— Вялікая справа — карані. Менавіта яны і сталі прычынай, чаму апынуўся на Асіповіччыне. Матуля была асіпаўчанкай, бацька — з Клічаўскага раёна. У свой час яны асвойвалі цаліну, нарадзіўся я ў Казахстане. Ранні перыяд жыцця, зразумела, не памятаю, а вось горад Троіцк, што ў Чалябінскай вобласці, куды з цягам часу пераехала сям’я, дзе вучыўся ў школе, а потым і ў тэхнікуме, у памяці застаўся назаўсёды. Шчыра кажучы, не шкадую, што лёс прывёў на гістарычную радзіму, дзе працую ўжо з 1979 года. Люблю Асіповіччыну, нягледзячы на ўсе тыя “вузкія месцы”, якія даводзіцца ведаць і выпраўляць па службе. Прыемна адчуваць сваю далучанасць да забеспячэння камфортнай жыццядзейнасці землякоў. Адказваю за водазабеспячэнне сельскіх населеных пунктаў і буду шчаслівы, калі да дзвюх дзеючых станцый абезжалезвання ў Сасновым і Вяззі далучыцца яшчэ 18 — па нашых падліках, менавіта столькі, калі ў ідэале, іх яшчэ трэба пабудаваць. Імкнуцца, як кажуць, ёсць да чаго. Будзем працаваць!