Лепшага “Фаўста” на даступных мне мовах я не чытаў. Лепшы — толькі арыгінал, якому і след быць такім паводле літаратурнага статусу. А паводле ўпадабання майго сэрца яны — роўнасвятыя. Не верыце? — перачытайце Лукаша. Вось і мой ужо даўно па свеце гойсае, яго нават хваляць, бо неблагyю службу ў Беларусі нясе, але душой прыкіпеў я ўсё ж да Лукашовага, украінскага. Не пытайцеся чаму, гэтага я не ведаю, гэта ў фібрах душы. І не кажыце, быццам яно так з таго бо, што эмацыйна я не адчуваю хараства ўкраінскай мовы наогул і Лукашовай у прыватнасці. Сам я — берасцейскі (Пружаншчына) паляшук, дык украінская мне не такая ўжо і чужая. Нават вельмі не чужая! Далібог, нават свая! Як гэта там у Лукашовай ведзьмы-немкі? —