Кажуць, што паэзія – гэта тое, што застаецца, калі забываюцца словы. Памятаю, як я ў 80-х гадах ужо мінулага стагоддзя слухаў выступ Яўгенія Еўтушэнкі ў перапоўненай зале мінскай філармоніі. Верш пра трывушчасць карэльскай бярозы, якая выжывае пры любых маразах, быў сустрэты бурнымі воплескамі. І тады, і цяпер думаю: цікава, якім быў бы калектыўны рэфлекс, напрыклад, польскай аўдыторыі ў 80-х на гэты верш? Мае равеснікі памятаюць, як у той час людзі чыталі між радкоў, як рэагавалі ў тэатры на кожнае жывое слова, што гучала са сцэны.