Іншая справа, што ў свет Марціновіча сапраўды верыш. Бо нягледзячы на поўную адсутнасць электрычнасці, людзі нават у цемры застаюцца тымі ж самымі. Яны вераць усяму, што прачытаюць у газетах (нават калі гэта поўнае глупства), працягваюць забіваць за грошы, вырабляюць алкаголь, гандлююць, ваююць, аб’ядноўваюцца, ілгуць, моляцца. Бедныя ўсё гэтак жа ненавідзяць заможных, а заможныя пагарджаюць беднымі. Але галоўнае – кожны герой у кніге намагаецца выжыць усімі магчымымі сродкамі.