Улада нібыта імкнецца стацца часткаю цывілізаванага свету, хоць яе правадыр кольвеч заяўляў, што не павядзе “свой народ” за гэтым самым цывілізаваным светам. Падаецца, што тутэйшая дыпламатыя дасягнула пэўных поспехаў. Лукашэнка ўжо больш за год не “апошні дыктатар Еўропы” (на Захадзе, відаць, пра гэтае вызначэнне ў дачыненні да вечнага кіраўніка Беларусі ўжо забыліся — куды яму да Пуціна?!), нехта Лукашэнку называе нават “міратворцам” пасля прыезду ў Мінск лідараў Францыі і Германіі, Украіны і Расіі дзеля спробы ўрэгулявання расійска-ўкраінскага крызісу (чытай, вайны).