У гэтым годзе ў асаблівы спосаб у нашай малітве прысутнічаюць сьвятыя Патроны Еўропы – Кірыла і Мятод. Спаўняецца 100 гадоў ад І-га Веляградзкага ўнійнага кангрэсу, які меў месца ў 1907 годзе ў Веляградзе на Маравах па ініцыятыве мітрапаліта Львоўскага Андрэя Шаптыцкага і архібіскупа Аламоўцкага Антаніна Кірылы Стояна, на фоне адраджэньня традыцыі сьвятых Кірылы і Мятода. На пачатку ХХ стагоддзя, у кантэксьце Веляградзкіх кангрэсаў, кірыла-мятодаўская спадчына стала для многіх тэолагаў, каталіцкіх і праваслаўных, натхненьнем да пошуку шляхоў прымірэньня паміж Цэрквамі, асабліва славянскімі. Веляградзкімі кангрэсамі амаль ад самага пачатку цікавіліся беларускія тэолагі (сярод іх Фабіян Абрантовіч, Зыгмунт Лазінскі, Казімір Кулак, Антон Неманцэвіч, Андрэй Цікота). 80 гадоў таму (у 1927 г.) у V Веляградзкім кангрэсе актыўна ўдзельнічаў а. Андрэй Цікота з кляштару айцоў-марыянаў у Друі.