Увогуле, галасы ўсіх удзельнікаў загучалі па-новаму — з большай свабодай, раскаванасцю, асэнсаваннем праспяванага, чаму спрыялі і натуральныя воклічы, што надалі рэчытатыўна-арыёзнаму стылю асаблівую “праўдзівасць”. Пры ўсёй рухавасці артыстаў, рэжысёр ашчадна паставіўся да вакалу. У час найбольш складаных фрагментаў “прыўзнімаў” салістаў, змяшчаючы іх на якое-небудзь збудаванне, “апраўдваў” іх пэўную статычнасць. Дый сцэнаграфія не перашкаджала маладым галасам: мінімум грувасткасці, матэрыялаў, якія “паглынаюць” гук. У пэўных момантах кулісы ўвогуле ператвараюцца ў зачыненыя дзверы ангара, скіроўваючы гукавыя плыні ў залу. Ды што там салісты — Цітэль умудрыўся з рабочых сцэны зрабіць выбітных акцёраў! Усё проста — даручыў ім “іграць” саміх сябе.