Адважны і разважлівы, працуючы ваенным сувязістам, меў лёгкае раненне і меў узнагароды: медалі “За адвагу” і “За ўзяцце Кёніксберга”. А лёс распарадзіўся так, што тут, на нашых землях, не так разбураных вайной, ён застаўся на нейкі час. У вёсцы Палушы спаткаў сваё каханне. Мясцовая дзяўчына Генуэфа Вікенцеўна Аўдзей у 1946 годзе стала яго жонкай. Спачатку працаваў у лясніцтве, а затым быў абраны на пасаду старшыні толькі што ўтворанага калгаса. Нялёгкая гэта была работа, калі мала ад каго з мясцовых можна было пачуць добрае слова ў свой адрас. Але час патрабаваў няўмольнага руху наперад. І калгас, дзякуючы старшыні, жыў, паступова прывабліваючы ў свае рады ўсё больш вяскоўцаў. А Грышкіна В.М., як аднаго з лепшых кіраўнікоў, накіроўваюць на вучобу ў Пінскую сельскагаспадарчую школу па падрыхтоўцы старшынь калгасаў, адкуль ён праз тры гады вяртаецца з дыпломам агранома і паступае ў распараджэнне Астравецкай МТС.