У класе настаўніца імкнецца стварыць камфортныя ўмовы, пры якіх вучань адчувае сваю паспяховасць, інтэлектуальнае багацце, што робіць прадукцыйным сам працэс навучання. “Разумею, што дзіця — гэта маленькая асоба са сваім поглядам на свет, імкнуся дапамагчы вучню рэалізаваць сябе, зразумець, у чым яго ўнікальнасць, раскрыць патэнцыял, усяліць надзею, што ў яго ўсё атрымаецца, што ён дасягне пастаўленых мэт, — заўважае настаўніца. — Так, часта маленькае шасцігадовае дзіця, пераступаючы парог школы, знаходзіцца нібы ў дрымоце, яно не прызвычаілася думаць і дзейнічаць самастойна, а прывыкла выконваць усё і заўсёды па ўзоры, па ўказцы настаўніка, аўтаматычна, прымаючы ўсё за ісціну. Лічу, што настаўнік павінен абудзіць у ім чалавека, які думае, які вырашае жыццёвыя задачы. Таму, будуючы сваю сістэму ўзаемадзеяння з навучэнцамі, абапіраюся на прынцып “дзіця не рыхтуецца да жыцця — яно жыве ўжо сёння”. Імкнуся так арганізаваць навучанне і выхаванне, каб дзеці, яшчэ знаходзячыся ў сценах школы, маглі атрымаць вопыт паўнацэннага сучаснага жыцця”.