Sicasí, eso causó una división nel senu del Partíu Demócrata-Republicanu, yá que como los aspirantes presidenciales podíen apelar direutamente al pueblu, valiéndose del so carisma y de campañes populistes; precisaben muncho menos de los pactos ente dirixentes a puertes zarraes que caracterizaren al partíu hasta esi momentu. Bien llueu hubo cuatro pretendíos dirixentes demócrata-republicanos apostándose la Presidencia; unu dellos yera Andrew Jackson y los otros trés yeren John Quincy Adams, Secretariu dEstáu de Monroe y fíu del ex-presidente John Adams, que dempués dempezar la so carrera política como miembru del Partíu Federalista del so padre camudárase de partíu pa militar nel Demócrata-Republicanu; William H. Crawford, Secretariu de lAyalga (Facienda y/o Economía) de Monroe; y Henry Clay, pa esi momentu Speaker de la Cámara de Representantes (cargu equivalente a Presidente desa Cámara del Congresu). Llueu españó una guerra a muerte dientro del partíu ente les distintes facciones que sofitaben a los citaos candidatos.