Мы шмат гулялі па горадзе, хадзілі ў кіно ў вольны ад працы час, пілі піва, прымалі гасцей... Памятаю, што акурат тады паглядзелі з Юрасём фільм Ларса фон Трыера “Разбіваючы хвалі” і з мокрымі вачамі выйшлі з кінатэатру... А неяк пачалі дыскутаваць, што ж дапаможа Беларусі прыйсці да волі, і неяк слова за слова прыйшлі да высновы, што паволі нічога не атрымаецца. “Толькі рэвалюцыя!”, – рашуча заявіў Юрась. Гляджу на яго ­– а вочы хітрыя смяюцца...