Я, дарэчы, даведаўся пра нетрадыцыйную арыентацыю Данчыка толькі ў 1998 годзе ў свой апошні дзень майго першага разу на Радыё Свабода, калі я рабіў іх самы першы вэбсайт. Даведаўся выпадкова, ад іх супрацоўніка, які нечакана вырашыў са мной асабіста пакантачыць ды наліў піва для лепшае гаманы. За півам тое-сёе і распавёў. Балазе я ўжо ад’яждаў, спрацаваў эфэкт цягніковага купэ, таму ён распавёў і яшчэ нешта. Не сказаць, што я дужа быў шакаваны ці ўражаны, але пачаў глядзець на рэчы іншымі вачыма. Напрыклад, зразумеў, чаму Данчык пры павітаньні ніколі не падаваў рукі. Той жа супрацоўнік растлумачыў мне, што Данчык баяўся, што яму не пададуць рукі ў адказ. У той час сярод нашых суайчыньнікоў яшчэ жыў пацанскі (зэкаўскі) кодэкс наконт “зашквару”.