— На першым курсе тэатральнай акадэміі мы рабілі такі эцюд, як назіранне. Нас прасілі сачыць, напрыклад, за пажылымі жанчынамі, за мурашкамі, за касірамі ў магазіне. І гэты навык выпрацоўваецца на ўсё жыццё. Ты абавязкова звернеш увагу на нейкага незвычайнага ці наадварот звычайнага чалавека. І цяпер, калі чытаеш сцэнарый, разумееш, што гэта можа быць так ці вось гэтак. Але ўсё роўна гэта я, Вольга Няфёдава ў прапанаваных абставінах.