Los alverbios son pallabres carauterizaes por exercer autónomamente -ensin necesidá de preposiciones- la función de complementu circunstancial na oración, amosando estremaos significaos: de llugar (viven equí), de tiempu (llegó ayeri), de mou (fízolo asina), de cantidá (trabayen abondo), dafirmación (sí, díxolo), de negazu (nun duermen) y de dulda (quiciabes lu llamen). Nun ye esta la única función oracional que lalverbiu ye a exercer, pues tamién fai la datributu (el xueves ye ceo) y la de xuntura oracinal (nun-y parecía que fuere interesante aquel actu, poro, nun quixo dir).