Сыс завёў мяне ў хату. Жорсткі мінімалізм у інтэр’еры, але ўсё на дзіва ахайна, на месцах. Зьмешвалася ва ўспрыманьні: кватэра відавочна належала маргіналу, ды парадак падтрымліваўся ў ёй, як у добрай гаспадыні. “Юрась, Кустава ўсё ж прыйшла! Я ж табе казаў, а ты ня верыў! Ты прайграў!” — так ён прадставіў мяне Юрасю Волкаву, свайму прыяцелю, які нібыта прыехаў з Канады на пошукі новай прыгожай жонкі, што мне і было тэрмінова прапанавана… У яго была такая легенда, што нават мне верылася з цяжкасьцю. Дый не за тым я прыехала, не за шлюбаваньнем.