P.S. Астраўцовы, як і многія іх былыя землякі, наведваюць родны горад толькі раз у год — на Радаўніцу. Сустракаюцца на могілках, каб памянуць продкаў, суседзяў. Размовы пра цяперашняе жыццё-быццё, слёзы, боль, радасць — усё ўперамешку. І штогод — свежыя звесткі пра тых, з кім сябравалі, жылі побач, працавалі, але пабачыцца ўжо ніколі не змогуць: тыя без пары адышлі ў нябыт… І ў галаве рэфрэнам гучыць думка: ведалі, але маўчалі. Чаму!?