Хлеб нашым продкам даставаўся цяжкай працай, а таму яго вельмі шанавалі, як сваё жыццё.Здаралася, пасля яды зграбуць яго крошкі ў жменю са стала і з’ядуць.А акраец бохана, што застанецца, асцярожна, як найвялікшую каштоўнасць пакладуць на стол пад абразы і накрыюць чысцюткім белым рушніком.