У нашай сям’і быў прынцып: галоўнае — не спудзіць натхненне! А пісаць тата мог выключна тады, калі яго наведвала гэтае самае натхненне. Прымусіць напісаць артыкул у часопіс ці газету было практычна немагчыма. Менавіта таму існуе толькі адзіны зборнік ягоных вершаў, які ўдалося выдаць гераічнымі высілкамі маёй маці, Марыі Яўгенаўны.