— Некалі трапіла я на адпачынак у санаторый, — расказвае яна. — Іду, бачу жанчыну, у якой на сарочцы прыгажэнны каўнер. Адразу думала падыйсці, спытацца, ці можна падобнае зрабіць уласнымі рукамі, але потым вырашыла, што ў мяне таксама каўнер не горшы! У выніку ўсё ж цікавасць і любоў да прыгажосці перамаглі, дагнала я гэтую жанчыну. Яна аказалася родам з Украіны, і ахвотна растлумачыла мне тэхніку пляцення такіх карункаў. Як высветлілася, для гэтага патрэбны спецыяльныя чаўнакі, якіх у нашай краіне на той час амаль нельга было дастаць. Тады я ўгаварыла гэтую жанчыну прадаць мне адзін з такіх чаўнакоў. А калі прыехала дадому, па яго схеме папрасіла мужа зрабіць нешта падобнае. І пачала па памяці спрабаваць сплесці карункі. Зразумела, што ў мяне нічога не атрымалася: у рукадзеллі заўсёды спачатку павінен быць перад вачыма ўзор. І тады я, хай і з вялікай цяжкасцю, але знайшла патрэбную кнігу. І работа пачалася.