Звычайна прафесіяналаў высокага класа мы прывыклі адзначаць як прадстаўнікоў сямейных дынастый. На справе, тут не трэба быць псіхолагам, каб заўважыць тыповую ўласцівасць дзяцей у далейшым пераймаць род заняткаў сваіх бацькоў. У дадзеным выпадку атрымалася не зусім так. Сям’я, у якой нарадзілася і падрастала Вольга, ні з якога боку не належала да разраду сельскіх працаўнікоў. Бацька Рыгор Рыгоравіч быў пуцявым абходчыкам на чыгунцы, маці Ніна Сяргееўна – дыспетчар чыгуначнай станцыі. Здавалася б, кожнаму з чатырох дзяцей Фядотавых, якія з ранняга дзяцінства больш звыкліся з мілагучным разгалоссем цягніковых гудкоў, належала б мець інтарэс да адпаведнай прафесіі. На справе, як дзеліцца думкамі на той конт старэйшая па ўзросце Вольга, ніводзін з дзяцей нават не спрабаваў праявіць які ні на ёсць інтарэс да “чыгуначных” прафесій. Браты атрымалі адукацыі інжынера і агранома. Сястра вырашыла стаць фармацэўтам. Сама ж Вольга пасля заканчэння сярэдняй школы неадкладна пачала рыхтавацца да паступлення ў Рэчыцкі зааветтэхнікум.