Перад смерцю Сталіна нашу брыгаду разагналі, развезлі па ўсёй Байкала-Амурскай магістралі, якую будавалі зэкі. Тады пачаліся бунты ў лагерах на Поўначы. Хоць у нашай узорнай калоніі — цэнтральным аўтарамонтным заводзе БАМа — было спакойна. Аркестр і лепшых спевакоў усё ж пакінулі. Мяне адпусцілі. Адбыўся суд, па рашэнні якога мяне вызвалілі датэрмінова. Ды так не хацелася ад’язджаць і развітвацца з таленавітымі людзьмі! Я нават дзён дзесяць затрымаўся ў зняволенні. Паіграў яшчэ, у тым ліку начальнікам ГУЛАГа, і за мяне на вечаровым застоллі яны паднімалі келіх. Потым праводзілі на цягнік.