Лявонцій змоўк, унурыў галаву. Яму самому не верылася, што пры такой зборні народу ён асмеліўся выказаць услых сваё самае патаемнае. Пэўна, надалі адвагі і рашучасці прыгожыя бліскучыя ад захаплення вочы сясцёр-блізнятак.