Aprovechando la llamada dauxiliu del emperador bizantín Alejo I Comneno, enfrentáu colos turcos selyúcides, el papa Urbanu II predicó en 1095 nos distintos países cristianos de la Europa Occidental la conquista de la llamada Tierra Santa. Al intentu fallíu de Pedro lErmitañu, siguió la movilización dun exércitu entamáu, inspiráu pol ideal de la guerra santa y lideráu por nobles principalmente provenientes del reinu de Francia y del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, que foi nutriéndose na so meyora de caballeros, soldaos y numberosa población, hasta tresformase nun fenómenu de migración masiva. Los cruzaos enfusaron nel llamáu Sultanatu de Rüm y avanzando escontral sur, fueron apoderándose de diverses ciudaes y refugando les fuercies unviaes na so contra polos gobernadores estremaos nes sos disputes internes, hasta quenfusándose nos territorios de la dinastía Fatimí, conquistaron el 15 de xunetu de 1099 la ciudá de Xerusalén, formandol Reinu de Xerusalén.