Нажаль, у Менск застаецца ўсё меней і меней аўтэнтычных гістарычных месцаў: усё перарабляецца, амаль заўсёды такім чынам, што будынкі, якія раней мелі душу, губляюць яе, яны становяцца звычайнымі бэтоннымі каробкамі, якія й могуць толькі радаваць нас сваёй незвычайнай белізной. Дзякуючы ўладам, мы можам пазбавіцца яшчэ аднаго такога месца: бэрнардынскага кляштара, які плянуецца пераабсталяваць пад пяцізоркавы гатэль. Пазбавіцца месца, якое было нібыта закансэрвіравана вайскоўцамі на 150 год. Тут, менавіта тут, дзе не было амаль ніякіх зьменаў, перабудоваў, захавалася тое, што можа звацца Гісторыяй. Гэта куток, дзе кожны сантымэтар пахне даўніной, месца, дзе спыняецца час. Нажаль, гэта апошні такі комплекс у Менску, і мы мусім яго захаваць, калі не ў рэальнасьці, дзякуючы неахайнасьці й абыякавасьці асобных людзей, дык хаця б у нашай памяці...