Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі Беларусі апошнім часам частуе гледачоў сціпла і са смакам – проста Шклянка вады. І хаця гэта Шклянка зроблена не паводле аднайменнай тэорыі кахання, крытыкаванай Леніным, а проста паводле песы Э. Скрыба, пакрыўджаных, што наліваюць не тое, я пакуль не бачыла. Бо, па-першае, сама шклянка (іншымі словамі, афармленне спектакля) хутчэй нагадвае крышталёвы кубак. Неверагодная колькасць шыкоўных касцюмаў, убранне сцэны (адны люстры чаго каштуюць!) вымушаюць паверыць у каралеўскія часы аперэты, падараваныя ёй мастаком Б. Герлаванам і дырэктарам С. Косціным. Па-другое ж, вады ў той шклянцы зусім мала. Куды больш – солі. Палітычна інтрыгаванай, вышэйшага гатунку. І глыток музычнага паветра. Напрыканцы. Каб не рыпела на зубах. Ну як, смачна?