Жыццё — гэта фарс. Можна быць у роспачы ці ў гуморы, кахацца са студэнткай або калегай і нават забіць чалавека, выпадкова падслухаўшы размову. Але вярхоўная справядлівасць уладкуе ўсіх. І чым бліжэй Вудзі Ален да гэтай вярхоўнай справядлівасці сам (пажадайма сямідзесяцідзевяцігадоваму генію кіно крэпкага здароўя!), тым больш бязлітасным ды ірацыянальным з’яўляецца выказванне ў ягоных фільмах. Палкая камедыя — гэта абсурдная трагедыя. Пошукі асэнсаванасці — гэта філасофскае пустамельства, якое аніяк не ўратуе гэтае жыццё ад абсурднага фіналу. “Ірацыянальны чалавек” як бязлітасны цвічок у труну постметафізічнага мыслення ХХ ст.