У Беларусі дагэтуль толькі два віды – поплаўны лунь (Circus pygargus) і звычайная зязюля (Cuculus canorus) - атрымалі спадарожнікавыя перадатчыкі, якія дазваляюць сачыць за перамяшчэннямі пазначаных птушак з дапамогай спадарожнікаў і рэгулярна атрымліваць вельмі дакладную інфармацыю пра іх месцазнаходжанне. У іншых краінах колькасць як відаў, так і асобін птушак негледзячы на параўнальна вялікія кошты гэтага метаду вывучэння міграцый з часам у сувязі з пастаянным змяншэннем вагі спадарожнікавых перадатчыкаў і вялікім навуковым значэннем атрыманых такім чынам дадзеных пастаянна павялічваецца. Аднак наколькі бяспечнымі для аб’ектаў вывучэння – птушак – з’яўляюцца падобныя метады? Наколькі атрыманыя такім чынам дадзеныя адлюстроўваюць сапраўдны характар міграцыі і месцы зімоўкі?