Кім я тады быў? Маладым чалавекам, які імкнуўся навучыцца пісаць. Беларускую мову я ведаў няблага, але не размаўляў на ёй. Вершы пісаў па-руску. Вось тут у маё жыццё літаральна ўварваўся Сыс. Па-першае, са сваімі карэспандэнцкімі функцыямі ён спраўляўся выдатна, з ахвотай замаўляў матэрыялы ў пазаштатнікаў і рэдагаваў іх якасна. Па-другое, усё вышэйназванае дало яму падставы для майго выхавання. Спачатку ён пачытаў мае вершы і зазначыў: “Як і ва ўсіх!” З таго моманту я і не спрабую рыфмаваць. Потым, каб абудзіць маё сумленне, Анатоль пачаў перакладаць свае, ужо знакамітыя вершы на рускую мову і раздрукоўваў іх толькі для мяне. Мне сапраўды было сорамна. Наступным крокам майго настаўніка сталі лекцыі па гісторыі краіны ліцвінаў. Менавіта тут я і прачнуўся.