Я стараўся зрабіць так, каб дзеянне фільма разгортвалася там, дзе нават планіроўка адпавядала б падзеі. Разумееце, мала хто як мае быць ведае, як насамрэч уладкавана рэзідэнцыя, і таму кожны герой паводзіць сябе па-рознаму, у тым ліку ў залежнасці ад таго, наколькі ён ўпэўнена арыентуецца ў будынку. Герой Татума не ведае, дзе што знаходзіцца, а герой Фокса – не ўяўляе, што можна зрабіць, у той час як тэрарысты бегаюць па будынку, быццам яны тут галоўныя. Але іх Белы дом адкідае, таму што яны ў ім лішнія.