— Не жывучы з вамі, я не ведала вашага жыцця, — кажа сястра Нунэ. — А цяпер бачу: з працы прыйшлі — і пайшлі зноў працаваць па гаспадарцы. Я вельмі разумею гэтую мітусню. Сімвалам гэтай жыццёвай спешкі, неспакою з’яўляецца вобраз на карціне, якую я аднойчы ўбачыла, — гэта сатана, які ляціць на кані і падганяе: хутчэй-хутчэй, каб ты дапусціла памылку. Але ўнутры вас павінен быць стрыжань — супакой Божы, Божы парадак. Не будзе гэтага стрыжня — збочыце, як цягнік з рэек. Праца працаю, але хто дае зямлю, хто дае дождж і сонца, каб быў ураджай? Ён, Пан Бог! Трэба ўмець не запрацавацца да смерці, а супрацоўнічаць з Богам.