У 1586 г. Мікалай Хрыстафор Радзівіл “Сіротка” паставіў перад гараджанамі задачу збудаваць абарончыя аб'екты. Да канца XVI ст. гарадскія ўмацаванні ў асноўным былі збудаваны. Аснову абароны горада складаў высокі земляны вал. Ён меў выгляд пяцікутніка з 7 бастыёнамі і ахопліваў горад з усіх бакоў. Унутр можна было патрапіць праз пяць брам: Слуцкую, Клецкую, Віленскую, Мірскую і Замкавую. Гарадскую фартыфікацыю атачаў вадзяны роў, які злучаўся з ракой Ушой. Перад кожнай брамай меўся пад'ёмны мост. У склад гарадской фартыфікацыі Нясвіжа таксама ўваходзілі каменныя манастыры – бенедыктынскі, езуіцкі і бернардынскі з комплексамі пабудоў. Яны зачынялі прамую дарогу да замка і былі сур'ёзнай перашкодай на шляху ворага. Перыядычна, а таксама ў выпадку неабходнасці ўмацаванні рамантаваліся наёмнымі брыгадамі майстроў. Сродкі на аплату работ выдзяляў магістрат з грошай, якія штогод сплочваліся гараджанамі ў якасці падаткаў.