Сонца яшчэ не ўставала над вёскай, а каля хаты пачаўся ўжо лёскат. Крук ля крука аблятае, не моўкне, Наста віе на ратунак вяроўку. Толькі трубіць пачыналі на пасту, тую работу дакончыла Наста. Вынесла на панадворак вяроўку. Соллю яе ўсю засыпала горкай і запаліла на тым панадворку. Так і згарэла пад соллю вяроўка. Попел трымаецца соллю, а пасмы вельмі на ёй вызначаюцца ясна. Майстар ад радасці свету не бачыць: справіўся з гэткай цяжкою задачай! I, не марудзячы часу дарэмна, пану вяроўку прыносіць у тэрмін. 7