“Дзяцінства маё, як і ў многіх — дваровае. Ускраіна горада, першыя “брэжнеўкі”, дзеці рознага ўзросту, свае лідары, бойкі — двор на двор і да т.п. Пра прафесію, зразумела, тады не думаў. Проста маляваць у мяне атрымлівалася лепш за іншых. Калі трэба было рапартаваць кіраўніцтву дзіцячага садка перад райаддзелам народнай адукацыі, мне давалі паперу — і я маляваў цэлыя выстаўкі дзіцячай творчасці. Спачатку было цікава, а потым злаваў — усе гуляюць на вуліцы, а мне — малюй, малюй, малюй. Ды, відаць, менавіта тады выпрацавалася сіла волі і ўседлівасць, цярпенне. А для графіка гэта вельмі важна. Скажам так, загадчыца дзіцячага садка, сама не падазраючы, вызначыла маю будучыню, за што ёй вялікі дзякуй”.