— Мае бацькі былі настаўнікамі, а тады настаўнікам немагчыма было дзяцей пахрысціць, — распавядае Крываблоцкая. — А дзед і бабка Цецяронкі вельмі верылі. Бабка хадзіла ў царкву. Дзед менш, але ён скончыў царкоўна-прыходскую школу. Маліліся, Дзяды і Вялікдзень адзначалі. Мы, унукі, хадзілі да іх. Вера не кожнаму даецца, яна таксама Дар Божы. Я ціхі вернік: прыду на літургічнае набажэнства — усе пытанні раскрываюцца, адказы знаходзяцца. Так крок за крокам, дзень за днём больш разумею свет. Духоўны рост — бясконцасць, як неба…