Вада ж бяжыць, цурчыць, не любіць быць затхлай, нясмачнай. Тая ж Кампанія — бедная, сонцам кантрастная, калі вывучаць яе мову, я адшукаў бы попел Везувія і шчокі былі б мае брудныя, а белазубая пыса павадыра чырванаскурых не збаялася б чорта. Сядзеў бы і баламуціў ваду: тут я ёсць, тут няма, мова я ці дыялект? Вочы такія сумленыя, а ў іх Пульчанэла жанглюе ракушкамі мора.