Aparentemente, según el rexistru fósil les anxospermes aniciar a llatitúes baxes (cerca del Ecuador), nes que yá taben bien distribuyíes hai unos 130 millones daños, y volviéronse florísticamente prominentes hai 120 millones daños. Depués, hai unos 100 millones daños, esvalixar escontra llatitúes más altes. Nel rexistru fósil de hai 70 millones daños, el 60-80% del polen atopáu en baxes llatitúes ye de anxospermes, ente que namál 30-50% del polen atopáu naltes llatitúes ye de anxospermes, correspondiendol restu del polen atopáu a gimnospermes y pteridofites. Aparentemente esta reticencia de les anxospermes papoderar la flora nes llatitúes más altes debióse, en parte, a les llimitaciones estacionales de lluz y mugor quhai a altes llatitúes, llimitaciones que tienen dufiertar poques oportunidaes a les especies colonizadores de anxospermes pa reemplazar a lantigua vexetación, bien establecida y afecha, de gimnospermas y pteridofitas (Willis y McElwain, 2002). Esti amenorgamientu de la diversidá col aumentu de la llatitú, probablemente tuviera más que ver con restricciones na bioloxía de les anxospermes esistentes nesi momentu, que con baxos índices de dispersión (Willis y McElwain, 2002). Ello ye que entá güei la diversidá despecies de anxospermes ye más baxa que la de gimnospermas en biomas boreales comol de la tundra. Magar les primitives anxospermes nun paecen ser especies invasivas nes altes llatitúes, esi escenariu paez camudar más tarde, cola apaición de anxospermes más recién pa les cualos les altes llatitúes paecen ufiertar un escenariu óptimo papoderar lambiente y especiarse darréu. Por exemplu, el sur de Gondwana paez ser lorixe del xéneru Nothofagus, quapaeció hai unos 70 millones daños y entá anguaño ye un componente importante de la flora del Hemisferiu Sur.