Cola creación de lAlta Autoridá de la CECA (Tratáu de París de 1951) y la designación dunu de los sos miembros como presidente, diose orixe a un modelu que, primero calcáu nes otres dos comunidaes europees (CEE y Euratom) y depués, mercé al Tratáu de fusión de les instituciones robláu en Bruxeles en 1965, ta nel orixe de lactual institución que conocemos como Comisión Europea. Nel senu desti órganu colexáu, nomáu de común alcuerdu polos Estaos miembros, estremar a unu de los sos miembros cola condición de presidente. Pero la escasa contemplación que desta figura faíen los trataos, sumáu a la falta de voluntá política de los gobiernos nacionales de dotalo duna autoridá clara, paecíen apuntar más a un coordinador de los trabayos del Colexu qua una verdadera autoridá política. Sicasí, dada la finalidá de les Comunidaes Europees, que superaba a les clares la función de cooperación económica internacional que paecía esprendese de la so lletra y asitiaba nuna integración política progresiva de los pueblos dEuropal so verdaderu horizonte, dende llueu pudo apreciase que tanto lAlta Autoridá/Comisión comol so presidente taben revistíos duna autoridá política y de vixilancia moral más atayante de la que prevíen los trataos. A esto quixo sumase la designación pal puestu de presidente de personaxes dotaos de relevancia política y un fuerte compromisu européu. Asina foi como sescoyó a Jean Monnet, inventor del métodu comuñal y posiblemente el más relevante y empeñáu constructor de la Europa xunida; pa la presidencia de la Comisión de la más relevante de les Comunidaes, la CEE, escoyer al decisivu ministru alemán dasuntos esteriores, el federalista Walter Hallstein.