– Хай твой конь астыне, – сказаў нарэшце скрыпучым, як бы нават і не чалавечым голасам. – Я прынясу вады, яна тут недалёка. А ты натры яму вушы вось гэтым, – ён паказаў на нейкую непрыкметную зёлачку, якую Круглец ледзь разгледзеў у траве, і зьнік, як растварыўся ў зеляніне…