­ У медыцыну не пайду! – зазначае дзяўчынка. ­ Не хачу бачыць боль кожны дзень, спяшацца на працу па першым тэлефонным званку, праводзіць увесь дзень на нагах… Я бачу, што матулі вельмі складана, таму падтрымліваю яе, дапамагаю, радую ­ раблю ўсё, каб на яе твары свяцілася ўсмешка, а вочы гарэлі іскрынкамі шчасця.