Але мала каму вядомы той няпросты жыццёвы шлях, напоўнены перамогамі і паражэннямі, поспехамі і расчараваннямі, па якім прыйшлося прайсці скульптару, каб дасягнуць гэтых і іншых вяршынь. І незадоўга да смерці ён вельмі шкадаваў, што не ўдалося ажыццявіць свае даўнія мары: стварыць помнік Канстанціну Заслонаву, мемарыял героям Сталінграда, паставіць у Навагрудку помнік Адаму Міцкевічу і помнік-бюст Аляксандру Блоку ў вёсцы Лапаціна на Піншчыне, дзе паэт, ён жа “табельшчык 13-й інжынерна-будаўнічай дружыны”, правёў амаль 200 дзён — са жніўня 1915 па сакавік 1917 года, будучы на Заходнім фронце Першай сусветнай вайны. І яшчэ, помню, вельмі шкадаваў мастак, што ў кастрычніку 1980 года не пабываў там на адкрыцці музея А.Блока — першага літаратурнага музея паэта ў СССР. Ды што казаць — многія задумы Андрэя Ануфрыевіча засталіся нерэалізаванымі. Урэшце, гэта лёс кожнага выдатнага майстра…