Los romanos, conscientes de la necesidá de caltener un numberosu y brengosu grupu de llabradores, esforciar dende bien ceo en inculcar a los sos llabradores una conocencia tanta teóricu como práuticu sobre la materia. La ocupación del granxeru yera considerada cercana nimportancia a la del soldáu, y los romanos distinguíos nun refalgaben la so práutica. Pa fomentar esto, la gran obra de Magón foi traducida la llatín por Décimu Silano por orde del Senáu Romanu. Mentanto, Catón el Vieyu escribieral so De Agri Cultura, un simple rexistru en llinguaxe llanu de les regles reparaes polos antiguos propietarios de tierres romanos más quun tratáu teóricu. Siguiéron-y los dos Sarsenes (padre y fíu) y Cneo Tremelio Escrofa, que les sos obres perder. Leruditu Marcu Terencio Varrón de Reate, a la edá dochenta años, compunxo les sos Rerum rusticarum libri III, sobre agricultura, el cuidu del ganáu y la cría de pexes. Foil primeru en sistematizar lo que sescribiera sobre la tema, y suplementar los trabayos dotros cola esperiencia práutica quadquiriera mientres los sos viaxes.