Уладзя сядзеў у дворыку інтэрната і чытаў Біблію. Падняў галаву да птушак у празрыста-светлым небе: жураўліны клін ляцеў проста на сонца… Падумаў: “Бог ёсць святло. Значыць, маё вяртанне з цемры да святла, ёсць… вяртанне да… Бога... Усё проста? Усё так проста!.. Мы жывем, пакуль імкнемся да святла, пакуль святло ў нас перамагае цемру...”