Цудатворныя беларускія іконы, вядомыя нам, належаць да складанага часу барацьбы за існавання трох канфесій на Беларускай зямлі. Яны ўвабралі ў сябе асаблівасці візантыйскага канону, кіеўскай школы іканапісу і ўплыў заходняга позняга барока з падкрэсленай дэкаратыўнасцю і дзівосным зямным напаўненнем. Прафесійные мастакі Беларусі, Польшчы, Украіны вырашылі закласці аснову музея старажытных ікон, якія абядноўваюць малітвы трох канфесій. Яны упэўнены, што ідэя зберагчы для нашчадкаў лепшыя ўзоры іканапісцаў Вялікага Княства Літоўскага будзе пашырацца. Пакуль у калекцыі каля 20 ікон Божае маці – Юравіцкай, Марінагорскай, Жыровіцкай, Лагойскай, Мінскай, Навагрудскай, Чэнстахоўскай, Купяціцкай, Вострабрамскай, Маларытскай. Некаторыя вобразы былі абраны некалькімі мастакамі, як галоўная тэма свойго філасофскага разважання аб дараванні, мілаце і сваім шляху да Бога. “Першы Міжнародны варштат у Лагойску даў нам запал працаваць над тэмай беларускіх цудатворных абразоў і далей. У цэлым, беларуская ікона – з’ява самабытная і ўнікальная. У адрозненне ад візантыйскага канону, дзе святыя сур’ёзныя і пагружаныя ў думы, на нашых абразах Багародзіца быццам усміхаецца, нібы сведчыць пра тое, што ўся тэрыторыя Беларусі пад Яе асаблівай ласкай. І чым больш гэтыя іконы мы будзем вывучаць, чым больш размаўляць з імі, тым больш будзем атрымліваць дароў ад Маці Божай. Ужо і сёння можна адчуць дзівосную мілату, пакой і радасць ад камунікавання з абразамі, напісанымі сучаснымі ізографамі, нашчадкамі Вялікага Княства Літоўскага”, – адзначае Віктар Доўнар, кіраўнік іканапіснай майстэрні “IKONIQUE”.