Сумнеў ніколі не пасяліўся ў жыцці брата Ражэ. Менавіта таму ён любіў словы: “Няхай мая цемра не прамаўляе да мяне!” Цемра азначала розныя паставы сумневу. Але гэты сумнеў не пахіснуў тую відавочнасць, з якою ён адчуваў Божую любоў. Магчыма толькі такі сумнеў патрабаваў мовы, у якой не было б месца двухсэнсоўнасці. Відавочнасць, пра каторую я распавядаю, не грунтавалася на ўзроўні розуму, але на больш глыбокім узроўні, на ўзроўні сэрца. І, як усё тое, што не можа быць абаронена добрымі аргументамі альбо добра збудаванымі перакананнямі, гэтая відавочнасць павінна была быць далікатнаю.