“Нашы раны пачынаюць станавіцца патэнцыялам, калі, дзякуючы ласцы, мы разумеем, што сапраўдная таямніца, гэта больш не “чаму?”, але “дзеля каго?”, дзеля каго са мной здарылася гэта. Дзеля якой місіі Бог каваў мяне праз маю гісторыю? Тут усё пераварочваецца, усё становіцца каштоўным, усё становіцца канструктыўным. Мой досвед, у тым ліку сумны і балючы, у святле любові становіцца для іншых крыніцай збаўлення. Тады можам пачаць шанаваць нашых бацькоў у свабодзе дарослых дзяцей і з міласэрным прыняццем іх недахопаў”, — сцвердзіў Пантыфік.