Прадчуванне скандалу – звыклы стан, у якім не першы год варыцца беларуская кінасупольнасць. Незалежныя кінематаграфісты папракаюць дзяржаўных за заказное рамесніцтва, нізкую мастацкую якасць стужак, доступ да бюджэтных сродкаў. Тыя, у сваю чаргу, ганарліва рэагуюць на “незалежных” як на пустое месца – як на фанабэрыстых аматараў, людзей з вуліцы, якія толькі па недарэчнасці займаюцца стварэннем кіно. Гэтыя два лагеры застаюцца ў стане перманентнай “халоднай вайны”, і калі настане доўгачаканая разрадка ці хаця б перамовы – не вельмі зразумела.