Назаўтра Фабіян з кубкам кавы ў руках глядзіць згары на ранішняе мора, у якім уяўляе жаўток сонца, як лямпачку ў кубку ўвечары. Ён узіраецца і пачынае разумець, што ня хоча вяртацца, што мог бы і абысьціся без радзімы, такой, якой яна стала бяз рыцарскага герба, бяз грунвальдскага сьцяга, страціўшы апошнія адзнакі шляхетнасьці. Тут ня дома, але дома ён быў ні свой, ні чужы, не адчуваў сябе па-сапраўднаму патрэбным. Дома ўсё той жа безаблічны стан “насельніцтва”, агульнай масы, для якой ты незразумелы. Дый што такое радзіма? Калі яна топча твае ідэалы, пагарджае табой, топча сама сябе, не паважае сваю істоту, асобу, персону, страціла рэшткі гонару і годнасьці.