Вы, дарэчы, узгадалі Свята народнай творчасці “Перабродская зорка”. Хацеў бы на гэтым прыкладзе распавесці пра генеральныя кірункі работы сельскіх устаноў культуры. Цудоўна працуе загадчыца Перабродскага сельскага клуба Ларыса Нікіціна! Наўкола праблемы з маладымі спецыялістаміхарэографамі, а ў нас — цэлы харэаграфічны фэст. І ў маштабе невялічкай вёсачкі нашага раёна ён ператварыўся ў мерапрыемства міжнароднага значэння — сучаснае свята прыроды і маладосці ў антуражы старадаўняй гісторыі. Пасля апошняга фэсту мы нават выпусцілі лазерны дыск (ёсць у Міёрах свая студыя гуказапісу) — няхай людзям застаецца згадка пра падзею. Фестываль адбываецца там, дзе вы ўжо былі, паміж азёрамі Абсцерна і Набіста. Там ёсць рэчка без назвы і выспачка... Калісьці Кацярыне ІІ мясцовыя жыхары падказалі, як праз рэчку перабрацца. За гэта царыца дала сялянам вольную... А як велічна гучыць Перабродскі народны хор, якому ў наступным годзе споўніцца 70 гадоў! Здаецца, сама прырода дапамагае яму ўшаноўваць і таленавітасць нашых людзей, і прыгажосць міёрскіх краявідаў.