Што яшчэ добра памятаю з дзяцінства: вялікі дубовы стол, за які садзіліся дванаццаць чалавек едакоў – мы з сястрычкаю, чацвёра нашых братоў, тата з мамаю, бабуля з дзядуляй і чужая сям’я. Мама налівала есці ўсім, акрамя сябе. Мы з сястрычкай з адной місачкі з’ядалі, а другую місачку заўсёды ставілі на падаконнік – для мамы. Што пра чужую сям’ю запомніла. Ішлі дарогай каля лесу двое – мужчына, ён быў без кісцей рук, і з ім жанчына. А наш тата быў такі гаваркі – кожнага, хто ідзе (хата недалёка ад дарогі стаяла), абавязкова затрымае, абавязкова запытае: адкуль родам, куды ідзеш, па што ідзеш… Высветлілася, гэта былі мужык з жонкаю, якіх прагнала з дому іх нявестка, і яны засталіся ў нас жыць. Надоўга засталіся, каля дзесяці гадоў пражылі – адразу нашым бацькам дапамагалі па гаспадарцы, пасля ўладкаваліся на працу ў калгас, а пасля іх, старэнькіх, забралі далёкія ро-дзічы ў Расію.