Мы ведаем пяць чарадзейных казак у запісах Шпілеўскага: "Сестра чаровница", "Медвежье ушко", "Волшебный цветок", "Золотая щука", "Глебушкины слезки" ("Белоруссия в характеристических описаниях и фантастических поверьях". – Пантеон, 1853– 56 гг.). Іх асаблівасцю з'яўляецца тое, што яны літаратурна апрацаваныя, а магчыма, і часткова дапісаныя самім пісьменнікам. Тое ж характэрна і для "Волшебных яблок" Эгілеўскага, але разбойнікі ў гэтай казцы размаўляюць на чыстай беларускай мове! І гэта вельмі цікава, таму што, на жаль, пазней Шпілеўскі перайшоў да поўнай літаратурнай апрацоўкі казак. Апранаючы простую сялянку-казку ў шаўкі літаратурнай мовы, ён хацеў узняць якасць вуснай народнай творчасці беларусаў да ўзроўню мастацкай літаратуры, што, наогул, было характэрна для многіх прадстаўнікоў рамантычнага падыходу да фальклору. Да разумення, што лепшае – аўтэнтычнае, трэба было яшчэ расці і расці...