— Вы?.. думалі аба мне? Ніколі вам не паверу, з якой гэта прычыны вам думаць аба мне... — сказала Рыва і, зачырванеўшыся, засаромеўшыся, не гледзячы ў вочы Міхасю, села каля зялёнага стала. І здавалася Міхасю, што зялёны стары аксаміт абруса, на якім ляжала рука Рывы, зрабіўся прыгожай муравой зялёнай, дзе мільгацяць чароўныя краскі вясеннія, льецца пах кветак прыгожых.