Гэта выстава ў нейкай ступені дае адказ на пытанне, чаму Мінск, значна саступаючы іншым сталіцам і мегаполісам па шэрагу пазіцый (турыстычнай прывабнасці, культурнай насычанасці, увасобленасці і візуалізацыі гісторыі ў рэчышчы горада…), тым не менш быў своеасаблівай мекай для архітэктараў савецкай пары. Бо такога страшнага разбурэння і такой грандыёзнай адбудовы нідзе больш не было (і дай бог, каб не было!). Вось чаму кніга “Мінск. Пасляваенны вопыт рэканструкцыі і развіцця” стаяла на паліцы ў кожнага спецыяліста горадабудаўнічай сферы. Гэта досвед, аналагаў якога ў свеце няма.