Разам са сваімі сябрамі А. Дудар ствараў вобраз змагара за народнае шчасце, якое ўяўлялася выключна ў камуністычным разуменні. Так, у вершы “паўстанец” для героя хата – сіні бор, дахам – неба блакіт зялёны. У сэрцы квітнее чырвань, а таму чырвоны конь рэвалюцыі пранясецца ад Дняпра да ганарлівай Віслы. Ен згадвае подзвіг рэальнага Кастуся Каліноўскага, але галоўным чынам услаўляе подзвігі мільёнаў невядомых герояў. Вось чаму ён даволі часта звяртаецца да формы рамантычнай балады, асабліва яе гераічнай разнавіднасці. Паэт імкнецца сцвердзіць неўміручасць рэвалюцыйных ідэалаў, паказаць працэс нараджэння подзвігу, абуджэнне мужнасці і гераізму ў свядомасці і ўчынках звычайнага чалавека.