Побач са мной былі такія ж самыя хлопцы, якія прыязджалі на лета на вёску да бабуляў сваіх вясковых, а потым вярталіся ў горад. І былі хлопцы, якія жылі ў гэтай вёсцы. Але, ніхто з іх ня стаў сьвядомым беларусам, якім стаў я. У мяне, відаць, супала шмат складнікаў. Я, пэўна, па натуры быў чалавекам, якому патрэбная грамадская дзейнасьць. Заўсёды ёсьць у грамадстве такія людзі. Я ў камсамол уступіў сьвядома, нават раней, чым усе аднакласьнікі. Я да гэтага ставіўся вельмі сур’ёзна. І ў школе быў актывістам – маляваў насьценгазету. Але пасьля хвароба і сьмерць бацькі прымусілі мяне весьці іншы лад жыцьця.