Галоўны герой выглядае нейкім сонечным чалавекам, таму асабіста ў мяне перыядычна ўзнікала непаразуменне, як ён увогуле змог чагосьці дасягнуць... Напрыканцы другой дзеі сюжэт пачынае нагадваць знакамітага “Таго самага Мюнхгаўзэна”. Скарына Марціновіча таксама хапаецца за пасаду садоўніка, расчараваны тым, што яго вынаходніцтвы не патрэбны свету. Аднак параўнанні тут не сыграюць на руку беларускаму Мюнхгаўзэну, бо не хапіла сцэнічнаму вобразу афарыстычнасці і флёру алюзій. Між іншым, пэўныя моманты пастаноўшчыкі замяняюць спойлерамі: сцэнічны Скарына прымае позу сталічнага помніка самому сабе, а для самых нездагадлівых на праекцыйны экран выводзяць фота фігуры ля Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. Робіцца тое, верагодна, для таго, каб нават самыя недасведчаныя разумелі: усё ўрэшце скончыцца добра…