Ну што тут дадаць – так сапраўды і было. Мы выехалі ў вандроўку на цягніку а шостай ранку. Прыняўшы гарызантальную позу, я адразу з палёгкай адрубілася і праспала з чыстым сумленьнем да самага Бабруйску, а дакладна – да гэтай самай песьні Ain’t Talkin’ ‘Bout Love, якую я так люблю, што ажно праз сон падпяваць пачынаю. Кароткі шпацыр у пошуках сьняданку для Сержука і ежы духоўнай для мяне – і вось мы ўжо сядзім ля палацу Козел-Паклёўскіх, узьведзенага ў 1890—1893 гадах па замове ўладальнікаў маёнтку архітэктарам Яўгенам Шрэтэрам і зусім нядаўна так прыгожа адноўленага. Адзначу, што пасьля рэвалюцыі 1917 году палац разрабавалі, пазьней тут зрабілі дзіцячы дом, што зьберагло яго ад канчатковага разбурэньня сялянска-пралетарскімі масамі, а па Другой сусьветнай вайне арганізавалі сельска-гаспадарчую вучэльню.