Бацька доўга націраў соллю нагу, прыгаворваў, што балець больш не будзе і да вяселля зажыве. “Да якога вяселля? Хутка вяселле ў Лексы Серадзіной, то, можа, тады перастане балець?” — так разважаў хлопец і плакаць баяўся, хоць і балела, каб не сказаў потым Васілька, што ён — малы мазун…