочна заўважаецца “крызіс жанру”, здрабненне тэм і вобразаў, своеасаблівая інфляцыя абясцэньванне зместу. Пры гэтым і ў тым, і ў другім выпадку заўважаецца нарастаючая “дэпрафесіяналізацыя” мастацтва, дыскрэдытацыя “рамяства літаратара”, арыентацыя на ўжо даўно вядомыя ва ўсім свеце падыходы, стылі, творчыя напрацоўкі. Строга кажучы, галоўная розніца паміж традыцыяналісцкім (рэалістычным) і мадэрнісцкім мастацтвам заключаецца ў тым, што калі першае арыентавана пераважна на свядомае захаванне агульнавядомых прыкмет літаратурнага твора (напр., у вершах – традыцыйных рыфмаў, строфікі, метрыкі, тэматыкі), то другое – адпаведна на разбурэнне тых жа самых знешніх прыкмет мастацкіх твораў.