– Гэта вам з Бабцаў звоняць, – чуе ў трубцы Анатоль Мікалаевіч, – мы вось тут сядзім на лаўцы і мяркуем, што вы, мабыць, забыліся, што ў нашай вёсцы яшчэ засталося некалькі зарослых дзеразой участкаў. На суседняй тэрыторыі працуеце, а ў нас вашых работнікаў няма.