— У Беларусі я пазнаёмілася не толькі з коласаўцамі, але і з іншымі літаратурнымі музеямі. І іх не так мала ў вашым горадзе. (Насамрэч, літаратурных музеяў у Расіі няшмат, толькі ў Маскве больш-менш дастаткова, у Пецярбургу іх шэсць — не ў кожнай краіне такія сустрэнеш. Магчыма, гэта абумоўлена тым, што для нас, славян, слова мае вялікае значэнне.) Дык вось, у Беларусі я заўважыла, што музеі вельмі шчыльна ўзаемадзейнічаюць адзін з адным. У нас гэтыя сувязі слабейшыя. Яшчэ дэталь: на пачатку канферэнцыі трохгадовай даўніны я як новы чалавек не магла разабрацца, хто адкуль прыехаў і кім з’яўляецца. І Зінаіда Камароўская разам са сваімі калегамі паклапацілася, каб нас пазнаёміць. Нас нават правезлі па розных музейных установах. Так, мы пабывалі на лецішчы Васіля Быкава, аднаго з маіх улюбёных пісьменнікаў — высокага класу аўтар. Потым усім распавядала: на дачы Быкава ўсё захавана, як пры жыцці пісьменніка. Часта ў падобных музеяў прастора разбураная, бо ўстанова ўваходзіць туды, дзе жыла асоба. Нам жа паказалі, што ўсё, нават гараж, і закансервавана, аўтэнтычна.