Але, насамрэч, зніжэнне цікавасці, няхай і такое адчувальнае, яшчэ не прычына заказваць памінальныя свечкі. Напрыклад, у 80-я і ў першай палове 90-х мінулага стагоддзя нешта падобнае перажывала літаратура Германіі, калі, за выключэннем 4-5 пісьменнікаў, нямецкамоўныя аўтары выдаваліся тыражамі максімум у некалькі тысяч. Але затым у нямецкую літаратуру прыйшло пакаленне “ўнукаў трэцяга рэйха”, як іх назвалі крытыкі (у гэтым вызначэнні няма і намёку на палітыку). Пакаленне, якое прымусіла загаварыць пра сябе не толькі на радзіме. I тыражы кніг некаторых прадстаўнікоў гэтага пакалення дасягнулі сотні тысяч экземпляраў. Вядома, яны прыйшлі ў літаратуру са сваімі тэмамі, са сваім творчым светапоглядам, але важна і іншае: умовы выжывання патрабавалі ад іх і новых правілаў гульні з чытачом. Напрыклад, на пачатку 1988 года, не без дапамогі выдавецтва “Фішэр”, многія часопісы, якія хоць бы зрэдку адлюстроўвалі на сваіх старонках літаратурнае жыццё Германіі, амаль адначасова змясцілі на сваіх старонках фотаздымак прыгожай маладой жанчыны, паведаміўшы, што гэта — вядомая пісьменніца Юдыт Герман. Фокус быў у тым, што на гэты момант “вядомая пісьменніца” не выдала ніводнай кнігі. Затое, калі нарэшце з’явіўся дэбютны зборнік яе апавяданняў, яго давялося некалькі разоў дадрукоўваць.