Па заканчэнні жніва ладзілі дажынкі. У кутку зжатага поля жнейкі пакідалі недажаты кусцік жыта, у сярэдзіну якога клалі лусту хлеба з соллю. З гэтых каласкоў “завівалі бараду” — яе называлі “раёвай” ці “спарышовай”, — каб захаваць урадлівую сілу зямлі. У іншых рэгіёнах вязалі апошні вялікі сноп пад назвай “баба”, аздаблялі кветкамі, стужкамі і неслі ў хату, дзе ён займаў пачэснае месца на покуці: