І хаця Багдана Вілевальдэ сёння мала хто ведае, ён заслугоўвае таго, каб сказаць пра яго колькі слоў, бо без гэтага чалавека Богуш-Сестранцэвіч наўрад ці стаў бы цудоўным анімалістам і аўтарам шматлікіх кампазіцый з жыцця людзей і коней. Вілевальдэ ў 30 гадоў ужо стаў прафесарам Акадэміі. Заўважу, што званне гэтае атрымаць тады было больш складана, чым званне акадэміка, якое давалася мастаку за адзін або некалькі твораў, а прафесарства трэба было здабываць шматгадовай добрай працай на ніве педагогікі. Такім чынам, стаць прафесарам у 30 гадоў - рэдкі выпадак. Цягам паўстагоддзя Вілевальдэ кіраваў класам батальнага жывапісу, сам напісаў шмат карцін, прысвечаных ваенным гістарычным перамогам Расіі і афіцыйным грамадскім падзеям. А яшчэ ён праславіўся як таленавіты анімаліст, знаўца коней, і менавіта гэта асабліва прыцягвала ўвагу студэнта Богуш-Сестранцэвіча. Можна дапусціць, што ў дзяцінстве на сваёй малой радзіме Стасік меў справу з конямі, якія ў шляхецкіх маёнтках былі самымі галоўнымі жывёлінамі ў гаспадарцы, паляванні, проста на адпачынку і адыгрывалі не апошнюю ролю ў эстэтычным выхаванні дзяцей.