Людміла Іванаўна ўспамінае сваіх баявых сяброў, якіх ужо нікога не засталося нават з тых, хто выжыў у ваенным пекле. Але і там былі светлыя моманты, прыклады душэўнага багацця людзей, якія амаль кожны дзень жылі як апошні.