Намацаўшы ў цемры свой нікчэмны ложак, я асцярожна лёг на здаровы бок і хутчэй выцягнуў паўразмоклы сухар з ледзьве цёплай размазні. Лыжкі не было, і я вымачаў кашу гэтым кавалкам. Можа, і добра, што святла не пакідалі: калі б яшчэ і бачыў гэтую агіду, страўнік пэўна б узбурыўся.