Хатка наша стаяла апошняя ў самым канцы сяла. Далей былі пясчаныя горы, а потым лес. Восенню 1943-га вельмі часта да нас у двор прыходзілі пераначаваць паліцаі і немцы. Напэўна, страшна ім было ісці ноччу па лесе далей на Глуск. А мама вельмі баялася, што нас могуць пазабіваць. Таму, калі хто чужы быў на двары, яна замыкала дзверы, але ўсё роўна ноч не спала. Аднойчы ў дажджлівы халодны восеньскі вечар немец прыйшоў нават да нас у хату. Сеў на лаўку і сядзіць моўчкі. Мы з братам (ён за мяне старэйшы на два гады) ужо спаць хочам, а мама кажа: “Дзеткі, не спіце, пагуляйце яшчэ трошкі”. Баялася яна: невядома, якія там думкі ў галаве ў таго немца…