Жыве погляд на творчасць Штрауса, Кальмана, Легара, Афенбаха, Зупэ як на мастацтва не перажывання, а прадстаўлення, не пераўвасаблення, а мілай манернасці, не жывых вобразаў, а пазнавальных амплуа. Да таго ж няма ўзорных рэдакцый старых аперэт: у свой час кожны тэатр ставіў іх, прыстасоўваючы да канкрэтнай трупы, арыентуючыся на магчымасці тых або іншых артыстаў, музыкантаў, дапускаючы, напэўна, і акцёрскую імправізацыю. Таму і дасюль трапляюцца розначытанні не толькі ў нотных партытурах даўніх сачыненняў, але і ў тэкстах інтэрмедый, рэпрыз. Нарэшце, з пункту гледжання сучаснага інтэлектуальнага гледача сюжэты – бясспрэчна, класічных, ды ці заўсёды ўзорных – аперэт выглядаюць нярэдка наіўнымі, інтрыга – банальнай, рэпрызы – пашлаватымі, героі – недарэчнымі...