Падумала, а ці не пайсці б мне працаваць, паспрабую, што гэта такое. А без адукацыі куды цябе возьмуць, тым болей у Воршы. Карацей, уладкавалася ў ЖЭС кантралёрам вымяральных прыладаў. Трэба было хадзіць па сутарэннях дамоў і запісваць паказанні. Было цёмна, страшна. Мяне хапіла на пяць месяцаў. Праца, канечне, за капейкі плюс кантынгент адпаведны. Калі браць людзей паасобку, яны, напэўна, усе нядрэнныя людзі. Але ясная справа, што амбіцый няма, памкненняў нешта дасягнуць у жыцці таксама. Бывала, у дзевяць ранку нехта ўжо прыходзіць нападпітку. Павучальна вельмі было. Гэта быў такі вельмі добры штуршок для таго, каб я нечага дасягнула ў жыцці. Бо мне жыць так, як яны, вельмі не хацелася. Прыйшлося далей развівацца.