Пнд, 20 кастрычніка 2014 Беларуская мова Норма і ўзус – паняцці, якія пры сваім тэрміналагічным характары, праяўляюць імкненне да неадназначнасці, пры характарыстыцы названых тэрмінаў прынята гаварыць пра іх шырокае і вузкае значэнне. Не паглыбляючыся ў тэрміналагічныя спрэчкі, азначым гэтыя паняцці наступным чынам: норма – гэта вынік мэтанакіраванай кадыфікацыі мовы, гэта агульнапрынятыя для літаратурнай пісьмовай мовы правілы, якія зафіксаваны граматыкай канкрэтнай мовы. Калі норму можна характарызаваць як эталон, то ўзус – гэта маўленчая “будзённасць”, эмацыйныя паводзіны мовы ў спрыяльных і неспрыяльных для яе умовах. Паняцце “ўзус” звязана з адхілкамі ад нормы, на лексічным узроўні норма – гэта лексіка, якую фіксуюць слоўнікі, узус – лексіка субстандартная, якую можна сустрэць толькі ў спецыяльных слоўніках (напр. слоўніках слэнга, жаргона і г.д.).