Выпіўшы гарбаты, Канёнкаў і Зіменка засталіся наверсе, каб ужо без сведак працягнуць перамовы адносна рэстаўрацыі мемарыяльнай дошкі. А мы з Маргарытай Іванаўнай спусціліся ўніз і селі на ранейшыя месцы. У першыя хвіліны адсутнасці старэйшага калегі я трохі збянтэжыўся і адчуваў сябе не вельмі ўпэўнена, не ведаючы, пра што гаварыць. А жанчына глядзела на мяне з хітраватым прышчурам: маўляў, не бянтэжся, малады чалавек, бачу, што ты хочаш мяне пра нешта спытаць. І, набраўшыся адвагі, я прамовіў