Nel sieglu XVII apaez bien escasamente nel teatru: en El postreru godu (1559-1603) de Lope de Vega y nel llibru VI de la so epopeya tráxica Xerusalén conquistada (1609), según en La más ingrata vengación de Xuan Velasco de Guzmán. Nel sieglu XVIII tuvo más ésitu y apaez por casu na Homersinda (1770) de Moratín padre, nel Pelayo (1769) de Xovellanos, en Perder el reinu y poder por querer a una muyer. La perda dEspaña (1770), de Xosé Concha, na Florinda de Franciscu de Bahamonde y Sesé y en La perda dEspaña dEusebio Vela, que sicasí foi prohibida en 1770 por «indecorosa al rei». María Rosa Gálvez de Cabrera imprimió en 1804 una Florinda y tamién Xosé Quintana contribúi con ciertu subtexto políticu daqué subversivu y lliberal nel so Pelayo de 1805.