І атрымліваецца анэкдатычная сытуацыя, але вельмі сумная, калі адзін мужчына вырашае разам зь іншымі мужчынамі, што ж рабіць жанчынам. Але нас саміх ніхто не запытаўся і, як я разумею, не зьбіраецца пытацца. Ці патрэбны жанчынам гэты закон? Ці яны супраць будуць гэтага закону? Сакурава гэта цікавіць ня надта моцна. І, безумоўна, што гэта абсалютна тыповая патрыярхальная сытуацыя і ўсе патасныя словы пра тое, як варта абараняць жанчын, прыхоўваюць той факт, што, як мінімум, сам Сакураў не здольны прыняць жанчыну ў якасьці паўнавартаснай паплечніцы і бачыць яе побач як роўную ў палітычнай і сацыяльнай барацьбе. Прынамсі ён і людзі, якія будуць за гэты закон, а я ўпэўненая, што іх будзе ня так і мала, усе будуць сьцьвярджаць, што мы — ня роўныя мужчынам і што нам патрэбныя нейкія асаблівыя ўмовы. Не тыя фізіялягічныя асаблівасьці, пра якія казала Ірына, а нейкае іншае стаўленьне з пазыцыі ўлады. Адначасова гэты закон будзе сьцьвярджаць, што біць людзей можна, проста ня ўсіх.