Але пакінем параўнанні: нават калі Цырук цалкам перанесла б спектакль, адметнасць нашага — ужо ў яго маладзёжнасці. І калі партыю Рэнэ Люксембурга студэнты кансерваторыі, здаралася, спявалі і раней, дык ніводная з пастановак, пачынаючы з прэм'еры 1909 года, не ўскладала, як наша, на моладзь ролі старых. Клемянціна Вікторыі Жбанковай-Стрыганковай — не з'едліва-ўпартая бой-баба, а гэткае гарэзлівае, у меру шкадлівае "дзіця", абсалютна натуральнае ў сваіх учынках, якое разумее ўласную ўседазволенасць і патрабуе выканання сваіх капрызаў. Ну, а камандныя ноткі ў дачыненні да мужчын — жартоўная дэманстрацыя ўмення самой будаваць свой лёс. Ці не гэтым займаюцца і астатнія гераіні аперэты?