Дарэчы, ёсць у Краўчанкаў і старэйшая дачушка з такім іменем, яе ў сям’і завуць Вікай. Каб не блытаць. Пакуль чакаюць з садка, са школы яшчэ васьмярых дзетак, знаёмяць з іх дасягненнямі. Грамат, дыпломаў столькі, што зноўку трэба садзіцца ўсім сямействам за стол і вырабляць для іх рамачкі, як для фота. Ды і сцен, вольных ад розных уласнаручных рэчаў, вырабленых дзецьмі як упрыгожанне, ужо няма. Куды ні кінеш вокам — то карціна з ракавінак, то арыгінальная кампазіцыя з бісеру. А якія лялькі цудоўныя! “Ды гэта ж мы з маці!” — сцвярджае гаспадар, і ўсе мы залівіста рагочам. Лялькі і сапраўды такія, што не сорамна з імі і на кірмаш падацца!