— Менавіта. Я люблю пашыраць узровень перцэпцыі тэатральных твораў. Ад візуальнага шэрагу, гукаў, тэксту — які ў выпадку “Макса Блэка” ўспрымаць не так проста (у аснове тэкставай часткі — вытрымкі з дзённікаў Поля Валеры, Георга Ліхтэнберга, Людвіга Вітгенштэйна, Макса Блэка — Д.А.) — да пахаў і дыму. Гэта яшчэ адно выяўленне прысутнасці, якое дапамагае нашаму целу адчуць, што мы тут. Калі я кажу пра эстэтыку адсутнасці, я выступаю за адсутнасць візуальнай дамінанты ў пастаноўцы, бо, каб данесці важныя ідэі і сэнсы, выкарыстоўваю іншыя шляхі.