– Супакойся, супакойся, мой хрушчык! – і пачала пяшчотна і далікатна гладзіць яго па галоўцы, ад лобіка да патылачка. І спаквалютку, пакуль гладзіла, кудлы ў малога расправіліся, расклаліся прадзелам, роўнымі пасмамі ўлегліся вакол лоба, мякка апалі на вострыя плечы і гарбузаватую сьпіну. Малое ўсё спакайнела і спакайнела і, нарэшце, моцна заснула. Тады паненка Розэншэн асьцярожна паклала яго на мураву каля маці, папырскала на яго пахучай вадою зь нюхальнай пляшачкі, якую яна дастала з торбачкі, і пасьпешліва адышла.