Вазьміце позняга Сяргея Лазніцу — таго, які змрачнейшы. Напрыклад “Пакорлівую”. Вазьміце Лазніцу і прыбярыце са стужкі ўсю прыгажосць. Як унутраную, сцэнарную, так і візуальную (асабліва візуальную). А тое, што застанецца, каб кампенсаваць, заліце дурасцямі калдыроў на шлюбе, насатымі мужычкамі, цётачкамі ў прычосках. Заліце “гумарам”. Але такім гумарам, каб зала падчас прэм’еры прасмяялася толькі тройчы. Каб было незразумела, гэта памфлет, гэта скарга на суайчыннікаў сусветнаму кінематаграфічнаму закуліссю ці гэта такая аўтаіронія.