Настала раніца. У тумане ўбачылі ворагі такое відовішча, што рты іх самі пачалі раскрывацца, валасы заварушыліся пад шаломамі, а коні пачалі дрыжэць. Высока ўгору ўзнімаліся сцены ды вежы невядомага драўлянага горада. I такім магутным спакоем веяла ад іх, што пачалі коннікі пытацца адзін аднаго, ці не сон усё гэта, ці туды яны заехалі. Але ж правадыр не разгубіўся. Ён пачаў крычаць, каб не баяліся храбрыя воіны і ішлі ўперад.