— Не ведаю, чыё гэта вызначэнне, але яно мне падабаецца: сям’я – гэта калі двое (ці колькі там ёсць чалавек), дапамагаюць адзін аднаму – жыць, нечага дабівацца. У крайнім выпадку – не перашкаджаюць. Мая жонка, дзякаваць Богу, заўсёды разумела, што няволя для мяне – гэта край, гэта жах. Я там прападу. Мне трэба ездзіць, трэба здымаць. Ніколі не забудуся… У жончынай бабулі сотак 15 зямлі пад бульбу. Цесць з цешчай кажуць, каб садзіць прыехаў і я. Згодны, але ж у гэты час на Беларусі ўсё цвіце!.. Здавалася б, не бяда – можна дзень прапусціць. Але з-за чаго?