Алег Лойка дакладна вызначае сутнаснае ў постаці Караткевіча: Віталізм, аптымізм, жыццярадаснасць да карнавальнасці – толькі ў гэтым ён. Трагізмам увогуле дыхае шмат што ў творчасці Караткевіча, і то вялікім, празмерным, надзвычайным трагізмам, але па-над усім у яго жыццё – радаснасць да самага здаровага рогату, да самага нястрымнага рагатання.