* Калі я вучылася ў старшых класах, усе ў школе ўжо ведалі, што я спяваю. Мы бралі ўдзел у разнастайных песенных конкурсах, выступалі на гарадскіх мерапрыемствах. У 11 класе, калі трэба было ўзмоцнена вучыцца, я нечакана нават для сябе самой прайшла кастынг на ўдзел у другім сезоне народнага тэлешоу “Крутые ребята”. І наша магілёўская каманда ў выніку перамагла ў фінале. Гісторыя на той час ужо канчаткова адышла для мяне на другі план, хаця калі бацькі пачулі пра маё жаданне паступаць у вучылішча культуры, а не на гістфак, яны гэтага проста не зразумелі. “Якія культуры? Ніякіх тут культур! Ідзі атрымлівай нармальную адукацыю!” У выніку ў сям’і было прынята кампраміснае рашэнне: на гістфак я ўсё-такі паступіла, але на завочнае аддзяленне. Сама ж, прапрацаваўшы паўгода ў краме, уладкавалася на працу ў Цэнтр творчасці “Эверэст”, дзе сама некалі займалася ў вакальнай студыі. Тут варта заўважыць, што, яшчэ займаючыся ў вакальнай студыі, я была частым госцем у прафліцэі № 2, бо наш выкладчык па студыі Ірына Буракоўская кіравала ў ліцэі хорам. Мы, дзяўчаты-студыйкі, ставілі з ліцэістамі, удзельнікамі хору, нават сумесныя нумары. Карацей, у ліцэі мяне ўсе добра ведалі. І таму было цалкам натуральна, што Ірына Аляксандраўна перадала лейцы кіраўніцтва ліцэйскім хорам менавіта ў мае рукі.