А тое, што ў яго хаце злодзей, ён адчуў напрыканцы зімы. Хаця з нейкім падсьвядомым веданьнем абкраданьня, гвалту і рабаваньня сваёй душы і хаты ён жыў ужо ня першы год. Вельмі ж самотна і няўтульна пачуваўся ён апошнім часам на роднай зямлі. Як кватарант ці бежанец і ў хаце, і ў лесе, і ў полі. Нясмачна елася, нясоладка пілося і напаўвока спалася. Душа стагнала і плакала без вялікага нават адчаю і гаркоты, як бяроза напрадвесьні, што засекці засеклі, пусьцілі бярозавік. І на пагібель кінулі, нават рану ніякім чортам не прыкрылі, не заткнулі, не замазалі. I яна бялёса, сукравічна гнаілася. Сачылася ружова-мутнай сьлязой.