Напярэдадні вайны я вучылася ў Мінску. Улетку 1941 г. цяжка захварэў старэйшы брат Іван, яго адвезлі ў адну з мінскіх бальніц. Я некалькі разоў наведвала яго. А на світанні 22 чэрвеня горад палаў... Невядома, што здарылася з братам, ён так і загінуў без вестак. А я пешшу дабралася дадому. Ішла па занятай ворагам тэрыторыі, цяжкім, крывавым быў той шлях: бамбёжкі, смерць на кожным кроку.