У параўнанні з моцнымі цэнтралізаванымі манархіямі Заходняй Еўропы, Рэч Паспалітая з’яўлялася унікальнай дзяржавай. Шырокія “Залатыя вольнасці” шляхты ды магнатаў сталі адметнасцю дзяржаўнага ладу нашага гаспадарства. Паспалітая шляхта лічыла такую сістэму выключнай і непаўторнай, таму бараніла яе ўсімі магчымымі спосабамі. Але чым насамрэч былі шляхецкія вольнасці – сведчаннем дэмакратыі альбо прадвеснікам анархіі?