–Па сённяшніх мерках – мнагадзетная: дзве старэйшыя сястры і я. Паколькі быў малодшым, дома мяне песцілі і бэсцілі. Мужчынскай загартоўцы спрыяла армія. Мяне прызвалі пасля першага курса інстытута. “Вучэбка” – пад Ленінградам, а пасля – накіраванне на навукова-доследны палігон Капусцін Яр. Упэўнены, што служба ў аддаленым гарнізоне становіцца сапраўднай школай жыцця для юнакоў і яе абавязаны прайсці кожны мужчына. Не падтрымліваю пазіцыю сучасных хлопцаў, якія ўхіляюцца ад арміі. Лічу без пафасу: толькі той, хто вытрымаў абмежаванні, годны волі. Твой дзень распісаны па хвілінах, табой кіруюць камандзіры, якія абыякавы да тваёй асобы, – ім важна дакладнае выкананне службовых абавязкаў. Тады настальгічна ацэньваеш і маміны клопаты, і любоў да радзімы… Атрымаў спецыяльнасць, дэманстраваў добрыя вынікі, “дарос” да звання “старшына”. Адзінае “але” – была перапынена вучоба ў ВНУ…