“Святарства – гэта не прафесія ў свецкім разуменні гэтага слова. Першым і асноўным матывам, каб стаць святаром, з’яўляецца пакліканне, на моцы слоў самога Хрыста: “Прасіце Гаспадара жніва, каб выслаў работнікаў на жніво Сваё“ (Мц 9:38). І Касцёл заўсёды трывае ў гэтай малітве. Больш за тое, тэма паклікання падымаецца і на шматлікіх моладзевых сустрэчах. Іншая рэч — пазітыўны адказ чалавека на Божы заклік. Калі нават тым, хто вырашае звязаць свой лёс з медыцынай – а гэта, дарэчы, прафесія, якая побач з педагогікай і святарствам павінна мець у сваёй падставе ўсё тое ж пакліканне — сёння прапануецца не разлічваць на вялікія прывілеі, то тым больш спецыфіка святарскага служэння патрабуе прыняцця ўзважанага рашэння, асабліва калі гэтае рашэнне трэба прымаць у вельмі неспрыяльных для такога служэння ўмовах сучаснага свету”, — дадаў суразмоўца.