В. Жыбуль – адно з найлепшых пёраў другога крыла нашай новай літаратуры. Разам з іншымі спадкаемцамі сюррэалізму ён схiляецца да высновы, што нiякiя пакуты нiколi не маюць сэнсу i, адпаведна, не могуць быць апраўданыя. У рэчышчы будысцкай традыцыi неамадэрнiсты шукаюць выйсце з зачараванага кола рэінкарнацыі, у якiм нас трымае чаплянне за жыццё i, найперш, за ўласнае "я": "...Мы толькi Тамагочы ў руках Вялiзнага Дзiцяцi" – піша В. Жыбуль у вершы "Тамагочы". У вечнасцi, у якой мы нараджаемся і паміраем бясконцую колькасьць разоў, няма мяне, няма нават нас, а ёсць толькi ўсе разам. Нiхто не вечны апрача нашага агульнага жыцця.