За дзяцінствам прыйшло тое, што асэнсавана ў аповесці “падлетак” (зусім “дастаеўская” назва). Адмысловы жыццёвы кантрапункт захоўваецца, прычым героем ён усё больш выразна ўсведамляецца. Падлетак Васіль не хоча, як піша І. Навуменка, “безладдзя ў думках”. Ён хоча гармоніі, раўнавагі, ізноў знаходзячы яе ў прыродзе – неайпер у лесе. (Нездарма “паэмай сэрца” назаўсёды застануцца для І. Навуменкі грыбы. Грыбам будзе прысвечана не адно апавяданне).