Памятаю, як пасля 7 класа мы паехалі ў пра­цоўны лагер. Начальнікам лагера быў як раз наш любімы настаўнік. У той дзень хлопцы прыйшлі з работ хутчэй дзяўчынак і вырашылі пагарэзнічаць. Узялі нашу вопратку і начапілі на сябе. Ну а мы не лыкам шытыя, раззлаваліся на іх — і ў адказ iх вопратку і бялізну закінулі на бліжэйшае дрэва. Трэба ж было такому здарыцца, што на наступны дзень у лагер наляцела санстанцыя і, натуральна, убачыла гэта цуда-дрэва. Начальніку лагера выпісалі штраф. Знерваваліся мы не па-дзіцячаму. Аб сварцы з хлапчукамі адразу забыліся і сталі са сваіх кішэнных збіраць на штраф — вельмі сорамна было нам перад Уладзімірам Уладзіміравічам. Тыя грошы, праўда, у нас ніхто не ўзяў.