Паводле сведчання аўтара, асноватворным імпульсам, які прымусіў яго “азірнуцца на сваё жыццё” – узяцца за напісанне аўтабіяграфіі — стала ўзроставая “мяжа”. “Сорак пяць… Сур’ёзная лічба. Крытычная, небяспечная мяжа. З ёй не пажартуеш. Не па мне былі, хто гэтай мяжы нават не перасёк, — першыя імёны, якія прыходзяць у галаву: Чэхаў, Мапасан, Шукшын. Зрэшты, хіба ў нас сваіх не хапае? Палуян, Багдановіч, Калюга… І тыя, хто дасягнуў гэтага слупа і проста на памежжы, на пагранічнай паласе зваліўся: Чорны, Гарэцкі… І тыя, хто не намнога яе перасягнуў: Сыс, Пісьмянкоў, Асташонак… Карацей: заступіўшы адной нагой на мяжу са слупа з лічбаю “45”, адчуў я цягу да падрахункаў, чысткі, рэвізіі ў галаве, у жыцці, у літаратуры, пачаў перабіраць чарнавікі, пісьмы, дзённікі, скідваць сёе-тое на кампутар, не надта задумваючыся, навошта”.