Сустрэча з добрым чалавекам – гэта ўжо дар Божы. А калі гэта чалавек – самабытны філосаф і гумарыст, паэт і кампазітар, рэзьбяр і музыкант, – адным словам, чалавек неардынарны, то гэта вялікая радасць! Бо вялікая сярдэчная цеплыня і душэўная дабрыня хвалямі распаўсюджваюцца ад такой істоты. Менавіта такім чалавекам, адметнай асобай і ў той жа час простым і даверлівым юнаком пачуўся мне Яўген Канстанцінавіч. І нездарма сябры і прыхільнікі яго таленту называюць Петрашэвіча “чалавекам вялікага закаханага сэрца”, з апетытам на жыццё і творчасць.