Жорсткая праўда ў тым, што непоўнаспраўныя асобы нібы “схаваныя” у сваіх кватэрах ці інтэрнатах, дзе яны праводзяць абсалютную большасць свайго жыцця. Чаму так? У гэтага ёсць розныя прычыны. З аднаго боку, напрыклад, гэта непадрыхтаванасць і нежаданне самога нашага грамадства з павагай ставіцца да кагосьці, хто з’яўляецца іншым, не такім, як я сам. З іншага боку, самі людзі з абмежаванымі магчымасцямі ( і вельмі часта іх сем’і) маюць выпрацаваны бар’ер сарамлівасці і непаўнавартаснасці, які перашкаджае іх сацыяльнай адаптацыі. Праблема таксама і ў тым, што пасля заканчэння спецыялізаваных школ большасць з іх не мае магчымасці для далейшага навучання ці працы, а таму трапляе ў ізаляцыю. Асоба замыкаецца ў сабе, у яе падае самаацэнка, ўзрастае неўпэўненасць… Часта гэтыя з’явы звязаныя з адсутнасцю безбар’ернага асяроддзя: важныя сацыяльныя аб’екты (бальніцы, паліклінікі, дзяржаўныя і навучальныя ўстановы, крамы, транспарт, музеі, бібліятэкі) непрыстасаваныя для маламабільных груп насельніцтва. У выніку людзі з асаблівасцямі развіцця часта з’яўляюцца самотнымі і амаль не маюць шляхоў для самарэалізацыі, сацыяльных кантактаў і агульнага развіцця. Бацькоўскай любові бывае недастаткова для далейшага паўнавартаснага жыцця людзей з абмежаванымі магчымасцямі, якія маюць патрэбу ў кантактах з аднагодкамі, сябрамі, ва ўдзеле ў грамадскім жыцці.