Зразумела, эканоміка Беларусі, яе прамысловасць, сельская гаспадарка і іншыя галіны маюць шмат адметных якасцей, і ў шмат чым пераўзыходзяць расійскіх канкурэнтаў. Але не настолькі, каб, кінуўшы-рынуўшы, адправіцца на заваяванне сусветных рынкаў. Прыкладам, праект па частковаму забеспячэнню нафтавых патрэб эканомікі з дапамогай Венесуэлы, можна лічыць, цалкам праваліўся. Бо пастаўкі нафты з гэтай краіны за сем месяцаў склалі 953,2 тысяч тон па цане 834 долары за тону (з Расіі — 10351 тысяч тон па цане 449 долараў за тону), а нешта іншае пакуль што нават у павестку дня не ставіцца. З другога боку, трактары ды іншая тэхніка, пастаўленыя ў Венесуэлу, патрабуюць сервіснага абслугоўвання. Але пры нашай афіцыйна ледзь не самай лепшай у свеце сістэме адукацыі, ходзяць чуткі, вельмі цяжка знайсці спецыялістаў, якія б мелі дастатковую моўную і адначасова інжынерную культуру.