Кніга “Рыбы” — сапраўды новы крок у развіцці паэтычнага таленту Насты. Калі ў дэбютным зборніку “Лісце маіх рук” — па сутнасці, цалкам неблагой кнізе — сустракаліся і некаторыя “прахадныя” вершы, і ў цэлым акцэнты былі расстаўленыя не надта ўдала (да, прыкладу, асобныя творы падаваліся надта зацягнутымі: там, дзе хацелася б кропкі і завяршэння, аўтарка дапісвала яшчэ страфу і да таго ж ставіла шматкроп’е), то тут усё сапраўды на сваіх месцах. І нават старыя вершы поруч з новымі нібыта ўзвышаюцца, набываюць дадатковыя глыбокія сэнсы.