Такія працы, як “Святы Себасцьян”, “Выкраданне Еўропы”, “Адам і Ева”, “Дон Кіхот ХХ стагоддзя”, успрымаюцца не столькі ў кантэксце агульнапрынятых трактовак, колькі інтэрпрэтаванымі аўтарам у адпаведнасці з сучасным светаразуменнем, з вольнасцямі аўтарскай міфатворчасці. Ён па-свойму, згодна з уласнымі прынцыпамі і перакананнямі, па-філасофску трактуе адвечныя ісціны, знаходзіць арыгінальную сістэму іх выяўленчага ўвасаблення, злучаючы мінулае і сучаснае, даследуючы метамарфозную абарачальнасць вобразаў і форм, жаночага і мужчынскага, арганічнага і неарганічнага.