– Тое! Вось вам і пекла і рай – вось такія яны. Мы – у свеце мёртвых. І нам усім так бясконца ехаць. І везці бясконца свае мары, думкі, свой боль, свае расчараванні, свае надзеі. Мы не пастарэем, не памром ужо, двойчы не паміраюць. Мы тут – вечныя. І вечныя будуць тыя пачуцці, з якімі мы селі ў аўтобус.