Яна не можа дачакацца прыйсця ночы, Яго прыйсця. Паволі яе ахоплівае млявасць і стома, вочы заплюшчваюцца, цела слабее. Праз пару хвілін надыходзіць сон. А разам з ім прыходзіць Ён, Марфей. Ён пакінуў каралёў і герояў без сваіх абдымкаў і прыляцеў да яе. Яна не можа схаваць замілавання і прыхільнасці. І не можа адвясці вачэй ад яго чорнага строя, на якім зіхацяць срэбныя зоркі, ад яго вянка з макавых кветак, якія палаюць на ім сваім вогненна-крывавым колерам. А Ён бярэ Яе за руку, і яны ўзлятаюць. Яна любіць гэтыя начныя рандэву з Ім. Бо кожны раз Ён паказвае ёй нешта новае, невядомае, тое, на што ў рэалі ёй не хапае грошай і часу. Куды яны адправяцца сёння? Яна на хвілінку заплюшчвае вочы, пракручваючы ў галаве розныя варыянты падарожжа, а калі адкрывае іх, то бачыць неверагоднай прыгажосці астравы, падобныя на жменьку раскіданых каштоўных каменняў. Яна адразу іх пазнала: гэта Грэцыя. Марфей вырашыў паказаць Ёй сваю Радзіму, што ж, Яна даўно чакала гэтага знаёмства.