У гэтым кантэксце — адукацыі і кінаспробаў — адзначым працу фестывалю і “метаду пагружэння ў кіно” Андрэя Кудзіненкі “Хранатопь” на базе адной з прыватных кінашкол. Вынікі гэтага сезону прадэманстравалі жанравае пашырэнне работ навучэнцаў — рэжысёры-ўдзельнікі заходзяць ужо на тэрыторыю псіхалагічных драм, што добра. Аднак казаць пра істотны якасны скачок стужак не даводзіцца. Калі ў выпадку работ маладых рэжысёраў Акадэміі мастацваў сярод хібаў бачная коснасць кінамовы, то ў аўтараў “Хранатопі” — пры безумоўна цікавым пошуку — назіраецца адсутнасць сцэнарнай і ідэйнай базы, якая б дапамагала ім стварыць якасны прадукт.