У душы Налівайка пацьвельваў з Мусьліна і ягоных “паэтычных пердлаў”, да таго ж аднойчы злапаў паэта на плагіяце, але, кульнуўшы тры куфлі дармавога “жыгулёўскага”, са шчырай дрыготкай у голасе заклікаў творцу напісаць заяву ў пісьменьніцкі зьвяз, а агораўшы чацьвёрты, здушана-ўрачыстым голасам, траха не са сьлязінай у вачох, прасіў сябра прачытаць што-небудзь з яшчэ не надрукаванага.