З паэтам Анатолем Сысам мы пазнаёміліся, як я сказаў ужо, на сустрэчы ў Мікалаеўшчыне. Ппасьля стэлефанаваліся і я запрасіў яго ў кавярню на Нямігу. Мы заказалі нешта зьесьці, выпіць. Сядзім, гаворым… А ён з першага слова пачынае гаварыць са мной па-руску: “Да, что ты, Серега, придумал. Я знаю их всех давно. Да они все физики, а никакие не поэты! Это они придуриваются!” Такі халодны душ на мяне. Я маўчаў разгублена… Калі ён убачыў, што прымусіў мяне паверыць у гэта, то засьмяўся, перайшоў на беларускую мову і сказаў: “Я ж жартаваў, я ж артыст! Я паступаў у Тэатральна-мастацкі інстытут, ды мяне не прынялі!” І я пасьля ня раз бачыў, як ён сябе так эпатажна паводзіў. Думаю, у ім прападаў вялікі артыст, каб ён на сцэне мог праігрываць такія сцэны камічныя і трагічныя, можа быць, па-іншаму б склаўся ягоны лёс. А так яму гэтага не хапала, і ён у сваім жыцьці ролі ствараў і разыгрываў.