Ён сам здолеў спусьціцца з дуба долу. I, разьвітваючыся з ім, ужо і шкадаваў, што ў яго калекцыі няма і цяпер, пэўна, ніколі і ня будзе яйка чорнага бусла. А мо?.. Ён пільна прыгледзеўся да кубла чорнага бусла і ўбачыў, што адтуль, з паднябесься, таксама глядзяць на яго. Чорнае бусь­лінае вока і праз адлегласьць здавалася зажураным і зноў пагрозьлівым. Дакорліва пахіствалася і чорная маленькая галоўка на вужынай шыі, нібы папярэджвала і падавала яму нейкі знак наперад.