На наступны дзень зранку выехалі. За вёскаю Крэсьляндвірт пагнаў каня шпарчэй. Марта ўсё глядзела і глядзела на сваю сялібу і выцірала хусьцінкай сьлёзы, якія беглі па жоўтых, што воск, шчаках. Самотна пачуваў сябе і Сьцяпан, бо разумеў, чаму плача старая жанчына. Наперадзе чакала і іх, і яго невядомасьць і небясьпека. За Крэсьляндвіртамі з сяла цягнуліся брычкі, доўгія вазы, таксама наладаваныя даверху дамашнім скарбам. Усе кіраваліся на станцыю. Кужэльны разумеў, што яны таксама баяцца рускіх і небеспадстаўна. За гады акупацыі сам досыць нацярпеўся ад іх сыноў – служак Гітлера.