Калі пачаліся схваткі амаль без перапынку (зараз мне здаецца, што так было ўвесь час), то я ўяўляла сябе дзікай жывелінай, якая ляжыць у сваей нары, як было гэта з пакон вякоў і ведала, што прырода зробіць ўсе за мяне лепей, калі я не буду ёй перашкаджаць (можа кагосьці зараз гэта здзівіць), дыхала як сабака, але вельмі глыбока і старалася расслабіць апошнія мышцы...