Дзесьці на пачатку 1950-х гадоў адзін хлопец з вёскі Мар’яліва Мінскага раёну пераказваў сведчанні свайго брата, які перад самай вайною ўдзень пералез праз плот, схаваўся ў траве і з-за хмызняку бачыў, як прывезлі грузавік моцна збітых мужчынаў. З машыны іх выводзілі па адным, хто сам не мог ісці, таго цягнулі, падводзілі да вялікай яміны, ставілі да яе тварам, забівалі і кідалі ў яму. Прычым адзін энкавэдыст трымаў ахвяру за руку, а другі страляў з нагана ззаду ў патыліцу асуджанага і тут жа даваў яму выспятка.