Узгадваючы пра гэта, жанчыны заспявалі. Лёгкі ветрык падхапіў галасы і панёс па-над ціхай плынню Ясельды. Здавалася, што іх журботны спеў пра няўдалае каханне чуе Яўгенія, душа якой вітае над роднымі прасторамі. Таленавітая творца пакінула не толькі землякам, а ўсёй Беларусі сваю духоўную спадчыну. Яна невымерная нічым, як душа чалавека. Невычэрпная, як крыніца. Без яе няма народа. Паэзія яе адразу ўзяла высокую планку, як вось гэтыя радкі юнай паэткі