— У мяне 3 родныя сыны, паміж сярэднім і малодшым — 13 гадоў розніцы, — расказвае Тамара Канстанцінаўна. — Майму Лёшку было сумна аднаму, яму хацелася, каб побач быў сябар, брацік. Я на той момант працавала ў аддзеле кадраў раённага аддзела адукацыі, дакладна ведала ўсе асаблівасці ўсынаўлення. У адзін з дзён прыйшла ў органы апекі і папячыцельства, расказала аб сваіх планах. Яны мяне адправілі ў бальніцу паглядзець на аднаго хлопчыка. Едучы туды, ведала, што бацькі Віці пазбаўлены правоў на выхаванне сына. Калі спытала Віцю, ці пойдзе са мной, ён адразу згадзіўся.