Паколькі мастацкая з’ява мае два відавочныя складнікі – біялагічны, бо здзейсненая жывым арганізмам, і маральны, бо належыць да надматэрыяльных, ідэалістычных сфераў, – духоўная аблада творчасці стала спатыкаецца з “ніжэйшымі”, падставовымі схемамі біялагічных стратэгіяў. Іначай, біялагічныя законы вымушана штурхаюць істоту да самых простых, найменш стратных шляхоў самарэалізацыі, тады як духовая галіна вымагае высілкаў на пераадоленне прыроды – зазвычай на духатворчасць выдаткоўваецца каласальная энергія, і з пункту гледжання біялогіі, эвалюцыйнага выжывання віда, яна беспадстаўная. Мяркую, дэструкцыя вынішчэння ў галіне духу, самасцвярджэнне праз апаганьванне творчае асобы або спадчыны, вынікае якраз з сублімацыі згаданых найпростых памкненняў да дамінавання і рэплікацыі: як лабковая вошка наўслед за прыродным поцягам напрамкі імкнецца да самых дарагіх і апетытных кавалкаў цела, гэтак разбуральная дзейнасць вандала скіраваная на самыя велічныя аб’екты культуры і самыя сакральныя сімвалы эпохаў…