Найбольш шчымлівы момант, якому Ластоўскі прысвячае літаральна некалькі сказаў, – выпадак на віцебскім вакзале, яшчэ па дарозе ў сталіцу БССР. Чакаючы цягнік, Власт заўважыў групу моладзі, якую нядаўна прывезлі ў Віцебск. Частка адразу ж пайшла ў горад, другая засталася на вакзале. Прымасціўшыся на бакавым століку, дзеці прыняліся нешта вучыць у кніжках і сшытках. Ластоўскага ахапіла вялікая цікавасць, на якой жа мове вучацца гэтыя “нашчадкі крывічанскага роду”. Ён некалькі разоў праходзіў вакол дзяцей, баючыся заглянуць у іх кнігі, каб не расчаравацца, пакуль усё ж не адважыўся. Наблізіўшыся і заглянуўшы, ён бачыць, што адзін з малых вучыць на памяць верш Якуба Коласа “Маці”. Магчыма, менавіта ў гэты момант Ластоўскі і вырашыў перабрацца ў Беларусь.