Dempués de la so introducción dende Suramérica a España a finales de los años 1500, el papa convertir nun importante alimentu básico en toa Europa a finales del 1700. El papa dexó a los llabradores a producir más alimentos, y la variedá añedida primeramente a la dieta europea. Limpulsu nutricional causáu pol aumentu de consumu de papa resultó en tases denfermedaes más baxes, les tases de natalidá más altes y les tases de mortalidá más baxes provocando una puxanza de la población en tol imperiu Británicu, los Estaos Xuníos y Europa. La introducción del papa tamién provocól primer usu intensivu del fertilizante, en forma de guanu importáu a Europa dende Perú, y la primera pesticida artificial en forma dun compuestu darsénicu utilizáu pa combatir escarabayos de la pataca. Antes de laprobación del papa como cultivu principal, la dependencia de los granos provocó fames rexonales y nacionales repetitivos cuando les colleches fracasaron: 17 grandes fames solo nInglaterra ente 1523 y 1623. Anque nun principiu casi esaniciandol peligru de fame, la dependencia resultante sobrel papa finalmente causól fracasu européu de la pataca, una mala y desastrosa collecha de la enfermedá resultando nuna fame xeneralizada, y la muerte de más dun millón de persones solamente nIrlanda.