— Раней было строгае размежаванне. Сёмага студзеня калядавалі — хадзілі з зоркамі і ўхвалялі ў песнях Божае нараджэнне, ладзілі батлейкі і разыгрывалі сцэнкі на біблейскія сюжэты. Шчодры вечар — росквіт дахрысціянскіх абрадаў, традыцый і забаў. Песні пачыналі спяваць жартаўлівыя, пераапраналіся ў казу, мядзведзя, жораваў, вадзілі з сабой “ражаную” кабылу. Па сутнасці гэтыя жывёлы з’яўляюцца татэмнымі сімваламі старажытных беларусаў. Разам з тым дзеля забавы мужыкі пераапраналіся ў жанчын і наадварот, у кампаніі абавязкова быў свой “нячысцік” — чорт. Нахадзіўшыся па вясковых вуліцах, кампаніі асядалі ў адной з хат, каб патанцаваць. Дзе як ні тут можна было пазнаёміцца маладым, канчаткова вызначыцца ў сімпатыях, адкрыта паразмаўляць? Святочная атмасфера спрыяла адкрытасці. З аднаго боку ўсё быццам жарт, з іншага — сур’ёзная справа, якая вяла да зімовых вяселляў.