Жыццё пасля вайны Людміла Іванаўна ўспамінаць не любіць. Там была цяжкая калгасная праца, бедната. Калі крыху сталі на ногі, дзеці ўжо выраслі, пажаніліся. І траіх сваіх крывіначак маці перажыла. Тры труны, тры свае кавалачкі сэрца паклала ў зямлю без пары. Трымалася тым, што трэба было дапамагаць гадаваць унукаў. Яны ў яе і жылі, пакуль у школу не пайшлі. Бог аддзячыў ёй клопатамі сына. Мікалай пераехаў да матулі ў вёску, калі яна паслабела, а яго жонка Святлана наведваецца з Глыбокага, каб памыць, прыбраць у хаце. Вельмі любіць слухаць бабуліны ўспаміны пра мінулае. Ёй Людміла Іванаўна давярае паглядзець паперы: ваенны білет, узнагароды. Дазволіла гэта зрабіць і карэспандэнту. Дзеля фота нават апранула пінжак з медалямі, сярод якіх самі дарагі для партызанскай разведчыцы – медаль Жукава. Здароўя Вам, паважаная Людміла Іванаўна.