Яшчэ адна праблема ў “Калыханкі” — пастаянная ратацыя складу. Так, дзеці, атрымаўшы пэўныя веды па аўтэнтычных спевах, з гадамі сыходзяць, у тым ліку і саромячыся каранёвых праяў. І гэта — праблема дзяржаўнага маштабу. Рыжкова імкнецца лакальна яе вырашыць: набірае рознаўзроставыя групы, каб сыход не стаў масавым. Але пытанне, як падаецца, патрабуе не лакальнай, а, паўторымся, дзяржаўнай увагі. Дзіўна гучыць: варта ўсё зрабіць для таго, каб быць беларусам было не сорамна. У адваротным выпадку, дасягнутая еднасць-супольнасць дашкольнікаў, школьнікаў, маладых чытачоў мясцовай бібліятэкі будзе абмежавана тэрыторыяй Міханавіч, дзе атрымліваецца, так бы мовіць, фальклорны камунізм, а па-за вясковымі межамі ўсе культурныя паслугі — за грошы...