— Стаўленне было безумоўна іншае, нават у канцы 1990-х гадоў улада разглядала грамадскія ініцыятывы як рэсурс, з дапамогай якога можна ўплываць на грамадзян, жыхароў гэтай краіны. Я добра памятаю форумы моладзевых ініцыятываў Гродзеншчыны, апошні мы рабілі ў 2001 годзе разам з аддзелам па справах моладзі аблвыканкама. Гэта было мерапрыемства, у якім бралі ўдзел больш за 700 чалавек, і ўлада там была адным з рэальных партнёраў у арганізацыі. Тады яшчэ не было гэтай ідэалогіі і ідэолагаў, якія выстаўляюць рамкі. Мы маглі спакойна на этапе планавання вызначаць, якая будзе праграма, прапаноўваць, каго можна запрасіць у якасці гасцей, і ніхто не выкрэсліваў прапановы з нашага боку. Але ўсё пачало мяняцца з пачатку 2000-х, калі з’явілася ўстаноўка, што мы — ўлада, мы ведаем куды трэба ісці і што рабіць. Хто за нас — добра, можа быць будзеце мець нейкія прэферэнцыі, хто супраць нас — спрабуйце выжыць, калі атрымаецца. Гэта ўстаноўка вельмі кепская, і ў першую чаргу — для самой ўлады, бо яна губляе сувязі з рэчаіснасцю. Уся карцінка свету, якая ў іх ёсць, гэта карцінка, якая даносіцца зверху, альбо фармуецца тымі медыямі, якія ім падкантрольныя. А гэта вельмі скажоны свет.