Назваць працы Хайнера Гёбельса традыцыйным словам “тэатр” часам язык не паварочваецца. Рэжысёр робіць штосьці неверагоднае: вымае з тэатральнай дзеі гісторыю, наратыў і прапаноўвае ўзамен зусім іншы рэжым узаемадзеяння. “Мяне хвалюе пытанне дэцэнтралізацыі ўспрыняцця”, — распавядае ён пра свой падыход на адмысловым майстар-класе ў Мінску. Хайнера Гёбельса не цікавіць постаць галоўнага персанажа, якая звычайна падтрымліваецца ўсімі сродкамі рэжысуры — яго прываблівае прастора ў самым шырокім сэнсе. Музыка, візуальны ландшафт — вось тыя персанажы, што, на думку рэжысёра, здольныя паўнавартасна трымаць дзею і без знаёмых “падпорак” гісторыі. І ў выніку — справакаваць гледача падключыць уласнае ўяўленне ды стаць актыўным саўдзельнікам працэсу стварэння.