– Я вельмі ганарыўся сваім адпаліраваным бліскучым целам. І цяпер ніякая сякер была мне не страшная. Адзінае, чаго я баяўся – іржы. На ўсякі выпадак дома ў мяне была аліўніца, і я рэгулярна змазваў усе сушчэпы. Але варта было аднойчы забыцца, і я трапіў пад дождж. Пакуль я сцяміў, якая небяспека мне пагражае, мае сушчэпы заржавелі і я ўжо не мог паварушыцца. Так я і стаяў на тым самым месцы пад дрэвам, пакуль вы не выратавалі мяне. Гэта былі сапраўдныя пакуты. За год, што я прастаяў нерухома, у мяне было багата часу аб усім падумаць. І я зразумеў, што больш за ўсё шкадую, што страціў сэрца. Калі я кахаў – я быў найшчаслівейшым чалавекам на свеце! Але немагчыма кахаць, калі ў цябе няма сэрца. Таму я і пайшоў з вамі. Калі Оз споўніць маё жаданне, я вярнуся да каханай і прапаную ёй сваю руку і, вядома ж, сэрца.