— Аднаго дня да мяне ў Мiнск прыязджае аднакласнiк Паша, якi за два гады скончыў вучэльню, стаў вайскоўцам i якраз ехаў на месца службы, — згадвае Мiкола Аўрамчык. — Сталi гутарыць, як Паша кажа: Коля, а я ж ажанiўся! Пытаюся, з кiм. З Ганнай... У мяне мову заняло... Ганна зехала з iм на Далёкi Усход, а я гады два не мог яшчэ глядзець на дзяўчат — такi гэта быў для мяне ўдар.