Патрабавалася тэрмінова дастаць кантрольнага палоннага, ці як мы называем — “языка”. Атрымаўшы заданне, наша група разведчыкаў у складзе 12 чалавек выйшла на аперацыю. Прабірацца па гэтаму смерцю дыхаючаму балоту было вельмі цяжка. Вопратку і рукі раздзіралі кусты, за якія ўвесь час прыходзілася чапляцца. Мы ішлі ланцужком. Ішлі доўга, перарываючы шлях невялікімі адпачынкамі. Здавалася, што гэтаму качаючаму балоту не будзе канца. 30 кілометраў прайшлі мы за гэту ноч. Змучаныя і стомленыя, мы, мінуўшы пярэдні край праціўніка, нарэшце выйшлі з лесу на вялікую прафіліраваную дарогу, на якой ні днём, ні ноччу не спыняўся рух.