— Бывае, што ўсю ноч змагаюся з душманамі. Прыехаў у сваю вёску і не пазнаў яе, так пахарашэла. Першай сустрэў у хаце малодшую сястрычку Волечку. Калі адыходзіў служыць, ёй было тры гадкі. Падрасла. Спытаў, ці пазнала, хто я. Кінулася на шыю, абхапіла ручкамі. Бацька разглядаў армейскія ўзнагароды. Як убачыў медаль ад афганскага народа, здранцвеў. Прызнаўся яму, дзе служыў. Не вытрымаў і заплакаў бацька, а за ім і маці і дадала, што сэрца яе трымцела.