Магчыма, у дарозе па стварэнню атмасферы спрыяння беларускай літаратуры, беларускай кнізе трэба наладзіць паўнавартасны саюз не толькі беларускіх і кітайскіх выдаўцоў, а яшчэ патрэбна стварыць своеасаблівы беларуска-кітайскі цэнтр па падтрымцы мастацкага перакладу ў Мінску з адпаведнай філіяй у Кітаі на базе аднаго з выдавецтваў. Другі практычны крок, які нельга не ажыццявіць, – складанне на базе экспертных ацэнак з удзелам айчынных літаратуразнаўцаў наўмыснай праграмы па перакладу беларускай літаратуры на кітайскую мову. І тут варта не забыцца на беларускую нацыянальную класіку. Не ведае кітайскі чытач ні Максіма Багдановіча, ні Максіма Гарэцкага, ні Міхася Стральцова, ні Вячаслава Адамчыка, ні Уладзіміра Караткевіча… Хаця апошні са згаданых класікаў, напрыклад, перакладаўся на в’етнамскую мову. Можа быць, паспрабаваць спачатку арганізаваць пераклад згаданых аўтараў хаця б з разлікам на публікацыю ў перыядычным друку?.. А следам звярнуць увагу на Людмілу Рублеўскую, Андрэя Федарэнку, Алеся Бадака, Альгерда Бахарэвіча, Юрку Станкевіча, Уладзіміра Сцяпана, Адама Глобуса…