Вось чаму шукаць шчасце ў чужых мясцінах не было сэнсу, і маладыя заставалася побач з бацькамі. Бралі шлюбы, будаваліся. Тым больш, жыццё наладжвалася. У 1933 г. быў арганізаваны калгас, што дало магчымасць падняцца на ногі і беднякам. Напярэдадні Вялікай Айчыннай у 23 дварах пражывалі 253 вяскоўцы. Хіба маглі яны ведаць, што іх Ліпкі раздзеляць лёс Хатыні? Усе дамы былі знішчаны немцамі. Праўда, большасць насельнікаў уратавалася ў тутэйшых лясах і балотах.