Аляксандр Kiss: Я думаю, тут можна нават не дзяліць на адсоткі – павінна быць усё. Можна мець талент, але не разьвівацца, не старацца – і ў выніку проста пахаваць яго. А часьцяком, на жаль, бывае наадварот: чалавек заўзята працуе, а чагосьці ўсё ж такі не хапае… Насамрэч, ну шмат жа ў нашыя днi таленавітых музыкаў, але народ неахвотна ходзіць на іх канцэрты. Простаму народу патрэбна відовішча, а трапіць у ноты – гэта ўжо другі момант. Наконт гэтага ёсьць дастаткова яскравых прыкладаў, калі менш падрыхтаваныя ў тэхнічным i музычным плане выканаўцы прыцягваюць значна больш увагі і карыстаюцца папулярнасьцю і любоўю публікi, дзякуючы артыстызму i харызме. Я дапiваю каву, падмiгваю i пытаю: “Калі так істотна, каб выканаўца быў файным артыстам і ўмеў сябе прэзентаваць, дык значыцца, усё ж больш значную ролю сёньня адыгрывае творчая, арыгінальная падача?” Аляксандр няўпэўнена, але пагаджаецца: “Ну значыцца, здаецца, так, вось і атрымалася лагічная выснова”… Што я магу сказаць… Аляксандр Kiss, на мой погляд, адзiн з тых людзей, якi насамрэч аб’яднаў у сабе ўсе пералiчаныя якасьцi, што вылучаюць яго i як таленавiтага музыку, i як выдатнага артыста, i як чалавека, адданага плённай, карыснай працы. Сёньня Аляксандр на сваiм прыкладзе паказвае, як можна пасьпяхова самарэалiзавацца ў творчым плане i адначасова накiроўваць свае амбiцыi на нялёгкую справу навучаньня вялiкай колькасцi зацiкаўленых людзей i павялiчэньня ўсеагульнага ўзроўню музычнай адукаванасьцi, што ў вынiку можна разглядаць як велiзарны плюс для разьвiцьця i пашырэньня ўсёй беларускай рок-музычнай сцэны.