— Стала цямнець сярод белага дня. Хацела пайсці закрыць парнічок, але вецер падняўся такі, што ледзь паспела дзверы хаты зашчапіць на кручок. Схавалася на кухні. Усё трашчала, грымела. Сыпаліся шкло і шыфер. Ад агароду нічога не засталося: ні бульбы, ні цыбулі. Колькі жыву, такога не бачыла. Прыехалі во два сыны, зяць, унукі. Вокны зашклілі, страху ладзяць. Сын шыфер на гараж купляў, але цяпер аддаў мне. Кажа, што гараж пачакае.