І вось — заўсёды раптоўна — аказваецца, што смерць у гэтым нашым дзіцячым садку таксама ёсць. Што дзеткі на гаршчэчках з падключанымі да Фэйсбука смартфончыкамі таксама куляюцца у вечнасць. Гэтая неспадзяванка — і толькі яна — раптам вельмі балюча дастае з матрыцы. Не, людцы, гэта не час стаіць гэтыя 25 гадоў. Час якраз імкліва бяжыць, мы сівеем, ніякавеем, пакрываемся зморшчынамі. Гэта мы замерлі, усёй краінай, усёй культурай і гісторыяй.