Адносіны царскіх уладаў да каталіцкага духавенства падчас і пасля паўстання найлепей адлюстраваны ў фондзе Магілёўскай рыма-каталіцкай кансісторыі (ф. 1781). У прыватнасці, найлепей тут магчыма прасачыць правядзенне рэпрэсіўных мерапрыемстваў супраць ксяндзоў, якія прынялі ўдзел у паўстанні, спачувалі яму альбо трапілі пад суд па падазронасці ў гэтым. Варта таксама заўважыць, што дакументы з гэтага фонда не дазваляюць скласці поўную карціну адносінаў каталіцкага духавенства да паўстання і з’яўляюцца ўрыўкавымі. Тут прадстаўлены пераважна разнастайныя асабовыя спісы ксяндзоў, іх фармулярныя спісы, рапарты каталіцкіх іерархаў і г.д.