На сустрэчы гучала многа вершаў паэта пра яго родных – жывых і памерлых – і пра незабыўныя мясціны. З якой любасцю гаворыць ён пра свае маленькія Талалайкі, у якіх і жыў толькі два гады ад нараджэння! Пра Зальвянку і ваколіцы мястэчка згадвае такое, пра што і старажылы маглі забыць: “як пахне мне бэз каля мура вясною”, “куды падзеўся той разліў Зальвянкі, колісь гаманлівай?”, “юнаком прыбягаю да млына, да старой шурпатай вярбы”, “дзе дубы векавыя…, крынічкі жывыя…”.