Папа заўважыў, што Саўл, які выхоўваўся ў атмасферы суровасці, не мог талераваць таго, што лічыў ерассю, і таму пераследваў хрысціян. Аднак па дарозе ў Дамаск ён пачуў голас, які прамовіў да яго мовай лагоднасці: “Саўл, Саўл, чаму ты пераследуеш Мяне?” (Дз 9,4). Пасля гэтага ён стаў як дзіця і дазволіў Богу весці сябе. Дзякуючы моцы лагоднасці Бога Саўл стаў Паўлам, абвяшчаючы Пана да канца, аж да мучаніцкай смерці, падкрэсліў Пантыфік і дадаў, што апостальскі запал святога нарадзіўся менавіта ў сустрэчы паміж яго суровасцю і лагоднасцю Бога.