Хлопец прагна лавіў кожнае слова старога чалавека, і яму здавалася, нібы апускаецца на яго нейкая ціхая, нязведаная, нязнаная яшчэ радасць, радасць блізкасці да людзей, радасць кроўнага сваяцтва. І разам з тым яму балюча было, сорамна перад ім, перад мужнасцю гэтага чалавека за сваю хвілінную слабасць, за слёзы, якія недастойны мужнасці чалавека.