— Пад Калінінам нас бамбілі днём і ноччу, — распавядае Васіль Мікітавіч, адставіў убок рыдлёўку і прысеў на лавачку ля хаты адпачыць. — Заступіў я на дзяжурства, раптам бачу на захадзе сонца над лесам дзевяць варожых знішчальнікаў. І зеніткі нашы іх прапусцілі. І ў кожным — па дзе гарматы. Як пачаўся абстрэл аэрадрома! А ў нас тут груз ляжаў для армій у акружэнні і партызан. Там усё, нават выбухоўкі. Калі б патрапілі — усё б паляцела ў паветра. Я за самалёт схавацца, а перада мной чарга. Білі якраз па гэтым самалёце. Упаў і ляжу. Думаю, ці жывы я…