Пад’язджаю да Вішняўца (нованазоў той самай Гавязны) і аж не веру вачам: бераг сажалкі, свежапаголены ад кустоўя і дрэваў, стракацее шматлюддзем, віскоча бензапіламі, перагукваецца стукам малаткоў і сякераў.