Яшчэ хвiлiн дваццаць мы зьнервавана пасьмiхалiся з нашай ахуiцельнай вандроўкi, пакуль зь вёскi не прыехаў памочнiк. I што б вы думалi – кола не прыладзiлi на месца, не! Замест гэтага хлапцы нешта падкруцiлi, засунулi падпорку – i кабiна трактара ўпэўнена пакацiлася на адным коле (!), сымбалiзуючы ўсiм сваiм выглядам няўмiручы беларускi сяльгаспрам. Сябра кiроўцы, вiдавочна, крыху пабойваўся незразумелую адчайную моладзь з радыяцыйнага лесу ля расейскай мяжы, але вырашыўся-такi падвезьцi нас да самага Добруша. Анiякiх пытаньняў на КПП – i нарэшце мы, стомленыя смагай i доўгiм шляхам пад сьпякотным сонцам, але вельмi задаволеныя i вясёлыя, пакiдаем забароненую зону адсяленьня.