І тут музыкантам падвярнуўся, пэўна, нейкі вiдэакрыэйтар з Жодзіна, які і ўзяўся здымаць нятленку. Паколькі ўсё каштуе грошай, ухіл зрабілі на сяброўства. І запрасілі сябра свайго — віцебскага мастака Аляксея Літвіна стварыць у кадры нейкае пластычнае палатно (а-ля Слава Іназемцаў). Атрымаліся прамыя запазычанні (ці цытаванні — постмадэрнізм, як ні як) з сусветнавядомага кліпа Sia на кампазіцыю Chandelier, толькі замест дзіўна апранутай 11-гадовай дзяўчынкі ў кадры мітусіцца ўтрапёны мужчына. Паколькі ўсё адбываецца на фоне яго майстэрні і арт-цэнтра, мабыць, задача стаяла паказаць перажыванні мастака — магчыма, перад нараджэннем новай карціны. Ды ці мала прычын у мастака мітусіцца ў кватэры напаўапранутым? Больш за тое, гэты ролік, нягледзячы на пэўную безаблічнасць песні, мне спадабаўся больш, чым у спявачкі Sia. Ва ўсякім разе, не выклікаў у мяне пачуцця сораму і няёмкасці...