Але спачатку некалькі слоў пра выбары-байкот. Як па мне, дык пад час выбараў адныя імітавалі іх, угаворваючы грамадзянаў выбіраць кандыдатаў за намеры засыпаць лужыны і цыраваць дахі. Такіх заахвочвала галоўная рэжысёрка палітычнага цырка, заклпікаючы яшчэ больш шчыльна збліжацца з выбаршчыкамі. А другія імітавалі байкот выбараў, арганізуючы яго пальцамі на клавіатуры. Атрымліваўся гэткі палітыка наркатычны сэанс ці прасцей кажучы палітычны ананізм. Вынікам яго стала вайна адных дысыдэнтаў супраць другіх. Прычым усе яны лічылі сябе апазыцыянерамі, а тыя, хто лічыў сябе журналістамі таксама называлі дысыдэнтаў апазыцыянерамі і апасьля наданьня гучнага статуса асобам крытыкавалі іх за недахоп ці недасканаласць апазыцыйнасьці. Гэта адбывалася прыкладна так: называлі двор-тэр’ера вайком і кпілі зь яго, што не так шчэрыць зубы і ды і голас не прымушае мурашоў бегаць па скуры адзінай палітычнай жывёлы ў Рэспубліцы.