78. Сёння можна заўважыць у многіх удзельнікаў пастырскай дзейнасці, таксама і ў кансэкраваных асобаў, празмерны клопат пра асабістую прастору аўтаноміі і адпачынку, што прыводзіць да перажывання ўласных заданняў як дадатку да жыцця, як бы яны не былі часткай уласнай тоеснасці. У той жа час, духоўнае жыццё блытаецца з некаторымі рэлігійнымі практыкамі, якія прыносяць суцяшэнне, але не вядуць да сустрэчы з іншымі, да дзейнасці ў свеце, да евангелізацыйнага запалу. Так, у многіх удзельнікаў евангелізацыі, калі нават яны і моляцца, можна заўважыць празмерны індывідуалізм, нейкі крызіс тоеснасці і змяншэнне руплівасці. Гэта патройнае зло, якое ўзаемна абумоўліваецца.