Знакі вандроўныя. Чытач “Яна Ялмужны”не мае шанцаў прайсці паўз указанні на тонкую паяднанасць беларускага слова з усімі поспехамі сусветнага прыгожага пісьменства. На розных узроўнях мастацкай структуры твора адчуваецца ўплывовасць класікі, дакладней, “класік”, адрозных паводле месца і часу паходжання. Так, тэмпарытм першай фразы пралога ўтрымлівае водгулле эпічнасці антычнага кшталту: “Роўны краіне ўладар, і смерць яго — доўгая справа”. У фінальнай фразе твора (“Зорка сядае, і вякі замыкаюцца ў кола”) дакладнасць маўлення размыкаецца ў бясконцасць сэнсаў — таксама класічным чынам.