Да прыкладу, згодна з аўтарскай канцэпцыяй, звычайныя гаспадарчыя вазы першай трэці ХХ стагоддзя, зробленыя з дубу, бярозы і ясеню, маюць мужчынскі і жаночы пачаткі. І калі ў адны, больш масіўныя, вазы нібыта нецярплівай мужчынскай рукою накіданы плуг, сядло, бочка, сякера, то іншыя вазкі, адпаведна, больш мініяцюрныя, "укамплектаваны" калаўротам, грэбенем для вычэсвання лёну, хлебнай лапатай... Не забыўся Сяргей Шыла і пра тое, што ў беларускіх сялян акрамя цяжкай працы былі яшчэ і святы, а таксама так званыя выезды "ў людзі". Для гэтых мэт існавала вазнічка - драбяк, - на якой звычайна заможныя сяляне ездзілі ў горад або ў госці. Нездарма дызайнер паклаў на такі вазок сем колаў рознага памеру, што сімвалізуюць вялікую беларускую сям'ю.