Аднак ёсць тварэнні рук чалавечых, якіх не бярэ час, не ганьбіць пражытае, не кранае забыццё. Яны – як незмаўкальныя званы летапіснай Нямігі, што голасам сваім абуджаюць нашу памяць і годнасць, заклікаюць пабыць у гасцях у вечнасці. 3 гадамі яны – як настоены на водары гісторыі жыццядайны напой, што дае сілу і моц пакаленням за пакаленнямі беларусаў. Час надае ім усё большай агранкі, каштоўнасці і самабытнасці.