Сумна пабрылі вакол палаца, замазаліся ў больш цікавую, паўразбураную палову, зрабілі сярод бруду і цэглы крыху фотаздымкаў (і ня больш, ага… ;) А па “фатаграфаваньні” Мэй вырашыў, што зь яго хопіць на сёньня актыўных прыгодаў, дый, скажу шчыра, я сама нават ад гэтай кароткай вандроўкі была стомленая і дакладна знаходзілася не да канца ў цьвярозым стане цела і думак. Таму Ігар паехаў ляскаць з пацанамі покерам і выйграваць “пуцёўку ў Ялту”, а я – хуценька мінімалістычна ўвасабляць у тэкставую форму свае ўражаньні ад апошніх дзён і нарэшце адлежвацца-адпачываць. А гэта ж нам яшчэ разам праз пару тыдняў у далёкі шлях на некалькі дзён накіроўвацца… Галоўнае сэмам напярэдадні не забаўляцца, і тады, я мяркую, ёсьць шанец, што спакушу свайго сябра на больш грунтоўнае агляданьне незнаёмых замежных архітэктурных цудаў. Прынамсі, больш, чым на паўсонную гадзінку павольных шпацыраў па паўразбураным Сьмілавіцкім палацы.