Аб сапраўдным гармоніку Яўген не наважваўся нават марыць. І раптам у адзін з летніх дзён пяцьдзясят першага года інструмент сам з’явіўся ў доме. Вось толькі яго шчаслівым уладаром стаў не будучы музыка, а яго старэйшая сястра. Бацька зрабіў шыкоўны падарунак дачцэ, але ж паколькі тая не валодала майстэрствам ігры, ён адправіўся да іншых дзявочых каштоўнасцяў пад замок у куфар.