Апошняя пара дзесяцігоддзяў адзначана моцным усплёскам творчай актыўнасці саміх беларускіх гітарыстаў у стварэнні шматлікага вучэбна-канцэртнага рэпертуару. І гэта не выпадкова – вядомы ж выказ Г. Берліёза пра тое, што амаль немагчыма пісаць для гітары, не валодаючы ігрой на ёй. Аднак ужо ХХ ст. паказала, што ў цесным супрацоўніцтве (хутчэй, нават сутворчасці) кампазітараў з выканаўцамі гэта ўсё ж аказваецца магчымым, больш таго – раскрываюцца зусім новыя спосабы арганізацыі музычнага матэрыялу і гукавыя і мастацкія рэсурсы самога інструмента. Уцешна, што цэлы шэраг прафесійных беларускіх кампазітараў, якія не валодаюць ігрой на класічнай гітары, у канцы ХХ – пачатку ХХI ст. натхніўся і ёй самой, і новымі магчымасцямі ва ўвасабленні сваіх задум, стварыўшы шэраг выдатных твораў як для гітары сола, так і гітары ў ансамблі. Асаблівы ўклад у беларускае гітарнае мастацтва ў гэтым плане, несумненна, належыць Галіне Гарэлавай, якая ўзбагаціла нацыянальны рэпертуар маштабнымі і мастацка каштоўнымі сачыненнямі.