Рэжысёр-пастаноўшчык зазначаў, што перанёс дзеянне ў 1970 — 1980-я гады, але ў касцюмах чытаецца куды шырэйшая часавая палітра. Перад гледачом праносіцца міліцэйская ўніформа першай паловы ХХ-га стагоддзя, традыцыйная вышыванка (хоць і не зусім зразумела, навошта модніца Мар’я Антонаўна пасля ружовага спартыўнага касцюму і таго самага “леапарду” прыйшла да Хлестакова ў нацыянальным строі), клятчатыя баулы “чаўнакоў”. З ліхіх дзевяностых дадалася і неўтаймаваная жорсткасць: да крыві збіваюць афіцыянта, які “не так” абслугоўваў Хлестакова, а Дабчыньскага і Бабчыньскага напрыканцы спектакля безапеляцыйна душаць папругамі.