Неўзабаве маленькая хаціна гудзела галасамі. Усе радаваліся таму, што і гэты чалавек паправіцца, устане на ногі і яшчэ пажыве на белым свеце, парадуецца жыццю. Найболей радаваўся, ведама ж, дружыннік. Цяпер ён не адыходзіў ад ваяводы ні на крок. Падаваў, адносіў, падтрымліваў знясіленага яшчэ хворага, і ўвесь час яны гаманілі. На першы погляд магло падацца, што абодва былі радыя магчымасці выгаварыцца. Тут не трэба было некага баяцца, ніхто не віжаваў, не падглядваў.