Сёння Курасоўшчына перыферыйны раён сталіцы, а калісьці гэта была вёска ў ваколіцах Мінска. Аддаленасць ад цэнтра вызначала драматычныя варункі гісторыі Белай дачы — галоўнай культурнай каштоўнасці Курасоўшчыны. Каб гэты шыкоўны асабняк знаходзіўся паблізу праспекта Незалежнасці, у ім даўно была б амбасада, праўленне якогасьці банка. Мо нават музей. А так сярод грашавітай публікі ахвочых выпраўляцца на ўскраіну не знайшлося. Будынак у розны час належаў розным установам, яго спрабавалі скарыстаць для культурных мэтаў. Але неяк справа не ладзілася, і помнік гісторыі паціху гібеў і разбураўся. Быў момант, калі ўзнікла надзея, што для Белай дачы знайшоўся руплівы гаспадар. Ім мусіў стаць Мемарыяльны музей-майстэрня Заіра Азгура. Меркавалася, што пад эгідай музея-майстэрні сядзіба стане цэнтрам эксперыментальнага мастацтва, які разварушыць на карысць крэатыву жыццё навакольнага спальнага раёна. Але дырэктар музея-майстэрні Аксана Багданава ад самага пачатку гаварыла пра такую перспектыву вельмі асцярожна. Маўляў, будзем радавацца, як справа зробіцца. Атрымалася, як у ваду глядзела…