Тое ж, што ў яе ў другой руцэ, увогуле не магло не здзівіць. Здавалася б, ну вёска ж! Ну калі вясковай кабеце тымі творчымі падыходамі займацца, ды яшчэ калі агуркі ў слоікі на зіму закрываеш?! Там і кіпнем трэба слоік абдаць, і агуркоў туды напхаць, і расол прыгатаваць: не паблытаць аніводнага інгрыдыенту, каб потым не “выбухнула” накрыўка, і розныя прысмакі яшчэ дадаць. Хіба тут да мастацтва? Мо каму і не да мастацтва, а Ларыса Лісоўская нават у закатванні агуркоў бачыць прыгожае і стварае ў тым слоіку сапраўдную казку. Няхай і некалькі гумарную. Але ж тым прыемней унукам (якіх, дарэчы, у Ларысы Аляксандраўны ўжо чацвёра), што прыедуць да бабулі, выцягці ўзімку з падмосця слоічак, з якога пазірае вясёлы тварык нейкага незвычайнага чалавечка, ды падаць яго да пахучай бульбачкі са скварочкамі. Так бы, можа, малы і не еў сёння той закатаны агурок, усё ж гарадскія цяпер могуць паласавацца больш вытанчанымі стравамі. А тут – наўрад ці хто адмовіцца ад агурка з казачнага слоіка! А ён жа свой – натуральны, без розных там “Е”, у якіх чорт ногу зломіць!