Аднак у адрозненне ад іншых, ахвяра Ісуса з Галілеі была бязмежнай і незраўнанай. Ахвяры іншых людзей паходзілі з іх бездапаможнасці і слабасці. Ахвяра Ісуса з Галілеі – з усемагутнасці і велічы. “Ці не разумееш, што Я мог бы прасіць Айца Майго, і Ён выставіў бы Мне зараз больш, чым дванаццаць легіёнаў анёлаў? Але як жа тады здзейсніцца Пісанне, што так мусіць стацца? (Мц. 26, 53-54). Ён, “маючы пастаць Божую, не лічыў сваім здабыткам роўнасць з Богам, але панізіў самога сябе, прымаючы постаць слугі і стаўшыся на падобнасць людзей; упакорыў самога сябе, стаўшыся паслухмяным ажно да смерці, і то смерці крыжовай” (Плп. 2, 6-8).