Фотапраект Андрэя Лянкевіча Бывай, Радзіма – пра вайну. Пра асабістыя гісторыі, сямейныя ўспаміны і дзяржаўную культуру, што трымае манаполію на памяць. Пра эмацыйную супярэчлівасць уласнага стаўлення і адназначную непахіснасць афіцыйнай трактоўкі. Пра стрыманыя індывідуальныя спробы справіцца з вопытам вайны і масавыя фармалізаваныя рытуалы ўшанавання герояў. Пра сучасную дзіснэйлэндызацыю памяці на Беларусі – з яе парадамі, кабінетамі васковых фігур у Музеі Вялікай Айчыннай вайны, інтэрактыўнымі памінальнымі свечкамі на экранах манітораў і рэканструкцыямі бітваў перад натоўпам разявак на Лініі Сталіна. Ці не спустошваюць гэтыя гульні ў вайну сутнасць памяці, ці не робяць магчымым касамозгае захапленне ваеннай атрыбутыкай разнастайных сучасных клубаў па інтэрэсах?