Час быў не для кахання — гарачы жнівеньскі час. Людзі ўставалі раней за сонца, вярталіся ў сяло ўпоцемку і, павячэраўшы, адразу валіліся спаць. Кароткія яшчэ ў жніўні ночы, вечар ледзь не сустракаецца са світанкам. Для закаханых гэтыя кароткія ночы праляталі як адна хвіліна. Шчасцем было маўчанне, шчасцем было даверыць Ганне сваю самую запаветную мару пра той ражок зямлі, што за цагельняй, якая пакуль Карчова, але парадкі цяпер такія, што могуць перадзяліць па справядлівасці. Толькі б той кавалачак зямлі за цагельняй — і я б паказаў!.