— Гэта быў выдатны мастак і вельмі экстравагантны чалавек. Яго ўсе бязмерна паважалі і, безумоўна, прыслухоўваліся да ягонага меркавання. Альгерд Адамавіч не вучыў нас нейкім заімшэлым стандартам. Ён прыносіў на заняткі альбомы Матыса, Далі, Жоржа Руо, маўляў, трэба рухацца ў гэтых накірунках. Аднойчы ўсе малявалі аголеную натуру. Мне падалося, што я ўжо справіўся з гэтай задачай, таму паставіў сабе ў кутку нацюрморт з таго, што знайшлося пад рукою ў майстэрні, і пачаў яго маляваць.