А адзін раз як імчаўся згары на ровары ды тут каля Стальмаха, дзе згарэла пасля іх хата, слоічак у сумцы перавярнуўся на бок — ведама ж, трасло моцна, — крышка зляцела дый пацякло тое малако па бруку. Па тармазах! Стаю, гляжу спалохана на гэтыя “малочныя рэчкі”. Думаю, уваляць мне сёння… А дзядзька Іван Стальмах ад калодзезя рыхтык ішоў, смяецца: