Якія эмоцыі можна адчуць, калі без папярэджання перад носам зачыняюцца дзверы, а да завяршэння працоўнага дня яшчэ з паўгадзіны. Чаго варта абслугоўванне прадаўца, калі ў магазін заяўляешся толькі ты, а яна моцна занятая ўпарадкаваннем тавараў. З хуткасцю ветру кідае на прылавак бохан хлеба, а пад ім — бегае прусак. Неаднойчы даводзілася чуць незадаволеныя рэплікі накшталт: “у суседніх раёнах такога не робяць, а вы хочаце, каб мы гэтым займаліся. Скажыце дзякуй за тое, што ёсць”. Дзякуем, і ўсё роўна хочам. У першую чаргу, каб у нас было лепш, каб кожны на сваім працоўным месцы імкнуўся зарабіць добрае імя сабе, установе і роднай мясцовасці. Што ў тым дрэннага?