— Мажліва, не паверыце, але пачынаў я трактарыстам у саўгасе. Дзяцінства было цяжкім, як і ва ўсіх хлопчыкаў і дзяўчынак пасляваеннага часу. Бацька загінуў на фронце, мы з маці жылі ў вёсцы Стрыганец Жабінкаўскага раёна. Яна была інвалідам па зроку, і, каб дапамагаць ёй, я ў падлеткавым узросце пайшоў працаваць. Араў на трактары зямлю, у летні час стаяў за штурвалам камбайна. У спёку шчыраваў на полі з раніцы да ночы, дадому прыходзіў чорны ад бруду. Адпачываў некалькі гадзін — і зноў на камбайн. Каласы сняцца да сённяшняга часу.