— Што вы стрыкаеце нас, такіх старых і страшных? — супраціўлялася цётка Сцефаніда фатаграфавацца. Але ж мы настойвалі. Даведаліся ад гэтых абаяльных працаўніц, што адшчыравалі яны даўно ў калгасе на вырошчванні кок-сагызу, і ў лясніцтве, і на чыгунцы. Цяпер вось, седзячы ў двары дома непадалёк ад чыгуначнай станцыі, матулі нібыта чакаюць здалёку сыночкаў: Станіслава Людвікаўна — Міколу з Ізраіля, а Сцефаніда Станіславаўна — Сяргея з расійскага Рыбінска...