Улетку рана світае і людзі сельскія ўстаюць рана. Так усе і даведаліся, што немец напаў на нас. А потым бачылі, як ляцелі нямецкія самалёты. Тут якраз праходзіла тады нябесная траса “Мінск — Кіеў”. І ўсё атрымалася, як у той песні: “…Киев бомбили, нам объявили, что началася война…” Усе сяльчане, узняўшы галовы, стаялі і глядзелі ў неба, хто схаваўшыся за вугал хаты, а хто за дрэва. Цераз каторы час немцы прыехалі ў сяло і пачалі сваё “знаёмства” з ім. Дзеці хаваліся за маці, трымаючыся за спадніцу, старыя хрысціліся… Вось так вайна прыйшла ў Заракушу. Гарнізона ніякага ў вёсцы не было, і немцы пастаянна не стаялі. Былі толькі старасты, абраныя насельніцтвам, ды назначаныя нямецкай уладай тыя, хто гэтую новую ўладу падтрымліваў. А так амаль усе мужчыны з Касарыч, Заракушы пайшлі ў партызаны. Жанчыны таксама стараліся хоць нечым дапамагчы сваім землякам, і некаторыя пайшлі медсёстрамі.