Наступны раздзел пачынаецца з кароткага агляду з’яўлення і развіцця партызанскага руху. Паказваецца, як гэты рух дапамог некаторым групам цывільных асобаў знайсці прытулак у сваіх шэрагах і як ён абыходзіўся з іншымі групамі насельніцтва. Будзе паказана, што менавіта партызанскае самазабеспячэнне харчамі найбольш ускладняла адносіны з вясковым насельніцтвам. Партызаны не абмяжоўваліся забіраннем ежы толькі для свайго ўласнага спажывання, а звычайна хапалі столькі, колькі маглі забраць, не зважаючы на патрэбы насельніцтва. Такім чынам, гвалт, практыкаваны партызанамі, меў на ўвазе не толькі чыста ваенныя мэты (выжыванне байцоў). У апошняй частцы артыкула разглядаецца, як савецкае кіраўніцтва выкарыстоўвала партызанскі рух у якасці сродку для дасягнення вайсковых і ідэалагічных мэтаў. Будзе паказана, што для большасці мірных жыхароў у Баранавіцкім рэгіёне партызанскі рух з’яўляўся хутчэй цяжарам, чым збаўленнем.