Здаралася ў гісторыі, што піраты станавіліся інструментам у ваенна-палітычным супрацьстаянні вядучых дзяржаў. Яшчэ ў пачатку ХVI стагоддзя іспанцы зачынілі ўсім замежным караблям доступ у мора, абмывалі іх заакіянскія валодання. Да таго часу іспанская ваенны флот быў мацнейшым у свеце. Такая палітыка не магла не выклікаць пратэстаў іншых марскіх дзяржаў Еўропы, і іх галоўным зброяй у гэтым супрацьстаянні сталі піраты. Спачатку актыўную барацьбу з Іспаніяй, рабуючы яе гандлёвыя галеоны ў Карыбскім моры, вялі французскія піраты, заахвочаны сваім каралём. Затым да іх далучыліся ангельцы. Самымі вядомымі піратамі тых часоў былі Фрэнсіс Дрэйк, дзеянні якога па благаславенню каралевы Лізаветы нанеслі значныя страты іспанцам, і Томас Кавэндыш. Напады ангельскіх піратаў зрабілі свой значны «унёсак» у паразу Непераможнай Армады - флоту, пасланага іспанскім каралём Філіпам II для заваёвы Англіі. Праз сто гадоў у Карыбскім моры панаваў ужо іншы ангелец - легендарны Джон Морган.