Праз гэты варушняк, праз пенсіянераў, якія на кожным рагу піхаюць табе пад нос духмяныя самаробныя піражкі, праз ходнікавы гандаль, праз міньёнаў нарэшце — з’яўляецца адчуванне, што час у Кіеве не стаіць на месцы, як у Мінску. Тут хуценька разумееш, што час — субстанцыя, якую вытвараюць людзі, іх мітусня. Я доўга шукаю варэнічную на Сафійскай вуліцы, у якой ладна павячэраў аднойчы ў 2014-м. На яе месцы — “Ветэранская піца”: кавярня, адкрытая жаўнерамі, што вярнуліся з зоны АТА. Пра варэнічную з цяжкасцю згадвае адзін з наведнікаў. Так, яна была тут. Здаецца. Тры гады — гэта як у пазамінулае стагоддзе зазіраць для іх. Я зайздрошчу іх дачыненням з часам.