I доўга, доўга панаваў бы мір у іх кватэры і ва ўсім доме, калі б не гэты бабчын улюбёнец, кот Васька. Трэба ж было яму трапіць у рукі паветраплавальнікаў. Мала хіба яму па гарышчах лазіць, вераб’ёў ганяць,— дык не! — пацягнула і ката ў паветраную стыхію. Праўда, калі гаварыць шчырую праўду, сам Васька ніколечкі не вінаваты ў сваіх лётніцкіх практыкаваннях: гэта справа Янкавых рук, Янкава задума.