Ён ляжаў на заснежаным полі, і гэта быў канец. Ягоны фініш, да якога ішоў, бы жаба ў пашчу змяі. Нікчэмны, бязвольны чалавек. Усім быў добры: і Янку, і Эдзіку, і многім іншым. Дзверы былі без замка, і хто хацеў мог да яго зайсці, перадыхнуць, пераначаваць, выпіць чарку і нават паляжаць з дзеўкай. Нікому ён не адмовіў. І вось апошні ягоны прытулак: халодная, цвёрдая і белая зямля. А побач ніводнай душы. І толькі вецер, вецер, які хутка выдзьме з яго апошнія кроплі жыцця…