За гады дырэктарства Крупянько амаль у кожнай вёсцы з’явілася свая ферма. Пад жывёлагадоўчыя пляцоўкі вяскоўцам па дзяржаўнай лініі выдзялялі толькі шыфер і цэмент — таму будавалі самі. Рэзалі лес, здабывалі неяк за межамі раёна матэрыялы. Каб мець грошы, у саўгасе задзейнічалі пункты па нарыхтоўцы грыбоў. Адпраўлялі нават у… Адэсу! Бочкі ж для марынавання дароў лесу везлі з Клайпеды. На зімовае ўтрыманне жывёлы нарыхтоўвалі па 800 (!) тон сена. Мужчыны касілі косамі, жанчыны граблі і складвалі ў стажкі. Заехаць на кані ў пойму Бярэзіны было немагчыма. Дык ездзілі па корм зімой на санях, калі балота скоўвалі маразы.