На тое ж яна й казка, каб раскрыліся сэрцы і пасвятлелі думкі. І таго, з кім гэткі цуд здарыўся, наша фэставая казка вывела да цукерыны шчасця – да скарбу, які адорвае здольнасцю бачыць нябачнае, чуць нячутнае і гаварыць ня голасам, але душой. Гэткіх назбіралася, дзякуй Вышняму, дастаткова, каму важны быў чын ДАРУ. “Івкон” жа не спаганяў а ні з кога аніякай платы за ўваход у атмасфэру фэсту, не адгароджваўся платамі і заслонамі. “Івкон” радасна дарыў мажлівасць пакаштаваць цукеркі сваёй, івянецкай, вытворчасці ды хоць адным дотыкам дакрануцца да ўцалелай у няспынных войнах і рэзрухах тканкі народнай культуры.