Цяпер узгадваю тых, каго ўжо няма… У першую чаргу — Соф’ю Гурыч (гэта знакаміты рэжысёр): яна столькі мне дала ў творчым плане. Мы разумелі адна адну не тое што з паўслова — з позірку. Пагляджу: не, нешта не так, трэба спрабаваць інакш… Яна давярала мне самыя складаныя і цікавыя ролі. У Залатым фондзе радыё захоўваюцца сотні прац. Я слухаю іх цяпер, яны гучаць часта — і асаблівай крытыкі не магу на сябе навесці. Таму што мы па-сапраўднаму траціліся ля мікрафона. Разумееце? Калі трэба было плакаць — то плакалі (гэта ж слухач адразу адчувае). Калі трэба было спяваць — спявалі. Цяпер слухаеш — думаеш: “Божа, няўжо гэта я так спявала?”