Ля падобных крамаў маюць звычку гуртавацца антысацыяльныя элементы, аматары біць лынды, ужываючы танныя алкагольныя напоі. Іх стабільна можна было пабачыць ля той ці іншай крамы яшчэ ад самага рання, і той раніцай таксама. Яны, звычайна дрэнна апранутыя і сумныя, стаялі і сядзелі, цярпліва чакаючы моманту, калі, нарэшце, крама адчыніцца. Час ад часу яны спынялі каго-небудзь з мінакоў, што ішлі на працу ці па іншых справах, каб выцыганіць хаця б якой дробязі, бо бракавала на апахмелку. Пераважная большасць мінакоў, праўда, такія іхнія просьбы ігнаравала. Увогуле, гэтыя так званыя антысацыяльныя элементы ўяўлялі вартае жалю відовішча. На некаторых людзей парой паглядзіш, і ўзнікае пачуццё, што яны выпраменьваюць жыццё. Гэтыя ж панурыя постаці былі чымсьці супрацьлеглым: яны выглядалі так, быццам хтосьці высмактаў з іх усю душу і засталіся толькі цялесныя абалонкі; яны, хутчэй, былі падобныя да мерцвякоў, чым да жывых людзей. Іх вочы былі, як патухлыя ліхтарыкі, як задзьмутыя ветрам свечкі; яны былі як быццам лішнімі органамі, якія ніякім чынам не ўдзельнічаюць ва ўспрыманні навакольнай рэчаіснасці; яны як быццам належалі людзям, якія не самі кіруюць сваімі рухамі, дзеяннямі, словамі, а хтосьці іншы гэта робіць за іх, хтосьці, хто іх загіпнатызаваў і цалкам падпарадкаваў сваёй волі, хтосьці, хто быццам выключыў ім уласны мозг і органы пачуццяў, дзёрнуўшы нейкі нябачны рубільнік ці тумблер. Увогуле, звычайна, гледзячы на падобных п’янтосаў, здаецца, што ўсе яны быццам на адзін капыл, бы тыпавыя дамы мікрараёнаў, хаця, насамрэч, у кожнага з іх свая ўласная індывідуальнасць, парой нават незвычайная гісторыя жыцця і, мажліва, уласная трагедыя. Гэта тычылася і алканаўтаў, якіх тым хмурым ранкам можна было заспець на ганку перад уваходам у краму “на балоце”.