Яшчэ горш з перакладамі нашых аўтараў на мовы свету. “Дружба літаратур” (існаваў за савецкім часам такі тэрмін) — гэта ўзаемаабмен. І калі беларусы нікога не перакладаюць, не будуць перакладаць і іх. А калі лепшыя творы нашай літаратуры не загучаць па —ангельску, па-нямецку, па-французску, не бачыць нам ніякай Нобелеўскай прэміі. Бо нешта не верыцца, што шведскія акадэмікі пачнуць вывучаць беларускую мову, каб прачытаць кнігі Рыгора Барадуліна.