Жыхары прыгарадаў і сеў ўпадабалі хавацца у гарадах ці бегчы ў лясы, нібы дзікія звяры, з жонкамі, дзецьмі, з усім скарбам, чым сустракацца з людзьмі караля (зборшчыкамі падаткаў), якіх яны баяліся больш, чым ворага. Неўзабаве яны сапраўды адчулі на ўласнай шкуры, што не было ніякай розніцы паміж гэтымі людзьмі і англічанамі, або што гэтыя людзі рабавалі і драпежнічае лютыя. Сілай яны забіралі золата, грошы і ўсё, што было найбольш каштоўным. Іх жорсткасць выклікала такі жах, што святары забіралі з цэркваў і хавалі ў надзейных месцах скарбы, якія належалі Богу і сьвятым, таму што рабаўнікі забіралі ўсё, што маглі знайсці за гарадскімі сценамі, і рабілі гэта без згрызот сумлення.