Сапраўды цікава было назіраць за гісторыяй свайго народу і быць яе ўдзельнікам. Людзі распавядалі аб тым, як у інтэрнатах сочаць за тым, каб ніхто не мог агітаваць ці, не дай Бог, патаемна пранесці урну для галасавання, як на працы ўвесь час, з ранку да вечара, даводзяць, што выбары патрэбны Амэрыцы, як у студэнтаў пад партамі правяраюць пакеты і ўзіраюцца ці не схавалі яны часам урнаў з бюлетэнямі. У Мастах на кватэру да сябра выбарчай камісіі, які арганізаваў выбарчы ўчастак у сваёй кватэры, ўварваліся ўжо ў сем гадзін раніцы, зрабілі вобыск, склалалі пратаколы. Падобны інцыдэнт адбыўся ў Зэльве. 16-га пад дажджом у Гродне і Слоніме арыштоўвалі членаў выбарчых камісій, якія спрабавалі праводзіць выбары на вуліцы. Хапалі, цягнулі, суды адбываліся пазней, вынікаў пакуль няма. А людзі ішлі, як на гэтым здымку з Мінска (фота IREX). Ён вельмі сімвалічны для гэтых выбараў і мы спецыяльна змясцілі яго ў нашай газеце. Разбіты і кінуты аўтобус, без вокнаў і без дзьвярэй, а да яго чарга за новым жыццём - вось сімвал нашай сённяшняй Беларусі.