У маёй хаце Сыса ведалі, пра Сыса ўспаміналі — і пры нагодзе, і без яе. Мама і цётка вучылі на памяць яго вершы. (Таму мне пашэньціла мець у сваёй бібліятэцы ўсе кнігі Сыса — ад “Агменю” да “Лёну”.) Я ж не завучвала — само запаміналася: аднойчы прачытаныя радкі гучалі ўвушшу, перасьледвалі, пакуль трывала не ўваходзілі ў падсьвядомае, пакуль не пачыналі, незалежна ад майго жаданьня, усплываць у галаве на правах маіх уласных думак.