Уранку Цімафей Ільіч падняўся перш за мяне, я застаў, як ён брыецца ў ваннай. Ён галіўся па-даўнейшаму, набіваючы памазкай пену на мыле. Ён выцягваў галаву ўверх, каб расправіць зморшчыны на шыі, і вёў брытвай, пакідаючы жаўтлява-ружовую паласу ў пене. Калі ён змыў рэшткі сівога шчаціньня і апырскаўся адэкалёнам, я падраўняў яму шыю ззаду, прыбраўшы лішнія валасінкі. Я зварыў сабе кавы, а яму падаў фруктовы ёгурт. Цімафей Ільіч маўчаў, міргаў і пагладжваў сябе па шчацэ, нібы правяраючы гладкасьць галеньня. Здаецца, ён яшчэ не прачнуўся. Я прапанаваў яму газэту, і ён млява зацікавіўся, разгледзеў фотаздымак на перадавіцы, правёў пальцам па ледзь зубчастаму краёчку паперы.