Вось і ў "Звычайным цудзе" — цуд, дый годзе! Аркестр — шык ды бляск! Асабліва — у характарных нумарах, зробленых у працяг традыцый Д. Шастаковіча з "гаваркімі" сола духавых і ўдарных. Мізансцэны — супер! Чаго вартыя выезд Караля на стосе чамаданаў, партрэты яго продкаў з дзіркай для галавы, як у курортных фатографаў, карагоды хору "матылькоў", забойства чайкі (як жа без Чэхава?), стрэлы па "рухомых мішэнях", "ладдзя кахання" Тракціршчыка і Эміліі, гульня ў гольф ды многае-многае іншае! А што за акцёрскія работы! Замест падзелу на прымадонну ды астатніх — развіццё некалькіх ліній, кожная з якіх можа лічыцца адной з галоўных. Спектакль, улічваючы падвойны склад, не проста задзейнічаў "у масоўцы", а вывеў на авансцэну большую частку трупы. І галоўнае — даў магчымасць рэалізавацца моладзі, якой у тэатры шмат. Хаця майстэрні не паспявалі са сцэнічнымі строямі для ўсіх удзельнікаў, на прэм’ерныя спектаклі ўдалося выпусціць абодва склады — за выключэннем, праўда, некалькіх артыстаў, вельмі адрозных памерамі адзення ад сваіх "дублёраў".