Зьвярнуўшы ўвагу на мапу адміністрацыйнага падзелу ВКЛ у XVI ст., заўважыш, што межы ваяводзтваў не на 100%, але ж вельмі супадаюць зь межамі дыялектных зонаў, пазначаных на “Карте Белорусского племени” Яўхіма Карскага. Гэты факт, а таксама беларускі мясцовы патрыятызм XVIII ст. (Кіркор і Смоліч згадвалі, што многія беларусы называюць сябе палешукамі, віцьбічамі, тураўлянамі і г.д.) даюць падставы меркаваць, што падзел на субэтнасы існаваў у старыя часы і ў нашага народу. Менавіта гэтым быў выкліканы ўздым беларускай культуры ў XVI—XVII ст. Але вайна 1654—1667 гг. ня толькі зьнішчыла большую частку насельніцтва ВКЛ і ўсю гаспадарку. Яна разбурыла родавыя сувязі й ператварыла ўсе субэтнасы ў адзіны маналіт — ліцьвінаў. (Ня столькі нацыянальную, колькі грамадзянскую прыналежнасьць.) Перастаўшы быць віленчукамі, барысаўчукамі, людзі перасталі аддзяляць сябе ад іншых, што, дарэчы, зьяўляецца найважнейшай умовай існаваньня нацыі. Таму ў далейшым яны страцілі нацыянальную сьвядомасьць і, як вынік, вельмі часта зьмянялі свой назоў: “рускія” і “палякі” (маючы на ўвазе канфэсійную прыналежнасьць), проста “тутэйшыя”, беларусы і, урэшце, “савецкія людзі”.