— Паўплывала, перш за ўсё, эканамічная сітуацыя. Нас — штатную адзінку філармоніі — дзяржаўная апека і абавязкі напружвалі, але мы былі пазбаўлены ад самастойнага складання гастрольнага графіку, вырашэння адміністрацыйных пытанняў. А тут пачаўся гаспадарчы разлік. Спачатку пачуваліся поўнымі гаспадарамі над сабой. Але тут жа і з філармоній, і з дамоў культуры, і з рок-клубаў, і з якіхсьці падваротняў усяго Саюза паваліла армія музыкантаў: страшная канкурэнцыя з’явілася. Трэба было перабудоўвацца, уладкоўвацца ў новых умовах, а запатрабаванай стала любая творчасць: грай, што хочаш. Мы ўсё адразу і гралі. І такая эклектыка прывяла да ўнутранага “закісання”, прыйшоў дзень, калі агульных поглядаў не стала. Да таго ж, полiстылiстыка перастала задавальняць публіку. Плюс развал Саюза — з чэргамі, з адсутнасцю тавараў, з карткамі. А тут гурт, якi не корміць і не ведае нават, як далей жыць і выжываць менавіта гуртом.