Я пачаў браць Адважнага нават на баявую ахову. I аднойчы, у цёмную асеннюю ноч, ён, можна сказаць, здзейсніў гераічны подзвіг. Ляжу я са сваім аддзяленнем недалёка ад варожых акопаў і пільна назіраю. Успыхваюць ракеты ў небе, там-сям гучаць адзіночныя стрэлы і кароткія кулямётныя чэргі. Раптам Адважны, які спакойна ляжаў побач са мной, усхапіўся, загергетаў. Мы насцярожыліся, падрыхтаваліся да бою. Сапраўды, прама на нас паўзлі два немцы.