Апавяданне Васіля Быкава "Сваякі" датуецца 1966 годам. Як вядома, ў гэты час у перыёдыцы абвастрылася палеміка вакол "ваеннай прозы". Літаратурная дыскусія, што вялася з другой паловы 1950-х, разгортвалася ў рэчышчы "пошуку аптымальнай формы" дзеля аб'ектыўнага адлюстравання падзей Вялікай Айчыннай вайны. Па сведчанні Алеся Яскевіча, "крытыкі, прызнаючы сур'ёзныя творчыя дасягненні "ваеннай" прозы, пісалі аб тым, што рэалізм гэтай літаратуры няпоўны, абмежаваны, што яна паказвае малую, усяго толькі лакальную праўду вайны, што вялікую праўду здольна выказаць іншая літаратура — "панарамная". В. Быкаў, паслядоўны і ўпарты ў манеры творчага самавыяўлення, слухаецца толькі ўласнага голасу, падпарадкоўваецца свайму мастакоўскаму густу і, у пэўнай ступені насуперак "кананічным" запатрабаванням, дэманструе менавіта "лакальную праўду". І стварае грандыёзны па сваёй гуманістычнай сутнасці мастацкі малюнак ваеннай рэчаіснасці. "Малая" жанравая форма, па-мойму, толькі паспрыяла тут выразнасці ідэявыяўлення, сціснула "спружыну" сюжэта да неверагоднага эмацыйнага напружання.