У снежні 1862 г. ваенным начальнікам паўстанцкіх сіл Літвы і Беларусі Літоўскі правінцыйны камітэт прызначыў Зыгмунда Серакоўскага [6, с.291]. Яго палітычныя погляды сфарміраваліся пад уплывам ідэй расійскай дэмакратыі. Гэта яскрава адлюстроўваў план дзеянняў З. Серакоўскага, які, між іншым, прадугледжваў