А яшчэ хачу сказаць вось што. Думаю, студэнтам пашанцавала з такімі настаўнікамі: ім ёсць у каго пераймаць майстэрства і галоўнае — навучыцца самастойна мысліць, разважаць, думаць. Бо на шляху ў вялікае мастацтва гэта самае важнае. Так, талент можа праявіцца ў любым узросце, нават з дзяцінства, але без яго развіцця нічога не атрымаецца. І тут роля разумных настаўнікаў відавочная. Кафедры дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва ў гэтым сэнсе пашчасціла. Цягам двух дзесяцігоддзяў (акурат столькі яна працуе на чале з прафесарам Рыгорам Шаурам) мастакі-настаўнікі выступаюць куратарамі многіх творчых праектаў ды іх суправаджальных праграм, якія ўключаюць у сябе семінары, канферэнцыі, “круглыя сталы” па праблемах народнага і прафесійнага дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, розныя выстаўкі, у тым ліку групавыя, персанальныя, а таксама сумесныя са студэнтамі, у Мінску, і за мяжой Беларусі — у Літве ды Польшчы. Зразумела, што такія выстаўкі педагогаў, дзе яны здольныя прадэманстраваць сваім вучням уласнае творчае “я”, з’яўляюцца каштоўным прыкладам уплыву на працэс фарміравання самастойнай мастакоўскай асобы.