Кар’ера пракурорскіх работнікаў складаецца з узлётаў і падзенняў. Гэта можна прасачыць на лёсе Мікалая Панцялеева. Ураджэнец Смаленшчыны, пасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1962 годзе пачаў службу ў пракуратуры вобласці – следчым пракуратуры Брагінскага раёна. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 28 жніўня 1973 года Мікалай Іванавіч быў узнагароджаны граматай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР – “за шматгадовую актыўную працу па ўмацаванні сацыялістычнага правапарадку і прапаганду савецкага заканадаўства”. На той момант гэта была вышэйшая ўзнагарода рэспублікі. У студзені 1974 года яго прызначаюць пракурорам Петрыкаўскага раёна, і пасыпаліся непрыемнасці адна за адной. У чэрвені 1977 года за неабгрунтаваны арышт грамадзяніна Бічана і непрыняцце мер да ўхілення недахопаў у працы яму ўжо абвешчана строгая вымова. Улічваючы накладзеныя спагнанні, пасля заканчэння тэрміну паўнамоцтваў ён быў вызвалены ад пасады пракурора раёна і пераведзены памочнікам. Пасля такіх зігзагаў лёсу Мікалай Іванавіч працягваў добрасумленна працаваць. І ўжо ў студзені 1988 года загадам пракурора вобласці яго імя было занесена на дошку Пашаны, а сам ён узнагароджаны каштоўным падарункам. У наступным годзе, у час чарговага ўзнагароджання, пракурор вобласці сказаў, што Мікалай Панцялееў у сувязі з працяглай адсутнасцю следчага прымае актыўны ўдзел у расследаванні небяспечных злачынстваў. На высокім прафесійным узроўні расследаваў 5 крымінальных спраў, у тым ліку па фактах згвалтаванняў і забойстваў. Перад выхадам на пенсію ён быў узнагароджаны знакам “Ганаровы працаўнік пракуратуры Рэспублікі Беларусь”.