Падарожжа пачалося весела — ды інакш і быць не магло. 8 хлопчыкаў і 4 дзяўчынкі, а таксама 2 кіраўнікі, калі прыбылі да месца старту паходу і пачалі традыцыйныя работы па добраўпарадкаванні турыстычнага лагера, адразу ж сутыкнуліся з капрызамі надвор’я. Дасведчаныя турысты кажуць, што няма дрэннага надвор’я, а ёсць прабелы ў падрыхтоўцы паходу і камплектацыі турысцкага рыштунку. Аднак тое, чым сустрэла возера Скачальскае юных бабруйчан, прынята называць выпрабаваннем. Усё пачыналася быццам бы бяскрыўдна: невялікі дожджык на пачатку паходу, па прыметах, — да поспеху. Вырашылі ўмацаваць палаткі, разгарнуць тэнт, але тут пачалося такое… Падзьмуў ветрык, які неўзабаве стаў ветрам, а затым высачэзныя хвоі на беразе сагнулі свае верхавіны паралельна лініі гарызонту — і, як кажуць некаторыя турысты, панеслася. Вецер абрынуўся з такой сілай, што ўтрымацца на нагах, не чапляючыся за якую-небудзь апору, было праблематычна. Дзяўчынкі схаваліся за драўлянымі альтанкамі на беразе, а хлопчыкі разам з кіраўнікамі ратавалі палаткі, якія сталі на крыло і збіраліся адправіцца ў палёт, выносячы з сабой няхітры турысцкі скарб, без якога далейшы паход быў бы немагчымы. Вось тут усе даведаліся, што адчувала маленькая Элі з Ізумруднага горада, здзяйсняючы палёт у сваім доміку.