Я думаю, што ідэальнай была бы форма беларускай, нацыянальнай царквы, якая б служыла духоўнай падтрымцы менавіта беларуса. Бо калі я сёньня чую заклікі маліцца за расейскага Патрыярха, то мне гэта чужое. У прынцыпе праваслаўныя павінны маліцца за ўсіх, за ўвесь сьвет, але я ў першую чаргу хачу маліцца за сваю Беларусь, таму і заўсёды нешта пратэстуе ў маёй душы: чаму гэта я мушу маліцца за патрыярха чужой дзяржавы? Вось гэты элемент для мяне чужы, і думаю, што чужы для многіх праваслаўных вернікаў-беларусаў . Гэта ўвогуле небясьпечная зьява, калі Царква, па сваёй волі, ці без яе, сьвядома ці несьвядома, служыць русыфікацыі. Для душы праваслаўнага беларуса гэта вельмі небясьпечны сімптом.