Наступіў ранак, і мы, яшчэ пад покрывам цяжкога туману, рушылі ў Нямеччыну. Маім нязвыклым да заходніх цудаў вачам адкрываліся дзіўныя відарысы: цэлыя палі ветракоў і сонечных батарэй, ідэальна акуратныя, быццам з малюнкаў у кнізе, засеяныя палеткі, парослыя яловымі лясамі сьхілы і пагоркі. Мы набліжаліся да Зэльба – зусім маленькага баварскага гарадку на мяжы з Чэхіяй. Кіламетраў за 40 адтуль знаходзіцца знакаміты Байройт – горад, дзе Рыхард Вагнэр напісаў сваю знакамітую оперу “Кальцо Нібелунгаў”. Festival-Mediaval зьяўляецца адным з самых вялікіх у Эўропе фестываляў сярэднявечнай музыкі, там выступалі ўсе сусьветна знакамітыя зоркі фолк-жанру. Для нас, беларусаў, ня дужа спакушаных мерапрыемствамі такога ўзроўню, усё гэта было проста нейкай казкай. Яшчэ на пад’езьдзе сюды мы пабачылі намётавае мястэчка – некалькі квадратных кіламетраў, застаўленых намётамі ўсіх колераў вясёлкі. Велізарнае па плошчы, цэлае мястэчка шапікаў і крамак з самай рознай сярэднявечнай прадукцыяй: старажытны абутак любога выгляду, вопратка хоць на манаха, хоць на караля, крамы акультных прадметаў, рэдкіх музычных інструментаў, шапікі з упрыгожваньнямі, цэлая вуліца сярэднявечнай ежы і прысмакаў – тут было дужа проста заблукаць. Вуліцы фестывалю нават мелі свае назвы.