…Пяюць начлежнікі… Шчыры напевы іх, і поўны задумы, як цёмнае неба, каторае навісла над імі; як белыя туманы над рэчкай атуляюць яны душу тваю, і на клік гэтай песні звіняць струны сэрца твайго, а ў вачах слёзы блішчаць…