21. Сумленне захоўваць неабходна і ў адносінах да Бога, і ў адносінах да блізкіх, і ў адносінах да рэчаў. У адносінах да Бога той захоўвае сумленнасць, хто не адпрэчвае Яго запаведзяў (…) Сумленнасць у адносінах да блізкіх патрабуе, каб зусім не рабіць нічога такога, што, як вядома, абражае ці спакушае людзей словам, альбо справай, альбо выглядам, альбо позіркам. Захаванне сумленнасці ў адносінах да рэчаў абавязвае, каб мы не абыходзіліся кепска ні з якай рэччу, не давалі ёй псавацца, не выкідалі без патрэбы. Ва ўсіх гэтых выпадках неабходна захоўваць сумленне чыстым і не заплямленым, каб не трапіць у бяду, ад якой сам Гасподзь перасцярагае нас (Мф, 5, 26).