…Узнікла пытанне: на якіх могілках трэба пахаваць славутага артыста? На Ваганькаўскіх? Ці Траекураўскіх? Або Кунцаўскіх? Пакуль родныя думалі-мазгавалі, Барыс Фёдаравіч Андрэеў, адзіны яго сябра на ўсё жыццё, ні з кім не раячыся, моўчкі надзеў на грудзі “іканастас” сваіх узнагарод: знакі двойчы лаўрэта Сталінскай прэміі І ступені, народнага артыста СССР і РСФСР, ордэны Леніна, Кастрычніцкай рэвалюцыі, Чырвонай Зоркі, шмат медалёў — і пайшоў да тагачаснага старшыні выканаўчага камітэта Массавета Уладзіміра Промыслава. Вось, кажа яму, такая справа: “Пеця Алейнікаў перад смерцю мне казаў, што марыць ляжаць на Навадзевічых могілках. Дык ці нельга…” — “Ніяк нельга, — перапыніў “гаспадар” Масквы, — таму што на гэтых могілках па рашэнні ЦВК РСФСР ад 1927 года належыць хаваць толькі “людзей з грамадскім становішчам”, у дадзеным выпадку толькі народных артыстаў СССР, Герояў Сацыялістычнай працы, членаў ЦК і гэтак далей. А ваш Алейнікаў не быў нават заслужаным артыстам…” — “А любоў народная, па-вашаму, нічога не значыць? А што, вы не ведаеце, якім ён быў акцёрышчам?” — нізкім сваім голасам грукатаў Андрэеў. “Ніяк не магу, — стаяў на “варце парадку” Промыслаў. — Нельга, Барыс Фёдаравіч, пры ўсёй да вас павазе…” І тады Андрэеў, адкінуўшы цырымоніі, грукнуў па сталу сваім вялізным кулачышчам: “А я памру — мяне куды знясуць?” — “Ну з Вамі будзе ўсё па законе: Вас па ўсталяваным разрадзе пахаваюць на Навадзевічых як народнага СССР…” — “Значыць, так, — прагрымеў Андрэеў. — Афіцыйна патрабую: пакладзіце Пецьку ў маю магілу, на Навадзевічым. А мяне — хоць пад агароджай…”