Вечарэе. Ужо бачны касцёл і натоўп вернікаў, якія чакаюць пілігрымаў. Запрасіць на начлег, каб пілігрым мог адпачыць – святая справа, праз якую далучашся да гэтых адважных людзей, аддаючы ім сваё сэрца. За плячыма досыць цяжкі і спякоты дзень. І гэта дае пра сябе знаць апаленая скура і сцёртыя да крыві ногі. Хм.. Чамусці не адчувала іх падчас дарогі, толькі зараз, калі ў доме гаспадароў, якія ветліва запрасілі на начлег, калі зняла абутак і пабачыла сябе ў люстэрку. Хіба дазволіла б сабе ў такім выглядзе прыйсці да кагосці ў госці? Вядома ж не. Але тут ты такі які ёсць. Тут ты той, хто нясе з Сабой нешта большае, ўзвышанае, чаго так не хапае тым, каго сустракаў сёння ў дарозе, за каго маліўся і перапрашаў…