La reina Sancha de Llión, esposa de Fernandoxa0I de Llión, persuadió al so maríu por que dambos fueren soterraos a la so muerte nel monesteriu de San Juan Bautista de Llión —que camudól so nome pol de San Isidoro cuando los restos del santu sevillanu fueron treslladaos al monesteriu nel añu 1063 a pidimientu de Fernandoxa0I, quien deseyaba que les reliquies del pernomáu y sabiu arzobispu sevillanu reposaren na ciudá de Llión.