El dopaxe nel atletismu ye un fenómenu antiguu. El primer casu rexistráu data de principios del sieglu XX na maratón olímpicu de 1904, onde lestauxunidense Thomas J. Hicks beneficiar duna inyeición destricnina puesta pol so entrenador nun desfallecimientu mientres la carrera. Esta práutica nun amenó nenguna indignación y dempués lusu de drogues nel deporte taba bien considerada. En 1941 en Basilea, lestrañu comportamientu de trés corredores dempués dun cross punxo de relievel problema de tomar danfetamines pameyorar lesfuerciu y la resistencia.Nos Xuegos de Londres de 1948, lentusiasmu y el nerviosismu dEmil Zátopek dempués de la so llegada victoriosa nos 10xa0000xa0m fixo pensar a los espertos en tomar desa sustancia. Na década de 1950, los rumores indicaben un dopaxe entamáu con esteroides anabólicos de los atletes soviéticos, y depués de los estauxunidensesAmás, el fondista finlandés Lasse Virén foi oxetu de rumores no tocante a lautotransfusión, téunica utilizada pameyorar la oxixenación del organismu.