На думку гераіні нашага аповеду, зносіны з маленькімі пацыентамі – лепшая “праверка на трываласць” для любога медыка. Гэта хоць і больш складана, але надзвычай цікава. Яна памятае амаль усіх хлопчыкаў і дзяўчынак, якіх даводзілася лячыць, ведае іх характары і нават любімых казачных герояў. Напэўна таму Таццяну Міхайлаўну так любяць дзеці і паважаюць бацькі.