Lena пишет: 07.11.2012 в 2:14 пп Гэта наколькі я стала цынікам, колькі ўва мне ўнутранага болю, што мянe, Lenu, прымаюць за мужыка! Яшчэ ў траўні гэтага году я даказвала невялікай кампаніі, што каханне – гэта Дар Божы, што яно пасылаецца зверху. З мяне смяяліся, даказвалі, што каханне – гэта дар самаўнушэння, псіхічная хвароба, а я гэта не прымала ўсім сэрцам. Не хацела прымаць, бо кахала, але… Відавочна, людзям мазоліць вочы, калі нехта проста і шчыра кахае. Нашапталі на вушка, “адкрылі” на ЯГО вочы, паказалі ЯГО “сапраўдную сутнасць”. А мне гэта было зусім не патрэбна. Я ведала, што ЁН не просты чалавек, са складаным унутраным светам. Бо любяць не толькі правільных і добрых. Як спяваецца на нядзельнай дзіцячай Імшы: “Ойча, мяне ты любішь не затое, што я добры, але таму, што тваё я дзіця…” Я таксама яго любіла толькі за тое, што ён ёсць на свеце, з усімі сваімі заганамі і недахопамі, якія ён не хаваў. Кахаць – гэта прымаць чалавека такім, які ён ёсць. Але ж “дабразычліўцы” нагаварылі, унеслі глыбокі смутак у маё жыццё. І ў хвіліну роспачы Пан Бог зрабіў так, што на вочы мне трапіў верш Якуба Коласа “Дзяўчыне”, які ён напісаў ў 1912 годзе