Sicasí, la muerte del rei francés en 1498, siendo sustituyíu pol so primu Lluis XII, dexó-y camudar de bandu. Asina, emitió una bulda que dexabal nuevu matrimoniu del rei cola muyer del so predecesor, Ana de Bretaña, necesaria pa garantizar la fixación de la poderosa Bretaña a Francia a cambéu del sofito galu. El nuevu rei, emparentáu colos Visconti, antiguos duques de Milán, reclamó exitosamente el Ducáu de Milán que fuera ocupáu polos Sforza. Foi la Guerra italiana de 1499-1501. Coles sos tropes, el fíu del papa y capitán de los exércitos pontificios, César Borgia, conquistó una tres otra les ciudaes de la Romaña, (Imola, Forli, Rimini, Pésaro, Faenza...) a pesar de la resistencia de los sos señores (Caterina Sforza, los DEsti). César convertir nel so señoríu particular como representante del Papáu, antes de ser nomáu en 1501 duque de Romaña. Invadió tamién el Ducáu de Urbino y amenació Boloña y Florencia. César convertir nunu de los prototipos dhome renacentista y nun claru exemplu de condottiero o caudiellu militar que marcaríen esa convulsa etapa dItalia. Venecia aprovechó la ocasión pamestar Cremona