Носьбітам другога паўдневаславянскага ўплыву былі прадстаўнікі ісіхазму, якія лічылі, што вянец існавання чалавечай душы — асабістае “абажэнне”, узвышэнне чалавека ў сыноўняй любові праз Іісуса Хрыста і Святога Духа да Госпада. Кожны хрысціянін павінен увесь час унутрана маліцца, а абавязак манахаў навучыць гэтаму міран, як адзінаму сродку ратавання чалавечай душы. Гэта быў своеасаблівы тып падзвіжнікаў, якія нават ахвяруючы ўласным збаўленнем, ішлі выратоўваць “мір” ад граху і парокаў.