Калі нарэшце, уздыхнуўшы з палёгкай, Кацярына ступіла на ганак бацькоўскага дома, вечарэла. Пасля тлумнага горада, гаваркіх суседзяў у вагоне вясковы веснавы прастор, спакой і цішыня ахінулі жанчыну цёплымі абдымкамі. Хата пуставала ўжо два гады — з тае пары, як памерла маці. А без бацькі сям’я засталася даўно, Каці тады споўнілася ўсяго 10 гадоў. Прадаць яго пад дом ці дачу не паднімалася рука. Вясной, асабліва калі зацвіталі сады, старалася наведаць малую радзіму.