– Так здарылася, што пакахаў я японку, – гаворыць Віталь Краснаглазаў. – Маім бацькам заставалася толькі прыняць мой выбар. Зрэшты, яны і самі – прыклад добрых міжнацыянальных адносінаў. Тата – з данскіх казакоў, мама – украінка, жывуць у Мінску. Яны вельмі лёгка сыходзяцца з людзьмі, выдатна паразумеліся з Юмі. Мы два гады жылі разам з бацькамі, перш, чым ажаніліся і аддзяліліся. Вяселле было ў беларускіх традыцыях: нявеста ў белай вясельнай сукенцы, застолле ў рэстаране, песні, танцы, крыкі "Горка!" Спецыяльна прыязджалі яе бацькі з Японіі, былі вельмі шчаслівыя. Потым яны былі ў Мінску яшчэ раз – на нараджэнні нашага дзіцяці. Нашы бацькі цудоўна сышліся паміж сабой. Цяпер бывае так, што яе мама тэлефануе з Японіі, нас няма дома, а дзіця прыйшла глядзець мая мама. Дзве бабулі паміж сабой умудраюцца размаўляць па тэлефоне. Адна – на сваёй мове, другая – на сваёй, адна другую не разумеюць, але смяюцца, і так ім у гэты момант добра…