Цімафей ІЛЬЕЎСКІ: — Калі і ёсць у айчыннай публікі некалькі чалавек, якія чагосьці патрабуюць ад драматурга, то мне не давялося з імі нідзе перасекчыся. Мая рэжысёрская практыка сведчыць, што шырокая публіка нічога не чакае ні ад драматурга, ні ад рэжысёра, ні нават ад беларускага акцёра (у масе сваёй зусім невядомага самаадданага працаўніка сцэны). Зразумела, у рабоце над драматургічным тэкстам апошняя справа арыентавацца на яе чаканні. А як не актуалізаваць жыццё Скарыны, не спрабаваць знайсці ў яго дзеяннях тое, што “варыцца” ў галовах суайчыннікаў? Тут я вяду гаворку не пра шырокую публіку, а пра ўдумлівага і разумнага гледача, які, на шчасце, яшчэ не перавёўся.