Справа ў тым, што каб заставацца з Панам, трэба знайсці мужнасць выйсці з сябе саміх, з нашага камфорту, з нашай вузкай і ахоўванай прасторы, каб сустрэць у адкрытым моры патрэбы іншых і даць шырокае дыханне нашаму хрысціянскаму сведчанню ў свеце. Гэтая адвага выйсці з самога сябе і сустрэць у патрэбе іншых, народжана верай ва Уваскрослага Пана і ўпэўненасцю, што Яго Дух суправаджае нашу гісторыю. Адзін з саміх спелых плёнаў, якія нараджаюцца ад зносін з Хрыстом, з’яўляецца, на самай справе, прыхільнасць дабрачыннасці ў адносінах да іншых, любячы братоў з самаадрачэннем ад сябе самога, аж да канца так як сам Езус палюбіў нас. Дынамізм любові веруючага не з'яўляецца вынікам стратэгій, не вынiкае са знешняга клопату, з сацыяльных ці ідэалагічных пытанняў, але нараджаецца ад сустрэчы з Езусам і ад нашага “застацца” ў Езусе. Ён для нас з’яўляецца вінаграднай лазой, ад якой мы бярэм сок, гэта значыць, “жыццё”, каб прынесці іншы лад жыцця і страціць сябе, даючы першараднае значэнне - апошнім.