Па словах дырэктара мастацкай школы Юрыя Пазейчука, такая сітуацыя для тых мясцін увогуле звыклая. Зазвычай малады спецыяліст сумленна адпрацоўвае размеркаванне, а потым — гаворыць “адзью”. Прычыны, па якіх ён не пускае тут карані, даволі зразумелыя: заробак, жытло… І пабываўшы ў Лужках, мы яшчэ больш прасякнуліся разуменнем, што ад вырашэння дадзеных праблем шмат у чым залежыць будучыня гэтай патэнцыйна турыстычнай вёскі. Зрэшты, не толькі гэтай.