Аднаго разу вельмі хацелася есьці, а кошты дарагія, і вось стаім мы перад прылаўкам і вырашаем, што ўзяць. Пакуль вырашалі, прадавец, гледзячы на нас, узяла нейкую страву і пачала разаграваць. Мы ёй кажам, што гэтага мы не замаўляем, але на яе гэта ніяк не ўзьдзейнічала. Аказалася, што гэта нам проста так. Пасьля іншую страву – таксама проста так! Пасьля мы ўжо самі нешта сабе купілі, а напрыканцы – ізноў жа бясплатна – гаспадыня нам прынесла садавіны. Мы дзякавалі Богу за Ягоную апеку над намі, за зычлівасьць гэтых людзей і напрыканцы засьпявалі ім песьню падзякі.