Вераніка піша ў пытанні пра сітуацыю, калі хтосьці нейкім чынам прымушае сваіх дзяцей спавядацца. Гаворка ідзе пра моладзь. Складана паставіцца непасрэдна да “штурхання”, бо, як вядома, кожны чын трэба разглядаць з розных бакоў, улічваючы акалічнасці, стан асобы, а таксама яго мэты. Калі казаць пра прымус у адносінах да споведзі, то нельга пахваліць такое дзеянне. Споведзь павінна быць свядомым і добраахвотным чынам чалавека. Хтосьці можа сказаць, што не бачыць іншай магчымасці, як толькі прымус у дачыненні да сваіх дзяцей-падлеткаў. Магчыма, што некаторыя бацькі не зусім педагагічна матывуюць дачку ці сына, аднак робяць гэта, хочучы дабра. Маральная тэалогія вучыць, што чыны бываюць унутраныя і знешнія. Першыя могуць не праяўляцца вонкава, але яны ўсвядомленыя і жаданыя (чалавек можа на гэтым спыніцца). Знешні чын звычайна з’яўляецца працягам унутранага, аднак не заўсёды, бо бываюць сітуацыі, калі хтосьці робіць нешта пад прымусам, унутрана не жадаючы гэтага. Асоба, якая паддадзена ўздзеянню прымусу, можа выказаць выразны або маўклівы супраціў. Каб больш даступна растлумачыць дзеянне пад уплывам прымусу, трэба сцвердзіць, што да выканання знешняга чыну магчыма прымусіць чалавека, аднак ніхто не ў стане прымусіць жадаць таго, чаго хтосьці не хоча ў сэрцы.