— Спадарыня Наталля! Ну чаму лёс такі несправядлівы да мяне?! — з роспаччу пачала Адэля.— Пра каго толькі ні пішуць кніжкі! Вы вунь нядаўна нават пра машынку не паленаваліся напісаць… А чым жа я горшая? Мяркуйце самі — і вочкі ў мяне разумныя, і ўсмешка лагодная, воўначка такая ўжо шаўкавістая! А што да яе колеру — дык у мяне найлепшы! Я не проста бландынка, — мая воўначка аддае блакітам! — Адэля схапіла са стала шклянку вады і нагбом выпіла.– Да таго ж я асоба вельмі выхаваная і дасціпная, гламурная, з тонкім пачуццём гумару. Чытаць пра мяне было б адно задавальненне!