Творчасць Янкі Купалы прынята падзяляць на два адрозных, калі не супрацьлеглых перыяда. І ўмоўнай мяжой паміж імі з’яўляецца спроба самагубства паэта ў 1930 г. Да гэтага Янка Купала,– красамоўны пясняр беларушчыны, удумлівы, лірычны, алегарычны. Апасля – здранцвелы і разважлівы бальшавіцкі аратар. Паездка паэта на Барысаўшчыну прайшлася на другі перыяд яго жыцця і творчасці, калі Янку Купалу, пад пагрозай бальшавіцкіх рэпрэсій, прыйшлося ўвасобіцца ў аблічча Янкі Зносака, прыстасаванца з яго ж “Тутэйшых”. Гэтае няпростае рашэнне, прынятае насуперак уласнай волі, немагчыма адчуць, прачытаць у творах, напісаных у 1934 г.: яны выключна стэрыльныя, прасякнутыя ідэалагізацыяй бальшавіцкага ладу і дзяржаўным мысленнем.