І прызнаць трэба, што дарога гэтая вельмі прыгожая, маляўнічая. На ёй мы звяроў размаітых шмат пабачылі, на плаціны бабровыя падзіваваліся, птушкі над галавой нашай кружлялі, і ўвогуле радасці атрымалі шмат. Ды й дарогі, прызнацца трэба, хоць і лясныя, але для праезду веласіпедамі цалкам прыдатныя, апроч аднаго адрэзку, які на Сябрынь вядзе. Што праўда, пабываўшы там, зразумелі мы, што весці туды трасу веласіпедную сэнсу няма аніякага – у сядзібы там фармат зусім іншы, фірмова-карпаратыўны, і быць там нам не гасцямі жаданымі, але прыхаднямі няўцямнымі.