ВОСЬ-ВОСЬ зазелянеюць пойменныя лугі абапал юрклівай рэчкі Ясельды, што бяжыць-спяшаецца ад Белавежжа да паўнаводнай Прыпяці. Пацеркамі ўздоўж рачной плыні параскіданы ледзь прыкметныя хутары, вёскі, мястэчкі. Ваколіца выцягнутай шнурком больш як за сотню двароў вёсачкі Дубраўка прымыкае да лесу, які падступае да некалі непраходных балот. Пасля шырокамаштабнай меліярацыі на былой дрыгве раскінуліся хлебныя нівы. Паўвека таму гэтыя забалочаныя прасторы забяспечвалі сенам жывёлу мясцовых гаспадарак. Па пояс у вадзе шчыравалі касары. Сем’ямі выязджалі ў балота сяляне ў сенакосную пару. Як мележаўскія героі, на ўзвышшах ладзілі курані. Балотныя травы касілі вышэй, каб на пожню класці пакосы. На руках выносілі на грудок дасушвацца сена. Праз паркалёвую хусцінку наталялі смагу іржавай балотнай вадой, па якой сноўдалі вужакі. Зорнымі вечарамі патрэскваў хмызняк у вогнішчы, дзе булькатаў духмяны кулеш. Апагеем сенакосных дзён было складанне стажкоў.