— Я не магу доўга знаходзіцца ў горадзе, мне там не хапае паветра, — прызнаецца мая субяседніца. — А якое прыгожае на досвітку неба. Хіба ў горадзе гэта ўбачыш? Я ўстаю а палове шостай, пяе певень, у хляве чакае мяне лапавухая Пралеска. Некалі запыталася ў мужа, ці не шкадуе, што перацягнула яго ў вёску? Ніколечкі. Тут наш лёс.