Таксама шчасліва — дзе на сялянскіх санях, дзе пехатою,— мы адолелі сотні кіламетраў. Фарсіраваўшы каля Лоўшы чыгунку Віцебск— Полацк, а пад Улаю — Заходнюю Дзвіну, трамілі ў лясы Міншчыны. I мала таго, што трапілі, мы ўстамавілі своеасаблівы рэкорд і ў часе... Хіба тэта не прымушала спадзявацца — так будзе заўсёды?!