Як згадвае лелікаўчанка Анастасія Шапяцюк, цяга да самабытнай культуры лелікаўчан прысутнічала ў яе з дзяцінства. Дзяўчынкай, бегаючы з сяброўкамі на вясковыя вяселлі “паглядзець” на нявесту, яна не раз спыняла свой погляд на жанчынах у незвычайным адзенні з яркім пер’ем на галаве, захапляла яе і мова гэтых жанчын, якія час ад часу то загадкамі мудрагелістымі забаўлялі гасцей, то сыпалі прымаўкамі ды прыказкамі, то песні вясельныя зацягвалі. Даведацца глыбей пра вясельныя традыцыі сваіх продкаў і гісторыю касцюма свахі Анастасіі Ігнацьеўне захацелася тады, калі яе муж стаў працаваць загадчыкам клуба ў вёсцы Лелікава.