Юрась запытаўся ў рамеснікаў: Верыце, што я — бог? На што Кляонік адказаў: Я... не дужа. Але ж хто б ты ні быў — ты з намі ў адну дуду дзьмеш, аднолькавыя поршні носіш, галадаеш, як мы. Даў ты нам хлеб. I яшчэ... даў ты нам веру. Веру ў тое, што не ўсе нам ворагі, што не ўсе нас хочуць ціснуць. Павінен быў ты прыйсці. Хрыстос пачынае ўсведамляць неабходнасць свайго прышэсця.