— У ней­кі мо­мант мне так за­ха­це­ла­ся да­па­ма­гаць хво­рым, ра­біць хоць неш­та, каб змен­шыць іх боль... Зда­ец­ца, ней­кая не­вя­до­мая сі­ла ава­ло­да­ла мной, — ка­жа Га­лі­на Мі­ка­ла­еў­на. — І вось та­ды я зра­зу­ме­ла, што ха­чу быць ура­чом.