— Не, нічога чакаць не трэба. Не хачу, каб беларускі авангард адкрывалі праз сто гадоў — як цяпер нашых прадстаўнікоў “парыжскай школы”. Не хачу, каб з авангардам паўтарылася сітуацыя, як з Яўсеем Маісеенкам, калі на ўсю краіну ёсць толькі некалькі яго работ, дый тое не самых значных. І ганаруся тым, што ў мяне маюцца творы Акулава нават з яго студэнцкіх часоў — не кажучы ўжо пра ўсе пазнейшыя перыяды.