— Як ты можаш так жыць? — Уладзік чуе гэты голас даўно і зараз услед за ім выплывае з цемры твар, мужчынскі, са светлымі доўгімі вусамі, кароткай прычоскай. Смяецца, смяецца, а пасля зноў знікае, пакідаючы маленькую выцягнутую кроплю.