Рэшткі казакоў і іх семяў, перажылі турэцкі пагром, засталіся жыць у вусцях Дуная. Пасля сюды беглі і тыя, каму было не па душы служыць імперыі ў складзе створанага 1828 з казакоў-задунайцев Азоўскага казацкага войскі. Расійскі ўрад пасяліў іх на ўзбярэжжа Азоўскага мора, паміж Бэрдо (сучасны Бердянск) і Нагайським (Сучасны Марыупаль). Асноўным іх задачай была ахова марскога ўзбярэжжа з дапамогай невялікі флатыліі. Вось так казакі-задунайцы на службе імперыі ператварыліся на звычайную памежную варту, падпарадкаваную Новарасійску-бессарабской генерал-губернатару.