Першае, што ўразіла мяне, а потым арганізатараў разам з наведвальнікамі — гэта вялікая колькасьць апаратаў рознага ўзросту, памеру ды колеру. Можна было пабачыць сапраўдных монстраў і зусім маленькія экземпляры магнітол, але ж калі ўладальнікі тэхнікі яе ўключалі, то часам пачыналі дрыжэць штаніны ды валасы (неверагоднае і адно з самых улюбёных пачуцьцяў). Былі конкурсы, было журы і было зусім мала простых гледачоў, а адсотак моладзі быў увогуле зусім нізкі. Ну як так? Вольны ўваход, шанец паслухаць рэтра-рэчы, паглядзець на іх, ды хоць ужо зрабіць фота для Instagram на фоне сапраўднай сьцяны зь японскіх магнітол, але ж цёплая канапа — гэта нашае ўсё.