Калі часам заходзіць гутарка сярод філолагаў – ці ёсць моўная палітыка (politics) у беларускай дзяржавы ці няма ўвогуле ніякай, то да канкрэтнага меркавання звычайна не ўдаецца прыйсці. Здаецца, усё складана. Але калі не разглядаць менавіта моўную сітуацыю ў краіне, а паглядзець агулам на тое, што робіцца і адбываецца ў Сінявокай, то ўсё становіцца больш выразным. Мову і культуру абслугоўвае тая самая палітыка, што і эканоміку: усе складаныя пытанні, а тым больш праблемы прыкрываюцца прыгожым фасадам. Таму тым асобам, якія блізка з тэмай не сутыкаюцца, можа падацца, што ўсё ў нас калі і не добра, то, прынамсі, неяк так, некрытычна – што з трактарамі, што з бульбай, што з рублём, што з мовай. А тым, хто збірае трактары ці вырошчвае бульбу, усё вядома, але хто іх слухае?