Сказаныя ў канцы 60-х гадоў афарыстычныя радкі сёння ўспрымаюцца як прадбачанне, выказанае ў дасканалай эстэтычнай форме. Матыў Часу-сааўтара, галоўнага героя (П. Антакольскі) быў распаўсюджаны ў тагачаснай паэзіі, аднак верш А. Вярцінскага, сацыяльны падтэкст якога амаль не зашыфраваны ў мастацкую ўмоўнасць, вылучаўся сярод іншых. Ён быў, як сведчыць сам паэт, "выпакутаваны", але, на жаль, амаль не заўважаны (калі не лічыць віншавальнага званка Аркадзя Куляшова).