Гарадскія могілкі, занесеныя снегам, сустрэлі маўчаннем і сумам. Дзе-нідзе былі відаць фігуры людзей, якія, як і яна, прыехалі наведаць святыя ўзгорачкі. Лідзія Рыгораўна адчыніла веснічкі агароджы і ўвайшла. Позірк упіўся ў да болі знаёмы твар сына. Прывіталася, павяла вачыма і аж ускрыкнула ад нечаканасці, залілася слязамі. Скрозь бялюткі снег, які ўзяўся на паверхні хрусткай, ледзяністай коркай, прабілася жывая кветачка. На снежным фоне бутон жаўтлявага (дарэчы, яе любімага) колеру вось-вось гатовы быў лопнуць і раскрыцца ва ўсёй сваёй прыгажосці. Такі падарунак ад сына ўразіў, здзівіў, ускалыхнуў яе збалелую за два гады душу. І яна, у які ўжо раз, усвядоміла, што яе малітвы аб сыне маюць сілу, што Гасподзь спрыяе яму на тым свеце.