Справа ў тым, што, відаць, канструкцыі тых жа дзвярэй у нашынскім метро нехта ў тыя замшэлыя савецкія часы распрацаваў так, каб у выпадку скразняку неплацяжаздольных і бюджэтазнішчальных бабульку ці дзядульку, якія не былі надта пільныя, у выпадку частага моцнага скразняку ў паздемцы гэтыя самыя дзверы так бы апрыходвалі, што тыя небаракі ўплішчыліся б у гранітную сцяну насупраць з такой сілай і гарантыяй, што іх было б прасцей зафарбаваць, чымся аддзёрці ад той сцяны. Няма чалавека, няма праблемы, як той казаў.