Баюся, што цалкам адэкватна і прафэсійна ацаніць стылёвую аўтэнтычнасьць увасабленьня гэтай музыкі мне будзе не па сілах. Таму акцэнтую ўвагу на тым, што Стары Ольса – адзін з нешматлікіх у краіне калектываў, які пасьлядоўна займаецца музыкай мінулага і, што найбольш істотна, шчодра дзеліцца здабыткамі з аўдыторыяй праз выдадзеныя альбомы. З гэтага пункту гледжаньня Дрыгула ня толькі адчыняе вочы (і вушы) многім беларусам на мінулае іх краіны, але і прымушае гасьцей Беларусі зусім па-іншаму ставіцца да яе мінулага і сучаснасьці.