Вядомы амерыканскі мастак Марк Дыён прапануе тэзу “музей як выкапень”. Гледачы бяруць ліхтарыкі ды выпраўляюцца даследаваць закінутую музейную прастору, літаральна набрынялую “пылам гісторыі”. Зразумела, іх увагу прыцягваюць тыя экспанаты, якія найбольш эфектна свецяцца ў цемры — хаця кожны разумее, што гэтыя косці з’яўляюцца “фэйкавымі”. Завіслы статус будынка, які раней быў цэнтрам навукі, аўтар выкарыстоўвае, каб выказаць скепсіс адносна вечнасці нашых ведаў — як выяўляецца, яны могуць састарвацца. І, да ўсяго, не такія ўжо і трывалыя.