I ў адзін з гэтых дзён з вуліцы, парыпваючы сыпкім марозным снегам, – я, здаецца, усёю сваёй істотаю адчуваў, як рыпіць снег, – да акна падышоў мой дзядзька, стукнуў у шыбіну, усміхнуўся чырвоным ад марозу тварам, кіўнуў галавою, і я зразумеў па руху вуснаў: