Украінскі патрабавалі ад польскай адміністрацыі краю прызнаць самастойнасць ўкраінскай нацыі і больш клапаціцца аб яе развіццё, з роўнай сімпатыяй ставіцца да двух народаў у Галіччыне, абяцаючы лаяльнае стаўленне да Аўстра-Венгерскай манархіі і дынастыі Габсбургаў. Пагадненне падтрымалі грэка-каталіцкі мітрапаліт Сільвестр Сембратович і галіцкі намеснік граф Казімір Бадэн. Як ўпэўнівалі абодва бакі, пагадненне павінна пачаць «Новую эру» ва Украіне-польскіх адносінах. Зрэшты, гэтая палітыка працягвалася нядоўга. Польскі бок не хацела ісці на саступкі, якія дазволілі б ўкраінскага руху паставіць пытанне аб падзеле Галіцыі на ўкраінскі і польскі і дамагацца аўтаномных правоў. На пачатку 1894 абодва бакі адмовіліся ад яе працягу.