Такім чынам, нічым асабліва не адметная прэс-канферэнцыя міжнароднай назіральніцкай місіі набыла скандальнае адценьне. У выніку яе ўдзельнікі, расійскія і ўкраінскія праваабаронцы, раздавалі журналістам свае каментары проста на вуліцы непадалёк ад офіса. Міліцыя ж, патаптаўшыся ў офісе з гадзіну, сышла. І ўвесь гэты час мая бедная каляжанка праводзіла зь імі перамовы. “Алесь, — сказала яна па тэлефоне, калі міліцыянты ўрэшце сышлі, — у мяне трашчыць галава”. — “Ты малайчынка, — адказаў я ёй, — у мяне проста няма слоў”. У мяне сапраўды не было слоў. Усе апошнія месяцы разыгрываўся, як падавалася, нейкі ненатуральны фарс. Толькі замест актораў тэатра ў ім удзельнічалі сур’ёзныя пахмурныя дзядзькі і мы.