А і сапраўды, што мне трэба паміж песьнямі вайны і песьнямі каханьня? Што я магу патрабаваць ад лёсу, калі ведаю, што ад жонкі з карымі вачыма ў мяне будуць дзеці толькі з вачыма гэткага ж колеру, бо кары колер заўсёды дамінуе? Ведаю, але ня маю сілаў убачыць у жаночых вачох нешта больш звабнае, чым уласна колер. Іншым разам я нагадваю сабе кракадзіла, вакол якога танчаць дзеці. Гэта такі фантан быў. У Сталінградзе. Каторы раз гляджу на здымак часоў другой сусьветнай з выявай гэнай скульптурнай камапазыцыі на тле руінаў. Каторы раз мне здаецца, што застылыя фігуры дзяцей вось-вось ажывуць і прадоўжаць свой карагод пад гукі кампазыцыі "Nightmarish Waltz" Акіры Ямаокі, а кракадзіл будзе ліць фантаны сьлёзаў па тых, хто так і не нарадзіўся ад мяне.