І зноў сівая вяршыня Кілі, на гэты раз з другога борту самалёта, па дарозе дадому. Крыху сумна развітвацца з Кеніяй, але наперадзе яшчэ будуць прыгоды і, спадзяюся, мае самыя незвычайныя звяры і птушкі яшчэ хаваюцца ад мяне дзе-небудзь у амазонскай сельве альбо ў горных джунглях Новай Гвінеі…