– Вучыцца далей не выпадала: садка ў вёсцы не было, таму і з Ігарам, і з Марыяй давялося сядзець у дэкрэце па тры гады, – распавядае яна. – Ды і потым: дзеці малыя, якая там вучоба… Уладкавалася ў кантору гаспадаркі прыбіральшчыцай. Дванаццаць гадоў адпрацавала. І тут – неспадзяванка. Наш новы дырэктар Уладзімір Уладзіміравіч Лаўрык запытаўся: “Дыспетчарам пойдзеш?”. Я ад нечаканасці толькі плячыма паціснула. “Значыць, пойдзеш!” – сказаў ён.