Загалоўнай у слоўніку выступае афіцыйная, дакументальная форма асабовага імя, пасля яго ў дужках прыводзіцца лацінамоўная транслітараваная форма. Абавязковай з’яўляецца падача канчатка роднага склону імя. Затым даецца граматычная характарыстыка (імя мужчынскае — м., імя жаночае — ж.). Пры неабходнасці даецца стылістычная і часавая характарыстыка імя (напр., славянскае, старое, рэдкае, новае і г. д.). Пры мужчынскіх імёнах падаюцца формы імя па бацьку.