Нягледзячы на ўпэўненасць Валянціна М. у сваім праве пісаць па-беларуску, падтрымкі на заводзе ён не адчувае: “У людзей унутры пануе страх: хто за месца баіцца, каму хутка на пенсію ісці... Хаця ў размовах некаторыя быццам бы згаджаюцца, што ў мяне ёсць права пісаць на роднай мове”.