"А можа, у Італію? На веласіпедах" — чарговая шалёная прапанова ад маёй польскай сяброўкі, з якой мы аб'ездзілі палову Усходняй Еўропы, паставіла ў тупік. Адна справа — ездзіць у Польшчу, Украіну ці Літву, дзе цэны адносна блізкія да беларускіх, а веданне адной са славянскіх моў практычна здымае праблему камунікацыі з мясцовымі жыхарамі. Зусім іншая — далёкая і чужая Італія... Але менавіта з фантастычных задум пачынаюцца найлепшыя падарожжы, таму неўзабаве мы ўжо прызямліліся ў Пізе, яшчэ нават не ведаючы, дзе заўтра будзем начаваць. Як ні дзіўна, праз адзінаццаць дзён вярнуліся дадому — жывыя і здаровыя і з багажом неймаверных уражанняў, якія не купіш ні за якія грошы. Чым не нагода падзяліцца досведам з чытачамі "Чырвонкі. Чырвонай змены"?