Пасля вайны мы з татам паехалі да сваякоў у Мінск, то каб вы зналі, які горад быў разбіты. Адна цэгла! Трэба было Мінск узнаўляць і на гэта нашы дрэвы высякалі. Але акуратна: дзялянку высячэш, а тады ўжо чысціш яе. Нават грабелькамі падграбалі. Дробнае спальвалі, а асноўнае ішло на дровы. І мы на тым месцы садзілі новы лес. Хадзілі капалі ямы пад сосны, потым палолі яго, потым акучвалі. І вось ужо за семдзесят гадоў вырас лес.