— Канешне, гэта ў пэўнай ступені правакацыя. Але яна зроблена свядома. Бо я не хачу, каб Францыск Скарына быў статычным, бранзавеў, рабіўся недатыкальным нацыянальным героем, пафасным небажыхаром. Бо такім чынам мы робім Скарыну нецікавым, тым, кім не варта займацца новым даследчыкам, своеасаблівым Карлам Марксам на пастаменце. А ён быў жывым чалавекам, з пакручастым жыццёвым лёсам, вельмі неадназначнай і арыгінальнай асобай, якая вельмі шмат зрабіла для свайго роднага краю. Таму трэба, на мой погляд, здымаць гэтыя ружовыя скарынаўскія акуляры, цалкам дапушчальна ствараць коміксы пра Скарыну, смяяцца з яго і разам з ім у тэатральных пастаноўках, рабіць з ім рэкламу пепсі ці новай сантэхнікі, пісаць дэтэктыўныя аповесці пра яго і пра ягоны лёс… Дарэчы, сёння ўжо паступова так і адбываецца. І гэта не можа не радаваць.