Да яе насамрэч карцела дакрануцца. Яна і сама таго прагнула, абвівала нас даўгімі нябачнымі рукамі, ёй хацелася падпарадкавацца, але тая салодкая паслухмянасьць адначасова пужала – здавалася, гэтая цырцэя віленскіх завулкаў у рапт можа ператварыць цябе ў бязвольную жывёлу.