Потым мы ездзілі на бабулін хутар. У лепшай хаце стаяў стары куфар, набіты кнігамі, часопісамі, газетамі і даўнімі школьнымі падручнікамі; над канапай, на якой я некалі спаў падлеткам і падслухоўваў любоўныя ўздыханні бацькоў, як і сорак гадоў дагэтуль, вісела рэпрадукцыя “Незнаёмкі” невядомага жывапісца. Пахла невынішчальным, знаёмым з дзяцінства пахам старызны, нішчымніцы і заняпаду. Ужо гадоў 20 у гэтай хаце ніхто не жыў, але мы так ці інакш даглядалі яе, а зімой іншы раз цеплілі печ. Як і даўней, у студні стаяла чыстая сцюдзёная вада, якой у мінулым веку спаганялі смагу салдаты трох армій: бальшавіцкай, Пілсудскага і гітлераўскай. Набракалі пупышкі ў пасаджаных мною дрэваў: елка вось-вось выпусціць аксамітныя мяккія іголачкі; па-вясенняму забранзавела кара дуба… Я пасадзіў іх у далёкім 80-м, перад тым, як пайсці ў савецкую армію і застрэліць свайго першага афганца, магчыма, дзеда той самай дзяўчынкі Зейнаб, з сям’ёю якой зусім нядаўна я жыў пад адным дахам у бежанецкім лагеры.