— Сапраўды, Рыжскі мірны дагавор, у выніку якога яго родную Міншчыну падзялілі папалам, Вайніловіч успрыняў з абурэннем. Ён таксама належаў ды тых людзей, якія свайго імені не страцілі, нават калі было забаронена лічыць сябе беларусам. Тут ён стаіць поруч з Францішкам Багушэвічам, Магдаленай Радзівіл. Вайніловіч варты кананізацыі яшчэ і таму, што, з'яўляючыся прадстаўніком шляхты сярэдняй заможнасці, ён ніколі не вылучаў сябе як вышэйшую, абраную асобу. Імкнуўся быць як усе. Вайніловіч не быў рэвалюцыянерам, ён лічыў, што трэба развіваць край эвалюцыйна. Канешне, ён быў добрым гаспадаром. Праз 25 гадоў існавання сельскагаспадарчага таварыства гэта даказала выстаўка вынікаў яго працы, што прайшла ў Мінску. Усе адчувалі сябе раўнапраўнымі, ён гуртаваў прадстаўнікоў усіх нацый. Таму Вайніловіча смела можна назваць народным гаспадаром. На пасады аканомаў у сваіх маёнтках ён прызначаў простых сялян, якія былі вельмі кемлівымі. Адначасова ён быў і пакутнікам. Страціў дзяцей, жонку і не захацеў ажаніцца зноў.