Упершыню гэта трывога апанавала яе за маленькае дзіця, калі падпрацоўвала медсястрой у абласной дзіцячай бальніцы. Студэнтка пятага курса Гродзенскага медыцынскага інстытута пабегла шукаць больш вопытнага калегу. Так і пазнаёмілася з Галінай Тронзай, якая на той час праходзіла інтэрнатуру ў дзіцячым аддзяленні. Потым, нават набраўшыся вопыту і дакладна ведаючы, чым і як дапамагчы хвораму чалавеку, Ганна Антонаўна не аднойчы адчувала душэўнае хваляванне перад пачаткам свайго дзяжурства. Толькі зайшоўшы ў палату і сустрэўшы добразычлівыя погляды пацыентаў, супакойвалася.