— Вось у Бялавічах курганы — унікальная з’ява. А на бялавіцкіх могілках, іх, можа, падобных толькі дзвесце па Беларусі, — стаіць каменны крыж. І надпіс там, добра не разабраць… А да X—XI стагоддзяў панаваў язычніцкі абрад трупаспалення. З прыняццем хрысціянства памерлых закопвалі. Праваслаўных звычайна хавалі галавой на захад, католікаў — на ўсход. Крыж ставілі ў галаве. Камень — у нагах нябожчыка. Дык вось, на бялавіцкіх могілках параскіданы камяні. На іх — знакі ўнікальныя, невядомыя. Напрыклад, салярны знак, можа быць, сонца… Як толькі ўбачыў, сфатаграфаваў. І цяпер таксама склаў памятку. Ніхто пра гэта не пісаў. Дзіўна, праўда? У мяне ўсе тэмы незвычайныя.