– Для мяне пастаноўка аперэты Іягана Штраўса мае прынцыповае значэнне. У апошняе дзесяцігоддзе ідуць бясконцыя дыскусіі на тэму, што даступна сённяшняму тэатру аперэты. У іх адзначаецца як станоўчае выхад на сцэны тэатраў музкамедыі такіх буйнейшых пісьменнікаў, як Уільям Шэкспір, Бернард Шоў, Салтыкоў-Шчадрын, Чэхаў... Але ўзнікае адчуванне, што аперэта пачала забываць... аперэту. Я не сумняваюся ў карысці мюзіклаў, сам працаваў над мюзіклам у нашым тэатры. Але мне здаецца, тут ёсць пэўная небяспека перайсці нейкую грань, выплеснуць з вадой і дзіцяня. Уласна аперэта – з яе добрым гумарам, жыццялюбствам, прыгожай музыкай, танцамі, крыху наіўнай інтрыгай, займальным сюжэтам – не павінна знікаць з рэпертуару тэатраў. Мне падалося, што такі спектакль патрэбны нашай публіцы, і я з асалодай працаваў над Ноччу ў Венецыі.