Вобраз Купалы неаддзельны ад Купалля. І пасля пралогу разгортваецца аднайменная харэаграфічная сцэна. Вядома, што многія вершы Купалы прасякнуты славянскай міфалогіяй і язычніцкімі матывамі, якія з яе выцякаюць. І гэта выразна адчуваецца ў музыцы і ў харэаграфічным малюнку гэтай сцэны, якая нагадвае сабой купальскія містэрыі з іх пантэістычным яднаннем з прыродай. Элементаў утылітарнага сялянскага Купалля тут няма. Так, языкі купальскіх кастроў праглядваюцца ў адмысловай пабудове харэаграфічнага малюнка, чаму спрыяюць "агністыя" касцюмы танцоўшчыкаў, а таксама відэапраекцыя на задніку сцэны, дзе агонь зямнога жыцця пераплятаецца з сусветным. А вянчае гэту маляўнічую сцэну галоўны сімвал свята – агромністы купальскі вянок, які спускаецца з каласнікоў. Сярод удзельнікаў гуляння неяк нечакана з’яўляецца рэальны Купала, якога пазнаюць шукальніцы папараць-кветкі. І аказваецца, што адну з іх завуць Паўлінай. Як заварожаны, Паэт паўтарае гэта імя…