Учора перачытаў “Скарбы жыцьця”. Калi-небудзь гэты твор параўнаюць з “Садоўнiкам” Рабiндраната Тагора па форме i стылю. Якое хараство, якая глыбiня, гэта – рэквiем самому сабе. I гэты чалавек пiсаў у гэтым жа годзе “Вiленскiе камунары”. Якая мужнасьць духу! Якая велiч душы!