Падчас гутаркі ўдзельнікі сустрэчы даведаліся, што ў 1941 годзе, калі пачалася вайна, Аляксею Санталаву толькі-толькі споўнілася 16 гадоў. Жыў ён у гэты час у Расіі. Разам з бацькамі працаваў у калгасе, быў трактарыстам. Людзі верылі, што перамога не за гарамі, таму нават думкі не дапушчалі, што такім юнакам – амаль дзецям – давядзецца ўзяцца за зброю. Тым не менш, ваенная драма расцягнулася на доўгія чатыры гады. У 1943-м ва ўзросце 19 гадоў маладога чалавека прызвалі ў армію. Разам з часцю, у якой служыў, накіраваўся на Далёкі Усход. Удзельнічаў у Маньчжурскай аперацыі ў якасці мінамётчыка. Пасля вайны яшчэ пяць гадоў працягваў службу на Камчатцы. Быў старшынёй, камандзірам узвода. Менавіта ў гэты час вывучыўся на вадзіцеля. З прафесіяй, атрыманай у час ваеннага ліхалецця, не развітаўся аж да выхаду на заслужаны адпачынак.