– Як заўсёды стральба батарэі кіруецца з назіральнага пунк-та, які знаходзіцца на перадавой, – расказвае ветэран. – Адсюль каардынаты варожых умацаванняў, знаходжанне жывой сілы ворага паступаюць на баявыя разлікі. Назіральныя пункты – “вочы” батарэі, без якіх нельга весці агонь па праціўніку, асабліва на вуліцах вялікага горада. Калі мы вялі агонь, раптоўна прапала сувязь з назіральным пунктам нашай батарэі. Атрымалі загад: “Пакуль сувязі не бу-дзе, агонь не весці!”. На пярэдні край нашых войск адправіліся сувязісты. Прайшоў пэўны час, а сувязі ўсё не было. Пазней я даведаўся, што сувязісты загінулі. Камандзір паклікаў мяне да сябе і загадаў: “Яўхута, пойдзеш на назіральны пункт і працягнеш новы тэлефонны кабель”. Дзе паўзком, дзе перабежкамі пад варожымі кулямі з катушкай дроту за плячамі дабраўся я да нашага пункта. Сувязь з батарэяй была адноўлена і нашы мінамёты зноў адкрылі агонь па праціўніку. Калі наша пяхота была зноў у цэнтры Берліна, мы падтрымлівалі яе ў час штурму апошняй цытадэлі фашызму – Рэйхстага. Гэта быў апошні бой, які прынёс Вялікую Перамогу.