“Мы не анклаў! — працягвае Сабураў. — Маўляў, мы тут творчая эліта, а вакол — калгаснікі. Не! Мы сябруем. На першы фэст я запрасіў мясцовых, каб прадавалі грушы — жнівень жа. Квіток тутэйшым — бясплатны. Ніхто не прыйшоў. А пасля агледзеліся, падумалі, пытаюцца: “А што калі я дранікаў зраблю і прынясу?” Вось гэта ўжо кантакт”.