Як і нашы святары, я называю гэтую 82-гадовую жанчыну, польку, паняй Зосяй, гараджане ж звяртаюцца да яе – Соф’я Іосіфаўна. Не магу назваць яе старой, а толькі сталай і дасканалай. Пражытыя гады яе – бясконца павучальны і варты для пераймання вопыт у шуканні Бога. Яе аповеды пра жыццё ў розныя гістарычныя часы можна слухаць гадзінамі. Але пра партрэт. Ён пазнавальны па нязменна добраму, прыветліваму погляду карых вачэй, у якіх захаваўся жывы бляск нерастрачанай любові. Пані Зося не ходзіць, яна бегае (цяпер ужо не так шпарка), каб паспець дапамагчы таму і там, каму і дзе патрэбна міласэрнасць, спачуванне і дзеянне. Можна сказаць, што яна – чалавек дзеяння, а не толькі малітвы – паўсядзённай, шчырай. І, як пра сябе гаворыць сама, адкрытая і шчырая. Згадзіцеся: шчырасць, давер, доўгацярплівасць, жаданне рабіць дабро ўсім без разбору, не зважаючы часам на зневажанне, няўдзячнасць і непрыманне дапамогі (ёсць і такое) – не так і часта сустрэнецца ў жыцці. Гэта цяжкі крыж, але радасны.