Яшчэ раней вярэдзілі душу чуткі пра калгас. Вечарамі на балоце збіраліся купкамі і гаманілі пра новае, што іх чакае. Некаторыя даводзілі, што страхі людскія — пустое, адступяцца; аднак Сарока як у сук уляпіла: "Не для таго гаворано, штоб кінуць няворано!.. Пачуеце, як дома пераначуеце!" Не пераконваў людзей і прыклад, што ў Алешніках ужо жывуць калгасам: "Не дай Бог жыць каму так!.."