Вось такі ўсплёск, а мо і ўсхліп мёртвай сілы іншым разам адчуваў у сабе і ён. А да ўсяго з розных мясьцінаў, дзе ён некалі быў і куды толькі марыў, спадзяваўся трапіць, ішлі званкі ў час яго трывогі, хваляваньня і хваробы. Хвароба, што яшчэ ня выказала сябе, але ўжо прытоена хавалася ў ім. Званілі лепшыя сябры, пра якіх ён дакладна ведаў: яны ўжо там, званілі колісь каханыя ім жанчыны і жанчыны, да якіх ён быў абыякавы, а яны ўпадалі па ім — і таксама даўным-даўно ўжо магільныя. I яму заставалася толькі шкадаваць іх і прасіць прабачэньня за тое, што не даруецца. Званілі і бацькі, родзічы і нейкія малазнаёмыя ці нават зусім незнаё­мыя людзі, і хадакі ўначы ішлі з запрашэньнем туды, ішлі напярэймы адзін аднаму. Які ж патрэбны ён раптам стаў там. Тут за ім так не ганяліся. Прываблівалі, заманьвалі і ў будні, і ў сьвяты. Нібыта цяпер ужо там нехта ўзяўся ўзводзіць сьветлую будучыню раю ці пекла чалавецтва. І без яго зноў ну аніяк не абысьціся. Усьцілалі дарогу туды яго шчасьлівымі днямі. Прываблівалі да сьлёз балючым і гаючым раем. Прыгажосьцю амаль што зямной і адначасова незямной.