У суботу маці перагарнула лісток календара, што вісеў над сталом, усміхнулася і паведаміла 12-гадовым Сашы і Сцешы, што, паснедаўшы, яны пойдуць у лес па хваёвыя лапкі, каб сплесці Адвэнтавы вянок. У мінулым годзе дзяўчынкі хадзілі туды са старэйшым братам Станіславам, але яго восенню прызвалі на тэрміновую службу ў войска. Лапнік мог бы прынесці і тата, бо працаваў у лясніцтве. Але ў іх сям’і існавала непарушная традыцыя: гэта — абавязак дзяцей, іх маленькі дар у падрыхтоўку да Божага Нараxadджэння.