Яшчэ адзін шлях — ад правобраза да гераіні — зафіксаваны на карціне “Бабуля і ўнучка”. Пазіравала мастаку Люда Сінякова, таксама суседская дзяўчынка, — сям’я жыла ў адным доме з Сеўрукамі, як кажуць, за сценкай. Што характэрна, і тут рысы твару, знешнасці пададзены адвольна. Для сюжэтных твораў мастак не шукаў натуру твар у твар — замалёўваў-падхопліваў найперш жывы рух, дакладны жэст; яму патрэбна была дасканала вывераная пастава, таму маляваў абагульнена. Дробная дэталізацыя, даводзіў Міхал Сеўрук, скрадвае кампазіцыю, урэшце рэшт губляецца прыгожая лінія, “атрымліваецца зусім не тое, што ты задумаў”.