Як на мяне, то адсюль і вынікае той вобраз, які мог бы найяскравей выявіць сутнасьць Анатолевай паэзіі, зрабіцца ягоным сімвалам… Раскрыжаванае сэрца ў вагні, праз якое прарасьлі парасткі жыта. Калі ж, напрыклад, увасабляць яго ў камені ці мармуры, то на мейсцы сэрца цалкам можа быць рука паэта, прыбітая ды крыжа ды агорнутая полымем, з прарослымі праз далонь каласамі. Зрэшты, няхай лепей словы застануцца на паперы.