— Для іх гэ­та бы­ло скла­да­на. Ка­лі я пры­еха­ла ў Бе­ла­русь, то не­ве­ра­год­на су­ма­ва­ла па ся­м’і. Ба­ць­кам бы­ло гэ­так жа цяж­ка, бо я — адзі­нае дзі­ця, за­ўсё­ды жы­ла з імі, і рап­там яны за­ста­лі­ся ад­ны. Пер­шыя па­ўго­да туж­лі­ва пе­ра­жы­ва­ла рас­стан­не, пла­ка­ла. Ма­ма пе­ры­ядыч­на пры­язджа­ла, на­вед­ва­лі та­та, ба­бу­ля і дзя­ду­ля. Па­сту­по­ва я пры­звы­ча­ілі­ся да са­ма­стой­на­га жыц­ця.