— Па дарозе ў Мінск хлопчык у медыцынскай масцы ўвесь час ціха сядзеў на руках маці, — распавяла сп. Святлана. — А потым, стаміўшыся, нечакана адвёў яе рукі і прылёг на мае калені. Пранікнёным поглядам дзіця прасіла даць яму паляжаць… Бледны твар, на вачах — ні адной вейкі. І броваў няма…