Паступова царскія ўлады пачынаюць узмацняць ціск на рымска-каталіцкі касцёл. З пачатку ён быў не вельмі моцным, але пачынаючы з 1820-х гадоў такая палітыка становіцца ўсё больш жорсткай. Пачынаюць зачыняць каталіцкія кляштары. Першым у Мінску быў скасаваны кляштар рахітаў. Фармальнай нагодай для гэтага стаў яго кепскі эканамічны стан. У 1824 г. гэты кляштар разам з усёй маёмасцю быў далучаны да Мінскага кляштара баніфратраў [53].