Ухваляючы вучаніц (а сярод тых, хто здавалі залік — толькі адзін хлопец), Мікола Козенка выказаў думку, што каб яны наведвалі тэматычныя танцавальныя вечарыны, то былі б там самымі папулярнымі дамамі. Але калі танец асацыюецца ў гэтых студэнтак са сферамі вучобы ды, у будучыні, працы, ці захочуць яны таньчыць яшчэ і ў вольны час? І ці будзе прафесійнай танцорцы цікава на такой імпрэзе? Ды і на вечарынах сцэнічныя выкрутасы з падгукваннямі не вітаюцца. Вось для хлопца — так, уменне прафесійна “весці” партнёрку будзе неаспрэчным плюсам і на сцэне, і на нефармальнай вечарыне. Такі вось атрымліваецца гендарны дысбаланс. Хачу заўважыць, што знаёмыя хлопцы, якія даўней маглі быць зусім “ніякімі” танцорамі, пасля заняткаў Міколы Козенкі з “ніякіх” становяцца танцорамі добрымі. Дык што ўжо казаць пра студэнтаў — будучых прафесіяналаў! Арыентацыя на сцэнічнасць, дарэчы, — гэта рыса не толькі ўніверсітэцкай адукацыі. Танцавальныя школы па самых розных кірунках (лацінаамерыканскія танцы, ірландскія, бальныя) выразна падзяляюцца на тыя, што рыхтуюць танцораў на конкурсы, і на тыя, што вучаць таньчыць “для сябе”, даюць азы “сацыяльных танцаў”, каб чалавек добра пачуваўся на вечарыне.