La escultura adquirió gran realismu, atopando lartista mayor llibertá creativa, como se denota nes semeyes de nobles y militares, comol de Uesugi Shigefusa (dartista anónimu), un militar del sieglu XIV. Les obres zen centrar na representación de los sos maestros, nun tipu destatua llamada chinzo, como la del maestru Muji Ichien (1312, dautor anónimu), en madera policromada, que representa al maestru zen sentáu nun tronu, nactitú de relaxada meditación. Cobró especial importancia pola calidá de les sos obres la escuela Kei de Nara, heredera de la escuela Jōchō del periodu Heian, onde destacó lescultor Unkei, autor de les estatues de los monxos Muchaku y Seshin (Kōfuku-ji de Nara), según imáxenes de los Kongo Rikishi (espíritos guardianes), como los dos colosales estatues asitiaes na entrada del templu Tōdai-ji (1199), de 8 metros daltor. Lestilu dUnkei, influyíu pola escultura china de la dinastía Song, yera de gran realismu, captando al empar el más detalláu estudiu fisonómicu cola espresión emotiva y lespiritualidá interior del individuu retratáu. Llegóse inclusive a encuallar cristales escuros nos güeyos, pa dar mayor espresividá. La obra dUnkei supunxo lentamu del retratismu xaponés. Siguió la so obral so fíu Tankei, autor del Kannon Senju pal Sanjūsangen-dō.