Спускаюся ўніз і, каб супакоіцца, пералічваю ступені пад сваімі нагамі: адна, другая, трэцяя… Мяне пачынае абдымаць густое паветра, адчуваю, што вяртаюся да нечага спрадвечнага, дарагога і, на шчасце, не страчанага, яно напаўняе маю істоту ўдзячнасцю Богу, што я – тут!… З кожным крокам цішыня становіцца ўсё болей дасканалай і ўсё болей кранаючай, я моцна хвалююся.