У апошнія гады жыцця Соф’я наблізіла да сябе мужнага Генрыка з Рогава, адзінага, хто адстойваў яе жаночы гонар, калі ўся Польшча абвінаваціла яе ў здрадзе. Лёс звёў іх пасля столькіх выпрабаванняў. Яны не пажаніліся, не абвянчаліся. Моўчкі кахалі адно аднаго. Генрык стал саветнікам Казіміра, сына Соф’і, які змяніў брата на прастоле. У 1461 годзе каралева, завяшчаўшы пахаваць яе па праваслаўным абрадзе, памерла. Як усе бязгрэшныя душы, ціха, без пакутаў. Яна паспела паклапаціцца пра тое, каб пасля яе канчыны Генрык, рыцар нязнатны і небагаты, стаў забяспечаным чалавекам, узнагародзіўшы праўдзівага і шчырага прыхільніка за яго адданасць.