Адзінае, чаго хапала ў адыходзячых часцях, — гэта жывой сілы. Часці папаўняліся за кошт далучэння невялікіх груп і асобных байцоў. Дывізія Кудзюрава на падыходзе да Лунінца налічвала звыш 5000 чалавек, зводны атрад Конанава меў каля 1000 чалавек, а атрады Асташэнкі і Дзмітрыева — па 700 — 800. Колькасць жа байцоў у асобных групах ніхто не падлічваў. Да гэтага часу ў самім горадзе сабралася шмат вайскоўцаў, што адсталі, не даехалі да сваіх часцей, збеглі з фронту і т.д., аб чым і паведамляў у Маскву сакратар райкама партыі.