А ноччу Марынцы сніўся сон, нібы яны з Наталкай ў гасцях у Кацярыны Андрэеўны сядзяць за святочным сталом, гуляюць з яе дзецьмі. Марына бярэ са стала дзве цукеркі і хавае ў кішэню – маме і сястры. І тут Марынка прачынаецца – нехта дакранаецца да яе валасоў. Кацярына Андрэеўна стаіць побач з ложкам і ласкава ўсміхаецца: “Ну, што сніла, спадарожніца? Пойдзеш сёння да мяне ў госці? Можаш і Наталку ўзяць. Збірайцеся толькі хуценька, трэба падарунак для маёй малодшай дачушкі купіць, у яе сёння Дзень нараджэння! Дапаможаш выбраць. Яна ляльку вялікую прасіла” – “Канешне, Кацярына Андрэеўна! Я зараз… Наталка! Збірайся хутчэй! Мы сёння да Кацярыны Андрэеўны ў госці ідзем! Хутчэй, Наталка! Яна на нас больш не злуецца!”