Жыццё – вядома ж, якое. Але тэатр заўсёды быў не толькі люстэркам жыцця, а і яго альтэрнатывай. Калі ўсё жыццё было працята хлуснёй, тэатр спрабаваў гаварыць праўду. Бо гэта закон існавання тэатра і мастацтва ўвогуле: калі жыццё – штодзённыя хістанні ўлева-ўправа адпаведна палітычным амбіцыям, дык тэатр – захавальнік вечных каштоўнасцей; калі жыццё – гэта грошы плюс купоны плюс талоны, дык тэатр – прытулак Душы; калі жыццё – недарэчны маскарад, дык тэатр – гэта Тэатр. Менавіта з вялікай літары.