Пакуль я сачу за навакольным асяроддзем, мае родныя любяць збірацца каля мяне, весці размовы, высвятляць, на каго я больш падобная. Адны кажуць: “Аленка, якая ты прыгожая, якая разумная!” Я не ведаю, праўду яны кажуць або не, але ад гэтых слоў мне становіцца светла на душы. Я адорваю ўсіх шчырай усмешкай. А калі мне становіцца сумна, пачынаю плакаць. Не ведаю, чаму, але, на жаль, так атрымліваецца. Як жа мне хочацца выказаць усе свае пачуцці словамі, але пакуль што выходзіць няўдалае : “Агу”. Ведаю, што пройдзе трохі часу і бацькі пачуюць мае першыя словы. Я гэтага вельмі чакаю.