Гераіня стужкі, сведка падзей, мінчанка Інэса Александровіч распавяла: “за ўдзел ў антыфашысцкім супраціве мая 30-гадовая маці і яе 21-гадовы брат — студэнт пятага курса будаўнічага факультэта Беларускага палітэхнічнага інстытута былі арыштаваныя нацыстамі 5 студзеня 1942 года, а расстраляныя 12 студзеня. “Іх выдаў чалавек, які пасяліўся у свабоднай пад намі кватэры. З нашага дому былі арыштаваныя і расстраляныя пяць чалавек. Пахаваныя маці і дзядзька ў брацкай магіле каля дарогі да Цэнтральнага аэраклубу ДТСААФ ў Баравой. У гэтай магіле ляжаць 30 тысяч мінчан і ваеннапалонных, мужчын, жанчын і дзяцей. Пад час вайны ваеннапалонныя выкапалі на полі глыбокі роў шырынёй тры і даўжынёй каля пяцісот метраў, дзе і адбываліся расстрэлы. Дарэчы, недалёка знаходзяцца Курапаты, дзе у перадваенныя гады нкусаўцы расстрэльвалі так званых ворагаў народа. Некалькі год таму да гэтай магілы прыходзіла жанчына-яўрэйка, якая пад час расстрэлу абамлела, з цяжкасцю выпаўзла з рова і ў жыхароў вёскі Уручча знайшла выратаванне , — сказала Александровіч.