Гадоў трыццаць назад давялося мне трапіць ва ўрочышча Пярэзрына: сваяк папрасіў памагчы ўправіцца з сенам. Тут мы былі не адны. Надвор’е стаяла ненадзейнае: маладзілася, было душна і парна. Людзі рупіліся як найхутчэй знесці духмянае сена з пакосаў у стажкі. Дзякуй Богу, дождж абмінуў нас. Да вечара ўся сенажаць была ў востраверхіх стагах. Людзі паціху сходзіліся на грудок да машыны, каб ехаць дамоў. Далей ...Ён жорстка памыліўся