— Менавіта так. Можна сказаць, што кожны з нас выжывае як можа. Хацелася б, каб наш кінематограф развіваўся супольна — як тое адбываецца ў Паўднёвай Карэі, Францыі — аднак такога няма. У нас ёсць буйныя кінакампаніі, але кожная з іх вядзе сваю гульню, робіць тое, што лічыць патрэбным, дзейнічаючы паасобку. У выніку, прасоўвацца разам не атрымоўваецца.