— Гэта можна называць па-рознаму: плыньню сьвядомасьці, як ты сказала, ці тарабаршчынай, як на адным беларускім сайце напісалі, ці мовай рыбы, як часьцей за ўсё называю я. Наогул, усё гэта пачалося даўно. Я быў і ёсьць фанатам разнастайнай музыкі і з Захаду і з Усходу. Пачаў граць, пераігрываць 200, 300, 400 песень, я запісваў іх на мікрафончык, баяўся забыць, хацеў усе вывучыць. У нейкі момант пачаў рабіць свае песьні. Ангельскай мовы я ня ведаю, але вось гэтая падача, уласьцівая маім улюбёным гуртам і вельмі блізкая мне, дала штуршок для нараджэньня тарабаршчыны. А яшчэ я ад самага пачатку не сабраў сталы калектыў, ня склалася. Потым аказаўся ў Суботніках, дзе ў мяне не было нават пульта, каб спалучыць адначасова голас і гітару. І я ўключыў гітарную прымочку ў вакал — тады пачаўся абсалютна новы гук і мова рыбы загучала па-іншаму. Тэкст жа прыходзіць пасьля, а спачатку — музыка. Я прыдумляю вакальную партыю, падачу, хоць яшчэ й ня знаю, аб чым буду пець, ня бачу тэмы. На некаторыя песьні тэкст не кладзецца наогул, ці кладзецца, але песьня пачынае быць васьмібітнай — ніякай тайны, ніякай казкі, яна робіцца вужэйшай. Тады я проста пакідаю рыбу — вакал тады ператвараецца ў сола-інструмэнт. Я добра ўмею гэтым кіраваць, мне вельмі камфортна, і эмацыйны выхад адбываецца і ён набагата большы, чым калі б я саліраваў на гітары.