Сёньня беларуская культура ўсё больш прыкметна падзяляецца на “дыгітальную” (тую, што ствараецца ў кампутары і захоўваецца ў кіберпрасторы) і “аналагавую” (якая па традыцыі існуе ў выглядзе палотнаў, рукапісаў, кнігаў, часопісаў і іншых невіртуальных артэфактаў)... І калі для першага віду культурнага існаваньня цяпер самыя спрыяльныя ўмовы, то другі — відавочна знаходзіцца ў глыбокім крызісе. Высілкаў дзяржавы відавочна недастаткова, каб выратаваць ад згубы многія каштоўнасьці беларускай культуры. І добра, што да высакароднай справы ратаваньня нацыянальных набыткаў далучаюцца прыватныя асобы, якія лічаць сябе адказнымі за захаваньне бясцэнных скарбаў беларускага мастацтва мінуўшчыны і сучаснасьці. Ідэя гэтая для Беларусі, у якой у мінулыя стагоддзі дзейнічалі дзясяткі ўнікальных прыватных музеяў, ня новая. Сёньня ж, дзякуючы сьвядомым рупліўцам, яна набывае другое дыханьне.