Паводзіны ў многіх відаў жывых арганізмаў знаходзяцца пад моцным уздзеяннем натуральнага адбору і збольшага сынхранізуюцца з рытмамі рэгулярных зменаў у навакольным для іх асяроддзі. Такія біярытмы параўнальна добра вывучаныя ў ізаляваных жывёл у лабараторных умовах. Аднак даследаваць іх у дзікіх жывёл у прыродных умовах нашмат цяжэй, таму што на іх уздзейнічаюць таксама іншыя фактары (акрамя сутачных рытмаў нежывой прыроды), такія як патэнцыйныя партнёры, канкурэнты, ахвяры і драпежнікі. Асобныя жывёлы могуць хаця б часова сінхранізаваць свае паводзіны (каб паляваць у групе, разам абараняцца, размнажацца ці гадаваць патомства і г.д.) ці, наадварот, праяўляць асаблівасці (напрыклад, каб субдамінанты ў групе пазбягалі канфліктаў з дамінантамі ці калі ахвяра вымушана самастойна пазбягаць драпежніка). Падобная сінхранізацыя і тыя эвалюцыйныя фактары, якія ляжаць у яе аснове, застаюцца слаба зразумелымі.