Хоць спробы рэалізацыі Фларэнцкай уніі ў Кіеўскай мітраполіі на землях Беларусі скончылася правалам, аднак вызначылі тут устойлівую ўніяцкую традыцыю на працягу ХV – пачатку XVІ стст. Гэтая сталая цікавасьць да ідэі царкоўнай уніі крыецца ў геапалітычным становішчы Беларусі і Ўкраіны паміж хрысьціянскім Усходам і Захадам, якое на працягу стагоддзяў абумоўлівала неабходнасьць вырашэньня двух актуальных для дзяржавы задач: захаваньня і ўмацаваньня дзяржаўна-палітычнай і рэлігійна-культурнай незалежнасьці. Пяцёра з дзевяці мітрапалітаў ВКЛ, што ўзначальвалі праваслаўную Царкву ў ХV ст., былі ўніятамі або прыхільнікамі Фларэнцкай уніі (Рыгор Цамблак, Ісідар, Рыгор Балгарынавіч, Місаіл Пестручэй, Язэп Балгарынавіч) [1, с. 35]. Яе падтрымлівалі вялікія князі літоўскія Казімір IV і Аляксандар. Таксама і ў другой палове ХV ст. кіеўскія мітрапаліты, як уяўляецца, усё яшчэ не прызнавалі катэгарычнага канфесійнага разьмежаваньня, хоць у вачах і Рыма, і Царгарада іх прымірэньне, дасягнутае на Фларэнцкім саборы, ужо ня дзейнічала.