У Кальмана няма такога твора – "Палымяная скрыпка". Гэта – назва спектакля-канцэрта, які паказвае Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР, і яна правамерная. Кампазітар з дзіцячых гадоў паланіўся нацыянальным фальклорам, славутым венгерскім стылем "Вербункош" з яго стыхіяй танцавальнасці, супастаўленнем задуменных, часам сумных, павольных мелодый і хвацкіх, імкліва-агнявых. А з якім майстэрствам, як віртуозна і пранікнёна выконваліся такія мелодыі – чардашы і палаташы – народнымі аркестрамі. У якіх сапраўды палымяныя скрыпкі былі асновай ансамбля! Смела можна сцвярджаць, што гэтая стыхія венгерскай народнай музыкі пераасэнсавана ў бліскучыя кальманаўскія партытуры. У іх скрыпкі плачуць і смяюцца, па-чалавечаму гавораць пра смутак і радасць людзей, пра пачуцці самога кампазітара. Так, Імрэ Кальман кожнай аперэце аддаваў хваляванне сэрца, і ўсе разам – яны быццам своеасаблівы музычны адбітак біяграфіі іх творцы. Да таго ж кампазітар апяваў чысціню і хараство народных характараў, супрацьпастаўляў іх разбэшчаным магнатам "з салонаў".