Nel añu 645, en Cartago, el patriarca monotelita de Constantinopla, Pirro, exiliáu, realizó un alderique públicu con Máximu ante Gregorio, prefeutu dÁfrica, munchos obispos, eclesiásticos y otres personalidaes. La Disputatio cum Pirrho ufierta una idea de la complexidá del problema cristolóxicu, pero tamién ilustra como pa Máximu, si Xesucristu yeral nuevu principiu de la vida del cristianu, necesariamente Él yera verdaderu Dios y home completu. Probablemente Máximu taba convencíu de que detrás de les proposiciones controversiales renacíen los problemes dramáticos de Nicea y Calcedonia: en Cristu esistíen dos naturaleces y por tantu yeren consecuentes dos voluntaes y dos maneres dobrar, o enerxíes; sicasí, la facultá de querer pertenez a la naturaleza; el fechu descoyer y de querer ye propiu de la persona, poro, en Cristu, el Logos inclina les determinaciones del querer (querer gnómico) y emponía la voluntá humana xunto a la divina dexando fueral pecáu y lerru.