Праходзім далей, і пазней яшчэ пару дзён вяртаемся да сапраўды класічнай літоўскай фатаграфіі: Рамуальдас Пажэрскiс, Рамуальдас Ракаўскас і Аляксандрас Мацiяўскас. Усё гэта Каўнас, 1967 — 1976 гады. Аўтарская стрыт-фатаграфія тых гадоў адабрана сіметрычна кадрам з сучасных кінафільмаў (2015) Монікі Пажэрскiтэ, Гедыміна Жылінскаса, Асты Марцiнанiтэ. У тых жа месцах, прыкладна з тымі ж сюжэтамі. Праект называецца “Каўнас. Свабода. Кіно” і таксама размешчаны ў цэнтры, проста на пешаходнай вуліцы Свабоды. У горадзе тымі днямі акурат распачынаецца кінафестываль, і арганізатары знайшлі пераканаўчы і відовішчны ход, каб паказаць сувязь з літоўскай культурнай традыцыяй. Няма нават сэнсу абмяркоўваць, якія інстытуцыі з якімі дамовіліся — хоць у нас такое супрацоўніцтва падаецца, часцяком каменем сутыкнення. Гледачу не цікавая рабочая інфраструктура, гараджанам важныя не аргпытанні, а акцэнты мастацтва ў гарадскім асяроддзі, якія яны атрымліваюць.