Зьдзівіў мяне Панчанка і расказам пра свае адносіны з савецкай цэнзурай. Як мне на той час уяўлялася? Калі ты народны паэт і ляўрэат найвышэйшых дзяржаўных прэмій, то аніякі прыдзірлівы рэдактар і звышпільны цэнзар не маюць права да цябе чапляцца. Аказалася — маюць, і Панчанку, нягледзячы на ўсе званьні і прэміі, рэдагавалі і цэнзуравалі з гэткім жа ідэалягічным нахабствам, як і ўсіх астатніх. З кожнай кнігі здымаліся падазроныя з гледзішча Галоўліту вершы, шмат якія творы аўтар змушаны быў перапісваць.