Карані гэтай з’явы, мяркую, трэба шукаць у 1990-х, калі ў шэрагу дзяржаў, што ўтварыліся пасля распаду СССР, сёй-той стаў перад выбарам: ці прымаць як дадзенасць новыя сацыяльна-палітычныя рэаліі і культурныя прыярытэты. У Беларусі пытанне так жорстка ніколі не стаяла. Нацыянальныя меншасці ў нашай суверэннай дзяржаве адразу атрымалі немалыя прэферэнцыі. Руская мова, “лінгва франка” савецкай пары, мае ў нас статус дзяржаўнай, ды і людзям рускамоўным і псіхалагічна арыентаваным на тое ў Беларусі камфортна. Таму і дзіўная для мяне заява рыэлтара.