Чорны цень шмыгнуў у гасцёўню. Не без хвалявання Караліна рушыла за ім. У пакоі было цёмна, святло сюды трапляла толькі з калідора. Ад Каралінінай постаці, што стаяла ў пройме дзвярэй, на дыван падаў агромністы крывы цень, і можна было падумаць, што Караліна – зусім не Караліна, а нейкая худая высачэзная жанчына.