Iншай характэрнай рысай сучаснага хрысьцiянства стала пераацэнка ролi сьвецкiх вернiкаў. Моцныя сацыяльныя i грамадзкiя ўзрушэньнi XX стагоддзя фактычна ў цэлым сьвеце выявiлi, што Царква для свайго разьвiцьця i iснаваньня патрабуе адказнасьцi за ейны лёс з боку кожнага хрысьцiянiна. Вывучэньне гiсторыi Царквы i яе багаслоўскай спадчыны нагадвае пра тое, што кожны хрысьцiянiн ёсьць паўнацэнным членам Хрыстовага Цела, надзелены неабходнымi для служэньня Царкве дарамi. Праўдзiвасьць гэтай багаслоўскай iнтуiцыi была моцна засьведчана ў краiнах, дзе хрысьцiянства ў мiнулым стагоддзi было перасьледавана. Уласна сьвецкiя вернiкi ва ўмовах перасьледаваньня i тэрору, скiраванага ў першую чаргу супраць духавенства, бралi на сябе адказнасьць за захаваньне веры i Царквы. Ведаем таксама, што iм у шматлiкiх выпадках належала iнiцыятыва адраджэньня царкоўнага жыцьця ў Беларусi ў канцы 80-ых – пачатку 90-ых гадоў мiнулага стагоддзя. Сёньня, калi перад Царквой у нашай краiне стаiць заданьне Новай Евангелiзацыi, варта задумацца над той роляй, якую павiнны адыгрываць у ёй сьвецкiя вернiкi.