У нас з Ігарам Геменчуком быў план. Рэдактар “Голаса Радзімы” даў заўку на мяне ў дзяржкамітэт па друку, што бярэ мяне ў газету старшым карэспандэнтам, таму што ў горадзе мала людзей, якія могуць нармальна пісаць па-беларуску. Але і гэту заяўку не задаволілі, і ўрэшце я застаўся ў Гродне ў абласной газеце “Гродзенская праўда”, дзе пачаў працаваць з 1 лістапада 1984 года. Па сутнасці я з’яўляюся “дыназаўрам” гродзенскай журналістыкі.