Прыціхлі бацька з сынам, пераглянуліся і зноў за сваё ўзяліся. Той голас паўтарыў пагрозу, але і на гэты раз зладзеі не звярнулі на яе ніякай увагі. І тут нешта затрымцела, закалацілася, і той кусцік, дзе стаялі бацька з сынам, паваліўся некуды ў апраметную, а на паверхні заблішчэла вада. З тае яміны забіла крыніца, якая дала пачатак свавольніцы-рэчцы, а рэчка тая, у сваю чаргу, да раніцы затапіла ўсё наваколле – ні жыхароў-злыдняў, ні іхніх пабудоў не было відаць.