Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, Аляксандр Азончык вырашыў уступіць добраахвотнікам у Чырвоную Армію. “Але пакуль я прыйшоў у райцэнтр, то ў гэты дзень райваенкамат і ўсе іншыя ўстановы эвакуіравалі ў тыл”, — пісаў у 1946 годзе Аляксандр Сямёнавіч у сваіх успамінах “Гады барацьбы”, якія ў ліку іншых беражліва захоўваюцца ў фондах Беларускага дзяржаўнага музея гісторыі Вялікай Айчыннай вайны. Гэта і падштурхнула яго застацца ў тыле ворага, каб змагацца з фашыстамі. 25 чэрвеня 1941 года Аляксандр Азончык арганізаваў і ўзначаліў групу партызан у колькасці 8 чалавек з мясцовага насельніцтва. Па стане на 1 ліпеня гэтага ж года створаны ім атрад “Патрыёт” налічваў 64 байцоў, а пазней ён вырас да 184 чалавек. У першым баі партызаны пад кіраўніцтвам Ляліна (партызанская мянушка Азончыка) абстралялі варожую аўтакалону на тракце Вілейка — Даўгінава. У выніку былі забіты 23 фашысты і паранены 29. Былі і першыя трафеі: пісталет, планшэтка, рэмень з гранатамі і бінокль, які Аляксандр Сямёнавіч выкарыстоўваў усю вайну. Патрыёты ажыццяўлялі налёты на аўтамашыны, сістэматычна пераразалі лініі сувязі, спальвалі масты і склады, “палявалі” за паліцэйскімі і нямецкімі дапамагатымі. Адсутнасць неабходнай колькасці ўзбраення кампенсавалася кемлівасцю і знаходлівасцю храбрага камандзіра. Пры абстрэле эшалона з жывой сілай праціўніка байцы