Мы яго любілі за тое, што без лішніх слоў, у будні і святы, у любую пару года і любы час сутак, Аляксандр ішоў, ехаў, калі трэба, дабіраўся на папутках у самыя аддаленыя куточкі раёна. Бо так трэба было, бо гэтага патрабавала журналісцкая прафесія – у газеце павінна быць усё цікава, а кожны матэрыял па магчымасці падмацаваны і ілюстрацыяй. І ён гэта добра разумеў…