– У дзень свайго вяселля ў Тураве я пайшоў паглядзець, як яна апранаецца. За 200 метраў да хаты падаю на зямлю: прабадная язва. Ажанілі завочна, хаця дактары папярэджвалі… Вось і пажылі мы месяцаў пяць-шэсць. І ведаеце – добра, што разышліся. Не хачу, каб нехта бачыў мае слёзы. У мяне ж зараз другая група інваліднасці: у 2007 годзе ў нашу машыну ўляцеў п’яны кіроўца, дзесяць дзён я непрытомны праляжаў у асіповіцкай бальніцы, потым – Інстытут артапедыі ў Мінску. Дактары тады казалі, што я сваім аптымізмам за месяц вылечыў больш людзей, чым яны за год. Слёзы каціліся, а ўсё роўна рабіў практыкаванні. Вырашыў, што яшчэ абавязкова сяду на шпагат. Так яно і атрымалася. І танцую, і шпагат паказваю нават са спіцай у назе.