Калі б у мяне раптам спыталі: “Што такое жыцьцё?” і папрасілі адказаць на гэтае пытаньне як найкарацей, я сказаў бы: “Жыцьцё — гэта кніга пытаньняў і адказаў. Чым болей ты знаходзіш адказаў, тым болей пытаньняў яно задае”. Прымаючы за ісьціну прыблізную адноснасьць і недакладнасьць усіх параўнаньняў, я настойваў бы на сваім талкаваньні.. Асабліва калі мы гаворым пра чалавека і чалавека канкрэтнага. Бо што б нам ні казалі, зямная вартасьць чалавека вызначаецца колькасьцю і важнасьцю адказаў на пытаньні, якія падкінула жыцьцё і на якія яму пашанцавала знайсьці адказы. Хаця зноў жа: важнасьць для сябе, для сваёй сям’і, ці для цэлага чалавецтва? Што важней: глабальныя адкрыцьці Эйнштэйна ці адкрыцьцё дзіцяці, якое раптам са сьлязьмі на вачах пераканалася, што крапіва пячэцца. Зразумеўшы, што трава бывае розная — пякучая і непякучая, дзіця пойдзе рабіць адкрыцьці далей, і на нейкім этапе свайго жыцьця, магчыма, прыйдзе да адкрыцьця, нейкім чынам блізкага да таго, што зрабілі Эйнштэйн, Моцарт ці наш Максім Багдановіч, напісаўшы: “Зорка Венера ўзышла над зямлёю, сьветлыя згадкі з сабой прывяла...”.