Але вось што сапраўды дастала тут да самых вантробаў, дык гэта тэмпавае вырашэньне опусаў. Трэба мець нейкі адмысловы талент, каб чытаць усе практычна творы ў практычна адным й тым жа рытме! І ў цэлым, нягледзячы нават на прыемнае ўжываньне ў падкладах фартэпіяна, што для рэпа неяк дзікавата, опусы гэтыя надзвычай хутка выклікаюць адчуваньне смяротнага нудоцьця. Яны пачынаюць успрымацца як вырабленыя на адзін капыл. А ў такой сытуацыі сэнс тэкстаў перастае ўспрымацца. З амаль летаргічнага стану адно час ад часу вырывае прыгожы, чысты жаночы голас. Але ненадоўга... Experty.by