— Не. Мастаком я, нібыта, вымушаны быў стаць. З дзяцінства і маляваў добра, і граў на скрыпцы хораша. Але мастаком я стаў у час вайны. Мы ў эвакуацыі жылі ва Ульянаўску, на Волзе. Туды эвакуіравалася віцебская фабрыка “КІМ”, а мая маці насіла валёнкі з голымі пяткамі і працавала на гэтай фабрыцы. І даведаліся неяк, што я магу маляваць. Прадавец шапіка, у якім выдаваўся хлеб па картачках, сказаў маёй маці: слухай, папрасі свайго сына, хай зробіць мне надпіс на шыльду. І я на кавалку бляхі напісаў “Ларёк № 3”.