Трамвай хадзіў раз у паўгадзіны. Я набліжаўся да прыпынку нясьпешна, разглядаючы ўсё навокал: няроўныя гурбы, крывыя камялі, галкі з моцнымі дзюбамі. Падняўшыся па прыступках, я адвярнуўся ад дарогі і глядзеў назад. Ішлі людзі: хлапец з доўгімі валасамі, мажны мужчына з цыгарэтай, танканогая дзяўчына ў кажушку, стары ў шапцы-піражку, у чорным паліто. Ля прыступкаў стары спыніўся, ухапіўся за парэнчы, зьняў чаравік і перавярнуў яго, вытрасаючы каменьчык. Ён рухаўся няёмка, скавана – і раптам, страціўшы раўнавагу, абапёрся нагою ў шэрай ваўнянай шкарпэтцы на сьнег. Але другая нага сьлізганула, падкасіліся, і ён, выпусьціўшы чаравік, учапіўся ў парэнчы абедзьвюма рукамі. Я зьбег уніз, каб дапамагчы, падхапіў старога пад пахі, ураўнаважыў, падняў чаравік і паднёс яму.