Як мы бачым, тых капіталаў, якімі распараджаліся браты, цалкам хапіла б на набыццё прыстойнага маёнтка. Чаму яны гэтага не зрабілі? Магчыма, таму, што арандаваць было больш выгадна (мне вядома, што Ігнат на нейкі час нечакана стаў уладальнікам зямлі ў маёнтку Пласкавічы, але даволі хутка пазбавіўся ад яе). У савецкай гістарычнай навуцы часта пісалі пра паноў-эксплуататараў, але для памешчыка, якім бы ён ні быў, яго сяляне заставаліся не толькі галоўнай крыніцай багацця, але і яго асабістай уласнасцю, а да яе людзі ставяцца куды больш ашчадна, чым да чужой. А вось эксплуатацыя, на што выракалі сялян арандатары і субарандатары маёнткаў, была на парадак вышэйшай, бо людзі ўжо заплацілі свае немалыя грошы наперад, і зусім не для таго, каб палепшыць жыццё чужых прыгонных, а каб зарабіць на іх. Пачынаючы з 1793 года, Ян Марцінкевіч быў, хутчэй за ўсё, у якасці эканома, або выконваў нейкія іншыя функцыі пры браце. Зрэшты, магчыма, што хоць Ян і жыў па суседстве з братам, але служыў у арандатараў радзівілаўскага маёнтка Заўшыцы Масальскай або Канапацкага, бо ён згадваецца толькі ў гэтай вёсцы і вёсцы Мазалі.