Бязгучна варушыліся вусны, Савета ўспамінала маладосць, сябровак, суседзяў. Як бы ты далёка ні знаходзіўся, а карані цягнуць назад. І душа не збавілася ад нудоты і суму па дарагіх сэрцу мясцінах. Заканчваўся яшчэ адзін дзень чакання.