Для таго, каб “паказаць і таленты, і разнастайнасць жанраў”, спатрэбілася ці не тры з паловай гадзіны. Па часе, шчыра кажучы, мнагавата. Па атрыманых эмоцыях — самы раз. Некалькі старонак майго нататніка запоўнены клічнікамі, пастаўленымі насупраць імёнаў і назваў выканаўцаў і калектываў, што асабліва прыйшліся па душы. Гэта, у першую чаргу, памянёны ўжо сімфанічны аркестр маладзечанскага каледжа, а таксама — народны аркестр народных інструментаў той жа ўстановы пад кіраўніцтвам непараўнальнай Тамары Бяльковай.