Яна не распытвала Славіка пра Афганістан, і ён быў удзячны ёй за гэта, і яшчэ больш уразумеў, што яна менавіта той чалавек, які яму патрэбны побач. Але, хоць Людзе трэба было яшчэ вучыцца два гады, заставацца ў Гомелі ён не хацеў. Тры гады ссылкі “маладога спецыяліста” заканчваліся, і ён вырашыў ехаць у Мінск, паступаць у аспірантуру. Добра, што так атрымалася: дэмабілізаваўся ён у траўні і яму не трэба было губляць дзеля гэтага год. Летам ён падвучыў нямецкую мову, каб здаць іспыт, і паехаў. З Людай яны вырашылі, што трэба пачакаць пакуль яна скончыць універсітэт, а ён крыху асвоіцца ў Мінску. Потым яна прыедзе да яго і яны – возьмуць шлюб...