Колькi разоў я назiрала ў абласной бiблiятэцы падобную сцэну. Студэнт, што спяшаецца на заняткi, мiнае расчыненыя дзверы пакойчыку, дзе ў шафках знаходзяцца карткi з шыфрамi кнiг. Заходзiць у абанементны аддзел. Выстойвае чаргу. З надзеяй працягвае бiблiятэкару сшытак, у якiм запiсана назва патрэбнай кнiгi. А праз секунду чуе Ну колькi можна паўтараць! Iдзi, адшукай у картатэцы шыфр кнiгi, а потым ужо станавiся ў чаргу! Страчаныя 20 хвiлiн. У пакойчыку з шыфрамi, як заўсёды, душна. Цэлы тлум моладзi за сталамi карпее над шуфлядамi ды шукае патрэбныя карткi. Студэнт падыходзiць да шафкi. Прабягае вачыма па шыльдачках. Патрэбнай шуфляды няма. Падобна на тое, што калега з факультэту атрымаў падобны адказ каля стала з абанементамi.