“Паважаная Святлана Міхайлаўна. Гэты ліст з Мінска ў Полацк вы пачытаеце ў нашай газеце побач з нататкамі пра вас, Цэнтр беларускай мовы і культуры, летнюю школу ў Полацку, якую вы правялі для латвійскіх студэнтаў. Я быў вельмі ўражаны тым, што робіце вы разам з вашымі калегамі ў вашым слаўным горадзе дзеля папулярызацыі беларускай мовы і культуры, узяць хоць бы тую ж летнюю школу для латышоў, акдрыццё моўных курсаў “Жывая мова” для саміх палачан (што было няпроста), шматлікія мерапрыемствы ў супрацоўніцтве з суполкай “Полацкі звяз”. І я добра памятаю ўсе нюансы нашай з вамі гутаркі, у тым ліку тое, як, крыху сумеўшыся, вы адказалі на маё дзіўнаватае пытанне адносна іерархіі знакамітых асоб полацкай зямлі: “Я ніколі не спрабавала выбудаваць нейкую іерархію нашых знакамітых асоб. Усе яны пакінулі агромністы след у нашай культурыі і гісторыі. Але і ў сучасным Полацку ёсць людзі, якія шмат робяць для Полацка. Ім ніколі не паставяць помнік, але ж менавіта яны тут і цяпер робяць усё для таго, каб сучасны Полацк развіваўся і каб праз стагоддзі ён не страціў свайго аблічча цэнтра вучонасці, пісьменства і культурнасці”. Дык вы ж, Святлана Міхайлаўна, гаварылі якраз пра сябе і сваіх калег-аднадумцаў. Дзякуй вам за тое, што вы ёсць!”