Пайшоў я ўночы вартаваць. Залез на вышкі і пазіраю зверху на коней. У мяне над імі, каб цяплей было, салома на жэрдкі накідана. Ляжу, не варушуся і пазіраю праз шчылінку. 3 вечара коні стаялі ціха, хрумалі сена. Дзесьці каля поўначы перасталі есці, давай пераступаць з нагі на нагу, давай чмыхаць, калаціцца ўсім целам. Быццам бягуць і спыніцца не могуць. Праз якую гадзіну паваліла з маіх канякаў кавалкамі пена.