Люблю блукаць восеньскім лесам, калі неба зацягнутае хмарамі, а зверху сыплецца дробны бясконцы дожджык. Такой парою ў лесе ціха, бязлюдна і можна зачаравана любавацца напоўніцу хараством фарбаў, чуць, як з дрэва з аглушальным шумам зрываецца жоўты лісток і недзе ў вершалінах дрэў вольна пераклікаюцца птушкі. У такі час добра і ўдумліва шукаюцца грыбы.