— Я захаплялася манахіняй, якая вучыла ў мяне Катэхізіс, яе дабрынёй і міласэрнасцю — працягвала мая суразмоўца. — Зразумела: і я так хачу. Нікому не гаварыла, нават сабе ў гэтым было складана прызнацца. З часам жаданне нарастала. Калі на вуліцы сустракала манахіню, маё сэрца пачынала калацілася з неймавернай хуткасцю. Калі ішла ў касцёл і там маліліся пра пакліканне да Божай службы, была ўпэўнена: гэта да мяне. Канчатковы выбар зрабіла пасля заканчэння школы. Мне было 21 год. Моцна малілася, каб Усявышні адкрыў мне сэрца, падрыхтаваў. Ведала, што калі буду жыць паводле Божых думак, то буду шчаслівая. І калі прыняла канчатковае рашэнне, наступіў момант супакою, гармоніі. Адчула, што ўжо ніколі не буду адна. Толькі разам з Хрыстом.