Калі шляхціц XVII-XVIII стагоддзя – гэта перадусім рыцар, чалавек гонаруто героя-шляхціца твораў Баршчэўскага можна ахарактарызаваць як чалавека сумлення. Яго этычныя перакананні рэгулююць наступныя чыннікі: абсуд роўных сабе, абсуд нашчадкаў, сялян і слуг. Дзе б не фармавалася грамадская думка (у карчме ці ў касцёле) і што б не палягала ў яе подзе (хрысціянская мараль ці суседская зайздрасць), небагаты шляхціц мусіць датрымлівацца кампрамісу з меркаваннямі грамады, бо большай часткай свайго дабрабыту ён забавязаны цывільнай службе ў прыватных асобаў, то бок добрым рэкамендацыям, а не асабістай вайсковай доблесці, як было раней. 