— Але выразаць нажніцамі такі ўзор было немагчыма. Тады аднекуль прыйшоў успамін. Здаецца, матуля брала долата, каб выбіць на паперы ажурны ўзор. Старэйшая сястра Ніны Пятроўны расплюшчыла ёй цвік (звычайную “сотку”) і навастрыла яго. А потым, націснуўшы на паперу, заганяла цвік у яе, пастукваючы малатком. З першай, другой... З дзясяткам наступных работ Ніна Пятроўна не марудзіла. Аднойчы калекцыя майстрыхі патрапіла да высокіх экспертаў са сталіцы: яны былі здзіўлены, бо такую тэхналогію вырабу выцінанкі ведалі толькі з энцыклапедый. Здзівіліся, параілі працягнуць адраджэнне. А мы і рушылі ўслед парадзе. Мне нічога іншага не заставалася, як пераняць тэхніку.