Таццяна ТРАЯНОВІЧ: — Зараз ёсць маса іншых спосабаў для сцэнаграфіі. Зусім неабавязкова нагрувашчваць лесвіцы і пад’ёмнікі — можна скарыстацца, да прыкладу, мультымедыя-сродкі. Але гэта таксама патрабуе фінансавых укладанняў. Рэжысёрам карысна працаваць з дызайнерамі, прафесійнымі мастакамі, апошнім жа не пасуе рэалізоўваць свае ідэі проста ў чорнай прасторы — яны хочуць ствараць сваю эстэтыку. Выкарыстанне жывой музыкі змушае да пакупкі музычных інструментаў. І не забывайцеся на аўтарскія адлічэнні, якія мы абавязаны выплачваць. Напрыклад, спектакль Наталлі Ляванавай “Па імені Спадар” пастаўлены па п’есе нямецкага драматурга Філіпа Лёле. У Германіі няма паняцця бязвыплатнага паказу. Нас выратаваў інстытут Гётэ, які пакрыў выдаткі па аўтарскіх правах на некалькі паказаў на год. Хацелася б і больш дасканалае светлавое абсталяванне (у наяўнасці толькі базавы камплект, які дае агульнае асвятленне).