Менавіта дзякуючы падобным выпадкам працаваць у “К” і сем гадоў таму, і сёння вельмі цікава. Цікава чытаць адказы начальнікаў аддзелаў ці старшынь райвыканкамаў пра тое, як вырашаецца тая ці іншая праблема, выязджаць праз колькі гадоў у тыя мясціны, дзе бываў раней і адзначаць пэўныя змены да лепшага, сустракацца з даўнімі сябрамі і знаёмымі, якія цяпер ёсць, мабыць, ва ўсіх кутках краіны, разважаць або нават спрачацца з калегамі-журналістамі і спецыялістамі Міністэрства культуры ды абласных упраўленняў над пэўнымі пытаннямі сферы, сышоўшыся за “круглым” рэдакцыйным сталом… Без “К” у маім жыцці ўсяго гэтага папросту не было б. І ці было б падобнае ў нейкім іншым выданні? Шчыра ў тым сумняюся.