Валянціна Пятроўна, дачка галоўнага агранома, будучы жонкай старшыні калгаса, з разуменнем ставілася да яго вечнай адсутнасці дома і лёгка, энергічна, без нараканняў цягнула воз сямейных гаспадарчых работ. “Што такое быць замужам, я адчула толькі на пенсіі, калі мы з мужам Міраславам сталі шмат часу праводзіць разам, – смяецца суразмоўца і ўжо сур’ёзна дадае: – Пенсія – гэта не захад жыцця, а пачатак новага, цудоўнага, калі ты сам сабе гаспадар і можаш рабіць тое, што табе сапраўды па душы. А недзе нешта пабольвае, калі гэта, вядома, не небяспечна для здароўя, – дык на тое асаблівай увагі звяртаць не трэба. Так яно пад небам: атрымліваеш адно – плаціш за гэта іншым, і ніякай асаблівай драмы ў гэтым няма”.