Але якое б ні было абсталяванне, працуе на ім канкрэтны чалавек, і вельмі многае залежыць ад яго ўзроўню кваліфікацыі ды адносін да працы. Не сакрэт, што сёння наша прадпрыемства, як і многія іншыя, адчувае дэфіцыт высокакваліфікаваных спецыялістаў рабочых прафесій. Да таго ж далёка не ўсе работнікі маюць жаданне павышаць узровень сваёй кампетэнтнасці. Iсну-ючая на заводзе сістэма кіравання якасцю ў працэсе вытворчасці дазваляе ў значнай ступені нейтралізаваць уплыў узгаданых абмежаванняў: у 2009 годзе страты ад браку складалі 0,09 працэнта ад сабекошту, сёння зменшыліся да 0,01 працэнта. Дасягнуты паказчык можна лічыць добрым, але цалкам пазбавіцца ад выпуску няякаснай прадукцыі перашка-джае існуючая яшчэ з савецкіх часоў сістэма здзельна-прэміяльнай аплаты працы. Праблема вось у чым: пры ёй рабочы на ўзроўні падсвядомасці арыентаваны на выпуск максімальнай колькасці вырабаў пры прымальным узроўні якасці. Ва ўсіх жа эканамічна развітых краінах, акрамя некаторых пастсавецкіх, рабочыя ў прамысловасці атрымліваюць заробак за адпрацаваны час. Натуральна, даведзеную на рабочы дзень норму перавыконваць няма сэнсу, таму прыярытэтам становіцца менавіта дасягненне найвышэйшай якасці кожнага з вырабаў.