У першую суботу верасня людзі сабраліся ў касцёле Маці Божай Міласэрнасці, каб праз супольную малітву скласці падзяку Усявышняму за атрыманы ўраджай. Бярозаўская зямля парадавала добрымі пладамі, якія ў многіх сваім багаццем і разнастайнасцю выклікалі захапленне. На адным гектары зямлі ўрадзіла столькі дабра! Тут вырошчваецца практычна ўся сельгаспрадукцыя для патрэб касцёла і людзей. Разбіты і гадавальнік туй, якія паступова набываюць моц, каб з часам прыжыцца на адведзеным ім месцах. А вакол сонечнымі шапкамі красуецца сланечнік. Гаспадаром на гэтым месцы з’яўляецца айцец Марэк Пасют, які выконвае ролю агранома, заатэхніка і рабочага. Практычна кожны пагодзіцца з тым, што святар павінен займацца духоўнымі справамі, а не корпацца ў зямлі. Толькі гэты чалавек думае інакш, бо лічыць: “Каля храма павінны быць не толькі прыгожыя кветачкі, якія радуюць вока і цешаць душу, а і нешта больш значнае, што прыносіць карысць грамадству. Тым больш калі вакол пустуе зямля, якая просіць увагі.” Айцец Марэк сцвярджае, што кожнаму адведзены свой час, у якім значнае месца займае і фізічная праца, і ўдасканальванне свайго ўнутранага складу. Прыгажосць дадзена нам не толькі для таго, каб любавацца і захапляцца, але і рупіцца, не сядзець склаўшы рукі, чакаючы дароў звыш. Па нашых учынках і справах будуць меркаваць пра нас саміх, бо менавіта праз іх мы або ўзвялічваемся, або бясследна знікаем. Чалавек павінен працаваць для таго, каб дзяліцца вынікам сваёй дзейнасці. І галоўнае, каб мець прыгажосць, неабходна прыкласці намаганні, захацець.