І вось я раптам прыгадаў, што папрок у тым, што я надта дыстыляваны ды чысценькі для беларускага творцы, я чую ўжо не першы раз. Людзі, якія яго агучваюць, пад паэтам, празаікам, мастаком — карацей, любым прадстаўніком творчай прафесіі — разумеюць такую непаголеную абтарчаную малпу, дрэнна апранутую, усю наскрозь у пазыках. Карацей, сусед-алкаголік! Вось ён, ідэальны вобраз, які грамадства чакае ад экстэр’еру тых, хто стварае мастацкія каштоўнасці!