— Мала спаў, чым бліжэй было мерапрыемства, тым большае напружанне. Перад самым стартам патэлефанаваў былой цешчы, каб яна пасядзела з Лількай чатыры гадзiны. Пакуль адсутнічаў, у С. паднялася тэмпература, я прымчаўся, яго стан быў падобны да віруснай інфекцыі. Аказалася, гэта апендыцыт, які я не змог разгледзець. Ён лопнуў па дарозе ў бальніцу, і з таго самага моманту сын стаў вінаваціць мяне ў тым, што я яго ледзь не забіў. Спярша ўспрымаў гэтыя словы за жарт, але ён гаварыў сур'ёзна. Нешта надламалася. Сын перастаў успрымаць мае словы, крытыку, — працягвае распавядаць Дзмітрый Цімашкоў.