Ведаеце, кажуць, што нельга вяртацца ў тыя мясціны, дзе табе некалі было добра: гарадок вашага дзяцінства можа пастарэць, лавачка першага пацалунка акажацца акупаванай незнаёмцамі, а ад няўлоўнай атмасферы нечага роднага і дарагога можа не застацца і следу. Аднак здараецца і так, што час мяняе ўсё да лепшага: за гады вашага расстання любімае месца становіцца яшчэ прыгажэйшым. Вядома, сёння я гавару пра БДПУ, пра alma mater, дзе прайшлі мае лепшыя гады.