У самой Гародні ў міжваенны перыяд яўных прыхільнікаў беларусізацыі касцельнага жыцця сярод святароў амаль не было. Да іх можна аднесці толькі кс. Францішка Грынкевіча (1884–1933) і Вацлава Лукшу, якія, дарэчы, не займалі ў касцёле адміністратыўных пасадаў.