Барочны тып паводзін, які захоўваўся сярод правінцыйнай шляхты і чынавенства, вымагаў экспрэсіі, тэатральнасці і спантаннасці. Такі дэманстратыўны спосаб самапрэзентацыі можна патлумачыць патрэбай дробнага шляхецтва заявіць аб сваім сацыяльным статусе ва ўмовах страты эканамічнай і палітычнай вагі дадзенай групы ў грамадстве [2, с. 126]. Цанавалася рыцарская маладзецтва, якое магло выяўляцца ў самых разнастайных сітуацыях, але перадусім — за бяседным сталом. У мужчынскай кампаніі дзесь у шынку бутэлькі шампанскага адкрываліся не інакш як адбіваннем рыльца бутэлькі аб стол [3, с. 99].