Калі размова зайшла пра пераезды – з Гомельшчыны ў Мінск, затым з Казахстана на Брэстчыну, Валерый Мікалаевіч спаслаўся на... лёс. “Звычайны побыт найчасцей кіруе нашымі жыццёвымі дарогамі, – тлумачыць сваю біяграфію-геаграфію Гапееў. – Вось у маім выпадку – адсутнасць жылля ў сталіцы. Ды яшчэ такі час быў – пачатак 90-х, інфляцыя, безграшоўе... У Івацэвічах я стаў пісаць намнога больш, чым у Мінску, быў пастаянным аўтарам у рубрыцы “Свет у акне” ў “Народнай газеце”. Напісаў некалькі артыкулаў і для раённай газеты. Стаў супрацоўнічаць пазаштатна, пазней быў прыняты на работу”.