Чаго мне рэальна не стае як паэту? У маіх тэкстах выразны ўхіл у бок рацыянальнага, а не эмацыйнага. У мяне амаль няма мілоснай лірыкі, няма відочнай сентыментальнасьці, разлічанай на чульлівага, спагадлівага чытача. Мне згадваецца адзін сімпатычны літаратурны персанаж – Белы Рыцар з “Алісы ў Залюстроўі” Льюіса Кэрала. Ён абяцае гераіні сьпець ёй сумную песеньку, якая выклікае рыданьні ва ўсіх, што яе слухаюць. І пяе… тыповы ўзор ангельскага нонсэнсу, адзін з найсьмяшнейшых тэкстаў ва ўсёй кэралаўскай кнізе. Аліса, натуральна ж, не зарыдала. Вось жа, я па добраму зайздрошчу аўтарам, здольным расчуліць сваіх чытачоў (чытачак!), выклікаць у іх сьлёзы. Але мая стыхія – іншая, і мае чытачы-слухачы ў найлепшым выпадку рагочуць. Што ж, як казаў, здаецца, Гофман, трэба рабіць толькі тое нямногае, што напраўду ўмееш, але рабіць з усіх сілаў.