Адметнасцю канферэнцыі стала тое, што значную частку яе ўдзельнікаў складалі маладыя даследчыкі – магістры, аспіранты – якія агучылі цікавыя і ў нечым нестандартныя погляды на вядомыя і не вельмі гістарычныя постаці. Павел Булаты асвятліў дзейнасць Барбары Радзівіл як уладальніцы Ляхавіцкага маёнтка; Сяргей Ганчарэнка прааналізаваў статыстыку радзівілаўскіх шлюбаў у XVI – пачатку XVII стст.; Таццяна Варабей, абапіраючыся на перыёдыку канца ХІХ – пачатку ХХ стст. рэканструіравала паўсядзённае жыццё французскай галіны роду. Вольга Клецкіна, распавядаючы пра тэатр Радзівілаў, звярнула ўвагу не толькі на яго стваральніц і мецэнатак з княжацкай сям’і, але і паспрабавала аднавіць біяграфіі і ўмовы працы шараговых актрыс. Вольга Новік дэталёва разгледзела прававыя нормы ВКЛ, датычныя сямейных стасункаў. Вядучы бібліёграф Нацыянальнай бібліятэкі Вольга Палунчанка прасачыла эвалюцыю вобраза Соф’і Радзівіл з Алелькавічаў у мастацкай і папулярнай літаратуры, адзначыўшы, што апошнім часам у шэрагу прац мае месца свядомае скажэнне фактаў і ігнараванне вынікаў навуковых даследванняў.