Сонца паднялося вельмі высока. Так горача, што нават цені хаваюцца падалей пад дрэва. Абдымаюць прахалодную кару ды водзяць паўсонна носам. Праз дзьверы вакзалу праходзіць кіраўнік станцыі, глядзіць на гадзіньнік, засланяючыся ад сонца, нацягвае ніжэй на вочы цень лакіраванага казырка, а той пераўтвараецца ў люстэрка, хапае прамяні і раскідвае іх ва ўсе бакі. Пры другім пероне выграваецца на сонцы пасажырскі да Цісоўкі. Увесь той цягнік – лакаматыў і адзіны вагочык, а ў вагончыку найболей месца займае пустка. Можна сесьці на першым сядзеньні, або на астатнім, па левым баку, у поўным сьвятле, або па правым, дзе палову сядзеньня ахінае трошкі халаднейшая паўцень. Гарадскія і павятовыя дэпутаты дзяруць з той нагоды валасы на галовах, ня могуць спаць спакойна прафсаюзы і скардзяцца, што станцыя наша ўжо даўно памерла, толькі забылі нам пра тое паведаміць. Але я маю ўласнае хваляваньне, і заліваюся румянцам, калі ў нядзелю стары пан начальнік станцыі пытае пры абедзе: “Як справы, малады чалавек? Не пагражае нам банкруцтва?” Тады выцягваю з галавы прыдуманыя статыстыкі, як цыркавы фокуснік дастае з капелюша белага труса, і кажу тыя лічбы пану начальніку, які ўжо на пенсіі, але і далей любіць чыгунку першым каханьнем, бо сапраўднае каханьне не канчаецца ніколі, хіба толькі разьдзеліць іх сьмерць, таму ён даў слова, што памрэ ў той дзень, калі памрэ нашая станцыя, але ён, як усе добрыя людзі, павінны жыць вечна, таму я і выцягваю з галавы фантастычныя лічбы, вяду яго ў наступны дзень, толькі трохі адыходзячы ад праўды. Люблю тады той малы вагончык, і пешчу яго чульлівым позіркам, той вагончык, што як малая мурашка, але тая мурашка нясе ў сабе столькі ж жыцьця, што і вялікі слон, яна поўніцца жыцьцём, ад маленькай ножкі па маленькую макушку, і гэтае жыцьцё для яе значна важнейшае ад жыцьця слана.