Нельга сказаць, што ў кнізе ўсё памылкова. Часткі, якія распавядаюць пра народнае хрысціянства, традыцыйны каляндар, звычаі, павер’і, сакральную геаграфію і іншыя рэаліі “этнаграфічны часоў”, збольшага адпавядаюць рэчаіснасці, аднак, як ужо адзначалася, гэта не можна разглядаць як язычніцтва старажытных беларусаў. Часам сапраўдная і цікавая інфармацыя проста губляецца на тле астатняга, а не абазнаны ў тэме чытач проста не зможа адрозніць сапраўднае ад памылковага. І тут толькі зноў можна пашкадаваць аб адсутнасці спасылак на крыніцы. Немагчыма апісаць усе моманты, бо тады рэцэнзія павялічыцца да памераў кнігі. “Язычніцтва старажытных беларусаў”, на жаль, падхапіла “хваробу” многіх папулярных выданняў на тэму паганства. Папулярны характар кнігі не мусіць азначаць ненавуковасць. У жаданні зрабіць папулярны, просты, сціслы, цікавы, масавы прадукт, атрымаўся няякасны вынік. Кніга не можа быць падручнікам-уводзінамі ў язычніцтва, бо занадта спрэчнага ўтрымлівае на сваіх старонках. І з жалем прыходзіцца канстатаваць, што кнігі пра язычніцтва ў Беларусі застаюцца на ўзроўні ХІХ стагоддзя, калі замест выкарыстання новых падыходаў і новай інфармацыі, аўтары працягваюць пераказ старых тэкстаў і ідуць па шляху міфатворчасці.