Вось і цяпер сядзіць дзед і пад спеў гэтых земнаводных пра жыццё разважае і свае вушы чароўнымі песнямі цешыць. А кваканне ўсё гучней і гучней ды такое неверагоднае і асаблівае, што здаецца, гэткага ніколі і не чуў раней. На душы ад яго спакой і адчуванне нейкага дзіўнага шчасця, як быццам крылы за плячыма выраслі і вось-вось паляцець можна. Як ў казцы якой, нават дрэвы і кусты ажылі і загайдалі сваімі галінкамі ў знак прывітання, а поўня зусім на дзявочы твар падобная стала і лагодна ўсміхнулася. Спеў жа працягваецца, і ўсё мілей сэрцу робіцца. I тут дзед зразумеў, што не кваканне гэта зусім, а музыка нейкая вельмі цудоўная, такая цудоўная, што адарвацца нельга, здаецца слухаў бы яе ўсё жыццё.