З сябрам Пятром Папковым мы знайшлі па недакуранай самакрутцы, прыпалілі іх і дэманстратыўна сталі на лаўку перад кветнікам-садочкам нашай хаты. Нечакана для нас ззаду наблізіўся дзядька Аркадзь і спакойна сказаў: “Вось што, Міхеі (так называў ён усіх хлапчукоў), будзеце смаліць, дык не пашыю штаноў да школы”.