Асабліва цёпла, з чалавечага пункту погляду, адгукаўся пра Ждана, Явіча і зусім маладога Зялёнкіна, які прыйшоў у вучылішча тады, калі Селіханаў прайшоў ужо трэці курс. Праўда, Зялёнкін вучылішча не закончыў: нястрымная мара стаць лётчыкам перамагла жаданне маляваць палотны. І самую апошнюю перадваенную сустрэчу з Міхаілам Міхайлавічам Сяргей Іванавіч таксама добра запомніў. Расказваў, як яны ўдвух, у вакзальным буфеце, так шумна і з ліхімі песнямі адзначылі ад’езд Зялёнкіна на вучобу ў Батайскую школу лётчыкаў-знішчальнікаў, што іх забрала міліцыя, і яны ноч вымушаны былі правесці ў каталажцы. А наступная сустрэча адбылася ўжо ў 1946-м у Мінску: тут Сяргей абмываў з сябрам Зорку Героя Савецкага Саюза, якую Зялёнкін атрымаў за подзвігі ў баях за Радзіму. І сябравалі яны, былыя франтавікі, доўга і моцна… Але так адбылося, што Зялёнкін, які ўсё пасляваеннае жыццё прысвяціў афармляльніцкаму мастацтву, перажыў скульптара на 15 гадоў…