На падмосткі выходзілі Белы і Чорны анёлы (кожны з двума памочнікамі), якія ўвасаблялі светлы і цёмны пачаткі. Яны адкрывалі батлейку ў глыбіню сцэны, здымалі лялек, развешаных на ёй. Створкі батлейкі раскрываліся. З верху на сцэну апускалася калыска з немаўлятам. Да яе адразу падыходзіў ксёндз, які служыў малебен па-польску. Пасля поп – і служыў па-руску. Гэтай сцэны ў п’есе Янкі Купалы няма. Але выглядае яна цалкам арганічна: змаганне суседзяў за душу дзіцяці пачынаецца ўжо з калыскі.