Здаецца, што гэтая гульня рэверансаў і намёкаў, можа працягвацца доўга. Вальтэр Каспер падараваў Лукашэнку сувенірны медаль [14]. I журналісты, з падачы дзяржаўных смі, падхапілі навіну ў рэчышчы “Папа Рымскі ўзнагародзіў Лукашэнку”. І невядома, ці наўмысна ватыканскі іерарх зрабіў крок, які можна было праінтэрпрэтаваць як сімвалічную падтрымку беларускага прэзідэнта без рэальнай падтрымкі, альбо гэта беларускія дзяржаўныя смі і прэс-служба Прэзідэнта на радасцях просты сувенір успрыняла за ўзнагароду. Курт Кох жа выступіў у Мінску на богаслужэнні з гаміліяй, у якой сказаў фразу “Людзі, якія жывуць ва ўмовах палітычнай дыктатуры, на ўласным прыкладзе зведалі, што значыць не мець суддзі” [15], якую многія сродкі масавай інфармацыі падхапілі ледзь не як камень у бок беларускай судовай сістэмы і палітычнай дыктатуры. Таксама невядома, ці кардынал Кох адмыслова ўставіў гэтую “фігу ў кішэні” ў сваю гамілію, каб паслаць намёк вернікам ці дзяржаве, ці гэта проста сентэнцыя ў кантэксце канкрэтнай казані, і ніякай рэферэнцыі да беларускай сітуацыі ў ёй не прадугледжвалася. Мне здаецца, што абедзве крайнасці – з медалём як узнагародай і гаміліяй як асуджэннем - у рэчаіснасці не існуюць. Спроба разгледзіць за словамі схаваныя пасланні можа даць плён толькі ў кантэксце справаў. Сімвалічны капітал – гэта таксама неаходная ў палітыцы рэч. Але словы могуць не толькі адкрываць рэчаіснаць, але і маскіраваць, і заблытваць яе. А часам слова патрэбныя для таго, каб схаваць маўчанне. Маўчанне Царквы, ад якой з надзеяй чакаюць Слова.