Павучальная, займальная гісторыя жыхароў Затокі, Хахулі, Чарвяка, Апантанага Рыбалова захоплівае і трымае да апошняй старонкі, да апошняй ілюстрацыі. Нашаму паглыбленьню ў Затоку актыўна спрыяе аўтар: кожная з дваццаці двух гісторыяў сканчваецца “на самым цікавым месцы”, бы ў тым бразільскім серыяле (самы час бабулям выключыць “мыльную оперу”, узяць казку Пятра Васючэнкі і нясьпешна чытаць унукам), а пачынаецца зваротам да чытача (хацела напісаць “юнага”, але ўзгадала, што мы пашырылі ўзроставыя межы). Пятро Васючэнка прапануе ўсё рабіць разам, даючы нам магчымасьць стаць ня проста сузіральнікамі дзеяньня, а яго актыўнымі ўдзельнікамі: “Давайце разам зазірнем праз яго (чароўны перыскоп — А.П.) у Каляровую Затоку”; “Чытачы, якія ўважліва сочаць за хадою нашага апавяданьня, адразу заспрачаюцца…”… Аўтар ня проста ўводзіць нас у аповед, але разважае разам з намі, многае тлумачыць, удакладняе, падкрэсьлівае. Усё гэта — з тонкім гумарам і выкшталцоным густам. Пра што гэта сьведчыць? Пра адно: аўтар клапоціцца, дбае ня толькі пра ўсё жывое на зямлі, але і пра свайго чытача, пра нас з вамі. Гэта ня можа не стварыць атмасферу поўнага даверу кожнаму слову аўтара.