Я ўсё часцей не дома. Усё часцей я недзе на той мяжы, што паміж сваімі і іншамоўнымі гарадамі, усё часцей недзе там, дзе заўсёды халодныя электрычкі і незнаёмыя імёны. А я ўсё радзей бываю дома.Мабыць, як і раней роўна ў восемь загараюцца вокны нашай старэнькай кухні жоўтым светам, як і раней бліжэй да восені кватэра напаўняецца цёплым водарам яблычнага пірага і старэючай лістоты. Тут усё знаёма, тут заўсёды знайдзецца месца і для мяне. Нават, калі я рэдка сюды прыходжу. Яшчэ школьныя запісы, фотаздымкі з возера гадоў дзесяць таму, кніга, набытая за першыя грошы. Багацце. Золата, якое не ўкрадзе ні адзін старонні.