Канвеер на хлебазаводзе прастойвае рэдкія мінуты, бо тут практычна кругласутачна ідзе працэс выпечкі. За бесперапынны выпуск хлебабулачных вырабаў адказваюць шэсць дзясяткаў работнікаў, пераважная большасць з якіх — жанчыны. Чытачы, напэўна, чакаюць, што мы пачнём свой аповед з замесу мукі і дабаўкі ў цеста неабходных інгрэдыентаў. Аднак гэта будзе пазней, усё пачынаецца з тэхналогіі прыгатавання тых ці іншых найменняў хлеба. Сёння ў некаторых гандлёвых аб’ектаў ёсць свае міні-пякарні, прадукцыя якіх прыцягвае сваёй разнастайнасцю. Прычым асартымент мяняецца даволі часта. На хлебазаводзе ўсё інакш. Па-першае, распрацоўкай тэхналагічнай карты або рэцэпта займаецца спецыяльнае агенцтва, якое з’яўляецца аўтарам ідэі, дасканала вывучае, ці можа яна быць рэалізавана на пружанскім прадпрыемстве. Ацэньваюцца магчымасці вытворчасці, наяўнасць абсталявання і нават пакупніцкі попыт, бо не заўсёды спажыўцы гатовы рызыкаваць рублём, спрабуючы невядомы прадукт. Нярэдка рэцэпт даводзіцца дапрацоўваць з улікам санітарных і гігіенічных патрабаванняў. Словам, на канвеер павінна паступаць толькі рэнтабельная і адпавядаючая ўсім нормам прадукцыя. Па словах кіраўніка прадпрыемства, гэта можна праверыць самастойна: дастаткова пакласці хлеб у поліэтыленавы пакет, як унутры адразу з’явіцца кандэнсат. Гэта азначае, што прадукт дыхае, і ў ім праходзяць усе неабходныя біялагічныя працэсы, якія немагчымы, калі аб’ём кансервантаў і іншых хімічных дабавак перавышае норму.