Ужыванне прастамоўных слоў, вульгарызмаў – характэрная асаблівасць парадыйнага, бурлескнага жанру, які мае на мэце зніжаць, спрашчаць тое, што пра што ў класічных паэмах гаварылася высокім стылем. Адсюль і арыентацыя на гутаркова-побытавую народную мову. Апісваючы багоў і іншых герояў, аўтар імкнуся звесці іх з Алімпа на зямлю, паказаць як простых людзей з іх стаоўчымі і адмоўнымі рысамі, наблізіць твор да жывога народнага апавядання, з старонак якога паўставалі б карціны народнага побыту, чулася б вясковая гаворка. Дзеянні багоў перадаюцца праз дзеясловы часцей з стылістычна зніжаным адценнем: Эол лапці лыкам падплятаў... заскробся, барадой патрос, разгладзіў вусы, пацёр нос, зажыў у ноздру табаку, зачхаўся ўвесь, замармытаў; а Зеўс тады сядзеў у клеці, — гарэлку з мёдам там сцябаў, без сораму, як малы дзеці, з падоння пальцам калупаў; Эней пачухаўся, паскробся, на ногі лапці падвязаў, з палацей да кута дагробся...; Расхарапушыўся Эней, аж іскры сыплюць ад лапцей... (расхарапушыўся ‘разышоўся’).