А потым новае выпрабаванне — Вялікая Айчынная вайна. У першыя ж дні вайны ў Падлужжы пачалася мабілізацыя: мужчыны і маладыя хлопцы запрагалі коней, каб ехаць у Ратміравічы, напэўна, там фарміраваліся ваенныя часці з прызыўнікоў нашага раёна. Але не паспелі: у вёску на трох матацыклах на вялікай хуткасці заехалі немцы. Акупанты праехалі па сяле, потым да маста, агледзелі ў бінокль наваколле і рушылі далей. Нам, дзецям, хоць і страшна было, але мы выбеглі на вуліцу паглядзець на немцаў, бо ніколі не бачылі матацыклаў увогуле, а на трох калёсах, з каляскай — тым больш. У вёсцы ў той час і веласіпед дзівам быў. Ну а нашы мужчыны ў той час, калі фашысты былі ў сяле, пахаваліся, а потым паехалі ў Ратміравічы. Амаль ніхто з іх дадому не вярнуўся: загінулі ў баях або ў палоне. Падчас вайны не стала маёй мамы, яна захварэла і хутка памерла. Засталіся мы з бацькам. На гэтым нашае гора не скончылася: згарэла палова вёскі, у тым ліку і наша хата. З усёй гаспадаркі ўцалела толькі адна гуска, якая потым прыйшла на пагарэлішча. Бацька заплакаў ды й кажа: “Ну што, птушка, няма ні ў цябе хлява, ні ў мяне хаты…”. У першы час мы, як і іншыя вяскоўцы-пагарэльцы, туліліся ў будане, а пазней перабраліся да бацькавай радні ў Бярозаўку.