У нашых замежных суседзяў, скажам, у латвійцаў, палякаў нават сельскія музеі маюць прыстойнае тэхнічнае абсталяванне. Немагчыма чакаць прыбыткаў ад аказання платных паслуг без папярэдняга годнага грашовага ўлівання. Дык што, няма каму давесці пра гэта патэнцыйным спонсарам, мясцовым уладам? Атрымліваецца, што новыя тэхналогіі культурна-дасугавай дзейнасці яшчэ толькі падступаюцца да нашых раёнаў? Не хочацца з гэтым пагаджацца, але факты — рэч няўмольная. Яшчэ адзін красамоўны доказ таго, што ў раённых аддзелах ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі хранічна не стае менеджараў ды маркетолагаў. Ці не надакучыла дзейнічаць па старынцы?