Тодар Кашкурэвіч: Калі казаць пра “бабак-шаптух”, то стаўленне да магічнага лекавання або народнай медыцыны сапраўды бывае рознае. Але гэты пласт не знікае. Нават у нас у Ракаве праз адну хату жыве такая каталічка зацятая – пані Яня. Так ужо ходзіць “да касцёлу”, што нават яе сабачка Тузік ходзіць з ёй “да касцёлу”. А я ж без комплексаў, я ёй магу сказаць “нех бэньдзе похвалёны Езус Хрыстус, са святам, пані Яня!”. Мы часам ходзім да пані Яні ў госці каву піць. Яна чарадзейка, яна лечыць дзяцей ад сурокаў – сама мне распавядала. Я так: “Пані Яня, дык а што ксёндз кажа?”. Яна кажа: “Ксёндз? Дык ксёндз не ведае!”. Я працягваю: “Але ж вы хрысціянка, дык нібыта лічыцца, што гэта нельга…”. І пані Яня шчыра дзівіцца: “А як жа ж, нельга людзям дабро прыносіць?!”. Вось – логіка! Пры тым, што сродкі, якімі яна паслугуецца, гэта і каталіцкія малітвы, і адначасова нейкія там “стаканчыкі”, соль… Я неяк запытаўся, адкуль у яе такія здольнасці, ці ёй хто перадаў гэта? Пані Яня насцярожылася: “А чаго вы пытаецеся? А я вам не адкажу! Бо вы як спыталіся, мне адразу вушы заклала і ў галаву пачало ціснуць!”. Пераемнасць была, і ў патаемнай форме традыцыя жыве дагэтуль!