Я вось адчуваю. Нягледзячы на тое, што часам надакучвае каторы дзясятак разоў сачыць за адным і тым жа, усё ж такі момант таямнічасьці ёсьць. Неяк стаіш такі, глядзіш, як лётае пад купалам дзяўчына на палотнах ці яшчэ што гарнае робіцца, і нават забываеш, дзе ты і хто ты, ха-ха. Так, хапае містыкі. Нават нідзе ня бачыў, каб людзі настолькі моцна выконвалі каноны цыркавых традыцый. Першы час калі я там працаваў, я лічыў, што гэта фанатызм, але насамрэч у нашых вельмі сур'ёзныя адносіны да такіх справаў.