Вершы Змітра Вішнёва вызначаюцца зрухам да антыэстэтызму як менш зношанай эстэтычнай схемы, але адначасова іх перапаўняе парадаксальны вішнёўскі рамантызм. Аўтар працягвае паэтызаваць сваю любімую афрыканскую экзотыку, пад якой яму бачыцца асаблівы, разняволены вобраз жыцця ўвогуле.