Так здарылася, што прэстыжная забудова цэнтру пасьляваеннага Менску першыя год дзесяць вялася ў клясычным агульнаэўрапейскім стылі, які быў дэталёва распрацаваны, адточаны і выпрабаваны на працягу тысячагодзь¬дзяў. Гэта высокамастацкая архітэктурная мова. Яна дае магчымасьць стварэньня вытанчанай гармоніі і безьлічы складаных кампазыцыяў, а яе формы і дэталі прывабныя і для масавага густу. Праектаваньне вялося дойлідамі вышэйшай кваліфікацыі, у якіх быў неабходны для посьпеху мінімум творчай свабоды, хоць і ў жорстка абмежаваных рамках. Палітычная сымболіка ўжывалася вельмі стрымана і не парушала агульнага характару дэкору. Таму ўсё, што было пабудавана згодна з аўтарскімі задумамі, мае вялікую мастацкую вартасьць. Да таго ж, гэтая архітэктура не супярэчыць эстэтыцы былога Менску ні паводле матэрыялаў, ні паводле формаў. Нават зь менскім барока яна родная — гэта галінкі аднаго антычна‑рэнэсансавага дрэва. Гэта высокаякасная аўтарская архітэктура, якую трэба пяшчотна захоўваць, якой можна ганарыцца. Зразумела, што масавае выкарыстаньне клясычнага стылю было анахранізмам і не магло цягнуцца доўга…