У першы велікодны дзень двое вучняў, — а ўсіх іх было сем дзесяткаў, — выправіліся з Ерусаліма ў селішча Эмаўс. Яны яшчэ нічога не ведалі і былі ў глыбокім смутку. Вечарэла, калі да іх далучыўся незнаёмы Спадарожны. Даведаўшыся прычыну іхняга гора, Ён нагадаў ім, што ўсё тое, што адбылося, было прадвешчана прарокамі, што Месія мусіў быў адпакутаваць за грахі людзей. Словы Незнаёмца трохі ўзбадзёрылі вучняў, і, калі наспела спыніцца на начлег, яны папрасілі Яго заначаваць разам. Ён згадзіўся, сеў з апосталамі вячэраць і, узяўшы ў рукі хлеб, разламаў яго. У гэты ж міг яны пазналі Настаўніка… А Ён ураз стаўся нябачным. Вучні подбегам вярнуліся ў горад. Там яны сустрэлі ўжо дужа ўзрадаваных апосталаў. Як выявілася, Гасподзь з’яўляўся ўжо і Пятру, і загадаў усім выправіцца ў Галілею.