Але ёсць тое адно галоўнае, што з’яўляецца асноўнай мэтай вандровак пілігрыма, якім, па сутнасці, з’яўляецца кожны чалавек. І гэтая мэта – вера. Вера ў Бога, у Вышэйшыя Сілы, у перамогу добрага над дрэнным, у чалавечнасць, у добразычлівасць, у светлую будучыню… Вера – асноўная жыццёвая сіла, рухавік, які штурхае наперад Сусвет. І ў той жа час вера – своеасаблівы стан душы, веданне сэнса чалавечага жыцця, праз што адбываюцца ўсе якасныя змяненні ў лёсе, свядомасці і думках. Тут я гавару не аб легкавер’і і не аб веры “для парадку”, а аб сапраўднай якасці чалавечай прыроды і частцы міраздання. “Вера ў веру, шчасце ў шчасці, рух за рухам, дыхаць – рай,” – любіла паўтараць мая бабуля радкі, напісаныя мною колісь даўно. Я склала простую рыфмоўку, але бабуля, пражыўшы шмат гадоў на свеце, ведала ўвесь патаемны сэнс тых дзіцячых слоў. І вось цяпер, па прашэсцю многіх гадоў, я зразумела нарэшце, што толькі шчырая вера дае чалавеку сілы перажыць усе выпрабаванні лёсу, не зламацца пад цяжарам праблем і знайсці агеньчык святла нават у самых цёмных калідорах нашага жыцця. Мабільнага, электроннага, віртуальнага. Жыцця ў рэжыме on-line, абавязкова на безлімітным тарыфе. І я, адзінокі пілігрым, няспешна выціраю пыл з падлогі планеты – Італія, Польшча, Ізраіль, Германія, Аўстрыя…Што далей? Сусвет. А можа стацца, што і за межы Сусвета…