Магчыма, значная аддаленасць ад райцэнтра і ад вялікіх транспартных шляхоў і яднае жыхароў белабалоцкага наваколля. Як сцвярджае старшыня мясцовага сельсавета Наталля Ламака, жывуць яны тут адзінай з’яднанай сям’ёй. Часам збіраюцца на талаку, калі трэба выканаць нейкую агульную справу. Пры гэтым адмоў у вырашэнні любога пытання ад мясцовых жахароў практычна не бавае. Крыху цяжэй, паводле прызнання Наталлі Аляксандраўны, размаўляць з тымі, хто выкарыстоўвае вясковыя хаты пад лецішчы – зрэдку наведваецца ў маляўнічыя мясціны падняпроўя з Рэчыцы альбо з Гомеля (да абласнога цэнтра ад тутэйшых вёсак не нашмат далей, ніж да раённага), каб адпачыць альбо ўзрасціць мех-другі бульбы. Але шмат хто і з дачнікаў ідзе насустрач, калі справа тычыцца дапамогі ў добраўпарадкаванні ці нейкім свяце.