Для Беларусі неабходнасць асэнсавання асабістага шляху развіцця, у тым ліку абагульненне адметнай для нацыі эстэтычнай думкі і музычна–эстэтычнага вопыту, выклікана яе новым палітычным станам у якасці самастойнай і незалежнай дзяржавы. Цікавасць да нацыянальнай інтэлектуальнай гісторыі абумоўлена не толькі працэсамі нацыянальнай самаідэнтыфікацыі, але і знаходзіцца ў рэчышчы сучасных ідэй інтэграцыі. На ўзроўні гнасеалогіі інтэграцыя выяўляе новыя магчымасці музычнага мастацтва ў сэнсе выхада яго ў іншыя сферы чалавечай дзейнасці: музыкі і псіхалогіі, музыкі і сацыялогіі, музыкі і ідэалогіі і г. д. Інтэграцыя азначае таксама, што філасофія закранае сферу інтарэсаў фалькларыстаў, кампазітараў і музыкантаў. Такім, на наш погляд, павінен быць сучасны падыход да любой сферы чалавечай дзейнасці, у тым ліку ў мастацтве.