Альжбета і Анэля былі здзіўлены не меней свайго грознага дзядзькі, але ў адрозненне ад яго да здзіўлення дамешвалася найвялікшая доля дзявочага захаплення. Яшчэ б – перад імі быў жывы паэт! Паэт не з Італіі і не з Францыі, а свой, нясвіжскі, мясцовы, якога можна было не толькі бачыць, але й можна было дакрануцца да яго пальчыкам.