У 1930-я гады ў Любанскім раёне лес займаў 44 955 гектараў (55 % лесу забалочана), мінеральныя глебы — 41 677 гектараў (17 % забалочана). Усяго забалочана 32 % тэрыторыі раёна, шчыльнасць насельніцтва была малая — на 1 кв. км пражывала 20,7 чалавека (у сярэднім па Беларусі 44 чалавекі). Без асушэння балот, шырокай меліярацыі немагчыма было далейшае развіццё гаспадаркі.