У Закарпацце большасць апрацоўваных земляў выкарыстоўвалася для прамысловага вінаградарства, садоўніцтва і земляробства. Пераважная большасьць зямель належала вугорскім і нямецкім памешчыкам, дзяржаве і кляштарам. Дробныя сялянскія надзелы не маглі забяспечыць іх уладальнікаў прадуктамі харчавання. Гэта прымушала сялян адпраўляцца на заробкі ў іншыя рэгіёны імперыі. У гаспадарцы горных раёнаў боку важныя жывёлагадоўля і лесоразработки. Закарпацкі воўну і лес паступалі адтуль на венгерскі і аўстрыйскі рынкі. Сялянства пакутавала ад безземелья, а каля яго паловы наогул не мелі зямлі. Большасць сялян пастаянна галадала. Амаль кожны год тысячы сялян паміралі ад голаду.