З іншага боку, аніяк не могуць мець там месца тыя, хто тут, на зямлі, не як госці, не як падарожныя, не як пілігрымы, а як спадчыннікі іграмадзяне жывуць, зямное любяць ітак яго трымаюцца, быццам ніколі ўжыццё іншае не пераселяцца, не так, як тыя старадаўнія ўгоднікі Божыя, пра каго апостал кажа: “Усе тыя памерлі ўверы, не атрымаўшы абяцанага, атолькі здалёку бачылі яго ірадаваліся, ігаварылі пра сябе, што яны падарожныя іпрышлыя на зямлі; бо тыя, хто так кажа, паказваюць, што яны шукаюць айчыну” (Яўр. 11, 13, 14). І трохі ніжэй: “Таму і Бог не пасаромеецца іх, называючы Сябе іх Богам: бо Ён прыгатаваў ім горад” (Яўр. 11, 16). Не жыве там, у тым слаўным горадзе Каін, які на зямлі горад закладвае, з Богам і бліжнімі няшчыра абыходзіцца і брата ад зайздрсці праследуе. Не жывуць і яго нашчадкі, якіх сынамі чалавечымі, волатамі, квітнеючымі ў сіле, славе і магутнасці зямной, Пісанне называе. Але жыве Авель, які шчыра з Богам, шчыра з бліжнімі абыходзіцца, цярпіць пераслед, а не пераследуе, на зло не злом, а дабром адказвае: нянавісць — любоўю, ярасны гнеў — цярпеннем перамагае. Жывуць і яго нашчадкі, альбо нашчадкі замест яго ўваскрашонага семені, якіх Пісанне называе сынамі Божымі, якія маюць духоўнае нараджэнне ад Бога праз абяцанага Месію, якія тут, на зямлі, гарадоў і харомаў для жылля не ўзводзячы і ні вялікія скарбы, ні славу свету гэтага не здабываючы, а толькі як падарожнікі, жывёлу на пажытак гадуючы, у шатрах жылі. Не жыве, як гаворыць святы Амвросій, у гэтым горадзе разбойнік, з левага боку распяты, які пра часовае жыццё дбае, але жыве разбойнік разважлівы, які, забыўшы пра часовае жыццё і здароўе, просіць і жадае, каб толькі ў тым будучым жыцці, у тым бясконцым Царстве Сваім гэты Цар прадвечны яго ўспомніў. Не жывуць у гэтым горадзе тыя, што тут, на зямлі, грунт шчасця свайго закладваюць, тут спакою, тут раскошы, тут славы і багацця шукаюць. Тут даўжыню дзён, тут залаты век сабе абяцаюць; тут, з гэтай юдолі плачу, ствараюць сабе рай асалоды, а з месца выгнання — айчыну ствараюць. І таму той, вечнай, айчыны не прагнуць і зусім пра яе не дбаюць.