Амаль вайсковаю лексікай напаўняліся гнеўныя тырады нашых высокіх кіраўнікоў у час канфлікту з расійскім "Газпрамам", на айчынных тэлеэкранах грукаталі навальнічныя раскаты патрыятычных заяў дэпутатаў і каментатараў, старонкі афіцыйных газет ажно займаліся пякельным агнём праведнай крыўды. Навідавоку зарыпеў і захістаўся раптам казачны папяровы гмах адзінай саюзнай дзяржавы. У прадчуванні новых эканамічных выпрабаванняў і крутых гістарычных паваротаў трывожна сцяліся сэрцы многіх беларусаў. Гэта ж не жарты: Крамлю практычна прад'яўлены ультыматум, распісаны па пунктах, з канкрэтнымі сумамі ў далярах, з клятвамі больш не звяртацца па дапамогу, з абвінавачаннямі ў няшчырасці і няўдзячнасці. Такога яшчэ не было. Насцярожвала, праўда, што Масква, як здалося, даволі іранічна ўспрыняла запальчывыя прамовы мінскіх калег, даючы ім выказацца да канца, прыберагаючы ўдакладненні і аргументы для дзелавых перамоў. І перамовы адбыліся. Каманда ўсхваляваных нашых фінансістаў і эканамістаў самага высокага рангу на чале з прэм'ер-міністрам накіравалася ў белакаменную...