Крытык Таццяна Арлова калісьці агучвала канцэпцыю мадэлявання тэатральнага спектакля. Падаецца, “Зойкіна кватэра” якраз такі канструктар з папулярных прыёмаў, якія можна збіраць у нізку, пераносячы на любы літаратурны матэрыял. Вось толькі за ўсім гэтым губляюцца булгакаўскія алюзіі і застаюцца незапатрабаванымі падтэксты, што звязваюць п’есу мінулага стагоддзя з нашым часам… Можа таму і дваранін Абальянінаў, які, па адным са смелых літаратурных меркаванняў, натхніў Ільфа і Пятрова на вобраз Кісы Вараб’янінава, у дадзенай сцэнічнай версіі хутка пераходзіць амаль што ў другарадныя персанажы. За буфанадай губляюцца прычыны ўчынкаў герояў, таму становяцца незразумелымі наступствы, ды ў поўнай цішыні глядзельнай залы тонуць знакавыя булгакаўскія цытаты. Нават фінальныя словы Зоі “Бывай, бывай, мая кватэра!” на прэм’еры выглядалі хутчэй ледзь не забытай рэплікай, чым рэквіемам па надзеі.