– Я сама не мясцовая. Прыехала ў Прошыку па размеркаванню, – распавядае Галіна Міхайлаўна. – Разам з сяброўкай здымалі кватэру ў мясцовай бабулі, якая расказала нам цікавыя варыянты варажбы. Напяклі мы бліноў. І сталі іх кідаць сабаку. Тая дзяўчына, чый блін ён схопіць раней, і выйдзе замуж хутчэй. Сабака, бедны, кідаўся ад аднаго бліна да другога. То адзін укусіць і кіне, то другі. Ну, мы і махнулі рукой, падумалі – напэўна, галодны. Пайшлі кідаць боты цераз вароты. І абодва нашы боты ўпалі аднолькава: мыском у бок вёскі Дубы. І праз некалькі год я выйшла замуж, а сяброўка праз чатыры месяцы. І абедзве за хлопцаў з вёскі Дубы.