Такім ‘малым чынам’, што рэалізуецца ў суме розных абрусаў, але згрупаваных па ўнутранай прыкмеце ў адну групу, здаецца нам чын ‘засеяных’знакаў. Ён групуе раскрыжаваныя ромбы, такія ж гарадчастыя ромбы і асобныя знакі, што злучаюць касыя крыжы і ромбы. Апошні дае фігуру, дзе ў цэнтры – раскрыжаваны ромб, але ён моцна прарастае па восях касога крыжа. Неглюбцы завуць яго “кучаряваю елкаю”, часам –“кучарявым казлом”, нават “кучаряваю лапаю”. Код асэнсавання вагаецца ад расліннага да жывёльнага, аднак захоўвае сему маладога развіцця, бурнага росту ў тэрміне “кучарявы”. Усе знакі ‘раскрыжаванага’ чыну – архаічныя сімвалы з узростам у некалькі тысяч год, а таксама паходзячыя ад іх мясцовыя(?) варыянты. Яны па архаічнай семантыцы павязваліся з культурным упарадкаваннем – сяўбою і зачаццем, з вясельнымі матывамі, якія выказваюцца ў земляробчым кодзе. ‘Засеяныя’ ромбы, што яшчэ ‘не прараслі’, сустракаюцца на абрусах радзей, як і на чырвоных калодках рукавоў ‘абрусовага’ тыпу. Тым не менш, матыў гэты ставіць пытанне: ці былі сярод абрусаў спецыяльныя ‘вясельныя’? Альбо: як павінны былі змяняцца падчас абраду абрусы розных ‘малых чыноў’, і якія з іх маркіравалі іншыя абрадавыя комплексы – напрыклад, радзінны альбо пахавальны рытуалы?