У 1979 годзе паэт піша адзін з самых вядомых для нас вершаў “О лёс мой, выказацца дай…” Верш-малітва заканчваецца фаўстаўскім кампрамісам: “…усё вазьмі і толькі сэрца пакінь і выказацца дай!”. У аглядзе тагачаснай маладой паэзіі крытык Тамара Чабан заўважыла ў гэтым максімалізме А.Каско не толькі “сур’ёзны, усвядомлены падыход да творчасці, разуменне яе як самаахвярнай высокай місіі”, але і паспяховыя крокі да наватарства, калі “лірызм суседнічае з іроніяй, рэальнасць з умоўнасцю, дзе канкрэтны малюнак абагульняецца, як бы пераносіцца ў другое вымярэнне” (“Маладосць” №3, 1981). З гэтым пранікальным позіркам у перспектыву ягонай творчасці нельга не пагадзіцца. Малюнак роднага Палесся, напрыклад, набывае ў А.Каско біблейскі размах; сярод бязмежнага вясновага разліву ягоны лірычны герой пачуваецца стваральнікам і адраджэнцам, здатным “з чыстага ліста пачаць жыццё сваё і ваша” ( верш “Палессе. Паплавы. Паводка…”). Гаворка тут перш за ўсё пра маральнае, духоўнае адраджэнне, без якога чалавек можа эвалюцыянаваць да абсурднага выніку (“Эвалюцыя”)