Спакойны голас экскурсавода і яго расповяд пра гісторыю замка і яго гаспадароў заклікаў пераступіць парог і акунуцца сам-насам у гісторыю знатнага роду. Ногі быццам бы самі паняслі па пакоях замка-музея, па старажытных лесвіцах. З цікавасцю разглядалі пакоі, дзе гаспадары адпачывалі, прыймалі гасцей і бавілі час, дзе праходзілі званыя абеды, залы для танцаў і залы з утульнымі крэсламі для сяброўскіх размоў. Асаблівую ўвагу звярнулі на сябе каміны, якіх у замку вялікая колькасць, для абагрэву пакояў. Адзін не падобны да другога: рознай формы і вышыні. А кафля, з якой яны зроблены, не падобна адна на другую, кожная з выявай герба знатнага рода. Працягваючы падарожжа па замку, пераходзячы з залы ў залу, узнікала жаданне сесці ва ўтульнае крэсла, заплюшчыць вочы і зазірнуць у мінулае. Але знаёмства з родам Радзівілаў працягваецца і мы са сцен старажытнага замка пераходзім у, не менш, старажытны парк з вялікай колькасцю старых дрэў, прывезеных з розных краін свету. Прагульваючыся па алеях парка нельга прайсці не затрымаўшыся каля камня, які паводле аповедаў здзейсняе жаданні яго наведвальнікаў, іншых скульптурных кампазіцый і кожны з іх мае сваю непаўторную легенду, звязаную з гісторыяй архітэктурнага комплекса.