— Я не магу сказаць людзям, як ацэньваць тое, што я раблю, тым больш што выстаўка ў пэўным сэнсе пра мастакоў, чым пра мяне як куратара. Што датычыцца мяне — я проста займаюся арганізацыяй размовы, спрабую размясціць работы так, каб устанавіць паміж наведвальнікамі і мастацтвам тыя самыя стасункі. Для гэтага я павінен быў усталяваць і адносіны паміж самімі творамі, бо самае цікавае, калі дзве работы дапаўняюць адна адну. Што датычыцца вымярэння, яно належыць навуцы, калі мы можам нешта матэматычна даказаць. У мастацтве ж мы толькі думаем, што ведаем, як яго вымераць, але гэта фэйк: у яго аснове ляжаць дзве рэчы, якія — мы ведаем — існуюць, але не паддаюцца вымярэнню. Гэта душа і любоў. Ты можаш сказаць, што любіш бясконца, але табе адкажуць, што любяць як дзве бясконцасці, а нехта — вечнасць, большую за тваю. Так што вымяраць у гэтым выпадку бессэнсоўна.