Складваецца ўражаньне, што дакамплектоўвалася наша оптыка па інерцыі адтуль, з колішняй метраполіі. І гэта ня дзіўна, бо больш за трыста гадоў узьяднаньня, нават не прыяднаньня, а паводле прынцыповага пастулату Расеі – узьяднаньня, то бок усепранікальнай дыфузіі, — не маглі ня даць сваіх нашчадкаў. Той жа патэтычны заклік: “Россия, встань и возвышайся!”, — мае на ўвазе, між іншым, таксама ўставаньне з якойсьці непрэзентабельнай пазіцыі. А што ўжо казаць пра пагрозьлівую інвектыву новага расейскага прэм’ер-міністра, якая нядаўна прагрымела ў расейскай прэсе: “Россия может встать с колен и как следует огреть”. Розьніца толькі ў тым, што Украіна нікога не зьбіраецца “огреть” і адным са сваіх найбольшых дасягненьняў уважае спакой і лагоду, што пануе ў нашым грамадстве. Аднак патрыёты запэўніваюць, што нацыя сьпіць. Гэта ў нас другі лейтматыў незалежнасьці.