Не памылюся, калі скажу, што гэтае імя стала вядомым у нашай краіне толькі дзякуючы дырэктару Дзяржаўнага мастацкага музея БССР Алене Васільеўне Аладавай. На пачатку 60-х гадоў мінулага стагоддзя Аладава, знаходзячыся ў Маскве, пазнаёмілася з прыватным калекцыянерам Юрыем Няўзоравым і ў ягонай кватэры пабачыла цудоўны пейзаж “Вечар” невядомага для яе тады мастака Атрыганьева. А калі даведалася, што гэты тонкі ды пранікнёны пейзажыст нейкім чынам звязаны з Беларуссю і некалькі гадоў працаваў на Магілёўшчыне, угаварыла Няўзорава прадаць тую работу для беларускага музея. Потом “здабыла” з другіх мясцін яшчэ два палатны майстра. Дабралася і да Омска, дзе ў мясцовым Мастацкім музеі імя М.Урубеля знаходзілася іншая карціна Атрыганьева. Тут жа прапанавала “абмяняць” яе на “беларускага” Сурыкава (“Паранены казак” — эцюд да карціны “Скарэнне Сібіры Ермаком”). Але штосьці не атрымалася. Вось наконт абмену сурыкаўскага эцюда “Царэўна” (да карціны “Наведанне царэўнай жаночага манастыра”), які Аладава яшчэ напрыканцы 1940-х набыла ў масквічкі Яўгеньевай, на пейзаж Атрыганьева омскія музейшчыкі маглі падумаць, а так… Словам, як мне распавядала Алена Васільеўна, “пагадненне не атрымалася, бо маё сумленне не дазволіла расстацца з цудоўным партрэтным эцюдам Сурыкава да яго апошняй у жыцці карціны…”