Мой муж да таго часу жыў у Расеі ўжо паўтары гады. Ён прапусціў ўсё самае страшнае. Ён мне казаў, каб я прыехала, трохі супакоілася, а потым мы маглі б вярнуцца назад. Але ўжо нельга было вяртацца! На дарогах была разня, некаторыя нашы сябры былі забітыя, і ўжо былі занятыя вёскі і невялікія гарады вакол Алепа. І асабліва небяспечна было хрысціянам. Мы хрысціянская сямя, і u200bu200bнам было страшна. Мы не маглі чакаць, пакуль яны прыйдуць і забюць нас. У Сірыі ёсць два варыянты, калі ІДІЛ прыходзіць у горад: яны могуць забраць у цябе ўсё, а калі ты будзеш супраціўляцца, яны забюць цябе. А калі ты ўсё аддасі, можа, яны і перадумаюць. Ці забяруць жанчын і дзяцей. А можа, яны і не дадуць табе выбару — забюць цябе маментальна. Я не магла чакаць. Гэта было занадта блізка ад нас.