Sicasí, a Oríxenes débese una reflexón más amplia y sistemática sobre lEspíritu Santu. Los problemes que saldericaben nesi entós teníen que ver col ser o non xeneráu del Espíritu Santu o si tratábase o non duna sustancia. Oríxenes concibe la Trinidá como un tríu de círculos concéntricos, onde lEspíritu Santu yel más pequeñu ya interior y que, afirma, tien dominiu sobre les realidaes espirituales (cf. De Princip. I 5 7) y realiza la so santificación (cf. De princ. praef. 3; I 1 3; 3 4; 5; 7; II 7 2; 11 5; IV 3 14). Llapada al Padre, al Fíu y al Espíritu Santu, «hipóstasis intelectuales» subsistentes de por sí (De Princ. I 1 3) siendo lEspíritu Santu aniciáu per mediu del Fíu (In Joan. 2 10 70 a 12 90) y una realidá inferior tocantes a la so rellación con aquello de lo que procede (De Princ. I 3 5).