“Чарадзейную флейту” ставілі госці. Да рэжысёра Ханса-Ёхіма Фрая з Германіі і дырыжора Манфрэда Майрхофера з Аўстрыі, якія раней працавалі ў нас над вагнераўскім “Лятучым галандцам”, далучыўся аўстрыйскі мастак Хартмут Шэргхофер. Для ўсіх іх творчасць Моцарта і, у прыватнасці, “Чарадзейная флейта” — зусім не прывідная рэальнасць, што суправаджае іх з самага дзяцінства. Мабыць, таму цяперашні спектакль атрымаўся на кантрасце — у разліку на дарослую аўдыторыю, схільную да разгадак зашыфраваных сакральных сэнсаў. Не скажу, што ў нашай ранейшай “...Флейце” рэжысёра Маргарыты Ізворска-Елізар’евай іх не было (сведчаннем — яе выдадзеная кніга і кандыдацкая дысертацыя, якую ў час абароны нават прапаноўвалі залічыць як доктарскую), але опера з поспехам ішла як увечары, так і ў якасці ранішніка. Дзяцей вабілі фантастычныя лясныя жывёлы, увасобленыя праз роставых лялек, у спектаклі былі не толькі змрочныя, але і асляпляльна яркія, папраўдзе сонечныя сцэны.