Станіслаў Сцяпанавіч узяў тэлефон і падышоў да вакна – пад дзвярыма ў двор інтэрната з ночы стаяў натоўп у чарзе на прыём да Славіка. “Ну, канечне, яны ўжо ўсё ведаюць. Дзіўна было б, каб не ведалі… Таму і тэлефануюць.”