Не, ну калісьці гэта павінна было адбыцца. Гэта каб я столькі гадоў ведала Пятро – і ня зьезьдзіла зь ім хоць у кароценькае падарожжа! Асобна да гэтага часу я пабачыла на Беларусі амаль ўсё, што тут можна пабачыць, але ўжо колькі Пятро аб’езьдзіў па прасторы былога Саюза – дык ажно задахрэна, таму ў дарозе зь ім было б і весела, і камфортна. Ён не аматар агляданьня архітэктурных помнікаў, прынамсі, далёка не ў такой ступені, як я. Але хто дзяўчыну вячэрае, той яе й танцуе – і прыйшлося Пятро, які надта ня любіць, калі яго называюць вандроўнікам, стаць на дзянёк маім спадарожцам і накіравацца да невядомага месца (бо я ж не казала да апошняга, куды мы едзем), адметнага па-большасьці тым, што мы абодва дакладна не бывалі там раней.