Я прыбавіў кроку і ўбачыў у канаве ля дарогі задраныя ўгору конскія ногі. Яны сутаргава малацілі паветра. Я падбег бліжэй. Гэта быў Каштан. Ён ляжаў на спіне, а шыю яго пераціскаў туга напяты жалезны ланцуг. Ланцуг бег цераз дарогу і губляўся недзе ў траве. Каштан раскачваўся ў бакі, каб перавярнуцца і стаць на ногі, але зрабіць гэтага не мог. Чым болей ён раскачваўся, тым болей заціскалася пятля на яго шыі. З правага боку быў луг, з левага – адхон дарогі. Перавярнуцца на правы бок і скаціцца на луг не даваў ланцуг, ён усё мацней захлістваўся на шыі. Ускаціцца на дарогу не даваў круты адхон. Конь біў нагамі, хрыпеў, вочы яго сталі вялікімі, наліліся крывёй...