Польскія чыноўнікі пачалі аналізаваць сітуацыю. Ці варта лезці ў Савецкі Саюз за папяровымі злотымі, якія, акрамя таго, што дэвальваваліся за месяц вайны, дык яшчэ маглі банальна згніць? А можа іх ужо адкапалі мясцовыя сяляне, ці савецкія ўлады? І калі адпраўляць людзей за грашыма, ці змогуць яны перайсці мяжу паміж Генерал-губернатарствам (акупаванай нацыстамі часцы Польшчы) і БССР? У рэшце рэшт, было прынята рашэнне, накіраваць за кардон супрацоўніка, які выдатна валодаў расейскай мовай і добра ведаў асаблівасці жыцця “у Расіі”. Яго суправаджалі яшчэ два клеркі з міністэрства. Аднак, праз некалькі дзён уся тройка вярнулася ў Варшаву. Аказалася, што ў Цярэспалі ім не атрымалася знайсці праваднікоў праз савецка-германскую мяжу. Больш таго, актыўныя пошукі звярнулі ўвагу на іх з боку нямецкай памежнай аховы і “фінансістам” прыйшлося адмовіцца ад выканання задання.