Бяда здарылася 12 мая 1944 года. Дзень быў ясны, цёплы. Партызаны абстралялі варожую машыну, трох забілі. Неўзабаве з вёскі Забалацце выехаў на танкетках — такія невялікія танкі — карны атрад. На сваім шляху фашысты забівалі ўсіх, каго сустракалі: лю—дзей, якія працавалі на сваіх участках зямлі, дзяцей, нават жывёлу. Карнікі рухаліся ў Рэпішча, і хутка гэта страшная вестка абляцела ўсю вёску. Бацькі схавалі сваіх дзяцей у бліндажы, а самі чакалі, што будзе далей. Неўзабаве ўсіх жыхароў сагналі на могілкі, акружылі з усіх бакоў, і толькі хацелі пачаць сваю брудную справу, як з—за гарушкі паказалася легкавая машына, у якой ехаў нямецкі гаўптман (па нашаму палкоўнік) з перакладчыкам. Гаўптман забараніў расстрэл, і перакладчык прамовіў: “Маеце сувязь з партызанамі — ідзіце збірайце галавешкі”. Азір—нуліся — вёска ўжо палае. З жахам усе падумалі пра дзяцей. Ад дыму ў бліндажах захлынуліся 32 чалавекі. Гэта была ўся вясковая моладзь”.