Так, існуе шмат людзей, якія вераць у розных бажкоў і думаюць, што ня маюць патрэбы ў каранях, у падмурку, якім зьяўляюцца не яны самі. Яны жадаюць вырашаць самастойна дзе праўда, а дзе не, дзе дабро, а дзе зло, дзе справядлівасьць, а дзе несправядлівасьць; жадаюць вырашаць, хто годны жыцьця, а каго можна прынесьці на алтар іншых персьпектываў; якія робяць крок за крокам, ня ведаючы маршруту і кіруючыся толькі ўласнымі часовымі імпульсамі. Такія спакусы заўсёды прысутныя. Важна ведаць пра іх, бо ў рэальнасьці яны вядуць да існаваньня без гарызонтаў, да свабоды бяз Бога. Мы, аднак, добра ведаем, што былі створаныя свабоднымі, на падабенства Бога, бо зьяўляемся тымі, хто шукае праўду і дабро, адказваем за нашыя дзеі, крэатыўна клапоцімся пра ўсё, што створана. Бог хоча, каб мы былі Яго адказнымі слухачамі, здольнымі на дыялог і любоў да Яго. Праз Хрыста мы можам па-сапраўднаму быць імі, і укаранёныя ў Ім, даць крылы нашай свабодзе. Ці ня гэта галоўная прычына нашай радасьці? Ці ня гэта тая добрая глеба, на якой варта будаваць цывілізацыю любові і жыцьця, у якой кожны чалавек можа стаць больш чалавечным?”