Гледачы ўцягнутыя ў дзеянне, яны не могуць перадыхнуць, іх, як у выдатным дэтэктыве, трымаюць без разгадкі аж да апошняй сцэны. Калі ж стамляешся ад шквалу адмоўных эмоцыяў, вочы міжволі адводзіш ад артыстаў, і яны выхопліваюць акно ў столі — акно ў неба, у космас, у найвышэйшую праўду, у справядлівасць, у Боскае. І балюча ўзнікае думка: колькі ж таго жыцця адпушчана чалавеку, каб маральна забіваць сябе і іншых? Адкуль і навошта столькі злосці ў чалавека? Гэтаксама, як выціснуты апельсін выкідваецца ў сметніцу, гэтак і з цябе, калі ты прымеш лютыя правілы гульні, падпарадкуешся ім, а пасля і сам іх будзеш навязваць іншым, выціснуць усе сокі, вып’юць усю кроў і выкінуць на памыйку. Сёння — цябе, заўтра — ты. Ланцуг, які не разарвеш…