Назіраючы за тым, як пашанцавала слугам ды каханкам Тэрпсіхоры, Мельпамены, Эўтэрпы, я, чалавек, звязаны з музай літаратуры, сумаваў разам з Каліопай. Ці то справа ў тым, што нам, літаратарам, не так патрэбныя грошы і тых банкіраў, сувязістаў ды рытэйлераў проста не церабілі выдаўцы. А калі беларускага купца не цярэбяць, ён асабліва і не чэшацца — гарвардаў не канчалі, пра карпаратыўную сацыяльную адказнасць чулі толькі ў кантэксце Лядовых палацаў. А можа, заходзіць трэба з іншага боку ды прызнавацца, што сярэднестатыстычны беларускі бізнесовец пакрысе развучыўся чытаць. На тое, каб паклыпаць вачыма на спектакль, у яго яшчэ стае канцэнтрацыі, а на тое, каб засвоіць раман, — не.