Аднак тое, што ўбачыў ён перад Брэстам, каля новага бальнічнага гарадка, вымусіла Пятра Клімука злёгку збянтэжыцца. Людзей было як кінуць вокам. Не памятаю, як выйшаў з машыны, як трапіў у абдымкі маці і бацькі, сясцёр, як прымаў з рук старога камуніста Брэстчыны Мірона Амяллянавіча Крыштафовіча яшчэ цеплаваты бохан хлеба. Суняў крыху хваляванне, павёў вачыма па неаглядным людскім моры толькі тады, калі аціхлі воплескі і сакратар абкама партыі Уладзімір Лукіч Верхавец сказаў першыя словы прывітання...