El Estáu dIsrael fundáu en 1948, ufiertó un nuevu llar pa tolos sobrevivientes del Holocaustu y polo xeneral pa tolos xudíos habitantes de la diáspora en tol mundu. El mozu Estáu taba en busca duna nueva cultura, una nueva identidá nacional. El deséu de los sabres (los xudíos nacíos nIsrael) y los nuevos emigrantes, yera cortar los llazos col pasáu, con Europa y cola diáspora, amás de fortalecer la identidá xudaica común y construyir una nueva sociedá. La llingua yiddish y la música klezmer quedaron apostraes al áticu de la hestoria, porque ellí, entós, yeren el símbolu dun periodu escuru, un recordatoriu del Holocaustu y les persecuciones. Ye un fechu que dempués de la Segunda Guerra Mundial, los enclinos escontra lasimilación cultural y el sionismu ente los xudíos norteamericanos foi esmoreciendo la música klezmer. Inclusive xigantes del klezmer adoptaren la manera musical israelina (1963, nEstaos Xuníos, el clarinetista klezmer Ray Musiker grabó “Tzena Tzena”, “Hava Nagila”, “Hevenu Shalom Aleykhem”, etc.). Los cantares y bailles israelinos fixéronse populares, por casu Tzena Tzena tuvo ente los rankings désitu. Taba surdiendo una nueva música popular hebrea, nació un nuevu, enérxicu y arguyosu folclor, mientres el klezmer atopar nun estáu letárgico espertando equí y ellí solo en dellos momentos en bodes y chigre mitzvahs.