Падчас начнога чування прадстаўнікі суседніх краінаў мелі адзведзены час на прадстаўленне сябе і сваёй культуры, на праслаўленне Усявышняга спевам, танцамі, малітвай, усмешкай, бо Бог і Яго Маці разумеюць усе мовы і выслухоўваюць усе просьбы. Начное чуванне распачалося часам латышскай культуры, працягнулася украінскай, польскай, а ў астатні час начную адарацыю праводзілі беларусы.