Яшчэ не дайшоўшы да ўзлеску, Хведар заўважыў якійсь неспакой на ўзлессі. На ўзмежку непадалёк ад ігрушыны стаялі два чалавекі. У адным Хведар адразу пазнаў Міхалінінага Шурку. Хведару адкрыўся наўскось добры прасцяг узлесся і на ім чалавек шэсць, што пасталі ў рад — чагосьці чакалі. І тады яму бы цюкнула ў галаву: ды гэта ж яны — па яго. Яны ж зараз пойдуць у лес выганяць яго. Ланцугом, як на паляванне. Як зімой палююць на воўка з сцяжкамі. Толькі гэтыя цяпер без сцяжкоў. Бо ён не воўк — ён чалавек, з ім можна і прасцей.