Гадзіна за гадзінай бяжыць вечаровы час. Час развітацца з дарагімі песнярамі. Развітанне? Сказана вельмі умоўна. Яны быццам і ніколі не адыходзілі і заўсёды крочаць са мною па жыцці. Пад час застолля, вечарыны шчыміць душу самотная мелодыя песні пра явар і каліну, пра родны бацькоўскі кут, вучыць, як сустракаць гасцей. Разам з намі паэты і ў час народных свят, абрадаў, нават у тэатры. Вось бачу тую Купалаву “Паўлінку”, нават чую апладысменты акцёрам. А на сцэну паднімаецца сам Купала з кветкамі ў руках для любімаў Паўлінкі, Паўліны Мядзёлкі, першай выканаўцы галоўнай ролі. Акцёры узрушаны, радасныя. І ў падарунак аўтару – гадзігннік з надпісам “Баціку “Паўлінкі”.