Магчымым выйсцем была б змена канцэпцыі: скарачэнне цытатнага корпусу, адмова ад літаратурацэнтрычнасці на карысць прафаннага досведу, вулічнай харэаграфіі, выпадковых кантактаў, кулінарных прыгодаў (хто сказаў “жабкі”?) ды спантанных моўных практык. Культурны фрыстайл і суразмерная перазагрузка стылю. Парыж супраць “парыжскасці”. Смак жыцця супраць ідэалагічна-эстэтычных фантомаў. Але Бахарэвіч пазбягае хаосу ўчынкаў. Ён нават у Парыжы застаецца там, дзе быў. Тым, кім ёсць. Жыхаром тэкстаў, чалавекам кнігі. Вандроўнікам па спасылках.