Імклівае развіццё тэхналогіі паскорыла працэсы, якія на працягу доўгага часу спелі ўнутры візуальнага мастацтва. Мастакі, чыя сфера дзейнасці традыцыйна не выходзіла за рамкі трохмернай прасторы, атрымалі яшчэ адно вымярэнне — час. Выяўленчае мастацтва раптам ператварылася ў тое, што фізікі называюць прасторава-часавым кантынуумам, у якім прастора і час раўнапраўныя і непарыўныя. Твор мастацтва з трохмернага аб’екта ператварыўся ў чатырохмерную падзею, а на змену непахіснасці артэфакта прыйшоў эфемерны і зменлівы вопыт. Добра адладжаныя механізмы вытворчасці, распаўсюджвання, захоўвання традыцыйнага арт-аб’екта больш не працуюць у новых умовах, якія радыкальна змяніліся.