І для самога Анатоля, і для яго сяброў гэтая публікацыя вельмі ўсцешная. Неяк так атрымалася, што з такім цудоўным дарам тонкага лірыка Анатоль вось ужо колькі гадоў заставаўся не дужа друкуемым. Можа, яшчэ і таму, штоён – сціплы і не "прабіўны". А вершы ж – цудоўныя...