Як і пераважная большасць яго калег, Генадзь Бураўкін шчыра быў упэўнены: не так важна, што адчуваеш ты ў глыбіні душы, чаго баішся, каго кахаеш, галоўнае — ведаць, што трэба даць народу, простаму чытачу, якую няхітрую і разам з тым выразную думку закінуць, каб выхоўваць падкрэслена высокія настроі, напоўненыя радасцю, дабрынёй ды іншага кшталту па-школьнаму правільных момантаў.