Такім чынам, у адрозенне ад рэлігійнай і свецкай, дзелавая пісьменнасць, яркім узорам якой выступае Статут ВКЛ 1588 года, з’яўлялася найбольш прагрэсіўнай у галіне графікі, правапісу, марфалогіі і лексікі, паколькі ў значнай ступені вызвалілася ад царкоўнаславянскага ўплыву і найбольш поўна адлюстравала народна-гутарковую моўную традыцыю беларусаў.