Хрысціянская іканаграфія рэдка грае нейкую ролю ў сучасным кветкавым фотанацюрморце, аднак жа сустракаюцца выпадковыя алюзіі з гісторыі мастацтва або алегарычныя адсылкі. Ад Усходу да Захаду кветка зазвычай успрымаецца як сімвал жыццёвай энергіі ды joie de vivre, радасці жыцця. Панятак узвышанага таксама раз-пораз далучаецца да гульні, хоць і не мае нічога супольнага з фізічнымі прапорцыямі прыроды, чыя д’ябальская энергія магла б прымусіць нас скалануцца ад жаху. Тут хутчэй высакародная моц гэтых фотатвораў, што прыварожвае нарцысізмам і датклівасцю, заняпадам і празмернасцю, далікатным хараством і марнасцю, экспазіцыяй працягласцю адну мілісекунду і некалькі дзён. Выстава вяртае нам тое, што мы забыліся бачыць і шанаваць: красу прыроды і яе захапляльную рэпрэзентацыю.