Nun requexu nel sobrául torruxón el vieyu tambor pecigaña fendíu por milenta golpes quinda retrañen nes nueches seles, como  testigu de toles guerres perdíes. Vomitáronnos al mundu pa esfronanos de cutiu nuna eterna batalla de pilancos au naguamos pol oxetivu cimeru de morrer endolcaos na mayor cogorza de gloria. Y como recompensa al sudu, el sangre y les llárimes arramaos, algamar una tumba escura y llenta onde esfarrapar adulces. Toles nueches al achucame nel cuartul torruxón carezo la malura de les mios batalles infinites y espierto somorguiáu nel fontán de les mios medranes. Agonizo añusgáu pel pesadiellu de la derrota, mientres  remexal mio alma lamargor pola impotencia dalgamar les fazañes necesaries panubrir de glorial descansu na mio tumba.