— Ведаеце, гэта проста абрынулася на тваю галаву — і ўсё. А далей ужо ні думак, ні пачуццяў. Проста звярыны нюх і імкненне выжыць. Гэта значыць — маўчаць, у вочы не глядзець, рабіць, што скажуць. Я не асэнсоўвала тады нічога. Ведала: ніхто мне не можа дапамагчы. Так атрымалася. І прыняла гэтае жыццё. Маладосць дапамагла. Вера, што ўсё жыццё яшчэ наперадзе. І малілася ўвесь час, мы былі вернікі. А там, акрамя Бога, у цябе нікога няма.