Antiguamente nes nuestres parroquies rurales había un idioma formáu pol soníu  del cabruñar, el cantar de los carros del país, el son de les esquiles del ganáu paciendo, el cantar tamién salíu de los gargüelos, y hastal ruxir de los clavos de les madreñes quanunciaben la cercanía dun vecín. El pasul tiempu foi sustituyendo esos soníos per una variedá salída dun mesmu sonson: el ruidu del motor de la segadora, del tractor, de la desbrozadora, del molín eléctricu...