За лічаныя дні верасня 1939 року сітуацыя для заходнебеларускага насельніцтва змянялася, прычым у бок чаканняў пераважнай яго часткі. А яно чакала святла з усходу. Неўзабаве нядаўнія польскія грамадзяне (перш за ўсё беларусы і габрэі) шчыра віталі Чырвоную Армію і савецкую ўладу. Штампам стала паведамленне пра ўзвядзенне трыўмфальных брамаў у гарадах, мястэчках і нават сёлах.Паводле ўспамінаў, многія беларусы чакалі перамен да лепшага, і чырвонаармейцаў называлі не інакш, як “нашымі”. Але ў хуткім часе разглядзелі сутнасць вызваліцеляў і бальшавікі ў іх вуснах не без іроніі трансфармаваліся ў “башлыкоў”. Больш за тое, зараджаліся надзеі на новых “вызваліцеляў” — у абліччы салдат вермахта. Яны з’явіліся летам 1941 року, і знайшліся такія, хто сустракаў іх з хлебам-соллю.З таго часу дайшла да нас вершаваная народная показка:За царом —Пілі чай з пірагом,Як прыйшлі палякі —Елі хлеб траякі:Белы, чорны і ніякі!А калі настаў савет —Агледзела срака свет.