У адрозненне ад вершаў, якія не атрымалі ў эмігранцкім асяроддзі прызнання, поспехам карысталася яе проза, якая заняла асноўнае месца ў яе творчасці 1930-х гадоў («Эміграцыя робіць мяне празаікам ...»). У гэты час выдадзены «Мой Пушкін» (1937), «Маці і музыка» (1935), «Хата ў Старога Пімена» (1934), «Аповесць пра Сонечке» (1938), ўспаміны пра Максіміліяна Валошыне («Жывое аб жывым», 1933), Міхасю Кузьмін («Nezdeshniy ноч», 1936), Андрэя Белым («Палонны дух», 1934) і г.д..