У лістах да мяне ў войска ў 85-86 гадах, мае сябры ды сяброўкі, пішучы пра свае клопаты ды розныя падзеі, часта пісалі і пра Анатоля Сыса. Я, будучы ў войску, атрымаў ня шмат лістоў ад яго, але добра ведаў, што робіць Анатоль Сыс. 6 кастрычніка 1985 году Едрусь Акулін піша мне: “Гляджу зараз на тваю жыцьцярадасную ўсьмешку на здымку і думаю, што нечым яна нагадвае мне блазнавата-хітрую ўсьмешку Цішкі (вясковая мянушка бацькі Анатоля Сыса Ціхана Сыса, якой мы часам называлі і Анатоля – А.Б.), у ёй – усё. (…) Днямі адбылося паседжаньне прэзідыуму праўленьня саюза пісьменьнікаў БССР. Абмяркоўвалася творчасьць маладых. Нарэшце спамянулі Цішку, побач з Глёбусам, пра мяне – нічога. Сумненьні, расчараваньні… ” 27 сьнежня 1985 году Едрусь Акулін паведамляе: “Днямі пачнуцца вакацыі. Ня ведаю, што рабіць? Прасіў Сыса А. разьведаць наконт тэрміну здачы рукапісу пасьля дапрацоўкі, а ён маўчыць, як мойвы аб’еўшыся...”.