— Спачатку я працавала настаўніцай хіміі ў СШ №31. Ціск пачаўся, калі з’явіўся сцяг на Уваскрасенскай царкве. Тады да мяне прыйшоў чалавек з органаў і стаў культурна так пагражаць: “Паўплывайце на свайго мужа, а то можаце і без працы застацца. Аднак са школы я сышла сама. Прычына зусім не ў дзейнасці мужа. А ў тым, што настаўнікам мала плацяць, і работа гэта вельмі нервовая. Мне было цяжка ў псіхалагічным плане: калі ты настаўнік — ты заўсёды на працы. Я ставілася да сваіх абавязкаў вельмі адказна: калі з-за сямейных спраў не паспявала падрыхтавацца да ўрокаў ці праверыць сшыткі, то ўставала пасярод ночы. Мне пастаянна снілася, як я рыхтуюся да ўрокаў. І я не вытрымала, сышла. Працавала пашпартысткай, а потым, калі Сяргей здзейсніў свой учынак — сцяг на ёлцы, пайшла ў ЖЭУ дыспетчарам. І працавала там да дэкрэтнага.