І Біча агарнулі сум і туга, а з пячораў непадуладнай яму сьвядомасьці пачала наплываць раздражнёнасьць. Нават злосьць, ніколі раней не ўласьцівая яму, бо ён успрымаў усё, што акаляла яго, як дадзенасьць, шчасьлівую наканаванасьць, сярод якіх проста трэба жыць. Жыць, як набяжыць, ні на што не наракаючы, канечне ж, варушыцца, дбаць і рупіцца, але трывала асэнсоўваючы і памятаючы, што ўсё ў жыцьці ад нараджэньня да скону непаўторна і даравана толькі яму, хаця ён не адзін на гэтым сьвеце, а таму па магчымасьці неабходна і сьціскацца, стрымліваючы сваю і чужую назолу і нахабнасьць, каб табе ніхто не адтоптваў лапы і ты іх нікому не адтоптваў, бо чаго ён не прымаў і не любіў – гэта гуляць па чужых правілах. Увогуле не любіў правілы, таму што правілы ў яго былі свае. Яны ніколі ня змушвалі ісьці насуперак сябе, гвалціць свае сумленьне і волю ў адрозьненьне ад тых правілаў, якія паўсюдна ўсталяваліся сярод усяго існага на зямлі і прымушалі да маленькай і вялікай хлусьні, няверы нікому, у тым ліку і сабе, бясконцай здрады ўсяму сьвету, страты, зноў жа, перш наперш сябе, бяссэнсавасьці свайго існаваньня, а гэта значыць бяссэнсовасьці існаваньня і ўсяго сьвету.