— Калі казаць пра вялікае шчасце, то яно неяк абмінала мяне. Але, з другога боку, я ўсё-такі шчаслівая маці. Адна сыноў вывяла ў людзі, і мне за іх цяпер не сорамна. Ганаруся імі. Усе яны паміж сабою сябруюць. Іх жонкі, мае нявесткі, добра да мяне ставяцца. А гэта вельмі важна. Такую пашану, як і спакойную старасць, трэба заслужыць. Вунь каля веснічак майго падворка на вуліцы дзве бярозы і дзве сасны растуць. Іх пасадзілі мае хлопцы. Гляну на гэтыя дрэвы, і здаецца, што сыны побач са мной, нікуды не ехалі. Люблю ў вольную хвіліну выйсці на вуліцу і прысесці на лавачку, якую Толік зладзіў. Прыйдуць суседкі, пасядзім, пагутарым, паслухаем, як шапочуць асеннім лісцем дрэвы, нібы нешта расказваюць.