Аказалася, што ў мяне абсалютны слых. Я пачала іграць, але доўжылася гэта нядоўга: мне хутка надакучыла. І настаўніца мяне вельмі хваліла: “Вікулечка, — казала яна, — у цябе ёсць усе магчымасці, каб стаць добрым музыкантам”. (Я вельмі не люблю, калі на мяне сварацца, нават магу на злосць зрабіць, калі мне не спадабаецца.) У мяне была фенаменальная музычная памяць: разбіраючы твор, я ледзь не адразу вывучвала яго на памяць. З-за гэтага я не навучылася як след чытаць па нотах. Аднойчы яна сказала: “Вось вырасцеш, станеш добрай скрыпачкай, будзеш сядзець у тэатры ў сімфанічным аркестры ў яме…” — “Што? У якой такой яме? Я не хачу сядзець у яме! Я хачу на сцэну!” Так яна адным словам збіла мяне з гэтага шляху. Прыйшоўшы дадому, я сказала маці, што больш хадзіць у музычную школу не буду. (Смяецца.)