Можна сцвярджаць, што Г. Каніскі вылучаў ідэю супольнай гістарычнай долі ўкраінцаў і беларусаў. Ён выступаў за салідарныя дзеянні прадстаўнікоў двух народаў дзеля захавання нацыянальнай і рэлігійнай адметнасці ва ўмовах дыскрымінацыі і пераследаў. Вялікія спадзяванні аўтар інтэрлюдыі ўскладаў і на расійскі народ, аб чым сведчаць некаторыя паказальныя моманты твора. Да прыкладу можна прывесці эпізод, калі мужык (украінец) пачуў песню маскаля, які набліжаўся, і з радасцю ўскрыкнуў: “Слава ж Богу! Щіось гуде, ні би то наши.” (5)