Так. Хто выбіраецца паглядзець горад у самы брыдкі дзень? Правільна, я. Ні рыба ні мяса – я, чаго хачу – не ведаю: ні рыбы, ні мяса, ні садавіны сакавітай, ні гародніны гэтай прыгожанькай, ні паразмаўляць з прадаўшчыцай ветлівай і ружовашчокай, ні пашукаць па павільёнах любімую каву… Нічога зараз мне не трэба, акрамя цяпла і зацішку, бо залева і вецер у малазнаёмым месцы ў нязручны час робяць з пазітыўна настроенага, хоць па прыродзе меланхалічнага чалавека – Чалавека-крыху-сапраўды-Няшчаснага, а з дзяўчыны – істоту да таго ж надзвычай раскудлачаную, змерзлую і ўвогуле “ну навошта ж я сюды пацягнулася, дурніца”.