Яшчэ раз дакранаюся. Мой ровар! Ноч ён пераначуе недзе тут на складзе, а зранку будзе ў мяне. Увечары, як сьцямнее, паеду на ім уздоўж каналу, на якім узімку дзеці катаюцца на каньках - вельмі прыгожа. Прыемна і радасна назіраць за дзецьмі на каньках на блакітным лёдзе каналу. А ў красавіку ад каналу цягне вясновай вільгацьцю, вада ў ім каламутная, дна ня бачна, але зьявіліся адбіткі ўсяго, што побач. І неба.