Глянулі падарожныя на свае скрыпкі, дакладней на тое, што у руках ад іх засталося, і шкада ім стала інструментаў. Нагнуліся яны і пачалі збіраць трэсачкі ў торбы. Ды толькі возьмуць нейкі кавалачак у торбу — ён адразу ж ператвараецца ці ў горкія слёзы ці ў кроў. Зразумелі старцы, што марныя іх намаганні і паншлі сабе паціху далей. А на тым месцы, дзе яны скрыпкі разбілі, вясною выбіліся з зямлі і пачалі расці тры сасны, адна прыгажэйшая і страмчэйшая за другую. Ля іх сталі людзі жыць, і вёску сваю назвалі Сосны.