Лёсам будзе наканавана Алесю і Корчаку яшчэ адна сустрэча. У 1861 г., калі выйшаў нарэшце доўгачаканы царскі маніфест аб волі, Корчак скарыстаў абурэнне людзей такой "воляй" і павёў натоўп (аўтар пры апісанні бунту карыстаецца найчасцей гэтым словам — "натоўп") шукаць у царкве "сапраўдную" царскую грамату. Людзей здзіўляла жорсткасць царскай волі. Загорскі і Раўбіч, паны, вызвалілі сваіх больш выгадна. Спачатку думалі — падман, а вось аказваецца, дзе падман. Мужыкі адмовіліся ад устаўных грамат. Гледзячы ў натоўп шалёнымі вачыма, Корчак гаварыў незразумелае і дзіўнае: "Не мог цар даць такую волю. Сапраўдная воля за сямю пячацямі. У ёй для ўсіх сыраядцаў смерць. Цар загадаў волю віламі браць. Ён за сваё жыццё баіцца. Але як пойдзеце паноў біць — узрадуецца ягоная душа".