Канешне ж, строгая рэалістычная скіраванасць выкладання жывапісу і малюнка задавальняла не ўсіх вучняў, асабліва тых, хто нейкім чынам сутыкнуўся з павевамі найноўшага французскага мастацтва, што на пачатку ХХ ст. моцна набірала сілу. Каб быць цалкам аб’ектыўным, прывяду толькі адзін прыклад — з “Успамінаў” былога вучня школы Мсціслава Дабужынскага: “…Я пачаў хадзіць у школу рысавання Трутнева, сівога, з адным вокам, мастака-перасоўніка. Там было зусім тое ж самае, што і ў Пецярбургскай школе заахвочвання мастацтваў: тыя ж нудныя гіпсы, акантаванае лісце, вушы і насы, тая ж штрыхоўка. І ўсё гэта было зусім нецікава, і я хутка перастаў туды хадзіць…”. А потым будучы сусветна вядомы мастак павышаў сваю кваліфікацыю ў Пецярбургу ды Германіі. Былі і некаторыя іншыя, хто характарызаваў сістэму выкладання ў школе Трутнева як “традыцыйную, халодную і педантычную”, дзе “расквітнеў тусклы натуралізм”. Але не трэба забываць, што школа павінна была даць не гатовых “геніяў”, а толькі першапачатковыя веды ў малюнку і жывапісе, перш чым яны прадоўжаць свой шлях у вялікае мастацтва. Так ці інакш, але, да прыкладу, будучыя заснавальнікі Парыжскай школы, атрымаўшы тут азы рысавання, пачыналі свой зорны шлях менавіта адсюль, са школы Трутнева. І гэта факт, які ніхто не можа аспрэчыць.