— Я працаваў у “Гродзенскай праўдзе”, а Мікола Маркевіч працаваў у будаўнічай шматтыражцы “Высота”. Наш адзел выпускаў штомесячную старонку “Народны кантроль у дзеянні”. А будоўля — добрая глеба для крытычных матэрыялаў. Маркевіч са сваёй газеты пачаў насіць нам свае матэрыялы. Прыходзіў да мяне, сядаў насупраць і пытаў “Што вы скажаце пра мой матэрыял?” Ён сапраўды пісаў хвацкія матэрыялы, і яго ўзялі на працу ў “Гродзенскую праўду”. Пасля ён захацеў стаць дэпутатам, а мы яму дапамагалі ў гэтым. У мяне падобнай думкі не ўзнікла, бо мне хацелася пісаць.