Калі пачалася вайна, Уладзімір Адамаў пайшоў на фронт. Выжыў, вярнуўся ў Вялікія Лётцы, зноў паспрабаваў займацца садам. Але ж новая ўлада не дала працаваць навукоўцу з дваранскім радаводам. Спачатку ў яго рэквізавалі частку дома: для патрэб сірот вайны. Затым і ўнікальны сад перадалі “народу”: на баланс сельскагаспадарчай акадэміі. Сам Уладзімір Адамаў, баючыся “чырвонага пераследу”, перабраўся ў Мінск, заняўся вывучэннем палескіх балот. А ў 1935-м з-за хваробы пакінуў Беларусь, пераехаў да сяброў у Крым, дзе праз чатыры гады й памёр. Без належнай увагі неўзабаве “памёр” і сад Адамава. На сёння там, сцвярджае Міхаіл Дук, маўклівымі сведкамі былой раскошы засталіся асобнікі серабрыстай таполі, зараснікі бэзу венгерскага, маліны духмянай.