Другая выснова тычыцца сэнсу паняцця “беларуская нацыя” ў кантэксце ўнутраных палітычных працэсаў у Беларусі. Як было заўважана вышэй, пераважная большасць прадстаўнікоў беларускага нацыянальна-адраджэнскага руху разумеюць “нацыю” ў этна-культуралісцкім сэнсе. Гэта вядзе да недаацэнкі нацыятворчых здольнасцяў, апісаных у канструктывісцкіх тэорыях феномену нацыі. У той жа час варта адзначыць, што беларускі афіцыйны дыскурс набывае выразна акрэсленае “нацыянальнае” гучанне, калі беларускія ўлады ствараюць праект уласнай легітымнасці на падставе афіцыйнай “нацыянальнай ідэі”, зацвяржаючы яго як праект усёй беларускай нацыі. І гэта не проста “крадзеж” апазіцыйнай нацыяналістычнай рыторыкі. З сацыялагічнага пункту гледжання беларускі афіцыйны дыскурс артыкулюе ідэю нацыі як сканструяванай сутнасці, у межах якой усялякія грамадзянскія рытуалы, дзяржаўныя святы, адукацыйная сістэма і шматлікія істытуцыйныя і культурныя намаганні патрэбныя для ўкладання атрыбутаў афіцыйнай беларускай ідэі ў народнае ўспрыманне “сваёй краіны”.