– Канешне, з пажылымі людзьмі бывае нялёгка: яны вельмі ранімыя, чуллівыя, непасрэдныя, часта безабаронныя, як дзеці, – дзеліцца Алена, – але ў мяне ні разу не ўзнікла думка памяняць прафесію: прыкіпела да сваіх падапечных душой, як да родных, жыву іх клопатамі, турботамі, трывогамі і радасцямі. Ведаю, што яны заўсёды мяне чакаюць і шчыра радуюцца майму прыходу. А хіба не гэта галоўнае?