Эліза Ажэшка так апісала сваё радавое гняздо: “На паўночным ускрайку Гродзенскага павета, у некалькіх мілях ад мяжы з Віленскай губерняй, на шырокай раўніне, вытканай з ураджайных палёў і шырокіх лугоў, здалёку была бачна мая родная сядзіба. Стары дом з трох бакоў быў акружаны садам. Цяністыя ліпавыя алеі, агародчыкі, сажалка. А за сажалкай — роўныя палі, акружаныя лесам, тым самым, на які так часта заглядвалася я, як быццам ухутаны таямнічай імглой... Што там за імглой, і што за лесам?”