—Раней наша вёска з раніцы да вечара звінела звонкімі дзіцячымі галасамі. Сорак кароў выганялі вяскоўцы на пашу. Сёння ніхто карову не трымае, пастарэлі мы, і сілы ўжо не тыя. Раней і мы з мужам мелі карову, а то і дзве, здавалі дзяржаве малако, цялят, кармілі па некалькі свіней. Сялянскай працы ніколі не цуралася. Дваццаць шэсць гадоў адпрацавала даяркай на жывёлагадоўчай ферме “Падбараны”. У пяць гадзін раніцы і зімой і летам, бывала, што без выхадных, даводзілася бегчы на ферму, вярталася дамоў позна вечарам. Дваццаць чатыры каровы трэба было падаіць уручную. Гэта ўжо пазней на ферме з’явіліся даільныя апараты, тады і праца даяркі аблегчылася. А цяпер адзіноту разбаўляюць толькі дзве кошкі. Лёс распарадзіўся са мной не вельмі літасціва: пахавала двух мужоў. Дзеці і ўнукі ўжо даўно выраслі і разляцеліся з бацькоўскага дома. Я ўжо прабабуля, радуюся праўнуку Ігару, якога назвалі ў гонар дзеда і якому ўжо пяты год, — з непрыхаванай настальгіяй і гонарам пра маладое пакаленне распавядае Вера Вікенцьеўна пра вясковае жыццё і сваіх блізкіх.