З канца 1990-х гадоў сюды сталі прыязджаць сваякі загінуўшых, каб усталяваць імянныя надмагіллі. Шмат тут пахавана беларусаў і ўкраінцаў. Справа ў тым, што пасля вызвалення БССР і УССР савецкія ўлады правялі мабілізацыю мужчынскага насельніцтва на гэтых тэрыторыях. “Другі нумар” майго дзеда, які разам з ім цягаў супрацьтанкавае ружжо, а ў час боя падаваў патроны, быў беларус Васіль Лойка з-пад Ліды, а ў адзяленні, якім камандаваў мой сваяк, ваявала некалькі ўраджэнцаў Заходняй Украіны. У адным з баёў ля Ражан усе гэтыя людзі загінулі. Відавочна, іх парэшткі спачываюць на могілках ля вёскі Клешава.