Зазначу, што ігнараваліся амаль усе пажаданні: схадзіць пакурыць – не; даць швабру і анучу, каб прыбрацца, – навошта; памыцца – потым, дома памыешся і інш. Вялізным было парушэнне і ў тым, што ў пяцідзённы тэрмін так нікому і не прынеслі копіі судовых пастаноў аб прапарушэнні, што не дазволіла не толькі спраўдзіць за што сядзім, але і падаць на абскарджванне.