— У бо­ль­шас­ці вы­пад­каў, яны зна­хо­дзяц­ца са­мі. Пры­кла­дам, не­як на нас вы­йшлі прад­стаў­ні­кі бе­ла­рус­кай сай­ка­бі­лі-сцэ­ны, і вы­яві­ла­ся, што гэ­тая му­зы­ка тут — са­ма тое! На­се­ль­ні­кі інтэр­на­ту шчас­лі­ва тан­чы­лі ў аб­дым­ку з мед­пер­са­на­лам і пан­ка­мі, якія вы­пад­ко­ва за­зір­ну­лі на аге­нь­чык. Чым уво­гу­ле для нас ка­рыс­ныя роз­ныя суб­ку­ль­ту­ры: у іх ідэ­ало­гіі ле­га­лі­за­ва­нае лёг­кае ша­лен­ства. Як свед­чыць на­ша пра­кты­ка, у пла­не інтэг­ра­цыі гэ­та ад­ыгры­вае ста­ноў­чую ро­лю — ба­ча­чы не­звы­чай­ных лю­дзей з іра­ке­зам аль­бо кан­тра­ба­сам, на­се­ль­ні­кі інтэр­на­та іна­чай успры­ма­юць сваю “не­звы­чай­насць”.