У адрозненне ад рэалістычнага тэатра, сённяшнія тэатральныя формы агаляюць свае тэхнічныя прыёмы, якія часам становяцца самамэтай. У адрозненне ад падрыхтаванага ўзорнага гледача, сучасная публіка (часцей за ўсё выпадковая) не спрабуе разважаць пра ўбачанае, супастаўляючы яго з рэальным быццём. Наадварот — чым менш падабенства, тым лепш! Дрэйфуючыя інтарэсы, дзяжурныя эмоцыі не ўтрымліваюць жыццёва важнага сэнсу, не падштурхоўваюць да працы душу. Унутраная неабходнасць і выпакутаванасць нікога не кранаюць і нічога не змяняюць. Гэта старамодныя дзівакі сцвярджалі, што ў мастацтве гаварыць трэба пра тое, што баліць. Не баліць — не пішы. Не баліць — не стаў спектакль.