Чорныя валасы выдавалі ў ім жыхара Элады. Калі б пастухам хапіла часу вывучыць погляд незнаёмца, яны б прачыталі ў ім горыч, крыўду і гнеў, боль, памяць пра бяссонныя ночы, глухі плач ды праклёны, што рваліся з грудзей. Але пастухоў уразіла і напалохала іншае. Цягліцы, бы ўдавы, уздымаліся пад скурай прыхадня пры кожным руху. На ім была саронга, на плячах — нешта кшталту плашча. Яны амаль не хавалі пачварнай гульні цягліцаў незнаёмага.