Сярод нашых людзей чуў я пра аднаго, Хто з народа суцэльна не вытрываў здзека.. Правядзіце!! Правядзіце мяне да яго!! Я хачу бачыць гэтага чалавека! Праз вякі і стагоддзі люд ён просты падняў Ад прыгоннага права адкінуць аковы Боль і жах у вачах сэрцам так не прыняў І казаў ім натхнёныя словы: “Дзецюкі!! Можа хопіць нам больш трываці? Можа час не дабіў да апошняга звона… Як там бацька ваш, як там браты, а як маці? Шчэ трываюць ярмо прыгона? Шчэ грабуць да апошняе скрыначкі хлеба? Іх рабуюць налева…а болей направа! Паўстаем, бо такая ў нас ёсць патрэба! Пераможам…бо маем права! Разам – мы ж перавернем заманам-падманам Возьмем вілы – апошнюю нашую мову І прайдземся па рожах нязначных тыранаў І навекі абрынем аковы. Беларусы мы…з намі і праўда ,і вера З намі мова…а што нам яшчэ патрэбна? Свае словы ганьбы і свайго недавера Мы занадта аформілі згрэбна!” Ён казаў, потым справай даказваў словы, Можа праўдаю браў…ну а можа падманам. Не ўступаў ён з тыранамі ў перамовы – Адна зброя ёсць супраць тыранаў!! Проста мовіў гарматна ад рыфмаў на стыкі, Пра нядолю народа і лёс той бацькоўскі.. Быў ён ціхі, маленькі, але ж вельмі вялікі… Такі вялікі…І ўсё ж такі Каліноўскі! Сярод нашых людзей я застаў аднаго, Што любіў Беларусь…і не вытрываў здзека.. Правядзіце!! Пранясіце мяне да яго!! Я хачу бачыць гэтага чалавека!