Выспаўшыся, мы рушылі ў канечны пункт паходу – вёску Шхуры. У гэты дзень тым, хто ішоў часцей у хвасце, так хацелася хутчэй дайсці, што яны былі ў авангардзе. Дайшлі хутка. Лёша патэлефанаваў гасціннаму Зазе, які чакаў нашага званка, каб даехаць да нас і забраць у Мухуры. І вось мы зноў у цёплай атмасферы. Пакуль хлопцы рабілі святочны шашлык, дзяўчаты акунуліся ў свет побыту грузінскай жанчыны. Самая старая жанчына 86 год з імем, падобным на нейкую трапічную кветку, на тэрасе лушчыла ад лісцяў фундук, выбіраючы гнілыя і папсаваныя гарэхі. Мы далучыліся ў дапамогу, і пацякла гутарка жаночых сакрэцікаў: як грузінскія жанчыны выбіраюць мужчын, калі і як выходзяць замуж, якой павінна быць грузінская жонка, як выхоўваюць дзяцей і інш. Трэба сказаць, што з усяго пра што гаварылі, усё роўна больш за ўсё ўразіла жыццёвая энергетыка старой жанчыны, якая з гумарам пра ўсё расказвала, даючы трапныя характарыстыкі людзям і рэчам…