— Чым дарагія майму сэрцу Касцюковічы? Напэўна, як і ўсім людзям, якія нарадзіліся і выраслі ў канкрэтна ўзятай мясцовасці, — успамінамі пра бацькоў, сяброў, суседзяў, родныя краявіды, у тым ліку рэчку Бесядзь. На жаль, роднай вёскі Клеевічы ўжо амаль не існуе, засталося ўсяго некалькі хат. Яна пацярпела падчас Чарнобыльскай аварыі, людзям прыйшлося пакінуць родныя хаты, і разляцеліся землякі, хто куды. Але памяць сэрца кожнага з нас вяртае туды ў думках. I калі іншы раз удаецца паблукаць па родных сцежках, то наступае неперадаваемае адчуванне знітаванасці з зямлёй, якая цябе ўзрасціла…