Кожны з прадстаўленых у экспазіцыі скульптараў мае адметны почырк, трымаецца ўласных тэматычных і сэнсавых дамінантаў, паспяхова выбудоўвае уласны вобразны кантэнт. Андрэй Вераб’ёў — мастак, які шчыра прызнаецца: усё, што ён робіць, гэта па сутнасці ягоны аўтапартрэт. І гэту тэзу дэманструе прадметна. Юрый Анушка трансфармуе рэчаіснасць у фантастычную экзотыку. Аляксандр Шапо звяртаецца да рэлігійнай містыкі, каб выявіць найвышэйшы градус чалавечых жарсцей. Максім Пятруль спрабуе звесці шматаблічнасць быцця да першасных форм, з якіх, так бы мовіць, пачынаўся свет. Наколькі выніковымі аказаліся памкненні аўтараў, мусяць вырашаць гледачы…