Музыка была сталым спадарожнікам сямі, дзе вырас Веніямін. Усім сэрцам прыслухоўваўся хлопчык да мелодыі. У музыцы ён адкрываў для сябе свет прыгожага. Часта Веня прападаў на сажалцы. Ён заўважыў: калі доўга сядзець на беразе, то цябе перастаюць баяцца птушкі. У веснавую пару слухаць іх звонкія песні, хадзіць па сырой зямлі босаму—гэта ж вялікае шчасце! I часта раніцай па расе бег хлапчук да сажалкі. Сядзе маўкліва і ўсім сэрцам ловіць гоман лесу, спеў птушак, пералівы ручайка.