У маёй Атнянцы школы не было, таму даводзілася бегаць праз раку — у Вендараж. Два гады адвучылася, а тут — вайна. Сэнс гэтага слова нам, малым, адразу быў незразумелым. Не маглі ўцяміць, чаму жанчыны галосяць, а мужчыны з сур’ёзнымі тварамі пакідаюць вёску. Пайшоў на фронт і мой татка…