Калі на лёс выпадае туберкулёз, чалавеку складана прыняць хваробу як данасць і заставацца стрыманым. Усё ж такі размова ідзе пра тыя самыя сухоты, якія стагоддзе з лішкам таму забіралі жыццё кожнага дзясятага жыхара Расійскай імперыі. І няхай сабе туберкулёз удалося ўзяць за цуглі за гэты час, ды небяспека заразіцца яго ўстойлівай да лекаў формай застаецца. Ад сухотаў памерлі Бялінскі і Чэхаў, Кафка і Багдановіч, некалі гэтая хвароба асацыявалася з арыстакратызмам і вытанчанасцю, з запалам да навукі і творчасці, са здольнасцю да глыбокіх перажыванняў. Цяпер сумны дыягназ пазбаўлены рамантычнага флёру і хутчэй асацыюецца з адсутнасцю дабрабыту ў жыцці хворага чалавека. Надта непрыемная хвароба – і фізічна чалавек пакутуе, і маральна таксама. А калі ўявіць сабе, што кожны з нас да 30 гадоў – ужо носьбіт палачкі Коха – яе ўзбуджальніка, то становіцца неяк не па сабе…