На няшчасце, ядахімікат распыляўся на вялікіх тэрыторыях, дзе трапляў у целы мігрыруючых птушак і пасля разносіўся далёка ад месцаў асноўнага выкарыстання. Вандроўныя сокалы, якія гнездавалі на самых дзікіх і аддаленых ад людзей і іх дзейнасці тэрыторыях Паўночнай Амерыкі, ўтрымлівалі столькі ж ДДТ у сваім целе і адкладваемых яйках, як і паўсюль. Прычына аказалася ў шырокім выкарыстанні атруты ў краінах Лацінскай Амерыкі – там, дзе вандроўныя сокалы і іх здабыча – арктычныя віды птушак – зімуюць і накапліваюць пестыцыды праз харчаванне атручанымі насякомымі. Гэта падкрэсліла яшчэ адну вялікую праблему, звязаную з выкарыстаннем ДДТ ды іншых пестыцыдаў. Аказалася, што забарона гэтага пестыцыду ў высокаразвітых краінах Захаду не абараняе іх прыроду ад гэтай атруты. Выкарыстаная на адлегласці ў тысячы кіламетраў, яна можа забойча ўздзейнічаць на любых жывёлаў практычна на любой адлегласці.