Чатыры разы на дзень, летучы з раённага цэнтра ў абласны горад, над вёскай стракоча, валюхаецца з крыла на крыло (знізу гэта добра відаць) аднаматорны рэйсавы самалёцік; да яго прывыклі ўжо і, здараецца, зацікаўлена праводзяць позіркам толькі тады, калі ведаюць, што якога-небудзь Самусіхі Пятра ці Хведаркава Івана, ці якую-небудзь цётку Ганну пільная [патрэба] сарвала з дому на дзень на два [да сваякоў ці ў бальніцу] і не ў блізкі свет, а ў той жа самы абласны горад. Тады хто-небудзь возьме ды і памахае з зямлі самалёту рукой. Не можа быць, каб там не ўбачылі, абавязкова ўбачаць! Казаў жа Прыкуткін Паўлюк, а, можа, смяяўся, халера на яго, што бачыў з самалёта, як Васіль Жаласны хадзіў за пуню на двор: па кастылю, нібыта, таго пазнаў, – убіў той кастыль у зямлю перад сабой, як апазнавальны знак.