Міхаіл паехаў некуды з самай раніцы, сказаў, што вернецца толькі вечарам. Лідзя сядзела на тапчане ля акна і вязала каптур для дзіцяці. Пруткі так і лёталі ў яе спрытных руках. Мяккая беленькая нітачка з поўсці труса лагодна слізгала між пальцаў, раз пораз зачапляючыся за пярсценак, што яна насіла на руцэ. Гэты пярсцёнак падабаўся ёй вельмі, бо быў падарункам ад Міхаіла. Просценькі, срэбны, з невялічкім зялёным каменьчыкам, колер якога дзіўным чынам быў падобны да колеру яго вачэй. Цяпер ён крыху замінаў пры рабоце, таму Лідзя зняла яго і палажыла на акно.