El chinu tamién ye lexemplu prototípicu de llingua tonal anque de fechu nun se conoz sil proto-sinón-tibetanu foi una llingua tonal, y dellos de los tonos en chinu claramente son una innovación posterior. Magar nel sieglu XIX consideróse quel tonu yera una carauterística intrínseca de les llingües y una llingua nun podía desenvolver tonos bonalmente, asunción que complicó la clasificación de les llingües dAsia sudoriental, el trabayu de Hadricourt sobrel vietnamita amosó como una llingua puede desenvolver tonu colateral a la cayida o asordamientu de les consonantes duna sílaba. Per otra parte les llingües tonales nun son esclusives dAsia, y danse con bayura tamién nel África subsaḥariana y en diverses families de llingües indíxenes dAmérica.