Чаму ж гэтыя вядучыя спецыялісты (акрамя Р. Смольскага) не патрапілі ў адборачныя камісіі і журы, а часткова прызначылі тых, чые работы былі вылучаны на прэмію (Аляксандр Гарцуеў, Таццяна Траяновіч, Дзмітрый Багаслаўскі, Дзмітрый Рачкоўскі)? З журналістаў, якія фіксуюць тэатральныя падзеі, у журы працавалі В. Пепяляеў і Н. Бунцэвіч. Працы пары дзясяткаў іншых крытыкаў быццам бы не мелі ніякага ўплыву на галоўную тэатральную падзею года. Паважаныя 43 эксперты — людзі гранічна занятыя. У большасці выпадкаў яны глядзелі спектаклі ўпершыню. Многія спектаклі наогул паглядзець не паспявалі. У такіх выпадках адгледжваюць дыск (нагадаю, што такі запіс істотна адрозніваецца ад жывога спектакля). Ці магло быць канчатковае рашэнне пра ўзнагароды абсалютна справядлівым? Пакінем пытанне без адказу. Старшыня журы тэатраў лялек Любоў Дзёмкіна на заключнай цырымоніі са сцэны інтэлігентна выказала меркаванне з нагоды фарміравання ацэначных камісій. На жаль, гэта меркаванне патанула ў агульнай эйфарыі свята. Зразумела іншае: сістэму трэба ўдасканальваць. Такую падзею, як Нацпрэмія, трэба старанна рыхтаваць, абапіраючыся не толькі на густы экспертаў, але і на шматлікія публікацыі ў СМІ.