А. Васіль узгадвае ў сваіх успамінах: Неспадзявана хутка прамінулі мне мае 10 гадоў пакарання, і вось мае ногі зноў ходзяць па вуліцах роднага Львова. Пасля вызвалення з лагераў а. Васіль наведвае віцэпротаігумена Філімона Курчабу, заязджае да розных знаёмых і братоў з Кангрэгацыі рэдэмптарыстаў. У часы глыбокага падполля і пераследу Грэка-Каталіцкай Царквы а. Васіль вучыць таемна маладых семінарыстаў, служыць Літургію ў прыватных дамах, займаецца духоўным провадам сясцёр-базылянак.