Анатоль Арцёмавіч не губляў дарма часу, ён не разменьваўся на дробязі, на нейкія непатрэбныя справы, ён увесь час знаходзіўся ў працы: наведваў і аналізаваў урокі сваіх настаўнікаў; рыхтаваўся і выступаў на розных пасяджэннях і нарадах; праводзіў бацькоўскія сходы; разам з намеснікамі і калегамі распрацоўваў новыя мерапрыемствы. І ўсё гэта не дзеля “галачкі”, а грунтоўна і з высокай адказнасцю. Скажу па сакрэту, мы з ім за няпоўныя два дзесяцігоддзі сумеснай працы ні разу, нават, не перакулілі па чарцы. Булаўка проста не дазваляў сабе падобнага. Ён заўжды памятаў, што ён асоба публічная, настаўнік настаўнікаў. І таму паводзіў сябе бездакорна ў любы час і ў любым месцы.