Аб’ездзілі паўсвету, паўсюль знаходзячы прызнанне, і мужчыны. Барытон Станіслаў Трыфанаў здольны пераўвасобіцца ў любога героя — ад камічнага да трагічнага, ад сімвала высакароднасці да апошняга мярзотніка. І не толькі знешне, да непазнавальнасці, але і вакальна, надаючы тэмбру голасу то аксамітную ўтульнасць, то жорсткія агрэсіўныя адценні, то бляск, то напружаную “сцішанасць”, што праймае наскрозь. Такое ж суквецце тонкіх псіхалагічных фарбаў — у ягонага Кізгайлы ў “Сівой легендзе”.