Мне і ў галаву не прыходзіла думка, што давядзецца бараніць ад знішчэння тое, што Іван Паўлавіч стварыў сваёй нястомнай доўгагадовай працай. Яго наведвалі вядомыя пісьменнікі, не абміналі яго і урадаўцы розных рангаў. Экскурсіі штодзённа наведвалі сядзібу вядомага садавода. Недзе зімой 1958 года вярнуўся з ГУЛАГу Віктар. Бацька рашыў яго ажаніць. У якасці нявесты ён выбраў мяне. Віктару я таксама прыглянулася. Стаў Іван Паўлавіч збіраць застоліцы і запрашаць на іх мяне, потым нас з Віктарам адпраўлялі на вечарыну. Тут я ад яго ўцякала. Віктар быў старэйшы на 12 год, худы, дрэнна апрануты. Для мяне, актыўнай камсамолкі, члена райкома і абкома камсамола была ганьбай звязаць свой лёс з зэкам.