Найбольш цікавай у гэтым плане з’яўляецца трыяда “чорны, белы, чырвоны” – тое, з чаго “ўсё распачынаецца”. На самым пачатку гэта яшчэ не зусім колеры і адначасова болей чым колеры. Белы на гэтым этапе не толькі звыклы для нас найсвятлейшы ахраматычны колер, ён можа таксама азначаць светлыя адценні іншых колераў і нават некаторыя колеры як такія, а таксама само святло і вытворныя ад святла паняткі – “святлісты”, “бліскучы”, “зыркі”. Адпаведна і чорны азначае не толькі найбольш цёмны колер ахраматычнага шэрагу, але і іншыя, цёмныя, халодныя ці няяркія колеры, а таксама якасці, звязаныя з бракам святла, – цьмяны, змрочны, нават вільготны, гнілы, халодны. І першыя колеранайменні, і сам панятак “колер” на гэтым этапе неакрэсленыя і расплывістыя, яшчэ не зусім зразумела, што гэта такое, да таго ж невядома, што з чым параўноўваць, бо іншых колераў “яшчэ няма”.