На думку аўтара, нягледзячы на ўсё агульнае, характэрнае для сядзіб пэўнай эпохі, кожная з іх была індывідуальнай, кожная мела сваю праграму. Індывідуальнасць ансамбляў дасягалася перш за ўсё ярка выражаным асабістым пачаткам уладальнікаў і дойліда. Сядзібная прастора была насычана філасофскім роздумам аб праблемах зямнога быцця, аб сэнсе жыцця, жыццёвых каштоўнасцях, ідэалах. У кожнай сядзібе быў свой быт і адпачынак, свае фамільныя каштоўнасці. Сядзіба вызначала духоўны патэнцыял чалавека, вучыла і выхоўвала, патрабавала быць дастойным свайго ўзроўню.