Hastal sieglu , El principáu de Moldavia heredar ente varones (les muyeres taben escluyíes del títulu) de sangre principesco. Bien el príncipe nomaba al herederu, que podía nun ser el so fíu primoxénitu o ser un fíu bastardu o, si nun designara unu, escoyer los terratenientes del principáu a la so muerte. De siguío, lescoyíu yera unxíu pol metropolitanu moldavu, que lo proclamaba soberanu por derechu divín. Cuando sestendió pola rexón el poder otomanu, el candidatu al tronu moldavu tuvo de cuntar coles mesmes col beneplácito del sultán pa llograr el títulu. El sistema, anque polo xeneral aseguraba quel cargu ostentar un home de calter, tamién fomentaba les lluches intestinas por llogralo y les invasiones de los exércitos estranxeros llamaos pa sostener a los distintos aspirantes. Nel sieglu , por casu, hubo más de venti príncipes, de reinaos efímeros.