Паводле гістарычных сведчанняў, дуда на Беларусі з’явілася ў XV стагоддзі. І амаль да канца ХІХ стагоддзя жывая музыка з выкарыстаннем дуды была прыкметай багацця і заможнасці. Паслугі дудара каштавалі не танна! Звычайна яго запрашалі на вяселле ў якасці пасаджонага бацькі, выказваючы такім чынам дудару асаблівую павагу. Вяселле доўжылася каля тыдня і было сапраўдным выпрабаваннем для музыкаў. Існавала традыцыя: калі музычнае суправаджэнне вяселля прыйшлося даспадобы маладым, то нявеста павязвала на музычны інструмент стужку, якая была часткай яе вясельнага ўбору. І па колькасці прывязаных стужачак (або паяскоў) меркавалі аб якасці ігры музыканта або ўсяго ансамбля.