— Я неяк глядзела кніжку з фотаздымкамі архаічных упрыгажэнняў з курганоў — фібулы, заколкі, падвескі. Угра-фінскія ўпрыгажэнні неяк не выклікалі асаблівага інтарэсу, а вось на балцкія, на іх простыя ясныя формы адразу адазвалася душа. Я згаджуся такое насіць. Гэта і ёсць праяўленне генетычнага кода, — разважае Наталля Чырвонцава. — Так і ў выцінанцы ён праяўляецца праз выразаныя адтуліны, сюжэты, кампазіцыю. Усё ідзе з нашай душы. Канечне, калі штосьці робіш, то вобразы ідуць з душы. Як кажуць жанчыны-майстрыхі, куды рука павядзе. А тады глядзіш, малюнак трапляе ў сімволіку.