— Баявы паплечнік яго па падполлі і партызанскім атрадзе імя Суворава Канстанцін Васільевіч Заяц стаў маім мужам, — ганарыцца Соф’я Пятроўна. — Пасля вайны сваталіся і іншыя кавалеры. Адзін з фронту прыйшоў без рукі і настаўнічаў. У другога ногі моцна параненыя. Прыкра было адмаўляць ім, але сэрцу не загадаеш. Думала, што застануся адна.