Так што прэм’ера атрымалася ў поўным сэнсе слова “цэнтрысцкай”: са спасылкамі на многія нашумелыя пастаноўкі, цікавай для знаўцаў і тых, хто сочыць адно за сюжэтам (маўляў, дык чым завершыцца гісторыя?). Засталося дачакацца, калі ж гэты спектакль да свайго стацыянарнага існавання далучыць яшчэ і фестывальныя паказы. Акурат іх і не хапае сёння Новаму драматычнаму, пакуль крыху адарванаму ад агульнага тэатральнага жыцця краіны і замежжа.