– Ну то дзякуй, ну й добра, – усміхнуўся супакоены Сілуан, і яго куртаты нос нібыта расцягнуўся. – А то я, ведаеш, усё роўна тут не маю больш дзе жыць. – Падміргнуў і патлумачыў: – Шмат копаў грошай запрасілі за кнігу, дык давялося свой дом прадаць...