Нават бясконцы пералік мае свае межы. І той, каго ўжо не выпадае назваць, няхай не крыўдуе: падчас канцэрта быў заўважаны кожны. А яшчэ пад шчымлівы спеў Кацярыны Дзегцяровай (Пожалуйста, не умирай З. Рамазанавай) тэатралы разам з артыстамі ўспомнілі тых, каго ўжо няма на сцэне і ў зямным жыцці, але чые вобразы засталіся ў неўміручай гісторыі мастацтва. Мы моўчкі ўглядаліся ў праекцыю на вялікім экране, пазнавалі ў чарадзе незабыўных твараў Міхаіла Вадзянога і Глікерыю Багданаву-Часнакову, Ніну Равінскую і Анатоля Касцецкага... Любоў мая — аперэта! Гэтае вакальнае прызнанне Наталлі Гайды, падтрыманае артыстамі хору, арганічна перайшло ў гімн тэатра з мюзікла У. Кандрусевіча Джулія. Разам з прымадоннай спявалі ўсе ўдзельнікі канцэрта. І сёй-той з гледачоў міжволі далучаў свой голас да гэтага ўрачыстага туцці.