А ў касцёле працягвае гучаць малітва. Некалькі сведкаў успамінаюць, што як гэта ні дзіўна, але не было панікі. Людзей везлі ў адну з хат, замыкалі ў ёй, хату аблівалі бензінам і закідвалі гранатамі... Людзі, вядома ж, плакалі. Вядома, не ў адной маці заходзілася болем сэрца, калі яна думала, што будзе з ёй і яе дзецьмі. І ўсё ж, нягледзячы натакую безвыходнасць і немагчымасць хоць бы неяк паўплываць на лёс, у касцёле панавала атмасфера стрыманасці, як тады, калі складаецца Богу ахвяра і ўсе яе ўдзельнікі ўсведамляюць глыбінны сэнс таго, што адбываецца. Такая атмасфера, безумоўна, стварылася, дзякуючы прысутнасці святароў, іхнім словам падтрымкі, ахвярнай малітве. Напэўна, ніхто не асудзіў бы іх, калі б яны выратаваліся з гэтага жудаснага чакання смерці. Але яны свядома абралі гэты страшны лёс.