Так, яны за ўсё доўгае жыццё не бывалі ў музеях, тэатрах ці рэстарацыях, гэтыя дзядулі-бабулі з напятымі, бы ўзбуранае карэнне, венамі рук, з троху насмешнымі паглядамі і амаль дзіцячым даверам жыццю (якім бы яно ні склалася!). Іхныя студыі загару – гектаравыя палеткі буракоў ды, здаралася, топкія сенажаці.