Зямля ўсіхная — усё роўна не прысвоіш яе назаўсёды. А худобы гаспадарскае мала: у таго конь ёсць, дык плуга няма, у другога плуг ёсць — каня няма. Як ні круці, а ўсё прыйдзецца бегаць ды пазычаць, ды чакаць, пакуль гаспадар сам управіцца — час дарагі губіць. А там — шнуркі гэтыя, межы, няроўнасць: аднаму лепшы выпадзе, другому горшы — гэта ж не зраўнуеш... А куды лепей бы — супольным ладам. Адзін арэ, другі скародзіць, трэці сее, чацвёрты яшчэ што робіць. Менш жывёлы, начыння трэба, а поспех яшчэ вялікшы. Ніякіх табе шнуркоў, межаў — гані праз усё, дый годзе. А там — ці машыну купіць, ці пабудаваць што якое, мірам — дык гэта ўраз, не то, што па аднаму.