Напэўна, зараз я ўяўляю сябе іншай, чым была, але ўяўляю я сябе дапытлівай, зацікаўленай, як і большасць маіх равеснікаў. Мы запісваліся ва ўсе магчымыя бясплатныя гурткі і спартыўныя секцыі, нікуды не паспявалі. Я хадзіла і на баян, і ў секцыю фатаграфавання (праз месяц перапісалася ў гурток макрамэ, а потом на лыжы)... Як і ва ўсіх маіх равеснікаў, дзяцінства было свабоднае: выйшаў і пайшоў. У двары не было ні адной машыны, яны тады былі такой рэдкасцю, што калі я на праспекце Незалежнасці шпацыравала з бацькамі, бачыла адну – дзве і заўсёды цiкавiлася, цi не аўто гэта таварыша Слюнькова? Гэтае адчуванне свабоды, шырыні вулiц захавалася.