Гульня рэзка спыняецца, усе пільна сочаць за намі, я разумею, што гэтага казаць ня трэба было, напэўна, мяне будуць балюча біць, хлопец гэты нашмат мацнейшы за мяне, але ён разварочваецца й сыходзіць, мармычучы сабе пад нос нешта няўцямнае, ягоныя шырокія штаны цягнуцца па спартовым пакрыцьці, астатнія чорныя хлопцы сыходзяць разам зь ім, я застаюся адзін, мне сорамна, і я разумею што паводзіўся як апошні дурань… І разумею, што мяне ня зьбілі толькі таму, што я замежнік, вось і ўсё… І гэта мне падалося неверагодным, я завочна пачаў таго хлопца паважаць, але толькі празь некалькі тыдняў, калі спакойна ўсё ўзважыў і перагледзеў той момант ад пачатку і да канца… І запомнілася мне тады яшчэ, як школьнікі, якія назіралі за нашай гульнёй, радаваліся закінутым мячам, падбадзёрвалі мяне, крычалі: Давай, Санджы (гэта я быў, як сонца), кідай!!!”. І потым як пасьля маіх злосных выкрыкаў на хлопца, некаторыя апускалі вочы і сыходзілі, я расчараваў ці ня самых добрых дзяцей у сьвеце, яны мяне пусьцілі да сябе, узялі ў гульню… Але я таксама дзіцё, і мне гэта мусіла даравацца, але здавалася, што пасьля таго, як у Абэрдыне я ўжо стаў дарослым і нёс адказнасьць за свае дзеяньні, я мусіў адразу стацца разумным.