Запрасілі ў райвыканкам і сказалі, што ёсць рашэнне назначыць яго старшынёй. Некалькі гадзін на роздум — і пасля сямейнай нарады даў згоду. Ды, напэўна, інакш і нельга было. Гэта былі васьмідзясятыя гады. Як вядома, лёгкімі іх не назавеш. Калгасы, з аднаго боку, міліянеры, з другога — купіць было нечага. А запыты вялікія. Разумеў, што трэба з чагосьці пачынаць. Асабліва хвалявала бездарожжа. Як толькі пачынаецца вясна або восень, на машыне не праехаць. Як калгаснікам вазіць зерне на элеватар, сяльчанам — прадукты ў магазіны, хворых — у бальніцу? Тады пачаў абіваць парогі Міндарбуда. Дзякуючы пад-трымцы знаёмых і сяброў, дарогі ўсё ж з’явіліся. Прычым, пасля стараліся ўтрымліваць іх у добрым стане — некалькі гадоў запар пераходны Чырвоны сцяг быў нашым.