— Найперш дзякуючы майму бацьку Валянціну Іванавічу. З 1961 па 1964 год у групе савецкіх войск у Германіі ён служыў спачатку ў Патсдаме, а потым на мяжы ўсходняга і заходняга Берліна, дзе службу неслі таксама англічане і амерыканцы. Такім чынам яму даводзілася вывучаць на практыцы англійскую мову, менавіта размоўную анлійскую, а не тую, якой вучылі ў савецкіх школах. Потым ён вучыў той англійскай мове і мяне, гэта быў пастаянны трэнінг і кантроль. І, безумоўна, мая англійская адрознівалася ад англійскай маіх аднакласнікаў. Яе мне потым хапіла, каб вучыць ігры на гітары дачку швейцарскага прадстаўніка ААН у Беларусі дый наогул каб кантактаваць з замежнікамі.