Недзе пад столлю гудзела надакучлiвая муха — дзерла цiшыню перапоўненага адзiнотай бальнiчнага пакоя. На тумбачцы атрутна дымiўся iмбрычак, i на бэжавыя сцены лiлi сiнь люмiне- сцэнтныя лямпы. Бутэлечкi з вадкасцю на высокiх жалезных штатывах адкiдвалi ценi на ложак, на якiм ляжаў хворы. Прасцiна варушылася ад частага i цяжкага дыхання, ад чаго няўрымслiвы статак штрыхоў i лiнiй з кожным выдыхам палахлiва разбягаўся па кутах невялiчкага пакоя i збiраўся з удыхам да купы. У адзiнае ў пакоi акно стомлена зазiралi таполi, пераплеценыя мiж сабою веццем, якое нечым нагадвала сашчэпленыя на грудзях кашчавыя пальцы хворага. За акном, калi ўглядацца, струменiлася жыццём вiрлiвая гарадская вулiца, але чалавека ў ложку гэта не цiкавiла ўжо, жыццё для яго звузiлася да памераў гэтага пакоя i ён, па ўсiм вiдаць, цярплiва змiрыўся з гэтым. Вусны хворага былi шчыльна сцiснутымi, а вочы нерухомымi i вiльготнымi: каму хочацца скарацца непазбежнасцi...[далей]