Шаноўныя прафесіяналы ад анімацыі, мусіць, скажуць: “Папса!” Фармальна — так. Але ж паспрабуйце зірнуць пад прапанаваным мной вуглом. Будучыня пачынаецца сёння, ці не так? І можна (патрэбна нават) ганарыцца дасягненнямі нашай фестывальнай анімацыі. Але нельга забывацца на свайго спажыўца, якому патрэбны і “ўнутраныя” мультсерыялы на шмат-шмат серый, каб было што паказаць блокамі ў тэлеэфіры. А яшчэ — неэкспартныя мультфільмы са сваімі супергероямі (нацыянальнага кшталту, скажам, вакол пушчанскіх валадароў зуброў разыграць гісторыю Вітаўта і Ягайлы — мая даўняя мара), каб было на што дзяцей з бацькамі ці класам выправіць у кінатэатр. Ну і дазвольце памарыць пра дзіцячы тэлеканал з беларускім кантэнтам, прычым з, прынамсі, напалову беларускамоўным. Карацей, паставіць “птушачку” ў клетцы калі не “зроблена”, дык “запланавана” побач з гэтымі ідэямі нельга. Затое будзем зноў і зноў наракаць на непрайм-тайм для нашай анімацыі і скардзіцца, што яе мала хто глядзіць. А мо проста час паралельна з ёй рабіць найперш глядзібельныя рэчы “на спажыўца” і выпрацаваць для гэтага схему фінансавання, магчыма, і з боку дзяржавы для пачатку (але не толькі)? Бо тут не 10 стужак патрэбна, а сотні пяці-сяміхвілінак за год.