Насцярожвае таксама не толькі адсутнасць канкрэтных спасылак на крыніцы інфармацыі, але і адсутнасць спіса выкарыстанай літаратуры, што ў не дазваляе праверыць тое, пра што пішуць аўтары, у выніку чаго немагчыма давяраць напісанаму. Аднак прысутнічае спіс літаратуры “для паглыбленага вывучэння тэмы язычніцтва”, складальнікам якога з’яўляецца рэдактар выдання А. Тарас. Спіс дзіўны ў тым сэнсе, што многія прыведзеныя ў манаграфіях звесткі часта супярэчаць таму, што пішуць аўтары “Язычніцтва старажытных беларусаў”. Добра, што прыводзяцца альтэрнатыўныя працы, але было б лепш, каб на яго месцы былі б аўтарскія спасылкі. Таксама некаторыя кніжкі ў спісе выклікаюць пытанні аб магчымасці быць карыснымі для паглыбленага вывучэння. Напрыклад, кніга А. Шамака “Міфалогія беларусаў” утрымлівае шмат фальсіфікацый, якія зрабіў нават сам аўтар, а таксама запазычаных з іншай літаратуры.