Зрэшты, тэма шляхецтва і свярблівай неабходнасці яго пацвярджэння ў спектаклі раскрываецца Мікалаем Пінігіным з даволі нечаканага ракурсу: раптам па ходзе спектакля прыходзіць дзіўнае “адкрыццё” таго, што, аказваецца, на працягу ўсёй сцэнічнай дзеі на сцэне так і не з’яўляецца ніводнага прадстаўніка “нешляхетнай” крыві. Асабліва калі Кручкоў прызнаецца, што і сам ён гэтага ж роду. Дык каму ж і для чаго патрэбна гэтая шляхетнасць, у якой з медытатыўнай настойлівасцю героі спектакля намагаюцца пераканаць найперш саміх сябе? Навошта з такой прагнасцю шукаць пацвярджэнняў таму, што ніхто “звонку” і не збіраецца абвяргаць?