Agora mesmo non, en cuantes a lo de cómo lo enfrento nun toi mui dalcuerdu como plantegues la entruga. El paru nun ye un problema individual (que tamién), ye un problema colectivu desta sociedá y polo tanto ye la mesma sociedá la que tien quigualo. Polo tanto nun ye cómo yo menfrento al paru y la crisis nAsturies, sinón cómo la sociedá asturiana ye capaz  denfrentar la crisis que venimos careciendo los caberos 30 años y cómo somos capaces de construyir ente toes y toos preseos pa poder solucionar esta situación. El problema ye que si nesta sociedá la única forma de socialización y sobervivencia xira al rodiu del emplegu asalariáu y per otru llau esa posibilidá ñégase-y a una bona parte la sociedá dalgo falla. Los ingresos de la xente nun tendríen de depender de si tienen trabayu o non, porque nesti modelu social nel que vivimos eso termina convirtiéndose nuna condena  de por vida pa munches persones. Hai una entruga que tenemos que facemos que ye si queremos una economía al serviciu la xente o a la xente al seviciu la economía. Emplegando una frase de don Luis Redondo, primer secretariu xeneral de la CSI, que yo creo que lo desplica bastante meyor O mos salvamos toos col alma coleutiva o col alma individual mos vamos al infiernu