У той час на Валыні з’явіўся Ордэн езуітаў візантыйскага абраду, які ўмацаваў становішча Уніі. Яны пасяліліся ў 1924 г. у Альбярціне непадалёк Слоніма ў Беларусі, дзе таксама абслугоўвалі парафію ў Сынкавічах. У 1931 г. езуіты заснавалі Папскую уніяцкую семінарыю ў г. Дубне (Украіна). Сфармаваўся місіянерскі апарат. Мікалай Чарнецкі з радасцю наведваў іхнія абіцелі. Як апостальскі візітатар ён ездзіў па ўсіх парафіях і калоніях, аб’язджаў станіцы на Валыні, Падляшшы, Холмшчыне, Палессі і Беларусі. Згодна волі Святога Айца, уладыка Мікалай стаў ардынарыем тэрыторыі ад сакальскай мяжы да Вільні і ад падляшскіх лясоў да савецкай мяжы. Гэта тэрыторыя, асвячаная жыццёвай дарогай св. Язафата. “Біскупства для беларусаў і ўкраінцаў у адной асобе”. Пакуль што гэта было няздзейсненым жаданнем Пія ХІ, у той час як Мікалай быў ціхім затворнікам у манаскай келіі, які абдымаў вызначаную яму зямлю сваёй малітвай.