Праяўляецца і наратар: ён спяшаецца пракаментаваць думку “чалавека” аб аўсы, адмаўляючы ёй у тым гаспадарлівым уражанні, якое, інакш, яна магла б зрабіць на чытача. Не, “чалавек” ужо не рупіцца і не цікавіцца вясковымі справамі, яму не абыходзіць мясцовая гаспадарка — запэўнівае нас апавядальнік, — бо інакш, ён бы пазнаў у непрыбраным аўсы бабкі Сымона Курыльчыка. Эпістэмічны гарызонт наратара, такім чынам, набывае канкрэтыку і атаясняецца з вядомым насельніцтву Мядзведзічаў: яму знаёмы іх імёны і іхнія справы. Ведае ён і самога Уладзю Каржакевіча — не толькі яго актуальныя думкі, але і яго гісторыю (бо толькі такое веданне можа быць падставай меркавання: каб “чалавек” быў больш пільным, то пазнаў бы палетак Курыльчыка). Намінацыя “чалавек” ператвараецца, такім чынам, ва ўмоўнасць, у гульню з чытачом. Разам з суб’ектнасцю наратара праяўляецца і тая часавая дыстанцыя, якая аддзяляе яго ад персанажа — яго маўленне, пачынаючы ад гэтых яго рэплік, разгортваецца пераважна ў наратыўным мінулым часе, у процілегласць да наратыўнага цяперашняга “ідзе”, “здаецца”, “ступае” папярэдняга фрагмента.