Другая дзея істотна адрозніваецца ад першай, як ужо адзначалася, прынцыпам пастаноўкі і выразным развіццём музычнай драматургіі. Адразу адчуваецца пераход ад лірычных інтанацый да драматычна-трагедыйных. На першы план выходзіць вострая тэма – паэт і улада. Перад гледачом паўстае вобраз Масквы, пранікнутай духам таталітарызму: дэманстрацыі працоўных і маршы ваенных, прапагандысцкія лозунгі, партрэты Сталіна і чырвань сцягоў, якія нібы шугаюць языкамі полымя… І паўсюль снуюць тайныя агенты, што вобразна адлюстравана ў адмысловым балетным нумары, дзе паказваецца, як спраўна нясуць службу бязлікія паслугачы рэжыму, якія ў сваёй аднолькавай шэрай апратцы нагадваюць вывадак пацукоў, здольных пранікнуць у любую шчыліну. Наогул, уся другая дзея пранікнута яркім сімвалізмам і метафарычнасцю, што асабліва праяўляецца ў яе харэаграфічным і сцэнаграфічным вырашэнні. Ад першай яна адрозніваецца таксама і добрым тэмпарытмам.