Колькі разоў аблаты сустракаюцца з нагоды рэкалекцый, дні навукі ці пры іншых нагодах, то гэта заўсёды радасныя сутрэчы. На пахаронах нейкага аблата, адна свецкая асоба сказала мне, што была трошкі здзіўлена смехам і жартамі, якія мелі месца перад, падчас і пасля абрадаў. Потым дадала: ‘І добра, таму што думаю, што такім чынам выказваеце вашыя да яго пачуцці, што жыццё не скончылася, а што найлепшае, толькі надыходзіць’. Нават не ўсведамляем сабе, як людзі, якім паслугоўваем, заўважваюць пануючую сярод нас радасць.