— Наша сталенне адбывалася ў некалькі этапаў. Мы ў той час гуртаваліся ў фотаклубе “Мінск” у Валерыя Лабко, таму пэўны навык фатаграфавання, а больш дакладна — антыфатаграфавання, вольнага бадзяння, пошуку ў нас быў. Тады на нас абрынуўся замежны кінематограф. Мы глядзелі кіно запоем — па шэсць фільмаў запар. На адной касеце побач з Вісконці мог быць запісаны нейкі фільм для дарослых — навошта губляць месца? І ўсё гэта “паглыналася” без перапынку. Хтосьці засынаў падчас прагляду, не вытрымліваючы да канца, а хтосьці — трымаўся. І тыя, хто даглядзеў, потым распавядалі тым, хто заснуў. Нарадзілася з’ява — “вуснае кіно”. Які кадр, план, што адбываецца, — мы разумелі, што ўяўленне добра спрацоўвае, калі даваць яму падобныя “зачэпкі”. Наступным этапам сталі ўласна фотаперформансы — калі мы вырашылі распавядаць гісторыі, “складаць” кіно і фіксаваць яго на плёнку. Так, урэшце, і нарадзіліся згаданыя праекты.