Многія падзеі кнігі мяжуюць з містычным, што значна змякчае ўражанне ад цэнтральнай часткі, дзе адбываецца здрада сноў і цудаў. Аўтар наважваецца ўзняцца над актуальнымі грамадска-палітычнымі праблемамі і паглядзець на іх не толькі з паветранага шару, але і наогул sub specie aeternitatis . Калі дзякуючы сакрэтным даоскім тэхнікам чалавек можа ў любы момант апынуцца ў любым пажаданым месцы (ды яшчэ з вельмі дарэчнымі ключамі ад ленінскага пакою), а бармен некалькі гадоў разлівае невычэрпную бутэльку каньяку, то тое, што адбываецца тут і цяпер робіцца не такім ужо істотным. Аўтар з першых старонак звяртаецца да вядомай метафары жыцця як тэатра, дзе абавязковымі зяўляюцца не толькі сцэна і ролі, але і маскі. Стаўленне да масак даволі прадказальнае: маска – гэта зададзенасць і штучнасць, але без маскі чалавек робіцца голай малпай на голай зямлі. Людзі пераважна не ўяўляюць жыццё без сцэнаў, роляў і масак, яны спяшаюцца на свае ўзвышшы і вучацца з іх спускацца, яны мараць пра перамогу, не толькі агульную, але і сваю. Але і маска, якую мы выбіраем, і справа, якой займаемся, - гэта толькі форма самавыяўлення, якая не павінна рабіцца важнейшай за цэласнасць душы.