Na antigua Atenes, les persones que se suicidaben ensin laprobación del Estáu nun podíen recibir los honores dun entierru normal. El suicida yera soterráu ensin asistencia pela redolada de la ciudá, ensin lápida sepulcral o dalgún marcador. Sicasí, el suicidiu yera considerada una forma de caltener lhonor o evitar la humildación. Na antigua Roma, anque foi primeramente dexáu, más tarde, pola so práutica ente los esclavos, foi xulgáu como un crime contra lEstáu por cuenta de los sos costos económicos. Na Europa Cristiana pasó a ser envaloráu como un pecáu y foi condergáu nel Conciliu de Arles de 452 como una obra de Satanás, amás los suicides yeren escomulgaos. En Francia tomáronse fuertes midíes en rellación al suicidiu: el cadabre del suicida yera abasnáu peles cais, cabeza abaxo y, depués, refundiáu o colgáu duna pila de basura. Coles mesmes, les pertenencies del fináu yeren confiscadas.