Саломкапляценне як від мастацтва і рамяства атрымала ў нашай краіне ў апошнія два-тры дзесяцігоддзі шырокае развіццё. Ім займаюцца ў гуртках, дамах рамёстваў, школах. Садзейнічалі гэтаму выданні навукова-метадычнага і практычнага характару, дзе паказаны розныя прыёмы пляцення, якія можна асвоіць самастойна. У мінулым традыцыйныя прыёмы рамяства перадаваліся з вуснаў у вусны, з рук у рукі ў межах сям’і, ад старэйшага пакалення — малодшаму. Гэтыя практычныя веды былі патрэбны для стварэння неабходных побытавых прадметаў: сявенек, каробак для захавання збожжа, капелюшоў і інш. Значная частка вырабаў з саломкі была звязана з абрадамі. Так з’яўляліся з саломкі пластычныя выявы людзей — лялькі, падвесныя ўпрыгожанні хаты — “павукі”, жніўныя вянкі і іншыя атрыбуты жніва. Прыёмы пляцення з саломкі — спіральнае, плоскія і аб’ёмныя вітыя пляцёнкі, ромб на крыжавіне. Асноўныя віды саламяных вырабаў вядомы па ўсім арэале рассялення земляробчых народаў. Разам з тым у беларусаў склаліся самабытныя мясцовыя традыцыі ў гэтым відзе мастацтва. Так, напрыклад, нідзе ў свеце не стваралі з саломкі манументальныя творы для царкоўных інтэр’ераў — царскія брамы, якія выраблялі сялянскія майстры ў пачатку ХІХ стагоддзя на Заходнім Палессі.