Вернемся да Радчыцкай школы, сярод першых настаўнікаў згадваецца і хтосьці Занько. Школа і самі Радчыцы праіснавалі да сярэдзіны ХХ ст. Мужчыны настаўнікі будуць прызваны на ваенныя зборы летам 1939 года, вучыць засталася адна Барбара Бракавецкая. У яе было двое дзяцей дашкольнага ўзросту, а даглядалі іх тутэйшыя падлеткі. Муж так і не вярнуўся, бо пачалася вайна, але, на шчасце, з тэрыторыі самой Польшчы дабралася маці настаўніцы. Падкрэсліваюць: сама Бася нічога не ўмела рабіць (пані ж!), таму нават ежу ёй насілі па чарзе вучні. Але хутка ёй даверылі весці ўрокі ўжо ў савецкай школе. Выкладала яна толькі азбуку, бо рускай мовы не ведала. На ўроках яна ў адчаі плакала, што не разумее, што і як адказваюць вучні. Была яна прыгожая паненка, таму савецкія вайскоўцы (чамусьці тутэйшыя людзі іх называюць палітрукі) хацелі завалодаць яе ўвагай. Праважалі настаўніцу… Што з ёй сталася пасля, ніхто не ведае.