Ужо пачынаючы ад Баранавіч дарога тут жудасная: руіна і пустэча. Што ні станцыя — разбіта яна, разваляна. Абапал рэйкаў — на адкосах, канавах, рэчках — валяюцца цэлыя горы паломаных, павыкручываных у розные бакі ўжо заржавеўшыя нейкія вялізарныя бляхі, катлы, трубы, коміны… тут і чугун і жалезо, і сталь — усё разам зблыталося, скруцілося паміж сабой; цяпер ужо трудна нат’ разпазнаць, што гэта такое было, як трудна разпазнаць моцна пакалечанага нябошчыка…