— З Наталляй Леанідаўнай разам працавалі, — расказвала мне яе маладая калега. — Я міжволі чула, як ласкава яна размаўляла з мужам, бачыла, як яны глядзелі адно на аднаго, калі той заходзіў. Леанідаўна расказвала, што муж стараецца ва ўсім яе падмяняць. Аднаго разу былі ў Наталлі Леанідаўны дома на дні нараджэння. Імянінніца адчувала сябе каралевай. Алег Мар’янавіч падаваў на стол стравы, кожнаму з нас стараўся ўдзяліць увагу. Ён не гаварыў шмат прыгожых слоў, пра яго пачуцці гаварылі ўчынкі. Па-добраму пазайздросціла.