Я помню тыя вёскі, напрыклад, у Брагінскім ці Нараўлянскім раёне, якія былі выселеныя, але куды потым вярнуліся іх жыхары. Яны не спытвалі дазволу ў дзяржавы. Яны вярталіся на сваю радзіму, бо не знайшлі супакою ў гарадах, куды іх перасялілі. Там для іх не былі створаны ўмовы, там для іх не было жыцця, дая кога яны прызвычаіліся. Многія перасяленцы скончылі жыццё самагубствам нават у Мінску. А многія вырашылі вярнуцца ў свае родня мясціны і да скону жыць там, дзе іх душа, дзе засталіся іх продкі. І жывуць там да сёння, хоць звар’яцелыя дзікі руйнуюць іх палеткі і сядзібы, а ваўкі могуць накінуцца нават удзень і нават пасярод вёскі ды загрызці насмерць.