Для мяне асаблівасць рамана Клінава “Шклатара” ў тым, што ён нечым сам нагадвае той самы багемны напой – абсэнт. Літаральна ў гэтым годзе (не смейцеся – я ж правінцыял) мне давялося пакаштаваць абсэнт, легальны, з Еўропы. І вось тут я зразумеў, што такое “послевкусіе”. Так і з раманам. Абумоўленасць усяго рамана становіцца зразумелай толькі пасля апошняй кропкі. І нават трошкі пазней. Потым.