Ужо адзінаццаты год як я ўзначальваю раёнку. Нам разам з Уладзімірам Іванавічам прыходзілася працаваць у час пераходу на новыя тэхналогіі па выпуску газеты. Ужо друкарня для нас – анахранізм. Сёння тэхнічнае сэрца рэдакцыі – аператарская, дзе камп’ютары замяняюць лінатып, на якім набіраўся тэкст і “выходзіў” з яго ў выглядзе металічных пластын. А затым складалася з гэтых пластын газета, падняць якую было вельмі складана, каб перанесці яе на друкаваную машыну. Мы забыліся, што такое перадаваць па тэлетайпу газету ў абласную друкарню. Сёння ўсё выконвае камп’ютар. Адзінае, што застаецца ўжо шмат год без змен, – гэта творчы дух калектыва, ягонае жаданне кожнаму выхаду газеты надаць сваю “разынку”, сваю непаўторнасць. Так было раней, так сёння ёсць, і, мяркую, так яшчэ доўга будзе. Бо газета без гэтага не зможа быць цікавай чытачу.