З гаспадаром зайшлі ў хату, дзеткі кінуліся да яго. Духу не хапіла спытаць, хто ж з пяці шчабетуноў прыёмны. Усе называлі Сяргея Рыгоравіча татам. Ад яго даведаўся, што і ў суседзяў Артура і Наталлі Шостак, акрамя сваіх чацвярых, сям’ю папоўнілі прыёмныя дзеці. ТАКІМ сустрэў мяне сямісот- гадовы Жалудок, які не страціў імпэту, нават калі перастаў быць раённым цэнтрам. Сардэчнасці і цеплыні можна павучыцца ў яго жыхароў.