Галоўным падмуркам прыгоннага права была манаполія феадалаў на зямельную ўласнаць: нават той зямельны надзел, якім сялянская сям'я карысталася спрадвеку, належаў не ёй, а пану. За карыстанне гэтым надзелам трэбы было выконваць пэўныя працоўныя павіннасці павіннасці ("цягло") у панскай гаспадарцы, альбо выплочваць грашовую рэнту - даніну (вядомую таксама пад назвамі "куніца", "чынш" і інш.). Адпаведна такія сяляне называліся "цяглымі" альбо "даннікамі " ("кунічнікамі").