Да гусяняці я хутка прывык. Яно таксама пазнавала мяне і, калі я заходзіў у хату, звонка ціўкала і бегла пад ногі. Я наразаў гусяняці траву дробненька, каб яно не папярхнулася травінкай. I ў гэты час пачуў, як за акном зарыкалі каровы. Наша карова ішла з пашы, і трэба было бегчы адчыніць ёй вароты. Я хуценька выбег на ганак, але тут жа падаўся назад. За каровай ішоў чорны рагаты бык. Гэтага лютага быка баяліся ўсе вясковыя дзеці. Калі ён праходзіў па вуліцы, мы спалохана ўзлазілі на платы і адтуль дражнілі яго. I вось убачыўшы гэта страшыдла, мне нічога не заставалася рабіць, як вярнуцца ў хату. Я сеў у акне і пачаў праз акно крычаць і пагражаць, ведаючы, што рог быка тут мяне не дастане. I хутка бык, мабыць, зразумеўшы, што не туды патрапіў, гнеўна рыкнуў і пайшоў на вуліцу.