Нашы продкі былі міралюбныя. Але без мікравойнаў не абыходзілася. У канцы IX стагоддзя палачане звярнулі свае погляды на сучасныя землі Літвы, Латвіі. І плямёны тых зямель, якія тады, не ў крыўду прыбалтам, былі на больш нізкім палітычным узроўні развіцця, абкладаліся полацкай данінай. У выніку да XI стагоддзя княства змагло пашырыць свае тэрыторыі не толькі за кошт заходніх зямель аж да Браслава (Брачыслаў, сын Ізяслава Полацкага, якога Уладзімір вярнуў разам з маці на радзіму, паставіў памежную крэпасць, названую ў свой гонар), але і атрымаць усходнія і паўднёвыя тэрыторыі. Той жа Брачыслаў за падтрымку свайго дзядзькі — Яраслава Мудрага, калі той вымушаны быў змагацца з братамі за ўладу ў Кіеве, — атрымаў землі даннікаў Кіева — Менскую, Віцебскую і Усвяцкую воласці. Мяжа з Кіеўскай Руссю адсунулася на поўдзень, і паміж Тураўскім і Менскім княствамі зявіліся тры пагранічныя крэпасці — Клецк, Слуцк і Капыль.