Расхістаныя, састарэлыя маральна (зрэшты, ці былі яны новымі ад пачатку?) спектаклі, дзесяткі два, адразу замяніць на больш свежыя – немагчыма. I ў спектаклі, асуджаныя на спісанне, уводзіліся новыя выканаўцы, і "жыццё чалавечага духу" ў "прапанаваных акалічнасцях" (акурат паводле Станіслаўскага!) прадаўжалася. I рэпертуарны перспектыўны план быў па-ранейшаму нестабільны. У інтэрв'ю, выступленнях тэатральнага кіраўніцтва перад пачаткам сезона згадваліся зусім не тыя назвы твораў, што з'яўляліся пазней на прэм'ерных афішах. I новыя прэм'еры, і новыя акцёрскія работы былі далёка не бездакорныя.