Калі гляджу на ўсё гэта пасля амаль дзесяці гадоў, калі ад трох гадоў Сакрата Яновіча няма ўжо ў жывых, я спакойны, што ў апошні момант паспеў ён – крыху дзякуючы мне менавіта – увольніцца ад цяжару, які насіў у сабе доўгія гады. Тое, што пасля дзесяцігоддзяў прызнаўся да 12-цігадовага супрацоўнцтва са Службай бяспекі ў глыбокія часы Народнай Польшчы, не пашкодзіла яму – пайшоў з гэтага свету як славуты польскі беларус, выдатны пісьменнік і заслужаны беларускі дзеяч. Адышоў у хвале. Паспеў гучна адсвяткаваць яшчэ юбілей 75-годдзя. Без аніякага сораму за сваю агентурную даўным-даўно дзейнасць.