Неабходнасць уціснуць як мага большую колькасць прыгодаў пад адну вокладку вымушае аўтарку даволі хутка развязваць задачы, што паўстаюць перад персанажамі. Часам гэта прыводзіць да пэўных сюжэтных нацяжак, пасля якіх чытач можа наморшчыць нос і сказаць: не веру. Аповед падтасоўваецца пад аўтарскія патрэбы: першы сустрэчны на дарозе аказваецца даўнім знаёмцам, а варожае войска нападае на горад акурат тады, калі герояў заганяюць у тупік і яны не могуць знайсці з яго выйсця. Пэўная штучнасць такіх эпізодаў не дазваляе нам забываць пра прысутнасць аўтаркі, якая ўсё гэта выдумала, а калі мы нават і забываем, яна тут жа спяшаецца нам нагадаць: “…Нават у раздрайную шалёную эпоху — а хто сказаў, што на гэтай зямлі здараюцца лягчэйшыя?” Каму, як не самой пісьменніцы, могуць належаць у рамане гэтыя словы?