І тут самы цікавы момант. Я вырашыла: не, зараз я не пайду дамоў. Бацькі хутка пойдуць на імшу, а я паўгадзінкі тут пасяджу, перачакаю. Прытым што яны ніколі на мяне не сварыліся за такія рэчы! І вось я сяджу на камянях мокрая, рашаю матэматыку. Дзяўчынка разгубілася: “Мо пойдзем дамоў?” Я кажу: “Не, пачакаем”.