Дадзеныя беларускага спіса парэмійнай службы Барысу і Глебу сведчаць, што ў XIV стагоддзі ў Беларусі ўзровень валодання агульнай для ўсіх праваслаўных славян літургічнай мовай быў даволі высокім. Нешматлікія розначытанні тлумачацца, за выключэннем апошняга, зусім не міжмоўнай інтэрферэнцыяй, а іншымі прычынамі. Між тым, беларускі варыянт царкоўнаславянскай мовы таксама можа мець свае асабліваці словаўжывання, аб чым сведчаць пятае і шостае розначытання.