-- Што з бацькамі нешта страшнае, я зразумеў адразу. Ад усяго гэтага ў мяне пачалася хвароба – нетрыманне. Ні вялікага, ні малога. Цётка вадзіла мяне да шаптух. Памятаю, як шаптуха макала хлебны мякіш у гаршчочак з цёплай вадой і вадзіла ім па маім жываце, шэпчучы пры гэтым малітвы. Дапамагло! Але пасля я захварэў на крываўку – дэзінтэрыю. Ад гэтага памерла ўнучка цёткі, а я вычухаўся. Паўтары месяцы цётка варыла мне рэдзенькае проса, больш нічога я есці не мог. Пад канец не было і надзеі, што я выжыву – у мяне выпала кішка. Як панчоха – звісала сантыметраў на 20 са сракі. Я помню, за сталом сабраўся кансіліюм – цётка, другая цётка, суседка, яшчэ адна суседка.