— Як гэта ні дзіўна, было ня цесна, а ўтульна. Я заўсёды прыгадваў родную хату, калі мы ў стольным Менску гаварылі пра мэтражы жыльлёвай плошчы — колькі ў каго. У Дзямешкаве жылі без электрычнасьці, я памятаю нават вечары пры лучыне. Я быў старэйшым у сямі, і пад час вайны мы з малодшым братам Валодзем езьдзілі па дровы — часам у зімовую завіруху. Прывозілі, пілавалі… Мне вельмі шкада, што наша хата сёньня пустуе. Думка пра пустую хату зьяўляецца свайго роду ілюстрацыяй да гучных словаў пра адраджэньне нашага сяла, пра росквіт аграгарадкоў. Лёс хаты — лёс вёскі. Мая вёска (як і сотні іншых), па сутнасьці, вымірае.