Лета было ціхае і ведряное, неба замест блакітнага было белае, і возера, што глядзела ў неба, таксама здавалася белым; толькі каля самага берага ў вадзе гайдалася цень ад вярбы ды ад хаты Карнея Бударки. Часам вецер падымаў па пяску цэлае воблака пылу, абліваў ёю ваду і хату Карнея, а потым, калі пераставаў, з пяску, паганьбаваньне, тырчалі камяні на выветранага месцы; але ад іх цені не было.