Многія беларусы, з якімі мы сустракаліся, дагэтуль гавораць пра Белгарад як пра “прыфрантавы” горад. Бо побач — усходняя Украіна. А там, у тым ліку і ў Ваўчанску, горадзе майго дзяцінства і юнацтва, засталіся магілы родных, жывуць сябры і сваякі. Раней дабірацца туды з Белгарада можна было на цягніку, але ўжо больш за год “дызель” адмянілі. Аўтобус з расійскага Шабекіна да Харкава праз Ваўчанск праязджае, але людзі асцерагаюцца ехаць: маўляў, ці мала што. Не вельмі едуць і на асабістым транспарце. Мужчынам да 60 гадоў для ўезду на тэрыторыю Украіны трэба спецыяльнае запрашэнне. Таму пляменнік Юрый і не змог нас туды адвезці. Што ж рабіць, разважалі мы, як патрапіць у Ваўчанск? Бо зусім побач… З планам камандзіроўкі разабраліся: перанеслі сустрэчы з беларусамі на вячэрні час. І паехалі з Косцем Грубнікам, братам маёй сяброўкі дзяxadцінства Алы Пышневай: яна жыве ў Белгарадзе з мужам, Мікалаем, заслужаным пілотам Расіі. Прызнаюся, было страшнавата: як сустрэне нас “рідна Україна”? У галаве круцілася фраза сябра школьнага юнацтва, які жыве ў Маскве: адтуль можаш і не вярнуцца…