Было адно правіла-выключэнне. Яно вымагала вясёлы, вірлівы гурт моладзі не наўмысна, а ў адпаведнасці з патрабаваннямі даўняй традыцыі абмінуць тую хату, якую сёлета напаткала вялікае гора — смерць каго-небудзь з дамачадцаў. Тая сям’я на працягу года несла на сабе знак жалобы, таму ні яе члены, ні хто-небудзь з чужых людзей не мог зайсці да яе ў хату і паводзіць сябе неадпаведным чынам (спяваць, танчыць, расказваць забаўляльныя гісторыі).