– Замёрз я тут і прытаміўся, – кінуў на тое Іван. – Хай кароль шле прызначаных людзей у маю сталіцу, там гаварыць буду! Так і паведамце свайму гаспадару. – Памаўчаў, нерухома гледзячы пад ногі, і дадаў: – А каб вам не з пустымі рукамі вяртацца, ад мяне Жыгімонту падарунак дастаўце: труну, намі адмыслова для яго падрыхтаваную!..