А новыя суседзі аказаліся добрымі, працавітымі людзьмі. Яны рабілі ў будаўнічай арганізацыі. Часам і ў выхадныя дні былі ў клопатах – шабашылі. І тады занятак знаходзіўся і для суседа-пенсіянера. Фёдар Паўлавіч з ахвотай вазіўся з хлапчукамі: разам рыхтавалі абеды, гулялі ў парку, расказвалі розныя казкі, вучыліся чытаць і пісаць. Яны надта прывязаліся да дзеда Фёдара і лічылі яго сваім, прымалі за роднага.