…Выставу яго твораў “Горад майго дзяцінства” бачылі жыхары маленькага пасёлка Стрэшын Гомельскай вобласці, самога Бабруйска, а таксама Мінска, Ленінграда, Масквы, Амахі (ЗША). Жывапісная манера мастака вытрыманая і паэтычная. Два — тры дамы ўздоўж дарогі, плот, брама, галінастае дрэва, старая вулачка — і перад намі Шашэйная ў кастрычніку. Але не архітэктурная пераканаўчасць цікавіць мастака, а непаўторны вобраз дома, які ў творцы адухоўлены. Абрам піша дом як партрэт добра знаёмага чалавека, шукае пластычнай дакладнасці (але гэта — не пратакольная сухасць) і дасягае амаль псіхалагічнай вастрыні характарыстыкі. Мастак памятае, што палатно можа застацца апошнім сведкам, і хлусіць на ім нельга. У той жа час ён шукае і знаходзіць паэзію ў немудрагелістых формах аблічча старога горада, таму работы Рабкіна, акрамя эмацыйнага і жывапіснага складніка, нясуць у сабе гісторыка-мастацкую каштоўнасць.