Уладзімір Сцяпанавіч Логуш, на мой погляд (у гэтым пераканаўся падчас гутаркі з ім), яўляе сабой тыповы вобраз мудрага беларуса, селяніна, шчыра адданага сваёй малой радзіме. З любоўю, з асаблівай шчырасцю і пяшчотай ён расказвае пра прыгажосць і раздолле навакольных мясцін, пра працавітых сваіх землякоў, перажывае, што ў Замошшы і Старніках засталося няшмат жыхароў, лічы, усе пажылога ўзросту.