“Прыпавесць нас вучыць аб тым, што праведнікамі або грэшнікамі становяцца не праз сацыяльную прыналежнасць, а праз спосаб адносін з Богам і братамі. Жэсты пакаяння, кароткія і простыя словы мытніка сведчаць аб усведамленні ім свайго мізэрнага стану. Яго малітва – істотная. Ён паступае як пакорны, упэўнены толькі ў тым, што з’ўляецца грэшнікам, патрабуючым літасці. Калі фарысей не просіць нічога, бо ўжо мае ўсё, мытнік можа толькі маліць аб Божай міласэрнасці. (…)