Мой дзед быў начальнікам шахты ў Данбасе, і падлеткам я ездзіў на летніх канікулах у Аўдзееўку і Макееўку… Дзед не дажыў да падзей 2014 года, але тыя мясціны вельмі мне блізкія. І я, калі бяру сваіх сына і дачку за рукі і іду з імі гуляць па мінскіх вуліцах, міжволі думаю пра тое, што адбываецца на вуліцах майго дзяцінства, што людзі там бачылі смерць ад кулі або ад асколка снарада, яны адседжваліся ў сырых падвалах і не ведалі, чым накарміць сваіх дзяцей… Гэта не дробязі. Каб такога не здарылася ў Беларусі, мы павінны быць адзінымі і моцнымі.