Пісьменніца і драматург Аляксандра Бруштэйн у сваёй кнізе “Дарога ідзе ўдалячынь” (1956) апісвае, як летам 1895 года, падымаючыся на Замкавую гару ў Вільні, пачула голас, які цудоўна прамаўляў маналогі з Пушкіна і Грыбаедава. Сам жа дэкламатар аказаўся нязграбным, дрэнна апранутым і да таго ж заікам — малодшым братам яе сябровак па Вышэйшым Віленскім жаночым вучылішчы — Соф’і і Надзеі Пяўцовых. Кніга гэтая даўно стала бібліяграфічнай рэдкасцю, і таму я прывяду гэты фрагмент амаль цалкам. “У адзін цудоўны дзень мы караскаемся на Замкавую гару. Яна ўзвышаецца над нашым горадам. На ёй — бясформенныя рэшткі старадаўняга замка і вежа з чырвонага каменя, якая амаль поўнасцю захавалася. Зараз тут заўсёды ціха і пустэльна. Мы — уся купка дзяўчат — вельмі стаміліся, караскаючыся на гару. У нашых руках вялікія пёстрыя букеты рознакаляровай апалай лістоты — больш кляновай. Мы сядзім на восеньскай зямлі каля нейкіх рэшткаў былога мураванага збудавання... Нас ахоплівае пачуццё тайны. Мы тут зусім адны, навокал ні душы… Мы тулімся да старой-старой сцяны, круглае вока-ніша, якое глядзіць у мінулае.