- Бо вы надта ўважліва нас разглядалі – мяне ды астатніх. І я падумаў – ну, напрыклад, гэты чалавек гуляецца ў Шэрлака Холмса. Прыкмячае дэталі ды робіць высновы. Цудоўная забава, пакуль паліш у парку. І хутчэй за ўсё прыняў мяне за мастака – ўлічваючы тое, у якім выглядзе я сёньня выскачыў з дому, гэта самая лягічная выснова. Я сам так часта гуляюся. То бок, не зусім так. Лёгіка – ня самая моцная мая рыса. Ды й з назіральнасьцю ня ўсё шчасна. Таму я не галавою не варушу над фактамі, а прыдумляю ўсялякую лухту. Зрэшты, не, не “прыдумваю”. Скажам так, я проста дазваляю ўсялякім глупствам зьяўляцца ў маёй галаве. Ня ведаю, адкуль яны бяруцца, але забава атрымліваецца цудоўная. Кожнага разу які-небудзь сюрпрыз.