Антон Сцяпанавіч так і не дачакаўся, пакуль у яго сына адпадзе жаданне цярпець нягоды партызанскага жыцця. Алёша ўсё рабіў з ахвотай — і бульбу чысціў, і галлё для агню збіраў, і каня даглядаў, і па ваду бегаў, і зброю чысціў, і пад дажджом мок, і на зямлі спаў. I не толькі ў першыя дні, але і ўвесь час. I ўвесь час ён адчуваў гонар і задавальненне, што прымае ўдзел у важнай справе.