— Устаю, дапамагаю сынам сабрацца ў садок, потым кормім жывёлу, муж адвозіць дзяцей, а я еду на работу. Днём мы абодва занятыя. Увечары трэба зноў пакарміць жывёлу. Сыны просяць пагуляць з імі ці вершык трэба вывучыць, а яшчэ — мыць, прыбіраць, гатаваць... І толькі ў выхадныя думаеш: сёння я рана лягу спаць. Праўда, гэта ўсё роўна рэдка атрымліваецца, — з усмешкай кажа Іна.