Але не трэба забывацца, што паводле той жа Венецыянскай хартыі 1964 г. – фундаментальнай крыніцы прававых нормаў у галіне аховы помнікаў – пры рэстаўрацыі элементы, прызначаныя для замены фрагмэнтаў павінны адрознівацца ад сапраўдных, каб рэстаўрацыя помніка не фальсіфікавала гістарычную і мастацкую дакумэнтальнасць помніка. Адпаведна гэтаму ж дакументу: калі традыцыйнае атачэнне існуе, яго нельга парушаць. Усялякае новае будаўніцтва, разбурэнне і пераробкі, што маглі б змяніць узаемасувязь аб’ёмаў і каляровую гаму – недапушчальныя. Бачна, што згодна з сусветнымі нормамі, а яны дзейнічаюць і ў Беларусі, аднаўленне дзеля аднаўлення не адпавядае звышмэтам: захаванню сапраўднасці і аўтэнтычнасці помніка.