Напрыклад, возьмем Беларусь. Калі не звяртаць увагі на адзін поўнасцю незразумелы курс аднаго лагера, то другі, як бы нацыянальнаарыентаваны, збольшага кажа жорстка: Беларусь для беларусаў. Прычым тваё паходжанне не мае розніцы — крычы, што беларус, размаўляй толькі па-беларуску, а калі адзін з пунктаў ты адмаўляеш — здраднік, вораг і ўвогуле чужынец і абы-хто. Этнічная разнастайнасць? Што за лухта! Прызнаеш сябе прадстаўніком іншай нацыі, але жывеш і дзейнічаеш у Беларусі? Чужынец і здраднік! І гэта пры тым, што ўсё больш моладзі не надта хоча паглыбляцца ў гэтыя скрэпы (а часам проста плюе на сваю нацыянальнасць) і абірае сабе зручнейшую краіну, сярод якіх Беларусь не лічыцца. То бок праблема існуе, але асноўным прарокам ідэй беларускасці крышачку пляваць — для іх не існуе паняткаў прагрэсу і змены поглядаў.