Налівайка спыніўся, прыпаліў прытухлую папяросу, хацеў штосьці сказаць, ды ў гэты момант за сьпінаю пачулася непрыемнае, падобнае да віскату цыркуляркі, зумканьне. Сябрукі разам азірнуліся і тут жа спалохана прыселі: па-над іхнімі галовамі, поўнячы слых каляным звонам і дыхнуўшы ў твар лёгкім ветрыкам, праляцеў… Зрэшты, хто праляцеў над іхнімі галовамі, ня здолеў бы адказаць і самы фаховы энтамолаг. Памерамі лятун быў з добрага шпака, а з выгляду нагадваў звычайнага камара: такая ж доўгая дзюбіна, мехаваты, у шэрую палоску пузень, дзьве цыбатыя, задзертыя ўгору нагі. На кароткае імгненьне камарышча прыцішыў лёт, завіс над інсьпектарам, а потым, зумкнуўшы наастачу, пераляцеў кусты і зьнік у паркавых нетрах.