Але нават казачныя волаты рана ці позна падаюць. Я дакладна ведаю: аднойчы я вярнуся ў Ашмяны. Пайду па той сцежцы майго дзяцінства, паўз закінуты стадыён, праз кладачку, паўз рэчку. І пабачу ў нябёсах, на месцы франтону самай галоўнай будыніны майго жыцця, таго старэйшага сябра, які дапамагаў мне ўсе гэтыя гады разумець гісторыю гэтага краю, яе рэлігію, яе Бога, — пустату.