Зразумела, тры чалавекі ніколі не змогуць самастойна стварыць Каталог падобнага маштабу. Тут, бясспрэчна, патрэбна калегіяльнасць, праца з музейшчыкамі ў рэгіёнах. Аднак напрошваецца пытанне: ці ва ўсіх установах ёсць спецыялісты, падрыхтаваныя для рэалізацыі праекта на лакальным узроўні? Па ідэі, адзначае Вольга Мірончык, адказны за апісанне прадметаў і ўвядзенне ў базу даных галоўны захавальнік - абавязковая штатная адзінка нават у самых малых музеях. Іншая справа: нядаўна высветлілася, што 86 дзяржаўных музеяў краіны не маюць магчымасці карыстацца Інтэрнетам. Пра якую перадачу інфармацыі на сервер тады можа ісці гаворка? У той жа час, выхад заўсёды магчыма знайсці. Галоўнае ў гэтай унікальнай справе - падтрымка. Менавіта з такой прычыны, паведаміла Вольга Уладзіміраўна, на ўзроўні Міністэрства культуры створана Рада галоўных захавальнікаў фондаў абласных і рэспубліканскіх музеяў, куды ўвайшлі 30 чалавек. Яны, у сваю чаргу, прадстаўляюць інфармацыю пра стварэнне Дзяржаўнага каталога супрацоўнікам у рэгіёнах. Тым не менш, можна казаць ужо і пра некаторыя дасягненні. Возьмем, да прыкладу, Вілейскі краязнаўчы музей. У ім, па словах дырэктара ўстановы Сяргея Ганчара, за два гады з 22 тысяч музейных прадметаў з дапамогай праграмы "Музей-4" ужо апісана 13 тысяч. А з мэтай больш якаснага захавання штодня ўведзеная інфармацыя капіруецца на кампактдыскі. Лідэрамі ж у гэтым плане з'яўляюцца Нацыянальны мастацкі музей і Дзяржаўны музей гісторыі тэатральнай і музычнай культуры Рэспублікі Беларусь, якія практычна завяршылі працу над стварэннем сваіх баз даных.