Рэдкі прахожы мог бачыць у тую ноч, як хадзіў па вуліцах дзівацкі чалавек. Ён ішоў то марудна, то прыскорваў свой крок, спыняўся часам і ў трапяткім святле ліхтароў прагна ўглядаўся да надпісаў на сценах, на шыльдах. Прачытае, усміхнецца сабе ў каўнер, нібы сам з сабою загаворыць: