Нават нягледзячы на паланізацыю эліт гістарычнай Літвы, ВКЛ не стала Польшчай. Да канца ХVІІІ стагоддзя ў гістарычнай Літве дзейнічаў свабодны, выбарны заканадаўчы орган — Галоўны З’езд (Вальны Сойм), працаваў юрыдычна незалежны ўрад і мясцовая адміністрацыя, была свая ўстанова замежных справаў — Дзяржаўная Канцылярыя, існавала самастойная фінансавая і эканамічная палітыка, уласны дзяржаўны скарб, асобныя карныя структуры, войска, свая сістэма ганаровых званняў і пасадаў. Нарэшце, у ВКЛ дзейнічалі ўласны закон — Статут, які быў юрыдычным падмуркам незалежнасці нашай старажытнай дзяржавы.