Беларускае мастацтва за апошнія дзесяцігоддзі перажывала размаітыя трансфармацыі. У гэты час адбывалася шмат важных падзей у мастацкім асяродку, якія істотна паўплывалі на развіццё культуры, аднак гэтыя працэсы не былі асэнсаваны і сістэматызаваны ў сферы беларускай прафесійнай арт-крытыкі. Багата ў чым гэта прывяло да таго, што інфармацыйны і інстытуцыйны вакуум стаў запаўняцца імітацыямі, створанымі бюракратычнымі і прапагандысцкімі структурамі з мэтай распаўсюду свайго кантролю на – усё яшчэ незалежнае – поле сучаснага мастацтва. Больш за тое, адсутнасць акадэмічнага дыскурсу і даследаванняў у галіне архівавання сучаснага мастацтва вядзе да страты шматлікіх значных твораў, у прыватнасці звязаных з міждысцыплінарнымі і перфарматыўнымі практыкамі, відэа і новымі медыя.