Я магла б на гэтых птушак глядзець гадзінамі. Аднак самая уражваючая фінальная сцэна працягваецца толькі некалькі хвілін і адбываецца ў прыцемках. Потым ужо птушкі сядзяць на сваіх прысадах і толькі час ад часу пералятаюць з дрэва на дрэва - шукаюць найбольш зручнае месца для начлегу. Таму што ўжо хутка цямнее, шмат у гэты час не ўбачыць. Яшчэ гадзіну-дзве птушкі перамаўляюцца паміж сабой у вяршалінах дрэваў, а потым ужо паволі супакойваюцца і засынаюць... Раніцай адбываецца тое самае, толькі наадварот: птушкі групамі вылятаюць з месца начлегу, сядаюць на паблізкіх дрэвах, на развітанне трошкі “паразмаўляюць” і разлятаюцца ў пошуках ежы. Некаторыя далёка - яны адразу ўздымаюцца высока і хутка знікаюць з вачэй. Іншыя застаюцца непасрэдна ў горадзе або праляцяць недалёка на бліжэйшыя палеткі. Дрэвы застаюцца самі па сабе. Але толькі да вечара, калі на іх вярнуцца іх зімовыя квартыранты. А яны напэўна вярнуцца і напэўна з выкананнем поўнай цырымоніі…