У Баранавічах я ўжо стаяла ў чарзе па білет, калі перада мной на дыялекце, што сваёй спеўнасцю прымусіў душу спачатку разгарнуцца, а пасля згарнуцца, незнаёмая жанчына папрасіла квіток да Ганцавічаў. Я тут жа выходжу з чаргі, каб перагледзець свой маршрут. На сцяне вакзала дарэчы вісіць вялікая мапа з усімі накірункамі ад Баранавічаў-Палескіх. Прыглядаюся да лунінецкага накірунку і чапляюся вокам за маленькую станцыю Люсіна.