Кніга змяшчае ў сабе больш за тры сотні старонак, на якіх адлюстраваны згадкі пра асоб, якія рабілі і робяць гонар радзіме, прычым асоб малавядомых. Аўтар не малюе іх партрэты, у яго эцюдніку няма алейных фарбаў — накіды, накіды вугалём, сангінай, мелам. Штрых да штрыха — і постаць, узмах алоўка — новы партрэт. Ён без супынку ідзе па Гродзеншчыне і Міншчыне, абыходзіць усе вобласці, не мінае былых мястэчкаў і сучасных раёнаў. Ісці за Карлюкевічам у краязнаўстве — падобна, як вандраваць з Драздовічам, які ніколі не ставіў перад сабой мэту пераплюнуць свет сваім талентам, але ў нацыянальнае выяўленчае мастацтва ўвайшоў арыгінальным мастаком — шчымліва родным творцам.