Толькі да трох артыстаў у мяне прэтэнзій няма: гэта Вайцюшкевіч, які ў апошні час і займаецца тым, што, напэўна, адносіцца да гарадскога раманса; Камоцкі, які наогул вядомы як бард, але яго перапеўкi савецкай класічнай эстрады а-ля шансон і на беларускай мове зроблены якасна; і Длускi — з песняй на вершы Арсенія Таркоўскага. Астатняе — як дыстыляваная вада: ні густу, ні паху, нічога не запомнілася. Як прафесіянал у музыцы, адчуваю: ёсць спробы скласці хіт, прыдумаць хук — тэкставую або музычную фразу, якая магла б зачапіць, — але “стрэлы” ляцяць міма мішэні, міма слухача. Міма мяне, прынамсі. Мастацкай каштоўнасці гэтыя песні не ўяўляюць: я такое сачыняў у восьмым класе пачкамі.