На кожным сельгаспа-двор’і было нешта сваё, адметнае. Гаспадары пастараліся не толькі насыціць кірмаш асартыментам, але і прыгожа прадставіць тавар. Сялянскія дворыкі вабілі нацыянальным беларускім каларытам і хара-ктэрным кірмашовым убраннем. Былі тут мудрагелістыя кампазіцыі на сялянскую тэму з конікамі і брычкамі, печамі з блінамі, казачнымі лялькамі, млынамі, самаварамі. А якіх толькі цудаў не стварыла аўтарская фантазія з кавуноў, кабачкоў, капусты і іншай гародніны: кароўкі і парасяты, бабы і дзяды, гусі і ягняты, грыбы і вожыкі. Кожны падворак запрашаў адведаць адмысловага пачастунку беларускай кухні: пірагоў, дранікаў, шкварак, каўбас, бульбы і сала. А балінскія гаспадары прапаноўвалі нават бліны і яечню са шкваркамі на калодзе – з пылу-жару! І ўсё гэта кірмашовае багацце было шчодра аздоблена яркімі восеньскімі кветкамі, кляновым лісцем, вышыванкамі і саматканкамі, снапамі, рабінавымі гронкамі. Паўсюль гучалі гармонікі і песні ў выкананні самадзейных артыстаў у нацыянальных уборах.