— Ведаеце, з васьмідзесяці пяці гадоў амаль шэсць з паловай дзесяцігоддзяў прыходзяцца ў мяне ўласна на творчасць! Вельмі шмат, няма словаў. Дык што: надышоў час збіраць камяні? Хачу думаць, не. Адчуваю яшчэ нейкі запас пораху ў сваіх парахаўніцах перш чым падводзіць канчатковыя вынікі. Канешне, раней, здавалася б, часу было больш: і ў грыбы схадзіць, і парыбачыць, і з сабакам Гошам пагуляць, і з сябрамі пагутарыць ля вогнішча, і сваіх студэнтаў павучыць у акадэмічных майстэрнях, і — галоўнае! — усё паспець зрабіць ва ўласнай творчасці ў перапынках між бясконцымі вандроўкамі па свеце! Цяпер ужо таго няма. Амаль што няма. Больш цягне пасядзець да позняга вечара ў майстэрні на 9-м паверсе “дома мастакоў” на вуліцы Сурганава, падумаць, асэнсаваць убачанае, памаляваць алеем ці акрылам палотны, бо для найтанчэйшага афорта або мініяцюрнай кніжнай ілюстрацыі вочы ўжо не тыя... На жаль, шмат сіл і часу адымае ўсялякая неабавязковая арганізацыйная мітусня, беганіна, асабліва, напрыклад, калі мы з Наташай рыхтавалі нашу нядаўнюю юбілейную выставу ў Нацыянальным мастацкім. У былыя ж часы па лініі і міністэрства, і саюза мастакоў персанальныя выставы фарміраваліся зладжана і прафесійна. Аўтару-мастаку толькі заставалася прыбрацца як трэба і своечасова прыйсці на свой вернісаж…