Ужо ў першай арыі спявачка псіхалагічна тонка і пераканаўча раскрывае вымушаную патаемную раздвоенасць характару Ірыны. Слухаючы шчодрыя кампліменты нацысцкага маёра Вілі фон Вітэнберга, яна адказвае на яго настойлівыя заляцанні гуллівай факстротнай песенькай. I раптам, пераўвасобіўшыся, са смуткам спявае пра родны горад, сяброў, з якімі разлучыла вайна. Але ненадоўга – перад намі ўсё тая ж знешне вясёлая і бестурботная фройляйн Ірэні толькі ў самым канцы яе арыі-маналога зноў гучаць поўныя ўнутранай трывогі і душэўнага смутку словы О горад мой родны... 