– Ніколі мы не думалі, што дачакаемся, што наш храм ажыве, расквітнее, будзе даведзены да ладу, колькі ж мы разам з ім адпакутавалі, – уступае ў размову Ірына Іванаўна Камёнка, дом якой суседнічае з царквою. – А прыйшоў наш айцец Генадзій, узяў усё ў свае рукі. Хіба ж можна пазнаць царкву, якая яшчэ шэсць гадоў назад была ў такім запусценні. А цяпер – прыгожая, як унутры, так і звонку, думаю, што такой прыгожай, як у нас царквы, нідзе няма, яшчэ і старадаўняй. Наш бацюшка і да нас так жа шаноўна адносіцца, з такой павагай, з такой любоўю.