А ў Панчанкі ў працытаваным вышэй вершы, памятаеце, якія словы наступныя: “Для мяне ж яна вечна жывая, як сляза, як раса, як зара.” Чым сёння не нагода самому сабе гэтыя словы сказаць, адчуць і зразумець нешта важнае?..