Cвой аўтарскі стыль даўно знайшла і Маргарыта Латышкевіч, якая прадставіла на суд чытачоў новую аповесць “Вараціш-гара”: “Тым часам над каляровымі шатрамі ўзвіліся паветраныя змеі — пярэстыя, даўгахвостыя, абвешаныя стужкамі. Дзіўна было вось так стаяць побач на застаўленым лавамі між шатрамі пятачку — плешы ў густым і шумным натоўпе. Стаяць, закінуўшы галаву, і глядзець на тых, хвастатых, што падскоквалі, ныралі і танчылі на хвалях ветру. Ільга загледзелася, на імгненне забыўшыся пра ўсё на свеце, і адчула, што вось– вось павінен перакінуцца праз бездань ва ўспамінах трывалы і надзейны мост, і стане ўсё так, як трэба, так, як павінна”.