Калейдаскоп “Інтэрната” ўвесь складаецца з сюррэалістычных мізансцэнаў, прачытаўшы якія, згадваеш іх зноў і зноў. Вось самотны мужчына, стомлены доўгім бадзяннем па прыфрантавой паласе, апынаецца ў поцемках разгромленага гатэля. Ён прабіраецца калідорам у пошуках кутка, дзе мог бы адпачыць. Ён адкрывае прачыненыя дзверы і бачыць жаночую вопратку, раскіданую па ложку. Ён кранае бялізну і адчувае, што тая яшчэ цёплая. Ён услухоўваецца і чуе, што дзяўчына прымае душ за сценкай. Герой вагаецца, ці застацца, каб павітацца з ёй, бо адчувае нейкую блізкасць праз дотык да яе цяпла на вопратцы. Нарэшце ён маўклівым ценем адступае ў цемру: ці то чалавек, ці то прывід. І ты ловіш сябе на думцы, што гэта адзіны натуральны крок.