У 1924 г. у Савецкай Беларусі было праведзенае раёнаваньне. Паветы й губэрскі адміністрацыйны падзел былі зьліквідаваныя, на месцы каторых былі ўтвораныя раёны й акругі. Замест Слуцкага павету паўстала акруга ў складзе сямі раёнаў: Слуцкага, Капыльскага, Чырвонаслабодзкага (Вызьнянскага), Старобінскага, Грозаўскага, цэнтар якога пасьля быў перанесены ў Грэск, Любанскага й Старадароскага. Два апошнія раёны былі далучаныя да Слуцкай акругі з Бабруйшчыны, Старобінскі раён часткава быў узбуйнены за кошт Палесься, а Грозаўскі – за кошт Ігуменшчыны. Аднак ужо ў 1927 г. Слуцкая акруга была зьліквідананая й падзеленая паміж Менскай і Бабруйскай акругамі. Пасьля другой сусьветнай вайны Саветы правялі новы адміністрацыйны падзел: БССР была падзеленая на 12 вобласьцяў. Згодна гэтаму падзелу Случчына ўвайшла ў склад Бабруйскай вобласьці, за выключэньнем заходняй часткі, якая была ў складзе Польшчы, а пасьля прылучэньня Заходняй Беларусі да БССР яна ўвайшла ў склад Баранавіцкай вобласьці. Гэтым падзелам для Случчыны створаны непатрэбныя цяжкасьці. Случчына ніколі ня мела й ня мае эканамічнага імкненьня да Бабруйску, а паўночная частка краіны – Капыльскі і Грэскі раёны знаходзяцца ў 150 км ад Бабруйску, у той час як ад Менску ўсяго каля 90 км.