Тут, на маю думку, Наталля Іванаўна ў нейкай меры гіпербалізуе сітуацыю, таму што яна ніколі не развітвалася з піяніна. Інструмент шмат гадоў займае пачэснае месца ў кватэры, з расчыненай форткі якой на вуліцу 50 гадоў Кастрычніка час ад часу шчодра льюцца меладычнымі найгрышамі, задушэўнымі вальсамі, летуценнымі накцюрнамі вызваленыя з нотаў гукі…