— Безумоўна, з прызначэннем мяне на пасаду кіраўніка многае змянілася. Яшчэ доўгі час мне хацелася закрыцца ў вучэбным кабінеце і не выходзіць адтуль, бо было страшна. Разам з вучнямі было прывычна, спакойна, я атрымлівала задавальненне ад узаемадзеяння з дзецьмі, адчувала іх падтрымку, а калі сыходзіла з класа, адразу навальваўся груз іншых праблем. Я разумела, што адказваю за вельмі сур’ёзныя рэчы. Работа з людзьмі — гэта заўсёды няпроста, а маладому дырэктару (мне было ўсяго 32 гады) няпроста ў разы.