Матухна Матрона ўсё жыццё дужалася за кожную прыходную да яе душу, - успамінае Зінаіда Жданава, - і атрымлівала перамогу. Яна ніколі не наракала, не скардзілася на цяжкасці свайго подзвігу. Не магу сабе прабачыць, што ні разу не пашкадавала Матухну, хоць і бачыла, як ёй было цяжка, як яна хварэла за кожнага з нас. Святло тых дзён сагравае дагэтуль. У хаце перад выявамі цяпліліся лампады, любоў матухны і яе цішыня ахутвалі душу. У хаце былі святасць, радасць, супакой, прасвяднае цяпло. Ішла вайна, a мы жылі як на небе.