З дзяцінства ў яго вызначылася жаданне перадаваць інфармацыю пра навакольны свет у фарбах. Бацька, Пётр Рыгоравіч, заўважыўшы схільнасці сына, прывёў 15-гадовага Уладзіміра ў творчую майстэрню Марка Мікалаевіча Волахава, вядучага мастака Магілёўскага абласнога драматычнага тэатра, выпускніка Маскоўскага Строганаўскага вучылішча. Папера, аловак і акварэльныя фарбы сталі з гэтага часу пастаяннымі спадарожнікамі Уладзіміра Напрэенкі.