– Званю я ў званы, слёзкі цякуць, і думаю – вось мой бацька некалі гэтыя званы з Навагрудка прывёз, і імя яго з яшчэ трыма вяскоўцамі на званах напісана – Марцін Барысевіч. А я працягваю яго справу, Бог мне яшчэ дае гэта ў 90 маіх гадочкаў, званю і сэрца маё маладзенькім становіцца. Дзякуй Богу за ўсё.