Серыя “Focus on Belarus” стваралася ў 2008 годзе, калі Андрэй яшчэ не быў арт-дырэктарам Месяца фатаграфіі ў Мінску, а альбом “Паганства“, іншыя выданні і ўзнагароды бачыліся хіба ў перспектыве. Фотаздымак Лянкевіча пагружаны ў штодзённасць сучаснага сюжэту пра егера Белавежскай пушчы і, мабыць, не ўтрымлівае аўтарскіх “гарызонтаў“, карыстаючыся тэрмінам згаданай у папярэдняй частцы маіх венецыянскіх нататак Трэйсі Мофат. Але гэта беларускія рэаліі, фарбы ідэнтычнасці, той яе часткі, якая не часта трапляе на вочы гледачу. Таму цалкам біенальная была б серыя ў Андрэя, падобнымі мазкамі якраз і пішуць аўтапартрэты. Шкада, што толькі адна яго фатаграфія трапіла ў “Персанальныя структуры”, але і яна не згубілася сярод многіх, яркіх і патэнцыйна глыбокіх работ. За кошт прамой дакументальнай выявы, дарэчы сказаць, калі ўжо развіваць тэму супрэматызму — фіксацыі — кінематаграфічнасцi ў арсенале фатаграфіі.