Cuando hubo asocedíu nel tronu del ducáu de Baviera en 1597, Maximiliano I topar empericotiáu de deldes y llenu de desordes, pero diez años del so brengosu gobiernu efectuaron un cambéu remarcable. Les finances y el sistema xudicial fueron reorganizaos, foi fundada una clase de sirvientes civiles y una milicia nacional, y dellos pequeños distritos fueron mercaos so lautoridá del duque. La resultancia foi una unidá y orde nel ducáu que dexó a Maximiliano xugar una importante parte na Guerra de los Trenta Años; mientres los primeros años de la cual tuvo tanto ésitu como padquirir el Alto Palatináu y recuperar la dignidá eleutoral de la quesfrutara dende 1356 la caña mayor (más antigua) de la familia Wittelsbach. A pesar de subsiguientes aviesos, Maximiliano retuvo estes ganancies na Paz de Westfalia en 1648. Mientres los últimos años desta guerra Baviera, especialmente la parte septentrional, sufrió gravemente. En 1632 invadieron los suecos, y cuando Maximiliano violól tratáu de Ulm en 1647, los franceses y suecos afararon el territoriu. Dempués de reparar los daños en cierta midida, leleutor morrió en Ingolstadt en setiembre de 1651, dexandol ducáu muncho más fuerte de cómo lo había atopáu. La recuperación del Altu Palatináu fixo a Baviera compacta; ladquisición del votu eleutoral facer influyente; y el ducáu pudo xugar una parte na política europea que lluches internes fixeren imposible mientres los cuatrocientos años pasaos.