Я п’ю гарбату з чабаром са шклянога кубачка ў кавярні пры гатэлі. Тыповы, нічым не прыкметны для Стамбула інтэр’ер: стракатыя кілімы, трубкі ад кальянаў, вывешаныя ўздоўж сценак (на муштуках напісаны смакі тытуню, з якімі іх трэба карыстаць), нізенькія столікі, шырачэзныя вокны, праз якія фігачыць лютае вясновае сонца. І тут я звяртаю ўвагу, што падлога ў кавярні — шкляная. І праз яе бачныя рудыя ад часу сутарэнні. “А што гэта ў вас там?” — пытаюся ў гаспадара гатэля — дзядзечкі, падобнага адначасова на Більба Бэгінса і Таіпа Эрдагана. “О, зараз я вам пакажу”! — ён энергічна цягне за сабой.