– Ніяк не маглі прывыкнуць пальцы абедзвюх рук адначасова бегаць па розных клавішах і кнопках, – успамінае свае першыя ўрокі Яўгеній. – Было ўсё: слёзы, калі, седзячы перад люстэркам, я спрабаваў прымусіць свае рукі працаваць сінхронна; боль ад расцяжкі пальцаў, была крыўда ад таго, што сябры -хлапчукі катаюцца на веласіпедах і гуляюць у “вайнушку”, а я павінен развучваць гамы і акорды…