Валодзя яшчэ штосьці дарабляў-перарабляў, але неўзабаве дапісаў, і мы лёгка запусціліся ў работу. Гэты фільм і стаў маім рэжысёрскім дэбютам у беларускім кінематографе. Напярэдадні запуску Валодзя паставіў перад дырэкцыяй Мінскай студыі дакументальных фільмаў умову: ён паедзе па рэспубліцы разам са здымачнай групай. Значна пазней стане крылатай яго фраза адносна прапаноў паправіць ужо напісаны сцэнарый: “І коскі правіць не буду!”. Але фраза — для рэдактуры і дырэкцыі. А тады, у памятнай паездцы па Беларусі, свой уласны сцэнарый ён папраўляў шмат разоў, знаходзіў новыя мясціны для здымак ці, калі мы з нейкае прычыны апыналіся ў незапланаваным першапачаткова месцы, ён тут жа ўзгадваў (а можа, часам і дапісваў?) адпаведную легенду краю, прапаноўваючы неадкладна ўсё перанесці на кінаплёнку.