А як прыемна было бачыць настаўнікаў, якія завіталі на сустрэчу да сваіх даўніх вучняў! Здаецца, учора закончыўся той урок геаграфіі, на якім Ніна Іосіфаўна Дукса абяцала за адказ каля дошкі паставіць мне (“Няўжо сапраўды паставіць?” — не магла дачакацца канца ўрока, калі настаўніца верне дзённік) шасцёрку. Гэта зараз нічога дзіўнага, а тады ж пяцібальная сістэма была. Ці паставіла? Няхай гэта застанецца паміж намі. Але ўпэўнена, што ў кожнага з нас ёсць падобныя ўспаміны пра кожнага настаўніка. Ганна Кірылаўна Тачыцкая, Ірына Васільеўна Шаблыка, Вера Іванаўна Талайка, Рэгіна Аркадзьеўна і Іван Эдмундавіч Нехвядовічы, Васіль Уладзіміравіч Бычкоўскі, Ганна Фёдараўна Варабей, Таццяна Міхайлаўна Клямяціч, а таксама Андрэй Віктаравіч Янчанка, які не пашкадаваў часу і прыехаў з Мядзела, дзе працуе апошнім часам. Дзякуй вам за ўсе тыя каштоўнасці, і ў першую чаргу маральныя, якімі вы шчодра з намі дзяліліся. А пасажыры шматлікіх рэйсаў, якіх вы з чыстым сумленнем адпраўлялі ў свет, маюць звычку вяртацца ў пункты вылету. І надзвычай прыемна, калі іх там чакаюць…