Яна ва­бі­ла вы­та­ча­най ансам­бле­вас­цю вы­ка­нан­ня, пад­ра­бяз­ны­мі кар­ці­на­мі су­час­на­га по­бы­ту — з ка­бе­та­мі-не­да­рай­да­мі ў бліш­час­тых су­кен­ках, п’яна­ва­ты­мі вя­сё­лы­мі муж­чы­на­мі, крыў­дны­мі су­по­ль­ны­мі раз­ва­жан­ня­мі пра маг­чы­мае па­бран­не Іва­на­ва з за­мож­ны­мі ня­вес­та­мі, пе­рад­усім з дзяў­чы­най Аляк­сан­драй... А ў той пе­рад ва­чы­ма, ня­цяж­ка зда­га­дац­ца, ні­ко­га пры­ваб­ней­ша­га за Іва­на­ва па-про­сту не ўзні­ка­ла.