У першыя ж суткі, як я перабраўся туды, зноў адбылося ЧП, ды не адно... Ужо сцямнела: у правы ўступіў каменданцкі час — той цягучы, крыху трывожны час, калі на вуліцах пуста, але іх як бы поўніць чаканне нядобрага. А перад гэтым кружыла яшчэ мяцеліца. Усё замяло снегам. Сумёты грабянямі ўзнімаліся каля платоў, домікаў, выраслі нават папярок вуліц. Hi палазоў, ні чалавечага следу, а за некалькі крокаў — каламуць, імгла. Ваня ўбег да мяне з варанай бульбінай у руцэ: мусіць, вячэраў.