— Разумеў, што нельга рабіць валькірыю, якая скача верхам на кані і махае “шашкай”. Анастасія Слуцкая бярэ ў рукі меч пасля смерці мужа. Яе ваяўнічасць — вымушаная. Яна абараняе сваё княства. Не ведаю, была яна прыгажуняй ці не. Перагледзеў мноства партрэтаў яе сучасніц, гэта канец XV — першая палова XVI стагоддзяў. Спрабаваў розныя варыянты. Жорсткія скулы рабілі яе залішне грознай. Трохі змякчыў. Было цікава развіць такі вобраз, калі жаноцкасць схаваная пад жалезным панцырам.