Відаць, бадай у кожнай беларускай вёсцы захаваліся яшчэ жыхары, якія маюць у сваіх куфрах нешта самабытнае альбо, яшчэ лепш, самі ўмеюць ствараць нешта самабытнае. Шыць і вышываць ручнікі, ткаць, каваць, плесці з саломкі ці рабіць розную прыгажосць з гліны, гатаваць народныя беларускія стравы і спяваць даўнія беларускія песні. Колькі такіх людзей у Беларусі і што ім рабіць са сваімі скарбамі і здольнасцямі, каб ні тое, ні другое не знікла, не згубілася, а ў аўтэнтычным выглядзе перайшло ў спадчыну да новай генерацыі беларусаў? І яшчэ больш набалелае пытанне: як зрабіць так, каб майстры атрымлівалі прыбытак за сваю працу, каб не кідалі яе дзеля безаблічнага заробку на кавалак хлеба? Абмеркаваць сучасны стан беларускіх народных рамёстваў і промыслаў за круглым сталом сабраліся знаўцы і збіральнікі гэтай галіны нашай культуры на чале з намеснікам міністра культуры Тадэвушам Стружэцкім