Вячка Красулін: Я распачаў грунтоўнае знаёмства з фолкам толькі ў 17 год. Фолк-музыка была для мяне новай і дзіўнай, бо дагэтуль я думаў, што гэта выключна частушкі і размаляваныя цёткі, якія мяне напружвалі. Але хутка я зразумеў, што гэта цэлы неверагодны сусьвет, у вывучэньне якога можна паглыбіцца з галавой. З 2005 году мяне самога пачалі вучыць граць на флейце, дзесьці тады я і распачаў браць удзел у фолк-праектах. Вялікі ўплыў на мяне аказаў альбом гурта Зьніч “Запаветы апошняга старца”, дзе граў на чымсьці кшталту дуды, але незвычайнай, таленавіты музыка Косьця Трамбіцкі, зь якім мы пазнаёімліся і сябруем да сёньняшняга часу. Хутка я даведаўся, што гэты інструмент — беларуская дуда, і ўжо ў 2007 годзе пачаў вучыцца граць на ім у Вячаслава Калацэя з гурта “Ветах” і выдаваць нейкія гукі.