Цэнзура. Калі я працаваў на радыё, у нас былі цэнзары, якія называліся супрацоўнікамі “групы эфірнага дня”. Мае тэксты з Быкавым, Бураўкіным, Караткевічам прайші цэнзуру, а тэкст з Някляевым – не. Цэнзура – вельмі небяспечная рэч, асабліва, калі няма жорсткіх абмежаванняў, пра каго пісаць можна, а пра каго – не. Бо тады ты становішся палонным самацэнзуры і ўвесь час пачынаеш баяцца пісаць пра нешта ці некага. Тады становіцца зусім цесна і сумна. Па шчырасці, негалосная цэнзура ёсць як у дзяржаўных, так і ў недзяржаўных СМІ. Ну ніколі БелСАТ не здыме нармальны сюжэт, без кпінаў, пра канцэрт Іны Афанасьевай. Так і БТ не прыедзе на імпрэзу Лявона Вольскага, хоць на БТ ёсць людзі, якія слухаюць і любяць Вольскага, а на БелСАТу тыя, хто слухае Афанасьеву. Цэнзура – гэта своеасаблівыя правілы гульні: ты пра гэта можаш пісаць, але не ў нас. Дзе б знайсці тое выданне, дзе можна пра ўсё пісаць, дзе не было б асобаў ці тэм, пра якія можна пісаць, але толькі кепска?.. Оценить материал: 5