Аляксандр ЛЕНКОЎ: — Па вялікім рахунку, палітыка дзяржавы па перадачы помнікаў спадчыны ў прыватную ўласнасць ставіць перад сабой задачу вырашэння, у тым ліку, і праблемы з інфраструктурай. Іншая справа, што для інвестараў пакуль бракуе матывацый. Апрача вырабу праектна-каштарыснай дакументацыі, уласнік абавязуецца аднавіць і захаваць помнік у яго першапачатковым выглядзе. А гэта — сур’ёзныя абмежаванні для рэалізацыі камерцыйных намераў. Іншая справа, каб дадатковыя выдаткі хаця б часткова кампенсаваліся, скажам, падатковымі льготамі — прынамсі, на той перыяд, пакуль ідуць аднаўленчыя работы. У свой час для ўласнікаў аб’ектаў спадчыны ўжо былі пэўныя льготы па выплаце падатку на дададзеную вартасць пры правядзенні рэстаўрацыйных работ, але, на жаль, з 2007 года яны былі адменены. Сёння засталася хіба льгота па выплаце падатку на нерухомасць — і тое ў тым выпадку, калі будынак трапляе ў адмысловы спіс. Адпаведна, пытанне пра прэферэнцыі для інвестара ў сферу спадчыны пакуль застаецца адкрытым.