— Праз тыдзень прыбягае да мяне жонка: “Валодзя, бяда, золата маё, брыльянты прапалі. Усё дагары нагамі перавярнулі — няма цацак”. Дзяўчо беднае слязьмі заліваецца, бажыцца, што не чапала нічога, а на каго больш думаць? Звольніў яе, а праз тры дні Танька мая цацкі свае паказвае: “Вовачка, я і забылася, што ў мамы іх пакідала”. Перад дзяўчом тым на каленях стаяў, прасіў дараваць. Здаецца, даравала, але што ў яе ў душы засталося – не дай Бог. Таньку ад-правіў да мамы. І не толькі да сваёй, — Валодзька выцяг з-пад стала новую бутэльку і зноў хапянуў келіх. — Адзін чалавек, а ты яго ведаеш, пра ўсё гэта паслухаў і кажа: “Гэта табе за грахі твае кара і трэба іх у святой вадзе пазмываць”. Ну я на Вадохрышча ўзяў і шуснуў у пельку, тры разы, як вучылі, з галавой боўтнуўся.