Якая яна, палітра майго жыцця? Прыгожая і разнастайная, як поры года. Бо я адчуваю сябе шчаслівай. Бо сапраўднае шчасце — калі няма вайны. Гледзячы на тое, што адбываецца ва Украіне, у Сірыі, разумееш: мір — самая чароўная, жаданая, ні з чым не параўнальная рэч. І пачынаеш цаніць светлае неба, свабоду, неза­лежнасць, усмешкі дзяцей, твары родных. Але большасць людзей сёння жыве нібы ў двух вымярэннях: віртуальным і рэальным. І праз гэта мы губляем пачуцці, думкі, радасныя хвіліны з блізкімі, жадаючы збегчы ад праблем у сеціва. Але ж войны — напамін пра тое, як важна цаніць кожнае імгненне, не марнаваць час, клапаціцца пра блізкіх. А мы як быццам спрабуем забыць пра тое, што немагчыма. Дастукацца да сэрцаў спрабавалі пісьменнікі: Васіль Быкаў праз свае “Жураўліны крык” і “Знак бяды”, Анатоль Вярцінскі — “Рэквіем па кожным чацвёртым”, Іван Шамякін — “Трывожнае шчасце” і “Сэрца на далоні”. У рад можна дадаць і лаўрэата Нобелеўскай прэміі па літаратуры-2015 Святлану Алексіевіч з яе творам “У вайны не жаночае аблічча”. Яны расказваюць пра страшны час, каб данесці простыя ісціны: трэба вучыцца на гісторыі і не паўтараць яе памылак. Можа, я разважаю занадта глабальна. Але ж шчасце — гэта калі няма вайны, болю, смерці, калі родныя побач з намі.