усю дарогу дамоў ён думаў, што магло б азначаць гэтае папярэджаньне, гэтая “псіхічная атака”, і ня мог уцяміць: што за гульні такія? хочаце прыстрэліць – страляйце! колькі таго жыцьця... а не – дык пагутарце па-чалавечы і папярэдзьце, калі што, не чужыя ж людзі... Стасік хоць бы... а то моўчкі ўсё, не па-людску неяк... словам, непаразуменьне заxadсталося, і разам – страх пасяліўся ў душы Яна Сымонавіча, як прадчуваньне чагосьці нядобрага, хоць, па-шчырасьці, баяўся ён больш немцаў, чым партызанаў, сярод якіх было нямала яго даваенных вучняў (а ў паліцаях – ніводнага), аднак страх пасяліўся, пра які, праўда, як і пра сустрэчу тую, жонцы і дачцы ён нічога не сказаў;