— У пачатку 70-х гадоў многія спецыялісты з Савецкага Саюза выязджалі за мяжу, каб дапамагчы краінам, якія станавіліся на шлях сацыялістычнага развіцця, — успамінае Іван Аляксандравіч, — з нашага Бераставіцкага вучылішча, дзе і я працаваў, таксама накіроўваліся за мяжу выкладчыкі. Першым паехаў Анатолій Міхайлавіч Скавыш, ён быў у Манголіі, потым - Уладзімір Вікенцьевіч Семянюк, былы дырэктар нашага вучылішча, яго ўжо адправілі ў Афрыку. Менавіта ён прапанаваў і маю кандыдатуру для замежнай камандзіроўкі. Мяне чакала вельмі сур’ёзная праверка, запатрабавалі характарыстыку не толькі з вучылішча, але і з райкама партыі, хоць я і не быў камуністам, сваякоў правяралі да трэцяга калена. Семянюк паехаў у жніўні, а мне трэба было 26 кастрычніка 1976 года з’явіцца ў Маскву, у Дзяржкамітэт па прафадукацыі. Са мной падпісалі кантракт на два гады і адправілі ў камандзіроўку ў Алжырскую народна-дэмакратычную рэспубліку, а жонка з чатырохгадовай дачкой Таццянай ехалі як члены сям’і спецыяліста. Потым кантракт я яшчэ працягнуў на адзін год.І калі ў Івана Аляксандравіча на час замежнай камандзіроўкі захоўвалася месца працы і нават 50 працэнтаў заробку, то Галіне Анастасьеўне давялося звольніцца з працы, каб паехаць разам з мужам.