Падпаха нябось, што беспрацоўны — за сацыяльныя* грошы набыў машыну і прапанаваў мне падскочыць з ім на першамайскія святы ў Фінку, як любоўна мы тут называем Фінляндыю. Я, вядома, згадзіўся, а чаму не. Крыху перажывалі, перабіраючыся праз мяжу, але ніякіх ні памежнікаў, ні мытнікаў так і не ўбачылі, хоць назад з Фінкі Падпаха траляваў звышлімітныя гарэлку і цыгарэты.