Ад зыркага сонца, што асьляпіла вочы, ён нават згубіў арыентацыю. Лекарка падхапіла Рыгора пад руку, паказала, у які бок трэба ісьці. Ён ужо заварочваў за рог будынку, як аднекуль з-за тоўстых сьцен здушана выгукнулі: – Паведамце на волю: мяне тут трымаюць пяты год! Я здаровы чалавек! Мяне клічуць… – Небарака назваў прозьвішча, але Налівайка дакладна не разабраў. Ён зірнуў на лекарку, якая па-ранейшаму ішла сьледам, і тая крутнула пальцам каля скроні.