Ды й як яно магло бясследна некуды знікнуць, тым больш, што хрысціянская царква на раннім этапе сама паспрыяла жывучасці прашчураўскіх уяўленняў і абрадаў. Першыя святары, якія распаўсюджвалі тут веру Хрыстовую сутыкнуліся з упартым супрацьдзеяннем язычнікаў. Адной толькі сілай дамагчыся паслушэнства не ўдавалася. Новаахрышчаныя ў большасці сваёй душою заставаліся “паганінамі”, а часцяком казалі пра гэтае адкрыта. Тады і былі “звязаныя” царквой тыя язычніцкія святы, якія супадалі па часе, з асноўнымі святамі хрысціян. Атрымоўвалася свайго роду паралельнае святкаванне. Просты люд працягваў адзначаць святы паводле традыцый продкаў, а святары ў сваіх казаннях паступова ўносілі ў душы пакуль яшчэ намінальных сваіх вернікаў прынцыпы Хрыстовавга вучэння, паняцці хрысціянскай маралі. Вось так і дажылі да нас Каляды, Радуніца, Купалле…