На пачатку вайны немцы і сапраўды не лютавалі. Напэўна, вельмі спадзяваліся на тое, што хутка перамогуць. Не мінула і іх сям’ю аблава ў 1942 годзе. Ужо чулі аб тым, што немцы пачалі паліць людзей, аднак не маглі даць гэтаму веры. Напэўна, бацька прадбачыў гэта і закапаў пад двума стажкамі бочку ячменю. У лютым 1942 года немцы спалілі іх сядзібу. Уратаваліся толькі таму, што па загаду бацькі сышлі ў лес. Пазней бацька адкапаў бочку з зернем, каб дзеці не памерлі з голаду. Аднак яно так прапахла дымам, што есці яго было немагчыма.