Сэканомленыя грошы становяцца сапраўднай палачкай-выручалачкай, калі хтосьці з выхаванцаў выходзіць у самастойнае жыццё. Скажам, мінулым летам адзін з выпускнікоў атрымаў аднапакаёвую кватэру, а там ні ложка, ні посуду, наогул нічога — голыя сцены. Вось і выручае скарбонка. Або пайшлі хлопец ці дзяўчына вучыцца ў каледж: інтэрнат ёсць, а набыць, скажам, зімовае адзенне і абутак на 2—2,5 мільёна, якія складаюцца са стыпендыі і дзяржаўнай дапамогі, цяжка — вось і аказваецца вельмі дарэчы “пасаг” з гарадка. Хаця некаторым выхаванцам дапамагаюць блізкія. У дзіцячым гарадку, шчыра прызнаецца дырэктар, імкнуцца, калі падлеткі нядрэнна вучацца, пакінуць іх у сябе, пакуль яны не закончаць 11 клас, бо гэтыя два гады вельмі важныя. Адна справа — выпусціць у самастойнае жыццё пятнаццацігадовага хлопца ці дзяўчыну, іншая — даць такую магчымасць амаль паўналетняму або паўналетняму маладому чалавеку. У любым выпадку выхаванцы ўстановы, якія працягваюць адукацыю, маю ць магчымасць, напрыклад, падчас канікул вярнуцца ў гарадок, пажыць у сям’і, з якой выйшлі. Гэта для іх псіхалагічна больш камфортна, ды і ў інтэрнатах на канікулах становіцца сумна. Ну а маці-выхавальніцы стараюцца сваіх выпускнікоў і накарміць смачней, і з сабой нейкія прадукты даць.