“…Мая казка — а “Дзеці Аліндаркі” напалову і ёсць класічнай казкай, — не пра нейкае сорак восьмае стагоддзе ад нараджэння забытага ўсімі Хрыста, яе дзеянне адбываецца, як я люблю гаварыць, ужо заўтра. На Беларусі, у яе лясах, вёсках, гарадах і знявечаных гарадамі мястэчках. Не ведаю… Здаецца, беларусаў можна спалохаць чым заўгодна, але самі сябе яны ўжо даўно не пужаюць. Прызвычаіліся…”