А Сашка сеў і вочкі на яго маленькай стрыжанай галаве не бегалі, як звычайна, а былі сумныя-сумныя. Уладзю стала шкада яго. Ён нейк зусім забыўся пра Сашку, выкінуў са свайго жыцця, выкрасліў… А прад ім сядзеў – ён гэта бачыў цяпер – не алігафрэн, а проста няшчасны, пакінуты ўсімі, нават роднай маці, чалавек, у якога не было іншага выйсця ў жыцці, як заставацца тут… “У яго няма, а ў мяне ёсць, – ці не ўпершыню падумаў ён так пра сваю будучыню, – у мяне ёсць… і не трэба здавацца… Усё нашае жыццё – змаганне… і не толькі з “ворагамі”, з наваколлем, а найперш з самімі сабой, са сваімі надуманымі сумненнямі і прыдуманымі безвыходнымі сітуацыямі ды праблемамі…”