Хто вінаваты ў тым, што саду няма? Мы ўсе разам прыклалі рукі да яго знішчэння. І тыя, хто вывозіў смецце ў сад і рабіў з яго смяцярнік, і тыя, хто страсаў зусім зялёныя яблыкі на здачу, каб купіць віна, і тыя, хто бачыў усё гэта і не спыніў, і тыя, хто павінен быў шукаць іншае выйсце, чым закапаць сад. Не магло не быць іншага выйсця! Шмат можна знайсці апраўданняў і прычын, але душа, сэрца і розум не хочуць мірыцца з гэтым. Не можна растлумачыць нават самому сабе. У народзе яблыня лічыцца святым дрэвам. Ссекчы яблыню — вялікі грэх. А тут — 25 га! А чаму не папрасіць было дапамогі ў людзей?! Трэба было біць трывогу! Людзі б склаліся і нанялі б вартаўніка, нават і дапамаглі б агародзіць, зрабіць сховішча для яблык. А яшчэ можна было б раздаць сад па вуліцах, каб кожная даглядала свой участак. А тую частку, што бліжэй да школы, аддаць школе, напрыклад. А чаму б не правесці суботнік па ўборцы саду. Куды-куды, а ў сад людзі пайшлі б! Ды што ўжо гаварыць! Толькі сэрца вярэдзіць! Няма саду — няма і праблем. Вось і ўсё тут.