Чаму ён назваў акурат гэтых асобаў, невядома. Проста зьляцела з языка. Але справа зусім ня ў прозьвішчах. У згаданай фразе яскрава адбіўся той самы ціхі беларускі супраціў. У дзядзькі, як і ў кожнага беларускага селяніна, задача адна – выжыць, трымацца свайго. Заўтра яшчэ што памяняецца, а гародніна, садавіна, бульбачка, зернейка, кабанчык не дадуць прапасьці. Сам пра сябе, пра дзяцей не паклапоцішся – хто пра цябе падумае? Якраз у гэтым – сакрэт нашай “выжывальнасьці”. І глыбінны сэнс незалежнасьці асобы. Незалежнасьць гэтая абавязкова павінна падмацоўвацца матэрыяльна – згадайце імкненьне да Новай зямлі ў паэме Якуба Коласа. Жабрак залежны, і пра нонканфармізм тут гаварыць ужо не выпадае.