Галава плакала, а плоць тлусьцела так, што і ў дамавіны ўжо не ўбіралася. І гэта было падобна вялікім галадаморам, што час ад часу покатам каціў тут народ на той сьвет, галадамор – наадварот. Чалавек патлусьцеў і пацяжэў. І аддаўся толькі аднаму, усюды, дзе толькі было магчыма, пачаў лавіць кайф. Сэнс і існаваньне яго сёньня больш нагадвала жыцьцё падвопытнага пацучка, якога падвялі, паказалі кнопку задавальненьняў. Вось зараз пацучок цісьне і цісьне тую кнопку, забываючыся на ежу, сон, адпачынак, дзяцей, на сваё спрадвечнае наканаваньне: быць і заставацца пацуком – працягваць сябе і свой род. Пацучок цісьне, цісьне кнопку задавальненьняў і захлынаецца ў іх, радасна адыходзіць у нябыт…