Згодна з каталіцкай традыцыяй, дыяканат – гэта першая ступень святарскіх пасвячэнняў. Падчас абраду пасвячэння біскуп накладае рукі на кандыдатаў не для святарства, а для паслугі. Дыяканы атрымліваюць пасвячэнне не для таго, каб замяняць святароў, а для таго, каб дапамагаць ім. Таму яны не выконваюць функцый, звязаных са святарскім пасвячэннем – цэлебрацыя святой Імшы, адпушчэнне грахоў, намашчэнне хворых (якое з’яўляецца ў надзвычайных выпадках формай адпушчэння грахоў). Але пры дапамозе Божай ласкі маюць заданне служыць Касцёлу і святарам у паслузе Літургіі Слова і Любові. Прымаючы дыяканат, маладыя людзі прысягаюць вернаму служэнню Хрысту, паслухмянасці Ардынарыю дыяцэзіі, а таксама цэлібату – жыццю да смерці ў бяcшлюбнасці. Да абавязкаў дыякана належыць рэгулярная малітва Літургіі Гадзінаў (брэвіярый).