Сто гадоў, пяцьсот, тысяча… Для чалавека – агромністыя прамежкі часу. Для гісторыі – імгненне. Мы не першыя жывём на сваёй зямлі і не апошнія. Веданне мінуўшчыны, адчуванне непаўторнай повязі часоў і падзей, памкненняў людскіх даюць чалавеку трывалы грунт для існавання ў будучыню. Гісторыя – наш бясценны духоўны скарб, які мы павінны зберагчы і перадаць нашчадкам.