З аднаго боку — залішняя літаральнасць, з іншага — дзіўныя нестыкоўкі. Да прыкладу, Мікалаіч успамінае сваё “рокавае” мінулае ў закрытым памяшканні. Гітара грыміць, Мікалаіч “валіць” рок, але яго ніхто не чуе. І літаральна праз пэўны час, выпадкова зайшоўшы ў каморку, Зіна даведваецца пра “сакрэт” таты. Праз адчыненыя дзверы мы ясна чуем голас Жэні, які кліча дзяўчыну. Якім чынам, калі прастора кавярні настолькі абмежаваная, Зіна не магла чуць рэпетыцый бацькі?