У хуткім часе пасля знаёмства з Паўлінай Купала пераязджае ў Пецярбург, дзе вучыцца на агульнаадукацыйных курсах Аляксандра Чарняева пры Пецярбургскім універсітэце. А яна сама набывае веды ў віленскай жаночай гімназіі, пасля заканчэння якой восенню 1912 года таксама едзе ў Пецярбург, дзе ўладкоўваецца на Вышэйшыя камерцыйныя курсы. Паўліне было тады ўжо 19 гадоў, а Купале – 30. Вось з гэтага перыяду іх новых сустрэч і пачынаецца спектакль. Але не паказваецца, наколькі насычаным было жыццё зямляцтва беларускіх студэнтаў, да якога яны належалі. Своеасаблівым цэнтрам беларушчыны ў Пецярбургу была вялікая кватэра прафесара Браніслава Эпімах-Шыпілы на 4-й лініі Васільеўскага вострава, дзе збіраліся члены навукова-літаратурнага гуртка, сярод якіх былі і студэнты, і сталыя дзеячы беларускай культуры. Там жа жыў і Янка Купала, якому прафесар аказваў усялякую падтрымку. Паўліна Мядзёлка у сваёй кнізе прыводзіць шмат цікавых звестак пра тыя незабыўныя вечары, пранікнутыя духам беларускага адраджэння, на якіх, дарэчы, чытаўся тэкст Паўлінкі і адбывалася размеркаванне роляў. Пецярбургская прэм’ера Паўлінкі адбылася 9 лютага 1913 года, і праходзіла яна ў межах чарговай беларускай вечарыны.