На пытанні тут адказваюць неахвотна. Усё ад таго, што канкурэнцыі сярод стракатых “прылаўкаў” ня зямлі проста няма – пакупнік свой тавар шукае сам. Законы рынка, канешне, своеасаблівыя… Гледачоў не любяць – усё ж гандлем людзі займаюцца, нават калі няма канкурэнцыі. Кожны гандляр “Поля цудаў” сам па сабе і сам за сябе. “Поле цудаў” пачынае працу з 8-мі раніцы. На першых аўтобусах ды электрычках з усіх канцоў Мінска і прыгарада сюды з’яджаюцца тыя, каму ёсць, што прапанаваць. Кантынгент гандляроў такі ж стракаты, як і тавар, які яны прадаюць – цыганы, алкашы, бабулькі-пенсіянеркі, аматары савецкага аўтапраму, калекцыянеры, рабяты, якія настальгуюць па Савецкім саюзе… Кошты зраніцы вышэйшыя, чым у канцы дня, таму што выбар шырэйшы. Выгандляваць нешта больш выгадна можна ў кепскае надвор’е – рынак жа пад адкрытым небам. “Поле цудаў” пачынае згортвацца дзесьці з 15-ай гадзіны.