Вось і балела Цмоку, гэтага свайго народцу было шкода, а потым толькі ўжо і чалавека, які, мяркуй як хочаш, быў творцам, хроснай маці і хросным бацькам, спавівальнай бабуляй гэтага народцу. І таму ім было наканавана жыць толькі разам. І паміраць таксама толькі разам. І па ўсім, першымі павінны былі адысьці людзі. Ім больш да спадобы была ўсё ж сьмерць. Яны ня вытрымалі свайго прызначэньня. Жывыя, з плоці і крыві, на паверку яны аказаліся слабейшымі тых, уяўных зданяў і прывідаў, якіх самі ж і стварылі. Надышоў, прысьпеў час мяняць чалавечую пароду ці карэнным чынам абнаўляць яе. Асабліва гэтых, так званых творцаў ці вытворцаў, адзін з якіх знаходзіўся тут жа, на Месяцы, побач з ім, з Цмокам.