Таксама і з праваслаўнага боку чуем ня толькі негатыўнае пра ўніятаў. Гэта я магу сьцьвярджаць таксама з майго ўласнага досьведу (на гэты раз ужо з іншага боку гэтай мяжы цывілізацыяў). Зацікаўленыя людзі без перадузятасьцяў сярод праваслаўных ва Ўкраіне і таксама ў Расеі (а іх ёсьць даволі шмат) жадаюць бачыць ва ўніяцкай Царкве лепшую альтэрнатыву той зацьвярдзеласьці, закрытасьці, фундаменталізму, што ёсьць у многіх праваслаўных. Тут я хацеў бы дыстанцыявацца ад эстэтызму, які часта можна сустрэць на Захадзе, эстэтызму, які ад грэка-каталіцкай Царквы чакае выключна сьляпога і скрупулёзнага насьледаваньня ўсіх літургічных і іншых звычаяў адпаведнай праваслаўнай Царквы-двайніка і са снабізмам гэтага патрабуе. Я перакананы: уніяцкія Цэрквы маюць права на ўласнае разьвіцьцё. Для гэтага разьвіцьця трэба выконваць, аднак, дзьве абавязковыя перадумовы: