Na Edá Media, estes tierres yeren llamaes tierres del Aguilar (y la villa de Llanes Puebla dAguilar), el so noyu alministrativu taba nel castiellu de Soberrón, allugáu na Xerra del Cuera, onde entá afloren los sos restos, Lordenamientu del territoriu repártese ente les instituciones relixoses, asinal monesteriu de San Salvador de Celoriu del sieglu XII y la ñobleza llocal como don Alfonso Suárez y doña Cristilde figuren a la tiesta dun grande padremuñu. Alfonso IX concede posiblemente en 1225 la carta puebla a Llanes col envís dalitar les defenses destes tierres. Más tarde Alfonso X el Sabiu concede nuevu fueru a la villa. Tol noyu arrodiábase por una muria lo quendicial so calter defensivo. Dicha muria, aniciada por Alfonso X, remátase nel sieglu XV. Esti noyu afítase rápidamente ente los sieglos XIII y XIV, onde yá tinía ente 1.000 y 1.500 habitantes treslladándose a Llanes les funciones alministratives y militares. Alfonso XI concéde-y el privilexu de facer dos feries añales, tamién esti rei-y concedel so propiu alfolí de la sal, ya quentóncenes Llanes poseyía un puxante puertu. Les sos naves llanisques llegaben a los puertos andaluces, pertueses, franceses, flamencos o ingleses. Esti privilexu foi rescindíu polos Reis Católicos en 1493. Nesta dómina nel terminu conceyil de Llanes la so ganadería y agricultura yera un pegoyu mui básicu na so economía.