Дарослы, у руках якога апынуўся клубочак, расказвае пра сваё дзіця. Перш чым перакаціць клубочак наступнаму расказчыку, кожны член групы абмотвае ніткай сваю далонь так, каб “павуціна” была больш-менш нацягнутай. Калі клубок вяртаецца да вядучага, ён пытаецца: “Да чаго падобна тое, што ў нас атрымалася?” Адказаў бывае многа: сетка, павуціна, зорачка, грыбніца і г.д. Вядучы звяртае ўвагу групы на тое, што ў жыцці нашы ўзаемаадносіны з блізкімі і сябрамі нагадваюць падобнае перапляценне нітак.