Тое ж “мігценне” беларускіх з’яў, старажытнагрэчаскіх і агульнаеўрапейскіх, бачыцца ў скульптурных выявах дзяцей, якія нагадваюць і антычныя статуі з вапняку ці белага мармуру, і драўляныя скульптуры, уласцівыя многім нацыянальным культурам, уключаючы нашу (там, дзе дазвалялі геаграфічныя ўмовы — наяўнасць лясоў і драўніны), і побытавыя статуэткі. Дзеці невыпадкова ўвасоблены бязмоўнымі “лялькамі”: менавіта такімі, падобна, бачыць іх гераіня. А між тым, дзеці маглі б стаць для жанчыны выратаваннем, але яна, псіхолаг паводле прафесіі, не ўспрымае іх паўнавартаснымі суразмоўцамі, раўнапраўнымі “калегамі”, здольнымі зразумець яе і даць параду, нягледзячы на трох- і сямігадовы ўзрост — насамрэч, не такі ўжо і маленькі.