– Сэрца ў цябе звярынае, Някрас, – прагаварыла яна, ківаючы сваёй галавою. – Не сярод людзей бы табе жыць – сярод злосных драпежнікаў. Нагнулася старая і ўзняла з падлогі хустку, што выпала з рук дачкі.