Сітуацыю сталічных лялечнікаў добра разумеюць калегі з рэгіёнаў. Дырэктар Гродзенскага абласнога тэатра лялек Марыя Шабашова пагаджаецца, што лепшы варыянт той, калі маленькага гледача ў тэатр прыводзяць бацькі. “Але ж мы ведаем рэальнасць: са ста чалавек самастойна ў тэатр прыйдзе дзве сям’і. Апраўданняў гэтаму факту знойдзецца досыць, але бачыць у фае дзіця, якое ўпершыню прыйшло ў тэатр ужо трэцякласнікам — трывожны званочак”, — працягвае яна. Марыя Антонаўна нагадвае, што прырода не трывае пустэчы: калі парушыцца супрацоўніцтва паміж дзяржаўнымі тэатрамі і ўстановамі адукацыі, то апошнія запоўніць лавіна прыватнікаў: “Школы будуць прымаць, бо так зручна: заняткі скончыліся, а нікуды ехаць не трэба — толькі перавесці класы ў залу. Хто будзе кантраляваць, як яны прадалі білеты? А хто адкажа за якасць тых імпрэз? У прыватнікаў няма мастацкіх саветаў, усё залежыць ад густу пэўнага чалавека”.