Аляксандр. Тады быў крыху іншы час. Пасля вайны прайшло не так многа гадоў, людзі проста радаваліся мірнаму жыццю. Мы жылі ў невялікім двухпавярховым доме, дзе ўсе ведалі адно аднаго: можна было зайсці ў любую кватэру і папрасіцца “на тэлевізар”, сказаць “Хачу есці!” — і цябе пакармілі б. Ніхто ні ад каго не хаваўся, усе жылі адной вялікай дружнай сям’ёй. Калі даводзілася па-дзіцячы пабіцца, прымірыць і пакараць мог кожны — вось такое калектыўнае выхаванне было. Нават зараз, праз многа гадоў, часта ўспамінаю той час і, прыходзячы ў храм, стаўлю свечку за тых людзей, якія жылі побач са мной.