“Як крута! — зацягваецца цыгарэтай Сабураў. — У парку можна паставіць намёты для фэсту, тут, на тэрасе, напрошваецца летняя кавярня, адначасна гэта гатовая сцэна для выступаў. Пра вежу палаца можна прыдумаць нейкую легенду… Бачыш, мы ідзём, а тут наледзь, слізка. Пяском не пасыпаў ніхто…”