Старыя паміраюць, а маладыя ў вёсцы не застаюцца. Нікому ўжо не трэба гэта зямля. А яе ж трэба сеяць, даглядаць. Раней жыла, як на палянцы, вакол лес. Цяпер – як на палігоне. З двара ўжо даўно не выходжу, таму цяпер відаць далёка: дзе хаты засталіся, дзе суседзі ёсць. Штодзень прыходзіць да мяне сацыяльны работнік, дапамагае, прыносіць прадукты і лекі. Не магу сабе дазволіць, каб агарод пуставаў. Наймаю людзей, каб пасадзілі, прапалолі. І бульбіна свая, і цыбуліна, і гурок.