Жывена ведала пра тое. Гермаген, Васіль і родзічы многіх знатных сем’яў трапятліва чакалі, як вырашацца іхнія лёсы. У апошні час яны моцна дапамагалі нікейцам, але не спадзяваліся захаваць свае пасады. Не быць бы аслепленымі і выгнанымі ў далёкія паўночныя краіны, дзе няма славутых школ і бібліятэк Візантыі, – вось усё, на што яны спадзяваліся.