Восем гадоў бабуля была прыкаванай да ложка. І ўвесь гэты час ля яе неадступна быў мой дзед: укладваў, пераварочваў, саджаў, карміў, прыбіраў. І ўсё — з зайздроснай пакорай, якая сведчыла, што каханне не мае межаў, што пра яго можна і не гаварыць, а проста аддаваць чалавеку ўсё: і ежу, і пітво, і грошы, і нават жыццё.