– Я ўжо спрабаваў на гэта адказаць. Справа і ў характары, і ў гістарычных абставінах, і ўзаемаадносінах з уладай. Гэта бясследна не праходзіць. Тое, што у нас так доўга не было сваёй дзяржаўнасці, таксама мела вялікае значэнне. Тое, што рабілася ў 1937 годзе і раней, адбывалася пад лозунгам дзяржаўных інтарэсаў, а праводзіла гэта ўлада. У той жа Расіі, і нейкі час на Украіне, быў вопыт самастойнага дзяржаўнага існавання. Мы таксама мелі вопыт Вялікага Княства Літоўскага, але гэта было даўно. А ў іх быў вопыт, які памятаўся праз пакаленне. У іх было разуменне, што часам трэба супраціўляцца. А ў нас, на жаль, гэтага яшчэ не было. У 20-я гады толькі пачаліся закладацца гэтыя настроі, праходзіла беларусізацыя, адбыўся ўсплеск талентаў.