– Чаму я? Так Бог даў, – гаворыць Уладзімір Іванавіч, які сёння, праз чвэрць стагоддзя, з’яўляецца старастам царквы. – Усе падзеі жыцця свайго называю промыслам Божым. Асабістае жыццё не склалася. Некалькі разоў быў на краі гібелі і адчуў моцнае жаданне маліцца Божай Маці. Пасля гэтага ўсе свае справы прысвячаю ёй – выратавальніцы і збавіцельніцы.