Я ступаю яшчэ адзін крок да стала. І раптам і без таго светлы пакой узрываецца, напаўняецца яркім, нясцерпным, пранізлівым святлом. Сцены, задрыжаўшы, разыходхяцца, ад’язджаюць некуды ў бясконцасць. З недасяжнае вышыні праліваецца дзіўнай магутнасці сонечны дождж, і прыемная гарачыня кудлатым сабачкам зварочваецца ў маім сэрцы.