Унутры карчмы гасцей сустракалі шырокія сталы на дрогкіх козлах. Удоўж сцен былі наштукаваныя лавы, за доўгі час выслізганыя чалавечымі азадкамі да жоўтага мядзянага бляску. У самым куце стаяла агромністая цагляная печ, у якой амаль заўсёды ярка і нястомна гарэлі, перавальваючыся з боку на бок, тоўстыя бярозавыя чурбаны. Апетытны пах смажанага мяса і сала цёк адтуль.