Ведаю, што існуе і супрацьлеглае меркаваньне. Маўляў, музычная драматургія твора не спрыяла годнаму ўвасабленьню такой маштабнай пастаноўкі. Вось разгорнутая драматургія Джуліі давала прастор фантазіі рэжысёра, а ў новым мюзікле як быццам не хапае музыкі. Але ж аўтар не ствараў Джулію-2! Адметнай рысай яго новай работы якраз і зьяўляецца навізна і сьвежасьць успрыманьня. А пры пастаноўцы музычнага сьпектакля, відаць, трэба зыходзіць не з таго, чаго ў музыцы няма, а з таго, што ў ёй ёсьць. Усе заўвагі выказаны не для таго, каб папракнуць пастаноўшчыка, а ў сувязі з пытаньнем: наколькі сцэнічнае дзеяньне адэкватна перадае аўтарскую задуму.