— Сапраўды, Эдвард Вайніловіч у свой час быў адным з нямногіх, хто разумеў, што на гэтых землях жыве беларускі народ. Ён аднолькава добра размаўляў па-польску, па-руску і па-беларуску, таксама валодаў нямецкай і французскай мовамі. А мы ведаем, чым большай колькасцю моў валодае чалавек, тым ён багацейшы духоўна. Вайніловіч лічыў, што зямля — цэнтр для народа, які тут жыве. Ён часам не называў народ беларусамі, а потым смела казаў і пра сябе, і пра сваіх землякоў як пра беларусаў. У той час як многія магнаты, напрыклад Радзівілы, Чартарыйскія, ніколі сябе беларусамі не называлі. Яны былі арыстакратамі прышлымі, а Вайніловіч — тутэйшы, паходзіў з мясцовага старажытнага роду Вайнілаў. Не так даўно да мяне прыязджаў з Парыжа нашчадак Вайнілаў і расказаў, што іх род тут жыў спрадвеку. Але сам Вайніловіч быў чалавекам сціплым. Ён неаднойчы пісаў, што хацеў бы быць пахаваным на Капыльшчыне, дзе побач з Савічамі знаходзіцца старажытны курган. Там пахаваныя яго продкі.