I хоць не ў навіну ўсё гэта Янку, хоць не першы раз азіраў ён зямныя прасторы з вышыні птушынага палёту, але ў сённяшні дзень і ён бачыў усё гэта неяк па-новаму. Магчыма таму, што ўсёй істотай сваёй адчуваў ён тую хвіліну, калі ператворыцца ў вольную птаху і будзе ляцець, ляцець над усім гэтым светам: над лясамі, над чорнымі палямі, над срабрыстай істужкай ракі. Рака пятляе, кружыць. Вунь відны і луг, куды заўсёды скачуць парашутысты. I людзі на лузе зусім малюпасенькія, як булаўкі.