Мне было вельмі няёмка, калі мы здымалі сцэну спаткання асуджанай з яе сваякамі. Як чалавек, Насця Мірашнічэнка, я адчувала, што разам з аператарам мы там лішнія. Як рэжысёр, я разумела, што гэты момант неабходны: не для таго, каб у мяне атрымаўся добры фільм, а для таго, каб данесці нешта людзям.