Невядома таксама, дзе зараз другі варыянт карціны Леаніда Дзмітрыевіча “Арышт Барыса Савінкава ў Мінску. 16 жніўня 1924 года”, якую мастак у 1979 годзе зрабіў па замове Міністэрства культуры СССР. Гэту тэму мастаку падказаў я, хаця і сумняваўся, што Леанід Дзмітрыевіч возьмецца за яе распрацоўку: у тыя часы за складаны вобраз эсэра-тэрарыста ХХ стагоддзя, кіраўніка шэрагу антысавецкіх змоваў і ўзброеных выступленняў ніхто з савецкіх мастакоў яшчэ не браўся. А вось Шчамялёў з задавальненнем схапіўся: бліскуча паказаў у інтэр’еры пакоя вобразы і Барыса Савінкава, і Любові Дэрэнталь, і чэкіста Іосіфа Апанскага — тагачаснага намесніка паўнамоцнага прадстаўніка АДПУ па Беларускай ваеннай акрузе. І атрымалася выдатнае палатно. Сёння яно належыць Нацыянальнаму мастацкаму музею краіны. А тады, пабачыўшы яго, саюзнае Міністэрства культуры тут жа папрасіла Шчамялёва зрабіць для Масквы варыянт, у кампазіцыю якога мастак дадаў яшчэ некалькі чалавек — чэкістаў, якія непасрэдна прымалі ўдзел у арышце Савінкава. Так здарылася, што гэты вобраз, захаваны нашым земляком, так і застаўся адзіным ва ўсім савецкім і постсавецкім жывапісе, хаця і пісьменнікі, і кінарэжысёры, і дакументалісты шмат разоў цягнуліся да гэтай асобы. Яшчэ памятаю, як Міхаіл Савіцкі напісаў партрэт выдатнага філосафа, філолага і гісторыка антычнасці Аляксея Лосева і падараваў яго ліхачоўскаму Фонду культуры. Потым мастак паспрабаваў даведацца, як ён там захоўваецца, але адказу так і не атрымаў…