Ну а ўжо пад самую поўнач пастукаў да мяне знаёмы чачэн Сулейман, якога размеркавалі ў Буду яшчэ раней. Пасядзеў гэты маладзён у мяне, успаміналі мы жыццё ў лагеры; памятаю, цыгарэту яшчэ ў яго стрэльнуў. На тым і развіталіся.