Найважнейшымі крыніцамі інфармацыі па іх гісторыі, як і ў выпадку з пазнейшымі інданезійскімі дзяржавамі, з'яўляюцца прасасці (індан.: prasasti) — каменныя стэлы і табліцы з надпісамі на санскрыце, які служыў у абедзвюх дзяржавах мовай набажэнстваў і летапісаў.