Здарылася гэта гісторыя ў дзевяностыя гады. Мой дзядзька, як і тады, жыве ў прыгарадзе ў прыватным доме. Аднойчы ў яго завяліся мышы і што ён толькі не рабіў, каб іх вывесці - ўсё дарэмна, нават ката завёў, але той рыжы гультай не збіраўся ўвогуле іх лавіць, толькі спаў цэлымі днямі на лаўцы ў цёплых праменях летняга сонца. Адчаіўся ўжо быў мой дзяцька вывесці мышэй, пакуль да яго ў госці не завітаў сусед - вопытны паляўнічы. Даведаўшыся пра бяду, ён сказаў: Не перажывай, Алесь, прынясу я табе добрага ката. Ведаю тут аднаго. Прайшло некалькі дзён і прыходзіць сусед з клеткай у руках, дзе сядзіць здаравенны кацяра: шэрая шэрсць стаіць дыбам, вочы вялікія і блішчаць, нібы фары аўтамабіля, а сунеш да яго руку - пачынае рычаць. Вось так, у клетцы і пачалося новае гарадское жыццё гэтага ката.