Наступная згадка пра Менск паходзіць з прывілею ад 28 красавіка 1387 г., якім новаабраны кароль Польшчы Ягайла Альгердавіч перадаў значную частку ВКЛ свайму малодшаму брату Скіргайлу[20]. У дакуменце пералічаны цэнтры тэрытарыяльных адзінак (намесніцтваў), кантроль над якімі пераходзіў у выніку гэтага пажалавання ад караля да яго брата і васала. Сярод іх згаданы “город Менеск Литовского ж князения весь, и со всеми людьми, и с землею, и со всякою пошлиною, и с доходом и князи служебные”, а побач з ім – Свіслач, Любашаны, Ігумен, Лагожаск і іншыя цэнтры “на Русі”, якія, такім чынам, не адносіліся непасрэдна да Менскай воласці. Цікавасць уяўляе згадка пра “князёў служэбных” у яе складзе. Цяжка сказаць, ці былі гэта апошнія Ўсяславічы, змізарнелыя да ўзроўню васалаў менскага намесніка, ці такія ж дробныя князі літоўскага паходжання. Можа, меліся на ўвазе сыны Яўнуція, што валодалі Іжаслаўлем, але гэта малаверагодна – іх статус адпавядаў узроўню ўдзельных, а не служэбных князёў.