– Ведаеце, я і сам бы вельмі хацеў атрымаць такую спадчыну ад сваіх бацькоў, ледзь стрымлівае слёзы Іван Адамавіч. – Колькі пытанняў у маёй галаве, шмат звестак пра маё дзяцінства дадумана мной дарослым. Я толькі думаю, чаму маці або тата рабілі так або інакш. Калі б у мяне была магчымасць спытацца ў іх… З гэтай прычыны трыццаць гадоў таму я і пачаў апісваць сваё жыццё. Радок за радком друкаваў на машынцы сваю гісторыю, сапраўдную. Няхай дзеці захаваюць яе для іншых пакаленняў Тарасевічаў.