У феадальную эпоху галоўным сродкам вытворчасці і галоўным багаццем краіны была зямля. Усе землі ў ВКЛ дзяліліся на дзве часткі: дзяржаўныя і прыватныя. Галоўным уладальнікам дзяржаўных зямель быў вялікі князь. Колькасць дзяржаўных зямель пашыралася ў выніку далучэння да Вялікага княства іншых тэрыторый. Прыватныя землі знаходзіліся ў асабістай уласнасці землеўладальнікаў. Такія землі можна было прадаваць, дарыць. Па меры развіцця феадальных адносін коль-касць такіх зямель увесь час расла, утвараліся буйныя зямельныя ўладанні. Землеўладальнікаў. Іх называлі панамі, самых буйных — магнатамі.