Вельмі нацыянальным, “перакладзеным” на кіргізскія матывы атрымаўся “Дэман”, дзе да аднайменнай паэмы Лермантава далучыліся фрагменты “Героя нашага часу” — найперш гісторыя Бэлы. Праз гэтыя “ператварэнні” Дэмана ў Пячорына і наадварот падкрэслівалася не толькі сувязь персанажаў, але і іх неадназначнасць. Дзякуючы сцэнам нацыянальнай абрадавасці, уплеценым у дзеянне, сюжэтныя калізіі разглядаліся быццам з розных бакоў — з пазіцыі не толькі рускіх афіцэраў, але і мясцовага насельніцтва. Спектакль выклікаў шмат самых разнастайных асацыяцый з развіццём беларускай культуры: з прыёмамі перанясення абрада на сцэну, уласцівымі пачатку ХХ стагоддзя, далейшым пераасэнсаваннем народных традыцый, калі фальклорна-абрадавая аснова стала выкарыстоўвацца не адно ў жанравым, камедыйным ключы, але і ў трагічным.