Кроў і слёзы людзей ні адзін дзяржаўны тэлеканал не пакажа, прадасць іх Ванька якому “жоўтаму сайту”, і будуць пасля сотні разявак глядзець на бяду чалавека, на яго боль. А я і без ніякай камеры назаўсёды запомніла твар аднаго з пацярпелых, бачыла некалькі секунд, а забыць яго не магу. А таму ведаю цяпер, які твар у болю і якія вочы ў страху. І няхай Бог беражэ нас ад такіх гора-аператараў у цяжкія хвіліны. Няхай трапляюцца нам тыя, хто словам і справай дапаможа ў такі момант, а не дастане з кішэні тэлефон.