Аніякіх абмежаванняў я не ведала. І па гораду свабодна хадзіла, і ежа ў мяне заўжды была. Ды не проста я паесці магла. Мы з маёй напарніцай Лідай набіралі ў рэстарацыі ежы і ўвечары насілі яе дзяўчынам з нашай вёскі, якія працавалі на хвабрыцы ды ў бараках жылі.