Літаральна адным-двума штрыхамі выкананне многіх нумароў ператваралася ў сцэнкі. Вершы і духоўныя цытаты (часам — на фоне інструментальных апрацовак з “Полацкага сшытка”) злучылі асобныя творы ў цэласную музычна-літаратурную кампазіцыю. Усё гучала папраўдзе ідэальна, з добрай фразіроўкай і дыкцыяй, у высокай акадэмічнай, нават інтэлігентна шляхецкай манеры.