Лёс і надалей не песціў Гелену. Выйшла замуж. Адзін за адным пачалі нараджацца дзеткі, у хуткім часе маладая сям’я набыла хату ў вёсцы Шылькі. Здавалася б, жыві і радуйся. Але ж муж Браніслаў быў цяжка паранены на вайне, меў інваліднасць, і львіная доля работы па гаспадарцы легла на Геленіны кволыя плечы. А яшчэ пасляваенная нішчымніца… Жанчына ўспамінае, як пякла хлеб: частку цеста адкладала на боханы для дзяцей, а ў другую дабаўляла мякіну – гэта сабе і мужу. У калгасе напачатку працавала ў свінарніку, у гусятніку. Дачка Соф’я прыгадвае, як дапамагала матулі пасвіць гусей, варыць ежу свінням.