“Мой першы педагог у ленінградскай школе жывапісу імя Рэпіна Яўсей Майсеенка быў родам з Беларусі, — успамінае Каміль Камал. — Ён гаварыў: “Аднастайнасць горшая за бязладдзе”. І гэтыя словы я трымаю ў галаве дагэтуль. У любой галіне мастацтва — скульптуры, графіцы, жывапісе — цікава пашукаць чалавечую дабрыню, тую каштоўнасць, якая, на жаль, паступова губляецца. Вялікі дзякуй гэтай зямлі, гэтаму народу за тое, што яны далі мне магчымасць праявіцца. Беларусь — мая самая любімая радзіма, усё маё мастацтва — для Беларусі. У ім і радасць, і гора, і паэзія, і філасофія. Наша жыццё, якім бы яно ні было, — гэта ўсё роўна гульня. Гульня, дзеля якой варта жыць”.