На пачатку 1960-ых гадоў В. Цвірка ўносіць у беларускі пейзажны жывапіс сваю эстэтыку, вызначальнай рысай якой было арганічнае спалучэнне панарамнасці кампазіцыі, эпічнасці пейзажа са свабоднай жывапіснай манерай і тонкай каларыстычнай палітрай.