Але акурат гэтае пытанне мяне, як пакупніка, хвалюе менш за ўсё. Я прыходжу ў білетныя касы з мэтай набыць квіток, зарыентаваўшыся ў тэатральным працэсе і абраўшы для сябе спектакль па густу, а не для таго, каб патрабаваць ад звыклага прадаўца білетаў разнастайныя брашуры, рады і дадатковыя звесткі – усю гэтую інфармацыю павінна мне даваць афіша! Але ж замест змястоўнай і яркай прапановы перада мной паўстаюць рэпертуарныя “атрады” А4 фармату са спісам спектакляў на месяц, якія многія людзі, асабліва са слабым зрокам, не заўсёды могуць нават прачытаць. Што і казаць, падобная рэклама робіць тэатральнае мастацтва цалкам не канкурэнтназдольным нават на фоне кінематографу, і замест праніклівай, душэўнай п’есы падштурхоўвае сузіраць чарговы прымітыўны амерыканскі фільм, проста таму, што яго афіша аказалася больш зразумелай і паабяцала шмат цікавага…