B.: Вакальным напорам усё гэта нагадвае піцерскую каманду “Король и шут”, а яшчэ больш дакладна — Міхаіла Гаршанёва — супакой, Госпадзі, яго душу. Але ніякага панка з рускамоўнымі трэш-казачнымі тэкстамі ў рэлізе няма. Просценькі рок, часам з дамешкамі постпанка і гранжа, беларуская мова, песні пра жыццё і лёс. Ёсць прэтэнзіі на нешта цоеўскае, манументальнае, ёсць… Аднак, вельмі сумняваюся, што агульны вынік, — калі калектыў канчаткова вызначыцца са сваімі стылем і філасофіяй — будзе гэтак жа ўражвальны, як і ў гурта “Кино”.