Вось мы бачым, як героі прачынаюцца ў сваіх кватэрах і пакоях, як снедаюць, як ідуць ці едуць на працу: хтосьці нават на машыне. Як выглядае іх працоўнае месца, яны ў ім. І ўпрыгожаная мова рэпартажу дакладна фіксуе выбраныя “натуры”, змяшчаючы ў цэнтр постаці таленавітых людзей. Шмат партрэтаў выпускнікоў — на вуліцы, у памяшканні. Кожная “глава” багатая на паўторы і любаванні. Ёсць больш аб’ёмныя і прыгожыя выхады герояў да рэчкі, у лес, у парк, — але разумеш, што пейзаж тут адно адлюстраванне ўнутранай перамогі выпускнікоў над абставінамі. Рэжысёрка скарыстоўвае пейзаж, але не дае яму распавядаць за сябе. Ніводнай сцэны стасункаў з людзьмі з іх атачэння. Аўтарка, імкнучыся не распыляцца на іншае, замыкае маладзёнаў у герметычны абшар, дзе чужым аказваецца жыццё з яго непрадказанасцю. Як доктар Саша кантактуе са сваімі пацыентамі? Як Насця ладзіць з дзецьмі ў Мікалаеўшчыне, якія так яе вымотваюць? Які калектыў у геолага Аксаны? Чым Слуцк адрозніваецца ад Стоўбцаў? Што ёсць унікальнага ў Дуброўне? Усё гэта аказваецца неістотным і няважным для вытрымкі галоўнай ідэі. Ёсць момант прымусовага размеркавання — і яго трэба вытрымаць за кошт уласных рэсурсаў. І пажадана — увогуле не выходзіць з пакоя, бо там могуць сустрэцца іншыя людзі.