Пры разглядзе прымусу і рэпрэсыўных практык галоўнае не адсутнасьць ці наяўнасьць рэпрэсій, а іх справядлівасьць. Зразумела, што просты індывідуаліст-гэданіст і спэкулянт, які жыве ў сваё задавальненьне ў дзяржаве і ня хоча несьці салідарныя абавязкі перад гэтым агульным домам, павінен быць прымушаны выконваць сваё грамадзкае служэньне, турбавацца пра акружаючых, быць салідарным у абароне інтарэсаў дзяржавы як сваіх уласных. Мы павінны разумець, што інтарэсы атамарнага індывідуўма — гэта простая абстракцыя. Ніводная лібэральная тэорыя ня можа прадаставіць ключ да рэгуляваньня грамадзкіх адносінаў на аснове індывідуалізму. Яшчэ больш гэта падцьвярджае паўсядзённая практыка. Індывідуаліст, атам, Маўглі — гэта не рэчаіснасьць беларускага грамадзтва, а выдумка тэарэтыкаў лібэралізму. Традыцыя дзяржаўнасьці на нашых землях гэта толькі і падцьвярджае. Пэрыяды, калі дзяржава была ідэяй, стрыжнем (часы Ўсяслава Чарадзея, Гедзіміна, Альгерда, Вітаўта, БССР), грамадзтва мела спакой, цэласнасьць, палітыка — стабільнасьць і розьвітак, міжнародныя адносіны — гармонію, гаспадарка — арганічнасьць, справядлівасьць і працавітасьць. Пэрыяды, што так падабаюцца лібэралам (Рэч Паспалітая, БНР, РБ (1991-1994)) наадварот мажліва ахарактарызаваць унутранай дэзарганізаванасьцю, нестабільнасьцю, сацыяльнай канфліктнасьцю, фрагмэнтарнасьцю, упадкам гаспадаркі, зьнікненьнем уласнае дзяржаўнасьці і падпарадкаванасьцю нашых земляў зьнешнім актарам. Вось якой традыцыяй апэлюе лібэралізм!