Узгадваю першае знаёмства са святой гарою Афон, дзе мы вандравалі на працягу дваццаці дзён. Ад таго паломніцтва засталося незабыўнае ўражанне. Не было ні дня без цудаў. Я і ў іншых святых мясцінах сустракаўся з незвычайнымі дзівосамі, але на Афоне было нешта надзвычайнае. Ігумен Панцеляймонава манастыра блаславіў іерадзіякана суправаджаць групу з 16 манахаў. Мне даручылі ўзначаліць вандраванне. Шлях пралягаў з заходняга на ўсходняе ўзбярэжжа паўвострава. Сёлета, дарэчы, адзначаецца тысячагоддзе рускага манаства на Афоне. Вёў КамАЗ афонскі манах. Побач з ім сядзелі намеснік Данілава манастыра і я. Астатнія размясціліся ў кузаве.