Асабістыя справы савецкіх зняволеных адпраўлялі на бестэрміновае захоўванне ў архіў у выпадку іх смерці ў лагерах, растлумачыў Раманаў газеце. Калі зняволены вызваляўся, справу знішчалі, але складалі ўліковую картку, дзе ўказваліся дадзеныя пра чалавека і яго знаходжанне ў сістэме ГУЛАГу.