Маё задание аказалася прасцейшае, чым мы з ім думалі. Калі не лічыць выпраўлення відавочных апісак ды стараннага вынятку некаторых учэпістых дэталяў, якія, нягледзячы на стараннасць самога Г.Г.яшчэ ацалелі ў тэксце як вехі і помнікі (указальнікі мясцовасцяў і людзей, якія дзеля прыстойнасці, патрэбна абысці маўчаннем, а дзеля чалавекалюбства – пашкадаваць), можна лічыць, што гэтыя надзвычайныя нататкі пададзены амаль непарушнымі. Вычварны псеўданім іх аўтара – яго ўласная выдумка; і зразумела, што гэта маска – праз якую як быццам гараць гіпнатычныя вочы – павінна была застацца на месцы адпаведна жаданню яе носьбіта. Між тым як Гейз усяго толькі рыфмуе з сапраўдным прозвішчам гераіні, яе першае імя занадта цесна ўплятаецца ў патаемную тканіну кнігі, каб яго можна было замяніць; зрэшты (як чытач сам пераканаецца), у гэтым няма і фактычнай неабходнасці. Цікаўныя могуць знайсці звесткі пра забойства, учыненае Г.Г. у газетах за верасень- кастрычнік 1952 г.; яго прычыны і мэта працягвалі б заставацца тайнай, калі б гэтыя мемуары не трапілі ў светлавы круг маёй настольнай лямпы. 