Калі я была ў іх у Польшчы, дык прабыванне маё там было пакутаю... Найбольшай ахвярнасьцю і дабрынёй мы яе ня зьменілі. Яна з сяла побач. Яе бацька быў санітарам у ветэр[ынарным] пункце, вось яна і загадала, каб Міхась быў ня лекарам, як бацька і дзед, а ветэрынарам. Якое грамадзянства мае Міхась, нават ня ведаем, бо яна ўсё хацела, каб меў такое, як яна, бо ён тут радзіўся. Я лічыла сваім абавязкам напісаць Вам гэта, але гэта яшчэ кропля ў моры. Сын мае крыху сумлення, якое захавалася ў яго з дзяцінства, але яно толькі прачынаецца часам, іначай ён пад яе ўплывам. Я думаю, што Вы шмат разумееце. Здаецца, разумеюць ужо і хлопцы. Прытым яна баптыстка, і як гэта ўсё разам спалучыць – проста не разумею.