Прарабіўшы гэтую заўсёдную сваю ранішнюю аперацыю, Захар Крымянец запеў упаўголаса песню. Цяжка было разабраць словы гэтай песні, якую пеў Захар па сваёй шматгадовай прывычцы. Ён пеў яе для таго, каб падаць ім голас, ім, што за дзвярамі, што вартуюць яго. Сказаць ім, што жывы ён, Захар Крымянец, што ён, Захар Крымянец, не думае, не сабіраецца паміраць, што на іхнюю злосць ён будзе жыць і жыць. Іржа згрызе жалеза, струхлеюць каменныя сцены, косці ворагаў яго спапялеюць у зямлі, а ён будзе жыць, на зло ім, на страх. Песня заўсёды была кароткай, дужа кароткай. Толькі запяе ён, а ўжо стукаюць у жалезныя дзверы, крычаць у адчыненае ачко