Жанчыны практычна ніколі не бываюць вольнымі для дзеянняў і рызыкі: на іх ляжыць клопат пра дзяцей, яны звычайна даглядаюць састарэлых бацькоў і іншых сваякоў і г.д. У 1990 г. былі прыняты змяненні, якія вызначалі, што водпуск можа ўзяць любы член сям’і, які здзяйсняе фактычны нагляд за дзіцём. Аднак нават пры прыняцці гэтых змяненняў заўсёды мелася на ўвазе, што водпуск будзе браць маці (што і адбываецца амаль што ў 100 % выпадкаў), бо ў большасці грамадстваў жанчынам надаецца абавязак па наглядзе і выхаванні ў сувязі з іх біялагічнай магчымасцю выношваць дзяцей: сацыяльныя паводзіны разглядаюцца як працягненне біялагічнай уласцівасці. Становішча выглядае наступным чынам: жанчыны (бясплатна, г.зн. дома, у прыватнай сферы) выконваюць неабходную для існавання грамадства працу па рэпрадукцыі, узнаўленні насельніцтва і наглядзе за састарэлымі ці хворымі людзьмі (калі б гэта праца выконвалася па-за межамі дома і за грошы, гэта праца патрабавала б велізарнай часткі дзяржаўнага бюджэта) і аказваюцца “пакаранымі” за гэта ў публічнай сферы адсутнасцю роўных з мужчынамі магчымасцяў прафесійнай рэалізацыі, кар’ернага росту і атрымання даходаў.