Калі ж паўстаньне выбухла і калі на чале яго, карыстаючы з сваей лічбовай, фінансавай і аружнай перавагі, выключна сталі белыя, Каліноўскі ад паўстаньня не адвярнуўся, як бы, здаецца, належылася б зрабіць, але да яго далучыўся. Далучыўшыся ж да белых, ён ніколі не зьмяніў сваіх паглядаў, ані перастаў працаваць далей дзеля сваей ідэалёгіі. Палітычнага розуму ў Каліноўскага хватала даволі. Паўстаньне белых ён рашыў скарыстаць для сваіх мэтаў. Учасьце ў паўстаньні збліжала яго да народу, а там ён быў свой чалавек, там яго шырока зналі, там імя яго слыло вялікім і слаўным, там маглі яго паслухаць. Каліноўскі безгранічна народ любіў і безгранічна ў яго верыў. Каліноўскі сьвята верыў, што ўсё ж такі ўдасца яму падняць народ на ногі падчас агульнай завірухі і што народ гэты, разбуджаны да волі, будзе за яе змагацца аж да пераможнага канца як зь сілай маскоўскай, так і зь сілай польскіх магнатаў. У гэтых сваіх думках і плянах, як бачым, Каліноўскі рысуецца нам як чыстай вады палітычны рамантык.