З песні слова не выкінеш, асабліва калі яна ўжо гучыць пад гітару. Барды, або людзі, што спяваюць свае песні, - гэта асаблівая каста выканаўцаў, якая ведае нейкі асаблівы падыход да слухача. Калі слухаеш песні пад гітару, то неяк міжволі ўяўляеш вольнае паветра, агонь, які ўночы асвятляе твары тых, хто пасеў вакол, і ўзнікае адчуванне спавядальнасці, шчырасці, нібыта ідзе сяброўская размова. Толькі пакладзеная на акорды. І не так важна, сапраўды ты ў лесе або ў іншай нефармальнай абстаноўцы, ці ў прыгожай зале. Песні пад гітару яшчэ з савецкіх часоў прыцягвалі цёплай чалавечай інтанацыяй або нервам і энергіяй, якія вылучалі людзей неабыякавых. Аўтары і выканаўцы нават у іміджы імкнуліся падкрэсліць сваю адрознасць ад эстрадных артыстаў з прадуманым правільным іміджам. І гэта таксама прываблівала. У наш час усё дакладна гэтак жа. І часам, акрамя спеваў пад зададзены рытм, хочацца паўзаў і ціхіх акордаў.