Мяне пры гэткім раскладзе насцярожвае яшчэ адна акалічнасць: раней выхадныя дні неафіцыйна лічыліся сямейнымі. У суботу-нядзелю ішлі таты-мамы, якім хацелася асабіста прывесці дзіця на спектакль, пасля заканчэння — абмеркаваць пабачанае. Я сама заўсёды выбірала для сваіх дзяцей менавіта гэтыя дні, бо суседства са школьнікамі ў аўторак-пятніцу часам нагадвала рулетку: невядома, патрапіш на ўдумлівых гледачоў ці на неўтаймаваную банду… Калі школьныя культпаходы ссунуць на “сямейныя” прагляды, то куды падзенуцца тыя самыя заўзятары? Ці не згубіць тэатр частку сваёй аўдыторыі, прычым самую ўдзячную? Шчыра кажучы, у гэтым напрамку эксперыментаў не хочацца…