Вы­ка­на­ль­ніц­кую інтэр­прэ­та­цыю парт­ыту­ры Чай­коў­ска­га па­чну з ура­чыс­тай оды му­зыч­на­му кі­раў­ні­ку па­ста­ноў­кі Аляк­сан­дру Са­ма­іле. Вер­насць ары­гі­на­лу — сён­ня знак вы­со­кай якас­ці, да яко­га на­тхнё­на скі­роў­ва­ецца ды­ры­жор і ўпэў­не­на вя­дзе за са­бою ўсіх артыс­таў. Са­ма­іле пры­вёз з са­бой лі­та­ра­ль­на ча­ма­дан аркес­тра­вых парт­ый з аб­авяз­ко­вы­мі для вы­ка­нан­ня па­зна­ка­мі са­мо­га Чай­коў­ска­га і ўлас­ны­мі ды­ры­жор­скімі ню­анса­мі. Да­рэ­чы, за ку­лі­са­мі аркес­тран­ты пры­зна­ва­лі­ся, што да­ўно з та­кім за­да­ва­ль­нен­нем не па­глыб­ля­лі­ся ў тон­кас­ці інтэр­прэ­та­цыі доб­ра зна­ёмай парт­ыту­ры. І сап­раў­ды, за вы­клю­чэн­нем ба­дай не­ка­ль­кіх раз­ыхо­джан­няў з хо­рам і са­ліс­та­мі, аркестр гу­чаў эма­цый­на гнут­ка, ла­гіч­на бу­да­ва­лі­ся ма­гут­ныя ку­ль­мі­на­цыі і ледзь чут­нае пі­яні­сі­ма.