А з бананам усё аказалася вельмі трывіяльна: гэта быў проста падарунак. Так бы мовіць, падсаладзіць наша несалодкае жыццё, стварыць альтэрнатыву тым несалодкім думкам, на якія правакуе спектакль. Цікава, што сам рэжысёр, як высветлілася, імкнуўся зрабіць “…Стужку” ўсё ж аптымістычнай напрыканцы, але гэта наўрад ці “чыталася”. Бракавала і больш распрацаванай унутранай драматургіі. Але ўжо сам зварот да такой глыбока філасофскай тэмы сведчыў, што наша моладзь па сваіх памкненнях больш сталая, чым мы яе сабе, магчыма, уяўляем.