Вось з глыбіны стагоддзяў выходзіць мне насустрач “белы, як лунь,” Гусляр. Я бачу яго горды поступ, незалежны стан. Бунтар, бяссрэбранік, а таму вольны і незалежны, на гнеўныя погразы князя кідае выклік-абвінавачванне: “Сілен, княжа, караць, галаву сілен зняць, не скуеш толькі дум ланцугамі”.