Потым яшчэ адзін дзікі спуск. І вось мы перед любімым бергам. Кожны стаіць напагатове з інструментам у рэжыме чакання “Магчыма падзенне ў расколіну!”, і так марудна і цягнуліся да мульды-гардэробнай, дзе скінулі начынне. Толькі інструктар адчыніў рот: “Я хачу запытацца ў вас…”, я пачынаю крычаць, што заўтра ні на якую гору не пайду!