Такія словы вырваліся з грудзей у Лявонція Кукарэцкага, васемнацxadцаxadцігадовага послуха Нясвіжскай езуіцкай калегіі, цёмнавалосага бледнатварага юнака з сумнымі надзвычай сінімі, як васількі, вачыма. Ён быў апрануты ў грубы чорны плашч з капюшонам. Плашч падперазваўся вітым чырвоным шнуром. На нагах у послуха, калі ён ішоў, звонка ляскаталі драўляныя чаравікі-саба. Пад пахаю Лявонцій трымаў багаслоўскую кніжку, якую напісаў стваральнік Ордэна езуітаў першы ягоны генерал іспанскі шляхціц з горнай лясістай правінцыі баскаў Іньіга Лопес, ён жа Ігнацій Лаёла. Лаёлай (у гонар замка, у якім пабачыў свет) ён пачаў называць сябе ўжо дарослым чалавекам. Гэты Лопес быў трынаццатым дзіцем у шматдзетнай беднай сям’і. Маці ягоная, Марына Сонэ, беручы прыклад з Багародзіцы, нарадзіла сына ў хляве і затым паклала ў яслі.