Цяпер я адчуў, што гэта дарога не такая і лёгкая, якою здавалася яна мне дома. І мне зноў успомніўся Галас. Чаму ён не згадзіўся ісці зы мною праз лес? Цяпер я зразумеў, што Галас, напэўна, счуў воўчыя сляды, калі ён так доўга затрымаўся каля першых хвояў, адкуль і вярнуўся дадому. Мне стала маркотна і сцішна. А гэта дубінка, якою я так казырыўся на печы, здалася мне проста смяхотнай.