–З прыпавесці раблю выснову, што святар і левіт паступілі не па-людску, як бы там ні было, а чалавеку трэба было дапамагчы. Нам не вядома, ці спадзяваўся на чыю-небудзь дапамогу пацярпелы наогул, але ведаем, што атрымаў яе ад ворага. Дарэчы, часам успамінаю (не без усмешкі) гады сваёй вайсковай тэрміновай службы, якая прайходзіла на тэрыторыі Германіі. Наш сяржантскі пост ахоўваў прадуктовы магазін, у які з 5 да 7 раніцы прывозілі хлеба-булачныя вырабы, і кожны раз гаспадар (ён сам выпякаў і падвозіў) частаваў нас. У гэтым праяўлялася яго міласэрнасць. Не, мы не прасілі і не падалі з голаду, хоць і купляць, канешне, не было за што, а булачкі такія прывабныя…