Не люблю, шчыра кажучы, гэтыя інтэрв’ю ў дзень канцэрта. Прыдзеш загадзя – рызыкуеш быць далёка пасланым, падыдзеш пасля канцэрта – разумееш, што музыку ўжо хочацца заваліцца на канапу і адпачыць, а не разважаць з табой пра высокае. Таму я толькі ўзрадавалася, калі Іван Кірчук адмовіў мне ў размове пасля выступлення, але дазволіў патэлефанаваць на наступны дзень. У выніку я не ў стане перадаць вам нашу гутарку даслоўна (і гэта мінус), аднак многія каштоўныя думкі Івана Іванавіча я наўрад ці атрымала б у перад- і пасляканцэртнай мітусні (і гэта плюс). Тэзісна дзялюся імі з вамі.