Два букеты па пяцьдзесят руж кожны, якія паднеслі сваім любым бацькам іх удзячныя дзеці, зліліся ў адзін, як і жыццёвыя вёрсты залатых маладажонаў. Два залатыя пярсцёнкі, аб якіх яны нават і не марылі пяцьдзесят гадоў таму назад, удзячна ляглі ў далоні пажылой пары — таксама як сімвалічны дарунак ад іх залатых дзяцей. Шчырая любоў родных і блізкіх да сваіх бацькоў іскрылася ў цёплых пажаданнях, якія з глыбіні любячых сэрцаў ліліся ракой. А ярчэй за словы, мабыць, гаварылі іх чулыя, ласкавыя позіркі і абаяльныя ўсмешкі, якія ўзялі дзеці ў спадчыну ад сваіх бацькоў.