Я выпадкова ўвязаўся з шаленствам, калі я працаваў у Танзаніі над праектам гепардаў Серэнгэці ў 1990, калі адбывалася ўспышка шаленства сярод афрыканскіх дзікіх сабак. У якасці ветэрынара мяне папрасілі ўвязацца. Паколькі гэта хвароба, якая вывучалася так доўга, я думаў, што мы ведаем усё, што трэба пра яе ведаць, але, паглыбляючыся ў рэчы далей, я выявіў, што ў нашым разуменні было шмат прабелаў, асабліва ў афрыканскім кантэксце, і Мне было цікава даведацца больш. Я распрацаваў некалькі ідэй праекта і знайшоў фінансаванне для працы над праблемай дактарантуры. Гэта быў пачатак працы супраць шаленства, і гэта сапраўды вырасла з гэтага. Платформа і навукова-даследчая праграма, якую я стварыў у Сэрэнгэты, пашырылася і зараз яе вядуць калегі, якія вядуць яе ў сапраўды захапляльных кірунках.