Тэлефонаў, якія ўмелі б “фоткаць”, тады не было. Фотаапарата ў мяне — таксама. Дый часу неставала: трэба было бегчы на чарговы канцэрт. Але я паспела прачытаць тыя надрукаваныя на машынцы старонкі з рукапіснымі пазнакамі (магчыма, самога кампазітара?). Занатавала штосьці самае важнае ў блакнот — і вырашыла калі-небудзь вярнуцца туды для больш дасканалага вывучэння.