— Гэта было проста адчуваньне канца, які да цябе раптам прыйшоў. Перад тым, як пачаць дзейнічаць, спрабуеш усьвядоміць, што гэта ўсё адбываецца з табой, а не зь кімсьці іншым. Добра, што ў мяне былі сябры ў Ізраілі, якія займаліся мэдычным турызмам. Я ім пазваніў праз якіх паўгадзіны і паведаміў, што, праўдападобна, ім давядзецца прымаць чарговага кліента, і гэты кліент — я. Адправіў здымкі, і спэцыялістка, якая пазьней курыравала маё лячэньне, сказала, што накіруе здымкі самаму моцнаму нэўрахірургу Ізраіля, і калі ён скажа, што гэта апэрабэльна, таму што ня кожную зону мозга можна апэраваць, то ў мяне ёсьць шанец. А калі не апэрабэльна, то шанцаў няма. Гадзіну, паўтары я чакаў адказу і прызвычайваўся да думкі, што я паміраю, што на гэтым усё. Потым пазваніла Віка і сказала, што ён мяне бярэ, што гэта можна апэраваць. І тады я знайшоў, чым сябе заняць — знайсьці грошы на паездку і на апэрацыю, купіць квіткі, усю лягістыку пабудаваць і гэтак далей.