Заўтра ў нашай школе, як і шмат-шмат гадоў было ў першую суботу лютага, — вечар сустрэчы выпускнікоў. Запаляцца ўсе вокны двухпавярховага ружовага будынка, зазвіняць рэхам па калідорах галасы — радасныя, усхваляваныя, здзіўленыя. Пасля кожны клас збярэцца асобна, і будуць успаміны, і жарты, і доўгія, крыху сумныя погляды адзін на аднаго, і пачуццё лёгкай няёмкасці ад гэтай незваротнай даросласці і ад таго, што за школьнай партай цесна... Добра, што хтосьці прыдумаў калісьці гэту традыцыю — у слотным галалёдна-завейным лютым, калі зіма ўжо абрыдла, а да вясны яшчэ далёка, праводзіць такое цёплае, кранальнае мерапрыемства. Нават калі ты (ну па вельмі ўважлівай, канешне ж, прычыне) на яго не трапляеш, усё роўна пачатак апошняга месяца зімы напоўнены светлымі ўспамінамі, ад якіх хораша становіцца на душы і весялей глядзіцца на гэты адубелы і засівералы свет.