Lasina llamáu Giro Constantiniano, esto ye, la so política en favor del cristianismu, tuvo tamién consecuencies pa les rellaciones romanu-perses. En 309, Sapor II, que yera inda un neñu de pechu, foi alzáu al tronu de Persia. Esto causó una crisis nel Imperiu sasánida. Solo a mediaos de la década de 330 pudo Sapor tomar personalmente les riendes del poder y revelase como un notable gobernante. El desenvolvimientu de los acontecimientos nel Imperiu romanu debió de fadiar al Gran Rei, munchos de que los sos súbditos yeren cristianos, especialmente en Mesopotamia. Hasta entós, Sapor pudiera tar seguru de la llealtá de los sos súbditos desta relixón, yá que nel Imperiu romanu escorrer a los cristianos, pero agora tarrecía que collaboraren col emperador de Roma, que yera consideráu un benefactor de los cristianos y fundara la so autoridá imperial nes idees del cristianismu. Constantino espresaral so nuevu puntu de vista nuna carta a Sapor. Agora, cuando tamién Armenia y la Iberia caucásica convirtiérense al cristianismu, Sapor sintióse amenaciáu, y la so perceición nun yera del tou equivocada. Concentró tropes en Mesopotamia pa forzar violentamente la revisión de les clauses de la Paz de Nísibis, ya invadió Armenia, onde impunxo nel tronu a un rei títere. En vista dello, Constantino unvió al so fíu Constancio a Antioquía y al so sobrín Hanibaliano a Asia Menor. En 336 fueron intercambiaes llegaciones, pero nun se consiguió un alcuerdu, asina que Constantino disponer a engardir contral rei de Persia.