Напэўна, сярод чытачоў знойдзецца значная колькасьць людзей, якія выдатна разумеюць дух часу майго юнацтва. Тыя, хто (да свайго горкага жалю, у глыбіні душы) не застаў перыяду нараджэньня першай, класічнай беларускай метал-плыні і не адпякаў на шалёных рознастылёвых канцэртах напрыканцы бушуючых 90-х. Тыя, хто імкнуўся працягнуць выдатную справу тагачасных металёвых зорак і разам з тым стварыць асабістае, пазнавальнае гучаньне, выпрацаваць уласны, адметны стыль. Тыя, хто мо й не хацеў, але непазьбежна апынаўся часам у душным, цесным, але такім родненькім “Джоліку” – тыя памятаюць, што калісьці праз размаляваныя сьцены і “рыбны” фон гэтага хардкорнага клубу прайшоў за непрацяглы перыяд існаваньня шэраг малавядомых, але ўпадабаных слухачамі гуртоў, якія сёньня можна сьмела назваць лакаматыўнымі цяжкімі калектывамі сучаснай беларускай метал-сцэны.