— Вельмі цікавы быў чалавек мой бацька, — успамінае Сафія Варатніцкая. — І любога мог зацікавіць, для кожнага ў яго былі свае гісторыі, свой стыль зносін. Для дзяцей прызапашаныя адны байкі, з дарослымі гутарка ішла зусім пра іншае. Але ўсе нязменна ад’язджалі ў захапленні… Здаралася, я, яшчэ зусім дзяўчо, у нядзелю прачнуся позна, чую: па хаце экскурсія ходзіць, але спрасонку саромеюся выходзіць да людзей, вось і сяджу, чакаю, калі ўсе сыдуць. Доўга чакаць прыходзілася — людзям падабалася бываць у нашай хаце, размаўляць з бацькам…