Дзеянне адбываецца ў ХІХ стагоддзі на тэрыторыі цяперашняй Літвы. Як тонкая спасылка на літоўскія традыцыі ў сцэнаграфіі — акцэнт на выкарыстанні прыродных матэрыялаў: спіленыя зверху ствалы дрэў замест калон, жырандолі ў выглядзе пераплеценых паміж сабой галінак (мастак — Марына Шуста). Але азначэнні накшталт “літоўскі”, “літоўскія” так і хочацца замяніць на больш дакладнае — “ліцвінскія”, што маюць дачыненне да ўсёй тэрыторыі і традыцый былога Вялікага Княства Літоўскага (невыпадкова ж Агінскі, як і іншыя прадстаўнікі беларускай шляхты, называў сябе ліцвінам, што зусім не сінонім літоўцу). І размова ў спектаклі ідзе не толькі і не столькі пра каханне, колькі пра страту гэтага самага “ліцвінскага”, звязаную з падзелам Рэчы Паспалітай, уваходжаннем часткі яе зямель у склад Расійскай імперыі, перадачай шляхецкіх маёнткаў расійскім уладарам — на любой падставе.