Яркая і арыгінальная мастацкая мова Георгія Скрыпнічэнкі з першых крокаў уцягвае гледачоў у асацыятыўную гульню, правакуючы “раскручванне” свабоднага інтэрпрэтацыйнага шэрагу, прымушаючы знаходзіць цытаты, якія праходзяць скрозь усю гісторыю мастацтва. Аднак гэтая гульня, увесь гэты “суб’ектыўны гістарызм” пазбаўлены якой бы там ні было парадыйнай постмадэрнісцкай усмешкі. У Скрыпнічэнкі ўсё сур’ёзна і сумленна. У гэтай гульні — шлях да самаідэнтыфікацыі. Гульня з’явілася для мастака асаблівай формай вобразнага пазнання гісторыі чалавецтва, духоўных каштоўнасцей і, вядома ж, выяўленчых магчымасцей.