Мы сышлі ўніз. Усмешлівая мурынка ў белай балетнай пачцы прывітала Эмана па імю і падвяла нас да століка побач са сцэнай. На ёй звіваліся па шастах дзявулі, на якіх былі толькі туфлі-“шпількі” і трусікі, не большыя за шнурок.