Я застаюся сам-насам. Не магу пакуль прымусіць сябе пайсьці – яшчэ ня час. Усё яшчэ цяжка дыхаючы, саджуся. Абапіраюся на курган з камянёў, зь якога тырчаць, разьвіваючыся на ветры, вымпелы з тыбэцкімі малітвамі. Увесь перавал засыпаны камянямі – стэрыльны жвіровы насып, ні расьлінкі. 3 абодвух бакоў уздымаюцца вяршыні – чорныя сырыя фасады зь нябесна-белымі леднікамі.