Доўгі час пасля заканчэння тэхнікума мы з Шышко не бачыліся, і калі сустрэліся аднойчы выпадкова ў сталіцы напачатку 90-х, абодва моцна расхваляваліся. Тая сустрэча падарыла нам процьму прыемных настальгічных успамінаў пра цудоўныя часы нашага юнацтва. Затым Уладзік не раз запрашаў мяне да сябе ў госці на Бярэзіншчыну, дзе я спыняўся ў ягонай экзатычнай леснічоўцы, і ён з гонарам знаёміў мяне са сваімі ляснымі ўладаннямі. Уражанні мае былі проста неверагоднымі, бо хто ж не ведае, наколькі маляўнічыя тыя мясціны Беларусі.