У 1988 годзе ў мяне быў першы кветкавы вопыт. Тады на бацькоўскай сядзібе я пасадзіла цынію і астру. Паколькі да гэтага на месцы кветніка расла выключна агародніна, мае “гадаванцы” былі такога памеру і прыгажосці, што паглядзець на іх спыняліся нават незнаёмыя людзі. А суседкі, што займаліся кветкамі не адзін дзясятак гадоў, мяне хвалілі.