І рыфмаваныя радкі ўзносяцца над стомленым вечаровым калоссем, пераліваюцца цераз цёмна-шмарагдавую, амаль чорную паласу аксамітавага лесу, і, абрынуўшыся за далягляд, губляюцца дзесь у гушчарах некранутых пушчаў, сярод небяспечных балотных купін і ў недасяжных нетрах замкаў-аблокаў, дзе вось-вось народзяцца першыя кропеляняты – дзеці заўтрашняга дажджу. Ляцяць словы, і кожнае зазірае ў свой патаемны куток зямлі і нябёсаў, куды аніяк інакш не патрапіць, як толькі на крылах…