І амаль адразу я зразумела, што тут, ва ўстанове культуры, ёсць усе магчымасці займацца адначасова любімай справай. З тае пары ўсе сцэнічныя касцюмы разам з калегамі мы шыем самі. Танцавальны калектыў носіць касцюмы маёй работы: для яўрэйскага танца, для сіртакі (грэчаскі народны танец), для цыганскіх плясак, украінскіх, беларускіх танцаў… Пад кожны танец мы імкнемся зараз мець асобныя касцюмы. Спачатку над пастаноўкай “варожыць” Насця Грыбоўская, наш харэограф і загадчык аддзела культурна-масавай і асветніцкай работы аграгарадка Ліпнішкі, а потым ўжо ідзе да мяне. Не сказаць, каб я адразу радавалася вялікай рабоце, ды не радуюся толькі звонку. А душа трапечацца ад чакання гэтага працэсу мук творчасці. Яны ж ні з чым не параўнальныя. Яны не даюць спаць, застаўляюць амаль што балець галаву і сэрца. Аднак, калі работа зроблена, я атрымліваю такую ні з чым не параўнальную асалоду, што душа ўжо не баліць - яна радуецца і пяе.