Мне пашанцавала нейкі год папрацаваць разам з М. Ф. Новакам. Ён быў дырэктарам, я – маладой настаўніцай, нявопытнай і, цяпер разумею, неапраўдана самаўпэўненай. З якім тактам выслухваў ён мае рэплікі! Недахопы ў рабоце не крытыкаваў, а распачынаў гутарку, быццам хацеў параіцца, паразважаць услых. Не пакрыўдзіў нават строгім позіркам. Але я на яго аднойчы ўсё ж зазлавалася. Памятаю, мы з Мечыславам Францавічам павялі школьнікаў капаць калгасную бульбу. Па нейкіх дырэктарскіх справах ён адлучыўся. Як жа стала сумна на полі! Дзеці капалі, я сачыла, каб яны не дурэлі. Але час без Мечыслава Францавіча цягнуўся марудна. Хвіліны здаваліся бясконцымі, у душы нарастала злосць: “Калі ж ён, нарэшце, вернецца!” Мечыслаў Францавіч з’явіўся са словамі: “А што, бачыш, як я хутка!” Сказаў гэта з усмешкай, лагодна. І мая злосць на яго тут жа адступіла.