— Калі трапіў туды, нібы апынуўся ў іншым жыцці, на іншай планеце,— прызнаўся Анатоль Васільевіч.— У плане развіцця цывілізацыі і ўзроўню жыцця настолькі краіна была адсталай, што не мог нават сабе такога і ўявіць. Дзе-нідзе людзі нават у пячорах жылі. Што да баявых дзеянняў, то даводзілася вытрымліваць рэгулярныя абстрэлы душманаў. Праўда, да іх хутка прывыкаеш. У мяне, як начальніка падраздзялення, у падпарадкаванні знаходзілася пяць чалавек і, слава Богу, што ўсе жывыя вярнуліся з вайны.