Я вельмі рады, што падатак на дармаедства вымушаная была ўводзіць менавіта тая група таварышаў, якая некалі абвяшчала Беларусь сацыяльнай дзяржавай. Бо сітуацыя, калі дзесяць адсоткаў працаздольнага насельніцтва (450 тыс. з 5 мільёнаў) знаходзіцца без працы і прызнаецца дармаедамі, узнікла з таго, што не было рэформаў. Што тыя заводы, на якіх некалі рабілі тыя 10 адсоткаў, спарахнелі, а стварэння новых працоўных месцаў праз развіццё прыватнай ініцыятывы не адбылося. І цяпер мы бачым імклівае набліжэнне колькасці тых, каму дзяржава мусіла б плаціць дапамогу ды пенсіі, з колькасцю тых, хто яшчэ здольны недзе зарабляць грошы. І — самае галоўнае — менавіта бацькі-заснавальнікі цяперашняй мадэлі вымушаныя ісці на вельмі непапулярныя меры па выратаванні сітуацыі.