У сваё манаграфіі “Советские республики в их взаимоотношениях (1922)” закранаў праблемы знешнеэканамічных адносін Беларусі з іншымі краінамі і савецкімі рэспублікамі. У пачатку 1920-х гадоў ішло абмеркаванне зместу саюзнай дамовы па стварэнню СССР, якая была падпісана ў 1922 годзе. У ходзе дыскусіі абмяркоўваліся праблемы знешняга гандлю с пункту гледжання вызначэння кампетэнцый Беларусі. У гэтай дыскусіі прыняў актыўны ўдзел і Рыгор Парэчын. Пры разглядзе эканамічных адносін ён сыходзіў з вызначэння дзяржавы, якое даў нямецкі юрыст Елікеке, згодна якому дзяржава складаецца з трох элементаў: насельніцтва, тэрыторыя і ўлада, прычым першасным з’яўляецца ўлада. Беларускі вучоны заўважыў, што Беларусь, заключыўшы дамову з РСФСР ў 1921 г., ужо не прымала ўдзелу ні ў адным рашэнні па гаспадарчым пытанням, прычым найменшай аўтаноміяй яна карысталася ў знешнім гандлі, маючы права толькі пасылаць сваіх агентаў у суседнія краіны. Калі ж, разважаў далей Р. Парэчын, гэтыя прынцыпы закласці і ў саюзную дамову па стварэнні СССР, асабліва з абмежаваннямі ў знешнім гандлі, то Беларусь практычна будзе не самастойнай дзяржавай, а толькі аўтаномнай рэспублікай у складзе Расіі” (цытата з кнігі Р. Парэчына “Советские республики в их взаимоотношениях”, 1922). З гэтай цытаты відаць, што дзяржаўныя дзеячы і вучоныя Беларусі перад стварэннем СССР усур’ёз спадзяваліся, што гэта будзе ўтварэнне накшталт, напрыклад, сёняшняга Еўрапейскага Саюза, у якім Беларусь з’яўлялася б незалежнай дзяржавай. Зразумела, што такія чаканні былі ілюзіямі, і за такія думкі пазней прыйшлося апраўдавацца перад карнымі ворганамі. Бо падкрэслім яшчэ раз, што Р. Парэчын выступаў супраць перадачы паўнамоцтваў у сферы знешняга гандлю з Мінска ў Маскву, а гэта ужо праз менш чым 10 гадоў сталі называць нацдэмаўшчынай.