–Пра гэта трэба распавядаць асобна… Цікава, у нас, па вялікаму рахунку – аднадумцаў, было толькі адно разыходжанне. Віктар Тураў успрымаў Палессе прыцемкавым, аднастайным: балота, бусел, адзінокае дрэва. Для мяне ж наш край – звонкія песні, непараўнальныя водары Прыпяці, стракатае разнатраўе абалонных лугоў. Праўда, штогод наведваючы малую радзіму, заўважаю паступовае заміранне вясковага жыцця, што не можа не засмучаць...