Цяжкая катаржная праца на працягу двух гадоў чакала Веру з Васілём у Германіі. Ім пашчасціла, што іх не разлучылі. Хоць гаспадары былі людзьмі няжорсткімі, але палёгкі і спачування ад іх ніколі чакаць не прыходзілася. Рукі ў чатырнаццацігадовай дзяўчынкі заўсёды былі ў крывавых мазалях, начамі “гудзела” спіна, балелі ногі. Няважна, якая пара года за акном – лета ці зіма – круглы год ніякай палёгкі: догляд за каровамі, свіннямі, агародам, назапашванне сена, нарыхтоўка дроў, абавязкі па доме: прыбіранне, мыццё посуду і бялізны. Малады арганізм заўсёды хацеў есці, бо прадуктаў, якія выдаваліся на тыдзень, было зусім мала.