Пакуль чакалі, што з намі будзе далей, перабіралі бульбу. Пасля пасадзілі ў цягнік і павезлі. Нехта, памятаю, тады праспяваў: “Няма яйка, няма гусь. Да свідання, Беларусь”. Ехалі да Варшавы. Спыніліся ў перасылачным пункце. Там усіх чысцілі, мылі, а затым змясцілі ў нейкія печы — усё для таго, каб не было ніякай інфекцыі і заразы. Мусіць, дзён дзесяць прайшло, як прыехалі “купцы”, якія набіралі людзей на прадпрыемствы. Мяне і яшчэ чалавек пяцьдзясят забраў паляк. На вуліцы незнаёмыя людзі кідалі нам кавалкі і нават цэлыя булачкі смачнага хлеба. Мы вельмі ўдзячны ім былі.