El pragmatismu esfrutó duna atención anovada dempués de que Willard Van Orman Quine y Wilfrid Sellars utilizaren un pragmatismu revisáu pa criticar el positivismu lóxicu na década de 1960. Inspiráu pol trabayu de Quine y Sellars, una clase de pragmatismu conocíu dacuando como neopragmatismo ganó influencia al traviés de Richard Rorty, el más influyente de los pragmáticos de finales del sieglu XX xuntu con Hilary Putnam y Robert Brandom. El pragmatismu contemporaneu puede estremase llargamente nuna estricta tradición analítica y un pragmatismu neoclásicu (como Susan Haack) que se xunta al trabayu de Peirce, James y Dewey.