Дом, у якім я жыву,— пачарнелыад копаці, са шкляным прасветам на даху — стаіць насупроць самай вялікай гасцініцы ў горадзе. Доал па-свойму адметны: ён выстаяў пад бомбамі — адна ці дзве трапілі ў яго, але ён не рухнуў, і толькі звілістая трэшчына, нібы маршчына на твар, лягла на яго фасад. Тады ж, у вайну, ён гарэў, але не згарэў, а толькі пацямнеў, закурэў. Такіх дамоў, асабліва ў цэнтры горада, які напавал ляжаў у руінах, знойдзеш не шмат. Яны — нібы тыя салдаты-ветэраны, што засталіся жывыя пасля самых страшэнных боек.