А заўтра свята. Да нас прыязджаюць доўгачаканыя госці з Расіі (Польшчы, Італіі, Швецыі) або з суседняй вобласці, і... мы спешна і разгублена пачынаем гартаць усе краязнаўчыя выданні ў бліжэйшай бібліятэцы, напружана прыгадваць, што такога дзіўнага і незвычайнага можна было б ім паказаць. Ды не проста паказаць, а так, каб – уразіла. Каб стаіўшы дыханне, глядзелі шаноўныя госці на беларускую каштоўнасць, каб слухалі і і ніводнага слова не прапускалі. Але побач толькі ўсё той жа стары валун (і як давесць, што ён не просты камень, а гісторыка-культурная спадчына?) ды будынак мясцовай адміністрацыіі, палац у якім здольнае пабачыць толькі вопытнае вока гісторыка або архітэктара...