З выдавецтва выйшаў пануры: высокая постаць, здаецца, яшчэ больш сагнулася ад цяжкіх думак, што не давалі спакою апошнія гады. Ён ішоў, пастукваючы кульбачкай па асфальце, сярод шумнага і мітуслівага людскога натоўпу. “Чаго толькі Ніцэвіч з Круцінскім там сядзяць? Аніякіх зрухаў,— скрушна думалася яму,— няўжо і яны нічога не могуць зрабіць?.. Загіне літаратура, калі не зменіцца стаўленне да роднай мовы, да пісьменнікаў!”