Я жыў у тым жа горадзе, дзе была гэтая больніца, завёў сям’ю, дзяцей. Бабулю, калі і ўспамінаў, то рэдка, ніколі пра яе не пытаўся і ніколі не хацеў яе пабачыць. Мне было сорамна і непрыемна. Я не любіў яе, яна была старой, крыху непрыемнай, тоўстай і не вельмі кемлівай, я стараўся не думаць пра яе і амаль што забыў. Спачатку мама зрэдку праведвала яе, а потым наогул кінула – яна таксама ўжо рабілася хутчэй старой, чым маладой і хутчэй хворай, чым здаровай.