Хочацца верыць, што ў Беларусі падзеі не будуць развівацца па гэтым сцэнары, што нашы адказныя ведамствы будуць абараняць правы грамадства на свабодны доступ да розных формаў і жанраў мастацтва. Тады можна будзе марыць пра новы этап стаўлення да скаргаў. Чаму б не разглядаць іх у якасці зыходнай кропкі для разваг пра законы творчасці, а не як падставу для рэагавання, якое сёння раз-пораз выліваецца ў прыход у тэатр рознага кшталту камісій, разбор палётаў і магчымыя наступствы для калектыву?