Для таго каб вучні самі вызначылі мэты заняткаў, ім былі прапанаваны лісты рознага колеру, на якіх адлюстроўваліся магчымыя мэты па розных тэмах (“Ежа”, “Беларусь”, “Сімвалы Каляд”). Працуючы ў парах (як патлумачыла настаўніца, на ўроку вучні сядзелі па двое, бо гэта было прадугледжана планам урока, звычайна ж яны сядзяць па адным, што спрыяе захаванню дысцыпліны, арганізацыі самастойнай работы, адказнасці за сваю дзейнасць), вучні паспяхова справіліся з заданнем і вызначылі мэты. Гэты момант педагог лічыць вельмі важным, бо калі школьнікі з малодшага ўзросту ставяць сабе зразумелыя і пасільныя мэты, то і ў далейшым навучанні гэта дасць магчымасць планаваць сваю дзейнасць і дасягаць намечанага.На асноўным этапе была арганізавана слоўнікавая работа. Школьнікі пазнаёміліся з новымі і паўтарылі ўжо вядомыя словы, даведаліся пра іх семантыку, з дапамогай аўдыяфайла паспрабавалі правільна вымаўляць іх (некаторыя словы складаліся з некалькіх каранёў і выклікалі цяжкасці ў вымаўленні). Затым настаўніца прапанавала вучням у парах сабраць пазлы: злучыць слова і яго выяву. Гэты гульнявы прыём сапраўды садзейнічаў стварэнню матывацыі да вывучэння слоў, імкненню як мага хутчэй выканаць заданне. Дзеці, гуляючы, асвойвалі вучэбны матэрыял, ахвотна выконвалі, здавалася б, руцінную работу — шукалі значэнні слоў. У полі зроку педагога былі ўсе школьнікі. Да кожнага настаўніца падышла, запыталася пра цяжкасці. Ды і пары вучняў педагог імкнулася сфарміраваць такім чынам, каб той, хто слабейшы, адчуваў падтрымку і дапамогу сваіх аднакласнікаў.