Я адклаў усе свае справы на гідравузле і падаўся на ровары да яго. У Федзькавічах мой пляменнік паказаў нізкі, маленькі домік побач з ажыўленай аўтатрасаю. Гадулька быў дома – мыў у цёмным ацынкаваным тазе бялізну. Мой візіт аказаўся для яго поўнай нечаканасцю. Тэлефоны тады былі далёка не ў кожным доме, і я не мог папярэдзіць пра свой прыезд. Мае вершы ён, відаць, ужо чытаў, ведаў пра маё існаванне, і наогул мы пазнавалі адзін аднаго, як рыбак пазнае здалёк рыбака. Я адразу звярнуў увагу на ягоную сціпласць, разам з тым нельга было не адзначыць і Васілёву самастойнасць, годнасць, назіральнасць. Ён ведаў сабе цану і сваім маўчаннем, магчыма, толькі падвышаў яе, пра што, урэшце, сведчаць выказванні яго самога ў лістах да паэткі Г.Самойла.