— Корань слова “культура” — “культ”. І першапачаткова культура як з’ява грамадская мела аспект рэлігійнасці, што сёння становіцца другасным. Таму і ўбранне касцёлаў, і іх веліч — гэта культура, якая павінна весці да Бога, служыць духоўнаму адраджэнню чалавека, быць першым крокам да яго. Можа, калі атэіст спаткаўся з падобным, у яго галаве нешта зменіцца? Нездарма ж, калі людзі крыху пачалі ездзіць на Захад напрыканцы 1980-х, часта прывозілі альбомы, у тым ліку з выявамі каталіцкіх храмаў, творамі мастацтва ў іх. Памятаю, калі я яшчэ працаваў у Вільнюсе, адна жанчына пагартала такі альбом і выдыхнула: “Да, то, что духовное, то вечное”. Урэшце, усё гэта — тая самая новая евангелізацыя, пра якую я неаднойчы сёння казаў. Прыгадваю словы колішняга кіеўскага грэка-каталіцкага арцыбіскупа Святаслава Шаўчука на адным з сінодаў: нельга забывацца на ролю саміх цэркваў, касцёлаў, якія сваімі абрысамі ўжо клічуць да Бога.