Такі стан душы можа нарадзіць Купалаўскага Машэку, зламаць чалавека як запалку, кволую галінку. І, каб выстаяць, зберагчыся ад гэтага, трэба прасіць сілы ў Бога, чакаць дапамогі. Бо нават сам час не заўсёды здольны загаіць рану ў душы. Бо “агні кахання – вечныя агні”, як мудра заўважыў Анатоль Грачанікаў. Няўдалае каханне, перажыванні людзей вельмі ўдала перадаў Ніл Гілевіч у сваім творы “Родныя дзеці”, дзе два разлучаныя сэрцы сустракаюцца ізноў, і нібы ажывае тое забытае пачуццё…і паўстаюць маладыя гады, маладое неба… Яўгенія Янішчыць у вершы “Голас з акцэнтам” прызнаецца: