Мастак Пётр Шарыпа быў “дзіцем вайны”, якая знявечыла ягонае дзяцінства, забрала назаўсёды бацьку. Але душа творцы не агрубела ў тым раннім сіроцтве: ён і ў мастацтве застаўся ўдумлівым, вытанчаным лірыкам.