“Палёт дубовага ліста” Майкла Галдзянкова, кніга пра Мінск канца 1980-х, заканчваецца лацінскім выслоўем. Саму лаціну без памылак, баюся, не прыгадаю, але пераклад такі: “Любі свой час”. Уладзімір Някляеў, без сумневу, свой час любіць. Свой час, свой горад і людзей навокал. Можа, таму Мінск Някляева — светлы і сонечны, такі, які ён, здараецца, бывае ў жыцці, але ніколі — у сучаснай літаратуры. Таму рэкамендую. Чытайце гэтую кнігу. Чытайце на ўсіх чатырох відах мінскага грамадскага транспарту: у аўтобусах, тралейбусах, трамваях і метрапалітэне. Толькі ў маршрутках не чытайце, бо там трасе і цёмна.