– Пост – аскетычная практыка, калі чалавек абмяжоўвае сябе ў ежы, якая можа быць дапоўнена іншымі самаабмежаваннямі. У хрысціянскай традыцыі гэта яшчэ і літургічны перыяд, у які такая практыка для веруючых пажадана. Як з’ява пост існаваў ва ўсіх рэлігіях свету, пачынаючы з першабытных, аднак у большасці нехрысціянскіх ён і да сёння захаваўся як нешта магічнае, што ставіла сваёю мэтаю “назапасіць” нейкія звышнатуральныя сілы, а пасля выкарыстаць іх. Хрысціянская гісторыя посту вырастае са Старога Запавету, інакш кажучы, практыкі посту, якія ёсць у Старым Запавеце, – гэта і ёсць, галоўным чынам, карані хрысціянскага посту. Ад нехрысціянскіх яны адрозніваюцца тым, што ставяць перад сабою прынцыпова іншыя мэты. У Старым Запавеце пост з’яўляўся выразам пакоры перад Богам як асобнага чалавека, так і ўсяго выбранага народу, а выражаўся ў поўным устрыманні ад усялякай ежы і піцця, а таксама ад палавых зносін. Пост, напрыклад, вызначаўся перад тым, як іудзеі прыступалі да выканання складанай задачы, або каб вымаліць канец якому-небудзь бедству, вымаліць аздараўленне або прабачэнне за сваю віну, для выразу смутку і жалобы. Абавязковым днём посту ў іудаізме і сёння з’яўляецца Дзень Ачышчэння, калі Ізраэль прыносіць Богу ўміласціўленне за грахі свайго народу.