Кажуць, у Прыбалтыйскіх краінах савецкіх часоў будаўнікі практыкавалі наступную хітрасць. Пасля здачы ў эксплуатацыю дома ці якога іншага аб’екта пешаходныя дарожкі рабіць не спяшаліся – чакалі, пакуль людзі самі натопчуць найбольш зручныя для сябе шляхі. І па гэтых слядах ужо клалі асфальт ці бетон. Праўда гэта, або байкі – не ведаю, аднак, згадзіцеся, рацыянальнае зерне ў такім падыходзе ёсць. Асабліва на фоне нашай рэальнасці, калі побач з пакладзенай па праекце дарожкай, часта літаральна ў двух метрах, прама на газоне з’яўляецца “народная трапа”.