У доме вялікая плойма людзей, якія спрагнена чакаюць новага беларускага літаратурнага слова. І яны яго атрымліваюць напоўніцу. З рыфмамі і бяз оных, з музыкай і акапэльна. Варта выступам скончыцца, як людзі жвава імкнуцца да сталоў з кнігамі. Каб набыць тое, чаго няма ні побач з Данцовай, ні ў беларускамоўным кніжным гета. Набываю кніжкі з творамі наймаладзейшых выступоўцаў. Шукаю іх, каб узяць аўтографы. Яны сядзяць на аўтамабільным седзіве, якое хтось з гаспадароў паставіў у вузенькім калідорчыку пры самым выйсьці. Як толькі я паказаў прыдбаныя зборнікі, маладыя пісьменьнікі дружна выгукваюць: Yes! і тлумачаць, што я другі чалавек за вечар, які спакусіўся на іх творы. Мяркую, што я на сёньня не апошні такі— вырываецца з маіх вуснаў. Усе усьцешана хіхікаюць. Калі твае кнігі купляюць, гэта заўжды прыемна. 