Крута, што рух на фанцы не спыняўся ні на хвіліну, часам здавалася, што няма паветра і ты задыхнешся, і трэба адысьці ды аддышацца. Якое там, нерэальна было кудысьці ісьці, толькі да канца і проста неварагодна прыемна, што думаў так ня толькі я. Наскрозь мокрыя і шчасьлівыя людзі, мужык, які пляваўся вадой у твар усім жадаючым (дзякуй, ты мне вельмі дапамог у адказны момант), дзяўчо, якое, седзячы на плячах, фоткала, нягледзячы на забароны аховы, і нават паўлітры вады на ейную тэхніку не змаглі яе спыніць, і музыкі, якія валілі і валілі, якасна і аддана.