Трэба падкрэсліць, што і да Люблінскай уніі, і пасля яе землі "ўкраінскай Русі" Літвой ніколі не называліся. Вельмі рэдка ўжывалася гэтая назва і ў дачыненні да Жамойці-Жмудзі, якая канчаткова ўвайшла ў склад ВКЛ толькі ў XV ст. Такім чынам, ядром дзяржаўна-нацыянальнай тэрыторыі ВКЛ пачынаючы з другой паловы XVI ст. выступалі перш за ўсё землі Літвы і Беларусі, стабільна аб'ядноўваючыся адзіным паняццем "Літва", што было яскравым сведчаннем складання адзінай дзяржаўнай назвы для шэрагу тэрыторый з насельніцтвам рознага этнічнага паходжання, але з перавагай славянскага, "рускага" (г.зн. беларускага) элемента.