Калі вікар задаваў пытанні, я мусіў запытаць самога сябе. Ці змагу я сапраўды прынесці нешта добрае ў жыццё Пегі? Ці насамрэч змагу даць рады з выхаваннем гэтага дзеўчыняці, пэўна ведаючы, што паміж намі не будзе той крэўнай повязі, якая ўсё аблягчае? Ці той я мужчына, якому хопіць сілаў расціць дзіця іншага? А Сід? Ці зможам мы ўтрымацца разам больш за звычайныя пяць-шэсць-сем гадоў? Ці зможам любіць і пялегаваць, пакуль смерць не падзеліць нас? Або адзін з нас – хутчэй за ўсё я – пачне хернёй маяцца, дашле ўсіх на хер і зваліць на хер? Ці сапраўды я веру, што нашае каханне такое вялікае і моцнае, што выжыве ў гнюсным сучасным свеце? Так ці не? Так ці не? Так ці не?