Па-першае, значны непакой выклікае акцёрскае (а потым ужо – вакальнае) майстэрства выканаўцаў. У большасці сітуацый у акцёраў тэатра вельмі адчуваецца зададзенасць у раскрыцці характараў, адсутнасць пошукаў індывідуальнага іх вырашэння. Такое ўражанне, што большасць акцёраў імкнецца ў першую чаргу пацяшаць. Але калі яны мусяць вырашаць больш складаныя задачы, увасабляць вобразы глыбокага псіхалагічнага зместу, дык іх выкананне не толькі малапрафесійнае, але часам нагадвае студэнцкую самадзейнасць. Прыкладам таму – пастаноўка гераічнай аперэты "Судная гадзіна" Р. Суруса, дзе акцёрскія недапрацоўкі асабліва адчувальныя.