У пачатку 1920 г. караблі Антанты эвакуіравалі ў Крыму рэшткі войскаў Дзянікіна. Крымская групоўка белагвардзейцаў ўзначаліў камандзір казацкага корпуса барон П. Урангель. Переформувавшы войскі, а таксама унёсшы змены ў ідэалогію белага руху, ён пачаў наступ. На канец чэрвеня 1920 г., скарыстаўшыся тым, што асноўныя сілы Чырвонай арміі былі занятыя ў вайне з Польшчай, П. Урангель захапіў Паўночную Таўрыю, паўднёвую частку Екатеринославщины, стварыўшы пагрозу Данбасу. Усе спробы ажыццявіць дэсанты на Таманском паўвостраве і падняць данскіх і кубанскай казацтва на антыбальшавіцкае паўстанне былі няўдалымі. Савецкае камандаванне, занепакоены такім развіццём падзей, у жніўні прыняло рашэнне аб стварэнні Паўднёвага фронту, які ўзначаліў М. Фрунзе. Сюды былі перакінутыя дадатковыя сілы, але іх было недастаткова для разгрому П. Урангеля