La política interna xiró en gran parte en redol a la rivalidá dinástica ente les families Obrenović y Karađorđević, descendientes respeutivamente de Miloš Obrenović, (reconocíu como príncipe herederu en 1829) y Karađorđy Petrović, líder de la rebelión de 1804 pero muertu en 1817, según afírmase por orde de Miloš. Los Obrenović dirixeron lestáu emerxente ente 1817 y 1842 y de nuevu ente 1858 y 1903, los Karadjordjevići ente 1842 y 1858 y dempués de 1903.