– Адаптавалася, – усміхаецца Ірына. – Спачатку, вядома, былі пэўныя цяжкасці. Збірала мэблю, каб абставіць выдзелены мне дом: усё ж не прывязеш з Віцебска, які адсюль за дзве з паловай сотні кіламетраў. Не ведала, як прыжывуся ў калектыве. Але гэта праблема таксама хутка адпала: сустрэлі цёпла, зараз адчуваю сябе сярод медперсаналу сваёй. Асаблівая падзяка Ганне Іванаўне Кушаль, якая адразу ўзяла нада мной апеку: падказвала па-мацярынску, вучыла, дапамагала ва ўсім. І зараз заўсёды магу звярнуцца да яе. Увогуле, вясковае жыццё для мяне не ў навіну – часта бывала на канікулах у сваёй бабулі ў Гомельскай вобласці – і мне падабаецца яго размераны ход, блізкасць да прыроды. Дастаткова вольнага часу на любімыя справы, кнігі, Інтэрнэт, хатнія клопаты. Хаця ёсць усё ж такі і мінусы: дрэнна дабірацца дадому, няма сябровак, бо ўся моладзь павыязджала вучыцца, жыць і працаваць у гарады.