El lunfardo más zarráu empezó como llinguaxe carcelario de los presos, por que los guardias nun los entendieren, a fines del sieglu . Munches de les sos espresiones llegaron colos inmigrantes europeos; en tal casu, cuando asocede un amiestu de llingües españoles ya italianes na área rioplatense, produzsel cocoliche, del que deriven bien de pallabres lunfardas. Otres pallabres llegaron del llinguaxe típicu gauchesco (por casu: piola). Tamién ye frecuente lamiestu del lunfardo col vesre, modalidá que dexa la xeneración de nueves pallabres alteriando lorde de les sílabes (por casu: mionca, por camión, o pa más comunes exemplos, «tangu» ye gotán, «pantalón» ye lompa). Nel idioma francés esiste un xuegu de pallabres similar, llamáu verlan (vesre fonéticu de lenvers [lanvér]). Nos sos oríxenes, el lunfardo tamién tuvo apurras provenientes de Francia, especialmente del xíriga francés (por casu, les pallabres brema, franelear, griseta, macró) según del idioma occitanu, del inglés (por casu, les pallabres jailái, jailaife, de high life o espiche de speech o escrachar de scratch, anque nel postreru de los exemplos la etimoloxía inglesa ye dudosa yá que esiste nel napolitanu la pallabra scracciato [pronunciar en lunfardo: escrachato] col significáu de bien foliáu o abolláu y quequival a la italiana normativa schiacciato), del gallegu, portugués y asturianu, ente otros. La xíriga tamién inclúi pallabres aboríxenes, cuantimás de los idiomes quechua, guaraní y mapuche; y tamién, pallabres dorixe africanu, sobremanera del África Bantú por ej: quilombo, mucama, mondongu, candombe, etc.