Вось тут і пачалося. У мікрааўтобусе, які падышоў у прызначаны час, месцаў хапала ўсім — яны рэзервуюцца загадзя, асоба пасажыра на ўваходзе ідэнтыфікуецца кіроўцам па імені і нумары тэлефона. Здавалася б, хвалявацца няма чаго. Але ж, самі ведаеце, хочацца сесці, дзе зручней. Тым больш два месцы спераду за спінай шафёра былі свабодныя. Усе, хто садзіўся на прыпынку, нацэліліся менавіта на іх. Але кіроўца першых, хто зайшоў, папрасіў іх не займаць, пакінуць для пасажыраў з сабакам (яны прапусцілі ўсіх перад сабой і цярпліва чакалі, пакуль уладкуюцца іншыя, каб не ствараць нязручнасцяў). І мы — трэба дык трэба — пасунуліся далей, на заднія сядзенні, якія, канешне, не такія зручныя, але ж ехаць усяго нейкія паўтары гадзіны.