Вёска Ягадка – пяць хатак. Ажно дзіўна, чаму за яе, гэтакую маленькую, дзень і ноч ішлі жорсткія танкавыя баі? Мечык разумее, што біліся не за адну Ягадку, біліся за вышыню, за агнявы рубеж, за плацдарм. Але здавалася, нібы за яе адну, пяціхатку. Дзе цяпер тая Ягадка? Ці жывая? Тады, у сорак трэцім, яна стаяла запарушаная снегам, скаваная маразамі, пасярод Беларусі, на беразе Проні. Апошняя вёсачка на яго танкавых дарогах. Не засталося ў памяці ні яе твару, ні яе вопраткі – адна назва. Калі немцаў адкінулі, пагналі на захад, там размяшчаўся палявы шпіталь, і ў ім Мечык ляжаў у бінтах. Адтуль, з шпіталя, яшчэ і цяпер чуў: