— Муж, карашо. Мы праверым, хто есць муж,— гітлеравец паківаў пальцам.— Млека, яйка, шнапс есць? — ён прыдзірліва агледзеў хату, зморшчыўся. У куце — стары, нефарбаваны стол, дзве канапы каля сцяны, вялікі, зроблены бацькам, куфар. I гітлеравец накіраваўся да яго. Адчыніў цяжкае вечка, стаў даставаць адтуль розныя рэчы небагатага сялянскага набытку, але нічога яму не падабалася, круціў у руках, кідаў на падлогу, пад ногі, таптаў ботамі, лаяўся. Тут, у гэтай палескай вёсцы, раздражняла ўсё: частыя дажджы, непралазная гразь на дарогах, страшныя няўтульныя лясы, таямнічыя непраходныя балоты, гэтыя вось бедныя сялянскія хаты з вялікай рускай печчу і пустымі куфрамі і гэта маладая дзяўчына, якая ведае нямецкую мову і зусім не баіцца яго. Ён адчуў яе спапяляючы позірк на сваёй спіне і не на жарт раззлаваўся. Нарэшце на дне адшукаў штосьці прыдатнае: сувой тонкага, адбеленага палатна і адрэз на касцюм (ім незадоўга да вайны прэміравалі бацьку за ўдарную работу). Гітлеравец сабраў клунак, кінуў на лаву і павярнуўся да Фені