Etimológicamente, el términu persona vien del llatín persōna, esti del etruscu phersu, y esti del griegu πρόσωπον, faen referencia al mazcaritu quutilizaben los actores griegos (y darréu romanos) nes sos representaciones de teatru, la que cumplía una doble función, sirvía pampliar el so volume de voz y dotra parte, como nel teatru clásicu griegu y romanu un amenorgáu númberu dactores representaben tolos papeles, el cambéu de mazcaritu indicaba al públicul personaxe dramáticu que taba representáu. Desta última función de individualización de los distintos seres humanu provién el significáu actual del términu persona. Magar ye ciertu quanguaño se sobrentiende que tou miembru del xéneru humanu ye persona, nel pasáu non siempres foi asina, cuidao que persones pertenecientes a distintos grupos culturales, relixosos y étnicos, nun fueron consideraos como persones y, poro, quitáu de tolos sos derechos. Desta manera resulta la particularidá de la persona física al estructurar la so definición. Si la persona ye tou ser capaz de derechos y obligaciones, estremar de la personalidá, en questa ye laptitú pa ser suxetu activu y pasivu.