Наогул, калі параўноўваць з іншымі гарадамі, можна скласці ўражанне, што Мінск быццам бы застыў у савецкіх часах. Непрыемна ўражвае, што па вечарах выхадных горад як быццам бы засынае, хаця мусіў бы адрывацца “па поўнай”. Асабліва ў летні перыяд. Мінімальная колькасць флэшмобаў, пленэраў, оўпэн-эйраў, пешаходная вуліца – гэта наступствы таго, што гарадскія ўлады падазрона ставяцца да любой грамадскай ініцыятывы. Да прыкладу, джазавыя вечары ля Ратушы былі азмрочаны багатай колькасцю прадстаўнікоў сілавых органаў і празмерна пільным доглядам. Калі дадаць да гэтага не самы жвавы менталітэт тыповага беларуса сучаснасці, то атрымаецца горад з мерапрыемствамі, большасць якіх спускаецца зверху і з’яўляецца ўсяго толькі казённа-парадным афіцыёзам, перанасычаным папулярнымі элементамі, якому нярэдка бракуе менавіта культуры. Спадзяюся, жыхары Мінска неўзабаве змогуць паўплываць на тое, каб культурнае жыццё сталіцы Беларусі стала больш разнастайным, актыўным, жывым, непасрэдным, вясёлым і насычаным.