— Зразумела, што ў мяне аэрафобія, калі яшчэ падлеткам упершыню паляцела на самалёце ў Егіпет. Як толькі пачаўся рух па ўзлётнай паласе, мне зрабілася некамфортна. Да таго ж у мяне слабыя сасуды, таму ўвесь палёт нешта быццам ціснула на галаву. Было вельмі непрыемна ўсведамляць, што я знаходжуся на такой вышыні. Пасля пасадкі хацелася цалаваць зямлю і страшна было глядзець у неба. З таго моманту больш не лятала і ў найбліжэйшы час не планую. Сябры і блізкія ставяцца да маёй аэрафобіі скептычна, лічаць, быццам я сама сабе нешта надумала, а фізічныя недамаганні на вышыні — толькі самаўнушэнне. Я не сумняваюся, што самалёт, сапраўды, самы бяспечны від транспарту. Але акрамя свядомасці ёсць падсвядомасць. На паветраны від транспарту я пагаджуся толькі ў самай крытычнай сітуацыі.