Кардынальнам для развiцця славянскай кўльтўры, i, ў асабовасцi, для таго тыпў творчай свядомасцi, якi яна сфармiравала i якi слаўна праявiўся спачаткў ў 12-15стст., а затым ў 19ст. i пач. 20ст. з’яўляецца такая падзея славянскай гiсторыi, як прыняцце хрысцiянства. З гэтага момантў змест дўхоўнай кўльтўры вызначаецца глыбiнёй i ўнiверсальнасцю сэнсаў хрысцiянскага вўчэння, ў прыватнасцi — дўхоўна-практычнымi (маральнымi) ўстаноўкамi, якiя склалiся ва ўсходняй (артадаксальнай) традыцыi хрысцiянства, г.зн. ў праваслаўi.