Маленькі Адам, ідучы ў гімназію або ў касьцёл, адчуваў, ня мог не адчуваць на сабе пільны позірк старога разбуранага замка. Адам, вядома ж, не аднойчы блукаў па руінах, дакранаўся рукамі да велізарных валуноў, да сьценаў... Адсюль – ягоныя шчымлівыя рамантычныя балады і паэмы.