Не хапае лаканізму і ўнутранай напружанасці ў першай дзеі песы. Тут адчуваецца расцягнутасць падзей да карціны раптоўнага прыходу фашыстаў у мірны горад. Драматургічна больш яркая і пераканаўчая другая дзея, дзе аўтар песы ўдала сутыкае прадстаўнікоў абодвух лагераў і паказвае, што праўда, высакароднасць, ідэйнасць – аснова ўсіх подзвігаў партызан у імя Радзімы. Але пасля вельмі хвалюючага і пераканальнага тут ужо няма патрэбы ў яшчэ адной дзеі. Усё тое, што адбываецца пасля антракту: размова гестапаўца з варажбіткай – пераапранутым Пятром, уцёкі немцаў, прыход савецкіх воінаў – ніяк не ўплывае на драматургічнае разгортванне спектакля. Тут дзейнічае толькі прынцып усё добра, што добра канчаецца. Безумоўна, прыемна, што Ірына з сяброўкай не загінулі, але ці ўзбагачае гэта адчуванне праўды – жыццёвай і сцэнічнай!