Ідэя паслядоўнага варыяцыйнага развіцця на нязменную мелодыю вабіла многіх інтэрпрэтатараў: не толькі харэографаў, але і дырыжораў. З музыкі для танцаў у карчме (а менавіта такім было першае харэаграфічнае прачытанне) Балеро стала самастойнай сімфанічнай партытурай – каб зноў і зноў вяртацца ў балет. Прычым на Беларусі – ажно тройчы (акрамя знакамітай пастаноўкі В. Елізарева, што працягвае ісці ў нашым Вялікім тэатры, гэта ж сцэна ведала спектакль 1963 года).