Аліна прызналася, што яна не можа бываць на адарацыі часта, бо жыве за 20 км ад Івянца, але заўсёды выкарыстоўвае час разам са скаўтамі: адмаўляе ружанец, просіць прабачэння, выказвае Богу просьбы свае асабістыя, за сваіх бацькоў, за блізкіх лю-дзей, за хворых. “Пасля адарацыі, – прызнаецца дзяўчына, – бывае такі трапяткі і ўзняты стан духу, што цяжка падабраць словы, каб яго ахарактарызаваць; бывае, доўга чакаеш ад Бога адказу на свае просьбы, але адказ прыходзіць…”. Надзя падтрымала сяброўку: “Калі просіш Бога, і Ён дапамагае, пачынаеш разумець, што духоўныя практыкі – не марнатраўства часу, а ўзмацненне сябе самога, узмацненне Богам. Толькі патрэбна ўважліва слухаць, што прамаўляе табе Бог”.