Прыкладна два гады таму ў мяне пачало дужа сьвярбець у адным месцы і хацелася пісаць пра сапраўдны рок. Крыху патыкаўшыся, я наблукаў на BelMetal, але неяк адразу не зацаніў, бо былі адныя фолкі ды экстрым металы. Я падумаў, што гэны непарадак патрэбна выправіць, таму і пачаў пісаць пра ўсялякія папсовыя ды зусім нястрашныя гурты. Мэта была толькі адна — значна пашырыць рамкі і аўдыторыю БМ, спадзяюся, што кагосьці я на самой справе прывёў на BelMetal праз свае тэкставыя опусы. А зараз гумарэска, я ня бачыў нікога з каманды больш за год. Прышпільна, так? Астатні народ падаваўся нейкімі мега-труЪ стварэньнямі, якія ведаюць толькі 1001 паджанр фолку ці дэзу. Мне пашанціла, бо ўсё апынулася значна лепей і ня так страшна для мяне. Мы крыху падрасьлі ды зьмяніліся – і ўжо ходзім на імпрэзы кшталту Ken Hensley, і я лічу, што гэта дасягненьне. Цікавы і вельмі вясёлы быў шлях, але самае галоўнае – я палюбіў мову, якую раней на дух не пераносіў. Спачатку я бачыў BelMetal як плацдарм, старт працы рок-журналіста і планаваў зьліцца пасьля таго, як наб’ю руку, але я ўсё яшчэ тут…