Ісус “загадаў вучням сесці ў човен і ўперадзіць Яго на другі бераг, пакуль Ён адпусціць людзей. І, адпусціўшы людзей, адзін узыйшоў на гару маліцца. А калі звечарэла, адзін там прабываў. А ў той час човен адплыў далёка ад берага, і кідалі ім хвалі, бо вецер быў праціўны. А чацвёртай начной варце прыйшоў да іх Ісус па моры” (Мц. 14, 22-25). Ісусу проста трэба было трапіць у човен да вучняў. Ён вырашыў пайсці наўпрост, па вадзе. І пайшоў. А вада, паслухмяна змяняючыся пад дзеяннем сілы Валадарства, будучы пакорліваю яго дыханню, змяняецца так, каб па ёй было магчыма прайсці. Напэўна, для Валадарства гэта звычайная справа, бо там субстанцыя цалкам падуладная духоўнаму уздзеянню. А ў неперамененым свеце такі феномен, натуральна, успрымаецца як цуд.