Цягам амаль двух з паловай гадоў на хвалях беларускага "Радыё Свабода" гучаў Лявон Вольскі. Штотыдзень з новай песняй. Гэткай "хуткастрэльнасці" мог бы пазайздросціць любы музыка. Але самае галоўнае тут не ў гэтым. А ў тым, што Вольскі выступіў перад слухачамі ў новым, зусім нязвыклым абліччы. Настолькі нязвыклым, што пасля прадстаўлення кожнай новай песні ў сеціве побач з ухвальнымі сталі з'яўляцца і рэзка крытычныя каментары. Маўляў, такі таленавіты чалавек, а займаецца прымітыўнымі сатырычнымі песенькамі-аднадзёнкамі. Аўтару прыгадвалі ягоны альбом "Куплеты і прыпевы", нават папікалі дэградацыяй творчасці. Такая вось безапеляцыйнасць. Калі сатыра — значыць усё, дэградацыя.