У большасці дзяцей з парушэннямі маўлення назіраецца слабае паверхневае дыханне. А для вымаўлення цэлага шэрага гукаў, такіх як свісцячыя, шыпячыя і асабліва гука [р], неабходна наяўнасць моцнага накіравага паветранага струменя. Таму перад настаўнікам-дэфектолагам паўстае задача фарміравання ў дзяцей спачатку фізіялагічнага (немаўленчага), а потым на яго аснове і маўленчага дыхання.