Колькі я яго памятаю, ён заўсёды быў адзін, але мяне ніколі не пакідала адчуванне, што недзе побач, у доме ці на агародзе, корпаецца яго жонка. Здавалася: вось-вось яго Сонечка аднекуль выйдзе. І гэта было цудоўна. Акалічнасць такая азначае даволі шмат. Людзі з жыцця сыходзяць, і мы пра іх успамінаем як? З сумам, з адценнем трагізму, з душэўным надрывам, аплакваючы. А ў яго ўспамінах пра жонку яна існуе як чалавек, які працягвае жыць побач з ім. Ён пра яе гаварыў больш з гумарам, чым са смуткам ці шкадаваннем. Ён мог яе, якая сышла з жыцця, падколваць, жартаваць з яе. Сонечка працягвала жыць у ім самім.