Я, крытык са стажам, паламаў мазгі. Прычым двойчы. Першы раз: калі прачытаў “Слова ў дарогу” Леаніда Галубовіча, якое распачынала дэбютны зборнік вершаў “Графіці на сэрцы” маладой берасьцейскай паэткі Ярыны Дашынай (Мінск, “Литература и Искусство”, 2007 год). І другі: калі пазнаёміўся непасрэдна з ягоным зьместам. Няхай мяне абвінавачваюць у літаратурным расізме, але ўласны чытацкі ды жыцьцёвы вопыт прымушае сьцьвярджаць, што сапраўдная місія жанчыны ў зямным сьвеце заключаецца ў самарэалізацыі праз сям’ю і каханьне (сьпяваць серэнады – мужчынскі занятак). Калі гэта адсутнічае, пачынаюцца ідэйныя хістаньні, якія ў рэшце рэшт прыводзяць да алкагалізму, паталагічнага працалюбства, фемінізму, а часам і да паэзіі. Але за метафарамі не схаваеш душэўную неўладкаванасьць і псіхалагічныя комплексы. Адно другім так проста не замяшчаецца. Жаданае і немагчымае зьмешваюцца, ператвараючыся ў роспачны крык збалелай душы, стомленай філасофскім асэнсаваньнем пройдзенага і далейшага шляху.