Але перш чым звярнуцца непасрэдна да аналіза тэкста, трэба сказаць пра звышразумовую выснову “Казання”, якая неабходна прасвечвае скрозь моўную тканіну любой харызматычнай пропаведзі, пра першапачатковае адкравенне ці аб’явенне прапаведніку, без якога красамоўца харызматычнай традыцыі не асмеліцца распачаць пропаведзь. Такім благадатным штуршком скласці “Казанне” было для а. Лявонція, наколькі мы можам меркаваць, адкрыццё новага, дакладней, больш глыбокага сэнсу Фаворскага Праабражэння. Калі святаайцоўская экзэгетычная традыцыя прадстаўляла гэтую падзею як правобраз цялеснага пераўтварэння праведнікаў і грэшнікаў, што адбудзецца пасля Апошняга Суда (гл. І Кар. 15, 52-54), калі Грыгорый Палама і ісіхасты бачылі ў Фаворскім святле яўленне славы Божай на вяршынях духоўнага жыцця, то Лявонцію Карповічу Фаворскае Праабражэнне адкрылася як вобраз духоўнага пераўтварэння хрысціяніна, як сімвал паступовага ўзыходжання на тыя самыя вяршыні духоўнага жыцця, да якіх заклікалі ісіхасты, да таго ўнутранага пераўтварэння душы і духа, апошнім актам якога будзе пераўтварэнне цялеснае. Такім чынам, у адкравенні, дадзеным а. Лявонцію, сышліся дзве шматвяковыя самастойна існуючыя і быццам ніяк не суадносеныя экзэгетычныя традыцыі.