Дадам, што Скарына скарыстоўвае ў прадмовах, падавалася б, простыя біблейскія ісціны. Але ў той складаны, пакручасты, расшкуматаны час — а ў наш дык яшчэ ў большай меры — такія простыя ісціны, можа, больш неабходныя, чым усе складаныя трактоўкі і вытлумачэнні. І падобным чынам ён кажа пра тэксты, з якімі меў справу, пра саму “святую кнігу”. Яна, “як рака цудадзейная”, адначасова і плыткая: па ёй можа і дзіця брысці, і незвычайна глыбокая — “слон плысці мусіць”.