Для аматараў музыкі Вагнер (1813–1883) — без перабольшання, самая прыцягальная постаць у сусветнай опернай класіцы. Безумоўна, не ў апошнюю чаргу праз рэпутацыю “забароненага плоду”, які яго творчая спадчына займела адразу пасля Другой сусветнай вайны. Агульнавядома, што Вагнер быў любімым кампазітарам Адольфа Гітлера і фактычна афіцыйным саўндтрэкам Трэцяга Рэйху. На зямлі Ізраілю музыка Вагнера, аўтара антысеміцкага артыкула “Яўрэйства ў музыцы”, не выконвалася з 1938 года, а калі выконвалася, то з вялікім скандалам. Таму нядзіва, што многія оперныя меламаны перакананыя: у СССР творчасць Вагнера была катэгарычна нон-грата. Пастаноўку на мінскай сцэне вагнераўскай оперы “Лаэнгрын” канца 1970-х некаторыя тэатралы са стажам называюць “унікальнай”, “беспрэцэдэнтнай”, “адзінай у Савецкім Саюзе”.