— Мяне ранкам памылі ў душы ў судзе, а ўчора ўвечары — у каталажцы. Хрыстом Богам клянуся, яны б мне і па дарозе сюды ў таксоўцы вушы вымылі, калі б там лазня была. Гэх, хлопча, здаецца, кожны раз, як некуды вязуць, ім трэба мяне адшараваць напярэдадні, пасля і падчас пераезду. Для мяне ўжо гук вады як сігнал, што трэба пажыткі збіраць. Ды адксціся ты ад мяне з гэным градуснікам, Сэм, дай мне хвілінку агледзець сваё новае жытло; я ж ніколі раней не быў у інстытуце мазгазнаўства.