У нас цяпер пануе надта прымiтыўная жыццёвая фiласофiя: аванс, палучка, шопiнг, серыял. Я не хачу кагосьцi абвiнавачваць, бо мы ўсе вiнаватыя — мы пагаджаемся на такое жыццё. Таму, магчыма, паглыбленне ў чужую культуру дапаможа нам знайсцi свае ўласныя шляхi. Маю на ўвазе менавiта культуру, не рэлiгiю нават. Жыць па Евангеллi — наша прамая задача. Мiсiянерскi прыход можа ўключыць у сябе i тых людзей, якiя не ўдзельнiчаюць у набажэнствах, але жыццё храма павiнна прапанаваць гэтым людзям нешта, што можа iх прывабiць. Трэба ўключыць культурную частку грамадства. Для нашага прыхода любы чалавек, якi спавядае прынцыпы прыгажосцi — паплечнiк. А крок да Хрыста — гэта ўжо наступны этап. Гэты крок чалавек робiць самастойна. Хоць могуць быць i тыя, хто пакажа кiрунак.