Леанід Пяргаменшчык адзначыў, што ў будучых псіхолагаў раскрываецца пачуццё суперажывання, фарміруецца асоба прафесіянала. “Без прыняцця чужога болю псіхолаг не можа быць адказным за сваю прафесійную дзейнасць, — упэўнены Леанід Абрамавіч. — Ні на якіх лекцыях, семінарскіх і лабараторных занятках мы не зможам стварыць сувязь паміж псіхолагам-прафесіяналам і тым чалавекам, якому патрэбна дапамога. Студэнты, якія трэці год з’яўляюцца “членамі замяшчальных сем’яў”, — гэта ўжо зусім іншыя псіхолагі. Яны не адмовяць чалавеку ў дапамозе. Яны не будуць гаварыць таму, каму балюча, “не хвалюйся”, таму што ведаюць, якой павінна быць якасная і своечасовая дапамога”.