Двухэтнічнае палітычнае ўтварэнне аказалася настолькі жыццяздольным, што няўхільна аднаўлялася пасля неаднаразовых крызісаў на працягу другой паловы ХІІІ–XIV стагоддзяў. Пачатак першаму з іх паклала змова супраць Міндоўга з боку моцных васалаў – жамойцкага Траняты, нальшчанскага Даўмонта і полацкага Таўцівіла, натхніцелям якіх, верагодна, быў Яўстафі Канстанцінавіч. У 1263 г. Міндоўг быў забіты,[126] а затым у барацьбе за падзел улады загінуў і Таўцівіл. Пасля гэтага Транята ажыццяўляў кантроль над Літвой і Жамойцю, а ў Полацку ўсталяваўся яго стаўленік – нальшчанскі князь Гердзень.[127]