Мне як пісьменніку заўсёды цікавае адчуванне ірацыянальнага, што збуджаецца ў маёй душы праз сутыкненне з наваколлем. Вялізны горад, такі, напрыклад, не самы вялікі мегаполіс, як Менск, здольны падарыць рашучае развітанне з ілюзіямі, спадзяваннямі, прагнозамі; ён непрадказальны, імклівы і разам з тым няўмольны ў сваёй уніфікацыі – любыя спробы арыгінальнасці і нават вычварэнскай адметнасці імгненна нівелююцца, пераходзяць у разрад банальнага, шэраговага, штодзённага, ці проста забываюцца. У мястэчках і вёсках мяне ўражвае трываласць памяці, натхнёнасць мінуўшчынаю – тыя ж самыя кранікальныя падзеі, што ў мегаполісе, тут больш уражлівыя, больш біблейскія; правінцыя падобная на пыльныя таямнічыя архівы, дзе навукоўцы адкрываюць ашаламляльныя звесткі пра нашае існаванне, – калі ў вялікіх гарадох творыцца гісторыя, дык у правінцыі яна захоўваецца. Я неаднойчы, і ў Бялыніцкім раёне на бацькаўшчыне дзядоў па маці, і ў Дзятлаўскім, скуль дзяды па бацьку, знаходзіў у душы неверагодныя адценні пачуццяў, што нараджаліся ў размове з выпадковымі незнаёмцамі: варта было мне назваць імя і прозвішча дзеда, як размова паглыблялася ў дадатковыя сэнсы асабістае прыналежнасці да чагось агульнага – імя і прозвішча рабіліся адмысловым паролем у рэчаіснасць, якая прамінула, забылася і… не памёрла, а працягнулася ў нас. Неўзабаве высвятлялася, што суразмоўнік асабіста ведае майго дзеда, а калі – маладзейшага веку і не заспеў, дык чуў пра яго і завітваўся на месца, дзе стаяла дзедава хата, было дворышча… Гутарка ў такім разе раптоўна набывала дадатковыя інтанацыі даверу, датычнасці да абапольнае памяці; адчувалася, што пароль спрацаваў, што мяне негадана пачалі прызнаваць тут за свайго, і незнаёмец нечакана падаваўся мне таксама сваім. Самі па сабе людзі ўва ўсім свеце – адзінотнікі і чужаніцы, таму яны ўвесь час шукаюць падставы для збліжэння, параднення, і імёны прашчураў, якія даўно не існуюць, але памятаюцца, якраз адзін з тых нітоў, што робіць нас усіх сваімі.