— Сам-то ты, сам-то ты... — пачала Фенька, але не дагаварыла, перайшла на нешта іншае і няўцямнае. Падціснула вусны, ні то ўцягнула, ні то наадварот надзьмула шчочкі, ды так, што носік на яе твары амаль згубіў­ся. Ня носік, а дзюбка нейкая птушыная, савіная, і сама яна соўка соўкай. Маленькая, зграбненькая і сабе наўме. Што Фенька адразу ж і пацьвердзіла, рашуча і чамусьці вельмі помсьліва мовіла: