Я не пабачыла ў спектаклі заяўленай рэжысёрам развагі на тэму, ці можна выправіць памылкі юнацтва, і пошукаў адказу, што важней: жыць халодным розумам ці даваць права на пачуцці. Вока рэзалі велізарныя нашыўкі “СССР” на скафандрах, шматлікія адсылкі да шчаслівага савецкага мінулага (на якіх, дарэчы, не было акцэнту ў фільме — там усё ж на першы план выходзіла юнацтва). Настальгія па заўсёды п’яных суседзях, разведзенай гандляркай смятане, гуляючых — пакуль жонка ў санаторыі — мужах кудысьці далёка прыхавала глыбокі сэнс брэдберыеўскай філасофіі і лемаўскіх алюзій.