Не пасьпеў я адказаць. Невядомыя рабаўнікамі прабягаюць па майстэрні. Пракаціліся, як більярдныя шары. Гэтак жа хутка, нібы шарыкі ў роліках, круціліся іх вочы. Прагрукаталі і зьніклі. Нейкія не наведнікі, а наглядальнікі за раёнам. Як атрутная хваля, ад якой застаўся непрыемны кіслы прысмак. Ня дай божа такіх суайчыньнікаў. І адкуль іх набралі немцы? Спадзяюся, не з маёй радзімы. Тых, хто паразітуе на скуры нямецкай эканомікі, – безьліч. Сваіх няма куды падзець, дык тут плодзяцца яшчэ і замежныя. Я ўявіў палёт каларадскіх жукоў. Гэткая чародка на бульбяным полі…