Пасля ў пятніцу скручвалі ў клубок тое, што было напрадзена за працоўны тыдзень. З прыходам вясны пачыналася снаванне - рабілася аснова для будучай тканіны. І тут не абыходзілася без магічных дзеянняў. Вялікая ўвага надавалася рытуальнай чысціні выканаўцы. Адразу пасля завяршэння снавання, аснову здымалі са сцяны. Пакідаць яе на ноч забаранялася. У адваротным выпадку жанчыну магла напаткаць смерць, або ў яе магло нарадзіцца нямое дзіця, а хатняя жывёла рабілася лёгкай здабычай ваўкоў. Найлепшым днём для працы лічылася пятніца - жаночы дзень. Забаранялася снаваць у суботу і ў некаторыя каляндарныя святы. Калі трэба было перанесці гатовую аснову з хаты ў хату, гэта рабілі толькі пасля заходу сонца. А калі перавозілі кросны, на іх вешалі замок і загортвалі ў тканіну, каб ніхто не згледзеў і не сурочыў. Уменне ткаць лічылася адным з абавязковых для нявесты. У многіх індаеўрапейскіх народаў фігуруе вобраз дзяўчыны-ткаллі.