Я зябка скурчыўся і патупаў за яго постацьцю. Хоць да ганка было крокаў з дваццаць, халодныя дажджавыя ніці пранізалі мяне, здаецца, да касьцей, і я ня раз згадаў нядобрым словам і брата з яго фантазіямі, і сваю дурасьць, і ўсю метэаралагічную службу.