Хуткае звонкае цохканьне капытоў па хвалiстым местачковым бруку прарэзала ранiшнi заклапочаны спакой, нiбы вузкае шпажнае лязо цёмную ваду соннага ляснога возера, не парушаючы ягонае нерухомасьцi й задуменьня. Абвостраны бясконцай сумнай аднастайнасьцяй слых iмгненна выхапiў новы гук са звыклага несуладнага разначыньня. Балкевiч, якi гэтым часам ужо раўнаў на грудзях скураную вайсковую партупею, раптам са зьдзiўленьнем заўважыў, што ягонае сэрца забiлася мацней, i нават на нейкi момант замёрла дыханьне.