Калісьці на маё пытанне: “Дзе б ты хацеў правесці свой апошні дзень жыцця?” Валодзя адразу адказаў: “На канцэрце, з гітарай у руках”. Ён памёр інакш, але ў памяці чалавечай застанецца менавіта такім — на сцэне, з двухгрыфавай гітарай. Дакладней кажучы, ён не памёр, а спаліў сябе ў полымі свайго дару, дару рэдкаснага, непаўторнага — мудрага і бескампраміснага, упартага і безабароннага, сумленнага і добрага.