– Чаму вырашыў стаць пажарным? Добра памятаю, калі ў школе да нас прыходзілі супрацоўнікі райаддзела па надзвычайных сітуацыях, вабіла іх служба, насычаная і, што вельмі важна, патрэбная іншым. Сёння ўжо разумею, што і не назавеш будні выратавальнікаў працай, хутчэй – стылем жыцця. Гэта адчуваеш, калі выязджаеш на чарговы выклік і ад цябе, магчыма, залежыць жыццё чалавека. Назаўсёды ў памяці баявое хрышчэнне: гарэла прыбудова ў вёсцы Кавалі. Безумоўна, страх прысутнічае, як і жаданне хутчэй ліквідаваць пажар. Але побач з надзейнымі сябрамі-таварышамі: камандзірам аддзялення Андрэем Крываруцкім, начальнікам каравула Аляксеем Дарашэнкам, вадзіцелямі Дзмітрыем Янушкевічам і Мікалаем Страмавусам – прыходзіць пачуццё ўпэўненасці, адчуванне падтрымкі. І няўпэўненасць, трывога знікаюць імгненна.