— Ужо ў трэцім класе мяне паставілі запявалам у хоры. І зараз узгадваюцца “Орленок”, “Песня о маленьком барабанщике”… А агітбрыгады чаго варты! Вера Людвігаўна Каратай, мая класная, прасіла, каб браў з сабой гармонік, і мы хадзілі пешшу ў Баклаі, Качаргі. Хлеба ў кішэні набяром — і пайшлі. А з Жэнькам Бобрыкам, які на два гады старэйшым быў, і вечарыны ў школе ладзілі, і сцэнкі.