(Дранчук:) “Я ўдзячны вам за гэты жарт. (Сьмяецца.) Часам, вядома, хацелася б павярнуць гэты кулямёт у бок адміністрацыі пушчы. Але я, як журналіст, усё ж хацеў бы даваць другія залпы. Мая кніга — гэта таксама залп. Залп галоснасьці, праўды. Ведаеце, калі я хацеў падараваць кнігу ў пушчанскую бібліятэку, то намесьніца дырэктара па навуцы Ганна Дэнгубенка сказала: толькі па пісьмовым дазволе дырэктара! Ну ці не абсурд? Тамтэйшыя спраўнікі “по бревну” больш за ўсё баяцца менавіта залпаў галоснасьці. А наконт кулямёта… Не зусім ён там на сваім месцы, але я б яго пакуль не чапаў. Найбольш эфэктыўная, найбольш дарэчная зброя — слова праўды”.