– Калі надоўга адлучаецца наша любімая калега, мы пачынаем сумаваць па ёй, — дзеліцца дырэктар Цэнтра дзіцячай творчасці Алена Яўгенаўна Вандзіч. – Некалькі дзён пройдзе, а мы быццам сто гадоў яе не бачылі. Яна ніколі не прыйшла з дрэнным настроем, наадварот, і нас прымусіць усміхацца. А як пачынае штосьці расказваць, можна слухаць гадзінамі: і там яна была, і тое яна бачыла, і з тым пазнаёмілася. Прычым талент і ў гэтым раскрываецца, бо здаецца, што ты сам з ёй вандраваў. Разам мы працуем даўно і не памятаю, каб хоць адзін канфлікт быў звязаны з ёю. Нягледзячы на свой тэмперамент, Алена Канстанцінаўна валодае такой тактоўнасцю, такімі манерамі, што можна толькі павучыцца.