Так атрымалася і гэтым разам. Але… Спектакль не дайшоў пакуль да той ступені спеласці, каб незаўважна для гледача сам “раставаў у роце”: яго даводзіцца “жаваць” ды па некальку разоў “перажоўваць”, перш чым каўтнуць. Вядома, далёка не ва ўсіх выпадках патрэбна “падатлівасць” матэрыялу: хай будзе сапраўдны “супрамат” — галоўнае, каб было жаданне яго пераадольваць. Апошняе ж цягам першай дзеі патроху знікае, і таму да другой часткі, дзе ў фінале фармулюецца ідэя і становяцца зразумелымі многія ранейшыя дэталі, “выжывуць” не ўсе. Справа не ў трох з гакам гадзінах, якія працягваецца спектакль, не ў іх зместавым напаўненні — справа ў спосабе данясення ўсяго задуманага да гледача.