Мы зайшлі ў прахалоду царквы – як ступілі ў сон. Сон, у якім усе, каго я калі-небудзь ведаў: сваякі, сябры сям’і, суседзі, цяперашнія і былыя, мужчыны ў гальштуках Каралеўскай марской пяхоты – апошні раз сабраліся разам, так што не ахапіць вокам. Некаторыя, пабачыўшы труну з целам бацькі, пачыналі плакаць.