Вось крыху і праясьнілася, а ўсё ж не дае спакою пытаньне: чаму тады квадрат, а не які іншы простакутнік? Найхутчэй за ўсё таму, што апантаны творца мусіў пазьбегнуць якой бы там ні было выпадковась-ці, бо ў звычайным простакутніку тоіцца незьлічоная колькасьць варыя-цыяў суадносінаў даўжыні і шырыні. У квадраце яна нязьменная, у пэўным сэнсе ідэальная. І гэта, бадай, найбольш значнае запазычаньне Казіміра ў Айца-Творцы. А ў астатнім — роспачнае адрачэньне, ацураньне звадак паўтарыць існае.