Яна згадае і не такую ўжо далёкую гісторыю Петрыкаўшчыны ці такога блізкага Жыткавіцкага краю, дзе з іроніяй распавядаюць гісторыю стварэння гэтага свету. Бог набраў у правую руку, шчадрэйшую, чарназёму, і хацеў сыпнуць на Петрыкаўшчыну, ды прамахнуўся і сыпнуў на Случчыну. Потым набраў у левую, скупейшую, і кінуў на Брагіншчыну. Калі ж ён агледзеўся, то пад рукамі, акрамя пяску і балота, больш нічога не засталося. Тады, з усёй божаю шчодрасцю, ён сыпануў гэтага дабра на Петрыкаўшчыну і Жыткаўшчыну... Вось чаму паляшук, у якога часцей за ўсё ў торбе былі толькі лапці, вымушаны быў ісці нават красці, што захавалася ў згадках пра жыхароў з вёскі Конкавічы.