Кюлікі забывае на сваю клятву і ідзе ў вёску. Лемінкяйнен у гневе вырашае тут жа кінуць яе і паехаць у сваты да дзяўчыны Пох’ялы (1—128). Маці адгаворвае яго ад паездкі, кажучы, што там яго чакае пагібель. Але Лемінкяйнен, які расчэсваў валасы, сярдзіта кідае грэбень і кажа, што калі яго параняць, дык з грабяня пацячэ кроў (129—212). Лемінкяйнен збіраецца ў дарогу і прыязджае ў Пох’ялу, дзе песнямі заклінае ўсіх мужчын, апрача аднаго злоснага пастуха (213—504).