На канец 80-х гадоў таталітарныярэжымы ва Ўсходняй Еўропе вычарпалі свае магчымасці для прагрэсу грамадства.Першымі сімптомамі крызісу, насоўвалася, стала пагаршэнне эканамічнай сітуацыіі з'яўленне новых сацыяльных праблем. З'явіліся рысы, не уласцівыя таталітарнамусацыялізму - беспрацоўе, інфляцыя, падзенне жыццёвага ўзроўню, пачалі знікацьтыя, што раней асацыяваліся з "заваяваннем сацыялізму" -стабільнасць, цьвёрдыя кошты. Таталітарная сістэма вычарпала апошнія аргументы насваю абарону. Замоўчваць і хаваць маштабы крызісу аказалася немагчымым усілу большай адкрытасці усходнееўрапейскіх краін, а таксама з прычыны адсутнасцізначных стратэгічных рэсурсаў, якія маглі б згладжваць негатыўныя праявы крызісу.Масавае незадаволенасць існуючымі парадкамі рабіла неэфектыўнай ранейшую сыстэмукантролю над грамадскім свядомасцю, без якой таталітарнае грамадства не можаіснаваць.