Гэты цягучы (але ня млявы!) аповед варта гэтак жа і слухаць, смакуючы. Кідаць, вяртацца да яго ды зноў кідаць. Ставіцца да яго роўна як і Скрыпа да сваёй творчасьці. І тады гэтыя песьні раскрыюцца належным чынам.