— Калі мядзведзь лез на дрэва, яна яму, натуральна, замінала. І ён пачынаў яе лапай адкідваць. Тая, канечне ж, вярталася, тады мядзведзь яшчэ мацней яе штурхаў і ў выніку мог нават забіцца самабіткай, якую сам і разгадаў, — працягвае экскурсію спадар Пятро. — А вось адна з самых рэдкіх на выставе рэчаў — гэта тагачаснае альпінісцкае прыстасаванне: лезіва са скуры лася. Борці часцей за ўсё ўсталёўвалі вельмі высока на дрэвах, і пры дапамозе такога лезіва бортнік падымаўся ўгору. Ніжняя частка дрэва гладкая, таму адзін канец перакідваўся праз дрэва і ён сам сябе падымаў. Вельмі прыгожая рэч, з арнаментаванай сядушкай. Цяпер яна захоўваецца ў фондах Лельчыцкага краязнаўчага музея.