У фінале ж спектакль хацелася перайменаваць: маўляў, “Гэта ўсё?..” Праблема бацькоў і дзяцей “разрульвалася” сама сабой, нават без “Бога з машыны”, уласцівага старажытнагрэчаскаму тэатру: стоячы на падваконніку шматпавярхоўкі, сын не рабіў апошняга ў жыцці кроку, а раптам кідаўся ў матчыны абдымкі і прасіў у яе прабачэння. А каб хэпі-энд стаў шчаслівым удвая, раздаваўся званок у дзверы: гэта прыйшла рэальная Тофі — дачка матчынай сяброўкі. Ну, проста ўсё для працягу серыялу: вядома, між маладымі павінна быць нерэальнае каханне, але, для большай драматычнасці, з перашкодамі — да прыкладу, з боку згаданай матчынай сяброўкі, якая з самага пачатку ведала пра “інтэрнэт-гульні”, але чамусьці спакойна ставілася да таго, што фота яе дачкі выкарыстоўваецца як “прыманка” для хлопца.