Марыя Вiктараўна ведае: вяскоўцы лiчаць яе добрай настаўнiцай, паважаюць, шануюць. Настаўнiк павiнен заўсёды iм заставацца. У клубе. У магазiне. На вулiцы, калi вядзеш гутарку з землякамi. Тут жа ўсё на вiду, усё бачна – i твае паводзiны, i паводзiны тваёй сям’i – як на далонi! Вось таму многiм яе выхаванцам, дарослым жыхарам Глiнiцы, хочацца браць прыклад са сваёй паважанай суседкi Марыi Вiктараўны Краўчанкi, з яе сям’i. У вёсцы настаўнiк – чалавек асобы, ён займае верхнюю прыступку сацыяльнай лесвiцы, i яна гэта не забывае. А таму, дзе б нi знаходзiлася Марыя Вiктараўна – на ўроку ў класе, сярод людзей, яна дастойна трымае сваю высокую i пачэсную марку вясковай настаўнiцы, i гэтым усё сказана. Калi б у яе спыталi, на чым трымаецца яе такi вялiкi аўтарытэт сярод землякоў, яна б, пэўна, адказала так: на трох кiтах: добрай, шчаслiвай сям’i, любiмай рабоце, здароўi.