Ля вадаспада ёсць дзе выкупацца, дзе нырнуць, дзе зладзіць пікнік, і, нягледзячы на u200bu200bсціпласць добраўпарадкавання, у летні час там заўсёды нехта ёсць. Бадзёрыя хлопцы на мясцовых нумарах тоўпяцца з паўтарашкамі вакол шашлыкоў у шызым дыме, немаладыя пары рассейваюцца і занураюцца кожны ў сваё — нехта, седзячы на u200bu200bкамянях, курыць, гледзячы на u200bu200b ваду, хтосьці спрабуе дастаць з-пад камянёў якога-небудзь ракападобнага. У такіх месцах, яшчэ не кранутых пліткай “Бесер” і сметніцамі з кучаравым каваннем, заўсёды ўзнікае супярэчлівае пачуццё: з аднаго боку, хочацца дзяліцца імі, як цудам, з іншага — цуд, выстаўлены на святло і продаж, часта цьмянее і губляе сваю чароўнасць. Што рабіць з гэтай супярэчнасцю, нашая экспедыцыя прамаўчыць.