Спачатку адзін такі званок раздаўся, і я пачуў вельмі знаёмы голас — гэта быў Алег Меньшыкаў. Ён спытаў, ці магу я аддаць яму ў працу п’есу “Я прыйшоў”, якая да таго часу назбірала велізарны букет прызоў на драматургічных конкурсах. Я адказаў згодай, і мы паляцелі ў Маскву, каб павырашаць на месцы ўмовы. У нас была выдатная сустрэча, на якой Алег сыпаў цытатамі з п’есы, і мы пілі гарэлку, закусваючы карамеллю, бо нічога іншага пад рукой не было. Потым я вярнуўся ў Мінск, і праз тыдзень дома пачуўся яшчэ адзін тэлефонны званок.