І нават гэта можна было б добра абставіць, але, на жаль, мова твора даволі бедная. Простыя сказы пра побытавыя думкі і справы галоўнага героя-амёбы, перамяжоўваюцца з доўгімі дыялогамі з кароткіх рэплік, у якіх дзяўчыны практычна ў адкрытую моляць адпярдоліць іх, а герой паспяхова робіць выгляд, што не разумее, пра што ідзе гаворка. А потым раптам пасаж пра чыё-небудзь самагубства — нечаканы і глухі, як удар пыльным мяшком. Можа, гэта такая вытанчаная пародыя?