— Гэта праўда, — пагаджаецца сын. — У бацькі была свая, выпрабаваная жыццём на гэты конт, філасофія: “Калі будзеш патрабаваць, а сам весці сябе нахабна — ніхто цябе не зразумее. Хочаш, каб цябе слухаліся, — пакажы прыклад у рабоце”. Калі пачынаўся сенакос, ён таксама нароўні з усімі выходзіў на сенажаць. Луг, памятаю, цягнуўся ўздоўж рэчкі. Травы былі высокія, густыя, як касой правярнуць, але бацька ішоў першым, нікому не ўступаў. Работа работай, але не забываў, каб людзі падмацаваліся. Аднаго з касцоў адпраўляў на рэчку, звычайна Пятра Пятроўскага, налавіць рыбкі на юшку. І той такіх мянтузоў выцягваў, што нас, дзяцей, зайздрасць брала. Паважаў бацька людзей, не павышаў ніколі голасу. Ні ў паляводчай брыгадзе, ні пасля, калі стаў загадчыкам жывёлагадоўчай фермы.