Асноўныя рэлігійныя канфесіі на Беларусі, якія актыўна будавалі храмы з удзелам прафесійных дойлідаў і мастакоў, – праваслаўе і каталіцызм выкарыстоўвалі ў цэрквах і касцёлах для ўпрыгожвання многія вобразы святочнасці, выходзячы за межы штодзённасці. Алтары касцёлаў і царскія вароты цэркваў вабяць вока яскравасцю, каляровасцю, паліхроміяй, мудрагелістай арнаментыкай (фота 7, а, б) – усім тым, што ператварае зямлю ў блестящий дворец из золота, серебра и драгоценных камней [1, с. 16]. Тут на паверхню выходзіць тое, што звязана з разуменнем прыгажосці як багацця. Гэта асабліва выяўляецца ў перыяд узвядзення шляхецкіх гнёздаў з разнастайнымі прадметамі раскошы (хоць і досыць сціплымі ў параўнанні з іншымі краінамі). Гэтыя сімвалы заможнасці стваралі вобразы прыгажосці як матэрыяльнага дабрабыту, лепшага жыцця.