Мая палавіна адышла ў вечнасць нявенчаная, неспавяданая, раптоўна. На яго і маім сумленні забойствы родных дзяцей. Гэта я спавядалася не адзін раз у гэтым страшным граху, усё думаючы, што Пан Бог ніколі не прабачыць мне, пакуль сам біскуп не сказаў, што Бог прабачыў мне, а я не давяраю Міласэрнасці Божай. Мае двое дзяцей раслі шмат хварэючы, як хварэлі і мы з мужам.