Аднак далей, у гістарычнай крутаверці, адбываецца трансфармацыя катакомбавага мастацтва. Яму на змену дзесьці ў IV стагоддзі прыходзіць іканапіс. Такім чынам знакавае мастацтва ператвараецца ў сімвалічнае. Сімвал у адрозненні ад знака ўжо падпарадкаваны нейкай рэчаіснасці і нават, кажучы канкрэтней, удзельнічае ў гэтай рэчаіснасці. Што датычыцца іконы, то менавіта той, хто да яе дакранаецца, як бы акунаецца ў духоўны свет. Адным словам, ікона аб’яўляе звышпрыродную рэчаіснасць. Менавіта ікона разбіла прыняты ў мастацтве трохвугольнік – мастак, твор і глядач, выказваючы тым самым сваю незалежнасць і выўляючы чацвёрты элемент – тэафанію, г.зн., Божую прысутнасць. Таму якраз знаходзячыся перад іконаю, нельга заставацца толькі гледачом: перад іконаю трэба ўкленчыць, трэба маліцца і адараваць прысутнасць Жывога Бога. Не трэба, напэўна, тут прыгадваць, што іканапісец (важна ўсвядоміць, што іконы пішуцца, а не малююцца) павінен прытрымлівацца асаблівых правілаў (канонаў), што, стараючыся аб’явіць Божую рэчаіснасць, павінен трывала маліцца і пасціць.