– Паўсюль нас сустракалі вельмі пазітыўна, – прыгадвае інструктар. – Казалі, што ніколі не бачылі конны паход, заўважалі, што і дзяўчаты, і коні вельмі прыгожыя, давалі ваду, яблычкі. Дапамогу прапаноўвалі ўсе! А якія там маляўнічыя краявіды! У Палачанах раўніна і балоцістасці, а Валожыншчына такая гарыстая – прыгажосць! Бачылі засеянае канюшынай поле, драпежных птушак, і надвор’е было проста шыкоўнае. Назіралі, як працуюць камбайны – а гэта ж выхадныя якраз. У суботу бачылі неўзаранае поле, а ў нядзелю – ужо ўзаралі, і як толькі паспелі.