Яго лёс — ці­ка­вы, су­пя­рэч­лі­вы і ўрэш­це тра­гіч­ны, мог бы стаць доб­рай ас­но­вай для се­ры­я­ла на сю­жэт з най­ноў­шай гіс­то­рыі, якія апош­ні час ста­ла мод­на зды­маць. За свае со­рак пяць ён зра­біў, як бы сён­ня ска­за­лі, бліс­ку­чую па­лі­тыч­ную кар'­е­ру, па­знаў усю сло­дыч і го­рыч ула­ды, ад­стой­ваў сваю па­зі­цыю і быў вы­му­ша­ны пад­па­рад­ка­вац­ца, ста­ра­ўся за­стац­ца на пла­ве і вы­жыць, ледзь не тра­піў пад страш­ную ма­шы­ну рэ­прэ­сій, але змог яе па­збег­нуць, сва­ёй ру­кой па­зба­віў­шы ся­бе жыц­ця... Аляк­сандр Ры­го­ра­віч Чар­вя­коў — пер­шы кі­раў­нік Са­вец­кай Бе­ла­ру­сі. Ча­ла­век, які ру­піў­ся за Бе­ла­русь, для яко­га Бе­ла­рус­кая рэс­пуб­лі­ка — толь­кі ство­ра­нае, но­вае дзяр­жаў­нае ўтва­рэн­не — не бы­ла пус­тым гу­кам ці па­лі­тыч­най гуль­нёй. Для яго БССР ста­ла, як бы сён­ня ска­за­лі, перс­пек­тыў­ным пра­ек­там, на рэа­лі­за­цыю яко­га ён тра­ціў увесь ім­пэт і сі­лы і які ўжо праз не­каль­кі га­доў па­спя­хо­ва спраў­дзіў­ся. Ме­на­ві­та пры Чар­вя­ко­ве бе­ла­ру­сы ўпер­шы­ню зра­зу­ме­лі, на спра­ве ад­чу­лі, што "людзь­мі звац­ца" — не ня­збыт­ная ма­ра, а за­кон­нае, ча­ла­ве­чае пра­ва — і за ад­но толь­кі гэ­та ра­зу­мен­не мы, на­шчад­кі пер­шых гра­ма­дзян БССР, па­він­ны быць яму ўдзяч­ныя...