Шырока да мовы публіцыстыкі звяртаецца і Генадзь Бураўкін у кнігах Гняздо для птушкі радасці і Узмах крыла. Хоць ён таксама і выдатны лірык, стварыў нямала таленавітых твораў інтымна-псіхалагічнага плана. У творах лірыка-публіцыстычнага зместу СонШто ж гэта такое... Малітва і інш. сэрца паэта з хваляваннем, трывожна адгукаецца на праблемы часу, у іх майстар слова сцвярджае непераходнасць першапачатковых ісцін, турбуецца пра лёс Беларусі, яе святыняў. Такая скіраванасць паэтычнай гаворкі — вынік глыбокага ўнутранага самааналізу, высокай патрабавальнасці сумлення чалавека, які востра адчувае далучанасць да сучаснага жыцця. Мой Бог — народ — даводзіць паэт у час, калі кожны Бога новага ўзнімае (верш Стаміўся ад бясконцай калатні...). Ён не пагаджаецца, што народ жадае трываць знявагі, незаслужаныя кпіны, жыць без роднай мовы, таму верыць у яго духоўнае адраджэнне і неўміручасць, хаця не сакрэт, што сёй-той сёння гатовы гэты народ зневажаць і абвінавачваць ва ўсіх грахах. 