— Вышыўка суправаджае мяне па жыцці, — расказвае Ева Дзмітрыеўна. — І ў маладосці, і зараз, на пенсіі, я заўсёды знаходжу час для вышывання. Калі пачынаю вышываць новы сюжэт, стараюся хутчэй дайсці да завяршэння пачатай справы, таму што хочацца ўбачыць вынік сваёй творчасці. Карціны, іконы, сурвэткі сапраўды атрымліваюцца чароўнымі. І не таму, што сама вышываю, а таму, што так ацэньваюць іх знаёмыя, сябры, дзеці. Вышыванне ўвогуле стала часткай майго жыцця. Думаю: ніколі не пакіну гэтым займацца.