1 ліпеня 1758 г. адбылося пасяджэнне нясвіжскага ардынацыйнага суда пад старшынствам князя Міхала Казіміра Радзівіла Рыбанькі. Суд разбіраў справу аб прычынах пажара, які 14 мая таго ж года знішчыў значную частку горада. Вынікам пасяджэння стаў прыгавор (дэкрэт) аб мерах супрацьпажарнай бяспекі. Згодна з ім забаранялася мець у дамах печы, якія тапіліся “па-чорнаму” і хадзіць па вуліцах з адкрытым агнём. Прадпісвалася арганізаваць адмысловую начную варту, рэгулярна правяраць наяўнасць супрацьпажарнага інвентара – драбінаў, вёдраў, кадзяў з вадой – у гаспадарках. Магістрат і кагал абавязваліся выкапаць дзве студні і мець дзве “пажарныя машыны-вазы” з вадзянымі помпамі, а таксама – разам з цэхамі – набыць неабходны інвентар: вёдры, крукі, сякеры, помпы, які належала захоўваць у ратушы, сінагозе і ў цэхмістраў. За парушэнне правіл прадугледжваліся розныя віды пакаранняў: ад штрафа і 12-тыднёвага зняволення да смяротнай кары, калі б нядбайнасць прывяла да пажара. Тым не менш пагроза агню неўзабаве зноў сталася актуальнай. У жніўні 1779 г. магістрат прыняў адмысловы Універсал аб мерах проціпажарнай бяспекі.