— Напэўна, Панчанка ўсё ж быў шчаслівым чалавекам, — задуменна прамаўляе Вольга Гулева, разглядаючы фота з экспазіцыі. І я з ёй цалкам згодная. Калі ўсмешкай, выразам твару можна падмануць абектыў дзеля стварэння патрэбнага вобраза, то вачыма не падманеш ніколі. Ды і навошта гэта патрэбна, калі ёсць яшчэ і гранічная шчырасць паэзіі?