Я ўпершыню разгледзеў і ацаніў прыгажосць. І найперш – прыгажосць і вартасць самога чалавека, кожнага чалавека, які жыве на зямлі. Я нарэшце пазнаёміўся з тымі людзьмі, што ішлі поруч са мною ўсё маё жыццё. Толькі цяпер я сапраўды ўбачыў іх: не іх моц і слабасць, дасягненні і паразы, не іх статус і грамадскую пазіцыю, не іх дамы, машыны і штодзённы цяжар абавязкаў і забаваў – іх саміх… Зляцела тугое шкарлупінне і вось маім вачам з’явіўся дзівосны, нябачаны светам матыль, затрапятаў крыламі, заіскрыў усімі магчымымі фарбамі…