Па ініцыятыве супрацоўніка “ЛіМа” Алеся Гаўрона ў газеце з’явілася знакамітая “13-я паласа”. Доўга трымалася на яго энтузіязме. Вакол яго згуртаваліся аўтары, вострыя “рэплікі” якіх на розныя падзеі я пераказваў на мове карыкатуры. Потым не стала Гаўрона, адказнымі за паласу былі розныя дюдзі, знакамітыя паэты, але праз некаторы час яна знікла. Чаму? А. Гаўрон ведаў і верыў у звышідэю “13-й паласы” (у нас з ім была распрацавана, як гэта цяпер модна гаварыць, канцэпцыя гэтай газетнай старонкі). Ён разумеў, што адна газетная палоска ў месяц, адданая пад афарызмы, літаратурныя пародыі і шаржы на работнікаў культуры і іх творы не тое што не замінае друкавацца майстрам “высокага” мастацтва — наадварот! Яна эканоміла дзясяткі газетных палос, якія трэба было б аддаць пад тое, каб у звычайным журналісцкім фармаце раскрыць чытачу вочы на той ці іншы твор, на тую ці іншую персону. Трапны афарызм з карыкатурай — гэта ж як трапны стрэл з дубальтоўкі! Ці сапраўдны віншавальны салют. Хто чаго заслугоўвае. Я ведаю, што Гаўрон спрабаваў данесці гэтую ідэю, марыў нават рабіць выстаўкі “13-й паласы” ў сценах рэдакцыі. Але не ўсе яго разумелі’.