– Па-першае, я ўсяляк спрыяў, каб у тэатр вярнуўся таленавіты музыкант А. Лапуноў, дырыжор з вялікім вопытам і добрым густам, што адразу дапамагло ўзьняць узровень асобных сьпектакляў Акрамя таго, я лічу, што тэатр без, лідэра – гэта не тэатр. Імя народнай артысткі Беларусі Натальлі Гайды зьяўляецца яго візітнай карткай. Але ў той час атрымалася так, што артыстка, якая знаходзіцца ў росквіце творчых сіл і адно імя якой асацыіруецца з Тэатрам музкамедыі, тут не працавала. Натальля Віктараўна супрацоўнічала тады з Гродзенскай філармоніяй. На пасяджэньні мастацкага савета мы вырашылі: для таго, каб вярнуць Н. Гайду, трэба даць ёй сапраўдную работу. У тэатры ўжо шмат гадоў ляжаў твор, напісавы сьпецыяльна для яе, але які чамусьці ўвесь час не прымаўся да пастаноўкі. Гэта – мюзікл Уладзіміра Кандрусевіча Джулія. Калі мы зьвярнуліся да Натальлі Віктараўны з прапановай удзельнічаць у ім, то яна з задавальненьнем яе прыняла. I ад гэтага выйграла ўся трупа. Я лічу, што кожны тэатр павінен шанаваць сваіх лідэраў.