Айцец дэ Мазэно для малютву, якою паўсюдна маліліся па францускіх семях. Гэта адзіная выключнасць адносна да сульпіцыянскіх малітваў, якія меў звычку дараджаць. Растлумачвае тое факт, што аблаты ў сваіх касцёлах маліліся супольна са свецкімі. Перад распачаццем малітваў, аблацкая супольнасць асобна рабіла рахунак сумлення, дастаткова доўга. Паступова дабаўляліся іншыя малітвы: за Святога Айца, дабрадзеяў, за Зрамаджэнне і памерлых аблатаў; у рэшце рэшт, спецыяльныя малітвы да Найсвяцейшага Сэрца Езуса, Беззаганнай Марыі і св. Юзэфа. Вечаровая малітва заканчвалася благаслаўленнем суперыёра і абвінавачваннем сябе перад ім з правінаў, здзейсненых на працягу дня.