Далонямі абедзьвюх рук ён пагладзіў, прылашчыў стаяк грубкі. Адчуў, як рукі выгуляліся за зіму. I знаку ўжо не засталося ад леташніх мазалёў. Нічога, нічога, я прывяду вас у норму, падумаў так, павярнуўся і патэпаў у большы пакой — што адразу з сенцаў, праскочыў на лёгкім яшчэ, няўважным воку. Пайшоў, гадаючы, чым жа там мог пажывіцца злы і сквапны чалавек. Нічога, здаецца, вельмі каштоўнага, але ўсё такое мілае, што варта і рукі абсекчы, хто толькі да таго даткнецца.