Жанна Літвіна: А таму што было невыносна. Я жартам казала тады, што больш любіла б людзей і не так бы іх часам ненавідзела, каб не было ў мяне тае хаты. Калі прыязджаеш – а ў цябе комін дачнікі разабралі... З дзвярэй збівалі замкі, проста пасярод хаты – бруд і сляды ад матацыкла… Таму мы за нейкія капейкі прадалі тую хату - так бы мовіць, родны кут. Новы гаспадар разабраў і звёз яе. Гэта была апошняя хата вёскі Вадапой..