Абектывізаванай манерай пісьма, эпічным ходам развіцця дзеяння вылучаецца апавяданне Місія папскага нунцыяпрысвечанае берасцейскаму падсудку Лышчынскаму і яго атэістычнаму вучэнню. Разбіўка тэксту на асобныя падраздзелы апраўдвае пропускі ў развіцці дзеяння, занатоўваючы найбольш вяршынныя яго праяўленні. У.Арлоў не робіць акцэнту на бязбожніцтве Лышчынскага. Для яго больш істотна сцвердзіць вуснамі свайго героя думку аб неўміручасці народа, якую аспрэчвае папскі нунцый. Адстойваючы ідэю несмяротнасці беларускай зямлі, нягледзячы на шматлікія намаганні яе ворагаў, Казімір Лышчынскі выказвае ўпэўненасць: Але мая зямля заўсёды падымалася, і яна яшчэ выпрастаецца, каб скінуць са сваіх рамёнаў усю набрыдзь... (с.161). 