Знакі бяды заўважае не толькі Пятрок, не толькі Сцепаніда. На іх скіраваны пільны позірк аўтара. Чытаем на першай старонцы: “Вароны, магчыма, памяталі нешта, а можа, сваім птушыным інстынктам адчувалі ў гэтым знявечаным дрэве злую прыкмету няшчасця, знак даўняй бяды. Зрэшты, знак гэты ляжаў тут на ўсім: на скупых рэштках сядзібы, зарасніках дзядоўніку і крапівы, якія буйна раскашавалі ў спакоі, на самазадаволенай непрыступнасці калючай шыпшыны і нават мізэрнай, з пакручастым голлем дзічцы”. Але ж звярніце ўвагу: аўтар, у адрозненне ад сваіх герояў, мае надзею на добрае, бо ён бачыць, як на месцы старой ліпы, знака бяды, вырастае ліпка маладзенькая, знак надзеі: “І толькі маладая тоненькая ліпка, што зусім нядаўна выкінула да сонца лічаныя свае лісточкі, у сваёй безабароннай адвазе здавалася госцяй з іншага свету, увасабленнем надзеі і другога, інакшага, жыцця”. Так Пятрок і Сцепаніда ў сваіх успамінах пра дзяцей заўжды чакаюць благога: мо, Фенька загінула, мо, Федзька загінуў. Аўтар не дае ім рады: дзеці Багацькаў не загінулі, мы нічога не ведаем пра іх лёс. Што перашкаджае нам спадзявацца на добрае?