“Бітлы” тады, у 1967-м, аказаліся самымі эфектыўнымі сярод папсовых змагароў і дэкаратыўных хуліганаў. Таму што іншыя – як непасрэдныя канкурэнты Rolling Stones з іх вулічным сэксапілам ці, скажам, гатычна-змрочныя дэбютанты Velvet Underground з міксам дэвіянтнага эратызму і канцэптуальнага перформансу – збольшага жылі па сваіх хатках. А гэтыя ляцелі як гончы сабака на алімпійскім стадыёне: бар’ер! Яшчэ бар’ер! І яшчэ! Рок. Попс. Камерная п’еса. Індыйская рага. Вадэвіль. Псіхадэл. Зноў рок. І напрыканцы – усё разам! Грувасткім фінальным акордам.