Славік не спалохаўся тых пагрозаў. Пры ўсім пры тым, гэтыя хлопцы – маладыя і ружовашчокія, дагледжаныя і вольна апранутыя падаліся яму людзьмі з іншага свету, і ён менш бы здзівіўся, каб убачыў у гэтым засмечаным інтэрнацкім кутку спарванне зэдліка са сталом, а не чалавекаў… Славік стаяў амаль не рэагуючы на выкрыкі і паглядаў на хлопца. Той сам сумеўся.