Ня трэба думаць, што запрашэньне да адкрытасьці знаходзіць сабе месца толькі пры выказваньні неакрэсьленых матываў і абуджэньні пачуцьцяў. Калі мы разгледзім паэтыку тэатру Бэртольта Брэхта, то мы ўбачым, што Брэхт лічыў драматычную дзею праблемным выкладаньнем пэўных сытуацыяў напружаньня; і прапанаваўшы гэтыя сытуацыі — карыстаючыся тэхнікай “эпічнага” тэатру, які нічога не падказвае гледачу, але прапануе яму для прагляду пэўныя факты, пададзеныя адарваным, адстароненым чынам — Брэхт у сваіх драмах, у сваіх найбольш характэрных творах не прапануе ніякіх вырашэньняў: высновы з убачанага мусіць зрабіць сам глядач. Драмы Брэхта — гэта таксама творы, якія сканчаюцца сытуацыямі двухсэнсоўнасьці (тыповая і найбольш значная зь іх — “Галілей”): толькі што ў выпадку Брэхта ня йдзецца пра нездаровую шматсэнсоўнасьць туманнае бясконцасьці або тайнае трывогі, але пра канкрэтную двухсэнсоўнасьць сацыяльнай экзыстэнцыі як сутыкненьня нявырашаных праблемаў, якім трэба знайсьці вырашэньне. Твор тут “адкрыты” ў сэнсе, у якім “адкрытая” дыскусія: ёсьць чаканае і жаданае вырашэньне, але яно можа выйсьці на паверхню толькі пры сьвядомай дапамозе публікі. Адкрытасьць стаецца інструмэнтам рэвалюцыйнай пэдагогікі.