Заходняя хрысціянская цывілізацыя павінна ўвесь час настойваць на тым, каб іслам як рэлігія і цывілізацыя ўвёў у сваю светапоглядную канцэпцыю паняцце рэлігійнай свабоды — асноўнага права чалавека, калі вызнаўца гэтай рэлігіі не павінен зведваць ніякага прымусу, мець права паступаць паводле свайго сумлення і калі мусульмане могуць змяняць сваё веравызнанне без пакарання з боку дзяржаўных уладаў. У апошнія месяцы мы чулі, што ў Марока на чале з каралём Мухамедам VI, які праводзіць адкрытую палітыку, быў скасаваны закон смяротнага пакарання для тых, хто пераходзіць у іншае веравызнанне. Ёсць паказчыкі добрага кірунку, але, на жаль, вельмі рэдка сярод ісламскага свету мы бачым прыхільнасць да дыялогу. Вельмі актуальнымі з’яўляюцца словы папы Бэнэдыкта пра неабходнасць выкарыстання розуму ў пытаннях рэлігіі, каб фідэізм (філасофскае вучэнне, якое сцвярджае перавагу веры над розумам. — В. К.) — вельмі распаўсюджаны сярод мусульманаў — не прывёў да гвалту як абароны сваёй веры, што часта трансфармуецца ў тэрарызм.