“Вот усі… Празнік жа… “Стрялу” водзяць… вот такі закон… парядак такі… на Троіцу ж ні хадзілі: на Троіцу кумілісь. А у “Стрялу” з каждага двара ішлі людзі… хіба ўжо бабы старыя… ні сумеяць, дак кала двара будуць сядзець… баба і дзед ці барышня з кавалерам падыходзяць… ужо за руку… і паздравяць з празнікам… пацалуяць іх… такі парядак… Яны: “Нам німа ўжо сіл…” кала двара сядзяць… А так усі… і маладыя… і плойма!.. Плойма!… Усі бягаюць кругом… дзед і баба ў ёр’я надзенуцца… дак хоць цапнуць… такі парядак быў. Ета ня то што, хто хоча ці ня хоча… ці застаўляяць… Усі! Усі!.. Ужо знаяць, што сёння Стряла. А што дзеці… надаядуць! Будуць казаць: “Скора празнік, што будуць “Стрялу” водзяць? — “Скора!” “Дзеці, сёдні “Стрялу” будуць вадзіць. Дак яны не даждуцца. На вуліцы гуляяць, пакуль “Стрялу” будуць весці. Такі закон быў”.