А вось “Баль у Оперы” Юльяна Тувіма ў перакладзе Лукаша я ўпершыню прачытаў, ужо маючы свой апублікаваны. Можна было толькі параўнаць гатовае з гатовым. І — дзіва! Я зноў пазнаў Лукаша ў сваім перакладзе. У спосабе мыслення, у разуменні арыгіналу, у яго трактоўцы. Нават у адступленнях ад арыгіналу (!!). Па тым, чаго няма ў польскім тэксце, але ёсць ва ўкраінскім і беларускім перакладах. Ці магчыма такое? А от жа — магчыма! Былі такія выпадкі і ў “Фаўсце”, але там яны здаваліся мне чыста выпадковымі, апасродкаванымі ўплывамі. Гэта мяне радавала і радуе сёння.