Я вельмі добра разумею аўтараў і рэжысёра, якія падчас работы над аперэтай прымяралі Паўлінку на Наталлю Гайду. Гэта бліскучая работа таленавітай артысткі. Не так даўно мне трапіў на вочы нумар Тэатральнага Мінска за 1973 год. З вокладкі глянула на мяне Паўлінка-Гайда. Такая яна была тады, на пачатку жыцця сваёй гераіні – пяшчотная, трапяткая, абаяльная. Такая Гайда і сёння. I кожны раз, калі трапляю на спектакль Паўлінказ хваляваннем чакаю сустрэчы з Гайдай... 