З аднаго боку, у медыя можна знайсці шмат глыбокаразважных выказванняў кіраўнікоў асноўных тэатральных інстытуцый краіны пра “місію” і пра тыя “адказныя” задачы, якія яны ставяць перад сабой. Дарэчы, акурат адным з аргументаў супраць новай драматургіі і, з іх пункту гледжання, эксперыментальных рэжысёрскіх інтэрпрэтацый у рэпертуарах з’яўляецца якраз быццам бы “клопат” пра публіку, маўляў, не прыйдзе глядач на гэтыя “прасунутыя” эксперыменты (напрыклад, і да гэтай пары спектаклі паводле ўжо класіка сучаснай драматургіі Паўла Пражко стала так і не з’явіліся на дзяржаўных сцэнах). З іншага боку, і ў гэтым заключаны своеасаблівы парадокс, іхнія спектаклі, якія нібы павінны мець глядацкі попыт, таму што — “даступныя” і “традыцыйныя” (у іхняй інтэрпрэтацыі “традыцыі”), праходзяць пры паўпустых залах. Часам можна нават назіраць сітуацыю, калі, набыўшы квіток за 200 тысяч, глядач у антракце сыходзіць, не ў змозе вытрымаць такой “традыцыйнай даступнасці”. (Пакуль сітуацыю выратоўваюць распаўсюды білетаў праз прафсаюзы і іншыя “саюзы”, але ці справіцца тэатр, апынуўшыся з публікай сам-насам, выклікае сумнеў.) У саміх тэатрах сітуацыю з запаўняльнасцю залаў звязваюць у першую чаргу з пагоршаным эканамічным становішчам насельніцтва.