— Вельмі цікава, але пакуль я бачу толькі, як змяняецца аб’яднанне. Яно было зусім іншым пры першым старшынi Валерыi Лабко, пастаянна ішлі змены ўсе гэтыя гады, вельмі розныя і няпростыя. А цяпер, у першую чаргу, я думаю пра структуру, якая не столькі дэкларуе, колькі дапамагае фатографам рэалізоўваць праекты, дапамагае куратарам і крытыкам. Для гэтага трэба разумець, якія ў нас ёсць магчымасці і рэсурсы. Для гэтага трэба знайсці сілы для першапачатковых задач, каб далей ужо весці дыялогі, разважаць і гэтак далей. Мы пакуль мала што ведаем пра саму супольнасць, у нас фатографы разышліся па нейкіх групах, і няма нават паўнавартаснага сканцэнтраванага інфармацыйнага поля. Банальна, але вось у рэгіёне чалавек нешта зрабіў, прыдумаў — да каго яму звяртацца? Ці ёсць людзі, якія падтрымаюць яго? Часам трэба звярнуцца ў пасольствы, у іншыя інстытуцыі, часта ўзнікаюць пытанні абароны аўтарскіх правоў — зразумела, што калі чалавек не адзін, калі за ім стаіць арганізацыя, усе яны вырашаюцца лягчэй. Можа, нам патрэбны такі вось прафсаюз шырокага спектра?