Фэст стартаваў а 18.30 і амаль без затрымкі на сцэну выйшлі менчукі Трызна. Жаночы моцны скрым (за падтрымкай гітарыста), сыры й суворы блэк, беларускамоўная лірыка. Нажаль, гэта ўсё, што я магу сказаць пра выступ. Гук быў наладжаны такім чынам, што за вакалам і бубнамі не было чутна нічога. І тое не віна гурта, бо гітарыст пасьля выступу вельмі скардзіўся на тое, што ім літаральна не хапіла часу на наладку. Ну, можа яно й так. Яшчэ ля службовага ўваходу жанчына-ахоўніца назвала ўсё гэта вар’яцкім домам і вельмі спалохалася за “маленькага хлопчыка-гітарыста, які круціў валасамі па гадзіннай стрэлцы”. Ты як там, жывы? Час, дарэчы, быў абмежаваны ледзь больш, чым дзьвюма гадзінамі. Тое было ўмовай ГПК, а пачынаць гіг у будны дзень, хай сабе гэта і пятніца, раней – згубіць пэўную колькасьць аўдыторыі на першых гуртах. Таму да выступу хэдаў сэйшн ішоў у фармаце “галопам па Эўропах” – кожны гурт павінен быў укласьціся ў 20 хвілінаў.