[18] У эсэ “Стомленасць Парыжам” цэлы раздзел называецца “Настуркавыя басаножкі А.”; працытуем тры фразы з яго: Рэшту майго сну ахапіў лагодны блакіт, і прыйшла А. … прыйшла ў сваім жоўтым касцюме з чорнай ружаю на правым плячы. Я называю гэты касцюм тэатральным раманам. Далей закаханыя маўчаць – але маўчанне гучыць як канцэрт-імправізацыя, у якім з’яўляюцца і вайсковая флейта, і куртуазны з прыспанымі вейкамі клавесін, і іншыя музычныя інструменты (Л. Д р а н ь к о – М а й с ю к, Стомленасць Парыжам, [у:] Гаспода…, с. 353 – 356); лаканічныя метафары саступаюць сваё месца расцягнутым перыфразам, так што ў цэлым тэкст робіцца сапраўды прэцыёзным, і ўзнікае ўражанне манернасці; у гэтым выпадку (і ў падобных) празаік “прайграе” паэту.