Зброя ў часы сярэднявечча была глыбока асабістым скарбам мужчыны, яна адлюстроўвала ягоную сутнасць і наканаванне. Найлепшым майстрам давяралі стварэнне асабістай зброі і шанавалі яе, урачыста перадавалі з пакалення ў пакаленне. Хлопчыкаў знаёмілі са зброяй ужо ў 7 год. Паняцьце сталага веку ў сярэднявеччы суадносілася з паняццем фізычнай магчымасці трымаць зброю. Шляхціч быў воям, пакуль трымаў у руках зброю.