— Сэнс у тым, каб працэсія зайшла на кожны сельскі падворак, — звяртае ўвагу Анастасія Якавец, — таму што “Ваджэнне Кусты” — гэта пажаданне добрага ўраджаю і прыплоду. У нас на гэтую тэму нават кажуць: “Каго Куста мінае, той господар ураджаю нэ маэ”. Крый Божа, калі не зойдзе Куста на падворак… Мы стараемся да ўсіх завітаць, праўда, апошнім часам, калі сталі ўжо ногі стамляцца, бяром брычку — і паехалі. Спяваем спецыяльныя песні — куставыя. Традыцыя такая, што мы просім абдарыць галоўную гераіню абраду. Гаспадары частуюць хлебам, пірагамі, мёдам, мясам, салам, яйкамі, даюць грошы. Усё спецыяльна рыхтуюць да гэтага дня.