Яе звалі Салі Зохні, мы сядзелі побач у цягніку, што ішоў жнівеньскім падвячоркам з Кёльна ў берлінскі аэрапорт. Мы пазнаёміліся на канферэнцыі, я ведаў, што Салі займаецца абаронай жаночых правоў у такой непрыдатнай для абароны жаночых правоў краіне як Егіпет. Яна не была падобная на егіпцянку, як тых егіпцянак дэманструюць у war reports па Еўраньюз: у Салі была капа курчавых валасоў, раскіданых па плячах, адкрыты топік, ганарлівы выраз твару, добрая ангельская мова і акуляры Ray Ban. Болей цягне на жыхарку Манхэтана, пагадзіцеся.