Сапраўды, там было жыць няблага. Яны былі добрыя людзі і замянілі мне бацькоў. У 1945 годзе ў Махачкале ўладкаваўся вучнем электрыка. Потым пайшоў на судна: спачатку вучнем, затым матарыстам, механікам. Да 1950 года хадзіў у плаванні. Але ж разумеў, што трэба шукаць нешта рэальнае для жыцця. Набыў спецыяльнасць вадзіцеля. Хоць сябар запрашаў навучыцца на вадзіцеля плывучага аўтакрана, бо заработак быў значна вышэйшы.