Пры гэтым існавалі дзве асноўныя тэндэнцыі развіцця руху: маладыя рэжысёры, як Анджэй Вайда[1], даследавалі героіку польскага народа (што па-рознаму ацэньвалася ў розныя гістарычныя перыяды)[2][3], а іншая група (найбольш прыкметнымі з якіх быў Анджэй Мунк[4]) аналізавалі польскі характар праз іронію, гумар і развянчанне нацыянальных міфаў.