Адным з самых рэвалюцыйных беларускіх кампазітараў можна назваць Яўгена Цікоцкага. Справа не толькі ў “кастрычніцкай” тэматыцы многіх яго твораў — у даваенныя часы яна стала ўласцівая ўсім творцам. Ягоная рэвалюцыйнасць была яшчэ і сінонімам музычнай авангарднасці — натуральна, даволі стрыманай па тых часах. Неяк сярод архіўных радыёзапісаў я знайшла яго буйны вакальны твор паводле “Скупога рыцара” Пушкіна. Паставіла на магнітафон — аказалася, гэта меладызаванае чытанне вершаў на фоне фартэпіяна, якое ў ролі “фона” не выступае, а ілюструе ўсе сюжэтныя павароты. Такі жанр мае назву “меладрама” і ў часы “сярэбранага веку” быў вельмі распаўсюджаны ў Расіі. Узнікла мода на публічнае чытанне вершаў паэтамі, і тыя пачалі браць з сабой музыкантаў-кампазітараў. Нават зборнікі такіх твораў выдаваліся!