Я вярнулася ў сваю гарадскую кватэру і адкрыла аповесць Распуціна “Развітанне з Мацёрай”. I першыя ж словы: “I зноў наступіла вясна, свая ў сваім бясконцым шэрагу, але апошняя для Мацёры” — разанулі па сэрцы сваім сумным падабенствам, апошнім акордам развітання і з маёй вёсачкай.