Апынуўшыся ў Прудку, герой замыкаецца на сваім унутраным космасе. Так, нас могуць спрабаваць пераканаць у тым, што ён наадварот раскрывае навакольны свет. Але часцей за ўсё сцэны выглядаюць як спробы зазірнуць у глыбіню старога гнілога калодзежа, у глыбіню сябе. Усюды героя акружае суцэльны космас, таму што ён адчувае сувязь з навакольным светам.