І тады Славік зразумеў, што казаць пра нейкае выздараўленне і вяртанне пакуль рана. Бо гэтыя колеры сцяга над сельсаветам – ці не ёсць працяг ягоных сноў-мрояў, ці не ёсць трызненне на яве… Такога не магло быць, не можа, бо не было амаль ніколі за гісторыю гэтай краіны… І ён адчуў, што зусім заблытваецца: дзе сон, дзе ява, дзе ён сённяшні, а дзе… учарашні, пра якога яшчэ трэба згадаць…