— Пачыналі мы з пальчаткавых лялек, у нас была перасоўная шырма — і так мы гралі два — тры спектаклі. Памятаю п’есу “Следапыты”, якую Мерзлякоў сам напісаў. Тады яна падавалася такой цікавай і незвычайнай — як, напэўна, і ўсё напачатку. Цяпер жа зразумела, што гэта была даволі прымітыўная гісторыя: дзеці гулялі ў разведчыкаў, — кажа Лідзія Сяргееўна. — У хуткім часе наш пакой спатрэбіўся мастацкім майстэрням опернага тэатра, таму нас перасялілі фактычна ў былую курылку, яшчэ меншую за ранейшае памяшканне. У ёй не было нават стала ці крэслаў, але мы праводзілі там увесь час — днём рэпетавалі, увечары нешта шылі, або заставаліся на оперу ці балет. І вось там мы пратрымаліся, пакуль не атрымалі памяшканне на праспекце.