Я пры­йшла на зва­ні­цу 10 га­доў та­му. Цяж­ка ска­заць, што зра­бі­ла­ся імпу­ль­сам. На­пэў­на, па­клі­кан­не. Па­чуць ад­ной­чы звон і ад­чуць гук у са­бе, час­ткай ся­бе — ма­быць, гэ­та і ёсць сап­раў­дны цуд. Ка­жуць, Бог па­сы­лае цу­ды па ве­ры. На пра­вас­лаў­най вы­ста­ве ўпер­шы­ню да­кра­ну­ла­ся да зво­ну, а гук кра­нуў стру­ны сэр­ца, і яно пад­ка­за­ла — па­спра­буй!