— Так, у мяне былі складаныя адносіны і Лукашэнкам, і з Замяталіным, і з іншымі большымі і меншымі чыноўнікамі, і з апазіцыяй, і сапраўды ў 1999 годзе я змушаны быў з’ехаць, але нічога з гэтага я не назваў бы скандаламі. Канфліктамі — так, але гэта нармальна ў тых умовах, якія склаліся, і ў тых стасунках з людзьмі, найперш людзьмі з улады, якія яны ёсць. Скажам, калі я, беларус, да таго ж беларускі паэт, жыву ў сваёй краіне як іншаземец, калі міліцыянты на вуліцах вучаць мяне гаварыць на “чэлавечэскам языке”, дык ненармальна было б сукаць ножкамі і рабіць выгляд, нібы ўсё нармальна. Я так не рабіў і рабіць не збіраюся, незалежна ад таго, як яно пасля мне нашкодзіць і як будзе замінаць жыць. “Горай не будзе, бо лепш не было”, — напісалася некалі ў адным з вершаў. Усе свае рэзкія і не рэзкія рашэннні я прымаў і прымаю дзеля таго, каб усяму беларускаму ў Беларусі ўсё ж стала лепш. А праз тое і мне, бо ў не беларускай Беларусі я ледзь трываю.