— Быў завод, яшчэ пры Польшы працаваў, — з ахвотай расказвае Аляксандра Рыгораўна. — На тым месцы зараз наш хлеў стаіць. Нават ад завода яшчэ падмурак захаваўся. Раней, калі пачыналі там капаць, то абавязкова знаходзілі вазачкі, бутэлькі, кавалкі шкла.