Канчаткова зьбіты з тропу, ён ужо ня ведаў, верыць ці ня верыць сваім вачам, на якім сьвеце ён знаходзіцца і ці не з яго гэта сарвала страху, як колісь сарвала яе з бабулінай хаткі, плакаць яму ці сьмяяцца. Але тут кінулася ў вочы зусім ужо неверагоднае, пасьля чаго, здавалася, усе шызафрэнікі могуць спакойна запісвацца ў псіхічна здаровых людзей. І спакойна ад задавальненьня сабой працягваць пускаць пухіры і бурбалкі. Было дзіўна, як замылілася яго вока, чаму ён раней ня ўбачыў гэтага.