Побач з экспазіцыяй выцінанкі дырэктара Навагрудскага раённага цэнтра рамёстваў Наталлі Клімко заўважаю таблічку: “Традыцыя выразання з паперы (выцінанка-выбіванка) у Навагрудскім раёне. Элемент нематэрыяльнай культурнай спадчыны Гродзенскай вобласці, занесены ў Нацыянальны інвентар Беларусі ў 2014 годзе”. Як высвятляецца, Наталля Аляксандраўна — адзіны ў Беларусі народны майстар, які валодае сакрэтамі мастацтва выбівання ажурных фіранак на паперы. Такімі фіранкамі пасля вайны ўпрыгожваліся вокны ў некаторых вёсках Навагрудчыны, гэтыя вырабы былі настолькі тонкай работы, што вонкава іх фактычна немагчыма было адрозніць ад фабрычнага гардзіннага палатна. Па словах Наталлі Аляксандраўны, мастацтвам выбівання ажурных фіранак маглі авалодаць далёка не ўсе майстры, а толькі самыя цярплівыя і вынаходлівыя з іх. Асноўны прынцып работы быў адзін (на паперу наносілася складаная ячэістая сетка, а потым на дошцы выбіваліся ўзоры), але прыладамі працы, апрача малатка, служылі розныя прадметы: стамескі, гільзы ад патронаў і нават расплюшчаныя цвікі. Гэтае мастацтва адрадзіла Ніна Пятроўна Шурак, якая была сведкай, як фіранкі-выбіванкі рабіла яе маці, а ўжо ад Ніны Пятроўны традыцыю пераняла Наталля Аляксандраўна. У 2009 годзе яна яшчэ паспела сказаць сваёй настаўніцы перад яе смерцю, што прадоўжыць яе справу, і пачула ў адказ: “Наташачка, я толькі так і думала, што ты будзеш выбіваць…” А сёння Ніна Пятроўна Шурак, мабыць, усцешана глядзіць з нябёс ужо на самых маленькіх прадаўжальнікаў традыцыі навагрудскай выбіванкі, выхаванцаў Наталлі Аляксандраўны Клімко, якія пасля заняткаў у Навагрудскай сярэдняй агульнаадукацыйнай школе з радасцю гавораць: “А цяпер мы ід зём на малаточак!”