Крыху больш за два гады назад пры Мінскім гарадскім інстытуце развіцця адукацыі пачаў работу клуб замяшчальных бацькоў “Вулей”. Два гады, на маю думку, гэта якраз той тэрмін, за які дакладна высвятляецца, ці жыццяздольным аказаўся наватвор, ці не быў ён штучным, зробленым толькі для птушачкі. Што ж, “Вулей” сваю невыпадковасць і карысць даказаў, больш за тое, яго ўдзельнікі і стваральнікі актыўна працуюць на развіццё аб’яднання, плануючы выйсці на прасторы ўсёй краіны.