Не ведаю. Не ведаю цяпер, не ведаў і тады, калі на прэзентацыі кнігі Уладзіміра Арлова "Адкуль наш род", уражаны ўласным здумленнем пра "вечных дзяцей Беларусі", пачаў згадваць сваіх сяброў, прыяцеляў, знаёмых, якія таксама толькі ў дарослым веку ўпершыню прачыталі кніжку пра нацыянальны міф, але надоўга не замарудзіліся ў ягонай нерухомасці, неяк здолелі атрэсці сваё дарослае дзяцінства ў спраты падсвядомасці, каб рушыць далей, напярэймы заўсёды юрліваму і шматстайнаму жыццю.