— Я свайго бацьку, можна сказаць, і не ведала, — расказвае Алена Рыгораўна. — Мае ўспаміны пра яго вельмі смутныя. Але ж памятаю, што, калі разбілі яго вайсковую часць, ён прыйшоў чамусьці не да нас у хату, а да сястры. Мы з мамаю зайшлі да цёткі Лукер’і, а бацька сядзеў на печы і еў хлеб з малаком. Потым ужо пайшлі да нас. Бацькі пра нешта размаўлялі, але мне, малой, гэта было нецікава. А вось цікава было разгледзець мужчыну, які стаў за некалькі тыдняў “чужым”. Тата сядзеў за сталом на лаўцы, а я хадзіла вакол яго: падысці баялася. Ён кажа: “Дачушка, хадзі ж да мяне”, а я ўцякаю да мамы. Але ўсё ж такі бацька ўзяў мяне на рукі. І вось гэты момант, а яшчэ яго цёмныя, крыху кучаравыя валасы запомніліся мне на ўсё жыццё і сталі адзіным успамінам пра тату. З вайны ён не вярнуўся — прапаў без вестак.