З гэтай прычыны трэба павялічыць лічбу дыяцэзіяльных і нацыянальных школ, у якіх будучыя катэхеты атрымлівалі б каталіцкую адукацыю, асабліва ў галіне біблістыкі i літургікі, а таксама знаёміліся б з метадамі катэхізацыі i пастырскай практыкай і самаўдасканальваліся паводле хрысціянскіх прынцыпаў(99), імкнучыся пастаянна ўзрастаць у пабожнасці i святасці жыцця. Акрамя гэтага, трэба арганізоўваць сустрэчы або курсы, на якіх катэхеты маглі б у вызначаныя тэрміны дапаўняць свае веды i ўменні, неабходныя для працы, a сваё духоўнае жыццё ажыўляць i ўмацоўваць. Тым, хто займаецца выключна гэтай справай, трэба праз справядлівую ўзнагароду забяспечыць адпаведны ўзровень жыцця i сацыяльнае забеспячэнне(100). Пажадана, каб для фармацыі і ўтрымання катэхетаў былі прадугледжаны спецыяльныя фундацыі з боку Святой Кангрэгацыі Пашырэння Веры. Калі будзе неабходным і адпаведным, трэба стварыць спецыяльны фонд падтрымкі катэхетаў. Акрамя гэтага, Касцёлы з удзячнасцю павінны прымаць адданую працу памочнікаў катэхетаў, дапамога якіх ім будзе неабходна. У сваіх супольнасцях гэтыя памочнікі кіруюць малітвамі i вучаць хрысціянскай веры. Трэба належна клапаціцца пра іх дактрынальную і духоўную фармацыю. Калі будзе мэтазгодным, то кананічную місію катэхетам трэба даваць падчас публічных літургічных цэлебрацый, каб яны служылі справе веры, карыстаючыся большым аўтарытэтам у людзей. 18. З моманту заснавання Касцёла трэба старанна падтрымліваць манаскае жыццё, якое дае місійнай працы не толькі каштоўную i абсалютна неабходную дапамогу, але праз больш глыбокае прысвячэнне сябе Богу ў Касцёле выразна паказвае i выяўляе найглыбейшую сутнасць хрысціянскага паклікання(101).