Потым маёр перагнуўся праз сядзеньне і акуратна запакаваў кардонку ў белую, як малочны кіпень, і бліскучую, як сьнег асьветлены сонцам, карункавую тканіну. Мужчына абыходзіўся з ёй так асьцярожна, што хлопчык нават спалохаўся і адсунуўся далей – да дзьвярэй. Калі кардонка склалася, хлопчык зразумеў, яму далей нельга, нядоўгае падарожжа скончылася.