— Гэта яшчэ што! — смяецца Сафія Апалінараўна, заўважыўшы маю збянтэжанасць — раней тут вялізны драўляны чорт стаяў, у чалавечы рост. Некаторыя палохаліся нават. Але зараз большасць бацькавых твораў у музеі, дома засталося няшмат.