Размова была сакрэтнай і кароткай. Уладзімір Іванавіч даручыў братам збіраць зброю, дапамагаць чырвонаармейцам, якія трапілі ў акружэнне, сачыць за перамяшчэннем варожай тэхнікі на шашы Слуцк—Мінск. На развітанне дадаў, каб былі гатовы трымаць сувязь з прадстаўнікамі падпольнай группы. Так мой будучы муж Канстанцін Заяц і яго брат Іван уключыліся ў барацьбу з ворагам. Начамі перавозілі харчы і адзенне для народных мсціўцаў. Днём назіралі за рухам на слуцкай шашы, употай перадавалі звесткі ў атрад. Імкнуліся і самі ў атрад, але кіраўнікі падполля пераконвалі іх, што яны патрэбны ў вёсцы. Ноччу смелыя браты наведвалі суседнія вёскі Белую Лужу, Буду, Шышчыцы і мястэчка Грэск, дзе размяшчаліся варожыя гарнізоны, і збіралі там звесткі. Насілі і распаўсюджвалі лістоўкі, якія ім перадавалі з лесу.