Вакол вёскі бясконцы зялёны прасцяг густых лясоў. Пушчанскія прасторы паўплывалі і на асноўны прафесійны занятак мясцовых мужчын: пераважна ўсе яны ў свой час падаліся ў леснікі. А калі сыны выраслі, таксама многія пайшлі бацькавай працоўнай дарогай. Жанчыны ж у асноўным працавалі ў паляводчай брыгадзе тагачаснага калгаса “Чырвоны партызан”, які потым далучыўся да некалішняй прыгараднай гаспадаркі – калгаса імя Леніна. Дзеці некаторых мазурчан пасля школы падаліся ў Мінск, Маладзечна, Валожын, там і асталяваліся назаўсёды. У недалёкім мінулым, нейкіх тры-чатыры дзесяцігоддзі таму, Мазурка нагадвала не звыклую невялікую вёску, а хутчэй за ўсё вялікую дружную радню. Жылі тут тры родныя браты, а таму прозвішча Цаюн умацоўвала сваю зайздросную папулярнасць. Калі браты ажаніліся, то паставілі хаты па суседству, з гадамі радня стала разрастацца, як крона дужага зялёнага дрэва.