Надзея Раманаўна прызнаецца: не звярнула адразу ўвагі, што на вялікім будынку, у які яны ўвайшлі, стаяць вышкі — як пасля даведалася, там трымалі вязняў… Як увайшлі ўсярэдзіну, убачыла за сталом хлопца, які калісьці заляцаўся да яе. “Саша, што ты тут робіш?” — здзівілася. А ён у адказ: “Я вам ужо не Саша, а па імені і імені па бацьку…”