І для гэтых самых дзядзькоў, цётачак, маладых параў з вазочкамі і дзеткамі, якія прыходзілі ў лагер, спыненне будоўлі, відаць, было не меншым шокам, чым для Дашкевіча. Людзі, стомленыя ад сваёй бездапаможнасці ў безлічы падобных канфліктаў з забудоўшчыкамі па ўсім Мінску, нарэшце ўбачылі, што актыўнасць можа даваць плён. З’явілася надзея, а за ёй – вера ў лепшае, у сябе самых у тым ліку.