Прайшоў месяц пасля таго, дачка, ужо жыхарка суседняй дзяржавы, прыехала пагасцяваць у родную вёску. Першае пытанне: “Як табе ў Беларусі?” Шура ў адказ: “Татачка, я нікуды адтуль не паеду”. І вось ужо 30 гадоў яна лічыць сябе беларускай, чытае ўнуку кнігі і вершы на жывой і мілагучнай беларускай мове.