Гаворачы пра сутыкненне старога і новага ў “Літштудыях”, варта ўсё ж разумець, што кніга не ёсць другім выданнем “Каментароў”. Хутчэй, гэта вельмі акуратна складзеная тэарэтычная работа, дзе ёсць яўная і даволі строгая кампазіцыя, што дазволіла аўтару без шкадавання адкінуць многія тэксты 1999 года, якія гэтай кампазіцыі не пасавалі. Асноўным героем, прадметам і аб’ектам “Літштудыяў” я б назваў беларускі мастацкі час — з’явішча зусім яшчэ мала даследаванае, і Лявон Юрэвіч кладзе такім парадкам у азначаную галіну літаратуразнаўства прыстойную цагліну, калі не сказаць — залівае фундамент. Найвыдатнейшым чынам у гэтую ідэю кладуцца ягоныя колішнія, яшчэ аспіранцка-“метрапольныя” працы па гістарычнай прозе (Дыла, Ластоўскі). Але дзе час, там і бясчассе, трансцэндэнцыя, тагасвет — і зноў жа прывабна выглядаюць у гэтым святле дэманы і страхі жыцця Янкі Юхнаўца, Святаслава Каўша, апалагет надчасавага эратызму Рыгор Крушына.