Дзе чалавеку добра, утульна, спакойна: там, дзе ён нарадзіўся, ці там, дзе жывуць яго родныя? А можа, там, дзе ён атрымаў прызнанне – ці там, дзе яго разумеюць? Напэўна, там, дзе ён адчувае сябе сваім, калі навакольныя не зважаюць на колер скуры, адметныя рысы твару, асаблівасці мовы, звычкі… Тады дыхаецца лёгка, спіцца салодка, працуецца добра, і жывецца мірна – ПАД АДНЫМ НЕБАМ.