Сям’я, як добра вядома, ёсць першасным улоннем культуры. І там, дзе гаворка вядзецца аб выхаванні дзяцей, падрыхтоўцы іх да жыцця, трэба заўсёды падыходзіць як да чагосьці ў найвышэйшай меры сур’ёзнага, адказнага і нябесна-боскага. І сто разоў мелі рацыю тыя мысляры і пісьменнікі, якія сцвярджалі, што свет кіруецца і будуецца з дзіцячай калыскі. Аднак свет не толькі можа будавацца з гэтай духоўнай купелі, але і разбурацца з яе, бо менавіта тут, у гэтым сакральным месцы, закладваюцца не толькі шляхі магчымага будучага выратавання і росквіту, але і гібелі, разбурэння і заняпаду грамадства.