Мо таму я ўсё часцей сутыкаюся з сітуацыяй, калі на брыфінгах, “круглых сталах”, прэс-канферэнцыях прамоўцы адразу пасля выступлення… збягаюць. Канешне, агучыўшы зручную прычыну пра тое, што іх чакаюць у іншым месцы. Так, іх штодзённік трашчыць ад абавязковых сустрэч, аднак астатнія — не менш занятыя і прафесійныя людзі — прыйшлі паслухаць менавіта яго меркаванні па заяўленых праблемах. Ці не падаецца вам такое развіццё падзей нядобрасумленным у адносінах да ўдзельнікаў? Мяркую, напружанне ў дадзенай сітуацыі змаглі б зняць арганізатары, якія паабяцалі б дакладна захаваць часавыя рамкі. На жаль, мадэратары культурных падзей зараз хутчэй з’яўляюцца слухачамі, чым кіроўцамі размоўнай плыні.