— Не! Ужо сама вокладка кнігі прымусіла мяне ўздрыгануцца. Партрэту Агінскага, які намаляваў Франсуа Ксаўе Фабр, мясцовы афарміцель надаў “выразнасці”, аздобіўшы выяву кампазітара скрываўленым зубастым чэрапам і пісталетам. А потым было знаёмства з тэкставымі ўрыўкамі, змешчанымі ў сеціве. У час шпацыру па ваколіцах Маладзечна Агінскі патрапляе на зледзянелыя трупы французскіх салдат. Адзін з іх нават спрабуе ўхапіць яго за крысо вопраткі, але Агінскі, ахоплены ўспамінамі, таго нават не заўважае. У гэты момант ён згадвае, як пісаў ліст да жонкі: “Памятаеш, як я хлапчуком прабраўся туды [гаворка пра стайню ягонага дзядзькі Францішка Ксаверыя Агінскага, уладальніка Маладзечна ў 1783 — 1813 гадах], скраў лепшага варанога скакуна і лётаў па сенажаці, ловячы рукамі вецер? А потым атрымаў такіх бізуноў, што хадзіць тыдзень не мог”.