— …да статусу якога вяртаемся. Сямейны доктар ці ўрач агульнай практыкі, які ведае ўсё. Спецыялізацыя патрэбна на больш высокім узроўні. А калі ў чалавека забалела нешта, то ў першую чаргу звяртаецца да агульнага ўрача. Такім я адчуваў сябе ў вёсцы. Даводзілася лячыць лёгкія, сэрца, жывот, усё, што непакоіла хворага. Для мяне было вялікім гонарам быць вясковым доктарам. І ў гарадах пачынаюць адкрывацца амбулаторыі агульнай практыкі. За мяжою спецыялізаваны ўрач толькі там, дзе неабходна ўмяшальніцтва ў арганізм чалавека.