El disegno (dibuxu) establecióse como daqué más quuna mera función subsidiaria pa les obres pictóriques, escultóriques y arquiteutóniques. A mediaos del sieglu XVI yá yera consideráu un arte con categoría autónoma y los dibuxos obres darte con valor propiu, resultancia acabada de la xera dartistes como Pontormo, Parmigianino o Tintoretto. La so importancia nel mercáu darte foi creciendo, anque inda nun llegaba a la cotización qualgamó al sieglu siguiente. El grabáu tuvo una evolución asemeyada. Inclusive ensin xenios como fueren años tras Durero o Mantegna, o darréu Ribera o Rembrandt, loficiu asitióse al traviés de lactividá de figures menores, que se dedicaben más bien a la copia y reproducción de pintures qua la creación. Desenvolvióse una téunica impecable y una gran sensibilidá nel resolución de les series dificultaes inherentes al xéneru de la copia. Ésti foi un periodu destraordinaria actividá grabadora, solamente comparable a los sieglos de la Edá Contemporánea. NItalia y los Países Baxos había talleres (los de los Sadeler, los Wierix, dir de Passe) que yeren verdaderes empreses industriales de reproducción de grabaos a gran escala, que desenvolvieron innovaciones téuniques. NEnte los principales maestros del trazu tuvieron Jacques Bellange, Jean Duvet, Bartholomeus Spranger, Hendrick Goltzius, Maarten van Heemskerck, Ugo da Carpi, Battista Franco Veneziano, Giorgio Ghisi, Daniel Hopfer, Sebald Beham o Jacob Matham, ente munchos otros.