4. Кардонка. Маёр выйшаў на ганак з кардонкай у руках. Ён трымаў яе ўрачыста, як талерку гарачага супу. Хлопчык сядзеў на лаўцы пад яблыняй. Афіцэр падміргнуў хлопчыку, хітнуў галавой, паклікаў. Хлопчык падбег, і маёр перадаў яму няцяжкую кардонку, паклаў на рукі. Здагадацца было не складана, кардонку трэба занесьці ў машыну, туды – на задняе сядзеньне, дзе ляжаў жоўты рыпучы сакваяж, які занёс маладзён – падначалены маёра. Жоўтаскуры партфель стаў на пярэдняе сядзеньне. Маёр сеў да руля, усьмешка не сыходзіла з твару, ён паклаў побач з партфелем фуражку і прапанаваў хлопчыку апошні раз праехацца на шыкоўнай машыне па Браславу да камендатуры. Які падлетак ад такой прапановы зможа адмовіцца – хлопчык заскочыў на задняе сядзеньне, уладкаваўся побач з сакваяжам і кардонкай.