— Дзеці разумелі і не крыўдзіліся, — працягвае Таццяна Іванаўна. — Іх увага да мяне сёння павышаная. Даведаўшыся, што здароўе маё пагоршылася, прыехалі, забралі і павезлі на абследаванне ў Мінск. Нявестка сказала: “Не хварэйце! Хачу, каб нашых дзяцей дапамаглі гадаваць”. Значыць, сын штосьці добрае памятае з майго выхавання і нявестцы пра гэта расказаў. А калі б у сям’і панавала бясконцая муштра, накшталт, не там стаў, не тое зрабіў, не так сказаў, што можна назіраць у некаторых сем’ях, дзіця звярком вырасла б. І ўсюды, і заўсёды, нават у далейшым, такі чалавечак будзе адчуваць сябе вінаватым.