Справа ў тым, што першае апавяданне, якое дало назву ўсёй кнізе, успрымаецца як аўтарскі пралог, ідэйна-эстэтычнае абгрунтаванне ім сваёй працы. Раскажу пра гэты мастацкі твор падрабязна. Пісьменніка-пачаткоўца Сяргея звінавачваюць у тым, што ён піша на дробныя тэмы, па-шкалярску шаблонна. Але Сяргей не жадае хлусіць і выдумляць — ён распавядае пра рэчаіснасць, зыходзячы з уласнага досведу. Сяргей у стане стварыць “один хороший роман — о своей жизни”, а дакладней “разделить его на много хороших рассказов”. Відавочна, пад “хорошей” кнігай Сяргей разумее не “якасны”, арыгінальны тэкст, якога чакаюць ад яго іншыя, у тым ліку настаўніца літаратуры (у Дубоўскага гэта збіральны вобраз беларускага літаратурнага крытыка), а “добры” ў значэнні “маральны”, “сапраўдны”. І тут — за туманам паказнога аповеду пра графамана — вялікае выпрабаванне для самога Дубоўскага, які не збіраецца гуляць прыметнікамі, а жадае шчырых адносінаў з навакольным светам і чытачом і кажа пра гэта адкрыта. Адкрыта і адразу самой назвай кнігі прамаўляе, каб у нікога не ўзнікла дарэмных чаканняў, не склалася няправільнага ўражання пра яе.