— Я не па бярозках сумую. Хаця хлушу: сумую! Там, дзе мы жывем, лесу няма, усё раўніны і раўніны, і мора. Па людзях, так, сумаваў і сумую. Асабліва калі вып’еш крыху, вось тады сплін, здаралася, і набягаў, вонкі лезла настальгія, якая глыбока сядзела ўнутры. А так... Я ж біўся за выжыванне, за месца пад сонцам, з раніцы да ночы думаў, як замацавацца, і часу на адвечную славянскую тугу папросту не заставалася.