– На “Аўцюках” мы былі навічкамі – і ў гэтым, лічу, была перавага, якой скарысталіся. Наша непадабенства на фарматныя фестывальныя каманды, свежы народны гумар на мясцовай гаворцы, “адвязныя” касцюмы вылучалі “Смехаўё” сярод удзельнікаў, – згадала рэжысёр Лэйла Гарадзэ. – Мы свае выступленні так і пазіцыянавалі – у жыццёвым ключы. Калі паказвалі “Драгічынскае вяселле”, дык стараліся перанесці гледачоў не на стылізаванае свята, а на знаёмае многім вясковае вяселле 1980-1990-х гадоў. Калі спявала Ніна Пацяюк прыпеўкі і каламбурыў анекдоты Аляксандр Грэчка, дык таксама сваё, пад маркай “пачулі сярод людзей”, а не звыклы фальклорны матэрыял.