Для мяне Аўстрыя ўвасоблена ў імперскай раскошы венскага барока, хваравітай пачуццёвасці сецэсіі, у музыцы Моцарта і жывапісе Клімта. Можа, для кагосьці гэта стэрэатыпы, але, заўважу, стэрэатыпы цудоўныя. Тое, што я пабачыў на выставе, ніяк, акрамя геаграфічнай прывязкі, з названым шэрагам не стасуецца, але дадае нейкія рысы да вобразу краіны. Пры гэтым аўстрыйская выстава ў канцэптуальным сэнсе ўспрымаецца як нешта знаёмае, як штосьці нібыта бачанае раней. Відаць таму, што зместам і формай яна не надта адрозніваецца ад шэрагу экспазіцый беларускіх мастакоў, якія ўжо ладзіліся ў гэтых сценах. У нашым мастацтве пры жаданні можна знайсці аналаг архітэктурным утопіям Альда Джаноці, “відэаскульптурам” Бернда Опла, фантомнаму фотажывапісу Біргіт Грашопф, віртуальнай алхіміі тандэма Маркус Ханакам — Расвіта Шулер, бязлюдным з даважкам містыкі краявідам Філіпа Швайгера.