Гэтак давялося падарожнічаць пешшу ад Глыбокага, дзе ў касцёле – ікона Божай Маці Снежнай, да Мосара, дзе ў касцёле Святой Ганны – пробашч Юозас Булька. Пад яскравым і гарачым сонцам, уздоўж шашы, абапал якой – самотнае ўрочышча Барок, доўгая-доўгая вёска Мярэцкія, касцёл і манастыр францысканцаў з самавітым манахам у карычневай расе… Урэшце – мосарскі Вярсаль і парады, што даваў святар настаўніцкай групе: калі сапраўдна выхоўваць дзяцей, трэба, каб яны прыводзілі у парадак месцы пахавання – і тым памяталі продкаў. Трэба засноўваць таварыствы цвярозасці – хоць з трох чалавек для пачатку, іншыя ж потым далучацца да іх. Неабходна яшчэ, каб кожны хоць нейкі час, хай нават пяць ці дзесяць хвілін, але штодзён звяртаўся да Бога, памятаў пра Яго – не абавязкова ў царкве, ці касцёле, але сапраўды шчыра. А на пытанне, што галоўнае, на яго погляд, для чалавека, без чаго на свеце жыць нельга, Юозас Булька адказваў: “Быць шчаслівым!”; аб тым жа, ці шчаслівы ён сам, гаварыў: “І даўно ўжо!”. Даўно, у дваццаць гадоў, будучы ксёндз Юозас пачуў Голас Бога – і пайшоў за Ім.