Аб людзях тых, што гэтае стварылі. Даўно на плітах іх сляды астылі, I пыл стагоддзяў іх зацерушыў. Маўкліва сфінкс задумаўся аб нечым... У зрэнках скамянелых дрэмле вечнасць. Краса і сіла злітыя ў адно?.. Прыступкі для раптоўнага знікнення?.. Таго ў вачах нашчадкаў не відно, Хто перад лёсам кленчыў на каленях. ІІІ