— Мацi прыходзiла ў царкву. А мяне пакiдала там жа ў дзiцячай групе. Мы спявалi. Некаторыя рэчы я памятаю i сёння, але вам праспяваць не магу, даўно не спрабаваў. Я чалавек-вернiк, абсалютна. Лiчу гэта нармальным. Без гэтага няма нармальнага адчування жыцця. А так усё ўспрымаеш адэкватна. Цяпер з-за напружанага графiка рэдка хаджу ў царкву. Але пра Бога задумваюся часта. Праўда, перад тым, як падняць штангу, думаю толькi аб тэхнiцы i сваiм самаадчуваннi.