Гэта было вельмі цікава, таму што, па-першае, гэта ўсё рабілася ў сэрцы краіны, у Палацы культуры прафсаюзаў, а па-другое, мы атрымлівалі неверагодны рэзананс. Гэта былі такія шчаслівыя часы, калі можна было паказаць амаль усё што заўгодна. І ўсё адно прыходзілі людзі, таму што была моцная культурніцкая прага новага, жаданне пашыраць свае гарызонты. Праз наш кінаклуб прайшло дзве ці тры генерацыі прагрэсіўных актывістаў, гуманітарыяў, інтэлектуалаў.