Далёка не адразу Ірына кажа пра свайго бацьку, рэпрэсаванага другімі Саветамі за тое, што працягваў некалькі месяцаў лячыць людзей пры немцах, бо быў лекарам. Гаспадыня асабліва не хоча развіваць гэтую тэму, і дэталямі яна не абрастае. Ці не таму, што надта арыгінальнай ёй самой яна не падаецца: “Вельмі шмат людзей тады павывозілі, асабліва каталікоў. А каго не вывезлі, той сам з’ехаў у Польшчу, калі далі дазвол на выезд. Выязджалі, бо тут здзекаваліся. Цяпер у Крашыне сямей 8 мясцовых жыве, астатнія пазней прыехалі. Раней тут праваслаўных ніводнага чалавека не было, а цяпер амаль усе”.