Nel casu del xéneru dramáticu, el términu metateatro foi acuñáu pol críticu estauxunidense Lionel Abel nel so estudiu Metatheatre. A new view of dramatic form (1963), pa designar les pieces escéniques que, nun correspondiendo nos sos planteamientos y estructura a la traxedia y comedia tradicionales, cinxir, según señaló Francisco Ruiz Ramón, a dos postulaos básicos que son tamién dos tópicos lliterarios: el mundu como escenariu y la vida como suañu. William Shakespeare (principalmente en Hamlet) va ser de los primeres nutilizar esta modalidá dintroducir “el teatru dientro del teatru” pa presentar nes sos obres la idea de quel mundu ye un teatru y tamién de quel teatru ye un mundu. Por casu, esto vese claramente en Hamlet, na escena en que la compañía de teatru reproduz, de forma teatralizada, lasesinatu del so padre frente al so tíu y a la so madre (tou ello favorecíos pol mesmu protagonista). Esta mesma llinia ye desenvuelta por Pedro Calderón de la Barca (La vida ye suañu), nel ámbitu español, quien cola metáfora alrodiu de la vida como suañu, sigui afondando la problematización de les fronteres ente la realidá y la ficción.