Наратыў так і будзе да канца першага раздзела калываць чытача, хістацца ў намінацыях і перспектывах: то перад намі “чалавек” і “той”; то Уладзік; то брат Андрэя, сагрэты крэўнай спагадай і крыўдай; то падобная ў паводзінах да ваўка постаць. Наратар то слізгае абыякавым вокам па знешнім, то занураецца ў свядомасць персанажаў глыбей нават за іх саміх: “але з глыбіні свядомасці, праз крыўду і яшчэ не астылую злосць, прабівалася нешта прыемнае, нейкая палёгка, покуль што яшчэ не зусім ясная” [тамсама: 112].