“Аднойчы ў 1998 годзе на аўтазапраўцы нейкая жанчына пазнала мяне як пісьменніцу і журналіста і папрасіла напісаць гісторыю жыцця свайго бацькі, якая цікавей, чым гісторыя прынцэсы Дзіяны,— узгадвае Катрын. — Жанчына спытала, колькі гэта можа каштаваць, і я прыкінула, што 5—10 тысяч марак, але не адважылася зрабіць ёй такую прапанову”. Потым Катрын Раншток толькі аднойчы наведвала тую запраўку і даведалася, што жанчына была дачкой заможнага чалавека, які валодаў і гэтай, і іншымі запраўкамі, іншай маёмасцю, і хацела выдаць яго ўспаміны, каб памірыцца з бацькам. Кніга так і не была створана, але ідэя запала Катрын у душу, а сябар, які займаўся сацыя-лагічнымі даследаваннямі, пацвердзіў, што такая справа можа стаць паспяховай.