Вясельны абрадавы вянок ствараўся ў «дзявочы вечар» – вечар перад вяселлем – дзяўчатамі, якія разам пелі абрадавыя песні і рабілі ўпрыгожанні. Паводле традыцыі яго рабілі са штучных кветак, асцерагаючыся, што калі краскі завянуць, загіне і каханне. Акрамя кветак вянок упрыгожвалі рознакаляровымі, пераважна чырвонымі, стужкамі. Вянок сімвалізаваў цнатлівасць, таму яго не маглі надзяваць дзяўчаты, якія выходзілі замуж другі раз, або тыя, хто згубіў цнатлівасць да вяселля. У народзе казалі: «згубіла (або страціла) свой вянок».