Я была напружанай. Я мог бачыць толькі некалькі цаляў перад маім тварам, так што я літаральна не ведаў, куды я іду. Я не ведаў, што быў наперадзе, і я проста павінен быў спадзявацца, што ўсё атрымаецца. Гэта не добрае пачуццё. Я не мог бачыць, ці быў аўтамабіль спыніўся наперадзе або асоба, сціраючы свае вокны ў стоп-энд-гоу руху.