Усім сэрцам ірваўся Кірыла Арлоўскі да народных мсціўцаў. Ірваўся не проста ў тыл ворага і не проста ў Беларусь, a ў лясы пад Баранавічы і Ляхавічы, туды, дзе ён партызаніў яшчэ ў дваццатыя гады, добра ведаў сцежкі-дарожкі і дзе, напэўна, яго яшчэ помняць баявыя сябры з мясцовых жыхароў.