Што тычыцца майго погляду на сітуацыю, больш за развіццё новага “сэнсавага патэнцыялу” я б жадаў казаць пра ўзмоцненае эстэтычнае зачараванне настроямі (у гэтым выпадку пытанні аб значэнні і сэнсе другасныя). Я зацікаўлены ў настроях, якія літаратурныя творы ўсмоктваюць у сябе як формы “жыцця”, як агульнае асяроддзе з фізічнай субстанцыяй, што “закранае нас нібы знутры”. Імкненне да настрояў узнялося, таму што многія з нас (магчыма, у асноўным старэйшае пакаленне) пакутуюць ад паўсядзённага існавання, якое, часцей за ўсё, не можа атачыць і ахінуць нас. Самота па настроях — гэта разнавід самоты па прысутнасці.