Дубоўка адкрыта любуецца Бабарэкам, на твары ягоным з’яўляецца дзіўны выраз супакою і нават пяшчоты. Шчасліва ўсміхаецца Кузьма. Глядзіць перад сабой у задуменні Зарэцкі. Нават Дудар на імгненне забыўся, і прагна слухае Бабарэку ў тым захапленні, ў якім слухаў калісь у дзевятай чыгуначнай школе Пятра Маккавеева, улюбёнага свайго настаўніка.