Хата, дзе жыве ён з жонкай Раісай Сяргееўнай, знаходзіцца амаль у канцы вёскі на ўзгорку. Сцежка на вуліцу і двор па-гаспадарску старанна расчышчаны. Сын Віктар, які прыехаў дапамагчы бацькам, ласкава і занепакоена пажурыў маці, што сама ўзялася за лапату. “Ат, — махнула яна рукою, — ці ж я буду чакаць, пакуль ты прыедзеш? Вунь колькі снегу намяло. Нічога, я паціхеньку, ці першы раз?” У іх нязлосную перабранку ўмяшаўся бацька: “Раней я таксама цябе не чакаў. А цяпер сілы ўжо не тыя. Жывём на леках. Некалькі крокаў ступлю, і мне ўжо цяжка. Адкуль яно будзе, гэтае здароўе, калі з малых гадоў столькі працавалі” …