Што датычыцца яе паэтычнага, значыць, у пэўнай ступені і жыццёвага крэда, яго паэтка выказвае ў “тытульным” вершы “Я не паэт”, змешчаным ў новым зборніку. Ала Клемянок ўпэўнена: яе паэзія не толькі адлюстраванне, не толькі лірычнае ўвасабленне яе думак, памкненняў, настрою, не толькі ўлюбёнасць у мастацкае слова, у родную беларускую мову, але і моцны вярбальны сродак пратэсту, змагання супраць таго, што шкодзіць людзям, што парушае іх жыццёвы спакой, пагражае ў нашым неспакойным існаванні. У гэтым вершы паэтка сцвярджае: яе паэзія – гэта малітва і маленне за тых, каму “дарожная шыпшына параніла і сэрцы і калені, хто беспрытульна гойсае па свеце, каму цяпла і ласкі не хапае…” Сугучны гэтым памкненням, гэтаму настрою і стылістыцы верш “Сынам”, бо ў ім у нейкай вельмі шчырай, трывожна-трапяткой, прасветленай мацярынскім каханнем танальнасці гучыць клопат аб сынах і нават пабудова вершавальных радкоў нібы сугучна мацярынскім пачуццям: