Яна, радзіма, недзе там за сьпінай, адсутная, далёкая, нябачная, яна дзесь на поўначы, як нібы вечная мерзлата, голая халодная тундра, не прыстасаваная, больш за тое, не прызначаная для нармальнага жыцьця, пазбаўленая сонца і надзейнага цяпла. Хай яна там і застаецца, у сваім адвечным летаргічным сьне, у ганебным стане прынукі, пакоры, маральнага напаўпрыгону, у непавазе да сябе, у несвабодзе.