Малітва – гэта чын, які ўзнікае з любові і ёю кіруецца. Прынамсі, так павінна быць. Што ж застанецца ад нашае любові, калі мы пазбавім яе ахвяры, абавязку, настойлівасці ў перамаганні цяжкасцяў? Хіба любоў, якая шукае толькі прыемнасці для сябе, гэта яшчэ любоў? Што, да прыкладу, застанецца ад паняцця мацярынства, калі яго пазбавіць абавязку, ахвярнасці? Ці можна ўявіць маці, якая толькі тады штосьці робіць для свайго дзіцяці, калі ёй гэта прыносіць радасць ды задавальненне? Само паняцце мацярынства трымаецца на нялёгкай ахвярнасці, цяжкіх абавязках, якія часам не толькі не прыносяць задавальнення, але і ператвараюцца ў цяжкі крыж. І ўсё ж менавіта гэтая жыццёвая невыгода, змаганне з цяжкасцямі нараджаюць такую цудоўную, чыстую, трывалую сувязь паміж маці і яе дзіцем, якую ніхто да канца не можа спасцігнуць, але кожны называе менавіта гэтым кароткім словам – любоў. Чаму ж тады мы намагаемся часам іначай увяіць сабе любоў да Бога? Чаму яна павінна быць пазбаўлена цяжкасцяў, ахвяры? Тое, што мы шукаем чагосьці новага ў нашых малітвах, – само па сабе добра. Але ці не кідаемся мы часам наўцёкі ад цяжкасцяў, якія сустракаюць нас у малітве? Ці не становяцца для нас выгода, прыемнасць у малітве абавязковым яе варункам?