Адмовы аргументаваліся тым, што М. Наскавец нібыта «судзімы» (хаця ён быў рэабілітаваны яшчэ ў 1989 годзе, а артыкул, па якім ён быў асуджаны, у тым самым годзе быў выключаны з крымінальных кодэксаў усіх рэспублік СССР).