Тым часам няпрошаныя госці перавярнулі жытло і наш панадворак: нават у дровах шукалі нейкую выбухоўку, зброю, атрутныя і хімічныя рэчывы, а ў пакоі, склепе і сенцах — забароненую літаратуру, капірографы, шклографы, пішучую машынку, каштоўныя металы, асабістыя бацькавы дакументы, лісты, чарнавікі з вершамі. Зламалі ўсе мае цацкі. Я плакаў, мне было іх шкада. Але ў выніку аказалася, што ў пратакол, акрамя папер, якія мала што значылі для следства, і занесці няма чаго. Толькі для лёсу майго бацькі гэта ўжо не мела ніякага значэння… Тады, натуральна, я мала што разумеў. Але вось апошні погляд таты запомніў на ўсё жыццё: ён за ўвесь час не прамовіў ні слова, толькі перад сыходам неяк вінавата усміхнуўся, кіўнуў галавой і сказаў, што ўсё будзе добра, і ён хутка вернецца… Маме дазволілі сабраць для таты сподняе, верхнюю вопратку, чаравікі, пасцельныя рэчы, скрутак з ежай. Калі яго вывелі, праз пару хвілін я пачуў рокат матора “чорнага варанка”, нейкія няўцямныя прыглушаныя галасы на вуліцы, і хутка ўсё сціхла. Больш я бацьку не бачыў, і, што з ім далей адбылося, не ведаў аж да 1953 года. Да яго рэабілітацыі ў 1956-м меў толькі пасведчанне Мінусінскага ЗАГСа пра тое, што бацька нібы памёр ад хваробы печані ў 1944 годзе. На памяць ад бацькі ў мяне амаль нічога не засталося. Захавалася толькі некалькі фотаздымкаў, партрэт-клішэ з публікацыяй вершаў 1926 года, а таксама два групавыя здымкі мінскага перыяду…”