Сёння ў гэтым сівым, глухаватым дзядку, які з цяжкасцю перастаўляе пакалечаныя ногі, складана пазнаць былога бравага старшыну. I толькі позірк, інтанацыя сіплаватага голасу і нагадваюць пра яго камандзірскае мінулае. На лес Рыгор Якаўлевіч не скардзіцца, ён жыве з гордым пачуццём, што зрабіў для Перамогі ўсё магчымаё, заплаціў за яе ўласнай крывёю.