Чакаючы папутнай машыны, дзяўчына пачула, як дзіўны падарожнік шаптаў малітву, просячы Бога, каб хутчэй да яго прыйшла такая будучыня, пра якую ён марыць, каб хутчэй скончылася бадзянне яго і на гэтай зямлі настаў канец таму, што на ёй цяпер ёсць. Быў ён злы і змардаваны, бо, як сказаў, у яго ўкралі самога яго. На шашы яны пачулі страшную вестку ад першых бежанцаў, якія ледзьве вырваліся з Брэста, што пачалася вайна. Дзіўна: незнаёмец перамяніўся, цяпер душа яго поўнілася шчасцем, быццам Бог пачуў яго, і да яго ўжо прыйшла тая будучыня, аб якой ён так прасіў Бога.