Генадзій Тадэвушавіч расказвае ўсё гэта надзвычай эмацыянальна. Здаецца, тыя ўспаміны і сёння не адпускаюць. Чапляюць за жывое. Не ад аднаго яго чула, якім багатым ураджаем здзіўлялі тым летам сады ў зоне адчужэння.