Барыс тым часам сядзеў у бацькавай хаце. Яму хацелася есьці й ён шкадаваў, што стары не выняў з саней яго гасьцінец, дзе й пяршак. Ён стаяў ля акна, глядзеў на замеценую, бязьлюдную дарогу й трывожыўся за бацькоў, Маню й пляменьніка. Заўважыў, што мяцеліца, якая бушавала другія суткі, пачала сьціхаць, пасьвятлела.