Хутка ён пачуў, як бацька пагасіў лямпу і пайшоў у свой пакой. Ён слухаў, як знадворку ў дрэвах шамаціць вецер, і адчуваў халадок скрозь сетку на акне. Ён доўга ляжаў, уткнуўшыся ў падушку, пакуль не забыў пра Прудэнс і нарэшце не заснуў. Уночы ён прачнуўся і пачуў, як шамаціць вецер у піхтах на дварэ, а хвалі набягаюць на бераг возера – і зноў заснуў. Зранку дзьмуў моцны вецер, хвалі залівалі нізкі бераг, а Нік прачнуўся і доўга ляжаў, перш як успомніў, што ягонае сэрца разбітае.