— І гэта абсалютна рэальная ацэнка нашых магчымых стратаў, — як мы пераканаліся, дырэктар Нацыянальнага гістарычнага Алег Рыжкоў цалкам усведамляе праблему. — Прычым нашы фонды — як правіла, неадзнаўляльныя. Калі сёння на рынку антыкварыята можна знайсці, скажам, узоры мэблі ХІХ стагодзя, дык каштоўныя артэфакты, звязаныя са станаўленнем айчыннай культуры, ні за якія грошы не купіш. Але тыя прадметы, якія неабходна захоўваць ледзь не ў спецыяльных сейфах, сёння мусяць вытрымліваць 50-градусную тэмпературу. Вельмі прыкра, што скарбы, якія збіраліся не адным пакаленнем шчырых заўзятараў і здолелі перажыць войны ды іншыя гістарычныя катаклізмы, могуць загінуць у наш час. Гэта асабліва важна яшчэ і таму, што менавіта фонды музея ў сваёй сукупнасці — акурат тое, што дазваляе ідэнтыфікаваць беларусаў як самастойную нацыю, якую не зблытаеш з іншымі народамі.