Эльвіра ж, счакаўшы пакуль сціхнуць доччыны эмоцыі, падышла да Вітаўта, цмокнула ў шчаку, выклікаўшы тым самым міжвольную зайздрасць у астатніх лісоўчыкаў. Кожны з іх быў не супраць, каб і яго прылюдна пацалавала такая прыгажуня. Асабліва перажываў Лявон Кукарэка, які ў душы, як і належыць сапраўднаму лірыку, быў адчайным сэрцаедам. Ён галантна пакланіўся Эльвіры, нават шаркануў ножкай, сказаў