Але нават калі будуць энтузіясты і інструменты, на якіх яны змогуць іграць, гэта не выратуе культуру ў рэгіёнах. Трэба яшчэ добра ведаць, як і што іграць. З’яўляюцца ў нас у краіне новыя музыкі і ансамблі, але не кожны можа захаваць народныя традыцыі, не кожны ўмее працаваць з аўтэнтычным матэрыялам, які яшчэ магчыма сабраць па вёсках. Ёсць вядомыя калектывы, якіх адразу пазнаеш па гучанні: “Крупіцкія музыкі”, воранаўскія “Лявоны”, іванаўскія “Палешукі” або наша пастаўскае “Паазер’е”. А ёсць калектывы з вельмі стандартным, неадметным рэпертуарам. Магчыма, недапрацоўка кіраўнікоў гэтых ансамбляў. Але дзе ім вучыцца, дзе абмяняцца вопытам? У 1970—1980-х было безліч семінараў, сустрэч па абмене вопытам, шмат выдавалася спецыялізаванай літаратуры па самадзейнасці. Сёння ў дапамогу калектывам засталіся фестывалі. Да прыкладу, наш пастаўскі “Звіняць цымбалы і гармонік”, які прайшоў у мінулыя выхадныя. Артысты прыязджаюць да нас з усіх абласцей краіны, яны бачаць адзін аднаго, чуюць, размаўляюць, пераймаюць сцэнічную культуру, пашыраюць рэпертуар і гэтак далей. Але, на жаль, не кожны фестываль у краіне прадстаўлены так багата і разнастайна, як наш. Многія калектывы нават не чуюць пра большасць з іх, бо іх туды не запрашаюць. Кожны варыцца ў сваім соку. А так не павінна быць.