Я вырабляю тэксты ў радасці і ў бядзе. Тэксту шукаю месца – там, невядома дзе. Будзе ён кім прыняты ці прачытаны кім – тое пакажуць даты, што праляцяць над ім. Тэкстам шукаю выйсця быццам з цянётаў дзён. Тэкст аблятае лісцем, як зарудзелы клён. Тэксты мае, што дзеці, прагнуць увагі ды ходзяць яны па свеце многія ўжо гады. Нехта прыстаў да дому, нехта і песняй стаў. Нехта бруіць нястомна ў чыстай рацэ між траў. Нехта ж бадзягам шэрым зноў да мяне прыйшоў, стукае ноччу ў дзверы скрозь аблачыны сноў.