– У мяне таксама пыталі знаёмыя, – расказвала Лена Карневіч, лінгвіст, студэнтка катэхітычнага каледжа, – ці ты такая добрая, ці ты хочаш загладзіць нейкую віну, ці дома табе няма чаго рабіць? На жаль, не ведаюць, што шчасце не толькі ў тым, каб сябе адчуваць шчаслівым, але і каб рабіць шчаслівымі іншых. Мая праца – дапамога на даму тым, хто абмежаваны ў магчымасцях, хто адзінокі, або ў каго ёсць дзеці, але жывуць далёка. Канешне, да іх прыходзяць сацыяльныя работнікі 2-3 разы на тыдзень, але чалавеку нерухомаму дапамога патрэбна нашмат большая, да таго ж самая рознабаковая і кожны дзень! І ў Бога няма іншых рук на зямлі, як рукі валанцёра або проста добрага суседа. Можаце ўявіць сабе, напрыклад, адзінокую (ні братоў, ні сясцёр, бацькі даўно памерлі) 44-гадовую жанчыну, якой трэба зрабіць масаж, дапамагчы ўстаць, выканаць розныя гігіенічныя працэдуры, падаць ежу і пры дапамозе вертыкалізатара дапамагчы заняць месца за кампутарным сталом?… І яна пачынае працаваць, усміхацца… А колькі пар рук трэба прыкласці, каб гэтая ўсмешка на яе твары з’явілася? Часам жадае “схадзіць” на прагулку ў горад ці батанічны сад, правесці фотасесію… Інваліды – такія ж людзі, як і мы, ім патрэбна ўсё тое, што і нам. Лічу, што менавіта ў такія моманты правяраецца наш асабісты характар, здольнасць несці любоў Хрыста людзям.