Я вучуся ў тым жа ўніверсітэце, у якім вучыўся Чынгіз Тарэкулавіч. Кожны дзень хаджу па тых самых калідорах, па якіх некалі хадзіў ён. Часта чую ад выкладчыкаў, як ён вучыўся і ў якія гісторыі трапляў. Чынгіз Тарэкулавіч быў такі самы чалавек, як вы і я. Але паміж мной і Айтматавым — цэлая эпоха. Мяне заўсёды смяшылі людзі, якія гавораць пра яго як пра старога сябра, хоць ніколі яго не бачылі, і тыя, хто разважае пра яго творы, іх не чытаючы. Нам усім, кіргізам, і асабліва моладзі, трэба задумацца пра тое, як нам не толькі гаварыць пра яго дваццаць чатыры на сем, а чытаць яго кнігі і разважаць над імі. Усё ў нашых руках, мы павінны пакінуць спадчыну нашай будучыні, і творы Айтматава тут не выключэнне.