Гэтая гісторыя пра двух маленькіх снегавікоў. Іх зляпілі ў заснежаным парку маладыя людзі. Снегавікі былі прыгожымі, абаяльнымі, быццам жывымі і раптам, — вось цуд! — насамрэч ажылі! І адправіліся ў госці да сонейка, папрасіць, каб яно не прыходзіла, дало маленькім снежным чалавечкам трохі пажыць. Але па дарозе да сонейка снегавікам увесь час сустракаліся лясныя звяры. Адзін замарозіў лапкі, другі — галадаў, трэці ніяк не мог заснуць ад холаду. І снежныя чалавечкі зразумелі, што далёка не ўсё баяцца сонейка. Яго чакаюць, яго любяць. І спагада да лясных жыхароў перамагла, яна стала мацней, чым страх растаць. Снегавікі паклікалі сонейка. Яно сагрэла лес, але растапіла маленькіх і слабых, але вельмі добрых снежных чалавечкаў. З праталіны выраслі дзве пяшчотныя пралескі, а калі іх пялёсткі адкрыліся, адтуль выпырхнулі маленькія анёлкі, так падобныя на снегавікоў...