Мне ўручылі мой падарунак лёсу, калі я ледзь трымалася на нагах. Яшчэ мала ўсведамяючы, што адбылося, я шукала ў адным з пакетаў, загадзя сабраных у радзільню, бодзі, чэпчык, паўзункі, шкарпэткі — тое, у што, скінуўшы пялёнкі, прыбрала маё дзіця медсястра. Лоўка засунуўшы мініяцюрныя часткі цела ў яшчэ велікаватае адзенне, яна паказала, як карміць немаўля, і, пажадаўшы спакойнай ночы, выйшла ў цёмны калідор. З гэтага боку дзвярэй засталося шасцёра: тры мамы і столькі ж нованароджаных.