Зрэшты, ні ў дзяцінстве, ні ў юнацтве яна не марыла пра тэатр. Пасля заканчэння Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага інстытута ў 1993 годзе збіралася працаваць у абласным краязнаўчым музеі ў аддзеле народнага ткацтва, бо на той час займалася габеленамі. Сустрэча з Валерыем Маслюком, на той час дырэктарам-мастацкім кіраўніком Коласаўскага тэатра, які прапанаваў Святлане працу мастака-дэкаратара, вызначыла яе далейшы жыццёвы і творчы лёс. Спярша вырашыла паспрабаваць, потым спадабалася, потым зацягнула – тэатр жа валодае такой уласцівасцю: прыцягваць, бы магнітам, да сябе таленавітых, апантаных творчасцю людзей.