Сапраўды, жывая гаворка з дзецьмі ў яго атрымліваецца куды больш прадукцыйнай, чым строгае выкананне пунктаў плана-канспекта. Напрыклад, не так даўно на ўроку матэматыкі адбылася такая гісторыя. “Цяпер па матэматыцы мы праходзім дзяленне мнагазначных лічбаў на адзназначныя. І вось хлопчык на дошцы імкнецца рашыць прыклад — падзяліць 4844 на 2, але ў яго нічога не атрымліваецца. Астатнія дзеці ў класе, гледзячы на яго цяжкасці, гавораць яму: “Глядзі: 4:2 — гэта твая адзнака за ўчарашнюю кантрольную, а 8:2 — гэта тое, што за кантрольную атрымала Каця”. Ён адразу ўсё ўспомніў, прадэманстраваўшы наяўнасць асацыятыўнай памяці, і мы разам рашылі гэты прыклад да канца”, — расказаў настаўнік, засяродзіўшыся на тым, што такое вырашэнне праблемы — ініцыятыва саміх дзяцей, якую ён толькі падтрымаў.