У прадмове аўтар узгадвае страшныя гадзіны вечара 19 снежня 20010 года, калі на яго — кандыдата ў прэзідэнты Рэспублікі Беларусь напалі людзі ў чорным, ледзь не забілі, а пасля ўночы невядомыя ў чорным выкралі яго голага з палаты рэанімацыі шпіталю і прывезлі ў сумна вядомую “Амерыканку, дзе ў ноч з 29 на 30 кастрычніка 1937 года былі забітыя энкаведзістамі больш за 100 вядомых прадстаўнікоў нацыянальнай інтэлігенцыі, у тым ліку 22 беларускія паэты. Скалечаны, фізічна паэт “пачуваўся горш, чым кепска — не было дзе энергію ўзяць, каб аддаць. І я не пісаў нічога, нават не спрабаваў пісаць. Але калі калядным вечарам 25 снежня ў прыбіральні на газетным абрыўку Някляеў прачытаў “Держись, Володя! Твой брат Евгений Евтушенко, вязень “зноў адчуў неверагодную моц жыцця, якая вулканічна можа вырвацца з самай, здавалася б, слабой, але яшчэ не сканалай клетачкі; успамінаў тых, каго любіў, люблю, хто любіў і любіць мяне — і ўдзячна за іх маліўся; у кругласуткава бляклым мігценні лямпачкі, якая, здавалася, ніколі не гарэла, але і не гасла ніколі, з’явіліся ў паўзмроку камеры Турма разам з Воляй.