Яшчэ адно з вымярэнняў рамана – сцэнар кінафільма паводле твораў Яна Баршчэўскага. Яго прывязка да асноўнага сюжэту ўскосная: гэта сцэнар, які галоўны герой рамана напісаў незадоўга да пачатку апісаных падзей і цяпер абараняе перад кіраўніцтвам “Партызанфільму”, бачачы ў ім – ужо постфактум – пэўныя паралелі з актуальнымі палітычнымі падзеямі. Яшчэ адзін бульба-хорар? Так, менавіта ён. Аднак нашто наогул пераказваць Баршчэўскага? Таму што мы зараз – у кіно. І гэта – не сам Баршчэўскі, а яго экранізацыя. Мастак па касцюмах папрацаваў як мае быць, і нашай увазе прапануецца мноства дэталяў: залатыя манеты са змейкай у кароне, казліныя маскі, ваўчыны эскорт, батальныя сцэны і, вядома, Пан Д’ябал уласнай персонай… Застаецца толькі пашкадаваць, што гэты сапраўды кінематаграфічны, відовішчны тэкст так і не прырос да сюжэтнага хрыбта раману, застаўшыся інародцам у яго целе. Звычайнаму чытачу нашмат зручней было б спачатку засвоіць “асабістыя” главы, а потым “гістарычныя”, у якасці дадатковага чытання.