Вось мы са старшынёй (так, на стары лад, называюць Івана Пятроўскага супрацоўнікі) прыехалі ў кантору. Зайшлі ў будынак. Інтэр’ер яго даволі просты, я б сказала нават савецкі: мэбля, напэўна, гадоў васьмідзесятых—дзевяностых, але ўсё дагледжана, пафарбавана, пабелена. Пачуўшы нашу гаворку, з кабінетаў насустрач нам адразу выбеглі некалькі маладых дзяўчат.