— Апошні год мы ездзілі па краіне і паказвалі якаснае дакументальнае кіно. Гэта прагляды для тых, хто не шукае простых адказаў на жыццёвыя пытанні, — для прасунутай моладзі, інтэлектуалаў, інтэлігенцыі. Для нас самае важнае — не паказ, а дыскусія і аналіз фільма пасля прагляду. Мы прапануем ня толькі беларускае кіно, але і фільмы славутых майстроў сусветнага маштабу. Дзе яны могуць убачыць намінанта на Оскара дакументальнага кіно? Нідзе. Хоць часам бываюць і казусы. Мы прывозім стужкі сусветнага ўзроўню, а нам кажуць — што вы прывезлі? Нам трэба жорсткае ідэалагічнае кіно, але супраць рэжыму. А якасць іх не цікавіць. Вось гэта і ёсць вынікі ідэалагічнай вайны. Існуе сур’ёзная праблема, каб змяніць сітуацыю, каб наперадзе стала культура і творчасць, а не мэтазгоднасць, страшная актуальнасць. Густы гледачоў трохі збіліся. Зараз час, калі раскідваюць камяні. Але трэба разумець, што прыйдзе час, калі гэтыя камяні давядзецца збіраць.