Касцёл усведамляе, што абарона недатыкальнасці маральнага права ў дачыненні да чалавечага кахання спрыяе ўмацаванню сярод людзей сапраўднай культуры жыцця, а таксама заахвочвае не адмаўляцца ад сваіх абавязкаў, не абапіраючыся на тэхнічныя меры там, дзе няма маральна абгрунтаванай неабходнасці. Узгаданыя вышэй два элементы палавога акта (аб’яднальны і пракрэацыйны) нельга ніколі раздзяляць. Такое сцвярджэнне не азначае, што Касцёл патрабуе, каб кожны сужэнскі акт заканчваўся зачаццем, бо гэта нават фізічна немагчыма. Дзякуючы біялогіі ведаем, што паколькі мужчына застаецца заўсёды плодны, то жанчына толькі ў акрэслены перыяд. У 16 пункце ўзгаданай энцыклікі Humanae vitae Папа вучыць, што, калі існуюць сур’ёзныя матывы ўстрымацца ад нараджэння дзіцяці, якія абумоўленыя альбо фізічным або псіхалагічным станам мужа і жонкі ці знешнімі абставінамі, дазваляецца сужэнцам улічваць натуральныя рытмы, уласцівыя рэпрадуктыўным функцыям арганізма, і ўступаць у шлюбныя адносіны толькі ў няплодныя перыяды. Такім чынам яны кіруюць колькасцю зачаццяў, не парушаючы маральныя прынцыпы, г. зн. не закрываюцца на зачацце. Кантрацэпцыя па сваёй натуры заўсёды супрацьстаіць зачаццю і новаму жыццю, выключае пракрэацыйны элемент сексуальнасці і нязгодная з Божым планам адносна чалавека.