— Ці можа кожны стаць мастаком, калі ён гэтага жадае? Альбо трэба ім нарадзіцца? Чалавека з дыпломам мастацкай школы можна лічыць мастаком? Ці не заўсёды? Я думаю, перш за ўсё павінна быць мастацкае мысленне. Яно з’яўляецца з дзяцінства, калі дзіця пачынае штосьці рысаваць, адлюстроўваць. І думка ў яго адна: як выявіць тое, што ты адчуваеш, разумееш? Дзе б ні быў, што б ні бачыў, думаеш пра тое, як адлюстраваць свет наўкол цябе. Я заўсёды глядзеў па-свойму на тое, што бачыў. І нават у вучылішчы таксама імкнуўся рабіць усё па-свойму, што не ўсім педагогам падабалася. Па вялікім рахунку, мастацкі талент, відаць, даецца Богам. Ёсць нешта ў чалавека, з чым ён нарадзіўся. Але далей ідзе самастойная работа. І тут ужо шмат залежыць ад яго самога. Я, канешне ж, у дзяцінстве не думаў, што калі-небудзь зраблю нешта значнае, — гэтая думка прыйшла ўжо ў вучылішчы, калі ў мяне з’явіліся добрыя педагогі, а пазней — у інстытуце, дзе лепшым настаўнікам стаў Віталь Цвірка. Ён мяне вельмі паважаў, і я яго любіў. Так здарылася, што вось гэтая майстэрня належыла яму, а пасля ягонай смерці перайшла да мяне…