Азірнуўшыся на гэтыя словы, мы ўбачылі суседа, які, прагнучы пераканацца на ўласныя вочы ў тым, пра што гэтак шмат ужо чуў, прыйшоў туды, апрануты ў зрэб’е, і некалькі гадзінаў, залёгшы, чакаў часу, калі мусіла зьявіцца тая здань. Мы падзівіліся ягонай адвазе. Нелегкаверны сусед пакляўся, што, хоць тым разам ён нічога ня бачыў, ён будзе да тае пары падпільноўваць упартага духа, аж пакуль яго ня высачыць. Мы ўсе прасілі яго, каб ён не пакідаў гэткай вартай пахвалы справы.