Тыдні праз два давялося мне зноў ісці па гэтай дарозе. Але цяпер я быў не адзін — я ішоў на крок ззаду за сваім бацькам. Прыйшоўшы на гэтае самае месца, я зірнуў туды, дзе стаяў воўк. І што-ж вы думаеце? Гэты самы воўк стаяў і цяпер! Нічога не сказаў я свайму бацьку, іду і пазіраю. Дасце веры: гэта была старая крывая бярэзіна, абросшая мохам і нахіленая над долам! Я баяўся смеху і нікому не сказаў аб гэтай памылцы, і толькі цяпер, мае дарагія, прызнаюся вам ува ўсёй гэтай праўдзе.