Мы прагаварылі восем гадзін! Прычым прамільгнулі яны для мяне як адзін міг. Ды, здаецца, і для майго субяседніка таксама, бо ён быў у сваёй стыхіі, захоплена, натхнёна апавядаў пра свой любімы, запаветны клопат. Схамянуліся мы, калі зазваніў мабільнік і ў трубцы пачуўся голас малодшага сына, які трывожыўся, чаму бацька не прыйшоў на вячэру. І толькі тут Мальдзіс зірнуў на гадзіннік: