Les tierres altes, nestoniu kõrgustik, allugar na metá esti de la Estonia continental ganando altor conforme avánzase faíal sur. De fechu les zones de mayor altor tán asitiaes nel estremu sureste dEstonia nun área delimitada pel llagu Võrtsjärv y los ríos Haanja y Ema. Les zones elevaes del norte dEstonia allúguense paraleles al sur de los cantiles (glint) del norte dEstonia. Tán formaes polos altores de Pandivere nel centru, alredor del cual allúguense los pandos de Harju escontra loeste y Viru escontra leste, al sur desti conxuntu estiende la llanura dEstonia central. Al este desta llanura y hasta el llagu Peipus atópasel drumlin de Vooremaa. Al sur partiendo con Letonia y ente les bajillanuras de Pärnu al oeste y el llagu Võrtsjärv al este atopa les altores de Pandivere que la so mayor altor ye Emumägi (166 msnm). Al sur de Pandivere ta Sakala, cola so máxima altitú nel monte Rutu (146 msnm). Nel estremu sureste atópense les mayores elevaciones dEstonia. Equí allúguense tres zones de tierres altes, los altores de Haanja al sur, que ye la qualgama la máxima altitú col monte Suur Munamägi (317 msnm). Y la altiplanicie dOtepää al norte, que remata nel monte Kuutse (217 msnm), son les de mayor entidá. Les tierres altes de Karula al oeste de los altores de Haanja, tamién caltién elevaciones dimportancia, siendo la mayor delles Rebasejärve Tornimägi (137 msnm). Los valles o depresiones son tamién accidentes xeográficos carauterísticos desta zona montascosa, asina atopamos la depresión de Voru dixebrando los altores de Haanja y Karula de les de Otepää. La depresión del Haargla que dixebra los altores de Karula y Haanja. Y el valle del ríu Väike Emajõgi que dixebra los altores de Otepää de les de Sakala.