У момант смерці, калі душа застаецца без матэрыяльнага цела і нічога ўжо не звязвае яе з гэтым светам, яна трапляе ў духоўную рэальнасць, дзеля якой была створана несмяротнай па вобразе і падабенстве Бажым. І, сапраўды, становіцца страшна за таго чалавека, які аказаўся не гатовы да сустрэчы з Божай рэальнасцю, які думаў, што проста засне “вечным сном” у магіле і таму можна пражыць жыццё па сваім разуменні, не зважаючы на Божыя запаветы. Такі чалавек будзе падобны да неразумнай дзевы з пустым слоікам, якая стаіць перад зачыненымі дзвярамі шлюбнага піру і чуе голас Гаспадара: “Не ведаю цябе” (Мф 25; 12). Смерць душы – гэта вечнае існаванне ў пекле.