Гісторык Ігар Кузняцоў нагадаў, што Беларусь перажыла тры хвалі дэпартацыі насельніцтва: першая звязана з правядзеннем калектывізацыі ў 1929–1932 гадах, другая — з пікам сталінскага тэрору ў 1937–1938 гадах і трэцяя — пасля так званага вызвольнага паходу Чырвонай Арміі ў заходнія рэгіёны БССР і УССР падчас пачатку Другой сусветнай вайны ў верасні 1939 года. Пры гэтым даследчык звярнуў увагу на тое, што Беларусь — адзіная постсавецкая краіна, дзе да гэтага часу адсутнічае афіцыйная статыстыка палітычных рэпрэсій. “І дзяржава ніяк не займаецца вырашэннем праблемы ўстанаўлення імёнаў ахвяраў сталінізму, іх перапахавання і ўшанавання памяці забітых. Нават 52 асобны пошукавы батальён упраўлення ўвекавечвання памяці абаронцаў Айчыны і ахвяраў войнаў Міністэрства абароны не вядзе працу на месцах масавых расстрэлаў і пахаванняў бязвінных людзей, забітых нкусаўцамі ў савецкія часы. Вось чаму і зараз немажліва сказаць, дзе дакладна ляжыць той ці іншы з ахвяраў сталінізму, — падкрэсліў гісторык. Разам з тым, паводле ягоных слоў, у кнігах серыі “Памяць сярод спісаў рэабілітаваных палітрэпрэсаваных сустракаюцца прозвішчы беларускіх чыгуначнікаў розных прафесій, забітых у Мінску ў 1938 годзе.