Безумоўна, аўтар малюе ўтопію. Але ў той жа час яго няможна звінаваціць у празмернай рамантызацыі начнога жыцця. Усё паказана рэалістычна, дакладней нават дакументальна. І галоўнае, без усякіх замашак на арт-хаус, як у таго ж Ціма Сатана. Героі Марчака — гэта жывыя людзі, а не персанажы. Для іх прапісаны толькі адзін сцэнар — сцэнар іх уласнага жыцця, таму тут няма ніякай драмы, кульмінацыі і ломкі характараў. Яны маладыя і прагна цягнуцца да зоркі недасяжных жаданняў, хіба кожны з нас не імкнецца да таго ж?