— Ужо не. Хай не крыўдзяцца на мяне арганізатары ўсіх дзесяці (ці колькі іх там?) прэмій у галіне музыкі ў краіне, але мне смешна, калі вызначаюць лепшых з незразумела каго. Мне тлумачаць, што важна, каб адзначалі, тым самым даючы зразумець, што яны патрэбныя. Калі галоўны крытэрый такі, дык... шкада нашых музыкантаў. І я выразна для сябе вывеў заканамернасць: на такіх цырымоніях абавязкова будзе ўзнагароджаны гурт, якi быў больш-менш вядомы, але распаўся — па-за яго рэальнымі заслугамі. Адзіная прэмія, якой я да пэўнага перыяду давяраў, была “Рок-каранацыя”. Музыканты сапраўды хацелі, марылі яе атрымаць. Іх фанаты пасля ўзнагароджання хадзілі натоўпамі па вуліцах, скандавалі назвы ўлюбёных каманд. А пакажыце мне хаця б адну цяперашнюю адносна масавую фанацкую групоўку. Сённяшнія ж прэміі цікавыя вузкаму колу асоб.