Як жа мне растлумачыць ёй, што мой ранішні настрой залежыць не толькі ад тэлефанавання сына, усмешкі мамы, але і... ад шэдэўральных здымкаў гродзенкі Наталлі Дораш і мінчаніна Валерыя Вядрэнкі, цудоўных вершаў Георгія Ліхтаровіча з Мінска, музычных прывітанняў Міхаіла Вайнштэйна з Ніжняга Ноўгарада ды разваг Міхаіла Левіта з Іерусаліма?.. Што думкі кінасцэнарыста Веры Савінай прымушаюць маю душу трапятаць. Што мой пульс пачашчаецца ўдвая, калі ў чат пагутарыць пра жыццё выходзіць адзін дзівак з Варшавы. І што мае эмоцыі ды перажыванні ад чытання і зносін з віртуальнымі знаёмцамі зусім не адрозніваюцца ад тых, што адчуваю ў рэальнасцi...