Хадзілі мы не доўга — спыніліся ў дварах за крамай “Rimi”, дзе стаялі два кантэйнеры: адзін вялікі зялёны, зняты з аўтамабільнага шасі і пастаўлены відавочна пад загрузку, другі — звычайны, пад арганічныя адкіды. На вялікім вісеў цацачны замочак, але дзверы былі не прымкнёныя. Гоха, стараючыся не рыпець, прыадчыніў іх і пасвяціў ліхтарыкам. У гэты момант я ўбачыў малюнак, які, сабраўшы ўвесь свой жыццёвы досвед і сякі-такі розум да купы, спрабую зразумець яшчэ і сёння.