Нечакана таўстун змоўк. Пры гэтым вочы ягоныя зьехалі да пераносься, кароткая шыя выцягнулася, а люлька, якую трымаў у зубах, азвалася смаркатлівым зыкам. На фортцы, у квадраце пахмурнага неба, сядзеў камар велічынёй з вераб’я і вадзіў у бокі даўжэзнай дзюбай.