– У сям’і нас у бацькоў было трое: я і яшчэ дзве сястры. Маці была ўсё жыццё хатняй гаспадыняй, а бацька прыйшоў з фронту інвалідам. Яго моцна ў нагу параніла, зрабілі яму аперацыю, і адна нага на ўсё жыццё засталася карацейшай за другую. Так ён усё жыццё да канца перасоўваўся з кульбачкай. Потым працаваў кавалём на суконным камбінаце. Цяжка было бацьку, так ён мне і сказаў неяк, што мне давядзецца ў хаце быць за гаспадара. Вось адсюль і мянушка мая пайшла па Грушаўцы гуляць, а потым і на футбольнае поле перайшла, а потым і ў федэрацыю футбола... Так на ўсё жыццё і засталася са мной. Можа, і дапамагала яна мне, калі даводзілася шмат пытанняў вырашаць ужо ў якасці начальніка каманды, адміністратара.