Гэта калісьці, у савецкія часы, мастакі маглі паскардзіцца ў ЦК КПБ або падаць у суд на крытыка, калі ён у сваім артыкуле рэзка крытычна “прайшоўся” па іхніх творах (быў такі выпадак са мной у 1980-я ). А зараз… Зараз поўная свабода слова і для мастакоў (малюй што хочаш, выстаўляй дзе хочаш), і для мастацтвазнаўцаў — пішы што хочаш. Але толькі пісаць прафесійна няма каму, дый навошта: каму гэта зараз патрэбна? Траціць час, нервы і здароўе, каб потым атрымаць капеечны ганарар ды масу папрокаў нездаволеных, калі пра іх раптам напісана штосьці “не тое”, — змілуйцеся! Урэшце, сёння, акрамя газеты “Культура” і часопіса “Мастацтва”, практычна ўсе дзяржаўныя ды недзяржаўныя СМІ ставяцца да выяўленчай культуры, мякка кажучы, не вельмі прыхільна. Ці не, не так. Проста інфармуюць пра яе існаванне як такое без спроб занурыцца ўглыб.