Дарэчы, дружна жыць і клапаціцца пра братоў і сястру бацькі прывучаюць і сваіх дзяцей. Старэйшыя малодшых па чарзе ў дзіцячы садок вадзілі, дома за імі даглядалі. Валянціна Іванаўна кажа, што як іх гадавалі, так і яны сваіх дзяцей гадуюць. А яшчэ са смехам узгадвае, як Ванечка скардзіўся суседцы, што, маўляў, няхай сабе бацькі і не думаюць, што буду з сястрычкай нянькацца. А як нарадзілася, то лепшага памочніка і заступніка і не адшукаць было. Калі маці на капрызы малой неяк павысіла голас, то хлопчык тут жа прыбег з іншага пакоя: “Ты што, нараджала, каб крычаць на яе?”. Узяў на рукі і панёс у іншы пакой. Вось і расце, па словах маці, Вікуля пястушкай, атуленая клопатам не толькі таты і матулі, але братоў, іншых сваякоў.