На жаль, пакуль мы можам толькі марыць аб французскай сістэме падтрымкі кіно, калі ідзе размеркаванне бюджэту па ўсіх кірунках, а прыбытак ад продажу стужак трапляе ў агульны “кацёл”. І далей — па коле. Атрымліваецца, што грошы цыркулююць і садзейнічаюць развіццю нацыянальнага кінематографа. Канкурэнцыі паміж рэжысёрамі розных жанраў няма. У Японіі мы такога не маем. І маё асабістае меркаванне — японскаму кіно не хапае разнастайнасці.