Яна слухала і ўглядалася ў ноч, якая ўжо аблегла на ўбогія, счарнелыя ад старасьці хаты, платы і хлеўчукі, дрэвы на панадворках, абапал доўгай вясковай вуліцы з парадзелым восеньскім гольлем. Жанчына была спакойная, навокал ціха — ні крыку, ні плачу. Адно — на шашэйцы ў тым канцы вёскі глуха прагрукаталі па бруку запозьненыя калёсы — мусіць, падводы зь мястэчка. Сабакі тут даўно не брахалі, іх пастралялі партызаны, для якіх сабака па начы — горшы вораг за паліцая. Людзей у некалі шматлюднай прыдарожнай вёсцы моцна паменшала, шмат каго з маладых летась змабілізавалі ў паліцыю, другія падаліся ў партызаны, засталіся адны бабы зь дзятвой. Дзевак таксама менела — уцякалі ў лес, у мястэчкі, па мабілізацыі на працу ў Нямеччыну — абы далей ад гэтае вайсковае калатнечы, ад якой нікому і нідзе ня стала спакою. Жанчына ўжо была памкнулася да ганку, як з вуліцы на падворак шаснуў сьцішаны цень, і пачуўся задыханы шэпт