Гэты горад любіў і таму, што тут жыў родны чалавек, стрыечны брат маёй мамы, Герой Савецкага Саюза Андрэй Валынец. Я заўсёды адчуваў асабісты гонар за яго. Неяк Андрэй Іванавіч гасцяваў у нас дома, а я, школьнік тады, адкруціў у яго з пінжака Зорку Героя Савецкага Саюза і прыйшоў з ёй у цынцавіцкую школу. Дзяцей вакол мяне сабралася! А мне так хацелася пакрасавацца. Дырэктар тады так спалохаўся! За каршэль мяне – і да бацькоў разбірацца.