Сёння Хрыстос зноў кліча ўсіх нас на пір веры, пір Царства, заклікае спажыць плады Яго спасіцельнай ахвяры, напіцца вады, што цячэ ў жыццё вечнае (Ін. 4, 14). Аднак наша адзінства з Госпадам не можа абмяжоўвацца толькі ўдзелам у богаслужэнні ці асабістай малітоўнай руплівасцю. Яно павінна ў поўнай меры адлюстравацца на ўсіх баках нашага жыцця. Мы не можам бесклапотна святкаваць, ведаючы, што побач ёсць людзі, якія не здабылі радасці жыцця ў Богу, якія пакутуюць, смуткуюць, адзінокія, гаротныя ці змучаныя хваробамі. Нашым святым абавязкам з’яўляецца клопат пра тое, каб імя Хрыстова ўсхвалялася паўсюдна, каб людзі, бачачы добрыя справы, якія робяцца дзеля славы Божай, далучаліся да веры праваслаўнай, звярталі сэрцы свае да Айца, Які на нябёсах.