…Што было потым. Анічога. Сяк-так яны абмылі кроў, апрануліся, ня гледзячы адно на адное, моўчкі, нібыта саромеючыся, сабралі рэчы, намёт, пайшлі на станцыю. За ўсю дарогу не перакінуліся ні словам. Марыйка толькі дрыжэла, усё не магла сагрэцца. Калі прыехалі ў Менск быў вечар – што добра, бо людзі не зважалі на іх – узялі таксоўку… Калі разьвітваліся ля пад’езду – Марыйка заплакала… Ён пастаяў трохі побач, а потым павярнуўся і пайшоў… А што ён мог зрабіць? Супакойваць яе – дык любыя словы выклікалі б толькі істэрыку…