Уважліва агледзеўшы тэрыторыю, абкрочыўшы яе, вырашыў, што турыстам мне б тут сапраўды захацелася яшчэ пабываць. Не збянтэжыла нават дарога, якая вядзе да хутара: асфальтаваны шлях, вядома ж, быў бы пажаданы, але затое як узнімаецца ў чалавека настрой, калі ён пасля калдобін і выбоін аказваецца ў хутарской ідыліі. Вялікую заклапочанасць выклікаюць у Дзмітрыя перабоі з электрычнасцю, якія здараюцца ў летні перыяд, калі на хутарах і вёсках на поўную магутнасць пачынаюць працаваць электрапрылады. Таму аб набыцці міні-электрастанцыі ён задумаўся. Натуральна, хвалюе магчымае павелічэнне падатковай нагрузкі. У гэтым пытанні, мяркуе суразмоўца, неабходны дыферэнцаваны падыход: адна справа, калі хтосьці займаецца падобнай дзейнасцю непадалёк ад буйных гарадоў, іншая, калі яна вядзецца дзесьці ў глыбінцы. Да ўсяго, калі не канвеернымi цацкамі ў якасці сувеніраў тут гандлююць, а прапануюць рэальны нацыянальны культурны прадукт. “З мясцовымі ўладамі праблем няма ніякіх, жывем у міры і згодзе, сябруем, — кажа Дзмітрый. — Можа, калі-небудзь і афіцыйную падзяку ад іх атрымаю. Лепельскі ж райвыканкам нядаўна ўзнагародзіў мяне граматай за ўдзел у фестывалі “У госцi ды лепельскага цмока”.