Напрыканцы нашай размовы ціхая Наташа робіцца яшчэ цішэй, нібыта ёй прыкра і за абразлівыя словы міліцыянта, і за выкрадзены мабільнік, і за нізкі заробак, які не дазваляе набываць элементарныя для чалавека рэчы. Магчыма, яна зарэжа сваю дзіцячую мару самым вялізным кухарскім нажом. Але можа стацца і так, што ў будучыні адчыніць сваю маленькую кандытарскую на галоўным праспекце сталіцы, і яе пірожныя з узбітымі вяршкамі будуць самымі смачнымі ў горадзе.