Прызнаюся, на Машу я звярнула ўвагу, калі сама трапіла ў экстранную хірургію 2-й клінічнай бальніцы. Тонкія мае вены, у якія з ходу не патрапіць, тым больш студэнтам-практыкантам або старшакурснікам, якія падзарабляюць на дзяжурствах, паслужылі прычынай жадання расказаць пра яе. Да чаго ж юная, падумала я, калі Маша хутка і бязбольна для мяне паставіла кропельніцу. Таксама, мабыць, студэнтка. Але яна аказалася працэдурнай медыцынскай сястрой, якая цалкам асэнсавана паступіла ў каледж, каб пасля стаць урачом. Іншымі словамі, Маша — адна з тых, хто ў медыцыну прыйшоў па прызванні.