У садзе паміж яблынямі ўжо размінаўся Ігнат Юр’евіч, спрытна закідваючы нагу за галаву і па-кацінаму прагінаючыся ў густой траве. Ён мяне проста-такі палохаў. Ці варта казаць, што па-сапраўднаму я ў гэтыя самыя гарадкі ніколі ў жыцці не гуляў. Усё, што мне было вядома пра гэтую гульню, хіба тое, што ёй, апроч графа Талстога ды акадэміка Паўлава, захапляўся Уладзімір Ільіч Ленін, што, шчыра кажучы, аніякага аптымізму не дадавала.