Няўрымслівае жаданне дзейнічаць, змагацца, быць карысным свайму народу не дае спакою, але з невялікай ахвотай пагаджаецца Агееў на прапанову мясцовых падпольшчыкаў далучыцца да іх. Ён разлічваў, падлячыўшыся, ізноў трапіць на фронт, прагна марыў аб сапраўдных вайсковых аперацыях. Адначасова з гэтым яго даймаюць думкі, што "ў такі час было б злачынствам спакойна ляжаць на гэтым тапчане і чакаць, калі цябе вызваляць ад нямецкай улады. Барацьба з гэтымі вылюдкамі не спынялася, тут, можа, толькі яшчэ наладжвалася, значыць, ён быў абавязаны і не меў права ўхіляцца ад удзелу ў ёй".