На паўночных могілках, перад пахаваньнем Паўла Шарамета, пыдышлі мы да шэрагу шапікаў з кветкамі набыць гваздзікоў. Я ледзь ужо не сую грошы аднаму дзядзьку, а Рома Васільеў адзёргвае мяне: “Ты што, глянь”. Я: “Што такое”. “Ды во”, – паказвае той на майку дзядзькі. Я – глядзь, а там – Пуціна лыч. “Во засляпіла мяне,” – падумаў я сам сабе, а дзядзьку кажу: “Ты шо гэтага тэрарыста напяліў на пуза?” Пачалі мы абурацца, а дзядзька нешта пыжыць на нас у адказ.. Але асабліва нешта даказваць ватану не было часу – і мы пайшлі на могілкі.