Напішу банальнае. Памятаеце, як Маленькі прынц кожны дзень прыводзіў у парадак сваю планету? Так і вялікія ды маленькія людзі ад беларускай культуры кожны дзень паліваюць ды чысцяць яе, ахоўваюць ад скразнякоў. Часам у запале я нападаў на іх, ледзь не крычучы, маўляў, ну як так можна, за такую зарплату, ды ўкладваючы ўласныя грошы, душу, нервы, ну каму гэта трэба?! Яны, гледзячы на мяне прыгожымі, яснымі, стомленымі вачыма, вельмі спакойна і нават неяк здзіўлена (або пакрыўджана) адказвалі: “Нам, нашым дзецям, Беларусі”. Дзякуй, “Культура”, што пазнаёміла мяне з гэтымі людзьмі. Хай гэта прагучыць пафасна, але пасля такіх сустрэч на навакольнае я стаў глядзець крыху інакш, з вялікім аптымізмам, ці што?