Але гэтак толькi здаецца. Дастаткова прытулiцца сьпiной да аблепленае шерымi рыштаваньнямi сьцяны старога францiшканскага кляштара цi пакласьцi далоню на халодныя ружовыя цаглiны раскiданага сапегаўскага замка, як адчуваеш, што адвечныя Гальшаны ўсё яшчэ жывуць сваiм самаiстым таемным жыцьцём, i ўсё яшчэ лунае лунае магутны жыцьцятворны дух над напаўзьнiшчанымi, але няскоранымi мурамi.