А яшчэ я памятаю, як на маіх вачах Тураў пакутваў над праектам новага Закона пра кіно, прынцыпы якога выказаў у сваім артыкуле, надрукаваным у “Советской Белоруссии” летам 1996 года. Па ганарар за гэты артыкул мы пайшлі разам у Дом друку (тады каса была там). Атрымаўшы ж грошы, зайшлі ў гастраном “Зорачка” па вуліцы Якуба Коласа, купілі з той нагоды, што належыць, і праз пятнаццаць хвілін ужо сядзелі на кухні маёй кватэры. Чакалі маю жонку Людмілу, але не дачакаліся, яна затрымлівалася на працы. Праз пару гадзін, ужо пад вечар, па просьбе Віктара я выклікаў таксі, і ён паехаў дамоў. Гэта быў адзіны выпадак, калі Віктар Цімафеевіч гасцяваў у мяне дома, хаця планаў наконт “сябраваць сем’ямі” ставала...