Вецер ірве, вые, скавыча – штосьці затрашчала на даху, дзынкнула разбітае шкло, але ўсе гэтыя гукі патанаюць у напорным няўрымолівым шаленстве стыхіі. Без маланак і грымот лінуў дождж – нібы там, на небе, утварылася дзірка і з яе хлынула на зямлю цэлая рака.