Але трэба прызнаць, што А. Семяновiч надзвычайна ўдала падабраў творы Максiмавы як нешта суцэльнае. Такое ўражаньне ствараецца, калi прачытаць усю кнiжку ўзапар, адразу. Адзiны настрой пiсьменьнiка, адзiная думка прасякае ўсе творы. I адлюстраваньне гэтаму ўсяму даецца ў першым творы “Стогны душы”, як сацыяльна-фiласофскiм уступе да ўсяго далейшага. Пiсьменьнiк i дае малюнак старога жыцьця, у якiм “Навакол адны аграмадныя, гiдкiя комы бруду, бруду дрэннага, гнойнага”… “Я не хачу трываць!” – стогне дух паэта-празаiка-лiрыка. Гэта чуецца ў кожным творы, i гэта супярэчыць усяму, што наплёў у прадмове А. Семяновiч. Дзякуй рэдактару вось якраз за гэта, за ўдалую кампаноўку зборнiку.