Спектакль не адбыўся б такім шматзначным без сцэнаграфіі Юліі Карымавай. Згаданы вышэй “чамадан” сапраўды становіцца шафай. А бэлькі на столі, што ўтвараюць квадрат, трактаваны нейкім выхадам у космас, “варотамі” ў нейкае іншае жыццёвае вымярэнне, куды Морын так і не патрапіць. Такое тлумачэнне ўзнікала нават без светлавых эфектаў, дабіцца якіх на прыстасаванай пляцоўцы НЦСМ было немагчыма, а таксама без дадатковага “ўключэння” гледачоў у прастору сцэнічнай дзеі (у стацыянарных умовах спектакль ідзе на вялікай сцэне, але гледачы сядзяць там жа, а не ў зале). Выдатна знойдзены гулліва “шчаслівы” фінал. Замест традыцыйных паклонаў нам прапануюць варыяцыі на тэму: “Шчасце было так магчыма, так блізка…” Героі прытанцоўваюць (пластыка Дзіяны Юрчанка), раскланьваюцца, усміхаюцца адзін аднаму — гэта і ёсць тая “паралельная рэальнасць”, якая павінна была б утварыцца ў ідэале. У выніку спектакль атрымліваецца не змрочна няўцешным, гэткім безнадзейна-безвыходным “чарноццем”, а своеасаблівай “падказкай” гледачам: маўляў, вось як добра ўсё можа быць, калі вы не будзеце паўтараць памылкі герояў. Чым не тонкі намёк на элементы “маралітэ” ў эпоху Асветніцтва? Але, паўтару, без падзелу герояў на “правых” і “няправых”, без уласцівага той эстэтыцы “аднабаковага руху” да розуму, часам насуперак пачуццям.