El griegu áticu, que yera un dialeutu non psilótico, tenía tamién otru soníu, la fricativa laringal sorda /h/, representada polos espíritos aspros, un ápice empobináu escontra la derecha que na canónica trescripción en minúscula, dedá tardientu-bizantina, asítiase enriba de la vocal minúscula inicial de la pallabra, y nalto de la izquierda de la mayúscula inicial, sol acentu circunflexu, y al llau del acentu agudu. Lespíritu aspru deriva, polo xeneral, de la cayida duna consonante inicial, sigma, yod, o digamma. Nel dialeutu xónicu, asemeyáu al áticu, verificábase la psilosa, que ye la total desapaición de laspiración inicial. Una vocal ensin aspirar ye marcáu polos espíritu nidiu, un ápice empobináu escontra la esquierda, asitiáu como lespíritu aspru.