У бабулі ў калодзезі жыў вадзянік, які толькі чакаў, каб зацягнуць мяне ў сваё логава. Але і ён застаўся ні з чым, бо калі мне трэба было праходзіць міма калодзезя, я заплюшчвала вочы і пераставала дыхаць. І бегла з усіх ног, пакуль калодзезь не заставаўся далёка за спінай. Дзядзя міліцыянер наравіў забраць мяне за тое, што я гуляла ў пяску і вымазала сукенку, ці за тое, што занадта хутка бегала, ці за тое, што лазіла па дрэвах, ці за тое, што не хачу есці... Есці трэба было абавязкова, бо нават калі б дзядзя міліцыянер не дазнаўся пра гэта, мяне б падхапіў вецер, закружыў у паветры бы лісцік, а пасля пакаціў па асфальце.