З дзяцінства памятаю: дзесьці ў кастрычніку-лістападзе я разам з бацькам, як і ўсе вяскоўцы, даставалі дадатковыя рамы і ставілі іх на вокны. Пасля лета гэтыя рамы са шклом, пакручаныя, скрыўленыя, не заўсёды з першага разу станавіліся на сваё прадвызначанае месца. Часам даводзілася папацець, пастарацца, каб яны ўсю зіму належна зберагалі цяплынь, якой шчодра дзялілася печка.