— Як я жартую, культурнае адраджэнне праходзіць міма мяне. Кафедры этналогіі і фалькларыстыкі ў БДПУ не існуе ўжо некалькі гадоў. Яна працавала на пяць стацыянарных і пяць завочных груп, мы ладзілі шыкоўныя праграмы, цэлыя сучасныя фальклорныя спектаклі на аснове экспедыцыйных запісаў. Далёкія ад такой тэмы людзі, што бачылі праграмы, былі шакаваны тым, як магутна беларускі фольк уплывае на гледача. Быў у нас і кабінет, якi трашчаў ад архіва — базы для навучальнага працэсу: каля 500 DVD-дыскаў з этнічнай музыкай свету, паўтары тысячы аўдыядыскаў, мноства бабін… Былі тут і мае інструменты, на якіх гралі студэнты: універсітэту больш нічога купляць не патрабавалася (зараз інструменты, усё, што не псуецца, не гарыць і не плавіцца, захоўваецца на маім лецішчы, на балконе, у бацькоў удзельнікаў “Троіцы”). Цяпер замест кафедры этналогіі і фалькларыстыкі ёсць кафедра тэорыі і методыкі выкладання мастацтва, на якой я працую на паўстаўкі. Стацыянара на ёй няма, маецца група з пяці завочнікаў — харэографаў, з якімі трэба рабіць нейкія праграмы. І што можна зрабіць з такой колькасцю людзей, як рыхтаваць экзамен? Аднак — выкручваемся. Бяром тканіны, чаны тыбецкія, непальскія, шукаем варыянты злучэння неба, зямлі, прастор розных…