Насуперак хваробе Людміла Русава поўнілася асаблівай сілай і вітальнасьцю, якая ня проста высьвечвала мяжу паміж быцьцём і адсутнасьцю, але пэўным чынам падкрэсьлівала морак мясцовай прасторы. Патэнцыял і практычныя дзеяньні мастачкі былі шырэйшыя за гарызонт магчымасьцяў беларускага арт-поля. І калі вярнуцца да закранутай на пачатку тэмы рэалізацыі жанчыны ў творчым асяродку, можна сьцьвярджаць пэўна — мастачка зьяўлялася карэннай постацьцю й імпульсам беларускай неафіцыйнасьці з канца 1970-х. А потым ейнае зьнікненьне з публічнай прасторы чарговы раз прадэманстравала нашую мэнтальную бяспамятнасьць. У кантэксьце Беларусі з гістарычнага наратыву зьнікаюць ня толькі жаночыя імёны, а ў прынцыпе ўсё, што рабіла мінулае пакаленьне. Гэтая хвароба на абнуленьне й схільнасьць да вечнага пачатку зводзяць да мінімуму магчымасьці камунікацыі, пераемнасьці, літаральна выпальваюць поле, правакуючы дыскурс адсутнасьці.