– Я пераканана, што ў любой ролі я не дадала многага, – гаворыць Н. Равінская. – Гэта, вядома, пакутліва. Адыграў спектакль, глядач прымае, а ты ідзеш дамоў і такое адчуванне, што нешта не тое, нечага не хапае. Вось такое пакутлівае пачуццё, мабыць, і рухае нас, акцёраў, наперад, робіць сучаснымі...