Аляксандр Тамковіч: У мяне зёлёная, але пагоны “Ф”… Месяцаў праз восем я пачаў нешта пісаць для флоцкай газеты “На страже Заполярья” – напісаў вершык пра прысягу. Гэты вершык надрукавалі з подпісам “малодшы сяржант Тамковіч”. Так я стаў ваенным карэспандэнтам, пачаў пісаць нататкі. Праўда, у тых нататкай маё заставалася толькі прозвішча – перапісвалі да непазнавальнасці… Горад быў закрыты, асабліва не пагуляеш, такога паняцця, як самаволка, практычна не было. Гарэлка таксама не прадавалася. Нашыя салдаты многія фунфырыкі пілі – агурковы ласьён. І вось як зімой снегу дафіга, салдат фунфырык выпівае – і ў акенца выкідае. Як вясна, снег сходзіць – і ўся сопка ў гэтых фунфырыках.