Вёў атрад высокі, прыгожы, але вельмі крыважэрны турак. І было ў яго мноства паланянак, у адну з якіх — беларуску — ён закахаўся да бяспамятства і нікуды ад сябе не адпускаў. І вось у тым месцы, што носіць назву “Туркава гара”, атрад сутыкнуўся з нашымі воінамі. У жорсткай бітве паляглі амаль усе нашы воіны і туркі. Загінуў і малады важак турак.