У Аляксандра Сямёнчыка гэтая музыка — віртуозная і жыццясцвярджальная, нават калі сумная. Ён спрабаваў пісаць песні. Атрымлівалася. Але больш даспадобы вучыць дзяцей. Тлумачэнне — простае. Музыкант, няхай сабе і самадзейны, лепей адчувае жыццё, вакол яго — больш дабрыні, любові, суперажывання. Калі ты музыкант, нервы ў цябе аголеныя, трапяткія… Не буду пералічваць вучняў Аляксандра Баляслававіча, бо іх вельмі шмат. Многія паспелі самі стаць знанымі педагогамі. Словам, межы дабрыні вакол гэтага чалавека з нязменным баянам пастаянна павялічваюцца. На сёння яны акурат з гандлёвую плошчу Ганненскага кірмашу. Калі ён выходзіць з баянам на вуліцу, вуліца пачынае падпяваць яму. Нават коні выгінаюць шыі больш вытанчана і асэнсавана.