Калі прыгледзіцца, то наратыўная пабудова гэтых урыўкаў досыць складаная. Усяведны наратар, які сачыў за сходам, у дадзеным адцінку відавочна факалізуецца, спачатку, на момант, на Мікіце, а пасля на Пракопе. Гэта “ўнутраная” факалізацыя — мы бачым пачуцці і перажыванні абодвух персанажаў, у наратыў нават пранікае персанальнае, Пракопава маўленне: гэта ягоныя словы “гэты рабочы”. Але ці можна сказаць, што Пракоп і Мікіта тут з’яўляюцца не толькі факалізаванымі, але і самімі факалізатарамі? Кажучы прасцей — ці можам мы прызнаць іх носьбітамі тае веды, якая апісана ў тэксце? Не! Мікіта аніяк не мог бачыць “таячы лёд недавер’я ў сялянскіх сэрцах”, а Пракоп ведаць, што яго аднавяскоўцы былі захоплены “прастатою гутаркі і шчырасцю веры” Брыля. Перад намі відавочны наратыўны парадокс: наратар зазірае ў свядомасць сваіх персанажаў і знаходзіць там пачуцці і меркаванні пабудаваныя на ведзе, носьбітам якой можа быць толькі ён сам, бо толькі з наратарыяльнага пункта гледжання можа быць вядома ўнутранае, псіхалагічнае ўздзеянне прамовы брыгадзіра на сялян. Для гэтай дасведчанасці Мікіты і Пракопа ў сапраўдных настроях аднавяскоўцаў не прыведзена ніякіх рацыянальных падстаў, яна не абмежаваная ніякай гіпатэтычнай формай. Нібы сам наратар залучыў у іх свядомасць сваю веду аб праўдзе сэрцаў сялян, каб пасля паказаць думкі саміх Мікіты і Пракопа як сведчанне поспеху прамовы. Асабліва кідаецца ў вочы абсурднасць выказвання: “калі з прамоваю выступіў гэты рабочы і захапіў сялян прастатою сваю гутаркі і шчырасцю веры ў пераможнасць новых форм жыцця, то Пракопава надзея пагасла”. Варта толькі вылучыць тыя прапазіцыйны ўстаноўкі (propositional attitude), на якім яно пабудавана