Пасля дзівоснага досведу Перамянення вучні спусціліся з гары (Мц 17, 9) з вачыма і сэрцам, перамененымі сустрэчай з Панам. Гэта шлях, якім можам прайсці і мы. Пастаяннае і ўсё больш і больш жывое адкрыццё Езуса не з’яўляецца самамэтай; яно ўключае ў сябе гэтае “сысці з гары”, набраўшыся сілы Духа Божага, каб рабіць далейшыя крокі да навяртання і паслядоўна праяўляць любоў, як закон паўсядзённага жыцця. Перамененыя прысутнасцю Хрыста і запалам Яго слова, мы будзем канкрэтным знакам жыватворчай любові Бога для ўсіх нашых братоў, асабліва тых, хто пакутуе, жыве ў адзіноце і пакінутасці, для хворых і мноства людзей, якія, у розных частках свету зневажаюцца праз несправядлівасць, самаўладства і насілле.