Яшчэ толькі прэзентуючы гурт на канцэрце ў сакавіку, мы ясна сабе ўсведамлялі, што будуць паўставаць пытанні наконт стылістыкі гурта. Сказаць, што мы граем поп-рок, ці індзі, ці там пост-рок, – гэта падмануць слухача, які яшчэ з намі не знаёмы. Ды ўвогуле вызначаць самім свой кірунак – справа неўдзячная. Назавешся рокерам – засмяюць і скажуць, што занадта лёгкі, назавешся папсавіком – ізноў засмяюць, скажуць – ты, металюга, не будзь ласы на чужыя каўбасы. Мы самі для сябе, для адчэпкі, назвалі свой стыль – filltone. А што ўжо скажуць крытыкі – гэта іх справа. Вось не так даўно мы выступалі ў Брэсце, і там нехта сказаў, што “Martin S. – гэта балансаванне на мяжы поп-року і розных альтэрнатыўных кірункаў”. Можа, так яно і ёсць.