У той восеньскі дзень, нягледзячы на дажджлівае надвор’е, у мясцовым Доме фальклору панаваў па-сапраўднаму святочны настрой. Пераступаю парог будынка і апынаюся ў аўтэнтычным беларускім асяродку. Адразу бачна, што дэмбраўцы шануюць культурную спадчыну, народныя традыцыі і звычаі. Здаецца, час тут спыніўся. На сценах – кветкі і птушкі, вышытыя працавітымі рукамі дэмбраўскіх майстрыц. Усе рыхтуюцца да прыезду гасцей. Юнакі падвязваюць паяcамі вышываныя кашулі, абменьваюцца жартамі. Дзяўчаты ўплятаюць у косы чырвоныя стужкі і грацыёзна кружацца ў сваіх шыкоўных беларускіх строях. Нібы пазыўныя, даносяцца акорды баяна, і за лічаныя хвіліны танцоры выстройваюцца парамі. Ад бойкага тапатання драўляная падлога гудзе ў такт музыцы. Крок за крокам, круг за кругам… Рэпетыруюць.