Калі перыяд белапольскай акупацыі Купала перажыў у Мінску, дзе і застаўся надалей, то Мядзёлку ў гэты час лёс кідаў з месца на месца. Яе педагагічная і грамадска-палітычная дзейнасць хутка прыцягнула ўвагу белапольскай дэфензівы: яна была два разы арыштавана – за супрацоўніцтва з беларускім выданнем і за ўдзел у падпольным нацыянальна-вызваленчым руху, сядзела ў турмах у Варшаве і Вронках… Пасля вызвалення яе накіравалі на пражыванне ў Лодзь без права пераезду ва ўсходнім напрамку. Некаторы час знаходзілася ў Берліне, дзе ў выдавецкім аддзеле пры савецкім пасольстве працавала над выпускам падручнікаў для беларускіх школ. Пасля па падробленых дакументах перабралася спачатку ў Вільню, потым ў Коўна… Нарэшце ў Латвіі Мядзёлка ўладкавалася на работу ў беларускую гімназію, дзе ёй удалося затрымацца на тры гады. Але зноў – арышт, суд і выдварэнне з Латвіі ў маі 1925 года. Зразумела, усе гэтыя перыпетыі не павінны былі знаходзіць сваё адлюстраванне ў спектаклі, але хоць пункцірна асноўныя з іх варта было б абазначыць, каб глядач у агульных рысах уяўляў сабе асобу галоўнай гераіні і не губляўся ў здагадках.