La idea dun tueru común a les families de llingües indoeuropees foi antemanada nel sieglu XVIII y probada na mayor parte de los sos detalles nel sieglu XIX, bien especialmente polos trabayos de Rasmus Christan Rask y Franz Bopp, que rellacionaron nun tueru común les llingües xermániques coles mediterránees clásiques al traviés de la gramática, según coles llingües indo-iranies por estudios sobre la fonética, especialmente nel nome de los sos respeutivos dioses. Dicha tesis vien amás respondida por polos estudios del espertu en relixones comparaes Georges Dumézil, especialmente tres el descubrimientu del Xuramentu de Mattiwaza, tratáu de paz entel reinu Mitanio y limperiu Hitita, nel que se ponen por testigos tantu a los dioses hitites, sirios y babilonios, como a los dioses indoiranios (Mitra, Indra, etc.).