– І авал твару, і прычоска, як у яго, і ручнік: у Валодзі была такая звычка – перакідваць праз плячо ручнік і з ім хадзіць… У нас у бальніцы неяк ляжала жанчына, якая прыехала з Масквы. Я падзялілася з ёй сваімі думкамі. Яна ўзяла фатаграфію і, вярнуўшыся дадому, звярнулася ў патрэбныя інстанцыі, а потым напісала мне, што гэтага хлопца “апазналі” ажно чатыры маці. Была і яшчэ адна фатаграфія палоннага салдата ў Пакістане, якога апісаў нехта з расійскіх карэспандэнтаў. На ёй Вало-дзеў настаўнік нібыта разгледзеў майго сына…