Сорак год Агееў нёс крыж свайго мінулага, рабіў усё магчымае, каб даведацца хоць штосьці пра лёс Марыі. Кволая надзея, што дзяўчына ўратавалася, засталася жывой, не пакідае героя. Але нідзе не засталося пра яе ніякіх звестак, ніводнага сведкі, ніводнай нітачкі, якая магла б прывесці да адказу. Засталося адзінае — раскопваць той самы карер, дзе расстрэльвалі тады мясцовых падпольшчыкаў, знайсці парэшткі Марыі ці ўпэўніцца ў іх адсутнасці. Як пясок з кареру, што прасейваецца скрозь пальцы, прасейвае Агееў па драбніцы сваю памяць.