Вада была па пояс, часу заставалася зусім крыху. Я яшчэ раз паспрабавала адкрыць дзверы, акно, але дарэмна. Апошняе, што я памятаю: “Сашааа, дапамажыце мне. Я паміраю, але не хачу! Я тут, на возеры. Мне засталося трохі....Вы не паспееце нават...” Далей я не памятаю амаль нічога. Вада стала вельмі цёплай…