– Супакойся. Перастань, – цягнуў яго за локаць сябрук. – Пайшоў прэч, лысы хэ! – адмахнуўся Даніловіч-Гоцкі і, пахіснуўшыся, учапіўся белымі вялікімі рукамі за край стала, каля якога атабарыліся Мастадонт з Гарткевічам. – Думаў, што творчыя людзі больш далікатныя, – незадаволена прамовіў Мастадонт. – Лухта! – абняў і ледзь не пацалаваў яго пісьменнік. – Мы – жвачныя жывёлы інтэлекту. Ён трасянуў прыгожай кучаравай чупрынай, пачаў чытаць-спяваць звонкім рашучым голасам: