А які цуд акрыўся перад намі, ледзь толькі збочылі ад сцяны лесу непасрэдна ў балота! Шырокая-шырокая канава, над якой ўся прастора была заслана туманам, а праз яго прабівалася чырвонае сонца! Мы літаральна аслупянелі, назіраючы такі малюнак! Цяпер я разумею тых, хто захапляецца балотамі! Вельмі шкадую цяпер, што вырашыла не фатаграфаваць той момант: маўляў, супраць сонца ўсё роўна не атрымаецца. Бо на адваротным шляху перад намі паўстаў зусім іншы малюнак канавы. Таксама прыгожа, але не так, што проста дыханне перахоплівае...