„…падобна таму, як звяры, блукаючы па пустыні, пазнаюць ямы свае, птушкі, лётаючыя ў паветры, ведаюць гнёзды свае; рыбы, плаваючыя па моры і ў рэках, чуюць віры свае; пчолы і ім падобныя, бароняць вуллі свае, — таксама ж і людзі, дзе нарадзіліся і ўскормлены па міласці Боскай, да таго ж месца вялікую ласку маюць“. Прысвячэнне ж кнігі ўразіла асабліва: „Землякам — памёршым, сучасным і будучым — прысвячаецца…“