Хоць з таго часу і мінула ўжо два гады, але і дагэтуль Васіль Васілевіч, з аднаго боку, саромеецца, а з другога — задаволены той слабінкай, якую ён дапусціў тады. У заводскім прафілакторыі як было? Адпачываў сабе на ўсе сто. Любаваўся прыгожымі краявідамі, дыхаў свежым, настоеным на хвойным паху паветры, збіраў лугавыя кветкі, хадзіў на танцы. І гэтак далей. Не жыццё было, а маліна. А тут мужыкі з іхняга цэха падбіваць яго пачалі. Ты, Васільевіч, запэўнівалі, калі хочаш па-сапраўднаму здароўе падмацаваць, рыбалкай займіся. Як мы, бо гэта — стымул найважнейшы для ўзняцця настрою, для абуджэння душы. Па-новаму на ўсё зірнеш тады.