— Безумоўна. Каханне ў нашым сучасным разуменні — адно, каханне людзей, якія прайшлі праз гэты жах і не зламаліся, падтрымалі адзін аднаго і дасягнулі прафесійных поспехаў, павагі, пашаны ад іншых — гэта іншае. Мне здаецца, што мы ў разы драбней людзей таго пакалення. Вось на іх азірацца, у іх вучыцца і шанаваць тое, што яны нам далі, што падарылі. Толькі зараз, з узростам, я па-сапраўднаму пачынаю шанаваць тое, што яны для мяне зрабілі. Я вырасла побач з імі, амаль дваццаць гадоў мы жылі разам. Заўсёды лічыла сваю бабулю маёй другой маці. Таму што яна на мяне болей траціла часу, бо мае бацькі былі занятыя. Сказала б, што па-сапраўднаму сямейнае выхаванне я атрымала ад дзядулі і бабулі. І якасці, якія ў сабе выпрацавала — іх мне далі яны. Бабуля і дзядуля. А гэта — у першую чаргу ўбачыць у кожным чалавеку добрае. Не шукаць падвох, падман, наадварот. І чысціня, наіўнасць, магчыма, дзіцячыя, ува мне ад іх засталіся да сённяшняга дня.