Так ужо сталася, што прадстаўнікі нацыянальнага Адраджэння вырашылі, што калі вядомая асоба — з заходняй часткі свету, дык на яе абавязкова трэба раўняцца і паказаць усім свой, мясцовы, заменнік. І вось тут усплывае тэза, якая супярэчыць самой сабе: мы хочам папулярызаваць сваіх герояў, але для пазнавальнасці параўноўваем іх з ужо вядомымі асобамі, а ў канцы атрымліваем нейкага франкенштайна ў выглядзе бястварага беларускага Напалеона. Ці ідзе гэта на карысць нацыянальнаму Адраджэнню? Не, бо галоўная мэта — стварыць свой шэраг усім вядомых беларускіх герояў — не выконваецца. Затое нейкіх там клонаў хапае з лішкам!