Але нашмат больш істотным падаецца агульная ацэнка “Аракула”. Ён успрымаецца як сучасны, актуальны і шматузроўневы спектакль, які моцна кантрастуе з большай часткай астатняга рэпертуару. Што да эвалюцыі самога Луцэнкі, вынік не такі адназначны. З яго апошніх пастановак па маштабе, напале эмоцый і эпічнай абагуленасці з “Аракулам” можна параўнаць хіба мінулагодні “Загадкавы візіт”. Але мяркую, што гэтыя ўскладненыя і ў нечым эклектычныя пастаноўкі ўсё ж крыху саступаюць яго камерным спектаклям “Сыходзіў муж ад жонкі” і “Эдып”, дзе змест знаходзіцца ў гармоніі з формай. Можа, таму, што ўсё геніяльнае – простае?