У кожнага з нас ёсць свае вытокі, свае карані. І дзе б мы ні жылі, у тлумных мегаполісах ці маленькіх гарадах, рана ці позна, але голас сэрца, а можа, генетычная памяць, пакліча-павабіць да роднага бацькоўскага парога, да цёплай утульнай матулінай хаты. Ведаю многа такіх лю­дзей, паспяховых і не вельмі, якія аднойчы, пакінуўшы гарадскія кватэры з выгодамі, з радасцю вярталіся на сваю маленькую радзіму. І, як ні дзіўна, адчувалі сябе вельмі шчаслівымі, таму што ўсе мы родам з вёскі. І гэтая повязь з роднай зямлёй не перарвецца ніколі. Вяскоўцы бліжэй да Бога, таму што яны – дзеці зямлі, якія наталяюцца яе гаючай сілай.