Уладыка Панцеляіман спачыў 30 снежня 1950 года на 84 годзе свайго жыцця. Цела ягонае прывезлі ў лагер Шлейхсхайм і паклалі ў царкве. На адпяванне сабралася вельмі шмат святароў з усіх лагераў Дзі-Пі Германіі. Святары чыталі святое Евангелле, а з 12 гадзін ночы да 7 раніцы мне прыйшлося чытаць Псалтыр. Роўна ў 5 гадзін раніцы я адчуў прысутнасць уладыкі, які стаяў побач са мной, я адчуў яго цеплыню. Напачтку мяне агарнуў страх, я стаў чытаць Псалтыр мацней, але паступова страх прайшоў. Было такое адчуванне, як быцам ўладыка мне нешта паказвае і, нахіліўшыся, пра нешта мне гаворыць, але зразумець я таго не мог. Адчуванне прыстунасці ўладыкі побач са мной працягвалася роўна гадзіну, у 6 раніцы ён стаў ад мяне аддаляцца. У мяне быў стан чалавека, які працаваў усю ноч і стаў засынаць на хаду і раптам, спатыкнуўшыся ці пачуўшы крык, адолеў санлівасць: яна пачала адыходзіць ад яго нейкімі хвалямі… Дакладна такое ж адчуванне я перажыў, калі адчуў, што ўладыка стаў ад мяне аддаляцца.