Але самы спусташальны, самы знясільваючы бой Васіль вёў з самім сабой. І полем бітвы была яго душа. Яна кроілася, крывянілася, плакала і стагнала! Ганна ўгаворвае яго: Рукі е, рабіць умеем! Не прападзём нідзе, пабачыш! Што я кажу — не прападзём! Жыць будзем, як ніхто не жыве тут! На зайздрасць усім жыць будзем! Удваіх — дружно, шчасліво, як ніхто! Я ж цябе так люблю! Так любіць буду век!