Пасля вызвалення пачалі аднаўляць калгасы. Хто не спяшаўся ўступаць у калектыўную гаспадарку, таму адмервалі толькі маленькі кавалачак зямлі, сотак 30 усяго. З гэтага сям’ю не пракорміш, і людзі вымушаны былі ісці ў калгас. На досвітку, калі яшчэ і сонца не ўстала, на сваёй гаспадарцы працавалі, а потым на калгасную работу ішлі. Было і такое, што калі ў які дзень хтосьці застаўся дома, напрыклад, сваю бульбу капаць, то мог прыйсці брыгадзір і нават кашы паламаць. Падаткі плацілі і грашыма, і харчамі: малако, яйкі, свіную шкуру і шмат іншага здавалі дзяржаве. Адзенне для сябе выраблялі самі: ткалі палатно і шылі сарочкі, сукенкі і ўсё, што патрэбна. Нават суконныя світы мужчынам самі выраблялі. Каб жыць ды быць сытым, прыходзілася ўсім многа і цяжка працаваць. Але паступова жыццё наладжвалася, станавілася ўсё сытней і лягчэй.