Дзівоснае, парадаксальнае спалучэнне неспалучальнага (аксюмаран "стаю на ростанях былых"), кантрастная метафара ("самотным жаўранкам звініць і плача май"), мажорная мінорнасць і элегічнасць верша — усё ў ім выяўляе стан душы ўзвышанай і натхнёнай, шчаслівай і самотнай — багатай! Невыпадкова гэты верш стаў вядомай і любімай песняй. Верш варты таго, каб быць школай выхавання самых дастойных чалавека пачуццяў, каб выхоўваць "душою чулых". Асабліва карысны ён для ўратавання душ маладых, для знявераных і скалечаных цынізмам душ.