Адна толькі ўцеха падтрымлівала яе. Уночы, калі заціхалі вакол птушкі і пераставалі гусці і звінець мошкі і толькі адны зоркі свяціліся ў небе ды часам месяц сумным вокам азіраў зямлю, гарэў дзесьці агонь, бледны, неразгаданы і прыемны. I блішчаў той агонь з невядомых глыбінь зямлі.