Акрамя таго, і сама Марцыяна валодала якім-ніякім капіталам і давала грошы ў доўг пад невялікі штогадовы працэнт ды пад заклад нерухомай маёмасці. Праўда, вяртаць крэдыты даводзілася праз суды, якія часам доўжыліся дзесяцігоддзямі, як бачым на прыкладзе Яна Марцінкевіча. У 1814 годзе яго ўдава пазычыла шамбяляну былога польскага двара Дамініку Вайзбуну 907 рублёў і 50 капеек срэбрам пад заклад яго маёмасці. У 1821 годзе Крыштаф Незабытоўскі атрымаў ад Марцінкевічавай 200 штук чырвоных галандскіх злотых, і яшчэ на 1832 год ён выплаціў нейкія працэнты з гэтай сумы. Аднак даўжнік памёр, так і не выплаціўшы ўсю гэтую суму, і ўжо сам Вінцэнт Марцінкевіч вымушаны быў займацца крэдытам. У жніўні 1831 года ён прадаў доўг з нявыплачанай сумай і адсоткамі за наяўныя яўрэю Елле Шлёмавічу Цыпкіну, які ўжо спаганяў іх са спадчыннікаў Незабытоўскага і іх апекуноў. У 1828 годзе 300 рублёў срэбрам пад заклад свайго маёнтка ў Марцыяны пазычыў маршалак бабруйскага павета Ігнаці Булгак. Толькі па крэдытах (далёка не ўсіх, мяркуем) мы можам сцвярджаць, што сям’я не вяла напаўгалоднае існаванне, як часам сцвярджалася ў літаратуры.