На працягу ўсяго жыцця Макіявелі Італія была падраная на дзесяткі дробных княстваў і прыцягвала гэтым прынадных да нажывы уладальнікаў суседніх дзяржаў. Сталыя ўнутраныя звады, напады чужаземных войскаў падштурхоўвалі італьянцаў да разважання над тым, якім павінен быць кіраўнік, здольны аб `яднаць Італію і моцнай рукой навесці парадак у краіне. Над гэтым пытаннем задумваўся і Макіявелі. З гэтай нагоды ён напісаў некалькі кніг, сярод якіх найбольш вядомай з'яўляецца кніга "Васпан" (1516 г.), прысвечана кіраўніку Фларэнцыі Ларэнца Медычы. У сваім творы Макіявелі паставіў пытанне пра тое, як менавіта павінен ажыццяўляць кіраўнік ўлада ў дзяржаве і як суадносяцца мараль і ўлада. Ён лічыў, што ўлада належыць таму, хто здолее яе ўзяць. Васпан, які з'яўляецца спалучэннем таленту і хітрасцяў, павінен пастаянна лічыцца з рэчаіснасцю і забыць аб любых згрызоты сумлення. Сумленне можа толькі перашкаджаць кіраўніку ў яго дзейнасці. Галоўная думка гэтай кнігі заключаецца ў тым, што калі кіраўнік хоча дамагчыся поспеху, ён павінен адкінуць маральныя прынцыпы і спадзявацца на сілу і хітрасць.