— Неяк я напісаў эсэ “Беларускі храм”, дзе гучала думка пабудаваць царкву для хрысціянскіх канфесій, куды мог бы зайсці і католік, і праваслаўны, і пратэстант. І калі я ўсвядоміў, што Францыск Скарына таксама не рабіў розніцы паміж людзьмі розных канфесій, мне захацелася аб гэтым сказаць. Тым больш аказалася, што пад Докшыцамі ёсць касцёл, у які ходзяць і праваслаўныя, і католікі. У алтарнай частцы вісіць вобраз Маці Божай Вастрабрамскай, якая аднолькава шануецца ў Беларусі і аднымі, і другімі. Злева пад каталіцкім крыжам вісіць абраз Францыска Асізскага і справа пад праваслаўным — Серафіма Сароўскага. І мала таго, каля гэтага касцёла стаіць знак яднання – з аднаго кораня вырастаюць адразу два крыжы, пасля разыходзяцца і зноў злучаюцца гарызантальнай перакладзінай. Фінальны эпізод пра гэты храм у вёсцы Бярозаўка выводзіць на тэму аб лёсе Беларусі і яе прызначэнні ў гэтым сэнсе.