Я скакаў за імі на адной драўлянцы: на другую не хапіла дроту. Разумеў марнасць сваіх намаганняў угнацца і ў рэшце рэшт пераходзіў на крок, стомлена плёўся ззаду. А потым Ваня, як і абяцаў, знайшоў патрэбны дрот, дарабіў другі канёк. Дык вось: калі пры адной драўлянцы цяжка было дазвацца мяне дадому, дык цяпер пагатоў!