– Дык а хто ж каму дарогу ўступаць вінен? Ты ж парожні едзеш, ты і ўступай, – Ціт, падняўшы вочы, крыху атросшыся ад сваіх цяжкіх думак, пазнаў Гаўрылу Рыжанькага з Дзяднёў, што ў повен рост стаяў, як на парадзе, у санях. – А дзе ж ты свой груз падзеў, што парожні рыпіш?