КС: На карысць гэтаму працуе не толькі вайбер-чат: ёсць яшчэ і архітэктурныя фактары. Па-першае, мы імкнуліся захоўваць неабходную камерцыйную шчыльнасць забудовы, але пры гэтым максімальна зніжаць паверхавасць: у мурашніках людзі губляюць пачуццё блізкасці. Акрамя таго, сам забудоўшчык стварае нагоды сабрацца ўсім разам: святы, канцэрты. Людзі там знаёмяцца паміж сабой, а потым ўжо самастойна збіраюцца ў двары на шашлыкі. Важна сфарміраваць у людзей адчуванне, што дом, двор — гэта тваё, каб потым жыхары ўжо былі прывучаныя ўзаемадзейнічаць і не шкодзіць адно аднаму.