Паўстае пытанне: калі ў XIV ст. на самой справе адбыўся “заняпад жанру” і разрыў усходнеславянскай прапаведніцкай традыцыі, дык чаму новая прапаведніцкая традыцыя XVI-XVII стт. усталявалася ў старых формах, і гэта — у эпоху барока, г.зн. у эпоху, калі ламаліся ўсе звычныя формы. Выключэнне з правіла? Тады чым выклікана такое выключэнне?