А потым лёс у нас быў адзін. I ад немцаў напакутаваліся, і на спустошанай вайной зямлі ад працы надрываліся, і разам марылі аб светлым будучым. I сёння жывём аднымі клопатамі, аднымі трывогамі. Мяжа знікла назаўсёды. I добра. Я з 1958 жыву ў Верхнядзвінску. 3 той пары і да самай пенсіі працавала швачкай у камбінаце бытавога абслугоўвання. Зараз у мяне сотка зямлі, на якой усё раблю сама, вырошчваю агародніну. Пакуль жыву — працую. І ска-жу так: для простага чалавека галоўнае — жыць у міры, мець магчымасць спакойна працаваць на роднай зямлі. А яна ў нас адна, беларуская... I няхай на ёй пануе шчасце.