Тут жа, ля вод крывавай Ворсклы скончыўся жыццёвы шлях князя Дзмітрыя Альгердавіча. Як і князю Андрэю, давялося зведаць яму цяжкасці зняволення на радзіме. Пасля смерці Данскога патрабаваў Вітаўт, стаўшы вялікім князем літоўскім, у Дзмітрыя Альгердавіча плаціць яму дань. Дзмітрый адмовіўся, спаслаўшыся на тое, што даўно ўжо лічыць сябе васалам Масквы. За тое быў паланёны і зачынены ў цямніцы ў Вільні. Вітаўт вярнуў яму свабоду толькі дзеля таго, каб выкарыстаць воінскія здольнасці князя ў бітве з татарамі. Разам з сынамі сваімі, Іванам і Андрэем, прыйшоў Дзмітрый Альгердавіч пад сцягамі Вітаўта на Ворсклу. Усе трое засталіся ляжаць на полі брані мёртвымі…