Глыбокае ў кантэксце сацыякультурнай утульнасці Глыбокае — адметнае не толькі сярод гарадоў Віцебшчыны, але і ўсёй Беларусі. Маю на ўвазе не толькі багатую гісторыю славутага мястэчка, а, у першую чаргу, сённяшняе даволі імклівае сацыякультурнае развіццё горада. Менш за год таму адкрыла дзверы новая Цэнтральная раённая бібліятэка, распачалося добраўпарадкаванне набярэжнай, узведзены летні амфітэатр на беразе возера ў цэнтры Глыбокага, адбудоўваецца стадыён, а ў планах гарадскіх улад — пабудова Лядовага палаца... Адным словам — ёсць дасягненні, вартыя абавязковага пераймання ў многіх іншых райцэнтрах. Аднак такому славутаму гораду, як пераканаўся цягам камандзіроўкі, не стае крэатыўнага падыходу да арганізацыі змястоўнага адпачынку. Не ў апошнюю чаргу такое становішча, відаць, склалася з-за цяперашняй рэканструкцыі Глыбоцкага ГДК. Але галоўная прычына, думаецца, не толькі ў гэтым. Пазнаёміўшыся з горадам, убачыў: Глыбокае не напоўніцу выкарыстоўвае свае культурныя брэнды, каб разнастаіць баўленне вольнага часу і мясцовых жыхароў, і турыстаў. У першую чаргу, вяду гаворку пра “раскрутку” знакамітых імёнаў Ігната Буйніцкага ды Язэпа Драздовіча. Апроч таго, знітавана Глыбокае і з прозвішчам… барона Мюнхгаўзена. Пагадзіцеся, іміджавыя постаці, належным чынам разрэкламаваныя і “ўпісаныя” ў культурны кантэкст райцэнтра, павінны максімальна працаваць на турыстычную папулярнасць, спрыяючы ажыўленню культурнай работы па аказанні платных паслуг. Глядзіш, і з’явіцца ў мясцовага аддзела культуры якая вольная капейчына на рамонт ДК.