Там і нарадзіўся іх старэйшы сын Ігнат (звернем увагу, што брат быў не толькі старэйшым за самога Вінцэнта больш чым на 35 гадоў, але старэйшы і за яго маці Марцыяну) — магчыма, ён атрымаў сваё імя ў гонар дзядзькі. Яго рэальнае нараджэнне і нараджэнне, якое дайшло да нас у вывадовых дакументах, даволі паказальная з’ява ў плане даверу да радаводу, складзенага ў 1832 годзе Вінцэнтам Марцінкевічам. Там яго зводны брат названы Ігнатам-Мацеем, што цалкам магло быць, але прыведзена яго метрыка, выдадзеная... з Ашмянскага касцёла. Хоць сам Ігнат, уступаючы ў свой першы шлюб, называў свой дакладны ўзрост і сцвярджаў, што нарадзіўся і ахрышчаны ў Вільні, што зусім лагічна, калі бацькі жылі менавіта там. Аб другім шлюбе з княгіняй Валконскай і марской службе Язэпам Янушкевічам напісаны цэлы артыкул “Нечаканая рэмінісцэнцыя, або Брат Ігнат-Мацей”. Дзіўна, але і першай яго жонкай была княгіня, што кажа аб вельмі высокім статусе сям’і Марцінкевіча пры расійскім двары. Але гісторыя Ігната павяла б нас у бок ад асноўнай тэмы гэтага артыкула, таксама як і гісторыя яшчэ адной дачкі Яна Марцінкевіча — Францішкі, ад якой мы ў наступных артыкулах правядзем прамую лінію да іншага класіка беларускай зямлі — Адама Міцкевіча.