Юрась Навіцкі: У той час, як загінуў Арнольд, калі яго хавалі, я сам быў арыштаваны з канфіскацыяй прафзьвязовай касы, якую васпаўняў ўласнымі сродкамі. Тады ў нас не было грантаў і штатных заробкаў, нам падчас рэпрэсыяў ніколі і ні ў чым не дапамагалі ніякія праваабарончыя арганізацыі, за выключэньнем прафзьвязовых юрыстаў, якіх мы самі і ўтрымлівалі. Нашыя лідэры й актывісты, рызыкуючы многім, ахвяруючы сваім працоўным, сямейным, вольным часам, бізнэсам, заробкамі, займаліся прафзьвязовай справай як валянтэры: ладзілі мясцовыя, рэгіянальныя й рэспубліканскія страйкі і з'езды ІП з усёй краіны, навучаньні, круглыя сталы, сходы і перагаворы з уладамі, зьбіралі прафскладкі, подпісы і апытаньні, сваім коштам выпускалі прафзьвязовыя газэты, судзіліся й працавалі з нарматыўнымі дакумэнтамі, вывучалі досьвед іншых краін і ўдзельнічалі ў агульных акцыях пратэсту, не забываючы пра беларускую справу. Такі быў і Арноль Пячэрскі. Гэна было ягонае пакліканьне.