Што датычыць аб’ектаў наратыву, галоўнай іх адметнасцю выступае тое, што ў сваёй сукупнасці яны прыналежаць да анталагічнага гарызонта фіктыўнага сусвету [Шмид 2003: 32-36]. Увесь наратыў як такі, з усімі яго насельнікамі з’яўляецца вынікам акта выдумвання. Гэта, здавалася, банальнае сцверджанне, мае далёка не банальныя наступствы. “У рамане “Вайна і мір” Напалеон і Кутузаў не менш фіктыўныя, чым Наташа Растова і П’ер Бязухаў (для фіктыўнасьці, вядома, градацыі не існуе)” [тамсама: 33-34]. Не існуе градацыі фіктыўнасці: гэта значыць, што Менск па вуліцах якога ступаў, да прыкладу, Язэп Крушынскі, не меней фіктыўны, чымся сам Крушынскі, гэта значыць што 1931 год, у які жылі такія і такія героі раману, існуе на старонках толькі гэтага рамана. Таму, мы лічым марнымі ўсе спробы адшукаць сярод асобных выказванняў персанажаў ці наратара маўленне самога аўтара, выражэнне яго сапраўднага стаўлення да той жа самай калектывізацыі, бальшавіцкай улады, пераследу нацдэмаў. Нават рэальнае выказванне, да прыкладу, Зарэцкага, якое было ўключана слова ў слова ў адзін з яго раманаў — гэта ўжо іншае выказванне. Адзіна правільным маштабам для суаднясення наратыву з рэальнасцю з’яўляецца сусветна-размерны маштаб: толькі фіктыўны сусвет як цэлае, уся яго структура і пабудова можа суадносіцца з рэчаіснасцю, поглядамі аўтара, культурай эпохі і д.п.