Бабуля Яўгенія Курыловіч, або Жэнька, як клічуць яе ў вёсцы, са схіленай долу галавой ледзь ішла па вуліцы, неадрыўна гледзючы сабе пад ногі. Амаль тры кіламетры пратупала яна ад аўтобуснага прыпынку. Палачкай імкнецца з усяе моцы абаперціся на дарогу, з кожным крокам чуецца: стук, стук… Што ні кажыце, але ж чалавек перасягнуў сямідзесяцігоддзе, ды й дарога дадому вымагла шмат сілы. Гаспадарчая сумка, у якой няма нічога асаблівага, аднак і тая зрабілася больш цяжкай кілаграмаў так на дзесяць. Не хацела браць ад дачкі аніякіх падарункаў, нічога з прадуктаў, але ж яе Кацярынка усё ж напхала і пячэння, і вяндліны, і селядца, і вэнджанай каўбасы; унук – ласкавы і разумны хлапчук – каробку цукерак паднёс, а зяцёк даў грошаў… Добразычлівыя яны людзі, і ўсё было б дармо, калі б не адно здарэнне.. Дробязь, канешне, але гэта як паглядзець, а ў яе сапсаваўся настрой, адолеў галаўны боль. Вунь ужо і падворак у паўзмроку заўважае. Узнімае галаву вышэй, углядаецца ў знаёмыя абрысы сваёй сядзібы.