— Калі я прыйшла ў школу, мне адразу далі класнае кіраўніцтва ў 10 класе. Розніца з вучнямі ў мяне была 6—7 гадоў. Было сапраўды няпроста, але я змагла наладзіць з дзецьмі кантакт. Мае выхаванцы адразу паверылі мне як даросламу чалавеку і як настаўніку. Хаця і навучылі ўсяму: паважаць вучня, ставіцца да яго як да роўнага, , імкнуцца зразумець. На мой погляд, сапраўдны настаўнік — той, хто здольны спачатку стаць на ўзровень вучня, а пасля разам з ім зрабіць узыходжанне. І гэта я зразумела са сваіх першых крокаў у педагогіцы. У зносінах з дзецьмі я раскрываю ім свае светаўспрыманне і сістэму каштоўнасцей, адносіны да ўсяго, што адбываецца вакол, і любы фальш дзеці заўважаюць. Часам ён здольны расчараваць, і даверу ў вучняў пасля ўжо не будзе. Таму гэтага важна пазбягаць. Трэба любіць дзяцей так, каб адчуваць іх душэўны стан, і яны за гэта будуць табе вельмі ўдзячны. Важна зачапіць душу дзіцяці, для кожнага вызначыць індывідуальны кірунак развіцця, бо аднаму патрэбна навуковая работа, другому — алімпіядны рух, трэцяму — добры атэстат, чацвёртаму — вершы, якія ён раптам пачынае пісаць, пятаму — проста рух душы на ўроках, калі ён працуе, хвалюецца і калі з расчараваннем вымаўляе: “Што, ужо званок?”