Святлана Валянцінаўна вучылася ў Навасёлкаўскай (Пранчакоўскай) сярэдняй школе з політэхнічным ухілам. І вучылася… сталярнай справе. Спрыяў набыццю ўменняў настаўнік Якаў Канстанцінавіч Пабягайла. І ў дарослым жыцці Святлане гэтыя ўменні спатрэбіліся. Дваццаць восем гадоў назад, пасля заканчэння інстытута, яна прыйшла працаваць у Мінскую абласную школу-інтэрнат для дзяцей з парушэннем слыху. І першыя думкі на новым працоўным месцы былі такія: “Трэба разнастаіць жыццё вучняў школы-інтэрната, каб пасля ўрокаў у іх была магчымасць рабіць нешта сваімі рукамі для сябе або для сям’і”. Тады і ўспомніла, што ў школе вучылася выпілоўваць. Заказала ў Маскве лобзікі і пілкі. Калі з’явіліся інструменты, кнігі, альбомы — закіпела работа.