З экранаў, асабліва расійскіх тэлеканалаў, на нас абрыньваюцца адны і тыя ж знаёмыя “зоркі”, хоць і значна пастарэлыя, і іх маладыя паслядоўнікі, з выбрытымі скронямі, хлапечымі касічкамі, кліпсамі ў вушах і роспісам тату. І цяжка нават часам разабрацца, што і пра што яны спяваюць, але ўсё гучна, на высокім камп’ютарна-акустычным узроўні. І як бедная падчарка, якой амаль няма шанцу паспытаць лёс Папялушкі, прамільгне з тэматычных праграм народная песня, фальклорны абрад. А нібыта ж апошнім часам да народнага фальклору ўвага падвысілася, але хутчэй у мэтах экзотыкі для турыстаў, бо для большасці спажыўцоў масавага тэле- і радыёпрадукту гэта панылая старасветчына. Між тым, і замежныя рок і джаз выраслі якраз з афрыканскага і індзейскага фальклору.