Пакуль што я не ўяўляю свайго жыцця без звонкага смеху дзятвы, што толькі стала на сцяжынку навукі, без, здавалася, бясконцых урокаў, без нашага класа, без ветлівых настаўнікаў, якія штодзень клапоцяцца пра нас. Але асабліва цяжка будзе без яе вачэй. Без яе блакітных, чыстых, поўных дабрыні, пяшчоты і любові вачэй. Вачэй нашай настаўніцы беларускай мовы і літаратуры Таццяны Фёдараўны Барткевіч.