Не зважаючы на высілкі як тубыльнай, так і заходняй экзэгезы, РВ у многім застаецца цёмным творам. З аднаго боку, у пасьляведавы час адбываюцца зьмены ў рэлігійным (напр., галоўны бог РВ Індра выцясьняецца троіцай багоў Брагма-Вішну-Шыва) ды ў сацыяльным жыцьці (напр., інстытут паэтычных спаборніцтваў зьнікае бясьсьледна). Усё гэта робіць нават традыцыйныя тлумачэньні РВ не зусім дакладнымі, зумоўленымі абноўленай культурнай парадыгмай. З другога боку, архаічная мова помніка разам з наўмысна цёмным стылем нярэдка дапускае замнога інтэрпрэтацый. І, канец канцоў, сама сьвядомасьць, вы­яўленая ў хвалебнах, адрозьніваецца ад сьвядомасьці сучаснага чалавека, і сьветагляд арйаў РВ ужо ніколі ня стане зразумелым нам напоўніцу.