Некалькі чалавек напісалі рэкамендацыі, вось адну з такіх рэкамендацый ад Згуртавання беларусаў свету “Бацькаўшчына” суддзя зачытвае, і сэнс рэкамендацый такі: калі ласка, не саджайце Севярынца, ён харошы, у мінулы раз, калі сядзеў за палітыку ў Малым Сітне, ён напісаў кнігу “Лісты з лесу”. А яе “Наша ніва” прызнала лепшай кнігай 2007 года. У гэты момант я бачу, што пракурор такі падымаецца з за стала, з шырачэзнай галівудскай усмешкай, я мала бачыў, каб беларускія пракуроры ўсміхаліся, а каб так усміхаліся, не бачыў не разу ў жыцці… Пракурор аж нахіліўся, каб падзяліцца з усімі такой дасціпнай рэплікай і сказаць штосьці такое ўдалае, але ж устрымаўся, сеў на месца. Але ў мяне сэрца ёкнула, і я зразумеў, што ён хацеў сказаць: “Сядзеў Севярынец, напісаў кніжку, пасядзіць – напіша яшчэ…” Так яно і сталася, я так і зразумеў, што пісаць кнігу давядзецца”.