Зірнуўшы на Уладзіка, я ўбачыў, як пад вейкамі ў яго набягала буйная, з гарошыну, слязіна. Я павярнуўся, каб паціху праставаць назад, бо адчуў: хлопца трэба пакінуць сам-насам з птушкай і сваім амаль шокавым здзіўленнем ад яе мужнага ўзлёту. I я пайшоў.