У сярэднія стагоддзі сялян, якія жылі ў адзіночку было вельмі мала. Калі гублялі мужчыну ці жанчыну, то спрабавалі уступіць у новы шлюб. Як правіла выбіраць нявесту ці жаніха па разліку. Шанавалася не прыгажосць, а працаздольнасць, здароўе`ёсць і пасаг. Шлюб як правіла ладзілі бацькі. Дамаўляючыся аб кандыдатуры нявесты загадзя. Жаніх дарыў бацькам нявесты падарунак. У сваю чаргу за нявестай давалі пасаг. З рымскіх часоў былі распаўсюджаныя раннія шлюбы: дзяўчыны з 12-13 гадоў, юнакі з 14-15 гадоў. Шлюбнай роўнасці не існавала. Чалавек лічыўся кіраўнікоў сем`ї. Дзяцей нараджалася шмат, аднак выжывала да дзесяці гадоў толькі кожнае другое дзіця. Выхаванне дзяцей, якіх было шмат, складалася ў раннім приучуванни да пасільнай працы. У напоўненым кожнодневною працай жыцця бацькі рэдка выяўлялі да дзяцей цёплыя пачуцці. Адукацыя сваім дзецям сяляне звычайна даць не маглі, таму школ не было. Толькі нешматлікім атрымоўвалася навучыцца ў мясцовага сьвятара.