Я купіў у аптэцы медыцынскія пальчаткі, у магазіне – пачак танюсенькай паперы, на пошце – велікаватых канвертаў і, калі нікога з маіх хатніх не было дома, аддрукаваў шэсьць экземпляраў першых чатырох разьдзелаў паэмы з эпілогамі – апусьціў канверты з паэмаю ў скрынку на Галоўпаштамце. А праз дзень, ведаючы адрасантаў, пачаў незаўважна сачыць, як іх кіраўнікі і супрацоўнікі будуць рэагаваць на падкінутую “бомбачку”. І прасачыў амаль усюды – што там адбываецца… Толькі не наведаў Інстытут літаратуры Акадэміі навук. У яго я амаль не хадзіў, таму баяўся паказвацца і на гэты раз: каб не наклікаць на сябе бяды. (Казалі, што і там актыўна перадрукоўвалі і распаўсюджвалі атрыманыя імі экземпляры твору).