Можа, гэта з гадамі так, не ведаю. Але апошнім часам, часта перад сном, калі ў пакоі цёмна і ціха, і сон не ідзе, памяць пачынае падкідваць нейкія выпадкі ці гісторыі з жыцця, якія не вельмі і хочацца ўспамінаць. Можа, гэта ўжо сумленне патрабуе нейкага пакаяння? Напэўна, у кожнага чалавека ёсць нешта такое, за што не-не, ды і пачынае мучыць сорам. Гэты выпадак адбыўся шмат гадоў таму, але вось не забыўся, напамінае пра сябе. І шчыміць недзе ў грудзях. Канец кастрычніка, бабіна лета і цэлы тыдзень свабоды – восеньскія канікулы. Гэтым часам мы, зарачанскія хлапчукі, ішлі ў лес за клюшкамі. Ужо не за гарамі першыя маразы, лёд і наша любімая на той час гульня – хакей. І каб хапіла гэтых самых клюшак на ўвесь сезон, каб не прасіць потым у каго на гульню, трэба было самому паклапаціцца і загатаваць сама меней штук пяць. А лепей і больш. Бывала, тая самаробная клюшка і адной гульні не вытрымлівала – разляталася на кавалкі. Далей...