На другім этапе камунікацыйнага развіцця Мінска асноўным відам транспарту пасля рачнога становіцца транспарт сухапутны – конны: гужавы, уючны, верхавы. Цікава, напрыклад, што пры археалагічных раскопках Мінскага замчышча ў пласце XII ст. былі знойдзеныя дзве дубовыя восі і частка кола са ступіцай ад воза [5, с. 283]. Гэтыя сродкі транспарту, а таксама ўмовы іх ужывання патрабавалі пэўных элементаў добраўпарадкавання гарадскіх вуліц: вызначэння іх шырыні і канструкцыі, пакрыцця. З археалагічных даследванняў вядома, што шырыня вуліц хісталася ў асноўным ад 2,5 да 5 м [6, с. 58]. Асноўным тыпам машчэння мінскіх вуліц быў драўляны накат – бярвенні ўкладваліся шчыльна паверху лагаў і прагонаў. Гэта было неабходна пры ўмовах высокай вільготнасці глебы. Цікава, што канструкцыйна машчэнне вуліц было незалежным, але ў асобных выпадках звязвалася з ніжнімі вянцамі дамоў.