У беларускага перакладчыка, паўтаруся, Лукашоў пераклад ляжаў на стале. Рашаючы тую ці іншую задачу, заўсёды можна было і ў гатовы адказ зазірнуць, і пад гатовы адказ рашэнне падагнаць, і, як у кожнай людскай школе, на добры лад у суседа падгледзець і спісаць, перавярнуўшы ўсё так, каб непадобна было. Што зробіш — маленькія хітрыкі хатняй гаспадыні!.. Але я не саромеюся казаць пра гэта адкрыта і шчыра, бо ўсё на карысць пайшло. Вучыцца ў такога настаўніка, як Лукаш, не брыдка, а пачэсна; ясная рэч: “я часто з нього дудлю”.