— Пайшла ў васямнаццаць гадоў, — прыгадвае яна. — Усё ж было ўручную — і даілі, і кармілі, і паілі вёдрамі. А да фермы ж яшчэ восенню ці вясной дабрацца праблема была: не дарога — балота. Памятаю, аднойчы старшыня калгаса, калі ішоў да нас, бот у гразі згубіў. Усёй фермай яго тады шукалі... У Ксеніі — пяцёра дзяцей: тры дачкі і два сыны. Дочкі засталіся ва Узмёнах. Дзве — Галіна і Таццяна — пайшлі па яе дарозе: аператары машыннага даення, а трэцяя — Ала — аграном, у гарачы час пасяўной і ўборкі займае пост дыспетчара. Ну і, канечне, перажывае за сыноў-механізатараў Дзмітрыя і Віктара. Абодва маюць добрую рэпутацыю, могуць сесці за штурвал любой сельгастэхнікі. А Віктар некалькі гадоў таму разам з Віктарам Шамёнкам сталі пераможцамі ў вобласці сярод маладзёжных экіпажаў і трапілі на рэспубліканскія “Дажынкі”.