Васіля яна спачатку не вылучала з ліку сваіх равеснікаў. Усе пачалось з летняга вечара на сенажаці, калі ў іх адбылося першае нясмелае каханне. На вачах Ганна вырастае ў незвычайна прыгожую дзяучыну, поўную годнасці, чалавечай шчырасці, дабраты і спагадлівасці. Шчодрымі фабрамі намаляваў пісьменнік партрэт гераіні: “Цемныя, як спелыя вішні, вочы, шаўкавіста-чорныя бровы, чорныя косы, стройны стан.”