Кніжачку ў адзін з вераснёўскіх дзён прынесла ў рэдакцыйную ўстанову Ларыса Сямёнаўна, мама Валерыя Анатольевіча. Пры сустрэчы жанчына паведаміла, што неўзабаве паедзе ў госці да “амэрыканскіх” дзяцей і ўнукаў, што там, за акіянам, у яе нарадзіліся праўнукі, якіх яна яшчэ не бачыла. Нягледзячы на тое, што мая суразмоўца расказвала пра сямейныя радасці, у вачах яе палыхаў смутак. Было зразумела, што мацярынскае сэрца тужыць па дзецях і, неспакойнае, любячае, настойліва кліча яе, жанчыну паважанага веку, у далёкую вандроўку.