Экспазіцыя займае дзве залы музея. Прастору вялікай залы арганізуе светлавая інсталяцыя і вобразныя фотаздымкі, якія, паводле задумы, увасабляюць эмацыйны кантэкст трагедыі. Кажучы шчыра, без тлумачальных тэкстаў выйсці на сэнсавую канкрэтыку даволі складана. Але нават той, хто кепска ўяўляе, што такое Халакост (хоць я і не магу ўявіць такога чалавека), адчуе ў гэтай прасторы няўтульнасць, дыскамфорт, трывогу. Але ўсё адно затрымліваешся, каб разгледзець фрагменты. Гэты зварот непасрэдна да пачуццяў, прамінаючы факталогію, расповед, прыём для нашай практыкі не асабліва характэрны. І, падаецца, не надта запатрабаваны. Тым больш цікава паглядзець, як ім карыстаюцца іншыя.