Выплюнутаму зусім інакш бачна ахінутыя вільготнымі прыцемкамі, загразлыя ў правальлях цёмных вуліцаў віленскія дамы (у той вечар я так бачыў). Здавалася, яны гатовыя напасьці з залогі. Здавалася, Вільня перастала дыхаць, стулілася ды сунялася ў панылым чаканьні. Чакалі шэрствыя помнікі, брудныя, выедзеныя дымам віленскія ліпы. Штосьці мусіла здарыцца, гэта добра разумелі абодва, заблукалыя ў нетрах старога гораду, вымачаныя ў дробным гарадзкім дажджы. Стаялі (цяпер стаім), чакалі, пакуль нешта здарыцца. Калі да нас прыб’ецца шабадраны мокры сабака (усе бяздомныя сабакі любяць Гедыміна, лічаць яго адзіным важаком і гаспадаром). Калі вецер раптам сьвісьне як птушка, а ў прадусе аблокаў зьявіцца помсьлівы месяц, пярэсты таемнымі крывымі знакамі. Але нічога не адбывалася, бяззубы кіт выплюнуў нас і забыўся.