Юнак няўцямна зірнуў, але адразу ж выпіў. – І здзяры гэту шыльду! – загадаў Даніловіч-Гоцкі. Не чакаючы, пакуль да маладафронтаўца дойдзе сэнс сказанага, ён ірвануў у яго з галавы стужку, увапхнуў яе ў сваю кішэнь. На парог кафэ ўскочылі два плячыстыя задыханыя амапаўцы, у чорнай форме, у бліскучых круглых, нібы марсіянскіх, шлемах, з дубінкамі ў руках. – Дзе пацан?! – выдыхнуў пярэдні. Пытанне, як кажуць, павісла ў паветры. У аматараў выпіць і закусіць ад такой неспадзяванкі быццам адняло мову. Адзін Мастадонт не разгубіўся. – Які пацан? – здзівіўся ён і, напоўніўшы чарку, няспешна накіраваўся насустрач слугам закону. – Нікога тут не было апроч нас. Можа, выпіце, хлопчыкі, разам з намі?