— Магчыма часам і занадта. Прытрымліваюся меркавання, што без бізуна і перніка ў сучаснай педагогіцы рабіць няма чаго. Праграмныя творы ў мяне чытаюць усе. Я заўсёды кажу сваім выхаванцам: немагчыма цікава пабудаваць нашу размову, калі твор не будзе прачытаны. Але ў той жа час што датычыцца дысцыпліны ў класе — ідэальнай на маіх уроках амаль ніколі няма. Я свядома пазбягаю гэтага. У савецкія часы прыкметай паспяховасці настаўніка была максімальная цішыня на ўроку, роўная пасадка вучняў; паварот улева, паварот управа — страшнае парушэнне. У мяне ўсё наадварот — у класе стаіць ажыўленае абмеркаванне, рабочы шум. А як іначай, калі вучні працуюць?..