Алена з сынам Валодзем была ўжо ў таварным вагоне разам з іншымі сем”ямі. Дзве дачкі, Зіна і Ліма – былі на руках у праваджаючых родных: жахліва везці малых немаведама куды. Тут дзед Васіль сказаў гістарычную фразу, якую ўсе запомнілі: ”Уся мая сям”я павінна быць тамака, дзе я!” – і забраў дзяўчынак у вагон.