2 Oct, 2015. У сярэдзіне 16 стагоддзя Беларусь, якая з’яўлялася тэрытарыяльным ядром Вялікага Княства Літоўскага, была шчыльна інтэгравана ў духоўнае жыццё Цэнтральнай і Заходняй Еўропы. Здаралася, што выдатныя літаратары і вучоныя з Захаду пакідалі ахопленыя міжусобнымі або рэлігійнымі войнамі родныя мясціны і кіраваліся ў землі нашых продкаў, дзе ўжо сфарміраваліся рэальныя асяродкі гуманістычнай культуры і дзе яны мелі шанс знайсці прымяненне сваім ведам і талентам. Першасная заслуга ў гэтым належала айчынным арыстакратам, якія актыўна займаліся мецэнацкай дзейнасцю і дбалі пра належнае выхаванне сваіх дзяцей. Так, у 1562–1564 гг. пры двары графа Грыгорыя Хадкевіча працаваў выдатны філолаг-класік, навучэнец вядомага нямецкага гуманіста Міхаэля Неандэра, Іаган Мюліус з Лібенродэ. У 1564 г. ён першы сярод гуманістаў эпохі Рэнесансу ўславіў ва ўрачыстых гекзаметрах на лацінскай мове перамогу войскаў Грыгорыя Хадкевіча і Мікалая Радзівіла Рудога ў Чашніцкай (Ульскай) бітве. Аднак галоўным накірункам яго літаратурнай дзейнасці былі паэтычныя пералажэнні біблейскіх тэкстаў па-лацінску і па-старажытнагрэчаску. Пры гэтым ён актыўна заахвочваў сваіх вучняў, Андрэя і Аляксандра Хадкевічаў, да паэтычнай творчасці. Сведчанне таму – паэтычныя цыклы пад назваю “Практыкаванні” (адпаведна, Андрэя і Аляксандра); яны разам з уласнымі сачыненнямі Іагана Мюліуса былі ўключаны ў збор твораў паэта, які пабачыў свет у Ляйпцыгу ў 1568 г.