Абаяльны, чалавечны, прыгожы, таленавіты, улюблёны ў свой родны край — гэта ён, наш Анатоль Сяргеевіч Майсеенка. Вельмі рана і неспадзявана абарвалася яго жыццё ў самым росквіце творчых сіл, калі ён, ніяк упэўнена, з вялікім творчым запалам, з прыгожымі планамі на будучае ішоў па сваёй жыццёвай дарозе. Мы з Анатолем Сяргеевічам былі вельмі блізкімі па ўспрыйманню навакольнага свету, толькі я ўвасабляла гэта ў паэтычных творах, а ён — у сваіх непараўнальных, трапяткіх пейзажах, замалёўках, карцінах. А як тонка ён адчуваў паэзію! Ён мог намаляваць усё, але ж найбольш пранікнёна ён пісаў родную палескую прыроду, зямлю, на якой ён нарадзіўся і вырас, і якая давала яму творчыя сілы. Жывапіс для Анатоля Сяргеевіча Майсеенкі азначаў усё, мастацтву ён аддаваўся цалкам, узвышаючыся над будзённасцю і ўзвышаючы усіх нас.