4 чэрвеня 1943 г. у Берлінскі цэйхгаўз прыбылі 17 гармат з нясвіжскай збраёўні Радзівілаў. Гэтыя гарматы пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР былі перададзены Дзяржаўнаму гістарычнаму музею ў Мінску і выстаўлены на лафетах побач з яго будынкам. Падчас нямецкай акупацыі іх даследваў гісторык узбраення Бруна Томас. Ён адзначыў, што акупацыйныя ўлады ўжо двойчы збіраліся адправіць гарматы на пераплаўку і пісаў, што не бачыць іншай магчымасці ўратаваць зброю, акрамя як вывезці яе ў Германію. Улады Генеральнай акругі “Беларусь” выступалі супраць гэтага і прапаноўвалі пакінуць гарматы ў Мінску, як сведчанне нямецкага ўплыву на ўсходзе (некаторыя з іх былі адлітыя немцам Г. Мольцфельтам). Тым не менш зброю перадалі ў Музей узбраення ў Берлінскім цэйхгаўзе. Падчас бамбардзіровак нямецкай сталіцы частка музея была разбурана, а некаторыя гарматы пашкоджаны. Пасля вайны многія экспанаты цэйхгаўза пайшлі на пераплаўку, аднак нясвіжскія рарытэты адправілі ў артылерыйскі музей Ленінграда. У 1948 г. большасць з іх перадалі ў Музей Войска Польскага ў Варшаве, акрамя двух – “Цэрбер” і “Вінаград”, якія засталіся ў Ленінградзе. Іх копіі сёння можна бачыць у арсенале Нясвіжскага палаца.