Вялікі Генры быў прамыўшчыкам волава і штодзень спускаўся ў шахту. А Бэці заставалася дома са старой мамай, якая была вынаходлівай, як ведзьма, калі трэба было прыдумаць, што Бэці мусіць зрабіць. Цалюткі дзень яна казала: “Дапамажы мне зь вязаньнем”, — або: “Запар мне чаю, дзіця”. А гэта было ня тое, да чаго рыхтавалася Бэці Стоґз. Зусім ня тое. Таму яна нахмурыла свой лобік і пусьціла сьлязу. Калі вялікі Генры ўбачыў яе такой, ён засмуціўся.