Свет зачыніўся і Васілю. Ля знаёмага плота, дзе колісь стаялі, здалося, было так пуста і так сумна, што крыўда і гора ўмомант затапілі ўсе развагі. Ён аж разгубіўся ад наплыву гэтых бязлітасных, пякучых, бясконцых і бязмерных крыўды і гopа. Ніколі яшчэ не чуў ён сябе такім няшчасным.