La especialidá indiscutible de Lorrain foil paisaxe, dambientación frecuentemente relixosa o mitolóxica. Claude tenía una visión idealizada del paisaxe, quauníal cultu a lAntigüedá clásica xunto a una actitú de fonda reverencia escontra la naturaleza, quamuesa en tou momentu una serenidá y placidez que reflexen un espíritu evocador, la idealización dun pasáu míticu, perdíu pero recreáu pol artista con un conceutu de perfeición ideal. Integráu dende mozu na pintura paisaxística polos sos maestros Tassi y Wals, recibió tamién la influencia dotros dos pintores nórdicos afincaos en Roma: Adam Elsheimer y Paul Brill. Dambos autores crearen na redolada romana linterés pol paisaxe terrestre y la marina, a los que sotorgaba tol protagonismu de la obra, ente que los personaxes xugaben un papel secundariu. Claude adquirió de los sos maestros una preferencia pol paisaxe llíricu, con panorames amplios y ruines o arquitectures pa enfatizar lambiente clásico, y onde tien un gran protagonismu lestudiu de la lluz. El so primer cuadru nesti xéneru foi Paisaxe pastoril (1629), robláu y fecháu CLAVDIO I.V ROMA 1629.