Амаль тысячастаронкавы твор цікавы не проста як летапіс дыяспарнага жыцця ў Амерыцы і не як мемуары, а да ўсяго як цудоўная і неапрацаваная крыніца ведаў для мовазнаўцаў, палітолагаў, гісторыкаў, літаратуразнаўцаў і гендарных спецыялістаў. Мяне зацікавіла і шармавала перадусім мова спадарыні Кіпель. Багатая, адмысловая, адрозная ад метрапольнай беларускай мовы, дыяспарная мова, якая захавала важны, згублены ў нас пласт лексікі ў выніку русіфікацыі. Мова, якая пры ўсім эвалюцыянавала, адкрывалася ў сваіх пошуках і перадачы амерыканскай рэчаіснасці. Калі беларуская мова ў Беларусі празмерна апекавалася рускай мовай і пазычала словы з Захаду праз пасярэдніцтва рускай мовы, то дыяспарная беларуская мова смела кантактавала з англійскай ды іншымі мовамі і вынаходзіла розныя варыянты новых словаў без усялякай чужамоўнай апекі.