Аўтар кнігі “Зорныя камяні” сумленна ездзіў у экспедыцыі, зрысоўваў дзірачкі на камянях (часам і папіраючы пры гэтым ботамі камяні), аб’ездзіў больш за палову ўсіх вядомых у нас на паўночным захадзе камянёў (не адзін дзясятак), нават некалькі новых знайшоў – і на фоне такой вартай павагі актыўнасці прапанавана ўсяго некалькі выпадкаў, дзе “маглі быць” выбітыя на камянях сузор’і, дый тыя выпадкі, мякка кажучы, небессумнеўныя. Не неверагодныя, вядома, але ўсё ж хутчэй “не”, чым “так”. У адсутнасці хоць якіх падмацаванняў, напрыклад, жывой традыцыі.