Тэма паэта і паэзіі знаходзіць арыгінальнае ўвасабленне ў вершы Мая Бесядзь (1940-1946). Тут па-мастацку пераасэнсоўваецца фальклорны вобраз птушкі кані. Каня марнавала час, калі іншыя птушкі працавалі, капалі раку, нават чыніла здзекі з маленькіх працаўнікоў. Таму яе спасцігнуў вечны праклён: улетку яна канае ад смагі, рэдкаю кропляю... існуе. Лірычны герой верша не жадае жыць, як гэтая птушка, ён гаворыць, што будзе крышыць каменне, разграбаць пяскі і капаць рэчышча ўласнай ракі. Яму марыцца, каб адшуканая крыніца разлілася ракой