— Ніколі не забуду бітву на Одэры, — гаворыць Станіслаў Вікта-равіч. — Пасля гадзіннай артылерыйскай апрацоўкі супрацьлеглага берага, на якім умацаваўся праціўнік, наша пяхота пачала фарсіраваць раку. Асноўная наша ўвага была сканцэнтравана на тым, каб як мага хутчэй дасягнуць берага. Хвіліны станавіліся непамерна доўгімі. Вада пачырва-нела ад крыві. Да мэты было ўжо зусім блізка, як раптам лодку, y якой перапраўлялася наша аддзяленне, разбіла снарадам. Моцна стомленыя, y набрынялай вопратцы мы ўсё ж уварваліся ў траншэі праціўніка. Раненыя сваім целам закрывалі амбразуры агнявых кропак. 3 нашага аддзялення аўтаматчыкаў засталося толькі трое, і мне ў ытм ліку пашанцавала ўцалець.