Хлопчыкі і дзяўчынкі даведаліся, што сваю першую вялікую казку – “Пэпі Доўгаяпанчоха” – Астрыд Ліндгрэн напісала ў падарунак дачцэ. Калі ёй споўнілася сем гадоў, яна цяжка захварэла і праляжала ў ложку некалькі месяцаў. Кожны вечар дзяўчынка прасіла ў маці што-небудзь ёй расказаць. “Раскажы аб Пэпі Доўгаяпанчоха!”, – папрасіла дачка. Гэтае імя было незвычайным і Астрыд таксама прыдумала пад стаць імя незвычайную дзяўчынку. Яна рэгулярна распавядала Карын аб Пэпі, але і не думала пісаць пра яе кнігу. Але здарылася так, што Ліндгрэн упала і зламала нагу. Падчас хваробы яна пачала збіраць свае гісторыі пра Пэпі. Вось так з’явілася на свет кніга “Пэпі Доўгаяпанчоха” (1944).