…Першы паслячарнобыльскі месяц… Такім ён быў, такім запомніўся. Месяц дурной мітусні, неўразумення, што адбываецца і што, урэшце, рабіць... Усведамленне бяды, што прыйшла на нашую зямлю, заўсёды жыло неяк побач, але ніколі не займала мяне (і не толькі мяне) напоўніцу. Ні тады, на праз год, ні праз дзесяць, ні цяпер. Пэўна, так ужо ўладкаваны чалавек, запраграмаваны Богам, што не звяртае ўвагі на нейкія “агульныя” праблемы. Тут (прашу даравання) Бог пралічыўся, памыліўся, відаць, не думаючы, што чалавек зойдзе ў сваіх эксперыментах з прыродай, з планетай Зямля так далёка, і не заклаў у людзей “праграму” перасцярогі...