Па дадзеных біёграфа Алана Гансберга ў кнізе Little Caesar: A Biography of Edward G. Robinson, Бэн-Амі зарабіў пагарду Робінсана нібыта спрабуючы зацямніць іншых акцёраў і персанажаў.[9] Аднак, і п'еса, і гульня Бэн-Амі ў ёй сталі хітамі.[9] У сваім аглядзе 1921 года Дораці Паркер абвясціла яго "адным з найвялікшых акцёраў на сучаснай сцэне."[10] Ён быў таксама пазітыўна адзначаны Джонам Бэрымарам ("натхняючы"), New York Times і Аляксандрам Вулкатам ("кактэйльным пытаннем года было Бэн-Амі ці не Бэн-Амі"), сярод іншых.[11]