Гэта значыць, што куратары музейных калекцый у XVII-XVIII стагоддзях маглі быць упэўненыя, што пашкоджаныя тым ці іным чынам скуркі ці пудзілы могуць быць з часам замененыя на новыя. Да гэтай упэўненасці дадаваўся нізкі ўзровень тагачаснай таксідэрміі. Такім чынам, многія прывезеныя скуркі і шкілеты дронтаў зніклі ўжо тады.