— А што ўжо мне казаць? — пачала маладая, прыемная з выгляду жанчына.— Я — кандуктар. Прадаю ў трамваі білеты, сачу за парадкам. Часам захварэеш, доктар бюлетэнь дае. А мне і не ўлежаць дома. Ведаю, людзям на працу трэба ехаць, а каму ў магазін, а каму яшчэ куды. А як жа без трамвая? Трамвай павінен хадзіць. Бюлетэнь у столік схаваю, а сама бягу ў парк. Глядзіш, і хвароба праходзіць. Забывается на яе сярод людзей...