– Гм… гм… А тады чаму Славацкі абуджае ў нас захапленьне і любоў? Чаму мы плачам разам з паэтам, чытаючы яго цудоўную паэму-арфу “У Швайцарыі”? Чаму, калі мы слухаем гераічныя строфы з “Караля Духа”, нас разьбірае парыў? І чаму ня можам адарвацца ад цудаў і чараў “Балядыны”, а калі зноў жа загучаць скаргі Лілі Вэнэды, у нас сэрца разьдзіраецца на кавалкі? І мы гатовыя ляцець, імчацца на дапамогу няшчаснаму каралю? Гм… чаму? А таму, панове, што Славацкі быў вялікі паэт! Валкевіч! Чаму? Паўтары, Валкевіч, – чаму? Чаму захапленьне, любоў, плачам, парыў, сэрца і ляцець, імчацца? Чаму, Валкевіч?