Палажэнне працоўных на заходнеўкраінскіх землях вызначалася перапляценнем ў эканоміцы капіталістычных формаў развіцця і гаспадарчай адсталасці. У пачатку XX ст. працягласць працоўнага дня на прадпрыемствах у Галіччыне была значна даўжэй, чым у іншых правінцыях Аўстра-Венгрыі, і складала ад 11 да 16 гадзін. Пастаянным бедствам быў траўматызм працоўных. Толькі за 1902-1904 гг на прадпрыемствах Галічыны адбылося каля 8,5 тыс. няшчасных выпадкаў. Прычым уладальнікі, заводаў і шахтаў ўхіляліся ад выплаты якой-небудзь кампенсацыі пацярпелым. Заработная плата заходнеўкраінскіх працоўных была найбольш нізкай ў Аўстра-Венгрыі і не забяспечвала пражытачнага мінімуму. Жылі яны ў асноўным у халупы, бараках і да т.п.