Набокаў, Бродскі, Даўлатаў… Прынамсі, Набокава і Бродскага я лічу геніямі, але ўсе яны былі рускія, яны лічылі, што ўцяклі ад імперыі, а насамрэч яна заставалася з імі да самага іхняга скону. Цікавасць да Расіі, даследванні Расіі ніколі не перапыняліся. У беларускага літаратара сваёй імперыі за спінай няма, у яго іншы шлях. Прыкладна той, па якім ідуць албанцы. Каб пісаць на сваёй мове і быць удзельнікамі сусветнай літаратурнай гульні, трэба падтрымліваць перакладчыкаў, зацікаўліваць іх, трэба ствараць цэлыя школы перакладу з беларускай. Для гэтага неабходна адкінуць пыху і фанабэрыстасць, стаць адкрытымі да свету, прызнаць нарэшце, што ніякай Вялікай Беларускай Літаратуры XIX-XX стагоддзяў, нібыта несправядліва не заўважанай светам, ніколі не было, што мы маем такія самыя шанцы, як і ўсе: адвечныя 50 на 50, таленты супраць няздараў, ніякіх уяўных заслуг. І яшчэ — перастаць мераць усё расійскімі меркамі.