У прыватнасці была ўведзеная прамая забарона на непасрэдную перапіску з Рымам як для святароў, так і для простых свецкіх - усе спрэчныя пытанні ў жыцці Каталіцкага Касцёла ў Расіі павінны былі вырашацца толькі праз духоўную калегію .[4] Фактычна Рымска-каталіцкая духоўная калегія ўяўляла сабой аналаг праваслаўнага Сінода, створаны з улікам каталіцкай спецыфікі і які стаіць ніжэй рангам ў іерархіі расійскага чынавенства.[4]