Дык чаму ж людзі ўсё-ткі згаданага чалавека называлі Паэтам? Ды таму, што ён на хаду складваў кароценькія вершы, з некалькіх рыфмаваных радкоў. Эпіграмы. Былі яны вострыя, з’едлівыя, з сатырай і гумарам. Перападала ўсім, хто быў побач – супрацоўнікам, суседзям, непасрэднаму начальству. Высмейвалася п’янства і абжорства, падман і плёткі. Зладзейства, ашуканства, зайздрасць. Амурныя справы. Усё сцякалася ў рыфмаваныя радкі. Часта гэтыя рыфмы былі, як укол шпагі. Не шкадаваў і сябе. Вядома, не ўсім падабаваліся падобныя вершы, бо каму ж падабаецца праўда.