Карацей, знайшлі мне Каран на рускай мове, паказалі, якія раздзелы найперш прачытаць для ўводзінаў, як і колькі разоў на дзень маліцца… А праз нейкі час у наш запалярны бежанецкі лагер іхныя святары з Осла наведаліся. Пабачыў я іх і неяк здрэйфіў: усе чорнабародыя і смуглатварыя, у белых сваіх хламідах, вочы блішчаць і якбы з нейкай патойбаковай глыбіні глядзяць, — ці то ўжо з раю, ці то яшчэ з пекла. І так ад гэтых позіркаў непрыемна… Ну але выгляду не паказаў, цярплю. Запрасілі на сходку ў падвальным пакоі, адведзеным для малітвы. Эмісары з Осла з нашымі мусульманскімі вернікамі, вядома, па-іхняму гавораць, па-арабску. Сёе-тое куратар мне перакладае, называе прозвішча аднаго з іх: мула Крэкар.