Мая бабуля не разумела тэлевізар. Колькі разоў схадзіла да цёткі, яны, ці ня першыя на вёсцы, набылі “Нёман”. Пасядзела, паглядзела і вярнулася да сваіх звыклых і зразумелых клопатаў: агарод, карова, вячэра, посуд, хата, двор і гэтак па коле. Яе, вядома ж, запрашалі зноў, але яна не хадзіла. Я спытаў у сваёй няроднай бабулі: “ Чаму?” “А там скрозь адно і тое ж паказваюць, што ўчора, што заўчора...” Такі быў адказ. Тады я пасьмяяўся, а сёньня не магу таго вытлумачыць, як ні спрабую.