Каб Ігар Цішын крычаў ці павышаў голас, я ніколі не чуў. Пэўна і прозвішча ў Ігара правільнае — адпаведнае натуры. Ён сціплы, стрыманы і ціхмяны. Ён нават смяецца нягучна. Рогат, віскат і гырканне — гэта не пра яго. Таму мяне заўсёды надоўга спынялі творы Цішына, на якіх ён маляваў і перамалёўваў крык. У Ігара ёсць імправізацыі на матыў карціны Эдварда Мунка “Крык”. Ёсць крыкі са стопкадраў, запазычаных з рэвалюцыйных кінафільмаў Сяргея Эйзенштэйна. Ёсць крыкі, зробленыя з плакатаў 1920-х. Немы крык — вобраз, які пераследуе мастака Цішына праз усё жыццё. Яго героі спрабуюць дакрычацца да нябёсаў, і зрэдчас у іх гэта атрымліваецца.