Склалася так, што брат з сястрой не стварылі ўласныя сем’і і засталіся гаспадарамі нават не ў бацькоўскай, а ў дзедаўскай хаце, якой сама меней сто гадоў. Дом такі моцны, такі дыхтоўны, што за столькі часу ў ім практычна нічога не давялося мяняць. А яшчэ ў ім, нягледзячы на некаторыя сучасныя дэталі ў інтэр’еры, проста вітае дух даўніны. Карціны-вышыванкі і пажаўцелыя фотаздымкі ў рамачках на сценах, класічная для таго часу расстаноўка мэблі, ложак з прасціной у карунках і пышнымі накідкамі на падушках, печ… Нават пахі нейкія асаблівыя, з дзяцінства, з бабулінай хаты. Праўда, у печы гаспадыня гатуе рэдка, у асноўным, зімою, больш на газавай пліце. І – дзіва дзіўнае ў наш час! – у доме няма электрычнасці. Даўным-даўно, калі толькі праводзілі святло ў вёску, хату Бабровічаў чамусьці абмінулі. Мо, таму, што стаіць яна крыху наводшыбе, за мясцовымі могілкамі, мо, па нейкай іншай прычыне – Данута Юльянаўна ўжо не памятае. А пасля паставіць слупы і падключыць святло ім прапаноўвалі неаднойчы. Адмаўляліся. Чаму?