Ён не памятае адкуль з’явiлася пiяла, упрыгожанная рубiнамi, у ягонай руцэ, як апынулася ежа каля яго i постаць танцуючай кабеты… Усё гэта прыемна вабiла, нiбы нейкi казачны мiраж. I ён мiмаволi аддаўся гэтай асалодзе. Iшлi хвiлiны.. Усё так лёгка i па ап’янеламу бестурботна, нiчога не трэба болей, нiчога лепшага i не можа быць. Нейкiя людзi запалiлi люлькi – пайшоў дым, такi белаваты i з’едлiвы… Праз усё гэта мяшок зрабiўся, нiбы прыбiтым цвiкамi да зямлi, i ён ужо не змог падняцца са свайго месца – але i не шкадаваў аб гэтым… Час страцiў cвае значэнне, пошукi галоўнага развеялiся i забылiся, быццам дым з люлек незнёмцаў, – засталася бясконцая млосная асалода…