І выходзіцьмуць на панадворак усцешаныя гаспадары. І выносіцьмуць шчодрыя пачастункі. І спявацьмуць разам з калядоўшчыкамі шчыра ўдзячxadныя, што іх не абмінулі — ушанавалі... І ніхто з нас тады не ўсумніцца, — як выглядае тое, што бацькі нашы называюць шчасцем — словам даволі рэдкім, амаль нетутэйшым. Як не сумняваюся цяпер я, прыгадваючы адно з ягоных абліччаў, якое з’яўлялася мне ў вобразе вясёлае каляды, а значыць — было сапраўдным. Сапраўдным як вада, як паветра, як хлеб — як усё, што немагчыма падрабіць, ці замяніць нечым іншым; пра што памятаеш не таму, што помніць трэба, а таму, што забыць не можаш, бо заўсёды жывеш з гэтым як з паветрам, вадою, хлебам...