Ён працаваў у Саўнаркаме, перакладаў тэксты савецкіх законаў на беларускую мову, быў вельмі блізкі да ўлады… Знаёмы ён быў з усімі беларускімі літаратарамі, ды і з рускімі: з Брусавым, Ясеніным, з Маякоўскім. Гаварыў з Маякоўскім ледзь не за гадзіну да смяротнага стрэла, уяўляеце? Чалавек быў у самым эпіцэнтры тагачаснага жыцця, у эпіцэнтры гісторыі. Потым дваццаць пяць гадоў лагеру і ссылак — і не зламаўся, і працягваў пісаць. Але якія мемуары пакінуў? З гулькін нос, нейтральныя.