Як па гадзіньніку, роўна а восьмай на сцэне зьявіліся першыя з выступоўцаў. Першае ж уражаньне — захапленьне вакалістам. Хлопцу такой зьнешнасьці і габарытаў упару ганяць на чопперы, вымушаючы чырванець увесь склад “Сыноў Анархіі” цалкам. Бачылі вакаліста Texas Hippi Coalition? Вось уявіце, што ён носіцца па сцэне зь гітарай у руках, скача як самы што ня ёсьць пост-хардкоршчык і пры тым выдатна выдае і скрым, і чыстыя сьпевы. Само музло гурта даволі просьценькае і ня тое каб вельмі арыгінальнае, але ж харызма вакаліста і жвавасьць музыкаў робяць сваю справу і літаральна зь першага трэку хістаюць залу. За свой кароткі сэт італійцы пасьпелі разагрэць залу, адыграць насычаную праграму, уціснуць драм-сола і пагутарыць з натоўпам. Пасьля, шчодра раскідаўшы са сцэны бубновыя палачкі і медыятары, музыкі разьвітваюцца зь Менскам. Забягаючы наперад – для шматлікіх слухачоў, як і для мяне, выступ Elyne стаў лепшай часткай канцэрту, і асабліва ўразіў моцным голасам вакаліста.