– Упершыню – гэта ўсё ж такі тады, калі кс. Здзіслаў даў мне яе абразок, таму што пасля накіравалася ў Кракаў з жаданнем як мага хутчэй даведацца: хто ж такая Фаўстына? Мне, дарэчы, як і іншым, моцна пашанцавала: у той час у Кракаве працавала сястра Беата, якая была блізкай з Фаўстынай пры яе жыцці, і якая была (прабачце, забягу крыху наперад) пасля віцэпастулятаркай працэсу беатыфікацыі Святой Фаўстыны ў 1993 годзе. Сястра Беата была яшчэ і сапраўды дбайным захавальнікам духоўнай спадчыны Фаўстыны – яе “Дзённіка”, бо на той час гэта былі яшчэ толькі рукапісныя сшыткі, змест якіх вельмі добра ведала сястра Беата, і імкнулася як мага да-кладней перадаць яго нам. Прыкладна праз два гады майго жыцця ў кангрэгацыі “Дзённік” упершыню выйшаў асобнай кніжкай, і яго атрымала кожная сястра.