Так, напрыклад, падчас пераезду ад Ліворна да аднаго з кемпінгаў у сэрцы Тасканы нас накрыў дождж. Тут трэба адзначыць, што мясцовы дождж значна адрозніваецца ад беларускага — калі і ідзе, то сапраўды лье "як з вядра". Да начнога прыстанку заставалася ўсяго пара кіламетраў, калі надвор'е сапсавалася. А хуткаму прыезду не спрыяў рэльеф — прыйшлося спешыцца і штурхаць веласіпеды перад сабой. Кажучы коратка, за пару дзясяткаў хвілін мы прамоклі наскрозь, а месца запланаванага начлегу так і не маглі знайсці. Пастукалі ў дзверы да ўласніка аднаго з вінаграднікаў. Той і скіраваў нас да кемпінга, які мы, злятаючы з апошняй горкі на вялікай хуткасці, проста не заўважылі. На месцы пазнаёміліся з адзінымі суседзямі — сямейнай парай з Германіі, якая адпачывала тут ва ўласным "доме на колах". Пасля таго як адгрэліся пад цёплым душам і высушылі мокрыя рэчы, атрымалі запрашэнне на вячэру: пакаштавалі мясцовае віно, толькі-толькі прывезенае з фестывалю гэтага напою, а таксама славутыя нямецкія каўбаскі. Наступным ранкам зрабілі сумеснае сэлфі, загрузілі сухія рэчы і рушылі далей.