Філасофскія развагі аб месцы чалавека ў імклівым сучасным свеце падала Сафія Пескун у афорце “Горад-клетка”. Яе лірычны герой выбіраецца за грані задушлівага гарадскога асяроддзя толькі “Блукаючы ў памяці”, калі думкі вяртаюць яго ў лагодны час, дзе адсутнічаюць бессэнсоўныя забегі навыперадкі. Дарэчы, шматлікія юнакі звяртаюцца да тэмы сноў і мрояў. У аўталітаграфіі мінчанкі Елізаветы Пастушэнка “Забавы” дзяўчынка катаецца вярхом на вялізазным слімаку; магіляўчанка Аксана Еўдакіменка разглядае алеевы “Зорны пыл” і стварае яблычную “Лёгкасць быцця”, “Цені, сны — зіма” пераліваюцца ў віцябчанкі Вікторыі Крупскай. Рэаліі не вельмі вабяць жывапісцаў, бо ў сучасных умовах нават “Анёл-ахоўнік” (Аляксандр Некрашэвіч) з бесцялеснай светлай здані ператвараецца ў лётчыка-бамбардзіроўшчыка.