Але на чым жа ёй у такім выпадку будаваць жыццё? Праходзіць тыдзень, другі... Яна баіцца пабудзіць дзікіх котак сваёй пачуццёвасці, якім карціць вырвацца на волю. Пустата ўнутры яе пагражае разрасціся, зліцца з пустатой вонкі, яе вось-вось раздушыць, як жабу, паміж дзвюма хімерычнымі плоскасцямі. Ёй становіцца страшна. Яна зусім безабаронная перад пустатой, што адчуваецца ёю як фігура, якая адсутнічае. Ці трэба ўдакладняць, што гэтая фігура – мужчынская? Без кахання яе падпільноўваюць адзінота, старасць і смерць. Яна глушыць сябе алкаголем, каб пра гэта не думаць, усе вечары ды выхадныя валяецца на разабраным ложку, спіць не распранаючыся, амаль не есць. На галаву ёй звешваюцца са сцен шэрыя, з наліплай тынкоўкай, палотнішчы шпалераў, як сцягі разбітай арміі, чый палкаводзец у палоне. А што, калі ёй усё ж такі скончыць жыццё самагубствам, як тое зрабіла Незнаёмка? Не, выдатніца не намерана сачкаваць і прапускаць этап нараджэння свяшчэннага немаўляці, яна адбудзе ўсё па парадку, як напісана. Знясе курачка яечка не простае, а залатое. Толькі дзе ж яе пеўнік, залаты грабеньчык?