Дадам, што адбывалася ўсё гэта ў сталічным Доме ветэранаў, а публіка там своеасаблівая, больш настроеная на гэткае настальжы без усялякіх “выкрунтасаў”. Дык можа, так і трэба яднаць пакаленні, вырашаючы праблему бацькоў і дзяцей? Старое, ды на новы лад, а ў дадатак, як заморскую прыправу, штосьці зусім прынцыпова новае. І ўсё — з жартачкамі, але гулліва-інтэлігентнымі. З артыстамі маладымі, ды таленавітымі, добра навучанымі. З інтэрактывам вясёлым, але не крыўдным. А калі і “стрыптыз”, дык “з прыколам” (на песню з “Іроніі лёсу…” выходзілі трое хлопцаў з венікамі ў партфелях, раптам скідвалі свае паліто і заставаліся ў… квятчастых “сямейніках”: лазня, як-ніяк).