Нягледзячы на беднасць і нястачы, бацька вырашыў даць адукацыю свайму старэйшаму сыну і адпусціў яго вучыцца ў Уздзенскую сямігодку. Лёгка апранены, не заўсёды сытна накормлены, юнак зімой туліўся ў школьным інтэрнаце, а ў цяплейшую пару хадзіў па навуку штодзень пехатою за сем кіламетраў. Вучыўся старанна. Асабліва любіў маляваць, спяваць і сачыняць вершы, некаторыя з якіх запісваў у сшытак. Вельмі падабаўся сябрам, бо быў вясёлы, просты, камунікабельны. Мог бескарысліва падзяліцца з сябрамі астатніцай з таго, што сам меў. Як прыгадваюць людзі, што яго блізка ведалі, нават зімою хадзіў у вопратцы наросхрыст, без шапкі, падстаўляючы галаву ветру, дажджу ці снегу.