Калі прыйшлі Саветы, Прыгодзкіх не раскулачвалі, бо яны самі здалі ўсё ў калгас. Ірына памятае часы, калі ў гаспадарцы нельга было трымаць больш за адну сьвіньню і адну карову. Але вяскоўцы рабілі схроны ў хлявах, дзе трымалі другую сьвіньню. Калі прыходзіла праверка, Ірына залазіла ў схрон да сьвіньні і гладзіла яе, каб тая ня рохнула.