Выехаў я ў той дзень проста так паблукаць па лесе, палюбавацца яе развітальнай прыгажосцю. У пошуках цікавага здымка зайшоў у знаёмы бярэзнік, што астраўком бялеў сярод зялёных сосен і спыніўся ў здзіўленні: пад невысокай стройнай бярозкай стаялі два баравічкі. Моцныя чарнявыя шапачкі насунулі крыху набок, бы тыя гномы. Здаецца, так і падміргваюць: “Ну як мы? Прыгожыя?”Не пакідаць жа гэткае багацце, ды яшчэ пад самую з1му. Зрэзаў. Агледзеўся. А вунь яшчэ адзін, яшчэ. чытаць далей Валерый Гапееў, КАЗКА АБ ГОЛАЙ ПРАЎДЗЕ