Што ж, сапраўды, мастацкім узроўнем “Пінская шляхта”, як ужо даўно заўважана, вылучаецца з напісанага В. Дуніным-Марцінкевічам. Але ж ці настолькі, каб сцвярджаць, што вадэвіль не належыць пяру Дудара?! Тут, бясспрэчна, патрабуецца шырокі параўнаўчы аналіз усяго ягонага творчага набытку. Некалькіх фрагментаў, якія аналізуе Н.Б. Мячкоўская, яўна недастаткова.