Ён падумаў, што трэба ўсё ж дабрысці туды, паглядзець, хоць бы памацаць зямельку, якая некалі абяцала яму столькі радасці, а дала — адно гора. Некалі ён, пагарджаны парабак, патомны беззямелец, атрымаў ад новай улады і стаў гаспадаром гэткага багацця зямлі з былога панскага прасцягу. Помніў, душа яго спявала ад шчасця, белы свет здаваўся несканчона зіхоткім раем. Пабудаваў хату, гумно, хляўкі — зажылі...