Лішне казаць, што гэты ўнутраны свет адзін у адзін нагадвае ўнутраны свет ужо вядомага нам Майстра, з той толькі розніцай, што герой №2 дэманструе значна больш самаіроніі. Так, у творы ёсць проста выдатны адцінак пра змаганне героя з тэлевізарам — нязграбным дапатопным агрэгатам, які выжыў з розуму і таму прамаўляе розныя бздуры… Праз гісторыю артэфактаў мы дазнаемся пра мінулае героя і мінулае вёскі, у якой ён жыве. У гэтым творы фрагментарнасць і спантаннасць наратыву абумоўленая самім сюжэтам, што не замінае бачыць цэлую карціну. Манера апавядання вельмі пазнавальная: пісьменнік запазычыў яе ў Маркеса і Грабала, хіба што калумбійскі і чэшскі аўтары больш ахвотна пісалі пра іншых людзей, а Віктар Казько засяроджаны на сабе. Людзьмі ён заўважна грэбуе, аддаючы перавагу жывёльнаму свету.