Кіпела кіпнем, бралася пенай і парам, сьляпіла вочы сусьвету жывая чалавечая кроў, а ён і не дбаў. Адно нешта занатоўваў, нешта запісваў у свае жоўклыя, падобныя на пергамент і ці не з чалавечай скуры паперы ды маляваў з крывавай натуры свае крывавыя малюнкі. Пэндзаль і фарбы яго былі таксама крывавыя. І Цмок ня вытрываў: