3. У мяне ёсць цэлы мех эпіграм, які я не магу друкаваць менавіта з-за самацэнзуры — не са страху. Тым больш што некага проста не хачу рэкламаваць эпіграмамі — нават рэзкая эпіграма можа аказацца большай рэкламай, чымсьці самыя вытанчаныя лёсткі… Мяне як пачынае несці, дык я забываюся на ўсё, а як пасля апомнюся, дык ужо позна… Бывае, думаеш: дарэмна напісаў, а пасля падумаеш — хай будзе!.. У мяне няма такой упэўненасці, што правільна зрабіў, калі нешта такое напісаў. Калі пішаш, дык думаеш, што дужа трэба, а як напішаш, дык думаеш: навошта? Асабліва як эпіграма пайшла і дайшла да таго, пра каго напісаў, і ўзняўся цэлы вэрхал.