Яе каханне па-мацярынску клапатлівая, абсалютна тутэйшая і знаходзіць сваё вышэйшую развіццё ў маленькім хлопчыка. Жыць для сябе яна не ўмее. У экранізацыі аповеду ёсць дэталь, калі Душачка просіць не прыбіраць са сцяны партрэты былых мужоў. Яна іх усіх любіць. Калі б яе мужыкі не паміралі, яна была б вернай жонкай для аднаго мужа. Заставацца ж адной, нікому не дапамагаць - для яе абсалютна чужародна, таму яна зноў ўлюблялася.