Відавочна, у сістэме “сям’я — школа — грамадства” не спрацоўвае нейкае звяно. Настаўнікі не задаволены, што грамадства і бацькі звальваюць на педагогаў не толькі навучанне, але і выхаванне дзяцей. Многія прадстаўнікі бацькоўскай грамадскасці заняты здабываннем матэрыяльных даброт, а не клопатам пра духоўнае, сацыяльнае і інтэлектуальнае развіццё сваіх дзяцей, пры гэтым зусім не зацікаўлены ў якасным выкананні місіі, дадзенай ім прыродай, першага і галоўнага выхавальніка сваіх дзяцей. Канечне, кампанент выхавання ў сям’і ўсё ж застаўся, у розных сем’ях паспяховасць бацькоў розная. Але на практыцы відавочна і тое, што ўсю віну за недасягненне ў школе дзіцем жаданых вучэбных вынікаў, неадпаведнасць яго павоxadдзін устаноўленым нормам і многае іншае бацькі звычайна зварочваюць на школу. Педагогі ж, у сваю чаргу, схільны наракаць за любыя агрэхі на сям’ю. І ў выніку — праблемы ў сям’і і школе, а галоўнае, у дзяцей. Гэтыя ўзаемныя абвінавачванні — ад няўмення і негатоўнасці разумець адно аднаго, супрацоўнічаць, разам думаць, вучыцца і шукаць лепшыя сучасныя спосабы дасягнення адной мэты — вырасціць кожнае дзіця адукаваным, гарманічна развітым, працавітым, маральным, прафесійна і жыццёва паспяховым і шчаслівым. Менавіта на пераадоленне непаразумення і недаверу, няўпэўненасці і бездапаможнасці накіраваны наш праект па павышэнні псіхолага-педагагічнай кампетэнтнасці бацькоў у выхаванні (сумесна з педагогамі) сваіх дзяцей на аснове асобасна арыентаванага і кампетэнтнаснага падыходаў, з улікам іх здольнасцей і адукацыйных запытаў.