Раб цярпліва шукае, стукае ў зачыненыя дзверы, зачыненыя сэрцы, пачынае крычаць, маліць аб дапамозе. І нарэшце разумее, што адзіны спосаб – толькі ягоная моц. Ён знясілены вяроўкай, і моцы ў слабых руках не хапае, каб разарваць яе. Але вязень не саступае. Ён раптам вынаходзіць у сабе ўпартасць, жаданне дасягнуць пастаўленай мэты. І з кожным крокам да яе адчувае, як вяроўка на шыі слабне, як амаль забіты мозг пачынае вольна дыхаць, як з’яўляюцца думкі. А вяроўка распадаецца на шматкі, як малекула вады пад уздзеяннем току. Цяпер яна ўжо не патрэбна чалавеку. Ён зразумеў, чаму і калі з’явілася гэтая перашкода. І ведае спосаб пазбаўлення. Ён зноў вярнуў страчаную асобу.