Я памятаю, як шмат гадоў таму гэта адбылося з модай у яе класічным паняцьці. Калі ў адзін выдатны момант я заўважыла, што каралевы дыскатэк сталі зацягвацца ў гарсэты і ўвогуле апранацца нашмат гатычней за мяне, а на скуранках некаторых пядрыльнага выгляду хлопчыкаў жалеза было больш, чым на ўсіх маіх сябрах-металістах разам узятых. Элементы стылю, якія рабілі нас адметнымі, якія мы трапятліва захоўвалі доўгі час ў вузкім коле “сваіх”, якія рабілі метал-супольнасьць чымсьці агульным, моцным, сталі папсовым здабыткам грамадскасьці, каторая бачыла ў гэтым ня больш за чарговы цікавы трэнд.