У той час Мінск быў для нас горадам мары, мы шторазу чакалі сустрэчы з ім. Цяпер мы любім яго з больш глыбокім і сталым пачуццём. Мне падаецца, у Мінску сёння ёсць усё, што трэба мець унікальнаму гораду. Ёсць куды схадзіць з сям’ёй, сябрамі, з замежнымі гасцямі, ёсць дзе пабыць на самоце. Лошыцкі парк стаў цудоўным месцам для шпацыраў, гасцей з замежжа мы водзім у Траецкае прадмесце. Унук Анатоль часта сустракаецца з сябрамі ў скверы ля Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі, тусавацца ж любіць на Зыбіцкай.