А колькі яшчэ ва Уладзіміра Кандрусевіча задуманых і напісаных, ды пакуль сцэнічна не рэалізаваных музычна-тэатральных твораў! Кампазітар працуе ды працуе, не зважаючы на абставіны. Сціплы, засяроджаны на ўласнай творчасці, ён ніколі не займаўся і не займаецца яе “раскруткай”. Замест гэтага — піша ўсё новыя творы. І якімі б рознымі тыя ні былі, іх аб’ядноўвае найперш талент аўтара: меладычная шчодрасць, запамінальнасць інтанацый, вельмі добрая аркестроўка, чым могуць пахваліцца літаральна адзінкі (проста ён сам валодае многімі інструментамі — ад гітары да трамбона, нават на некаторых паказах “Джуліі” садзіўся ў аркестр, каб сыграць тую ці іншую партыю ў джазавай, а не акадэмічнай манеры). Сёння, калі роля прафесійнага кампазітара ў драматычным тэатры значна прыніжана (падборка класікі ці камп’ютарныя саўндтрэкі абыходзяцца больш танна), Кандрусевіч не здае пазіцый. Кожная яго новая праца — гэта чарговы крок усёй беларускай музычнай культуры на шляху спасціжэння самых перспектыўных мастацкіх працэсаў і ўкаранення іх на нацыянальнай глебе.