– Мелі, некаторыя так проста і казалі: каб хутчэй зарабіць грошай і хутчэй дамоў. Прасілі: памаліся, ксёндз, каб было болей (!) у нас кліентаў. Адзінае, што абяцаў ім у такіх выпадках, што буду маліцца за іх здароўе і здароўе іх родных. Слухаў іх, не асуджаў, разважаў пра іх мінулае і будучае, пра тое, што першаснае ў нашым жыцці, і чаго хоча ад чалавека Бог. Частаваў яблыкамі або іншым з таго, што на той час меў, пасля нават рыхтаваў калядныя і велікодныя падарункі, каб адаслалі сваім дзецям на радзіму: як жа, яны тут працуюць – у магазінах, у барах, прадаюць кветкі, посуд (так кожная з іх паведамляла сваім родным). На самой справе была траса. Я маліўся за іх у іх прысутнасці, даваў ім крыжыкі, абразікі з выяваю Езуса Міласэрнага, св. Бэнэдыкта, медальёнчыкі з Маці Божай Непакалянай, духоўныя кніжкі, тэксты малітваў і пры гэтым тлумачыў, што выйсці з прастытуцыі цяжка, гэта адна з самых цяжкіх залежнасцей, але магчыма.