Віктар Ываноў мысьліць праектамі. Перш, чым напісаць верш, ён піша паэта, які піша гэты верш і яшчэ 10 – 100 – 1000 іншых вершаў. Калі ж праект вычэрпвае сябе, Віктар Ываноў, як ашчадны гаспадар, выкарыстоўвае тое, што ад яго засталося. Напрыклад, паэт ператвараецца ў героя. Часам у свайго ўласнага. Часам нават яшчэ пры жыцьці – бо ніхто не казаў, што для таго, каб стаць пэрсанажам, ён мусова павінен перайсьці ў разрад мёртвых паэтаў. Вершы – гэта толькі прыклад. Віктар гэткім жа лёгкім рухам асадкі выдае нагара прозу, песы... Ва ўсе існыя, а, здараецца, і няісныя формы разьлівае шчодрай рукой свой (штампую) багаты творчы патэнцыял. Паэт – гэта таксама толькі прыклад. Замест паэта можа быць і сьпявак (вакал – амаль не прыхаваная сапраўдная любоў Ыванова), і цэлы музычны калектыў – як рэальны, так і віртуальны.