Тым часам гонарам беларускага народа з’яўляюцца Скарына, Тураўскі, Забражскі, Будны, Сапега, Будзіла, Полацкі і Каінскі. Уся краіна, увесь свет чытае творы Караткевіча і Быкава, Мележа і Танка. Я ганаруся і тым, што на глускай зямлі нарадзіліся адзін з пачынальнікаў жанру беларускай байкі ў рэчышчы рэалізму, перакладчык Альгерд Абуховіч, паэт Янка Бобрык, пісьменнік і паэт Сяргей Іванавіч Грахоўскі, пісьменнік і вучоны Фёдар Міхайлавіч Янкоўскі, пісьменнік Аркадзь Нічыпаравіч Марціновіч. Яны ўнеслі свой важкі ўклад у родную мову і літаратуру, і пакуль ёсць такія маякі, беларуская мова не памрэ. Бо народ як нацыя існуе ў літаратуры, фальклоры, песнях. Не апошняе месца займае паслядоўнасць пакаленняў, калі ўсё наша — роднае — перадаецца ад бацькоў дзецям і ўнукам. Таму мове нашай жыць і жыць.