Надзейка Здзярук (дзявочае прозвішча гераіні аповеду) гадавалася ў вялікай і дружнай сям’і і была самай малодшай з васьмярых дзяцей. У працы праходзілі дні: дапамагала бацькам па гаспадарцы і ў полі (тады на зямлі ўсе працавалі, каб было што на стол падаць). На вучобу часу не ставала: да вайны Надзейка скончыла чатыры класы польскай школы.