Думка пра бессэнсоўнасць чалавечых намаганняў нешта змяніць у навакольным свеце і ва ўласным лесе гучыць у апавяданнях ДоўжыкГлухі час начы Кароткае жыццё у аповесці Пакахай мяне, салдацік. Прэтэнзіі чалавека на разумнае ўладкаванне жыцця выяўляюць свае бяссілле перад прынцыповай неспасцігальнасцю свету, дзе запанавала ў небывалых маштабах зло. Звычайны чалавек можа ўзняцца над сваім лесам толькі тады, калі кардынальна перагледзіць свае ўяўленні аб сэнсе жыцця, якое ўжо само па сабе найвялікшая каштоўнасць, – ісціна, якую Быкаў не стамляецца паўтараць з твора ў твор. Мабыць, было б несправядліва, – адзначае празаік, – калі б гэтае нямногае бясследна завяла, заглухла, забылася і на тым месцы ў душы святкавала ўрачыстасць разгалістая журавіна пажаданага міфа. Міфы прыемна ўражваюць, але наўрад ці наталяюць. Хутчэй спусташаюць. Для насычэння галоднаму чалавеку ўсё-ткі патрэбен чорны жытнёвы хлеб праўды. Прынамсі, так часам здаецца. 