Моцна ўражаны Эдманд на зьедлівы сьмех Ідаліі нічога не адказаў, а адышоў з панурым тварам і цэлы дзень нічога нікому не казаў. Неўзабаве пасьля таго, прабавіўшы, паводле свайго звычаю, час у тым самым Малым Замку і вяртаючыся з яго, я забылася на сваю кніжку, а знайшоўшы Эдмунда ў маёй гасьцёўні, папрасіла, каб ён схадзіў па яе, што ён тут жа зрабіў, але вярнуўся адтуль толькі праз некалькі гадзінаў. Зьбянтэжанасьць яго была гэткая вяліxadкая – калі ён мне аддаваў тую кніжку – што я ў яго спытала, ці ён ня хворы альбо ці не спаткаў яго зноў у тым самым месцы які-небудзь дух.