Мой першы артыкул быў якраз пра дзяўчатак, што геройскі працавалі ў краме… Бацька расказаў пра хлоцаў з вёскі – трактарыстаў і шафёраў, што ездзілі ў зону вывозіць не столькі людзей, колькі жывёлу, тэхніку… Так, забруджаную, пакінутую тэхніку – не прападаць жа ёй, хоць на запчасткі пойдзе… Пра сто грамаў, якія давалі перад выездам ды іншае… Тады ж была і мая першая і апошняя мая маленькая публікацыя ў “Комсомольской правде” пра герояў-камсамольцаў, што “вахтавым метадам” ездзяць палоць буракі ў выселеную зону… Тыя буракі так і засталіся там гнісці на зіму, бо выбіраць іх ніхто не паехаў, але ж то было ўжо ўвосень, а напрыканцы вясны яшчэ трэба была паказуха… Дзіўна было ехаць па шашы, па асфальце і бачыць на збочынах памаранчавыя знакі з надпісамі: “Асцярожна: радыяцыя! З дарогі не з'язджаць і не спыняцца!”, а за імі, на полі, працуючых людзей: араюць, сеюць, полюць, косяць траву, зграбаюць сена… Навошта былі гэтая гульня ў гераізм і паказушнасць? Ніхто з камуністаў, з лідэраў, калі не раёнаў ці абласцей, дык Беларусі, так і не адказаў за гэтую “бяспечнасць”…