Дарэчы, развіццё сучасных тэхналогій дапамагло навукоўцам зразумець, як функцыянуе і развіваецца чалавечы мозг. Праведзена шмат даследаванняў у гэтым кірунку, і іх вынікі паставілі пад сумненне той дыягнастычны інструментарый, які традыцыйна выкарыстоўваўся для ўстанаўлення разумовай адсталасці. Некаторыя спецыялісты сёння лічаць, што тое парушэнне, з-за якога мы лічым чалавека разумова адсталым, зяўляецца проста асаблівасцю яго мыслення. І несправядліва, калі дзіця, якое мае пэўныя асаблівасці мыслення, займаецца тымі відамі дзейнасці, якія яго мала стымулююць і не развіваюць. Нават калі дзіця не можа засвоіць у поўным абёме тое, што патрабуецца, педагогі павінны рабіць усё магчымае для таго, каб яно развівала свае здольнасці. Іншымі словамі, неабходна ставіць аднолькавыя адукацыйныя мэты і задачы для ўсіх дзяцей, незалежна ад парушэнняў. Пры такім падыходзе, зразумела, павышаюцца патрабаванні да настаўніка, які працуе з дзіцем, да яго майстэрства, крэатыўнасці, магчымасцяў выкарыстоўваць асістыўныя тэхналогіі, гібкія метады і формы навучання.