У 1960-я беларускія творцы, ледзь не ўпершыню за ўсю гісторыю айчыннага музычнага мастацтва, падзяліліся на два лагеры. Нават у 1920 — 30-ыя, калі існавала палітычнае размежаванне паміж Усходняй і Заходняй Беларуссю, кампазітарская творчасць “там і тут” была стылёва адзінай, зарыентаванай, найперш, на беларускую народную песеннасць, шматлікія харавыя апрацоўкі, працяг традыцый рускай класікі. У 60-я ж, акрамя “традыцыяналістаў”, з’яўляюцца нешматлікія “авангардысты”, і злучальным ланцужком паміж гэтымі палярнасцямі стала творчая пазіцыя “музычнага цэнтрызму” Абеліёвіча. У ёй спляліся і рысы польскага імпрэсіянізму, у атачэнні якога прайшлі юнацкія гады кампазітара (нарадзіўся ён у Вільні, вучыўся спачатку ў Варшаве, а ў Мінск трапіў у 1951 г.), і дапытлівы псіхалагізм Мяскоўскага, у якога ён працягваў навучанне з 1944 г. у Маскве (дарэчы, па запрашэнні самога прафесара, які заўважыў у яго музыцы сугучча са сваімі творчымі памкненнямі). А да ўсяго — тонкая чуллівасць Чайкоўскага і трагедыйнае светаўспрыманне Шастаковіча. Ад Шастаковіча ён пераняў і ўменне гаварыць на эзопавай музычнай мове, і прагу да канцэпцыйнага сімфанізму, які адзін і быў у стане распавесці пра тое, што не скажаш словамі.