Пачытаў белы верш Памяці таты. Не ўсхваляваў, не абнадзеяў. Хаця напісаны добрай мовай, можа і шчыра, але не пранікнёна. Бусел, жыта, таполі, яшчэ нешта з беоарускай карцінкі... Не бачу таты аўтаркі, як сказаў бы адзін герой з фільма –нейкі абстракцыянізьм...