Звычайна таленавіты чалавека доўгі час не можа абраць сабе справу жыцця. Яго хістае з аднаго захаплення ў іншае. Малую Танечку таксама не абмінуў гэты доўгі працэс самавызначэння. Яна спрабавала маляваць, а пазней бацькі скіравалі дзяўчо ў балетную студыю. “Каб не вырасла мядзведзікам!” – з любоўю казала маці. Але ж калі адборачная камісія запрасіла Таню ў Мінск і ўручыла здзіўленай дзяўчыне “Пасведчане маладой балерыны”, бацькі не пагадзіліся з Таніным ад’ездам і аддалі дачку ў музычную школу, вучыцца па класе фартэпіяна. Але ж вясёлыя і прыязныя трэнеры па лёгкай атлетыцы былі больш даспадобы дзяўчыне, чым пабітыя лінейкай пальцы за няправільна ўзятую ноту на інструменце. Да таго ж, магчымасці чалавечага цела, энергія, якую дорыць спорт, ужо тады імпанавалі Таццяне. І хай сабе да сканчэння музшколы заставалася толькі два гады, Таня сышла ў атлетыку. Яна вернецца да фартэпіяна зноў пасля таго, як ёй споўніцца васямнаццаць, і давучыцца належны тэрмін, атрымае дыплом, але ніколі не прызнаецца нікому, што ўмее іграць. Такі характар. Атрымалася так, што ненаўмысна маці пазбавіла яе інструмента. І Таня дала слова – у пратэст ніколі не сядзе за яго. Так яно і адбылося…