Наша школа была ў ваенным гарадку, і большасць аднакласнікаў — з сем’яў ваенных. Мы бачылі, як служаць нашы бацькі (праўда, даволі рэдка бачылі іх дома), і былі блізка знаёмы з гэтай прафесіяй. І выхаванне было адпаведнае: Радзіму трэба абараняць. Не ўсе з маіх аднакласнікаў выбралі ваенную кар’еру, але іх было дастаткова многа. Час раскідаў нас па свеце, і я часам зайздрошчу тым, хто жыве побач з аднакласнікамі і можа сабрацца, напрыклад, на вечар сустрэчы з выпускнікамі. На сустрэчу выпускнікоў з 60 чалавек, якія вучыліся ў адной паралелі, нас сабралася толькі каля 20.