— Магу лёгка сабе ўявіць! У тагачасным Тэатральна-мастацкім я пачынаў вучыцца на дызайне, і там мне дазвалялі пэўную творчую свабоду. Але праз два курсы перавёўся на жывапіс. Мой першы педагог Хаім Ліўшыц таксама вызначаўся адноснай ліберальнасцю, але калі на яго месца прыйшоў Іван Осіпавіч Ахрэмчык… Памятаю, пабачыўшы нейкі мой твор, ён ажно затупаў нагамі ад злосці: калі нешта яшчэ такое зробіш — адразу выганю! Выкладчыкі ў інстытуце былі кансерватарамі да мозгу касцей і няспынна шукалі ў мастацтве “пятую калону”, а вось сярод студэнцтва ўтварылася невялічкае “апазіцыйнае” кола: Іосіф Грынберг, Алесь Марачкін і я. Трымаліся разам. Калі гучалі нашы прозвішчы, кафедра ажно скавытала ад злосці.