Так, фестываль “Берагіня” сёння — адзіны ў краіне сістэмны адладжаны этнакультурна-выхаваўчы праект нацыянальнага маштабу, які мае 15-гадовы паспяховы досвед. Раз на два гады лепшыя дзіцячыя і юнацкія фальклорныя калектывы кожнага раёна, што працуюць з мясцовай этнаграфічнай спадчынай (як працаваць — добра прапісана навукоўцамі ў Палажэнні пра фестываль), сустракаюцца на абласных адборачных турах. Тут кожная вобласць выбірае лепшы гурт для заключнага фэсту ў Акцябрскім. Ну а кампетэнтнае журы (навуковыя эксперты-фалькларысты са сталічных ВНУ культуры і мастацтваў і Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі) на фінальных імпрэзах — заўсёды разгледзіць і адданасць мясцовым караням, і мастацкі талент, і камандны дух самабытных фальклорных гуртоў. Як я ўжо казаў, найбольш здзіўляў мяне, сівога прафесара, менавіта пяшчотны ўзрост аматараў фальклору на сцэне “Берагіні”, бо гэта — нашы дзеці. І колькі б чыноўнікі ні казалі пра эканомію грошай ды часовыя праблемы галіны культуры — гэта несур’ёзна, бо хто ж эканоміць на сваіх дзецях?