Калі працягваць тэму харчавання, неасцярожна пачатую пералікам страў ХІХ стагоддзя, то тэрыторыя тутэйшых гаспадарскіх сталовай і кухні ператворана цяпер ва ўрачыстую залу — са сцэнаю і раялем. Тут ладзяцца балі, якім папярэднічаюць майстар-класы па старых танцах. Якраз тут мы слухалі паланэз, пад які паабяцалі самі сабе: а) прыязджаць сюды кожнай вясной, калі распускаюцца кветкі ў прылеглых парках; б) трапіць найбліжэйшым часам на тутэйшы баль. Мы даведаліся, што ў доме яшчэ ёсць пакоі, якія здаюцца наведвальнікам па даволі сімпатычным кошце. Харчаваннем пастаяльцы гэтага атэля пад дахам гістарычнай сядзібы не забяспечваюцца — пра ежу яны павінны клапаціцца асобна і самастойна. А Міхал Клеафас якраз і павучаў Ірэнея, сына, што ў харчаванні не трэба празмернічаць. Не кожны дзень, але пяць дзён на тыдзень, акрамя панядзелка з аўторкам, у летняй аранжарэі працуе кавярня.