Я познакомилась с семейством ***. Бацька балака і Хлебасолаў; маці тоўстая, вясёлая баба, вялікую ахвоту да Вістой; дачка стройная меланхолія, дзяўчына год семнаццаці, выхаваная на раманах і на чыстым паветры. Яна цэлы дзень у садзе або ў поле з кнігай у руках, акружаная дворнага сабакамі, кажа пра надвор'е нараспеў і з пачуццём частуе Вараная. У яе знайшла я цэлы шафы, напоўнены старадаўнімі раманамі. Я маю намер усё гэта прачытаць і пачала Рычардсанам. Трэба жыць у вёсцы, каб мець магчымасць прачытаць хваленую Клариссу. Я дабраславіў пачала з прадмовы перакладчыка і, убачыўшы ў ім упэўненасцю, што хоць першыя шэсць частак Сумненька, затое апошнія шэсць у поўнай меры узнагародзяць цярпенне чытача, адважна прынялася за справу. чытаю тым, іншы, трэці, – наконец добралась до шестого, – скучно, мачы няма. ну, думала я, цяпер буду я ўзнагароджана за працу. Что же? Чытаю смерць Клариссы, смерць Ловласа, і ніткі. Кожны том заключаў у сабе дзве часткі, і я не заўважыла пераходу ад шасці сумных да шасці займальным.