Апошняя думка, дарэчы, патрабуе асобнага абмеркавання. Сапраўды, мы неяк прызвычаіліся, што нашы нацыянальныя творы — для "ўнутранага карыстання". А яно, між тым, надзвычай кароткае. І, за рэдкім выключэннем, не выходзіць за рамкі аднаго-адзінага сталічнага паказу. Можна, вядома, скардзіцца на густы публікі, на недахоп грошай, неабходных для паездкі вялікага калектыву (а ў выпадку з "Люцыянам Таполяй" — нават двух). А можна падумаць пра іншае: як зрабіць "нацыянальны прадукт" не толькі канкурэнтаздольным, але і вядомым. Гэтым разам кампазітар не займалася распаўсюджваннем білетаў. Ці займаўся хто-небудзь гэтым увогуле? Так, былі афішы. Быў і ролік на тэлебачанні. Але не было пошуку так званай мэтавай аўдыторыі. Таму абышлося без звыклага аншлагу.