— У нас найвыдатнейшая школа, не пабаюся сказаць — адна з лепшых у свеце! Мала дзе такое ёсць, каб цымбалам вучылі ў вышэйшых навучальных установах, — у нас, у Венгрыі, ва Украіне. У многіх краінах цымбалы існуюць практычна на аматарскім узроўні, веды перадаюцца ад майстра да вучня, шмат народнага музіцыравання, многа самавучак. Трэба адзначыць Венгрыю, дзе да цымбалаў вельмі сур’ёзнае стаўленне. Але ж венгерскія цымбалы зусім непадобныя да нашых. Гэта надта вялікі інструмент, на якім трэба іграць даўгімі палачкамі, венгерскія цымбалы могуць і акампаніраваць самі сабе. Мне здаецца, нашыя выйграюць у віртуознасці, у большай здольнасці быць сольным інструментам, а таксама ў яркасці і багацці тэмбравай палітры. Нашым цымбалам падуладны нават увесь скрыпічны рэпертуар — найбольш тэхнічны, з вялікім дыяпазонам. І джаз, і імправізацыі, і што заўгодна можна сыграць на беларускіх цымбалах.