Б.М.: — Гэты рух пачаўся гэтак жа даўно, як і сам тэатр. Нават славутыя класічныя рэжысёры любяць раз-пораз змяніць традыцыйную глядзельную залу на экзатычнае месца, каб атачэнне (пастаноўшчыкі наўмысна пакідаюць навідавоку жорны, трубы, элементы індустрыяльнага інтэр’еру) стварыла дадатковую ноту для ўспрымання спектакля. У такіх спецыфічных умовах я не іграла, але з задавальненнем згадваю эксперымент, калі мой Горкаўскі тэатр даваў спектакль “Пане Каханку” непасрэдна ва ўнутраным двары палаца Радзівілаў у Нясвіжы. Нарадзілася неверагоднае пачуццё праўды! Нават мы, самі акцёры, стаялі як першакласнікі і плакалі, калі ля муроў, авеяных подыхам гісторыі, у святле пражэктара ўсплыў дэльтаплан. У такі хвіліны разумееш: у кожным пакаленні абавязкова з’явіцца чарговы фантазёр, які прыдумае тое, чаго яшчэ ў прыродзе няма, і дзякуючы яму навука і мастацтва зробяць значны крок наперад.