Нашы продкі верылі, што асвячоная вярба дапамагала перасцерагчы свойскую жывёлу ад ведзьмаў, ад сурокаў (благога вока суседзяў ці іншых аднавяскоўцаў), спрыяла добрай малочнасці. У сувязі з гэтым гаспадар абыходзіў з галінкамі вярбы ўсе пабудовы, дзе стаяла розная жыўнасць, і тройчы злёгку сцябаў прутком кожную жывёліну, а затым утыкаў яго ў шчыліну сцяны.