- На маю думку казаць пра беларускую партызанку пасля другой Сусветнай і пра непадцэнзурны друк пасля вайны – гэта казаць вельмі перабольшана. Краіна, ў якой панаваў голад і ў якой амаль не было мужчынаў, не магла змагацца з вялікай колькасцю вайскаў НКУС, што прыехалі сюды пасля вайны. Былі некаторыя асобныя спробы, да прыкладу ў Лідзе ў 1947-1948 годдзе былыя школьнікі абклеілі горад улёткамі супраць калектывізацыі. Аднак гэта былі вельмі рэдкія выпадкі. А эміграцыйныя выданні , што ў гэты час выдаваліся за мяжой, да нас не даходзілі, а калі і даходзілі, не атрымлівалі шырокага распаўсюду, бо нават за тое, што ты меў такое выданне - ссылалі ў Сібір.