Збор назначылі на дванаццаць гадзін ля старой Антосявай вярбы. Сабралася чалавек дванаццаць, кожны з сякерай на плячы ці за шырокім салдацкім рэмянем з вялікай зоркай на жоўтай выгнутай бляшцы. Такі рэмень, мы называлі яго пражка, проста павінен быў быць у кожнага паважаючага сябе хлапчука. У мяне быў, і за ім, крыху збоку, была засунута невялікая, вельмі вострая сякера.