Цяжка вызначыць, калі і ад чаго яна з’яўляецца. Спачатку яе ніхто не заўважае, нават сам “вязень”. Яму лёгка і свабодна з ёю: яна не давіць, не перашкаджае, хутчэй наадварот. Яна замяняе ўсё у жыцці, паступова выціскаючы тое, што было істотным яшчэ месяц-два таму. Чалавек не ўяўляе, як раней абыходзіўся без яе. А яна, як змяя, прыгрэтая на грудзях, раптоўна пачынае псаваць жыццё, праўда, “ахвяра” гэтага не адчувае. Не, не так. Яна проста не хоча адчуваць і па-ранейшаму не заўважае вяроўку на сваёй шыі. Калі раней чалавек хаця б крыху аслабляў яе, то цяпер ужо не, наадварот, ён зацягвае ўсё тужэй і тужэй. Усе кажуць яму, што ён павінен зняць гэтую вяроўку з сябе, ды ён не хоча слухаць. Яму і так добра.