Разам з фатографам, як крутыя дзядзькі, прайшлі праз задні ўваход, атрымалі па лентачцы “Media” і па бэйджу “Press”. Амерыканская ахова зорак была вельмі пільная і падазроная, таму трэ было абвешацца ўсімі гэтамі татэмамі, якія ратавалі ад вялікіх і суворых амерыканскіх духаў. І вось мы прайшлі у памяшканьне, і першы сюрпрыз, акрамя нашага інтэрв’юіраемага, там была ягоная жонка. Прывітаньні, абмен пратакольнымі ветлівасьцямі — менавіта так гэта ўсё выглядала з боку простага чалавека. Але на самой справе ўсё проста трэслася, а эмоцыі накрывалі з галавой, бо перада мной стаяў зь лёгкай ўсьмешкай на вуснах сам Max Cavalera. Не магу сказаць, што я заўзятар яго і ягоных праектаў, але момант для майго жыцьця быў на самой справе гістарычны. Сяргей