Апошняя спроба супраціву з боку “свядомых русінаў” звязана з асобай Льва Сапегі. Шырока вядома праграмная фраза з яго прадмовы да выдання Статута 1588 г.: “А естли которому народу встыд прав своих не умети, поготовю нам, которие не обчим яким езыком, але своим власным права списаные маем”. Але паказальна прысутнасць нават у гэтай фразе яўнага паланізма: “обчы” замест “чужы”. Польскі моўны ўплыў пашыраўся непрыкметна, але няўхільна. Яшчэ больш яскрава гэта можна ўбачыць у дзённіку Фёдара Еўлашэўскага і рускамоўных лістах Філона Кміты. У іх зафіксавана тая ж з’ява, якую ў наш час называюць “трасянкай” альбо “суржыкам”: фанетычная сістэма захавалася ад роднай гутарковай мовы, але лексіка ўжо ў значнай ступені запазычаная: “прэмовилэм”, “трэба”, “кроль” (у польскай фанетычнай сістэме гэтыя словы гучалі б як “пшэмувілэм”, “тшэба”, “круль”). Дарэчы, частка лістоў Кміты і Сапегі напісана на даволі добрай польскай мове, у той час як узораў чыстай (ад паланізмаў) рускай мовы мы ў іх не знойдзем.