Lamor sexual, en cualesquier de les sos variantes, constitúi coles mesmes un amor marcadamente egoísta; lo que se manifiesta como un altruísmu escontra la pareya constitúi una manifestación de puru egoísmu respeuto al restu de la sociedá; el mesmu actu sexual desenvolver so un estáu degoísmu personal nel que lindividuu buscal so propiu prestar, yá seya de forma direuta o pola gratificación que-y produz el prestar de la so pareya. Na mesma llinia, Sigmund Freud consideraba que toles motivaciones humanes teníen una fonderada libidinoso, y, poro, egoísta. Al considerar lamor caritatible sublimado, describe al amor como un comportamientu puramente narcisista; pa él les persones solo amen lo que fueron, lo que son, o lo que nagüen ser; estrema, inclusive, ente graos saludables y patolóxicos de narcisismu. Escribió, ente otres coses, que lamor incondicional duna madre lleva a una perpetua insatisfaición: «Cuando unu foi incontestablemente el fíu favoritu de la so madre, caltién mientres tola so vida esi sentimientu de vencedor, caltién el sentimientu de seguridá nel ésitu, quen realidá raramente satisfaise». Ye una forma dentender les rellaciones humanes que sestendió mientres el sieglu XX dende Estaos Xuníos a otros países occidentales, y anguaño esiste un duru bracéu ente los sos defensores y detractores. Francia y Arxentina son los dos países que más saguanten a abandonar la cultura del psicoanálisis. NEspaña, más del 9% de los psicólogos siguen yá esti paradigma.