Хведар тады стаяў і думаў: завошта? Нават і птушкі! Ці гэта такі спрадвечны закон прыроды — каб усе на аднаго? і дзе знайсці паратунак? Хведараў старэйшы брат Міцька, як усчалася калектывізацыя, падаўся на шахты ў Данбас. Мусіць, нельга тут стала жыць брату высланага кулака, і Міцька рашыўся на высылку па сваёй волі. Так ні разу не напісаў адтуль Хведару пад Котлас, зрэшты, як не пісаў яму і Хведар таксама. Ды ён не ведаў і адраса. Распадаліся сем'і, нішчылася людская роднасць, спрадвечная вясковая крэўнасць. Сталі браты як чужыя. Што брат, калі во і сын таксама. Пра сына Хведар не пераставаў думаць ніколі, гэта была яго незагойная болька, пякучы клопат. Добра, канешне, што сыну ўдалося адкараскацца ад бацькавай ганьбы і нават пралезці ў начальства. Але, мусіць, дужа рызыкоўна ўсё тое, можа і згарэць датла. Але што мог ён, даўні лішэнец, беглы спецперасяленец, чым мог памагчы сыну? Хіба адрачыся ад яго, ніколі не напомніўшы аб сабе ні пісьмом, ні просьбай, — быццам ён знік, памёр. Хай будзе шчаслівы сынок, хай ніколі не скрыўдуе на бацьку. Можа, пашэнціць хоць апошняму з роду Роўбаў, іншых удача абмінула і, мабыць, ніколі не вернецца.