108. Як ужо казаў, я не імкнуўся прадставіць поўны аналіз, але запрашаю супольнасці дапоўніць і ўзбагаціць гэтыя перспектывы на падставе іх разумення праблем, сваіх і блізкіх. Спадзяюся, што, робячы так, яны зразумеюць, што за кожным разам, калі мы спрабуем прачытаць знакі часу ў актуальнай рэчаіснасці, карысна паслухаць маладых і пажылых людзей. Адныя і другія з’яўляюцца надзеяй народаў. Пажылыя ўносяць памяць і мудрасць досведу, заахвочваючы не паўтараць тыя самыя памылкі з мінулага. Маладыя заклікаюць нас да новай і больш глыбокай надзеі, бо яны валодаюць новымі тэндэнцыямі чалавецтва і адкрываюць нас на будучыню, каб мы не замыкаліся ў настальгіі па структурах і звычаях, якія ўжо не з’яўляюцца дзейснымі ў сённяшнім свеце.