* Паралельна з пасадай кіраўніка вакальнага калектыву ў каледжы я ўжо шмат гадоў кірую народным вакальным ансамблем ветэранаў “Памяць сэрца” (дарэчы, у 2014 годзе мы з гэтым калектывам атрымалі спецыяльную прэмію Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва). Памятаю, аднойчы, недзе ў 2005 годзе, пасля аднаго з канцэртаў ансамбля “Памяць сэрца” да мяне падышоў тагачасны дырэктар каледжа Леанід Буры і прапанаваў працу тут. Я з задавальненнем пагадзілася (і гэта пры тым, што ў той час я працавала яшчэ і галоўным хормайстрам Акадэмічнага ансамбля Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь), бо дзеці — гэта самая спрыяльная, самая раскошная глеба. Хаця і з ветэранамі мне таксама па-ранейшаму камфортна. Галоўнае і ў працы з дзецьмі, і ў працы з пажылымі людзьмі — знайсці ключ да іх душы, каб ты да іх душэўна ставіўся і каб яны цябе любілі і паважалі. І цяпер так атрымліваецца, што для мяне і навучэнцы каледжа — мае дзеці, і ветэраны — мае дзеці таксама. Я не ўмею па-іншаму. Я іх люблю, і ўсё.