А можа, мы перабольшваем з той міласэрнасцю? Катэхізіс вельмі проста вучыць нас пра справы міласэрнасці адносна цела і душы. Гэта: спрагненых напаіць, наведаць хворых, настаўляць грэшнікаў, засмучаных суцяшаць, маліцца за жывых і памерлых… Толькі калі я памалюся за нейкага памерлага, то зусім не маю ўражанне, быццам выказаў міласэрнасці. Я проста зрабіў тое, што павінен рабіць. Магчыма, гэтыя дылемы паказваюць, што міласэрны — толькі Бог, і ўсё, што можна было б назваць справамі міласэрнасці ў нашым жыцці, з’яўляецца адлюстраваннем, дарам Яго міласэрнасці. Слава належыць міласэрнаму Богу, а не нам. Каб па-сапраўднаму рабіць справы міласэрнасці, трэба распазнанне, менавіта вядзенне Духам Святым. Інакш мы можам пераблытаць міласэрнасць з нерэагаваннем на злосць або дэманстрацыяй добрай усмешкі пры дрэннай гульні.