Карацей, у той вечар на экскурсію, якой не праводзілі з мінулага лета, выправіліся і мы. Ішлі павольна ў лёгкай ліпеньскай цемры, якая і не цемра зусім, разважалі пра тое, што ёсць рэчы, якія не мяняюцца з дзесяцігоддзямі, — і месяц, які вось-вось пакажацца з-за шабаравай бярозы, і гэты дзівосны пах разнатраўя, і кугаканне савы дзесьці ў рачных вербалозах за агародамі. Але ў гэтай спрадвечнай ідыліі найбольш яскрава відаць, як змяняецца іншае —