Адсюль – знарочыстая гіпербалізацыя розных музычных элементаў і кампазіцыйных структур, імкненне да дынамізацыі формы і да т. п. Усё гэта дасягаецца на рэпетыцыях, дзе твор нараджаецца, адточваецца. Высокая патрабавальнасць у працы дазваляе дырыжору дасягаць належнага выніку, які, вядома, вызначаецца многім: пачуццём ансамбля, прафесіяналізмам музыкантаў, ды найперш – невытлумачальным валявым імпульсам кіраўніка аркестра, яго энергіяй. Сасноўскі валодае гэтай сілай пераканання. Ён выкладае свае думкі ясна і проста, у даходлівай форме, звяртаючыся да яркіх вобразных метафар, а нярэдка – і па-рэжысёрску, замяняючы аповед паказам. Невыпадкова прыцэс пастаноўкі, а часам і сам спектакль, не абыходзяцца без яго ўдзелу ў якасці дзейнай асобы!