Аніяк ня мог гэта быць і аточаны гнуткім багетам чорны эліпс. Ён бы немінуча лучыў асацыяцыямі з рэалістычнымі партрэтамі такой формы, якія былі распаўсюджаныя ў ранейшых стагоддзях. І гледачу карцела б пабачыць падысподам чорнай фарбы абрысы якой-небудзь вытанчанай жаночай галоўкі з мудрагелістай вабнай фрызурай. Цяжка было б пазбавіцца аблуды, што на гэтым эліпсоідным палатне не запэцкана выкшталцоная выява. А Казіміру якраз жа і хацелася ацурацца звыклага кантэксту мастацтва, унікнуць стэрэатыпных людскіх адметнасьцяў. Казюк, напэўна, як я сёньня, зразумеў у свой час, што кожны творца мастацтва або старанна, да драбніцаў, паўтарае Божы сьвет, або прыдумвае свой, а ў ім усё проста ці ўскосна — пра сябе, нават пра сваю падсьвядомасьць. Вось нядаўна я напісаў аповед пра тое, як чалавек пачаў ператварацца ў дрэва. “Ты гэта пра сябе?” — зусім сур’ёзна спытаў у мяне пры сустрэчы адзін выбітны літаратар. Спачатку я быў агаломшаны і нават агледзеў рукі-ногі, а потым супакоіўся і падумаў: а чаму ж не пра мяне, тэкст жа — прадукт майго думаньня, у ім — радзімкі маёй душы, мае сумнеў, надзея, роспач...