Na segunda fase llogróse la unión del sur cuando Garibaldi, inconforme col tratáu ente Cavour y Napoleón, dirixir a Sicilia coles camises coloraes, conquistándola y negándose a apurrila a los piamonteses; dende ellí ocupó Calabria y conquistó Nápoles. En 1860 les tropes piamonteses llegaron a la frontera napolitana. Garibaldi, que buscaba la unidá italiana, apurrió los territorios conquistaos a Víctor Manuel II. Por aciu plebiscitos, Nápoles, Sicilia y la mayor parte de los Estaos Pontificios xunir al Reinu de Cerdeña, gobernáu por Víctor Manuel II, que se convirtió nel 1861, cola proclamación del Reinu dItalia en soberanu del nuevu estáu. El procesu de la unificación foi, en gran parte de la península, el productu de la voluntá de les clases dirixentes de la mayoría de les rexones y estaos preunitarios, que por razones non solo ideales, sinón económiques, condicionaron el votu y lésitu de los plebiscitos convocaos por Cavour, favorables a lanexón a Piamonte-Cerdeña. Nel Reinu de les Dos Sicilies, sicasí, hubo una consistente participación popular, carauterizada pol sofitu emprestáu a Garibaldi y al so pequeñu exércitu, por un gran númberu de voluntarios meridionales. La figura carismática de Giuseppe Garibaldi y la so promesa (non caltenida) dactuar una reforma agraria de gran valumbu nel Mezzogiorno habíen nefeutu niciáu grandes ilusiones non solo nes mases rurales sinón tamién en munchos intelectuales meridionales, dalgunos de los cualos (como Luigi Settembrini y Francesco De Santis), fueren escorríos y exiliaos poles autoridaes borbóniques.