— Пасля заканчэння ўніверсітэта ў канцы 80-х прыехала па размеркаванні на малую радзіму, у Воранаўскі раён, мястэчка Нача, мінулае якога звязана са знакамітым родам Нарбутаў. Мяне адразу назначылі намеснікам дырэктара па выхаваўчай рабоце сярэдняй школы. Працаваць было нескладана, бо вопыт арганізатарскай работы (дзейнасць у арганізацыйным камітэце біяфака БДУ) у мяне быў. Галоўнае — у школе працаваў крэатыўны дырэктар Міхаіл Міхайлавіч Лях. Ён патрабаваў ад калег укараняць у выхаваўчую работу новыя формы і прыёмы. Мы праводзілі самыя розныя мерапрыемствы і, канечне, адпраўляліся з дзецьмі ў паходы. Паходы былі не проста катэгарыйнымі, а з краязнаўчым ухілам. Гэта цяпер паходы, справаздачы аб якіх дасылаюцца на Рэспубліканскі конкурс “Пазнай Радзіму — выхавай сябе”, турыстычна-краязнаўчыя, а на той час гэта было новаўвядзеннем. У школе Начы пачалася і мая настаўніцкая сцяжына. Тут, акрамя выканання абавязкаў намесніка дырэктара па выхаваўчай рабоце, я выкладала біялогію і хімію. Турызму і краязнаўству падуладны не толькі ўсе ўзросты, але і ўсе настаўнікі-прадметнікі. Каб вывучаць родны край, здзяйсняць катэгарыйныя паходы, неабавязкова быць настаўнікам фізкультуры, гісторыі, мовы і літаратуры або геаграфіі. Сярод пераможцаў конкурсаў акцыі “Жыву ў Беларусі і тым ганаруся” ёсць настаўнікі матэматыкі, фізікі, інфарматыкі і, канечне, біялогіі і хіміі, — дзеліцца Аляксандра Яўгенаўна.