Сустрэнь Веру Сямёнаўну дзе-небудзь у таўханіне мегаполіса — больш як шэсцьдзясят ёй не даў бы. Бойкая, усмешлівая. З абурэннем адмовілася ад маёй рукі, узбіраючыся на высокую прыступку сельскага Дома культуры. Спраўна расцягваючы мяхі цяжкага баяна, галасіста зацягнула крык душы ўсіх часоў і народаў: “Навошта вы, дзяўчаты, прыгожых любіце?” Чалавек-эпоха — інакш і не скажаш пра гэтую дзіўную жанчыну, якая сціпла жыве ў 12 кіламетрах ад Дзятлава.