У – Успаміны пра Анатоля Сыса напісалі, здаецца, усе ці амаль усе, хто хоць аднойчы з ім сутыкаўся. Як кажуць, “адмемуарыліся”. Але Паліна Сцепаненка неяк адзначыла, што большасць успамінаў – гэта найперш рэфлексіі, аповеды пра “сябе на фоне Сыса, ці Сыса на іх фоне”. А пра чалавека ніхто не піша. Можа, таму, што насамрэч Анатоля добра ніхто не ведаў. Надта таленавіта ён хаваўся за рознымі маскамі – паэта-пасіянарыя, тонкага лірыка, п’янага правінцыяла. Можа, чытаючы гэтыя ўспаміны, усё ж варта глядзець глыбей, а не абмяжоўвацца тонамі бруднай бялізны, што ляжыць на паверхні?