За гады кіраўніцтва капэлай Людміла Яфімава ўзняла калектыў на новы ўзровень, пашырыла яго рэпертуар — папраўдзе бязмежна. У даваенны час, на досвітку свайго існавання, хор на чале з Рыгорам Шырмай “спецыялізаваўся” на апрацоўках беларускіх народных песень. Спачатку — на тэрыторыі Заходняй Беларусі, дзе такі кірунак зусім не вітаўся. Потым — у складзе філармоніі, дзе падобны ўхіл раптам быў расцэнены як праявы нацыяналізму. Таму надалей у рэпертуары з’явіліся шматлікія савецкія масавыя песні, папулярная класіка, кантаты і араторыі беларускіх кампазітараў — пераважна патрыятычнага ці ўсхваляльнага характару. З прыходам Яфімавай узнікла арыентацыя на сусветныя шэдэўры, многія з якіх нам былі невядомымі. Бо сталі закранацца розныя эпохі і жанры, а не адно перыяд рамантызму: сярэднявечча, духоўныя песняспевы, царкоўныя творы, оперная літаратура. Цікава і тое, што ў капэлу Людміла Барысаўна патрапіла нязвыклым чынам — праз запрашэнне знізу: артысты самі звярталіся да ўладаў, каб прызначылі яе. Бо добра ведалі, як выдатна, цягам 20-ці гадоў, яна кіравала створаным ёй самой хорам Мінскага музычнага вучылішча.