Праграма ж Акадэміі тэатра, кіно і тэлебачання пры Універсітэце Любляны (Славенія) акурат і вылучылася цэласнасцю, дазваляючы скласці ўражанне пра Школу. Яе навучэнцы імкнуліся стварыць у сваіх фільмах партрэты людзей, што з пэўных прычын адрозніваюцца ад звычайных славакаў. Домен Марцінчыч у “Божых дзецях” абраў героямі падлеткаў, чые бацькі спавядаюць вучэнне Крышны. Катарына Марана зняла стужку пра хлопчыка-аўтыста Бенджаміна, які вельмі любіць цягнікі і нумары (“Бенджамін”). А Катарына Рэшак у “Маё імя — люстэрка” стварыла партрэт маладой мусульманкі Айны: яна імкнецца выбудаваць уласную стратэгію паводзін у сучасным горадзе. Гэтая адзіная лінія — тэма ўпісанасці, уладкаванасці незвычайнага чалавека ў звычайнае грамадства, розныя варыянты яе вырашэнняў, — паўтаруся, дала магчымасць скласці ўяўленне пра курс, нацыянальную кінашколу, якая мае ўжо плеяду моладзі са сваімі поглядамі ды індывідуальнасцю.