— Нейкіх радыкальных пастановак у маёй выканальніцкай практыцы пакуль не было, а шкада. У той жа “Кармэн” мяне ніколі не прасілі зрабіць, да прыкладу, іншы характар, змяніць пластыку… Заўсёды адштурхоўваліся ад таго, што прапаноўваю ў маёй гераіні я. Але ў хуткім часе мяне чакае ўдзел у рыжскім спектаклі, дзе ўсё перанесена ў сучаснасць: хіп-хоп, татуіроўкі, шэры бетон, паўзмрок, банда… Мне цікавы такі паварот! Не люблю я выходзіць у цыганскай спадніцы — не арганічна гэта для мяне! Да таго ж, ёсць шмат артыстак, хто робіць гэта лепш, для каго цыганскія матывы, што называецца, у крыві. Вось вам, дарэчы, адрозненне нашай опернай рэжысуры ад заходняй: там часцей зыходзяць з канкрэтных салістаў, з таго, што ім бліжэй. Затое ў нас надзвычай глыбока распрацоўваюць псіхалагічныя дэталі, звяртаюць увагу выканаўцаў на тое, што думае іх персанаж у той ці іншы момант. Але ў мяне ўзнікае правамернае пытанне: добра, я ведаю, што адчувае зараз Кармэн, а што — Хазэ. Ды толькі як нам гэта паказаць? Праз які жэст, рух ці нейкія іншыя дэталі данесці тыя патаемныя думкі сваіх герояў да гледача? А тым больш, у вялізнай опернай зале, каб быць зразуметым не адно ў партэры, але і на балконе? Вырашаюць гэту праблему не ўсе пастаноўшчыкі, так што даводзіцца шукаць самастойна.