Напрыклад, такое заданне прапаную навучэнцам пры вывучэнні аповесці М.Горкага “Дзяцінства”. Школьнікі чытаюць фрагмент апісання прыроды ў час падарожжа Алёшы разам з бабуляй і маці на параходзе ў Ніжні Ноўгарад: “…с утра до вечера я с бабушкой на палубе, под ясным небом, между позолоченных осенью шелками шитых берегов Волги… Незаметно плывет над Волгой солнце; каждый час всё вокруг ново, всё меняется; зеленые горы — как пышные складки на богатой одежде земли; по берегам стоят города и села, точно пряничные издали; золотой осенний лист плывет по воде”. Дзеці з задавальненнем малююць слоўную карціну, тлумачаць, чаму яны выкарыстоўваюць яркія і светлыя фарбы; потым знаходзяць метафары, эпітэты, параўнанні ў тэксце. Нарэшце, пасля падрабязнага аналізу апісання прыроды яны адказваюць на наступныя пытанні: “Чаму Алёша любуецца маляўнічымі пейзажамі разам з бабуляй, а не з мамай? Навошта аўтар дае падрабязнае апісанне той прыгажосці, якую бачыў Алёша?” Пасля адказу на гэтыя пытанні навучэнцам становіцца зразумелы сэнс іншага фрагмента тэксту, у якім заключаны ключ да разгадкі асноўнай думкі аўтабіяграфічнага твора, а магчыма, і асобы самога аўтара: “До нее как будто спал я, спрятанный в темноте, но явилась она, разбудила, вывела на свет … это ее бескорыстная любовь к миру обогатила меня, насытив крепкой силой для трудной жизни”. І далей гаворка ідзе ўжо пра маральныя каштоўнасці: пра адкрыццё і спасціжэнне свету, пра адносіны да яго; пра важнасць таго, каб побач з дзіцем быў чалавек, які любіць; пра тое, што ў дзяцінстве закладваецца аснова ўсяго, што чалавек пранясе праз усё жыццё. Так мы разам з вучнямі будуем ланцужок: “апісанне прыроды — сродкі мастацкай выразнасці — асноўная думка — маральныя і духоўныя каштоўнасці — актуальнасць у нашы дні”.