Сёння проста дзіўна, што гэта прэмера не адбылася раней! Сама постаць галоўнага героя – лятучага гусара і паэта-эпікурэйца, здавалася, паказвала на жыццялюбівы і яскравы жанр аперэты. Праўда, існавала зусім рэальная пагроза: за гусарскімі ківерамі і менцікамі, за знешнім антуражам прагледзець значныя гісторыка-сацыяльныя моманты (не забудзем, што палкоўнік Давыдаў – адзін з заснавальнікаў партызанскага руху ў Айчыннай вайне 1812 г.), ды вопыт аперэты ў засваенні Шоу, Растана, Грыбаедава, Шолахава абнадзейваў. Толькі ў дадзеным выпадку гаворка ішла аб складанасці спасціжэння не літаратурнага, а жыццёвага матэрыялу. Песа ж У. Салаўёва выразна грашыла адназначнасцю, аблегчанасцю асноўных характараў, пэўнай сюжэтнай эскізнасцю. Асаблівую адказнасць на ўсю пастановачную групу накладвала тое, што спектакль рыхтаваўся да 40-годдзя Вялікай Перамогі, і не ўлічваць філасофскай і грамадзянскай вышыні новай савецкай ваеннай літаратуры было проста немагчыма.