– Не маю маральнага права ні захварэць, ні паехаць некуды, – так празмерна адказна ставіцца да сваіх абавязкаў сацыяльны работнік. – Старыя людзі звыкліся жыць па ўсталяваных правілах. Усё павінна быць размерана, своечасова. Я ведаю, што ім купіць, як прыгатаваць, дзе якую рэч пакласці, якія дровы ў які дзень прынесці. Часцей за дапамогу ім патрэбна некага чакаць, убачыць госця ў сваім доме, даведацца пра навіны. Нярэдка здараецца, што, у чарговы раз завітаўшы да свайго старэнькага, слухаеш яго расказы і разважанні, парады і настаўленні. Гэта для іх важна не менш, чым дапамога. А можа, нават і больш. Іх спакой – іх здароўе, я таксама нясу за гэта адказнасць. І мяне такая акалічнасць не абцяжарвае, а прымушае быць у форме, у руху, адчуваць сябе патрэбнай.