El pimpanu retablu de San Zacarías, robláu y datáu nel añu 1505, caltener nel llugar dorixe, la ilesia de San Zacarías de Venecia. Nesti retablu posterior, Bellini representa a la Virxe arrodiada por (dende la esquierda): San Pedro sosteniendo les sos llaves y el Llibru de la Sabiduría; Santa Catalina y Santa Lucía xunto a la Virxe, caúna delles cola palma del martiriu y el símbolu de la so tortura (Catalina la rueda, y Llucía un platu colos sos güeyos); San Jerónimo, que tradució la Biblia griega a la primer edición en llatín (la Vulgata). Estilísticamente, el llume na obra de San Zaccaria fíxose tan nidiu y difusa que fai que, por comparanza, la de San Giobbe paeza casi llamativa por contraste. Lusu que Giovanni fai del oliu maureció, y les figures sagraes paecen tar envolubraes nun aire quieto, enrarecido. El retablu de San Zaccaria ta consideráu quiciabes el más bellu y pimpanu de los retablos de Giovanni, y ta datáu del añu 1505, lañu posterior a la Virxe de Castelfranco pintada por Giorgione.