— Сама я родам з Лепельскага раёна, што на Віцебшчыне,- расказвае Яўгенія Сідоркіна. — У маці нас шасцёра, а сям’я ў нас самая звычайная была. Яна працавала ў дзіцячым доме ў пральні, бацька — конюхам. Не магу сказаць, што бацькі выхоўвалі нас у моцнай строгасці, але ў кожнага былі свае абавязкі па дому, і мы заўжды адказна іх выконвалі. Была ў нас і хатняя гаспадарка: карова, парсюкі, гусі, куры. Добра памятаю, як кароў пасвілі. Недзе гадкоў у 6 я прыглядала за маленькім брацікам, раней жа такога дэкрэтнага адпачынку не было. А якая з мяне ў такім узросце нянька? Сама яшчэ дзіця — дзіцём. Але ў нашай сям’і было так заведзена: калі бацькі сказалі — мы беспярэчна гэта выконвалі. І гэта датычылася ўсіх пытанняў. Мы ведалі, калі нам сказалі прыйсці дамоў у дзесяць вечара, то роўна ў столькі мы і былі.