— Ніколі нічога не бывае спантаннага. Тое, што там пачало адбывацца, неяк не вязалася з маімі уяўленнямі пра той тэатр, у які я прыйшоў у 2005 годзе. Я быў малады, энергія бурліла... Мне тады здавалася, што я як артыст маю значэнне для гэтага тэатра. Такія максімалісцкія думкі. Сёння я разумею, што ўсё гэта пустое. Добрую палову з таго, што вы называеце “гучна зыходзілі”, я ўжо і не памятаю. Выкідваю з галавы ўсё, што нагадвае мне пра нейкія негатыўныя эмоцыі.