Зрэшты, зьвярні ўвагу на тэзы, якімі Серж Мінскевіч даказвае, што транслагізм – струмень постмадэрнізму: “Бывае задума і чытачу даецца шанц яе даведацца”, “Фіксаваньне важней, чым узнаўленьне (чытаньне)”. Гэта гульня. І не па тваіх правілах, чытачу. Калі ты баішся, што наступным разам табе ў якасьці транслагічнага твору прапануюць алфавіт, калі табе няўтульна ў ПМ-дыскурсе, то для цябе – пераклад “Дзядоў”, класіка ці яшчэ што на твой густ. Каб быць чытачом Мінскевіча, трэба хоць трошкі вызнаваць Бум-Бам-Літ, трэба любіць ня толькі літаратуру, але бумы і бамы, якія яе часам суправаджаюць, а часам заглушаюць ці падмяняюць.