Ёсць у мяне звычка — перадорваць букеты. Няўтульна я сябе адчуваю з кветкамі ў руцэ. Чым хутчэй ад іх пазбаўлюся, тым мне лягчэй. Выкінуць букет не магу, яго дарылі ад усяго сэрца. Букет — сваеасаблівая ўзнагарода. Якое тут выкіданне? Таму як толькі атрымліваю букет, адразу пачынаю шукаць вачыма жанчыну, якой варта перадарыць кветкі... Адзін з самых прыгожых сваіх букетаў я перадарыў Баравіковай. Калі мяне ўзнагародзілі літаратурнай прэміяй і далі ружы, я паглядзеў у залу, дзе сядзела больш як сотня беларускіх пісьменнікаў і пісьменніц, і выбраў Баравікову. Яна выдатна глядзелася з букетам. Дарэчы, што б хто ні казаў, а жанчына з букетам выглядае больш натуральна за мужчыну з кветкамі. У руках мужчыны кветкі нагадваюць не столькі пра ўрачыстасць, колькі пра жалобу. Таму я і перадаю свае кветкі ў жаночыя рукі.