Да тэмы старажытнага мінулага звярнуўся і Аляксей Дудараў у сваёй песе Купала (Князь Вітаўт) (1994). Твор пераносіць нас у часы Вялікага княства Літоўскага і апавядае пра прыход да ўлады князя Вітаўта. Рэальнымі гістарычнымі асобамі таксама зяўляюцца князі Ягайла, Кейстут, княгіня Анна, каралева Польшчы Ядвіга, біскуп Кракаўскі Алясьніцкі і інш. Разам з тым, у драме, як і ў песах У. Шэкспіра Макбет і Сон у Іванаву ночдзейнічаюць міфалагічныя персанажы. У Шэкспіра — вядзьмаркі і лясныя духі, у творы Дударава — боствы з беларускай міфалогіі (Купала, Беражніцы). А. Дудараў узнаўляе трывожна-суровыя дні мінулага, калі ў княстве запанавала варажнеча князёў і вайною пайшоў брат супраць брата. Як антыподы паўстаюць перад намі князі-браты Вітаўт і Ягайла. Ягайла дамагаецца ўлады праз каварства і вераломства, здаецца, што ніхто і нішто яго не спыніць. Нягледзячы на братаву здраду, жорсткасць, Вітаўт здолеў дараваць Ягайлу ягоныя грахі. Ён разумее, што ёсць вышэйшыя каштоўнасці на зямлі — мір, любоў, чалавекалюбства, і ў імя гэтага трэба ахвяраваць асабістымі крыўдамі, пайсці на прымірэнне. Вітаўт думае пра лёс роднай зямлі, яе люду, выступае перад намі як асоба маральных перакананняў, разважлівы і памятлівы нашчадак традыцый бацькоўскай зямлі, які чуйна адгукаецца на заклік свайго драматычнага часу 