У адной вёсцы пад Брэстам жылi два хлопца-аднагодкi Пашка i Сярожка. Сябравалi амаль з нарадження амаль адзiнадцаць год. Абодва з нецярпеннем чакалi кожны год лета, калi пачыналiся вакацыi i можна было бавiць безлiч часу на гульнi. Так год за годам набiрала абароты iх простае i здаецца цiкавае жыццё. Нiхто дагэтуль дакладна не ведае, па якiх мерках i шаблонах час мяняе маленства на юнацтва, а юнацтва на дарослае жыццё, у кожнага па-рознаму. У Пашкi i Сярожкi адбылося мiнавiта так…