Мая раніца ўжо больш за дваццаць два гады пачынаецца аднолькава правільна і выдатна: у 6.45 мы з сабакам выходзім на шпацыр. Мы з жонкай не можам сабе ўявіць жыццё без ірландскіх сетараў. Цяпер наша жыццё ўпрыгожвае і прыхарошвае 8-гадовая прыгажуня Марфа. Яна адпускае мяне толькі на працу, у астатні час заўсёды побач. Гэта ўзор абсалютнай і бескарыслівай пэўнасці і адданасці. Апошні тыдзень разам з намі жыве яшчэ адзін вельмі разумная, далікатная, маладая і непераборлівая Шэльма. Яна засталася самотнай пасля раптоўнай смерці гаспадара – вартаўніка нашага дачнага ўчастка ў Раўбічах, і з наступам халадоў мы забралі яе з сабой у Мінск. Карыстаючыся выпадкам, я прашу дапамагчы знайсці ёй гаспадароў сярод добрых людзей.