і я зноў згадаў бацьку, бо больш ніхто з мужчынаў ніколі так мяне не называў, толькі мама казала сынок, сыночак, толькі мама – з болем і радасьцю, тады незразумелымі мне, і за гэтае слова з вуснаў незнаёмца я гатовы быў слугаваць яму, бо адчуў у поглядзе ягоным і ласку, і дабро, і боль, і самоту – да мяне, але і да сябе самога, за сябе самога, гаротнага і зьнямоглага – галоднага – сьцярпелага – за што? – і да мяне – бязбацькавіча, а ён, я думаю, адразу ўлавіў гэта, але не згуляў на маіх пачуцьцях, а шчыра паспачуваў мне – і я яму паверыў, не спалохаўся зброі (хоць і пазайздросьціў, што яна ў яго ёсьць – можа, потым, і пастраляць дасьць?), не пашкадаваў – галоднага, аброслага, нямытага, а проста паверыў яму – як мыш удаву – настолькі моцным было ягонае жаданьне ўнушыць мне веру, а ня страх...