Ва ўмовах разгортвання камандна-адміністрацыйнай сістэмы і знікнення рынкавых адносін, дадзеная праграма не толькі страчвала сваю актуальнасць, але рабілася варожай. Па-сутнасці, гэта быў працяг дарэвалюцыйнай эканомікі з арыентацыяй на мясцовую сыравіну. Яе стваральнікі абапіраліся на рэальныя эканамічныя мажлівасці і паказнікі, а не міфічныя. У іх уяўленні план і рынак былі не антыподамі, але ўзаемадапаўняльнымі рычагамі развіцця.