“Дзяцінства маё на вайну прыйшлося, так што бацькам было не да маёй адукацыі, — расказвае Аляксандр Антонавіч. — Усім, чаго я дасягнуў у жыцці, абавязаны добрым людзям, якіх сустрэў у юнацтве і маладосці, з якіх заўсёды браў прыклад. Сярод іх быў і настаўнік фізкультуры Мінскага аўтамеханічнага тэхнікума, з якім я, вясковы хлапчук, вельмі пасябраваў. Каб быць на яго падобным, пазней атрымаў і педагагічную адукацыю, таксама выкладаў фізкультуру. Дзякуючы звычцы займацца спортам, я зусім не адчуваю свой узрост. Апошнія больш як 60 гадоў я не прапусціў ніводнай ранішняй зарадкі — кожны дзень па 40 хвілін. Я ведаю, як правільна і якія практыкаванні рабіць, якія мышцы развіваць.