– Калі я быў яшчэ юнаком, міністрантам, постаць майго пробашча-салезіяніна, які ўсё чыніць для маладых, – і была постаццю ксяндза Боско. А ксёндз Генрых Куляшэвіч сапраўды аддаваў нам усё: прыходзілі да яго на кватэру, з ім праводзілі вечары, шчыра размаўляючы пра Бога, ён усё нам тлумачыў… Гэта былі асаблівыя і непаўторныя моманты катэхізацыі. А калі ў навіцыяце пачыналі бліжэй пазнаваць асабістыя якасці ксяндза Боско, яго сведчанне, асабліва яго харызму і ягоную сістэму выхавання, фігура святога набірала ўсё больш не толькі шацунку, але шчырай любові. Ксёндз Боско ніколі не думаў пра сваю ўласную кар’еру, як і не думаў пра тое, што іншыя думаюць пра яго, калі ён імкнецца для беднага маладога чалавека зрабіць нават немагчымае. А калі ў кс. Боско запыталі, які хабіт будзе ў вашых законнікаў, ён адказаў: закасаныя рукавы, гэта значыць, яны будуць гатовыя працаваць. Менавіта пазнанне такіх якасцяў наблізіла мяне яшчэ больш да ксяндза Боско. І зараз я папрасіў маё прозвішча як біскупа пісаць, дадаючы тры літары – SDB, каб падкрэсліць, што і надалей належу да Духоўных Сыноў Святога Яна Боско. Зараз мне вельмі патрэбна мудрасць ксяндза Боско і яго запал, з якім ён працаваў з моладдзю, называючы маладых будучыняю Касцёла. Як яго духоўны сын, я вельмі сур’ёзна ўспрымаю гэтыя словы і хачу ўцелаўляць у сваім біскупскім служэнні.