Мы ня чулі мора, ня чулі балбатлівых кабет, сонца стаяла на захадзе, медзяна-чырвонае, Недзіна каса гарэла, я падпіхнула яе аж да балюстрады, не, крычала яна, толькі ня тварам у твар! і паляцела назад праз вароты. Тады паглядзі на сінія горы, прымірэнча сказала я. Але яна імкнулася адтуль да падземнага царства, падземнай вуліцы, цяпер ты разумееш?