У сьпешцы эвакуацыі, у атмасферы безнадзейнасьці, фатальных настрояў, краху, у панічным страху ці пакінулі яны сваю агентуру? Генерал Клімовіч? Ці проста ў роспачы спаленыя ўсе масты, абрэзаныя драты, спыненая сувязь, адцятыя як навостраным нажом альбо сякерай ад матчынай пупавіны. Сваіх прыхільнікаў, людзей з гартам, якія заставаліся сьвядома, каб рыхтаваць, але рыхтаваць што? Мяцеж? Ці вяртаньне арміі, высадку на бераг, які яна цяпер пакідала? Але прыклад з гісторыі — высадка замежных войскаў, Крымская вайна, быў няўдалым, непераканаўчым, безвыніковым, не дазваляў асабліва спадзявацца. Праўда, гэта былі чужыя арміі, хаўрус ворагаў, што конча істотна. Але ці рэальна арміі, якая здала пазіцыі, адступіла з апошняга свайго поля бою, прычым не за дэмаркацыйную лінію, не засталася дзесь побач, адступіла за марскую нетру ў зусім чужынскі край, ці рэальна спадзявацца, цепліць кволую надзею, што яна не расьцярушыцца, не змалее, ня сыдзе ў пясок нібы абязрушаная хваля, сканалая, а набудзе новае дыханьне, адчуе сьвежую кроў у жылах і нагэтулькі ўзмацнее, што рашуча наважыцца ня проста вярнуцца назад, каб зрабіць адчайную спробу высадкі на заняты праціўнікам бераг, але каб замацавацца на ім, застацца, перамагчы. Не самагубчы чын зьдзейсьніць, ня з мэтай памерці на крымскім беразе са зброяй у руках… Рытарычнае, бадай, пытаньне. Ці магчыма зноўку ўвайсьці ў ваду, якой болей ня будзе? У жаху і болю, сьцяўшыся, яны пакідалі небясьпечны бераг у полымі.