Так, запраўдны піліґрым ня ехацьме (будзе ехаць) моўчкі да свайго месца, а распачне гутарку зь людзьмі, зь якімі яго зьвёў лёс пад-час піліґрымкі; ён паспрабуе зразумець гэтых людзей, навучыцца ў іх чамусьці й чамусьці навучыць іх, бо запраўдны піліґрым ня можа й ня мае права абыякава ставіцца да іншых людзей, не цікавіцца іхным лёсам, іхным жыцьцём, іхным духоўным сусьветам. А цікаўнасьць да людзей – гэта ўжо прызнак таго, што чалавек спазнаў нешта большае, як свой паўсядзённы клопат.