Звычаі, традыцыі — нібы добрыя песні, што дапамагаюць нам знаходзіць згоду, паразуменне. І ўдалечыні ад Бацькаўшчыны беларусы, згадваючы родныя мясціны, з любоўю ды замілаваннем гавораць пра мудрых старэйшых суродзічаў, якія неўпрыкмет, без асаблівай дыдактыкі ўкладвалі-перадавалі ў нашыя розумы й сэрцы каштоўны жыццёвы досвед многіх папярэднікаў. Для мяне ж такім адметным суразмоўцам быў дзядуля, Нікандр Мікалаевіч Рабрэй. Ён прайшоў праз ГУЛАГ, але захаваў у душы вялікую любоў да сваёй зямлі, усяго роднага. Гадзінамі мог дзед Нікандр апавядаць пра традыцыі, звычаі палешукоў — мы ж абодва з Палесся. Часам здавалася: ведае ён гісторыі, што нібы падказваюць правілы належных паводзінаў практычна ў кожны дзень года...