– Вочы яго свяціліся радасцю, на душы лёгкае хваляванне, колькі работы! Але зараз адно задавальненне, – гаворыць пра тыя імгненні ў жыцці Івана Іосіфавіча яго жонка Валянціна Арцёмаўна. Яна сама настаўніца, заўсёды была з ім разам, раіла, дапамагала, калі ён не паспяваў зрабіць сам. Яны пражылі доўгае і шчаслівае жыццё, вырасцілі дзяцей, дачакаліся ўнукаў і праўнукаў. Успамінаючы вёску, ён часта чытаў вершы.