Цяперашнія пастаноўшчыкі, асабліва пачаткоўцы, далёка не заўсёды звяртаюцца да прафесійных кампазітараў: навошта, калі можна і так падкласці які-небудзь “фончык” ці ўплесці “песеньку”. А вось Ткачоў разумее, наколькі важным у спектаклі з’яўляецца не толькі тое, што мы бачым, але і што чуем. І запрашае да супрацоўніцтва маладога кампазітара Алену Гуціну — нядаўнюю выпускніцу, а цяпер выкладчыка Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі. Тая, будучы адной з удзельніц праекта “Кінемо”, дзе маладыя кампазітары стваралі музыку да нямых стужак стогадовай даўніны, робіць штосьці падобнае і тут, іграючы на фартэпіяна. Віяланчэлістка Алена Князева і кларнетыст Антон Леўчанка займаюць месцы ў супрацьлеглых кутках пакоя, таксама становячыся ўдзельнікамі незвычайнай дзеі і рэагуючы на яе сваімі музычнымі рэплікамі. Мінімалізм спалучаецца з алеаторыкай, бо кожны з інструменталістаў мае свае імправізацыйныя фрагменты. Сістэма лейтматываў, паўтораў, вар’іравання, карэлюючыся з дзеяннем, стварае папраўдзе “поліфанічную” сцэнічную драматургію.