– Здавалася, што за кожным дрэвам хтосьці хаваецца, як было гэта ў вайну. І ўсё ж падчас апошняй блакады мне не пашанцавала: разам з іншымі равеснікамі трапіла ў рукі карнікаў, якія адправілі нас, падлеткаў, у Германію. У горадзе Штаблаку мы працавалі на заводзе. Жылі ў драўляным бараку, елі здохлых коней. Пасля вызвалення я вярнулася дамоў, дзе чакала расчараванне: на месцы былой вёскі засталося папялішча. Удваіх з матуляй мы начавалі на ферме. А калі мне прапанавалі работу ў леспрамгасе, адразу ж згадзілася, бо вельмі цяжка было.