Пры знаёмстве дзяцей з казкай педагог выкарыстоўвае не чытанне, а аповед. Гэта ўзмацняе эмацыянальнае ўздзеянне, што, у сваю чаргу, спрыяе лепшаму разуменню асноўнага сэнсу казкі. Калі выхавальнік глядзіць не ў кнігу, а на дзяцей, то нібы размаўляе з кожным з іх і такім чынам развівае ў выхаванцаў вельмі важнае ўменне слухаць і разумець маналагічную мову. Калі казка невялікая па змесце, то Таццяна Валянцінаўна расказвае яе два ці нават тры разы, часам паўтарае толькі самыя яркія часткі. Пасля расказвання яна прапаноўвае дзецям успомніць найбольш цікавыя моманты і паўтарыць іх словамі казкі.