Маё жыццё змяняецца: прыходзяць новыя людзі — адыходзяць старыя, кідаю аспірантуру – знаходжу новае месца для адукацыі, жую булкі ‒ раблю марш-кідкі па лесе, але адзінае застаецца нязменным: люты-сакавік я праводжу разам з бандай у Ала-Арчы. Гэты год мне хацелася зрабіць чамусьці выключэннем і застацца дома, грэць азадак, але мой звязак Алежка Іваноў упэўніў мяне, што прапускаць зімовыя горы з такой кампаніяй немагчыма!