На ціхай вуліцы каля акуратнага, пафарбаванага ў сіні колер доміка стаяў ветлівы мужчына гадоў 60-ці, з якім мы і дамовіліся, што нейкі час нашы рэчы паляжаць у яго. Ні нумара дома, ні назвы вуліцы я не запісваў, запомніў толькі арыенцір (а гэта ў вайскоўцаў галоўнае) — высокую трубу кацельні.