— Цяжка працаваць у такіх умовах, — уздыхае Наталля Мікалаеўна. — Удзень ні ў садку, ні ў школе мы свае мерапрыемствы правесці не можам, не можам і гурткі збіраць. З канца мая і да верасня мы фактычна апынаемся на вуліцы, на танцавальнай пляцоўцы, куды на скутары або на машыне знаёмых прывозім апаратуру, якая захоўваецца па хатах, а затым такім самым чынам яе дастаўляем назад. Рэквізіт, касцюмы і абутак, якія мы вырабляем самі і за свае грошы — таксама ўсё па хатах. Але не здаёмся — спяваем, танцуем...