Лірык прыроды — адметная мастакоўская іпастась Ларысы Геніюш. Прыгожае беларускае ўлонне стала для паэткі тым храмам, дзе яна адчувала найвялікшую асалоду быцця, выказвала сваё захапленне, спавядалася, унутрана ачышчалася, знаходзіла духоўны мацунак. У сваіх паэтычных замалёўках Ларыса Геніюш тонка малюе слоўнымі фарбамі. Яна аддавала перавагу мяккаму акварэльнаму жывапісу (АкварэльНачная акварэль і інш.). Ларыса Геніюш гэтак жа, як Н. Арсеннева, пяснярка восені, з прачулым настраёвым лірызмам раскрывае хараство беларускай прыроды. У зборніку Ад родных ніў (1942) цэлы раздзел складаюць восеньскія вершы. Красамоўная назва гэтага раздзела — Акорды восені — назва, якая, здаецца, сведчыць пра музычную прасодыю як вызначальную дамінанту рытміка-інтанацыйнай арганізацыі вершаванага тэксту. Для Ларысы Геніюш уласціва вобразнасць, паэтычнасць успрымання навакольнага свету 