Абсурд сучасных узаемаадносін сям'і і школы ў тым, што і адзін, і другі бок імкнуцца быццам бы дf аднаго: добрай адукацыі і добрага выхавання дзяцей. Праўда, паняцце "добрая адукацыя" за перыяд навучання вельмі часта трансфармуецца з "добрай адзнакі" ў "добры вынік на ЦТ", а "добрае выхаванне" -- з "маё дзіця добрае, а вы проста не знайшлі да яго падыходу" ў "я не магу нічога з ім зрабіць ". Асабіста я не магу зразумець прычыну варожага стаўлення да настаўнікаў хоць бы таму, што ніхто ў здаровым розуме самае дарагое (а хочацца верыць, што для большасці бацькоў дзеці такімі з'яўляюцца) ворагу не аддасць. Як можна зневажаць настаўніка, выціраць аб яго ногі і пры гэтым давяраць яму выхоўваць сваё дзіця? Можна па-рознаму ставіцца да савецкай школы, але яе не вярнуць ужо ніколі, бо не вярнуць ніколі тых адносін да настаўніка і таго разумення важнасці і значнасці адукацыі, што былі раней. А агульныя падыходы трэба шукаць. Бо нічога іншага нам не застаецца. Таму што нельга выхаваць добрага і спагадлівага і чалавека ў атмасферы варожасці і неразумення.