— Займаўся ім, бо хацеў быць дужым. Марыў пра мараходнае вучылішча, матроскую форму з бесказыркай. Імкнуўся вучыцца, каб стаць мараком дальняга плавання. Захаплялі ўрокі гісторыі, што выкладаў дырэктар, былы франтавік Кузьма Клімаў, які прымаў удзел у вызваленні многіх беларускіх гарадоў і сёл ад нямецка-фашысцкіх акупантаў. Пасля выхаду на пенсію ён пераехаў у Мінск і быў намеснікам старшыні Беларускага савета ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны. Частымі гасцямі школы былі франтавікі, якія расказвалі пра змаганне з ворагам. Рыхтавалі канцэрты на такія сустрэчы, прымалі ўдзел у раённым і абласным аглядах школьнай самадзейнасці. Наш шматгалосы дзіцячы хор славіўся на Гомельшчыне. Выступалі і ў суседняй Ліцвінавіцкай школе, вядомай сваёю камунай. У першыя гады савецкай улады зямляк Панцеляймон Лепяшынскі звярнуўся да Леніна з просьбай паслаць яго ў родныя мясціны для стварэння школы-камуны для сялянскіх дзяцей. Пабудаваная па прынцыпе спалучэння навучання з карыснай працай, яна праіснавала каля года. Запомнілася экскурсія па мемарыяльным музеі імя Лепяшынскага. Уразілі рэчы, якія мелі непасрэднае дачыненне да жыцця сына праваслаўнага святара, які стаў вядомым рэвалюцыянерам.