Немагчыма ўявіць, як складана было маім дзецям! Колькі фізічных і маральных сіл яны патрацілі, каб пераадолець свае фізічныя асаблівасці і выканаць задуманае! Як цяжка было Насці (Муха-Цакатуха), у якой ДЦП і сутаргавы сіндром, сядзець роўна ў інваліднай калясцы, моцна трымаць “грошык”, пры гэтым выразна вымаўляць свае словы. Як цяжка было Дзіму (Камар), у якога ДЦП і каардынацыйныя парушэнні, ганяцца па сцэне з шабляй у руках за Павуком, завучыць свае словы і вымаўляць іх так, каб глядач яго зразумеў, хаця “непаслухмяны язычок” ніяк не жадаў яму служыць. Як складана было Арсенію (Павук), у якога вялы выражаны тэтрапарэз, абмотваць Муху “сваім” павуціннем і артыстычна выконваць ролю. Многае не атрымлівалася адразу. Але дзеці не здаваліся! Насуперак болю, адчаю, кожны раз робячы над сабой намаганні, прымушаючы сваё цела слухацца, яны ўпарта ішлі да мэты! Дзеці вельмі сур’ёзна ставіліся да сваёй работы, стараліся, вучылі ролі. Бацькі дапамаглі зрабіць касцюмы. Рэпетыцыі праходзілі весела і цікава. Усе дзеці за гэты час вельмі пасябравалі, падтрымлівалі адно аднаго.