Так у дэфензіве слонімскіх паэтаў Леаніда Клёна (Бялькевіча, 1910 – 1931), а потым Уладзіміра Бялько (1911 – 1933) за любоў да роднай мовы, за патрабаванні беларускіх школаў і ўсяго беларускага кідалі на падлогу, на грудзі ім клалі дошку, па якой зверху білі цяжкай гірай. Потым са слонімскай турмы іх выпусцілі дамоў, дзе абодва хутка памерлі. Знешне ж не было відаць ніякіх пашкоджанняў. А вось беларускаму празаіку і літаратуразнаўцу Адаму Бабарэку ў польскіх турмах пашчасціла больш — яму палякі толькі зорку на спіне выразалі. Праўда, не дапамагла тая зорка Бабарэку ў сталінскіх лагерах — памёр у лагернай бальніцы ў 1938 годзе.