“Як ты думаеш, Лёччык, — спытала Лёся, калі лясная дарога раптам скончылася, і ім давялося ісьці шырокім лугам, дзе ўсялякай травы было па грудзі, i часам яна губляла Лёччыка, а ён выскокваў у самых нечаканых месцах, як з вады.—Лёччык! А, вось ты дзе... Як ты мяркуеш, вось у лесе дрэвы ведаюць, што яны — сям я?”