Яны спляліся салодкімі вуснамі і гарачымі наструненымі целамі. Яны адначасова былі на зямлі і на нябёсах. Гэта было іхняе імгненне. Гэта была іхняя ноч. Невядома, што будзе, што чакае наперадзе, якія неспадзяванкі рыхтуе жыццё, але вось зараз ім было вельмі-вельмі добра. Зараз, кахаючыся, зліваючыся ў адно цэлае, яны размаўлялі з вечнасцю. Яны плылі па светлай сонечнай рацэ, імя якой – шчасце, а за сцяною глядзела ў змрок, усё чула, не спала, шаптала бясконцыя малітвы старая пані Караліна.