У пасляваенны час Уладзіміру прапанавалі вучыцца ў Расіі ў рамесніцкім вучылішчы, але працаўладкаваўся бліжэй да дому — у міёрскую абутковую майстэрню. Калі ўсе Орцаўскія землі сталі калгаснымі, сямя Маслаў уступіла ў калектыўную гаспадарку. Аддалі карову, каня, шматлікія сельгаспрылады і павозкі. Вопыту гаспадарання тады ў калгасах не мелі, таму надоі і ўраджаі былі мізэрнымі. За работу разлічваліся натуральнай платай. Але людзі працавалі і ў такіх умовах. У тым ліку і Уладзімір Масла. Калі пачалося масавае ўзвядзенне важных сельгасабектаў, у складзе брыгады будаваў кароўнік у Александрове, свінарнік у Папках, павець для сена ў Орцах. Працаваў і ў жывёлагадоўлі — даглядаў цялушак. Кармы дастаўлялі на ферму на конях, пагрузка і раздача — ручная. Воданапорных вежаў не мелася, ваду для статка транспарціравалі з возера ў бочках. Абмалочваў і збажыну, пра камбайны тады яшчэ толькі марылі. Выкарыстоўвалася прымітыўная перасоўная тэхніка, дзе падача снапоў на малацільны механізм і адграбанне саломы выконвалася ўручную.