— Я мела магчымасць параўноўваць работы двух розных дырыжораў на прэм’ерах 29 і 30 сакавіка. Гэта рознага плану ўяўленні пра задачы аркестравай ігры. У адным выпадку, у Віктара Пласкіны, выяўляецца апасродкаваная сувязь з пластыкай, калі бачнае і чутнае існуюць у змястоўным дыялогу. У другім, у Мікалая Калядкі, сувязь прамая: аркестр падпарадкаваны сцэне. Што тычыцца салістаў, пара Хітрова — Геронік мне падалася поўнай юначай наіўнасці і кранальнасці, якія адпавядаюць намерам харэографа паступова весці герояў да сталасці, а пара Алейнік — Азаркевіч — больш дарослай, з іншым вопытам разумення жыццёвых страт і расчараванняў. І тое і другое па-свойму цікава і істотна ў агульнай логіцы спектакля.