У гэты ж дзень мы перабраліся ў пасёлак Берагавое пад Гродна, дзе нас гасцінна сустрэлі сваякі. Увечары выйшлі на шпацыр, прагуляліся па лесе і нечакана апынуліся на высокім беразе Нёмана. Які прастор, якая веліч, якая прыгажосць! Нёман тут шырокі і самавіты. Ён ціха і спакойна нясе свае воды да Балтыйскага мора. Глядзець на яго — не наглядзецца! “Ці ёсць на свеце дзе другая, як Нёман, рэчачка такая?” — пытаўся Якуб Колас. А я адкажу: “Не! Канкурыраваць з ёй можа толькі возера Нарач!”.