Не абыйшлося без гумару напрыканцы вечара, ды такога тонкага, што ад гадзіны суцэльнага смеха ў гледачоў аднімаліся сківіцы. Раптоўная змена жанру — і вось публіка ўжо на Купалаўскім капусніку, дзе кожны нумар уключаны ў праграму невыпадковым чынам. Тэатральныя памфлеты, вострыя і лаканічныя, былі смела звернуты да тых, хто мае да ўстановы хоць нейкае дачыненне: купалаўцы нагадалі крытыкам, чыноўнікам, гледачам, калегам і, гэта важна, самім сабе пра ўзаемапавагу, інтэлігентнасць, рацыяналізатарскі падыход, працавітасць, адданасць прафесіі і іншыя каштоўнасці, на якіх базуецца праца і супрацоўніцтва любога дзейснага мастацкага калектыву. На завяршэнне імпрэзы прагучала песня на знакаміты верш Янкі Купалы “Мая малітва”. Выканалі яе “каханыя-родненькія” купалаўцы.