На жаль, не ўсе вытрымалі да драбніц заяўленую тэму, аднак тыя, хто як след узяўся за аднаўленне старажытных традыцый, не прагадаў. “Вясельныя” суполкі збіралі вялікую колькасць гледачоў. Тыя, бы зачараваныя, назіралі за дзеяй. На аб’яднаным падворку арабаў, палесцінцаў, кабардзіна-балкарцаў і дагестанцаў дэманстравалася добра знаёмае па кінафільмах выкраданне нявесты. На малдаўскім падворку група “Лай” распавядала пра тое, як продкі распачыналі вяселле з раніцы ў пятніцу ў доме нявесты, і толькі позна ўвечары да талакі далучаліся жаніх з грамадой. Карэйцы раілі абавязкова пускаць перад маладымі курыцу, каб не абмінала новую сям’ю багацце, і падкідаць на ручніку карэйскія фінікі — для хутчэйшага нараджэння сына, або каштаны — калі чакаеце дачушку. А татары прадэманстравалі “дарогу вады”: нявеста ідзе з каромыслам праз шматлікія перашкоды сваякоў жаніха да калодзежа, а потым набывае ў абмен на ваду пасаг... Пагадзіцеся, такую інфармацыю ў красамоўнай ды зразумелай падачы не адшукаеш нават у самым хуткасным інтэрнет-пошукавіку. А вось у Гродне можна было без перашкод спрычыніцца да багатай абрадавай спадчыны розных краін, адчуць сапраўднае трапяткое стаўленне нашых народаў да нараджэння сям’і.