Лялечнікам не ў навіну працаваць з маскамі, але бадай што ўпершыню моладзь на роўных з рэжысёрам складала сюжэтнае рэчышча пастаноўкі і намацвала пластычную выразнасць рухаў, каб кожны з васьмі асноўных персанажаў загучаў непадобным на іншага голасам. Пастаноўшчык смела перамешваў на размеркаванні ролі, аддаючы жаночых персанажаў мужчынам і наадварот, а акцёры актыўна ўключаліся ў гратэскную імправізацыю. Асобныя мізансцэны нагадвалі студэнцкія эцюды.