Расказвае гісторыі, увесь час перапыняючыся, гледзячы кудысьці далёка, як быццам бы хоча зверыць – з тым, далёкім – свой унутраны гадзіннік, каб не схібіць, не памыліцца, быць верным гэтай далёкай праўдзе.