Падчас адной з творчых сустрэч паэтка падаравала мне са сваім аўтографам кнігу “Бывай, Альба Рутэнія”. Пагэтаму меў ужо пэўнае ўяўленне аб яе творчасці, аб тэматычнай накіраванасці яе вершаў, аб яе паэтычных прыхільнасцях. Новы зборнік не толькі пацвердзіў мае высновы, але і прымусіў прызнаць, што паэтка ў сваёй творчасці не спынілася, хаця і застаецца вернай сваёй нязменнай тэме – раскрыццю духоўнага свету чалавека – любові да бліжняга, да сваёй сям’і, кахання, адносін паміж людзьмі, да ўсіх праяў чалавечага жыцця. На першы план паэтка ставіць чысціню пачуццяў, вернасць у каханні, абагаўляе гэта шматграннае пачуццё, падкрэсліваючы, што без яго духоўны свет чалавека значна збядняецца. Разам з тым яна жорстка ставіцца да парушэння, разбурэння цяпла і шчырасці ў гэтых адносінах.