– Пачну з людзей. Калі я часам бываю ў сваіх родных Івацэвічах, ці скажам, у Лідзе, дык рэгулярна бачу тую самую карціну: чалавек з дзесяць вернікаў на нядзельнай службе. Розьніцы, на мой погляд, паміж Лонданам і Івацэвічамі ў гэтым сэнсе амаль няма. Існуем мы ў Лондане не дзеля і не дзякуючы гэтай купкі людзей, а хутчэй дзеля прынцыпу: Беларускай Царкве ў Брытаніі быць! Заўважу, што за мае 4 гады тут, у Лондане, некалькі чалавек прыйшлі ў царкву і “рэзка” вырасла колькасьць хростаў і мірапамазаньняў: у гэтым годзе ў нас іх адбылося 4. Рэгулярна ходзяць у нашую хатнюю царкву і праваслаўныя беларусы. Да пачатку 1990-х Місія наогул мела 1-2 сталых вернікаў, а пасьля гэтага вернікамі былі тыя студэнты, якіх а. Надсан запрашаў на вучобу, г. зн. якія жылі і вучыліся тут. Няма ўжо ані тых студэнтаў, ані навучальнае ўстановы, дзе яны вучыліся, ані “студэнцкага дому”, які мы ўрэшце вымушаныя былі прадаць. Прададзены быў таксама вялікі пусты кавалак зямлі, былы сад, і на атрыманыя сродкі распачалася рэканструкцыя нашага асноўнага будынку – Марыян Гаўз (гл. фота), якая зойме каля двух гадоў. У нашых планах – прыбудова новай прасторнай царквы, якая б зьмясьціла ўсіх тых, хто яшчэ мае да нас прыйсьці ў будучыні. У нас, у Лондане, была Беларуская школа-інтэрнат, ёсьць Беларускі музей і бібліятэка, але ніколі не было сапраўднага царкоўнага будынку.