Настаўніца імкнулася ня думаць пра Алену, ды марна. Клопат і плач тае жанчыны неяк падсьвядома засеў у ёй і не даваў адчапіцца ад яго. Яна ўжо не магла легчы спаць, сядзела, заклапочаная, нібы скамянеўшы. Ну што рабіць? Шкада і Алены зь яе дзецьмі, шкада Ўладзіка, урэшце, шкада сябе таксама. Ну што гэта за доля такая, чаму, бы сухоты ці рак, несупынна точыць яна душу, ні на год, ні на месяц, ні на тыдзень не даючы спачыну.