3 цягам часу забраўся ў такі гушчар, што навокал нічога не было відаць, адны совы-начніцы жудасна аб нечым рагаталі, ды гады ўсялякія вішчалі-сыкалі. Закалаціўся Сямёнка з перапуду, спіна потам халодным пакрылася, ужо і назад павярнуў бы, але дзе ж тая дарога, хто яе падкажа. Ледзьве не загарлаў, ды ў гэты момант найвышэйшай напружанасці падалося дзецюку, што неба крыху праяснілася, і на душы зрабілася спакайней. Пачакаў якую хвіліну Сямёнка і не вытрымаў, запрасіўся