Горка па-ранейшаму на тым жа месцы. Зіхаціць раскатаным некалькімі пакаленнямі металічным языком. Я са здзіўленнем знайшла яе, вярнуўшыся з далёкай краіны Партугаліі. І нядзельнай раніцай 25 траўня, у дзень, калі на адкрытай пляцоўцы касцёла Святога Міхала Арханёла кітаец у малінавай шапачцы, які прыбыў да нас ажно з Ватыкана, віншаваў гараджан-каталікоў з 25-годдзем аднаўлення працы касцёла пасля доўгіх гадоў забароны на веру і маленне, я паднялася стромкімі драўлянымі прыступкамі. І паўтарыла дзіцячы подзвіг! Горка, цёплая і гладкая, чароўным чынам зрабіла так, што ўвесь наступны дзень быў цудоўнейшы за многія дні жыцця. І не толькі для мяне. Я чула ўвечары, як дзве суседкі ў прыватным сектары перагаворваліся з агародаў