На другі дзень у манежы мы пыталіся ўжо, жывы яшчэ бедны паручнік, як сам ён зявіўся паміж намі; мы зрабілі яму тое ж пытанне. ён адказваў, што пра Сільвіё не меў ён яшчэ ніякага весткі. Гэта нас здзівіла. Мы пайшлі да Сільвіё і знайшлі яго на двары, Саджаюць кулю на кулю ў туза, прылепленага да брамы. Ён прыняў нас па звычайнаму, ні слова не кажучы пра ўчарашняе здарэнне. Прайшло тры дні, паручнік быў яшчэ жывы. Мы са здзіўленнем пыталіся: няўжо Сільвіё не будзе біцца? Сільвіё не біўся. Сэнсе ён задавальняў вельмі лёгкім тлумачэннем і памірыўся.