...У Магілёўскім абласным краязнаўчым музеі праходзілі экскурсіі, іх праводзіла вядучы навуковы супрацоўнік Марына Тарасава. Да адной з іх (школьнікаў) далучыўся і Аляксандр Марчанка, які ўважліва слухаў Марыну Анатольеўну ды разглядаў экспанаты — у адрозненне ад большасці дзяцей, што бавілі час у сваіх гаджэтах. Падчас аднаго з кароткіх “антрактаў“ паміж групавымі наведваннямі мы пагутарылі са спадарыняй Тарасавай. (Дарэчы, у ходзе такіх даверлівых дыялогаў мы з Аляксандрам Анатольевічам мяняліся ролямі: ён выступаў у якасці “добрага следчага“, калі размова заходзіла аб дасягненнях устаноў, а я, ледзь гаворка тычылася праблем, прыкідваў на сябе адзежку “злога“, і наадварот. Марчанка нярэдка ў “допытах“ браў ініцыятыву на сябе, чым выгадна адрозніваўся ад большасці маіх папярэдніх “спадарожнікаў“ па вандраваннях.)