Але як паставіць нацыянальную класіку, каб яна была цікавай для сучасных гледачоў? Мы паспрабавалі знайсці нейкі свой ход. П’еса ярка адлюстроўвае эпоху канца 1960-х, калі яна была напісана. У ёй шмат побытавых матываў, яшчэ больш — сацыяльных, скіраваных на барацьбу з варожымі, палітычна “непадкаванымі”, маральна няўстойлівымі элементамі, як іх тады называлі. Таму трэба было ці трансляваць усё гэта для сучаснага гледача, перадаючы тагачасныя рэаліі і дэталёва адлюстроўваючы тую атмасферу, ці, наадварот, наблізіць да нас, зняўшы некаторыя відавочныя прыкметы таго часу. Мы абралі другі шлях. Таму з’явіліся двое персанажаў, якіх няма ў Крапівы: гэта анёлы — служкі прасцэніума. Такі падыход дапамог выявіць і падкрэсліць філасофскую аснову гэтага твора.