Два тлустыя белыя гусi падазрона высунулi з хлеўчыка свае дзюбатыя галовы ды зноў зьнiклi ў цемры. Чорны, як смоль, сабака, што спаў на высокiм стозе сьвежага сена, узьняў галаву ды бязгучна забрахаў.У гонкай цiшынi было толькi вiдаць, як мерна адкрываецца ягоная пашча. На сьнежным схiле ля самага падножжа мураванае бажнiцы крывавымi кроплямi гарэлi памерзлыя ягады шыпчыны… Наваспаск.