Прыехалі. Кафэ “Максім”. На ганку натоўп моладзі. Думаюць, што дыхаюць свежым паветрам, а насамрэч — цыгарэтным дымам. Накіроўваюся ўнутр кафэ. Праходзячы праз іх, вітаюся выключна па-беларуску, але з-за гулу амаль нічога ня чутна…І вось сярод гэтага гоману да маіх вушэй далятаечаканае шчырае і гучнае “Вітаю!” у адказ. Ведаеце, у вобласці грудзей адразустала так цёпла-цёпла!Менавіта гэтае самотнае вітаннечка надало мне моцы рухацца далей. Але як бы сумна гэта не гучала,гэтабыў першы і апошні раз, калі я пачула нешта падобнае.