Дзіўныя лёсы людскія! Жылі побач, бегалі з другімі на выган, пасвілі жывёлу, а да таго вечара, памяць пра які будзе грэць і трывожыць іх потым многія гады, і не здагадваліся, што свет перайначыцца адразу. Адзін толькі дотык Ганінай рукі зноў вяртае Васілю шчасце, вялікае, неабсяжнае, — здаецца, шчасцем гэтым напоўнены не толькі Васілёвы грудзі, а ўся ноч, уся цёмная, духмяная цішыня, што дрэмле над Куранямі.