Горы Чылі былі багатыя на карысныя выкапні. Пасля стагоддзяў каланіяльнага застою і спячкі хуткімі тэмпамі развівалася эканоміка, узніклі новыя руднікі, капальнікі, для работы ў якіх патрабаваліся інжынеры і тэхнікі. У 1846 годзе Ігнат Дамейка стаў ужо прафесарам, а з 1867 па 1883 гады – рэктар Чылійскага Універсітэта ў Санц’яга. Таленавіты ліцвін (беларус) упершыню арганізаваў шырокае вывучэнне геалогіі і мінералогіі Бераговых Кардыльераў, Андаў, пустыні Атакама і Араўканіі, любуючыся яе прыродай, знаходзячы там шмат падабенства з роднымі беларускімі краявідамі. Узышоў наш зямляк і на кратэр вулкана Антука і ўпершыню апісаў яго. Адразу пасля вяртання з Араўканіі таленавіты вучоны напісаў і надрукаваў кнігу “Аўраканія і яе жыхары”. Кніга была добра прынята грамадскасцю, хоць яе аўтар папракнуў чылійцаў за несправядлівае стаўленне да гераічнага, свабодалюбівага народа. І.Дамейка стварыў этнаграфічны музей, увёў у Чылі метрычную сістэму вымярэння, напісаў падручнікі па фізіцы і мінералогіі.