— Каб мне прапанавалі здымаць стужку толькі на мабільны тэлефон, я, напэўна, адмовіўся б. У прафесійным плане гэта вельмі нязручна — патрэбна яшчэ шмат прыстасаванняў, каб атрымаць прыстойную карцінку. У гэтым сэнсе агучаную прапанову трэба ўспрымаць не літаральна, а больш метафарычна, у сэнсе “сёння не патрэбны вялікія грошы, каб здымаць кіно”. Наогул, трэба быць дурнем, каб наўмысна здымаць кіно на мабільны тэлефон, калі гэтага не патрабуе стылістыка ці, напрыклад, не стаіць мэта трапіць на фестываль кшталту “Smartfilm”. Бо сёння якасная лічбавая тэхніка ёсць ў шырокім доступе і яе арэнда не так дорага каштуе. Куды больш важна ўлічваць мастацкі бок справы — без адпаведнай падрыхтоўкі, канцэпцыі ці сцэнарыя зрабіць добрае кіно наўрад ці атрымаецца. Але сапраўды, зняць самастойна стужку, якую потым можна паказаць у кінатэатры, сёння даволі проста. Напрыклад, расіянін Зміцер Калашнікаў зрабіў фільм “Дарога”. Ён зманціраваны з відэа, знятых аўтамабільнымі відэарэгістратарамі. Рэжысер наогул не працаваў з камерай, толькі сабраў увесь матэрыял, зманціраваў, а гэты фільм пасля трапіў на вялікі замежны фестываль.