Прыкладна дзевяцігадовы перыяд кіравання Міндоўга ў якасці хрысціянскага манарха атрымлівае ў кнізе станоўчую ацэнку. Шэраг пагадненняў з Ліфлянцкім ордэнам, у тым ліку саступленне на яго карысць вялікіх тэрыторый у Жамойці, разглядаюцца як вымушаная, але ў цэлым апраўданая мера, якая адчыніла шлях да мірнага суіснавання. Аўтар лічыць, што ініцыятыва далейшай барацьбы з крыжакамі належала паганскай арыстакратыі, асабліва падкрэсліваюы ролю ваеннага правадыра Жамойці Альменаса (262-281). Э. Гудавічус не спрабуе правесці ніякіх аналогій з вельмі падобнай сітуацыяй пачатку XV ст., калі Жамойць таксама трапіла ў часовую залежнасць ад крыжакоў. Тады роля Вітаўта ў падбухторвані жамойтаў да паўстання супраць Ордэна была відавочнай.