Аднак кожны, хто спадзяецца патрапіць уяго, ідучы шырокай дарогай, будучы ўраскошы, славе ічасовым спакоі, той моцна ў тым памыляецца іпадманваецца. Бо нездарма Хрыстос, Спасіцель наш, славу Сваю Боскую паказаў пасля паведамлення вучням пра пакуты і смерць Сваю дабравольную іпасля таго, як запярэчыў нязгоднаму зім Пятру! Нездарма за шэсць дзён перад гэтаю з'яваю такія словы ўсім прамовіў: “Калі хто захоча ісці за Мной, няхай адрачэцца ад сябе івозьме крыж свой іідзе ўслед за Мною. Бо хто хоча душу сваю ўратаваць, той загубіць яе, ахто загубіць душу сваю дзеля Мяне, той знойдзе яе” (Мф. 16. 24–25). Нездарма нават іпры яўленні славы імагутнасці Сваёй гаварыў пра крыж ісмерць Сваю, чым даваў знаць, што да той славы ірадасці вечнай не іначай як толькі праз крыж іпакуту кожны прыходзіць. Нездарма, нарэшце, пачуўся ўтой час голас: “Гэта ёсць Сын Мой Узлюблены, якога Я ўпадабаў. Яго слухайце” (Мф. 17, 5). Бо калі любы Сын, выконваючы волю інаказ Бога Айца Свайго, да мукі ісмерці дзеля збаўлення іадкуплення людзей рыхтуецца, то як жа слуга інікчэмны нявольнік Яго, жадаючы Яму чым-небудзь паслужыць іблагадаці яго спадобіцца, без цярпення абысціся можа?! Калі спадчыннік іСын па прыродзе ўславу Сваю праз пакуту ўваходзіць, то як жа сын па благадаці ўславу іспадчыну не сваю ўласную, але Сына па прыродзе без пакуты ўвайсці спадзяецца? Іхіба тым самым ісыноўняга звання не пазбаўляецца: бо які ж бацька сына не карае? І ўвогуле, калі любага Адзінароднага іразам зІм заўжды існага Сына іСлова на такія жорсткія мукі Бог Айцец аддае, дык як жа ты, мізэрны чалавеча, любога пакарання інапасці ад святой рукі Яго ўдзячна прымаць не хочаш?! І як ты, мізэрны чарвяк, любыя беды іпрыцясненні як вялікі дар, як асаблівы пра цябе клопат інесумненны знак ласкі ілюбові Айца Нябеснага шанаваць не хочаш?! Бо ты Таго слухаць павінен, Хто цесную іпакутную, але пратораную Ім да спасення дарогу табе ўказвае, ане свет, які шырокай іпрасторнай дарогаю да вечнай пагібелі вядзе сваіх пестуноў іпаслядоўнікаў.