– Калі прывезлі труну, я не верыла, што гэта мой сын. Я не памятаю, хто яго прывозіў і што расказваў. Мне дрэнна было. Хавалі сыночка на наступны дзень, 8 студзеня, тады яшчэ моцны снег пайшоў, – дрыготкім голасам успамінае Соф’я Антонаўна. – Вайскоўцы, якія труну прывезлі, узялі распіску з мужа, што ён яе не адкрые. Акенца было замазана, на труне таксама нічога не напісана, і муж усё абураўся: “Як гэта так? Каго вы прывезлі?”.