Калісьці, гады тры таму назад, я брала на сябе дадатковы абавязак і амаль цэлы год штодзённа малілася пра пакліканні. Малілася я добра, таму веру, што Пан Бог выслухаў маю малітву і прыцягнуў хаця б адну “палымяную, высакародную душу” маладога чалавека, які зараз, па маіх падліках, знаходзіцца на малодшых курсах семінарыі. Вось яму, таму семінарысту, якога я вымаліла сабе на старасць, будучаму будаўніку Містычнага Цела Хрыстова, які хутка стане “соллю зямлі і святлом свету” (Папа Павел VI, які склаў малітву аб пакліканнях, быў яшчэ і паэтам, напэўна) адрасую гэты ліст.