Звернемся яшчэ да адной неабсяжнай тэмы. Пагадзіцеся, які паэт у сваёй творчасці не звяртаецца да народных вытокаў, што сканцэнтраваны і праяўляюцца праз святы, традыцыі, звычаі і казкі, легенды, песні. Ала Клемянок таксама не абыходзіць гэтай удзячнай тэмы, бо ўсё, што народжана з глыбіні, што паходзіць з душы народа, сілкуе і будзе сілкаваць і паэтычную палітру нашых беларускіх паэтаў, і шматграннае палатно празаікаў. Народныя традыцыі, фальклорная творчасць у розных праявах – гэта сёння наша аўтэнтычнасць, нашы надзейныя карані, якія не дазваляюць перарваць сувязь мінулага і сёняшняга. Гэта апора, фундамент, на які мы абапіраемся, каб захаваць у сабе ўсё лепшае і каштоўнае, што аб’ядноўваецца вельмі ёмістым вызначэннем “душа народа”. І такая выснова выразна адчуваецца ў вершах паэткі “Зялёным лугам ішла Купала…”, “Бабіна лета”, “На Дзяды”, “Куцця” (з нізкі “Лісты да Язэпа”), “Там, дзе жаўранкі спявалі…”, “Каляднай ночкай”, “Мова” і ў іншых.