Канечне, я зацікавіўся аўтарам. На вокладцы значылася: “Францішак Хлус, Марцін Юр”. Канечне, ні ў бібліятэках, ні ў кнігарнях ні пра якіх Хлусоў з Юрамі не ведалі. І вось праз шмат, шмат гадоў на адной з вечарын у кнігарні “Логвінаў” (у месцы, якое шмат у якіх сэнсах можа назваць сімвалам génération perdue) да мяне падышоў калега, у страшным выразе твару якога я адразу пазнаў вялікага пісьменніка. Ён сунуў мне ў руку адкрытую чацверыну крымскага каньяку (піць яго задоўга да 2014 года не было ахтунгам). І калі мы выкаўталі пляхар, павёў мяне на ганак. Тут цалкам прадказальна з ягонага палітона з’явілася яшчэ адна чацверына, і я, не прызвычаены да такога allegro, ветліва адмовіўся. Уладзіслаў, скруціўшы бутэльцы карак, дэманстратыўна паставіў яе на падваконне. За тры крокі ад нас перамінаўся патруль у пагонах: мы яўна нарываліся на адміністрацыйную адказнасць. “Давайце пойдзем унутр”, — прапанаваў я свайму новаму сябру. І тут ён, здаецца, зрабіўся на 10 сантыметраў вышэйшым.