У жывапісных палотнах Уладзіміра Дзядзюлі высокі прафесіяналізм спалучаецца з філасафічнасцю, глыбокім пранікненнем у самую сутнасць быція. Творы мастака тонка эмацыянальныя і паэтычныя. “Я лічу сваю творчасць падобнай беларускай прыродзе, з яе няяркімі фарбамі, дзе ўсё на паўтонах – някідкае, не кантрастнае, а слізгаценне з аднаго стану ў іншы, без рэзкай змены спёкі ў сцюжу, без штармоў і землятрусаў. Калі параўнаць пейзажы Саряна і прыроду Арменіі, італьянскія матывы, гэта будзе цалкам відавочна. Акрамя таго, гэта і няяўны, схаваны сэнс маіх работ, які прадугледжвае роздум. Сэнс, які кожны павінен вызначыць для сябе, адчуць сябе сааўтарам, – адзначае мастак. – Калі ў мяне пытаюцца: “Як зяўляецца ідэя? Як нараджаецца карціна?” – Я толькі магу адказаць на гэта: “Не ведаю, заўсёды па-рознаму. Гэта можа быць музыка, зносіны, выпадковы эпізод, але на выставе ёсць тры работы, зяўленне якіх абумоўленыя нараджэннем маіх унукаў і ім жа прысвечаныя!”