Апрача прыродаапісальных радкоў, зборнік багаты і на вершы-роздумы, вершы-успаміны аб маладосці. Многія з іх нясуць фальклорна-песенную афарбоўку, што надае яе радкам рухавасць, гуллівасць, гарэзлівасць і памяркоўнасць, а часам нейкую рамантычную наіўнасць. Але ўсё гэта не шкодзіць жанчыне выказаць свае ўласныя думкі ў рыфму ці без рыфмы, але ад душы шчыра і светла. І мае рацыю Міра Лукша, калі ў прадмове да зборніка сказала, што „у Веры Радзіванюк вялікая сувязь з усім, што жыве тут навакол – і людзьмі, і прыродай. І Вера піша, як дыхае”. Сапраўды, піша, як дыхае, а дыхае – бо жыве сваёй маленькай радзімай, а на радзіме павінна быць усё добра. І жанчына піша пра ўсё добрае. Клапоціцца паэтка, каб наша дабрыня была ўсюды прыкметнай і адчувальнай. Інакш нельга.