У вершах В. Зуёнка думкі пра вечнасць спалучаюцца з клопатам пра ўраджай — вядома, у плане сімвалічным: плён зямной працы, хлеб, які можа аздобіць вечнае жыццё. Арганічным для сучаснай паэзіі падаецца матыў сяўбы, які актуалізуе кантэкст сялянскай традыцыйнай культуры і лучыць з творамі класікаў.