Цяжка было селяніну падымаць аднаму шасцярых. Але і жаніцца Іосіф Аляксандравіч не хацеў. Ніяк не мог забыць любую жонку, ды і непакоіўся, ці палюбіць чужая жанчына яго дзяцей так, як любіў іх ён. А жаночай справы ён не баяўся: навучыўся прасці, ткаць, шыць, гатаваць. Вучыў усяму дзяцей, таму і раслі яны працавітымі, умелымі. Гледзячы на старэйшых, вучыўся хатняй справе і прыёмны сынок.