І ўсё-ткі, на мой погляд, тут больш істотнымі і карыснымі былі б не жаданне найхутчэй апублікавацца, “засвяціцца”, а заўсёднае адчуванне творчай незадаволенасці і нястомныя спробы пераадолець вышэйназваны максімалізм, зменшыць свае надзвычай вялікія амбіцыі і пастаянна займацца самаўдасканаленнем, духоўным узбагачэннем, няспынным “выхаваннем пачуццяў” (узгадаем аднайменны раман Густава Флабэра), набыццём неабходных ведаў і своеасаблівай “выпрацоўкай густу” – у супрацьвагу цяпер даволі пашыранай безгустоўнасці. І ўжо потым набытыя веды і жыццёвы вопыт будуць сапраўды “дыктаваць”, “падказваць” творцу, што, як і чаму трэба пісаць.