Каб пазбавіцца ад такіх недарэчнасцей і зрабіць працу камісіі больш аб’ектыўнай, многія прапанавалі ўвесці абавязковае патрабаванне ацэньваць спектаклі, якія вылучаюцца да ўдзелу ў конкурсе, паводле жывога паказу. Напрыклад, у Расіі, як сведчыць афіцыйны сайт аналагічнага нацыянальнага тэатральнага конкурсу, экспертны савет за сезон паглядзеў 774 прэм’еры, з якіх у асноўны конкурс патрапіла 70 спектакляў. Наша краіна больш кампактная, таму не павінна быць вялікай праблемай даехаць да таго ці іншага тэатра… Выступоўцы згадвалі колішні досвед, калі вядучых крытыкаў на працягу сезона на міністэрскім аўтобусе вывозілі на прэм’еры ва ўсе абласныя цэнтры. “Жывыя” прагляды адбіліся б на прэстыжнасці конкурсу, а яшчэ выправілі сітуацыю з мас-медыя, бо сёння, у асноўным, да чытача даходзяць рэцэнзіі на сталічныя прэм’еры, а пра рэгіянальныя ён даведваецца хіба па выніках мінскіх гастроляў пэўных тэатраў. І тэатральным дзеячам тыя “прагляды” пайшлі б на карысць, бо часта рэгіёны застаюцца па-за жывымі абмеркаваннямі сваёй працы і слушнымі заўвагамі прафесіяналаў. Па словах спадара Іваноўскага, пасля прагляду крытыкі маглі б параіць калектывам, на якую канкрэтна з намінацый можна вылучыць тую ці іншую працу, бо самі тэатры часам губляюцца з выбарам. Па меркаванні кіраўніка Цэнтра беларускай драматургіі Аляксандра Марчанкі, “эстэтычныя перавагі адборшчыкаў павінны быць відавочнымі”. Сённяшняй сістэме адбору не хапае празрыстасці. Верагодна, напружанне можна зняць, калі будучых намінантаў дазволяць прапаноўваць не тэатрам (альбо не толькі ім), а куратарам.