– Жыжа, жыжа, каток, – адказвае старая. А сама заглядзелася, як зыбаюцца цені на моцным бярозавым жары, і думае зноў аб тым, што пайшоў з іхняй хаты спакой і лад, і толькі Лідачка, як тая божая іскра, тлее між імі і лучыць іх у адну сям’ю. А то б і насы адно аднаму паадкусвалі...