Так, такое хоць не часта, але бывае. І Марына цярпліва чакала гэту хвіліну. Ёй і сны амаль кожную ноч сніліся пра тое, што вось на парозе інтэрната стаіць мама, такая прыгожая, з усмешкай, рукі расхінула, кліча: “Марына, Марынка, ідзі хутчэй дамоў, я цябе чакаю, дачушка!” Але гэта, на жаль, было толькі ў сне. Марына нават і прасыпацца не хацела, заплюшчвала вочы, каб зноў і зноў глядзець гэты добры сон, які кожны раз заканчваўся так, што яна бегла да маці і не дабягала, неяк нібы зачэплівалася за нешта і падала – адразу прасыпалася на гэтым месцы і потым яшчэ доўга ляжала з адкрытымі вачыма, узіраючыся ў адну кропку.