I ў інтэрнаце яна часта ўспамінала бацьку – калі білі большыя, калі падсцілалі ёй абмочаную ноччу прасціну – каб выхавальніцы каралі і дзеці смяяліся з яе, новенькай, а не з тых, хто сапраўды гэта зрабіў. Яна хутка навучылася даваць здачы і абараняць – сябе і Анечку, бо зразумела, што інакш тут не выжыць, інакш – задзяўбуць. Але заўсёды марыла, што некалі прыедзе татка і забярэ іх, а потым яны знойдуць Косціка – і зноў будуць усе разам. Яна часам думала, чаму ён не едзе так доўга, і заўсёды знаходзіла гэтаму тлумачэнне: можа, ён захварэў, ці яго паслалі ў далёкую камандзіроўку, ці ў яго нейкая вельмі важная і адказная работа, і ён не можа прыехаць. А можа, ён проста не ведае, дзе яны, што ім дрэнна без яго? Вось даведаецца выпадкова ад каго-небудзь – і тут жа прыімчыць...