Ала СТАШКЕВІЧ: — Прамінулы пасля з’яўлення Венецыянскай хартыі час быў вельмі плённым для навуковай думкі. Паступова змянілася сама парадыгма ўспрыняцця помніка спадчыны. Цяпер мы разглядаем яго ўжо не як “рэч у сабе”, але як частку цэласнага культурнага ландшафту. Усё больш актуальным становіцца і пытанне кіравання, менеджменту аб’ектамі спадчыны. Пастаянна выходзяць новыя публікацыі, экспертная супольнасць працягвае назапашваць тэарэтычную базу ў галіне рэстаўрацыі. Прыкладам, цікавая практыка ўкараняецца ў Расіі, дзе з’явіліся Школы спадчыны, разлічаныя не толькі непасрэдна на спецыялістаў, але і на прадстаўнікоў грамадства.