А напярэдадні фэсту мы сядзелі ў кабінеце дырэктара, пілі гарбату, частаваліся печывам і размаўлялі пра выніковасць клубнай дзейнасці. Да слова, нічога новага не вынайшлі. Кожнаму прафесіяналу вядомы алгарытм поспеху. Усё так, Алена Вацлаваўна атрымала ў свой час вышэйшую адыкацыю і добра разумела, для чаго яна павінна жыць і працаваць у вёсцы. Для таго, каб кожны вясковец пачуваў сябе патрэбным і важным. Каб людзі, што нястомна працуюць на зямлі, часцей усміхаліся і хадзілі ў госці адзін да аднаго. Канешне, для такой высакароднай місіі патрэбна каманда. Алена Гурына яе стварыла, сабрала вакол сябе маладых: і акампаніятара, і мастацкага кіраўніка. Плошча перад СДК стала месцам пастаянных летніх сустрэч і сумесных добрых спраў ці не ўсяго раёна. Чаму на дыскатэкі ў Юрацішкі едзе моладзь не толькі з іншых вёсак, але і з раённага цэнтра? Таму што і вядучыя вечарын не павіннасць адбываюць, і музыка тут — не горш, чым у горадзе. Тое ж і з дысцыплінай, якая апроч жалезнай іншай і не бывае. Вось і атрымліваецца: любяць Гурскую з паплечнікамі, а яны любяць і працу, і людзей. Адсюль — і шчасце. І хто сумняваецца, што шчасце гэтае — заўжды неспакойнае?