Маладая жанчына напісала мне, што яны ўжо такія чужыя з мужам, што нічога з тым не можа зрабіць. Напісала, што цягне мужа да размовы аб “іх справах”, а ён кажа, што аб гэтым трэба было размаўляць 10 гадоў таму. Прапанаваў, каб выцягнула яго ў кіно, на дыскатэку, або прапанавала яму іншыя формы правядзення вольнага часу, якія ён любіць, а не закідвала яго весь час пытаннямі, ці кахае яе або каб не “мучыла” размовамі на цяжкія тэмы. Адпісала мне, што спрабавала, але зараз муж лепей ходзіць з калегамі і наогул з імі праводзіць вольны час. Адказаў ёй, калі яны ў маладосці не праводзяць час разам, то муж запаўняе яго сабе іначай. Цярпліва дадаў: “Можа патрэбна яму сказаць: добра, сёння ты дамовіўся з калегамі , але надыхо-дзячую суботу пакінем для сябе”. Дадаў, што павінна пачаць “заваёўваць” яго быццам ад пачатку, і няхай цешыцца, што час праводзіць з калегамі, бо як знойдзе калежанку, якая запоўніць яму патрэбу прызнання і быцця каханым, то будзе яшчэ большы клопат… Праз тыдзень напісала: “Невялікія эфекты. Сёння ўдалося мне вельмі шчыра пагаварыць з мужам. Учора былі мы ў кіно, а сёння – на сямейнай прагулцы”.