Некалі я іграў на клавішных інструментах з выдатнымі джазавымі музыкантамі. Яны ведалі, што ў мяне кансерваторская адукацыя, што я пішу музыку, цікаўлюся дырыжыраваннем. Адпаведна іх густам я знайшоў такіх аўтараў XX стагоддзя — складаных для большасці слухачоў — праз якіх мае калегі зацікавіліся класікай. У выніку, наша творчасць пачала спакваля эвалюцыянаваць у бок Ігара Стравінскага і Белы Бартака. Два розныя стылі зблізіліся і нават сталі пранікаць адзін у другі. Зрэшты, той жа Джордж Гершвін пісаў музыку для сімфанічнага аркестра і ствараў знакамітыя песні, у Леанарда Бернстайна ёсць і сімфоніі, і джазавыя кампазіцыі. У 1910 — 1930-я класіка наогул вельмі зблізіліся з джазам. Ды і тых, хто любіць джаз, лягчэй прывабіць канцэртамі класічнай музыкі, чым тых, хто слухае, скажам, Рыгора Лепса і Філіпа Кіркорава. Нічога не кажу пра прафесіяналізм апошніх, ім таксама нялёгка, але гэта не тая музыка, якая цікавіць асабіста мяне.