- Робін, вы так дзіўна добры, што застацца тут і суцяшальна, але я думаю, што я хачу быць адзін, я, верагодна, ёсць шмат, каб думаць пра прама цяпер. Не кажучы ні слова Робін спачувальна кіўнуў і пайшоў. Я ўздыхнуў з палёгкай ў першы раз у той час. На самай справе, я адчуваў агіду, але я мог, вядома, не гавораць Робін. Ён, верагодна, будзе балюча, хоць ён, верагодна, не зразумее. Я сеў за кухонны стол і піў гарбату, але не маглі піць усё гэта раптам, я адчуваў сябе так неверагодна хворы. Я паглядзеў на гадзіннік паказалі 11:10 і без чысткі зубоў, які быў агульным правілам для мяне, я лёг спаць адна ў ложку.