Але і аднавіўшы горад, гараджане не здолелі зрабіць высноваў з падзей рускай акупацыі: сам замак, а таксама новыя абарончыя бастыёны, якімі Менск быў абведзены ў сваіх тагачасных межах, не ўтрымліваліся гараджанамі ў належным стане. Хронікі паведамляюць пра канфлікты паміж дзяржаўнай уладай, якая патрабавала догляду дзяржаўнага замка, і гараджанамі, якія актыўна асвойвалі абарончыя абекты, бастыёны і валы, разбуралі, забудоўвалі іх і прыстасоўвалі пад свае надзённыя патрэбы. У выніку тыя ж рускія афіцэры, што вярнуліся сюды зноў у 1770-я гг. (і цяпер – надоўга), адзначалі ў данясенні імператрыцы непрыдатнасць і запушчанасць тутэйшых умацаванняў (верагодна, гэта тычылася і Замчышча). Расійскія горадабудаўнічыя планы 1790-х гг. ужо прадугледжвалі правядзенне новай вуліцы праз Замчышча, пашырэнне праёмаў у валах. І вось праз дваццаць год мясцовыя жыхары, старанна засвойваючы нязвыклыя для іх мяккія гукі ў словах царьчелядина і орёл сваімі ж рукамі руйнавалі рэшткі старажытных валоў, збудаваных прадзедамі, расчышчалі іх пад новыя праекты чужынскай губернскай адміністрацыі. Малюнкі Язэпа Драздовіча трапна перадаюць атмасферу гэтага месца і ў больш познія часы: руіны і ламачча, архітэктурная драбяза як знак здрабнення саміх мясцовых людзей... 