Усё гэта аніяк не вяжацца з нашым цяперашнім уяўленнем пра тое, што народнае мастацтва павіннае быць яркім, дэкаратыўным, вітальным. У нас былі іншыя ўяўленні пра “прыгожае”. У нас было стрымана, натуральна, дастаткова. Такі канон. І тут паўстае праблема яго канвертацыі ў друкаваную карцінку, праблема прэзентацыі, альбо “падачы”. Эфектная падача такога “далікатнага“ матэрыялу патрабуе дакладнай колераперадачы, высокай якасці друку і іншых спецыяльных захадаў. Такія тэхнічныя мажлівасці з’явіліся зусім нядаўна. Графічна ўвасобіць такую эстэтыку таксама няпроста: яна ўступае ў канфлікт з законамі ілюстрацыі, якія прыўносяць свае карэктывы, дадаюць кантрастнасці і насычанасці.