— У час вайны мужчыны нашай вёскі падаліся да партызан у балоты. І дзед Ёва таксама быў там, дзе і захварэў на брушны тыф. Лячыць не было чым, і ён не выжыў. Бабуля Параска тулілася ў кухні сваёй хаты з двума дзецьмі, сынам Сяргеем і дачкой Валянцінай. У вялікім пакоі атабарыліся акупанты. Але вайна вайною, а жыццё дыктавала сваё. Сяргей у час акупацыі ажаніўся з дзяўчынай з суседняй вёскі Жолкіна. Нарадзілася ў іх дзяўчынка. Пасля вызвалення Чырвонай Арміяй нашых мясцін ад ворагаў у ліпені 1944 года гаспадара прызвалі на фронт, і пасля Перамогі яшчэ некалькі гадоў дапамагаў усталёўваць савецкую ўладу ў Прыбалтыцы. Вярнуўся дамоў у 1948 годзе і ўзначаліў паляводчую брыгаду. Нарадзіўся мой старэйшы брат Лёня, а праз два гады і я.