— Шчыра кажучы, ніяк не паўплываў -- хіба ўжо цяпер уплывае, але зусім на іншым узроўні. У нас у сям’і наогул ніколі не было асаблівага культу дзядулі, ніхто не вымаўляў яго імя з прыдыханнем. Ён вельмі рана памёр, у 1976 годзе, і я нават не памятаю, як ён выглядаў. Хаўтуры добра памятаю, быў тады ў другім класе. А калі я паступаў у Тэатральна-мастацкі інстытут, мама турбавалася, бо з іншым мэтрам, які ўваходзіў тады ў камісію, Сяргей Селіханаў быў не ў самых лепшых адносінах.