Спрадвеку верылі, што кожны, хто выкапае калодзеж, тым самым запальвае ў небе новую зорку. І наадварот: калі крыніца засыхае, або яе знішчаюць, адна зорка таксама спыняе сваё нябеснае існаванне. Пасля прыняцця хрысціянства царква ўзяла пад сваю апеку большасць крыніц, якім пакланяліся продкі, лічачы іх святымі. Побач узводзілі капліцы, абсталёўвалі купелі, устанаўлівалі крыжы. Тут праводзіліся святочныя богаслужэнні, якія суправаджаліся хросным ходам. “Кожная крыніца збірала значную колькасць паломнікаў у “свае дні”, звязаныя з нейкай цудадзейнай з’явай”,-- нагадвае аўтар уступнага артыкула.