Эмацыйны напал паэмы ўзрушвае, вярэдзіць душу, бо аўтар, сам дзіця вайны, сэрцам успрымае боль і смутак свайго героя — Міколкі Гірыловіча, хлапчука, які ацалеў у тым пекле і ўшанаваў пасля помнікам памяць вёскі