— У свой час вельмі захаплялася паэзіяй С. Ясеніна: падчас майго юнацтва і маладосці гэта было модна. Шмат вершаў ведала на памяць. А потым і сама паспрабавала пісаць вершаваныя радкі. Пачынала з пасвячэнняў мужу. Асабліва лёгка атрымлівалася, калі яго не было побач, ён быў у камандзіроўцы: на паперу клалася тое, што было на душы. Іншы раз штосьці смешнае “тварыла”, і чытачам маім падабалася. Цяпер не пішацца. Праўда, бывае, што ўнуку дапамагаю нешта складаць.