Juan Duns Scoto sorraya que la xustificación ye un querer de Dios independiente amestáu solo a cuanto estableciera con anterioridá pos la llibertá divina ye absoluta.[8] Una vegada fecha esta distinción, introduz otra pola que se dixebra la recepción de la gracia y de les virtúes infusas de lo que llama acceptatio divina que ye, nun momentu posterior, la llamada de Dios pola que lhome queda xustificáu antes los sos güeyos.[9]