У фінале размовы гаворка зайшла пра музычную адукацыю наогул. Спадар Маерс мяркуе, што навучальных устаноў, якія рыхтуюць музыкантаў, у Беларусі занадта шмат, што два каледжы на вобласць — гэта перабор. Яму зразумелая цяга дзяцей і іх бацькоў да мастацтва ў дадзеным кантэксце, але ў выніку ВНУ ды ССНУ выпускаюць такую колькасць спецыялістаў, якую рэспубліка “пераварыць” не можа — няма патрэбы ў такім іх ліку ўстановам культуры. Адпаведна, не трэба столькі выкладчыкаў. Згадаў Ян і пра вельмі дрэнныя наступствы для псіхалогіі чалавека, калі “сярэднестатыстычным” студэнтам “намаўляецца” няправільнае ўяўленне аб іх непаўторнасці ды неабходнасці. На выхадзе яны — незапатрабаваныя ў рэальнасці або няздольныя ў сілу адсутнасці ў іх іскры божай даць якасныя веды іншым — расчароўваюцца ў атрыманай прафесіі і кідаюць яе, і ў іншым жыццi адаптавацца ім складана. Пакутуе і культура ў цэлым, асабліва ў глыбінцы, куды далёка не ўсе маладыя спецыялісты імкнуцца з запаленым сэрцам. Настаўнікі цалкам падзялілі меркаванне Яна, што ў сярэдніх ды вышэйшых навучальных установах, якія маюць дачыненне да музыкі, павінны вучыцца толькі таленавітыя людзі, што з “струменевым” навучаннем на такім узроўні трэба нешта рабіць.