Старажытны летапісец перадае звернутыя да сясцёр словы прападобнай, закліккаючыя іх да подзвігу веры: “Вось я сабрала вас дзеля імя Божага, падобна таму, як птушка збірае птушанят пад крылы свае; я сабрала вас як авечак Божых на луг чароўны. Пасіцеся жа на запаведзях Божых, узрастайце ў дабрачыннасці ад сілы ў сілу, каб я з радасцю, а не з смуткам клапаціліся аб выратаванні вашым, і каб я радавалася духам, бачачы духоўны плён прац вашых. Вось вы бачыце самі, з якімі вялікімі працамі імкнуся я сеяць у сэрцах вашых словы Божыі; але сардэчныя нівы вашы часам застаюцца як бы не паспелымі, час жа жніва набліжаецца. Вось ужо лапата на гумне, яна аддзеліць плявелы ад пшаніцы. Баюся, сёстры мае, як бы сярод вас не знайшліся плявелы, якія будуць адданыя агню нязгаснаму. Імкніцеся жа, малю вас, захаваць сябе цэлымі ад грахоўнага жыціца, каб вы маглі пазбегнуць полымя апраметнага. Прыгатуйце для сябе чыстую пшаніцу Хрыстову, здрабніцеся ў жоранах паслухмянасці, працамі постнасці, чысцінёю, любоўю, малітвай, і тады вы прыгатуеце з сябе хлеб прыемны Богу”. Маці-ігумення так малілася Богу аб даручаных ёй сёстрах прыстанку: “Ствары іх авечкамі двара Твайго і будзь ім Пастух і Брамнік, каб ніводная з іх не была выкрадзеная ваўком — згубіцелем д'яблам; будзь ім, Пане, зброя і забрала, ды не сыйдзе на іх зло, ды не наблізіцца рана да целаў; але загубі з нашымі беззаконнямі, бо на Цябе ўскладаем спадзяванні нашы — на Бога для дасведчаных Цябе; Табе ўзносім хвалу да апошняга нашага ўздыху”.