Кабул мы пакінулі ў 1994 годзе. Калі ў горад увайшлі прадстаўнікі радыкальных арганізацый, жыць дома стала страшна і нясцерпна. Як расказвалі бацькі, горад пастаянна бамбілі, дамы былі разбураны, на вуліцах гінулі людзі. Рашэнне пакінуць краіну было абдуманым. Мама і тата хацелі, каб іх дзеці не бачылі вайны, каб не баяліся хадзіць па вуліцы і ведалі, што, ідучы на працу, дадому вернуцца жывымі і здаровымі. У Афганістане такой упэўненасці не было. Тыя, хто там жылі, не строілі планаў, не чакалі ад заўтрашняга дня добрых навін. Людзі, выходзячы раніцай з дому, выказвалі сваім блізкім надзею на магчымасць вярнуцца назад жывымі.