Caño Santos yel santuariu a seis quilómetros de la llocalidá, escontra onde se dirixe la romería cada empiezu de mayu. La propiedá del conxuntu arquiteutónicu ye de Alcalá del Valle, a pesar de que satope asitiáu dientro del términu municipal dOlvera. Nel sieglu XVI, decide fundalol conde de Ureña, de común alcuerdu con Fray Martín de les Cruces, nel allugamientu duna vieya ermita fundada nhonor a la milagrosa apaición de la virxe a un vaqueru na fonte de Caño Santos. Foi edificáu nun equilibráu estilu manierista, y anguaño atópase en ruines, pero en procesu de restauración y recuperación. Son destacables el cenobiu de los franciscanos terceros, la desornamentada fachada de la ilesia, de dos cuerpos y trés calles y la recia torre, coronada dun campanariu ochavado. Ye un perfectu exemplu de cantería y diseñu clásicu. En 1996 publicóse un llibru sobrel Monesteriu de Caño Santos tituláu Caño Santos (1512-1996), quel so autor ye José Manuel Doráu Rueda. En 2008 vio la lluz uno completa monografía de cuasi 1.000 páxines titulada La Tercer Orde Regular nAndalucía. Caño Santos. Historia y vida dun desiertu franciscanu nes llendes del Reinu de Sevilla, obra de Manuel Jiménez, Francisco Siles y Sergio Ramírez. En dichu llibru fai un estudiu pormenorizáu y práuticamente definitivu sobrel monesteriu.