Кранальнай была карціна i ў цэнтры горада. Некалькі соцень жыхароў i байцоў змяшаліся, плошча гудзела, як магутны вулей. Вакол усё яшчэ напамінала пра бой: раскрытыя вокны, пабітыя асколкамі i кулямі сцены, зброя гітлераўцаў i ix трупы пад нагамі. Але ўсе гэтыя цяжкія падрабязнасці вайны адступілі, людзі ix зараз не заўважалі, яны бачылі iншае аблічча вайны — вызваленне. Яно было прыгожым. Абдымкі, радасць, слёзы… I ў давяршэнне павольна падышлі тры Т-34 з групы Яворскага. На ix не было аўтаматчыкаў. На ix брані сядзелі дзеці, якіх нядаўна гналі ў маці на руках фашысцкія вылюдкі. Дзеці былі худыя i абарваныя. Але колькі шчасця было ў ix ззяючых вачах!