Калісьці, прачытаўшы “Зялёны лік, я запісала сабе ў мары жыцця аднойчы пабачыць царкву святога Мікалая. А потым, выйшаўшы з аўтобусу і зразумела, што патрэбны мне дом месціцца каля гэтай царквы – праз канал ад яе. Калі б вокны былі не на двор, можна было б бачыць, як святло вітражоў поўзае па коўдры.