Каб увайсці ў свет Жакевіча, трэба ведаць пароль. Для мяне ён адкрыўся проста – “Вілія”. Рака майго дзяцінства. Непрадказальная, каварная, загадкавая і казачна прыгожая. Яна нідзе не цячэ спакойнай шырокай плынню, бо ўвесь час віляе, выгінаецца, пятляе, нібы не можа вызначыцца з курсам на гэтых геаграфічных шыротах, дзе рэчкі строга падзяліліся на тыя, што бягуць на поўнач, і тыя, што даюць пачатак магутным водным артэрыям, якія сілкуюць паўднёвыя моры. Лёс няўхільна штурхае яе да Нёмана, злучыўшыся з якім яна можа годна і даволі хутка данесці свае воды да Балтыкі. Але, мусіць, набраўшыся магутнай энергіі мясцовых крыніц і адчуваючы ў сабе большыя сілы для падарожжа цікавейшага, больш працяглага і прыгодніцкага, яна, як авантурная жанчына, змагаецца з планідай, бясконца шукае магчымасць ісці сваім курсам, але так і не здолеўшы перамагчы наканаванае, ахвярна патанае ў абдымках сівога Нёмана.