Усё было ў разгары. Чокаліся за здароўе маладых і іх бацькоў, за шчасце і дружбу. І трохі саромеліся маладыя, калі нейкі захмялелы дзядзька выгукваў зноў, відаць адзінае, якое прыгадалася яму, слова “Горка!” (гарэлка і сапраўды была горкая). Яго падтрымлівала вясёлая плойма гасцей, якія няведама як умясціліся ў вераснёўскім садзе. Яны яшчэ доўгі час не ўгамоньваліся.