Previu al términu de la so alministración y depués de dir refugando aspirantes dente los más próximos del so equipu, López Portillo se aprestó a cumplir col ritual socesoriu priísta y afitó les sos pautes de selección en dos nomes: sil panorama nacional riquía dun personaxe con mayor bagaxe políticu, lescoyíu sería lentós dirixente nacional del PRI, Javier García Paniagua; sicasí, si les circunstancies suxuríen un perfil diestru en sortear dificultaes financieres, la candidatura correspondería-y al so secretariu de Programación y Presupuestu, Miguel de la Madrid. Ante la severa crisis, esti postreru foi lescoyíu. Pa la organización, tantos años gobernante, felicidá postulación abonó notablemente nel cambéu del so cursu históricu, una y bones el sustentu ideolóxicu y práuticu dende la so fundación, el nacionalismu revolucionario (nutríu de los llogros de la xesta de 1910, del corporativismu y de la necesidá dun Estáu con amplies facultaes pa lluchar contra la desigualdá social, remanáu por políticos disciplinaos que percorrieren los escalafones del PRI y de la burocracia) foi gradualmente remplazado pola tecnocracia y los sos homes, xenerándose reacomodos y rotures importantes pal so futuru y el de Méxicu.