Але дзе там! Раптам дзверы зноў адчыніліся, і ў маю пустую залю ўварваўся яшчэ адзін хор. Цётачак у літоўскіх строях пад дажджавікамі у ім было яшчэ болей. Пашыхтаваўшыся, цётачкі зацягнулі сваю песню – іншую, чым канкурэнткі за сценкай, але тыпалагічна падобную. Пафантазаваўшы, можна было расчуць нешта пра літоўскія “вобразы мілыя роднага краю. Мелодыя гэтым разам падазрона нагадвала “Славное море священный Байкал.