Гляджу на макеты з нікчэмна маленькімі чалавечкамі, якія замерлі ў руху. Там, у скрынках памерам метр на метр — сваё жыццё. Я — госця з іншага свету — адчуваю сябе ў гэты момант амаль усемагутнай. Бо мне наглядна бачны маштаб іх праблем: ён да смешнага малы, хоць і нагадвае аб тым, з якой лёгкасцю і мы самі ў сваім жыцці ўмеем ствараць падобныя сітуацыі. Можа быць, гэтак жа і Усявышні паціху пасмейваецца, гледзячы на нашы маленькія трагедыі, у якіх мы часам бачым катастрофу?