— Асабліва дзеці! За імі наогул забаўна назіраць, у прыватнасці, на інтэрактыўных экскурсіях у “Мінскай концы”, дзе яны асабліва любяць пасядзець у вагончыку і пазваніць дыспетчару, у “Карэтнай”, дзе яны з азартам гуляюць у электронную гульню “Карэтны майстар”, у Мінскай гарадской ратушы, дзе малыя любяць круціць глобус і насам­рэч спадзяюцца адшукаць край свету… Зрэшты, там і дарослым вельмі цікава. Дарэчы, многіх дарослых, сваіх бацькоў, прыво­дзяць да нас самі дзеці, папярэдне наздымаўшы фотак на свае тэлефоны і паказаўшы іх дома. А з самых смешных гісторый, якія здараліся на маіх вачах з дзецьмі, магу расказаць такую. Аднойчы, калі праводзіла экскурсію па галерэі Савіцкага, адна дзяўчынка-другакласніца (2 і 3 клас — гэта наогул мой любімы ўзрост наведвальнікаў!), якая, ма­быць, упершыню апынулася ў музеі, а да гэтага недзе па тэлевізары глядзела перадачу пра “Мону Лізу”, кожны раз пыталася ў мяне каля жаночых партрэтаў: “Это Мона Лиза? Это Мона Лиза?” Ёй так хацелася ўбачыць тут Джаконду! Экскурсія закончылася, тая дзяўчынка падбягае да мяне: “Так а где же Мона Лиза?” Я ёй кажу ласкава: “Яна ў Парыжы, мілая… Ты там абавязкова яшчэ пабываеш”. Яна на момант нібы аслупянела, апусціла вочы, а потым: “Так что же это за музей, если здесь нету Моны Лизы?!”