З аднаго боку, прафесар мае рацыю. З іншага ж, магчыма, хтосьці спытае: а ці не можа дакументальнае кіно быць эстэцкім? Гэтую дылему акурат і вырашыў чацвёрты канкурсант — Вышэйшая школа кіно і тэлебачання імя Конрада Вольфа (Германія), якая прадэманстравала работы неверагоднай глыбіні і сэнсу, не пазбаўленыя, між тым, і высокамастацкіх рашэнняў. Стужка Джазэфіны Лінкс “Мы паміраем” — гэта своеасаблівы фільм-развітанне аўтара карціны са сваёй бабуляй, зроблены так кранальна ды пяшчотна, прыгожа і тонка, што тэма смерці паўстае ў іншым ракурсе: як момант нашай агульнай страты ды непазбежнасці…