Кум і кума выступаюць у якасці духоўных дублёраў кроўных бацькоў. Запрашэнне ў хросныя было ганаровым і разглядалася як акт вышэйшага даверу. У выпадку смерці кроўных бацькоў выхаванне і адказнасць за дзіця неслі хросныя. Пры вырашэнні важных сямейных пытанняў, якія тычыліся дзіцяці, абавязкова раіліся з хроснымі бацькамі. Да кумоў пасля здзяйснення абраду прад’яўляліся пэўныя патрабаванні, выкананне якіх кантралявалася грамадскай думкай. У беларусаў часцей запрашаў у кумы бацька нованароджанага, але маглі гэта зрабіць таксама свякруха ці маці парадзіхі. Яны абавязкова неслі з сабою хлеб. Запрашэнне ў кумы суправаджалася разнастайнымі магічнымі дзеяннямі. Так, той, хто запрашаў, не меў права садзіцца ў гэтым доме — інакш, лічылася, дзіця доўга не будзе хадзіць. Ніколі не бралі за кумоў бяздзетных людзей, а за куму — цяжарную жанчыну.