Цяпер здаецца, што я сеў у трамвай у той час, а выйшаў у нашы дні. Так нарадзілася адна з маіх улюёбных серый “З трамвая”. І яе я таксама перадаў у музей. Мне здаецца, што ёсць здымкі, месца якім у музеі. Яны павінны захоўвацца, іх трэба перыядычна выстаўляць і паказваць гледачу. На іх час выступае як дадатковы, новы вобраз. Зараз у моладзі новая кропка адліку ва ўспрыманні Мінска. Яна іншая, чым калісьці ў мяне, а дзякуючы музею яны змогуць убачыць і іншы горад, той, якім ён быў у тую эпоху. Мне пашанцавала, што я жыў тады, мне пашанцавала, што я сустрэўся з фатаграфіяй.