“Я вырас на Шэкспіры”, — дзеліцца Джафранка Кабіду. — Аднойчы я трапіў на востраў, на якім раней была вязьніца. І гэты востраў быў для мяне такі прыўкрасны, і адначасова такі жудасны! У галаве круціліся радкі з “Буры” Шэкспіра. Разам з гэтым я прыгадаў п’есу Эдуарда Дэ Філіпа ”Мастацтва камедыі”. Сэнс гэтай п’есы заключаецца ў тым, што ў трупы згарае тэатр. Таму артысты вырашылі прасіць у мясцовых уладаў месца для выступу. Улады ім адмовілі. А ў Шэкспіра ў “Буры” галоўнага героя герцага Праспера выгналі на востраў. Ён быў чарадзеем. Таму, калі яго ворагі праплывалі міма яго вострава, Праспера з дапамогай сваіх здольнасцей, патапіў іх карабель. Але ў канцы п’есы перамагае прабачэнне”.