Што казаць, сяброў у камунікабельнага Даўлатава, асабліва “шапачных” ці, дакладней кажучы, “кароткачасовых”, да якіх належаў, можа, і я, было заўсёды шмат. Асабліва ў той перыяд, калі ён як пісьменнік ніяк сябе не выяўляў, хаця нешта пісаў “у стол”, забаўляўся вершыкамі, і час ад часу друкаваўся ў шматтыражнай газеце “Знамя прогресса” оптыка-механічнага завода, а пазней — і ў дзіцячым часопісе “Костёр”. А яшчэ пазней нейкія рэцэнзіі нават друкаваліся ў “тоўстых” часопісах “Нева”, “Звезда”, “Юность”. Але сваю тагачасную цану як журналіста Сяргей ведаў добра. Па яго ўласных словах, гэтыя нарысы “нагадваюць найгоршыя рэчы сярэдніх прафесіяналаў”, так бы мовіць, кан’юнктурнае барахло. Гэта самаацэнка цалкам у даўлатаўскім духу…