А яшчэ я ўзяў гэтыя два далёкія па часе напісаньня творы Віктара Карамазава, бо ў прамежку паміж імі ўмясьціліся многія гады і жыцьцёвыя дарогі яго, паміж імі — раман, аповесьці, апавяданьні, — усё напісана чэсна і бескампрамісна і населенае паўнакроўнымі людзьмі, людзьмі жывых, нявыдуманых страсьцей і спраў, у гэтых творах ёсьць час і яго адчуваньне і разуменьне яго пульсу, яго зьменлівасьці і непаўторнасьці. У гэтых творах і аўтар — і зьменлівы, і непаўторны.