— Цяжка вызначыць дакладна, колькі стагоддзяў гэтай традыцыі. З дзяцінства памятаю, як назіралі за нашымі матулямі і бабулямі, якія вадзілі Кусту па вёсцы. Мы, дзеці, памятаю, з-за цікаўнасці мітусіліся каля іх ног, крыху, можа, і заміналі. Атрымалася, што менавіта так і засвоілі абрад: спецыяльна ніхто нікога не вучыў. Цяпер жа запрашаем да ўдзелу і прадстаўнікоў малодшага пакалення: каму як не маладым пераймаць абрад? Па-першае, таму, што вёска пакрысе аджывае свой век, па-другое, таму, што ў свой час унікальны абрад мы ўжо ледзь не забылі. Але, дзякуй Богу, адрадзілі. Традыцыю ўзяў пад сваё крыло народны фальклорны калектыў “Лабчанка”.