Dos importantes conxuntos, que los sos encargos nun pudieron ser documentados, podríen pertenecer tamién a esti momentu pol so ricu sentíu del color y la disposición de delles figures a contralluz: los trés monumentales llenzos dedicaos a la vida de Xuan el Bautista, de los que namái se sabe quen 1781 colgaben nel refectorio del conventu de relixoses agustinas de San Leandro de Sevilla, vendíos pol conventu en 1812 y anguaño esvalixaos ente los museos de Berlín, Cambridge y Chicago, y la serie del Fíu Pródigu (Dublín, National Gallery of Ireland), de la que dalgún bocetu caltener nel Muséu del Prado, serie inspirada en grabaos de Jacques Callot pero quel pintor supo afaer al so propiu estilu pictóricu y al ambiente sevillano del momentu nes vistimientes y fisonomíes de los sos protagonistes. Esti aproximamientu históricu ye especialmente reseñable nel llenzu llamáu El fíu pródigu fai vida disoluta, nel que se vio una escena costumista contemporánea con tolos elementos propios dun bodegón y otros detalles naturalistes hábilmente resueltos, como la figura del músicu que, asitiáu a contralluz, fai más prestosu la llacuada, el perrucu quasoma sol mantel o los arrogantes escotes de les dames engalanaes con ropes de vistosos colores y prudente erotismu.