Усё маё студэнцтва 1999–2004 гадоў прайшло пад знакам сузіральнага захаплення беларускай мэдыявальнай культурай, якая акурат пачала актыўна развівацца. Калі ў 1990-х школьнікі, агалошаныя ісцінай гісторыяй свайго народу, якая раптоўна звалілася на нас з падручнікаў, тэлебачання, кніжак Вітаўта Чаропкі і Ўладзіміра Арлова, нарэшце пачалі запаўняць шматлікія рыцарскія клубы, стаўленне да равеснікаў я мела хутчэй скептычнае. Было неясна, што ж павырастае з гэтых рамантыкаў. Але вось павырастала і выявілася, што многія з іх вельмі нават спрытна перакавалі сваю рамантыку на прагматыку.