Так, у нас нямала цудоўных пісьменнікаў, якія годна пішуць аб прыродзе роднай зямлі. Да ўжо названых трэба, вядома ж, аднесці і Рыгора Ігнаценку, і Алеся Масарэнку (перачытайце яго “На бабровых тонях”), і Пятра Сабіну, і многіх іншых. І Васіль Жушма “Гарэзай” даказаў, што ён якраз з тых, хто бачыць і разумее прыроду па-свойму. Даказаў сваім першым жа буйным творам. Зрэшты, за літаратурным лёсам таленавітага аўтара мне бачыцца наша агульная праблема: шмат, вельмі шмат па- сапраўднаму здольных літаратараў з правінцыі так і не змаглі як след праявіць сябе ў літаратуры, наогул “заглухлі” па адной прычыне: мы своечасова па-сапраўднаму не падтрымалі. Кажуць, што талент падтрымліваць трэба, а бездар праб’ецца сам. В.Жушма – талент…