Ды лёс чалавечы ходзіць вельмі пакручастымі дарогамі. Зусім неспаxadдзявана сталася так, што Лявонцій апынуўся за тоўстымі сценамі Нясвіжскй езуіцкай калегіі, дзе ўсё жыло і дыхала нязломнай жалезнай апантанасцю Ігнація Лаёлы. Пан Леў Кукарэцкі, бацька Лявонція, трапіў у татарскі палон. Ездзіў ён па справах князёў Вішнявецкіх у чарназёмныя стэпы, якія пасля Люблінскай вуніі адышлі да Кароны. Там і заарканілі яго крымчакі і пагналі ў натоўпе ясыру ў Бахчысарай. Звычайна, за шляхотных палоннікаў яны патрабуюць выкуп і, атрымаўшы грошы, адпускаюць небаракаў дадому. Хто ж бедны і голы, не мае пенязяў, не мае багатых заступнікаў, вымушаны сем доўгіх гадоў гібець у няволі. Потым яго (калі дажыве!) таксама выпускаюць. Такая завядзёнка ў стэпавых драпежнікаў.