— Ад свята, канешне ж, у захапленні, — гаварыла А. А. Валасевіч. — Усё было надзвычай урачыста, прыгожа, хвалююча. Хочацца нізка пакланіцца як тым мнагадзетным маці, якія нарадзілі і выхоўваюць пяць і больш дзяцей, так і прыёмным за іх бязмежную любоў да дзетак, што засталіся без бацькоўскай апекі. Асабіста для мяне сям’я — гэта самае галоўнае, што маю ў жыцці. А прэмія імя Тусналобавай-Марчанка яшчэ раз прымушае задумацца над тым, наколькі мы, жанчыны, павінны быць і цярплівымі, і ласкавымі, і мужнымі. Мы ж захавальніцы сямейнага ачага. Гэта самая важная, хоць і нялёгкая праца.