Смерць Лявона Баразны згуртавала ўсіх неабыякавых да лёсу Айчыны, да яе культуры. На ўсе пазнейшыя часы гэты чалавек стаў прыкладам самаадданасці, працавітасці, непахіснасці, настойлівасці, апантанасці, самаахвярнага служэння дарагой Бацькаўшчыне. Шмат каму ён адным толькі быццём сярод нас — тых, хто ішоў навобмацак, сваёй прысутнасцю, натуральным беларускім існаваннем узмацніў веру, а ў многіх і распаліў агеньчык любові і цікавасці да сваёй Айчыны, паспрыяў набыццю нацыянальнай самасвядомасці. Гэта асабліва пацвердзілася на пасмяротнай выставе мастака ў 1975 годзе. Яго жыццё, яго творчасць, ягоны лёс выклікалі такую гарачую патрыятычную рэакцыю і палеміку на старонках кнігі водгукаў, такі пошуг эмоцый і клятваў вернасці Беларушчыне і нянавісці да яе душыцеляў, што кніга гэтая стала аб’ектам пільнага вывучэння ў аддзелах КГБ. Водгукі ў ёй леглі ў дасье іх “падапечных і паслужылі прычынай іх выклікаў у тую ўстанову.