Да сярэдзiны XIX ст. гаспадарчыя справы манастыра прыйшлі ў стан заняпаду — ен быў месцам высылалі духавенства. Сюды адпраўлялi няздатных выконваць службовыя даручэнні, а таксама састарэлых, хворых манахаў. У манастыры не было анi школы, анi бальніцы, увогуле аніякай дабрачыннай ўстановы.