– Івана Іванавіча Сачанку ведаю больш за 40 гадоў – спачатку глядзела на яго вачыма студэнткі, потым – выкладчыцы кафедры замежнай журналістыкі і літаратуры. Прозвішча Сачанкі заўсёды выразна гучала на факультэце журналістыкі – Іван Іванавіч адпрацаваў тут амаль паўстагоддзя. Асабіста для мяне вельмі важна было тое, што ён з вялікага роду і з Вялікага Бору – гэтаксама як і мой бацька, пісьменнік Іван Чыгрынаў. Хай сабе іх родныя вёскі адна месцілася ў Касцюковіцкім, другая – у Хойніцкім раёне. У далёкія ўжо 70-80-ыя Іван Іванавіч займаў пасаду намесніка дэкана факультэта і быў вельмі папулярны сярод студэнтаў – умеў пачуць і ўбачыць, умеў зразумець. Выглядаў, як малады дуб з хойніцкага бору – прыгожы і моцны і адначасова добры, здольны быць патрабавальным і дасціпна пажартаваць. Адчула яго моц і дабрыню і калі стала працаваць на створанай Іванам Іванавічам кафедры. Памятаю першую сваю выкладчыцкую восень – калені трымцелі ад хвалявання, калі ўваходзіла ў студэнцкую аўдыторыю. І як зараз бачу хітравата-усмешлівыя вочы загадчыка кафедры, які ўсё абяцаў прыйсці да мяне на лекцыю – не, не сёння і не заўтра… А потым, калі акрыяю. Адчувала сябе абароненай, як за мураванай сцяной.