Наогул, Тамаш Грыб быў “вечным апазіцыянерам” па складзе характару. З гэтай прычыны і меў складаныя стасункі з большасцю дзеячаў нацыянальнага руху. У прыватнасці, рэзка негатыўна ставіўся да Вацлава Ластоўскага, Янкі Станкевіча, беларускіх палітэмігрантаў у Празе ды інш. Пры гэтым Грыб любіў трыбуну і працяглыя выступы перад публікай.