Маладая жанчына, звыклая да шыкоўнага жыцця, сваё новае становішча ўспрымала ледзь не як жабрацтва. Вельмі спадзявалася, што бацька зменіць свае адносіны да яе шлюбу, калі яна народзіць прыгажуна-сына. Але на свет з’явілася дзяўчынка, Надзея-малодшая. Прымірэння не адбылося. І маці ўзненавідзела сваю дачку. Дайшло да таго, што, знаходзячыся на мяжы нервовага зрыву, жанчына выкінула крыклівае немаўля з вакна карэты. На шчасце, гэта заўважылі гусары з эскадрону Дурава. Яны падабралі акрываўленую Надзю і перадалі бацьку. Ён даручыў догляд дачкі дзеншчыку Астахаву, чалавеку добраму і вернаму, які нічога акрамя ваеннай справы не ведаў. Астахаў вазіў дзяўчынку на сваім кані, навучаў яе камандным словам і прывіў любоў да ваенных маршаў.