Склалася гэтак, што ў савецкі час і аматары, і прафесіяналы ў большасці сваёй імкнуліся пераўтварыць рэчаіснасць. Творчасць фатографа — яна з многіх складнікаў, у тым ліку і з выбару аб’екта здымкі. Аматары, скажам, часта імкнуліся здымаць прыгажосці. Або пры друку пераўтвараць свае здымкі, напрыклад, графікай, салярызацыя ці іншымі спосабамі да непазнавальнасці. І час знікаў з іх. Рабілі яны свае адбіткі падобнымі на маляўнічыя палотны. А фатаграфія, па-мойму, каштоўная сваімі дэталямі і адчуваннем часу, тым, што не можа перадаць пэндзаль мастака.