— Сабака патрабуе значна меншага догляду. Ён, відаць, настолькі ўдзячны, што яго ўратавалі, што яго не чуваць увогуле. Ён нават ката баіцца нашага! Ходзіць за Сярожам і моцна любіць яго. А Сцяпан — ён сапраўдны гаспадар, такі сабе капрызюха! Вяроўкі з нас круціць! Калі дзіця крычыць, сабака перажывае, хоча яго супакоіць, аблізаць, а яму не даюць. Таму ён аблізвае Сярожу. Мы збіраемся разам у пакоі, у мяне на жываце ляжыць Сцяпан, побач Сяргей, пад нагамі кот і побач пёс сядзіць. Сапраўдная ідылія! Я не шкадую, што ўзялі сабаку.