Прыехаў на дачу. Чую нейкае дзiўнае пастукванне. Адкуль яно iдзе? Кiнуў позiрк на акенца, а ў яго невялiкая вяртлявая пташка б’ецца. Ды так настойлiва калоцiць: адляцiць i зноў да шыбiны! Аказваецца, яна бачыць у акне сваё адлюстраванне... Хвiлiн, можа, з дзесятак працягвалася гэтае “стук-стук”. А потым раптоўна сцiхла, бо сонейка павярнулася i адлюстравання пташкi ўжо не стала вiдаць, i яна, заспакоеная, адляцела. А мне нечакана сумна стала без гэтага “стук-стук”...