На пачатку лекцыі Мілена Драгічавіч-Шэшыч адзначыла, што еўрапейскія культурныя сеткі (фармальныя і нефармальныя) пачалі з’яўляцца толькі ў 1980-я гады як незалежныя платформы для ўзаемадзеяння. Работнікі культуры, якія былі перакананы ў значнасці сваёй дзейнасці ў грамадстве, сталі аб’ядноўвацца ў сеткі для абароны ўласных інтарэсаў. Калі згадаць гісторыю, то прыкладам могуць быць імпрэсіяністы. Яны выкарыстоўвалі найбольш актуальную на свой час форму грамадскага аб’яднання, якая дазваляла ім прасоўваць свае ідэі. Але галоўнае ў гэтым працэсе не столькі абмен ідэямі, колькі стварэнне новых культурных форм.