Слова эпідэмія паходзіць ад дзьвух грэчаскіх асноў “на” і “народ”, так што літаральна эпідэмія азначае “тое, што насылаецца на народ”. Арэал эпідэміі можа займаць адзін лакальны населены пункт, а можа і цэлую краіну. Інтэнсіўная эпідэмія, якая распаўсюджваецца на вялікіх тэррыторыях называецца пандэміяй. За пісьмовую гісторыю выпадкі масавых захворванняў у розных народаў адзначаны настолькі часта, што можно здзівіцца, як чалавецтва наогул да гэтай пары яшчэ існуе. Адна з самых першых вядомых гісторыкам эпідэмій адзначана ў старажытных Афінах – тут хвароба чумы цягнулася ад 431 да 404 года да нашай эры. У 165-168 гг. ужо нашай эры чума моцна апустошыла еўрапейскія гарады і вёскі. А ў сярэдзіне шостага стагоддзя ў Візантыі пры імператары Юсцініане пачалася пандэмія бурбоннай “юсцініанавай” чумы, якая доўжылася 60 год і забрала амаль 100 мілліёнаў жыццяў у Еўропе, Азіі, Сірыі і Егіпце. Другая сусветная пандэмія чумы ў 14-м стагоддзі пачалася з Азіі і прайшла праз Еўропу і Афрыку. Толькі ў Еўропе загінула чвэрць насельніцтва. Яшчэ чатыры стагоддзі чума праяўлялася слаба, але ў 1892 годзе зноў ярка ўспыхнула трэцяя хваля пандэміі чумы ў Азіі. Толькі ў Індыі памёрла больш 6 мільёнаў чалавек.