А “Сіні карабель” хутка плыве. Чытаецца лёгка і неяк плытка. Калі галава перагружаная літаратурай ды ўсялякай медыйнай лухтой, то ў працэсе чытання добра кайфанеш ад інтэртэксту (які таксама ёсць лучнасцю, спалучэннем тэкстаў розных узроўняў у чытацкай памяці). На густ і колер, канечне, фламастары розныя. Можна пабачыць у першай частцы бэкетаўскія алюзіі (тады дубаўцоўскія Кайлюс і Зелба граюць ролі Эстрагона і Уладзіміра, а доктар Блюм, адпаведна, фігуруе ў амплуа Гадо) — а можна і кіно ўспомніць, “Аблівіён” з клонамі Тома Круза, якія даглядалі пэўны кавалак тэрыторыі (рыхтык вайскоўцы-шарагоўцы Кайлюс і Зелба). Але ў некаторых выпадках адсылкі вельмі канкрэтныя — і пры гэтым не менш плыткія, падманлівыя, ілюзорныя. Чалавек без галавы, пра якога нібыта другая частка, пачне майн-рыдзіць, потым троху пакараткевічыць, каб саскочыць урэшце ў яшчэ адзін, іншы твор. Эдвард Вальсінгам, якога Пушкін прыдбаў у сэканд-хэндзе, стане аднаногім пенсіянерам — з усімі чортавымі наступствамі.