Даведаўшыся пра маю апантанасць Моцартам, спадар Томас падбаўляе ўрачыстасці: перакладае для мяне ліст Леапольда Моцарта, бацькі генія, Вольфгангу Амадэю. Пра тое, як яны ладна павесяліліся ў Айзенбергерхофе, як напіліся і гралі “Начную серэнаду”, як скакалі так, што расхрэнькалі жырандоль з венецыянскага шкла. І за яе цяпер давядзецца плаціць.