— Самых упартых мы абавязкова запытаем, ці гатовы яны аддаваць свае суботы не на адпачынак, не на гульні ў футбол ці за камп’ютарам, а на паездкі ў дзіцячы дом, прытулак, дом састарэлых. І толькі калі мы бачым сур’ёзнасць намераў патэнцыяльных валанцёраў, бяром іх у нашу сям’ю, — гаворыць В.А.Жыхарка. — Дарэчы, менавіта візіты ў дом састарэлых заўсёды даюцца дзецям цяжка ў эмацыянальным плане. Праўда, менавіта за гэта нам дзякуюць іх бацькі. Кажуць, вяртаючыся адтуль, дзеці кардынальна мяняюцца: абдымаюць сваіх мам і татаў, становяцца больш уважлівымі да іх. Бацькі адзначаюць: “Мабыць, пасля гэтых паездак нашы дзеці нас у дом састарэлых не аддадуць”. А я адказваю: “І сваіх дзяцей ніколі не кінуць”. Была ў мяне выпускніца, якая пасля Пінскага дома малюткі настойвала, каб мама забрала адтуль маленькую дзяўчынку. І нягледзячы на тое, што ў іх было пяцёра сваіх дзяўчынак (дарэчы, усе былі маімі валанцёрамі), жанчына гатова была паслухаць дачку. Але не паспела — малечу забралі ў іншую сям’ю”.