Прывязанасць да бацькоўскай сям’і Людмілы Міхайлаўны мне зразумела. Яна таксама са шматдзетнай дружнай сям’і. Вядома, Людміле хацелася жыць і працаваць побач з бацькоўскім домам, які месціўся ў Бярэзінскім раёне Мінскай вобласці. Усім шасцярым дзецям, з якіх пяцёра хлопцаў, бацькі далі вышэйшую адукацыю. Бывала, у хаце было па трое студэнтаў. Сядзелі, было і такое, на нішчымнай бульбе з малаком. Але раслі – “адзін – за ўсіх і ўсе – за аднаго”. І ўсе браты Людмілы Міхайлаўны абралі будучыя прафесіі ў самых розных галінах: хто ў спорт падаўся, хто ў навуку, хто ў сельскую гаспадарку. Усе дасягнулі пэўных вяршынь. І ніяк не чакалі старэйшыя браты, што іх адзіная малодшая сястра абярэ мужчынскую прафесію. Спрабавалі адгаварыць, але ўсе ўгаворы дзейнічалі з дакладнасцю да наадварот і надавалі яшчэ большай упартасці дзяўчыне.