Otru asuntu, cabezaleru nel orde simbólicu, ye´l paisax. Col paisax asocede lo que tien qu´asoceder con tantos elementos que, surdiendo del orde estrictamente natural, pel aciu de lactividá humana, dexa bien ceo de ser un elementu físicu pa camudase nun elementu fonderamente cultural. La vexetación atlántica, la humedancia, el verdor, etc. nun son esclusivos de nos. Los nuesos vecinos na Iberia húmeda tamién tienen eso. Pero les pautes d´asentamientu ya apropiación del suelu son úniques de cada nación. Esto ye xeneral pa cualesquier rasgu de la cultura. Tamién hebo -y hai- horros n´otres rexones de la península ya Europa. En Galicia hai delles construcciones que s´encuadren como horros. Lo que ye único d´Asturies ye, en realidá, la hipertrofial´estraordinariu esporpolle qu´esti edificiu algamare, sobre too na dómina moderna. El paisax astur, ye tamién el paisax natural colos sos horros, coles sos caseríes, etc. Ye naturaleza pura d´una banda, pero ye naturaleza humanizada, d´otra, y humanizada al mou únicu del pueblu astur. Y asina ye con otros rasgos nomaos únicos o peculiares. Sidra, haber, hai sidra n´Euskadi, en Francia, Inglaterra... Pero la ellaboración y el consumu, asina como´l significáu nunca ye´l mesmu en cada nación. Y la (eficacia) simbólica nuna sociedá d´una bébora fecha de mazana nun estáu mayormente empobináu al granible de vinu, y al so consumu dientro d´una órbita mediterránea-católica, ye pergrande. 