Увогуле, Мінск — гэта такі правінцыйны горад, дзе, у параўнанні з Піцерам ці Масквой, няма моцных тэатральных традыцый, разумееце? У Панявежысе, у Ліцве, ёсць тэатр, а гэта гарадок нават меншы за Маладзечна. І ў савецкія часы мясцовыя жыхары лічылі гонарам і абавязкам сваім хадзіць на адзін і той жа спектакль шэсць разоў на месяц, каб падтрымаць свой нацыянальны тэатр. Вось гэта ўзровень нацыянальнай свядомасці. А некаторыя мінчане нават не ведаюць, дзе наш тэатр знаходзіцца, не кажучы пра тое, што тут адбываецца.