Нельга пасеяць, уэрасціць і не чакаць зерня. Нельга, каб дзеці не прывялі ўнукаў… Таму па-вольнае развіццё веснавой расліннай сілы павінна перацярпець нешта, і гэта канец яе дзявоцкасці. Топяць бярозку, паляць кола і пускаюць уніз, да ракі. Праз агонь і ваду праходзяць і злучаюцца. Купальская песня: "Кругом, кругом дажджы ідуць, а ў нашым сяле дажджоў няма…"