Фіны White Death пайшлі іншым шляхам, паставіўшы на сцэне галаву дзіка ў аздабленьні сьвечак. Але гэтага, відаць, было недастаткова, і лысы вакаліст, шчодрай рукой размаляваны ў свастоны, запаліў яшчэ адну вялікую сьвечку, воскам ад якой пазьней паліваў сябе. Усе гэтыя фокусы, канечне, уражвалі, але ва ўмовах невялікага клубу, дзе, куды ні ткні, рызыкуеш трапіць у тэхніку, былі даволі небясьпечнымі. Але што зробіш, канон чорнай месы патрабуе. White Death стараліся, спадар у свастонах выварочваў душу, але, чорт яго ведае, чаму, ягоны вакал прывёў мяне да няёмкай асацыяцыі з голасам Дональда Дака. А пасьля са сцэны ўвогуле панеслася нейкая панкуха. Адно дакладна справядліва: White Death могуць зьбіць з панталыку і правільнага шляху.