Як сведчаць дакументы, уніяцкія парафіі паступова драбнелі. Інтэнсіўнасць гэтага працэсу ілюструюць наступныя лічбы: за перыяд з 1766 па 1819 г. колькасць уніяцкага насельніцтва на абсягу мінскіх парафій зменшылася амаль роўна ў два разы (гл. Табл. 2.). У часы Рэчы Паспалітай яшчэ назіраўся невялікі прырост колькасці уніятаў, у часы ж Расійскай імперыі яна імкліва змяншалася. Цікава, што нават той невялікім прырост у цэлым па парафіях у 1766-1792 гг. (за кошт прыгарадных вёсак), ішоў паралельна са змяншэннем колькасці уніятаў у самім Мінску.