У канцы жыцця, у чэрвені 1471 г., Мікалай Няміра з жонкай Альжбетай пакінулі яшчэ два дакументы, у якіх упамінаюцца абодва Луліны. Першы дакумент пацвярджае Ішкалдзьскаму касцёлу права на мядовую даніну з Малога Лулінца, а ў другім Мікалай завяшчаў жонцы пажыццёвае валоданне Ішкалдзю з некалькімі сёламі, сярод якіх названы Лулін і Малы Лулінец [4].