У першы год жыцця, як толькі немаўля пачынае пазнаваць твары, неабходнасць выжываць у стане поўнай залежнасці змушае яго востра адчуваць страх — страх быць кінутым, адпрэчаным. Гэта менавіта той від страху, які перыядычна ахоплівае нас на працягу ўсяго жыцця і перад якім мы адчуваем сябе практычна безабароннымі. Але вернемся да немаўляці. З’яўленне навыку пазнаваць людзей прыводзіць дзіця да найважнейшага адкрыцця: аказваецца, што пра яго ўвесь час клапоціцца адзін і той жа чалавек, яго мама, а гэта значыць, што згубіць яе асабліва небяспечна.