Станцыю Ашмяны, куды я трымаў свой шлях, ад аднайменнага горада раздзяляе 10 кіламетраў. І падавалася б, што там прывабнага? Звычайная чыгуначная станцыя, вясковыя вуліцы, хаткі. Куды ёй да гістарычных помнікаў горада Ашмяны? Але менавіта дзеля тых вясковых вулачак і ваколіц я сюды накіроўваюся, каб паздымаць старыя хутары. Вабяць яны мяне сваім духам, гаспадарскім укладам. Тут людзі жылі адны, побач з прыродай і сваёй зямлёй. Сюды адсяляліся самыя заможныя і працавітыя гаспадары, якія мазалямі нажывалі ўласнае багацце.