Так што калі ў войска прыйшоў час ісці — праблем з фізічнай загартоўкай не было. Тым больш, што на той час ён ужо крыху паспеў папрацаваць слесарам у сельгастэхніцы. Служыў у ракетных войсках. Спачатку — у Печах, затым — у Баранавічах, пасля — у Гродне. Дадому вярнуўся з “чыстымі” пагонамі радавога і цэлым суквеццем армейскіх успамінаў. Хто служыў, той разумее, з якім багажом уражанняў вяртаюцца хлопцы на “дэмбель”. Пагуляў лета цэлае, у наш час можна было пасля арміі тры месяцы гуляць, стаж не перарываўся. І падаўся ў “пажарку”. Гэта быў тысяча дзевяцьсот семдзесят восьмы год.