На ўзроўні лексічным прыязнь ці непрыязнь да слова (роднага і чужога) можна тлумачыць зыходзячы з семантыкі; ўзровень фразеалагічны прапаноўвае гатовыя для карыстання “прадукты” альбо ў выпадку патрэбы – пошук эквівалентаў у чужой мове. Менавіта адсутнасць такіх магчымасцяў у фанетыцы ставіць пытанні, на якія пакуль немагчыма даць тэарэтычна абгрунтаваны аб’ектыўны адказ – паводле якіх крытэрыяў ідэнтыфікуецца носьбітамі сваё і чужое ў маўленні?