Я, калі выйшаў з “амерыканкі”, праз некаторы час сустрэў аднаго з тых, хто быў там не ў масцы, з каманды наглядчыкаў. Мы сустрэліся на вуліцы Камсамольскай каля КДБ. Ён ішоў насустрач мне, здаравенны дзяціна пад 2 метры. І ён еў марозіва. І вось мы ідзем — і мы сустракаемся. Вочы ў вочы. І мы разумеем, што пазнаем адзін аднаго. І ад нечаканасці ён пачырванеў, і ў яго гэта марозіва з рук валіцца, на гэты чорны асфальт пляскаецца. І я меў такую асалоду ўнутры. Я разумеў, што ён хацеў праваліцца праз гэты асфальт, каб не было гэтай сустрэчы. А я адчуваў сябе вельмі камфортна. Хаця быў час, калі ўсё было наадварот.