A la fin del sieglu XIX, Sigmund Freud, el padre del psicoanálisis, argumentó que los individuos nacen con un innatu sentíu del amor, pero que la roxura y lhostilidá lleguen cuando la necesidá damor nun ye satisfecha o ye atayada. Un sieglu dempués, esti puntu de vista foi criticáu pola Sociedá Psicolóxica Estauxunidense y pola Asociación Antropolóxica estauxunidense. Esta postrera concluyó, en 1988, quel ser humanu nun ta xenéticamente predispuestu a la roxura nin a la violencia, y que la violencia nun puede ser científicamente rellacionada col procesu natural devolución.