- Адказ і просты і складаны. Просты ён таму, што я стаміўся «падносіць патроны» тым людзям, якія не жадаюць ці не ўмеюць страляць або страляюць міма цэлі. А калі аналізаваць усю сітуацыю, то першапачаткова, прыйшоўшы ў палітыку, я ніколі не рыхтаваўся да галоўнай ролі. Я заўсёды згаджаўся на ролю другога плана - таго, хто арганізоўвае, займаецца тэхналогіямі, бо думаў, што ў нас і так занадта шмат лідараў. Але кожны раз, калі я прыводзіў чалавека да ўлады, паміж намі заставаліся добрыя стасункі толькі да таго моманту, пакуль ён не пераступаў парог уладнага кабінета. Як толькі чалавека туды ўваходзіў – ён мяняўся.