Гужоў не зрыўшчык, бо ён нікога не падбухторваў, ён толькі сам не пайшоў. Новік, урэзаўшы кулаком па сталешніцы, даводзіў сваё. На Гужова ў сяле азіраюцца, бо аўтарытэт. Во мы і ўдарым па гэтым аўтарытэце! Тады запяюць інакш. Пабаяцца. На пярэчанні Сцепаніды, што гэта несправядліва, Новік закрычаў: Ніякай пашчады ворагу! Той, хто стаіць на нашым шляху, нам вораг, і мы яму ламаем хрыбет. Сцепаніда ўжо і падумала: можа, яно і так, можа ён і мае рацыю, але як уявіла сабе тое раскулачванне, плач, гора, высылку, ёй стала моташна. Што рабіць? І пачалі шукаць на Гужова стаццюкаб законна ўсё было. Новік ухапіўся за наёмны труд. Усе пачалі даводзіць, што і гэтага не было. 