У дзяцінстве ў сям’і Гэнуэфы размаўлялі па-польску. На гэтай мове яна гаварыла ўсё жыццё, за што ў вёсцы яе празвалі шляхцянкай. Але не толькі мова стала адметнай рысай яе шляхетнасці. Яе вылучалі высакароднасць духу, шчырая вера, жыццёвая хрысціянская праведнасць. Сярод спявакаў (так называюць мясцовых жанчын, якія моляцца на пахаваннях) Гэнуэфа таксама была духоўным лідарам.