— Ліля стала чацвёртым маім дзіцем. Сёння дачцэ 8 гадоў, — расказвае Дзмітрый. — Пасля года ёй паставілі шмат сур’ёзных дыягназаў: ДЦП, спастычная дыплегія, скаліёз 4 ступені, атрафія зрокавага нерва, прыступы сутараг і магчымая коркавая слепата і глухата. Першыя пяць гадоў жыцця Ліля ляжала, нібы салдацік, скаваная спастыкай. Рукі яе былі сціснуты на ўзроўні грудзей і падбародка, ногі скрыжаваны. Дзяўчынка нічога не магла ўзяць у руку, не магла сесці. Начны сон яе быў неспакойны, 30—40 хвілін спала, а потым з крыкам прачыналася. Мы бралі яе на рукі, супакойвалі. Ежу ела толькі перацёртую, але і яе праглытвала з цяжкасцю. Наколькі яна разумела нас і тое, што адбывалася навокал, можна было толькі здагадвацца, бо позірк Лілі блукаў па пакоі.