Пасля Пятрок пачаў прыязджаць дадому часцей, пакідаў каня на агародах у алешніку. Здаралася, з’язджаліся з Андрэем, сядзелі за сталом, елі – адзін з міскі, другі проста з чыгунка – і сварыліся. Адзін зваў у паліцыю, другі – у партызаны, а Антосіха тупала па двары – каб не наехалі немцы ці партызаны, – то бегла ў хату: баялася, што перастраляюцца. Потым хадзіла кругом гумна, куды яны ішлі спаць, – адзін у адным кутку, другі – у другім. I ў гумне яны сварыліся, а яна хадзіла наўкруга будыніны, упрошвала не сварыцца – барані божа хто пачуе!