— Гляньце на яе, людцы добрыя! Я ёй хату падмесці загадала, а яна перад люстэркам круціцца! Гультайка! Гарод не паліваны, Зорка не доена… За што ж мяне гэтак Бог пакараў… — маці раз’юшана падляцела да дзяўчыны і шкаматнула яе што было моцы за плячо. – Выдра ты няшчасная, падмятай кажу!