Ибрагим скоро собрался в дорогу. Напярэдадні свайго адезду правёў ён, як звычайна, вечар ў графіні D. Яна нічога не ведала; Ібрагім не меў духу ёй адкрыцца. Графіня была спакойная і вясёлая. Яна некалькі разоў заклікала яго да сябе і жартавала над яго задуменнасцю. Пасля вячэры ўсе разехаліся. Засталіся ў гасцінай графіня, яе муж ды Ібрагім. Няшчасны аддаў бы ўсё на свеце, каб толькі застацца з ёю сам-насам; але граф D., здавалася, размясціўся ля каміна так спакойна, што нельга было спадзявацца выжыць яго з пакоя. Усе трое маўчалі. «Bonne nuit» #, - сказала нарэшце графіня. Сэрца Ібрагіма стоўпілася і раптам адчула ўсе жахі расстання. Ён стаяў нерухома. «Спакойная ноч, спадары «#, - паўтарыла графіня. Ён усё не рухаўся ... нарэшце вочы яго пацямнелі, старшыня закружылася, ён ледзь мог выйсці з пакоя. прыехаўшы дадому, ён амаль у непрытомнасці напісаў наступнае ліст