Вот, мне было. Лягла ўвечары і, уродзі, задрямала, гады чатыры таму, ляжу, і, уродзе, хто стукнуў Я вочы праляпіла: тут во рогі такія, як у казы, меньш, і морда такая здаровая, як чарцей рысуюць на рысунку. І я: “Вой! Вой!” А мне баба ўсё казала, я малая была, кажу: “Баб, бачыла чорта!” Яна гаворя: “Як убачыш перяхрысцісь. Ён хрэсту баіцца”. І я хочу паряхрысціцца, мая рука не падымаіцца. Я левай пачала, і левая не падымаіцца. Я гаварю: “Сяргей! Сяргей!” А адна дома была. І ўсё адно здаецца мне. І рукі такія — лапы. І зноў крычу: “Сяргей! Сяргей!”