Дык вось, выстава “Пераемнасць”, хаця і невялічкая па колькасці прадставленых работ (каля 40), дае поўнае права сцвярджаць: на змену нашым “аксакалам” прыходзіць годнае племя таленавітых і, што не менш важна, самастойна думаючых. У іх творах заўважаеш паслядоўнае лагічнае развіццё думкі і, як вынік гэтага, — развіццё пластыкі, арганічны рух, індывідуальны вобразны строй, інтэлектуалізм успрымання і адлюстравання свету, схільнасць да аналітычнага мыслення, часам неадназначны, іншасказальны, алегарычны сэнс. Часта ўласцівыя “старой” графіцы ілюстратыўнасць, апісальнасць, рэпартажнасць адыходзяць на далёкі план: моладзь больш цікавіць постмадэрновая сімволіка, алегорыя, формула-знак, складаная сістэма штрыхоў, плямаў, фактурна-прасторавая структура, якая ўзнікае са змяшчэння і спляцення форм, кампазіцыйнай напружанасці рытмаў. Праўда, некаторыя работы такого тыпу дзейнічаюць больш на розум, а не на падсвядомасць, і таму цікавая па сваёй форме кампазіцыя можа не знайсці патрэбнага водгуку ў глядача. Але гэта натуральна: выяўленчае мастацтва — рэч вельмі суб’ектыўная і для гледачоў, і для мастацтвазнаўчага ўспрымання…