Я больш і больш прыходжу да думкі, што торф — гэта золата. Мы ходзім па золаце… Да гэтага золата неабыякавыя іншаземныя інвестары. Многія не раз прапаноўвалі арганізаваць у нас цалкам сваё прадпрыемства па вытворчасці пажыўнай глебы. Я катэгарычна адмовіўся. Што гэта — маё? Торф — гэта багацце нашых людзей, Міёрскага краю і Рэспублікі Беларусь. Інвестар прыйдзе, вяршкі зніме — і памінай як звалі. Урэшце мы дамовіліся з адной латвійскай фірмай, што гэта будзе не цалкам іншаземнае, а сумеснае прадпрыемства. З нашага боку выступае райаграсэрвіс, які мае неабходную тэхніку і людзей. Латышы фінансуюць будоўлю і пастаўку абсталявання за грошы Еўрасаюза. Улічваючы, што лінія аўтаматызаваная, на прадпрыемстве будзе працаваць не больш за паўсотню чалавек з заработнай платай 600—800 долараў ЗША. Гэты праект пачынаем рэалізоўваць і да канца наступнага года выдаём гатовую прадукцыю. Ужо заключаны выгадныя кантракты на пастаўкі прадукцыі з торфу ў Саудаўскую Аравію, Турцыю, суседнія краіны. Узамен па нізкай цане будзем атрымліваць таматы, агуркі, апельсіны, мандарыны і, вядома, валюту.