Лёс звязаў А.І.Учкуроніс з педагагічнай прафесіяй яшчэ ў дзяцінстве: мама яе ўсё жыццё працавала настаўніцай, прадаўжае педагагічную дзейнасць і зараз, нягледзячы на пенсійны ўзрост. У дзяцінстве Алена вельмі любіла слухаць маміны апавяданні пра тое, як яна пачынала працаваць настаўніцай у сельскай школе, як віталі яе на вуліцы: “Добры дзень, настаўніца!” Такія ж словы пачула і сама Алена Іванаўна, калі пасля заканчэння з чырвоным дыпломам Лідскага педагагічнага вучылішча папрасілася не ў гарадскую школу, а ў вясковую — Доцішкаўскую базавую школу ў сваім родным Воранаўскім раёне. І гэты час лічыць часам станаўлення сябе як педагога, часам, калі яна вучылася і вельмі адказнаму мастацтву адносін з калегамі, вучнямi і іх бацькамі. У Доцішках Алена пазнаёмілася і са сваім мужам, разам яны выхоўваюць траіх дзяцей. Старэйшая дачка ўжо студэнтка БДЭУ, сярэдняя вучыцца ў Радунскай сярэдняй школе, а пяцігадовы Глеб — мамін выхаванец у прамым і пераносным сэнсе — наведвае дашкольны цэнтр.