Ёсць нават такая штука - чым больш канонаў, тым цікавей выкручвацца. Па вялікім рахунку, рамкі задаюць задачу. Мае знаёмыя таварышы, з ВНУ, ездзілі стажыравацца ў Аўстрыю. А там такая методыка: студэнту не даюць ніякай тэмы, нічога не даюць - рабі. Студэнты разгубленыя, як быццам іх выкінулі ў чыстае поле, і рабі што хочаш. І яны не ведаюць куды ісці, куды падацца. У нас, напрыклад, даюцца тэмы, тэхніка. І быццам бы ты абмежаваны і тым, і іншым, а далей ты можаш нейкія варыянты думаць-перадумваць. Можа ты парушыш тэму, на тэхніка ўсё роўна павінна быць пэўнай. Дарэчы, калі ёсць каноны - значыць, ёсць што парушаць. А калі няма канонаў - няма і гэтага духу бунтарства: няма чаго парушаць. Калі ўсё дазволена - супраць чаго тады пратэставаць?