Увогуле, быў ён максімальна асцярожным, да чаго прывучаў і сваіх хлопцаў, бо не вельмі давяраў розным “знаёмым”. Асабліва тым, хто дужа выхваляўся сваёй смеласцю. Не любіў ён і паказны (фальшывы) патрыятызм, які раптам стаў папулярным, і на вачах ператвараўся ў шавінізм, асабліва ў Расіі. Хапала падобных “патрыётаў” і ў Беларусі, якія адкрыта хадзілі з “Пагонямі”, намаляванымі на куртках на ўсю спіну, і лаялі ўжо не бальшавікоў, а маскалёў. Ён такіх да сябе стараўся не падпускаць. Яны падаваліся яму правакатарамі, бо сваім паказным “гераізмам” маглі нарабіць толькі шкоды і адвярнуць ад нацыянальнай ідэі звычайных людзей. Больш за тое, яшчэ з гомельскай “Талакі”, ён засвоіў ісціну, што самыя “смелыя” ў падпольнай барацьбе якраз тыя, хто мае “дах” і не абы-дзе, а менавіта ў “органах”. Яны правакуюць іншых на неабдуманыя ўчынкі. І таму трэба баяцца не тых, хто асцярожнічае, а тых, хто празмерна актыўнічае і падбівае супольнікаў на “смеласць”. Гэта чыстая падстава… З часам ён пераканаўся, што не памыляўся. І сапраўды, самыя смелыя і рашучыя ўрэшце-рэшт і аказваліся правакатарамі. А з іншага боку – некаторыя з ціхмяных, што наведвалі паседжанні той жа “Талакі” ці “Тутэйшых”, таксама былі са “стукачоў”, бо прыходзілі сюды, як на працу – ім было нецікава, яны з цяжкасцю даседжвалі да канца і ажывалі толькі тады, калі можна было разыходзіцца, ісці дамоў…