B.: Брэсцкая “сiнгерша” ды сонграйтар пад уласны акампанемент гітары выконвае нешта такое, навеянае класікай англамоўнай аўтарскай песні і сольнага амерыканскага фольку (не кантры!). Марудлівае, лірычнае, задуменнае, меланхалічнае, дзесьці вельмі прыцягальнае. Міла, карацей кажучы. “Руліць”, праўда, з гэтым матэрыялам у нашых “палесцінах” няма куды — глебы няма, на якой з гэтага “смецця” мог бы расці і расці спецыфічны музычны ўраджай надзвычай забойнай сілы, хай нават андэрграўнднага толку. Адна дарога “свеціць” Машы, калі яна раптам марыць пахіснуць асновы сусветнай песеннай індустрыі — на шоукейс-фестывалі. Але, перафразуючы Глеба Жаглова, Вячорка — дзяўчына правільная.