А ідэю падкінула дваровая кошка, якая жыла на дачах. Дакладней, яна падкінула Цімафею кацяня, да якога хлопец прывязаўся і не мог пакінуць там на пагібель. Пад восень забраў падгадаваную Нюсю дадому. І калі пачаліся заняткі ў школе, малое заставалася дома галоднае. Пакінуць корм кату на дзень немагчыма: ён з’есць усё зарáз. Была думка купіць прыладу, якая дазволіць карміць Нюсю па загадзя запісанай праграме, але гэта аказалася вельмі дорага. Вось тут Цімафей і знайшоў прымяненне старому тэлефоннаму апарату. Ён стаў галоўным складнікам электроннай кармушкі. Яшчэ спатрэбіліся такія “інгрэдыенты для фізікаў”: пластыкавыя кантэйнеры, мікраматорчык з рэдуктарам са старога касетнага плэера, абрэзкі пліты ДСП, канцылярская гумка, падшыпнік, самарэзы, фольга, бляха, оптапара, рэле, правады і батарэйка.