Ногі падкошваліся, таму я абаперся аба шафу і сустрэў у люстэрку ўласны позірк. Халодны. Нежывы. Над левым сваім плячом я ўбачыў нашу з Марусяй сумесную фатаграфію, зробленую яшчэ да вяселля… у Сунічках. Мяне нібыта маланкай працяла ў той момант, калі ў памяці ўсплыла гэтая назва. Я ўсё зразумеў.