Летась у адным з тэкстаў, прысвечаных 70‑годдзю Дзмітрыя Ровенскага, я прачытаў: тое першае было вяселле яго суседа Леаніда Вілейкі. А маленькі музыка так запомніўся маладым, што жаніх і нявеста потым запрасілі Ровенскага сыграць і на іх залатым вяселлі.