Біскуп Зыгмунт Лазінскі быў шчыра прыхільны адраджэнню Усходняй Царквы з’яднанай з Рымам у межах сваёй дыяцэзіі. Поруч з віленскім біскупам Юрыям Матулевічам сярод тагачасных лацінскіх ерархаў яго можна прывесці як прыклад заангажаванасці у справе аднаўлення еднасці Царквы. Ягоныя канкрэтныя пастаральныя і тэалагічныя крокі і яснае разуменне умоваў гэтай еднасці дазваляюць казаць пра яго як пра прамотара аднаўлення Еднасці Царквы. Мучаніцкі подзьвіг экзарха Антонія Неманцэвіча на службе аднаўлення гэтай еднасці – прычынай якога была непрыхільнасць нямецкіх акупацыйных уладаў да каталіцкай царквы і еднасці – з’яўляецца для нас прыкладам адданасці волі нашага Госпада Ісуса Хрыста, выражанай у словах “Каб усе былі адно”.