— Мы ўсе, напэўна, у дзяцінстве церабілі чужыя сады. Аднойчы і я палезла ў сад да суседкі, мне, можа, гадкоў дванаццаць было. Раніцай брат расказаў тату пра гэты выпадак. Той пытае: “Гавары, што было. Чаго да бабы Адаркі лазілі? Бралі яблыкі?” Калі прызналася, бацька не крычаў, толькі спакойна наказаў: “Забірай іх і ідзі да Адаркі. Прасі прабачэння і гавары: “Паважаная баба Адарачка, я ўкрала ў вас яблыкі і больш такога рабіць не буду”. Ведаеш, як бывае цяжка людзям прасіць прабачэння, прызнаць сваю віну? Нават дарослым, а тут дзіця! Але не магла не паслухаць бацьку. Пайшла да Адаркі, глытаю слёзы, прашу прабачэння, а яна мне: “Дзіцятка, Бог з імі, з тымі яблыкамі, еш на здароўе. Галоўнае, ты зразумела, што так нельга рабіць”. Я на ўсё жыццё зараклася браць не сваё. І ўсе гады ўспамінаю тату. Наколькі трэба было быць мудрым, каб стрымаць крык і гнеў, а проста навучыць дзіця самому выпраўляць памылкі і адказваць за свае дзеянні.