Прыхільнікам і прапагандыстам ідэй фларэнцкага экуменізму – “церковной единоты” – быў беларускі і ўсходнеславянскі першадрукар Францыск Скарына. Ён падкрэсьліваў бессэнсоўнасьць падзелу хрысьціянства і надуманасьць спрэчак аб першынстве паміж найвышэйшымі ярархамі Заходняй і Ўсходняй Царквы. У сваёй Прадмове да “Першага Пасланьня Паўла да Карынцянаў” ён пісаў пра велізарную грамадзкую карысьць ад усехрысьцінскага адзінства [8; 11, с. 91].