Аднак многія вяртанне савецкай ўлады ўспрымаў з пэўнай трывогай. Гэта пацвярджае ў сваіх дзённіках і А. Довженко: «Ці пагляджу у пустыні, на могілкі, паплачу на руінах і пералічу мільёны страт? А потым памру ад гора, каб не бачыць, як засяляць цябе, маці мая Украіны, чужымі людзьмі, як будуць тваіх недобитков за катаржная праца ў Германіі, за тое, што не памерлі яны ад голаду і дачакаліся нашага прыходу ».