Хрыстос вытрымлівае катаванні, не раскайваецца ў зробленым, да канца гатовы несці свой крыж. Бурмістра горада Юстына ён пераконвае, што нараджаецца новая парода людзей "з веданнем і чысцінёй думак". Іх можна абылгаць, але нельга вытравіць іхнія імёны і справы з памяці народнай, бо нельга "зрынуць славу тых, хто гінуў і гіне за людзей, за народ". Дзеля шчасця і волі на зямлі Хрыстос гатовы ахвяраваць уласным жыццём. Што гэта? Самаахвярнасць у духу хрысціянскай маралі? Магчыма. Але пісьменнік у такое разуменне ўкладвае свой гуманістычны сэнс.