Былы партызан, а зараз выкладчык універсітэта Фларыян Пятровіч Гайшун з жонкай Глаша і сынам Сярожам едзе разам з аднапалчанамі на адкрыццё помніка партызанам, загінуўшым у час Вялікай Айчыннай вайны ў беларускіх лясах. Па дарозе ён успамінае падзеі 30-гадовай даўніны, калі падлетак Флёра сышоў у партызанскі атрад Касачоў, дзе сустрэў Глашу, як карнікі знішчылі яго родную вёску і забілі ўсю яго сямю, і як ён апынуўся сведкай таго, як нямецкія салдаты сагналі ў хлеў ўсіх жыхароў суседняй вёскі Пераходы і спалілі іх жыўцом. Гайшун разумее, што толькі захаванне памяці пра гэтыя падзеі дапаможа прадухіліць іх паўтарэнне ў будучыні. Аднак у сучасным свеце ўжо бачныя сляды таго, што жахі нацызму могуць вярнуцца - гэта і ваенныя злачынствы супраць мірных жыхароў, такія, як трагедыя Сангмі, і упартая праца вядучых сусветных дзяржаў па распрацоўцы ўсё больш магутнага зброі масавага знішчэння.