Менавіта так я зразумела рэпліку, надрапанаю каля копіі “Крыку” Эдварда Мунка, які ўжо больш за сто гадоў звініць, нагадваючы чалавецтву аб яго болю, страхах, праблемах. Эдвард Мунк, зрэшты, не адзіны класік, да якога апелююць сучасныя мастакі — у дадзеным выпадку ў нацыянальным павільёне Паўднёвай Карэі. Вось і “Мысляр” Радэна трапіў у гэты ж кантэкст: у сучасным мастацтве не пералічыць запазычанняў, паўтораў, адлюстраванняў. Але справа, вядома, не ў форме: грубіяніць Мунку грамадства, і ніхто мастака не чуе, прымнажаючы сацыяльныя праблемы. Ужо наколькі ён прабівае, наколькі вядомы і высока ацэнены яго “Крык”, не чуюць яго, нічым не праламаць гэтыя сцены неразумення.