Крочым далей. Як ужо адзначалася вышэй, эсэ мае на ўвазе вобразнае бачанне рэчаіснасці. А Віцебск – гэта не вобраз? “Віцебск і зараз месца майстроў. У яго майстравітыя, спрытныя рукі. Гэтыя рукі робяць станкі, радыёдэталі, электравымяральныя прылады... Шмат разоў спалены, ушчэнт зруйнаваны ў апошнюю вайну... Але зірніце на яго зараз. Устаў з попелу як уся Беларусь.”[8,70] Ну ці можна сказаць такія словы пра звычайны горад? Здаецца, нельга. Гэты вобразны паказ, вобразнае ўспрыманне Віцебска подцвярджае майстэрства Ўладзіміра Караткевіча ў эсэістычным жанры.