Я ні ў якім разе не падумала дрэнна пра чалавека, які зрабіў гэты надпіс. Хутчэй за ўсё гэта яго рэакцыя на безнадзейныя жыццёвыя абставіны, якія не даюць прадоўжыць жыццё яго роднай хаце. Прадаць — не купяць, бо далёка ад гораду. Ды і за тыя грошы, што дадуць – не разбагацееш, а толькі марокі з афармленнем хопіць на дваіх. Разбурыць і прадаць на дровы — не змог. Зрабіў так, як падказала сэрца. Але ці супакоіцца гэта сэрца праз некаторы час? Напэўна не — забаліць яшчэ горш. Зараз маладога чалавека не цягне ў бацькоўскі дом, мабыць ён не так даўно і з’ехаў, а вось з гадамі – пацягне. І добра, калі дом дачакаецца гаспадара ў добрым стане. А калі не — то дом, зразумела, хутка пачне разбурацца і згодна ўказу Прэзідэнта за № 70, як бязгаспадарчы, будзе перададзены ва ўласнасць мясцовым уладам. Такім чынам суд прызнае новага гаспадара, які і паклапоціцца аб яго далейшым лёсе. Але вось незадача, падлічана, каб зарэгістраваць дом як пустуючы, мясцовым уладам патрэбна выкласці ад 1, 5 да 2 мільёнаў рублёў. А колькі марокі з афармленнем дакументаў? Адкуль жа мясцовым уладам узяць на гэта грошы? Толькі на адно тэхнічнае знішчэнне трухлявай хаты неабходна больш чым за 500 000 руб.