Бацькі вучылі мяне паважаць лю-дзей працы. Упершыню пачула: радзіма пачыxadнаецца з зерня, кінутага ў раллю. І я з асаблівай павагай ставілася да сельскіх працаўнікоў. Неяк мне давялося назіраць, як зладжана працуюць жанчыны на ўборцы сена. Яны — такія прыгожыя ўсе, загарэлыя, у лёгкіх квяцістых сукенках. Працавалі ўвішна, з усіх бакоў чуліся жарты і смех. Здавалася, прырода нават радавалася за людзей. І што ярчэй свяціла сонца, паглядаючы на прыгажосць працы, чалавечых зносін, прыгажосць вясковага наваколля і натуральную жаноцкую прыгажосць. Як даўно тое было…