У 1863-1864 гг. На Лукіскім пляцы былі павешаныя або расстраляныя 21 удзельнік паўстаньня, у тым ліку яго правадыры — Зыгмунт Серакоўскі і Кастусь Каліноўскі. Рашэньне закапаць целы паўстанцаў пасьля экзэкуцыі на Гедымінавай гары было б невыпадковае — так маглі спрабаваць схаваць месца іх пахаваньня ад іх блізкіх і ад грамадзкасьці. Пасьля паўстаньня 1831 году на загад імпэратара Мікалая І на тэрыторыі Віленскага замку была абсталяваная крэпасьць. Яна была закрытая і недаступная для грамадзтва аж да самага канца ХІХ стагодзьдзя.