Пакрысе сталі разлятацца з бацькоўскага гнязда дарослыя дзеці. Згулялі вяселле і Марыі. Муж Уладзімір уладкаваўся шафёрам, часта ездзіў у далёкія камандзіроўкі. Ягоная арганізацыя брала будаўнічыя аб’екты ў многіх гарадах, і жонка ўсюды ездзіла за ім – Кіеў, Луганск, Нароўля, Кобрын, Жабінка. На пастаянныя пераезды не скардзілася – што зробіш, такое жыццё. У 1964 годзе сям’я Сухарук нарэшце спынілася ў Жабінцы. Як аказалася – назаўсёды. Двум сыночкам – Славіку і Віцьку тут падабалася, яны займелі нямала школьных сяброў. Марыя Фядосаўна ўладкавалася на камбікормавы завод. Працавала тут грузчыцай (!), вартаўніком на прахадной, прыбіральшчыцай. Рупілася 13 гадоў, а на заслужаны адпачынак пайшла ў 60. З цеплынёй узгадвае бабуля гэтае месца працы: чулыя на заводзе працавалі людзі, ветлівыя, шчырыя. І нават зараз пра яе не забываюць, дасылаюць паштоўкі да святаў, спраўляюцца аб здароўі. Спадзяецца, што і з такім важкім юбілеем павіншуюць.