Праз нейкі час у “Дзённіку пісьменніка” Дастаеўскі змесціць нататку пра “агульначалавека” доктара Гіндэнбурга — самаадданага гуманіста, які не рабіў рэлігійнага ці нацыянальнага падзелу паміж сваімі пацыентамі. Мінскі лекар і стаўся для пісьменніка правобразам доктара Герцэнштубе — аднаго з нешматлікіх сведак, у якога знайшліся добрыя словы для Міці Карамазава, і, здаецца, адзінага на ўсе творы Дастаеўскага лекара, да якога Фёдар Міхайлавіч ставіўся добра.