У 60-я гады на лета Караткевіч завітваў да дзядзькі ў Рагачоў, дзе добра пісалася. Падарожнічаў па Беларусі (з Брылём і Барадуліным — па іх радзімах, з групай творчай моладзі — на агітцеплаходзе па Прыпяці, да Грынчыкаў — у Бытэнь). Часам у паездках “за тлумам і п’янай галавою” здараліся далікатныя сітуацыі. Да каго тады звяртацца, як не да сябра.