Таксама мы шмат працавалі з супольнасьцю. За чатыры гады нашая аўдыторыя вырасла зь 10 чалавек да 3000 тысячаў. І ўсё ішло аптымістычна ў пляне зносінаў зь людзьмі, была прагрэсія ў цікавасьці да нас, да культуры й самаразьвіцьця, пакуль не наступіла вайна й нашую тэрыторыю не захапілі. Прычым гэта здарылася адразу ж пасьля захопу адміністрацыйных будынкаў. Ідэалягічна нашыя шляхі разыходзіліся, і сэпаратысты не маглі трываць на сваёй тэрыторыі людзей, якія падтрымліваюць свабоду творчага выказваньня, мастацкага самавыяўленьня й талейрантнасьці. Акрамя таго, інфраструктура заводу, прыведзеная ў парадак, добра адаптавалася пад патрэбы прадстаўнікоў так званай ДНР і да гэтага часу выкарыстоўваецца як вайсковая база, турма, склад сагнаных аўтамабіляў і нават месца прывядзеньня прасудаў у выкананьне.