А пад гэту аглухласьць у той жа час і на небе адбывалася нешта неспасьціжнае. Воблака пашырылася, зрабілася больш шчытным і пацьмянела. Цьмянасьць гэта займела межы і набыла абрысы чагосьці добра вядомага яму, але таксама добра і забытага. З больш сьвежай памяці, кніжнай і тэлевізійнай, здалося – падводнай лодкі. Але ўжо ў наступнае імгненьне, пазбавіўшыся гэтай падсунутай яму кніжнасьці і тэлевізійнасьці, зразумеў: не, не падводная лодка. Здаўна, з маленства знаёмы яму і тым жа збытым маленствам прываблівы і любы – човен. Човен, як на плыні хваляў, хваляў, падобна, зусім ня ветраных, а тых, што сыходзілі, дасылаліся прыязным яму глыбам ракі ці старыцы, згодна пагойдваўся вастраватай дзюбай чорнага носа на вадзе.