Іншыя вобразы ў спектаклі эскізныя. Толькі В. Мазур напаўняе плоццю і крывёю сваю гераіню – Свету. З ёю Сяргею ўтульна, яна не патрабуе высокіх матэрый. Але, бадай, некаторы натуралізм перашкаджае артыстцы. Яна злоўжывае ім і ў сваёй праграмнай песні пра Рамэо і Джульету, і ў дэманстрацыі прывабнасці гераіні.