Алесь думаў, як часта ён чуў такое дома, у Пасынках ці наваколлі, калі хто-небудзь хваліў добрага чалавека. Скажы ты, вось і паляк (або яўрэй ці татарын), а ўсё роўна як наш (або свой), беларус... і ў гэтай вонкавай наіўнасці была схавана спрадвечная мудрасць. Людзі, браток, усюды людзі— сказаў Алесь на Бутрымавы словы. Затое — ад вобраза простай жанчыны, ад матчынай яе слязы, ад смаку вясковага хлеба — зноў ажылі яго, Алесевы, патаемныя думкі, якімі ён яшчэ не падзяліўся з Бутрымам. 