Паводле візітаў пачатку XIX ст. на тэрыторыі кляштара знаходзіўся вялікі драўляны жылы дом, які кляштар здаваў у арэнду, драўляная афіцына, дзе жылі законніцы, стайня і вазоўня, хлеў, іншыя гаспадарчыя пабудовы і невялікі агарод. Тэрыторыя кляштара была аддзелена ад Францысканскай вуліцы драўляным парканам з брамай. Пры кляштары існавала школа для дзяўчат, была невялікая бібліятэка, у якой налічвалася 26 кніг. У кляштары пастаянна знаходзіліся тры-чатыры законніцы, якія не мелі капліцы і хадзілі на набажэнствы ў касцёл езуітаў, які ў 1798 г. стаў мінскім кафедральным касцёлам [47].