Гэта ўжо трэці летнік будзе. Першы мы праводзілі саматужна, усяго на 10 дзён. Прымаем звычайна 8 дзетак з сямей. Я думаў, што нейкія грамадскія арганізацыі дзетак з ментальнай інваліднасцю, якія ў сем’ях гадуюцца, акармляюць. Мяне вельмі ўразіла мінулы год размова з адной матуляй: іх з ёлкі навагодняй да Ракава давезлі, а да Івянца дабірайцеся як хочаце. Каб яны не былі пакінутымі, возьмем іх да сябе. І гэты Кірыл, у якога ДЦП, на летніку раскрыўся. Кажа, дома быў – баяўся выязджаць на вуліцу. На жаль, забытыя часам гэтыя дзеці. А пасля 18-ці дык наогул. І Кірыл задае мне пытанне: а. Віктар, што будзе потым, калі маці адыдзе? Мы павінны папрацаваць, каб было ў яго потым.