Сабаку чуваць было ўжо недзе ў Міжгор’і. Не ўпэўнены, што паспею, я ўсё-ткі пусціўся бегчы, спрабуючы пераняць яго. І паспеў бы, каб не спазніўся. Вялікі русак перакуліўся цераз дарогу крокаў за сотню і неўзабаве знік за шчыльнай сцяной дрэў. Цяпер бяжы — не бяжы, ужо не дагоніш. Спыніўся, каб перавесці дух, зняў шапку і заўважыў, што з яе, нібы з чыгунка са свежай бульбачкай, курыць лёгкая пара. Але ж гэта мае калорыі! Тут я жартам зрабіў для сябе маленькае адкрыццё, што паляванне для чалавека, акрамя ўсіх, ужо вядомых яму сродкаў, яшчэ і выдатны сродак для пахудзення. Падумаў так і ўсміхнуўся невядома каму. Але ўсмешка растаяла тут жа ў паветры, як і сама пара з маёй шапкі.