Он оставил нас. Паліна і я не маглі апамятацца. «Няўжо, - сказала яна, – Сеникур прав и пожар Москвы наших рук дело? Калі так ... О, мне можна ганарыцца імем расіянкі! Сусвет зьдзівіцца вялікай ахвяры! Цяпер і падзенне наша мне не страшна, гонар наша выратавана; ніколі Еўропа не адважыцца ўжо змагацца з народам, які сячэ сам сабе рукі і паліць сваю сталіцу ».