На лаўцы пад разгалістай яблыняй нямецкі салдат, дванаццацігадовы хлопчык і руды вялікі кот. Салдат лашчыць ката, і той задаволена вуркоча, б’е немца лапамі, са схаванымі кіпцямі, па руцэ. Хлопчык глядзіць на неба, па якім паўзуць белыя аблокі, падобныя да сьнежных сумётаў. Малады немец, яму гадоў дваццаць, ня больш, выцірае аб крысо расшпіленага кіцеля руку, якой лашчыў ката. Выцягвае з кішэні бліскучы гармонік, прыдзірлі­ва аглядае яго і падае хлопчыку. Малы адмоўна хітае галавой і вінавата пасьміхаецца. Немец чмыхае носам, як кот, і сьмяецца. Ім добра сядзець у цяньку і паглядаць на вуліцу, прыслухоўвацца да ўсіх тых гукаў, з якіх, як словы з літараў, складаецца летні дзень маленькага беларускага гарадка з лёгкай, нават для немца назвай – Браслаў.