Помню, як сёння: ляхавіцкая раённая газета, бо суседнія два раёны якраз тады былі аб’яднаны, шырока прэзентавала першую кнігу Міхася Рудкоўскага, і той нумар раёнкі нейкім чынам апынуўся ў нашым дзясятым класе. Паколькі рабіць не было чаго — на ўрок не прыйшоў настаўнік, мы наладзілі гучнае абмеркаванне творчасці таленавітага паэта. Дзякуючы школьным выкладчыкам рускай і беларускай літаратуры В. І. Несцеруку і В. І. Сіўковай, у нашым класе любілі і разумелі сапраўдную паэзію. Вершы Міхася Рудкоўскага ўголас зачытвала Марыя Бобка, а мы, прыціхшы за сваімі партамі, уважліва слухалі. Потым вершы хвалілі, і, канечне, было за што, ды больш за ўсё хлопцаў і дзяўчат узрушыла, што такую цудоўную кнігу, як адзначалася ў газеце, напісаў наш зямляк, “юнак з вёскі Востраў”. Калі ж мы выйшлі на двор, аднакласнікі, не згаворваючыся, паглядзелі ў той бок, дзе за старасвецкім Кругавіцкім лесам, зрэшты, не вельмі і далёка, на правым беразе Начанкі раскінулася казачная вёска, якая яшчэ да вайны нарадзіла Беларусі выдатнага паэта Міхася Рудкоўскага.