Жывене здалося раптоўна, што вецер таркаю абдзёр ейныя шчокі, і пачулася, як на выспе білі крыламі качкі. “Вешчая хвіліна, знак багоў, што яны тут, – падумалася ёй. – Толькі чаму ні Відэвут, ні ягоная маці не адчулі нічога? Гэты невядомы Брутэн для мяне ніхто – але дзе ўсё-ткі гэты падхоплены крыжакамі для пацехі хлопец?”