Жыць у вёсцы адзінокай жанчыне няпроста — шмат клопатаў і фізічных сіл патрабуюць дом, агарод, хатняя гаспадарка. Будучы на пенсіі, Ганна Валер’еўна спраўляецца з усім, а аддушыну для сябе знаходзіць у кветніку. З якой жа любоўю яна расказвае пра кожную раслінку, што “прапі­салася” ў агародчыку! Шмат якія прывезла сюды з Палесся, многімі падзялілася сястра Валя, якая жыве ў Парыжы, штосьці прыкуплівае, калі трапляе на рынак у Паставы, абменьваецца з суседзямі. Як толькі сыходзіць снег, у агародчыку распускаюцца пралескі, за імі — гіяцынты, і пайшло-паехала аж да восеньскіх замаразкаў. Гартэнзія, раннія і пазнейшыя рамонкі, бругмансія, каны, петуніі, вяргіні, флёксы, гладыёлусы, лілеі, календула, духмяны тытунь і шмат чаго іншага квітнее бесперапынна.