На думку Змітра Дразда, над такімі вядомымі асобамі, як той самы Дунін-Марцінкевіч, нібы праклён навісае “цяжар канчатковай вывучанасці”. То бок, колькасць публікацый ды імёны аўтарытэтных даследчыкаў ствараюць вакол аб’екта даследавання своеасаблівую “ахоўную абалонку”. Маўляў, не шукайце тут таямніц, усё ўжо знойдзена да вас. Аднак раптам выяўляецца, што такое ўяўленне не проста галаслоўнае, але і шкоднае, бо адсякае цікавасць новай генерацыі гісторыкаў да пошуку ў дадзеным кірунку. І сведчанне таму — каскад адкрыццяў, якія зрабіў Дрозд усяго за некалькі гадоў працы з архіўнымі дакументамі. Тое самае магу сказаць і пра сябе, але ўжо ў выпадку з даследаваннем такой, здавалася б, усебакова вывучанай постаці, як Міцкевіч.