Цяпер я разумею, што цяга да дыялекталогіі, гаворак, запісу новых слоў ідзе менавіта адтуль. Сапраўды, чым яшчэ можна патлумачыць тую радасць, якая ўзнікае, калі чую ад сівога дзеда ў вёсцы пра “нараджэнне маленькіх кітоў” — гэта значыць, “катоў”, як кажуць на Піншчыне? Або калі ганяюся за такой незвычайнай з’явай, як вымаўленне “о” на месцы этымалагічнага “а” ў словах “настаўнік”, “браў”, “праўда”… І калі бабуля ў вёсцы ў Баранавіцкім раёне кажа, што сын “узёў” і пайшоў пасля школы вучыцца на “настоўніка”, я міжволі ўсміхаюся. Бо разумею, што знайшоў нетыповую для Брэстчыны фанетычную з’яву...