Кожны чалавек нараджаецца з пачуццём абсалютнага эгаізму і адчуваннем таго, што ўсё вакол належыць яму. Але з самага ранняга дзяцінства ён вучыцца праву ўласнасці: разумець, дзе яго рэчы, а дзе — чужыя. Усе школьнікі ўжо ведаюць, што чужыя рэчы браць нельга, пазней прыходзіць асэнсаванне адказнасці, у тым ліку крымінальнай. Пры гэтым не ў нашых правілах ад нараджэння вучыць дзяцей таму, што нельга замахвацца не толькі на матэрыяльныя, але і на інтэлектуальныя аб’екты. Але ў наш век інфармацыйнага грамадства гэта надзвычай важна. Нельга браць у інтэрнэце чужыя творы і выдаваць іх за свае, нельга браць чужыя фотаздымкі, музыку і г.д. Пакуль жа атрымліваецца так, што ў дачыненні да нематэрыяльных каштоўнасцей многія людзі паводзяць сябе, як немаўляты: не адрозніваюць свайго і чужога.