Аднак нягледзячы на згаданыя вышэй мінусы, кнігу нельга назваць зусім няўдалай. Прачытаць яе першыя 100-150 старонак варта — не пашкадуеце, як будзе жаданне чытаць далей — чытайце і далей. Не пагаджуся я і з тымі, хто лічыць, што гэта нонфікшн і гэтая кніга — родны брат “Верабейкі…”. Не, варта проста прачытаць абедзве, і вы зразумееце, у чым розніца.