Восенню чалавек пачынае ўзгадваць незабыўныя моманты свайго жыцця, сваё дзяцінства, юнацтва, сталыя гады. Гэта адметны час добрай настальгіі і шчырага роздуму. Вось і мне захацелася выказаць лірычныя словы павагі ўсім Настаўнікам з вялікай літары, Жыццёвым Педагогам. Бо з намі па жыцці заўсёды крочаць духоўныя настаўнікі, якія нас не толькі вучаць, але і натхняюць, падказваюць, раяць, не пакідаюць у горы і бядзе, даючы надзейную пуцёўку ў жыццё. Такіх духоўных настаўнікаў – велічных і самаадданых - у чалавека, на жаль, не надта многа. І таму трэба асабліва цаніць тых, якіх займеў у сваіх жыццёвых вандроўках. Нашы духоўныя настаўнікі вучаць нас любіць Радзіму – вялікую і маленькую. Вучаць любіць жыццё. Яны валодаюць незвычайным талентам цярплівай любові, поўнай адданасці, добразычлівасці, павагі, неабыякавасці. А мудрасць і святло душы гэтых людзей набліжаецца да бацькоўскай – да пяшчоты матулі і гаспадарлівасці бацькі.