Яе акцёрскае выкананне — не проста тэатральная персаніфікацыя Бядулевых персанажаў, якія адзін за адным распавядаюцьнам свае гісторыі. Перад намі — адна "касмічная душа", што нараджаецца ля вогнішча ды толькі тут і жыве (як туг было не ўзгадаць знакаміты маналог Ніны, напісаны для яе Канстанцінам Трэплевым, з чэхаўскай "Чайкі"). Ды і сама актрыса менш за ўсё нагадвае нам звыклую апавядальніцу. Гледзячы на Дзягілеву ў гэтым монаслектаклі, думаецца, хутчэй, пра язычніцка-шаманасую прыроду яе ўзаемастасункаў з персанажамі і самім тэкстам: вобразы адзін за адным паўстаюць не з абыгрывання гісторый-аповесцяў, складзеных у сцэнічную нізку, а са своеасаблівага акцёрскага "камлання", якое "выклікае" іх з пазаматэрыяльных сусветаў.