На тле гэтых невясёлых думак у душы ўсплывае шчымлівы ўспамін. Увесну 1996 году вам давялося быць з камандзіроўкай у Вільні і наведаць тамтэйшую беларускую школу. Як журналіста Радыё Свабода вас там выдатна сустрэлі. У кабінеце дырэктаркі напаілі гарбатай з тортам, паказалі здымкі з розных сьвятаў і ўрачыстасьцяў, расказалі пра посьпехі, прывялі пагаварыць некалькі дзяцей-выдатнікаў, паказалі класы. Але нічога з таго візіту не засталося ў памяці – ні імёнаў, ні дэталяў размоваў. Толькі першыя ашаламляльныя хвіліны знаходжаньня ў школе. Вы прыехалі падчас уроку і, зайшоўшы ў калідор, сталі прыслухоўвацца да гукаў за дзьвярыма класаў. Цяжка было паверыць вушам: геаграфію, матэматыку і хімію выкладалі па-беларуску... Вам ніколі не давялося бываць у беларускамоўнай школе ў Беларусі, а тут ужо Лука, Вільня, і дзеці адказваюць па-беларуску, прычым дзеці ня толькі беларускія, але й летувіскія, і польскія з прылеглых да школы кварталаў... Тое адчуваньне пякучага і тужлівага шчасьця засталося ў душы назаўсёды.