Прыкладна тое ж самае — і ў выяўленчым мастацтве, калі амаль усе творы манументальнага мастацтва выконваліся па “сацыяльных” заказах (ці то дзяржавы, ці то царквы). Аднак станковыя работы (карціны, скульптуры, іншыя віды ды жанры) часта ствараліся “для сябе” і толькі потым выходзілі ў свет. Іх куплялі “па факце”, і яны знаходзілі сваё месца ў музеях, галерэях, словам, у вечнай гісторыі мастацтва. А вось, скажам, пастаянная экспазіцыя нашага Нацыянальнага мастацкага музея цалкам складаецца з работ, набытых дзяржавай з выставак альбо напісаных па заказах той жа дзяржавы. Зараз такіх заказаў амаль няма, і гэта адна з прычын таго, што сапраўдная фігуратыўная карціна ў Беларусі, накшталт якасці палотнаў Сурыкава, Рэпіна, Брулова, Дэлакруа, Матэйкі, па сутнасці, знікла з прасторы выяўленчай культуры.