Сапраўды, усё стаіць перад вачыма і цяпер. Поўны луг людзей, гамана, крыкі, песні, нават сваркі… Мы грабем сена спачатку ў валкі, затым — у невялікія копкі, зносім іх да стога. Бацька кладзе копы ў стог, а пасля вершыць яго.