Так, старэе вёска. Адыходзяць у іншы свет аднавяскоўцы. А з імі – тыя непаўторныя, адмысловыя мясцовыя слоўцы, што некалі казалі толькі ў суседніх вёсках і больш нідзе-нідзе. І калі слова можа запомніць з вясковага дзяцінства нейкі цяперашні “наваспечаны” гараджанін і перакажа яго дзецям, а тыя – сваім дзецям, то назвы палёў, урочышчаў, былых фальваркаў, дворышчаў і хутароў ужо не верне ніхто. Бо каб ведаць, як называецца гэтае поле ці пералесачак, балотца ці грудок, трэба па ім хадзіць, працаваць на ім. Трэба, каб паказалі на месцы, а не махнулі рукою – там, дзесьці.