У культуры, у якой часта мае перавагу тэхніка, ёсць штораз больш розных формаў смутку і адзіноты, у якія трапляе мноства людзей, у тым ліку і шмат моладзі. Выглядае, што будучыня знаходзіцца ў палоне няпэўнасці, якая не дазваляе дасягнуць стабільнасці. Таму часта ўзнікае пачуццё меланхоліі, суму і нуды, якія могуць паступова прывесці да роспачы. Нам патрэбны сведкі надзеі і сапраўднай радасці, каб адагнаць ілюзіі, якія абяцаюць лёгкае шчасце са штучным раем. Глыбокая пустка многіх асобаў можа быць запоўнена надзеяй, якую носім у сэрцы, і радасцю, што з яе вынікае. Існуе вялікая патрэба ў пазнанні радасці, якая аб’яўляецца ў сэрцы пад уздзеяннем міласэрнасці. Таму належна прымем словы Апостала: «Заўсёды радуйцеся ў Пану» (Флп 4, 4; пар. 1 Тэс 5, 16).