— А як іх любіць? Адзін вунь пяць гадоў жыве — ні разу ў хату не зайшоў, дзікі. Раней у мяне быў кот Партос. Ото кот! Велізарны, тлусты, еў усё, што трапіцца. А што да сабакі, дык яго вунь сусед любіць. Бывала, ідзе нападпітку, а той давай брахаць, на панюх не пераносіць гэтага “водару”. А сусед: “Так, кампазітар, маўчаць!”.