Затое, бываючы “на людзях” — у Тэатральна-мастацкім інстытуце, Саюзе мастакоў, на розных канферэнцыях, з’ездах, партыйных і творчых пленумах, на вернісажах выставак і гэтак далей, — ён заўсёды быў акуратна і з густам апрануты, хадзіў звычайна ў беласнежнай сарочцы, цёмным касцюме і пры цудоўным гальштуку. А ў кішэньцы пінжака заўжды ляжала белая насоўка. Дэндзі, дый годзе!