Існуючая зараз сістэма органаў мясцовага ваеннага кіравання пачала фарміравацца 9 красавіка 1918 года і адразу прыступіла да вырашэння вельмі складаных задач па забеспячэнні маладой Чырвонай Арміі асабовым складам ва ўмовах грамадзянскай вайны. Камісарыяты па ваенных справах першую “праверку боем” вытрымалі, а набыты вопыт даў магчымасць удасканаліць мабілізацыйны механізм краіны, падрыхтаваць яго да найбольш жорсткага выпрабавання — Вялікай Айчыннай вайны. З моманту аб’яўлення мабілізацыі і да завяршэння баявых дзеянняў ваенкаматы бесперабойна забяспечвалі патрэбы войскаў у людзях, конях, машынах, трактарах і іншай маёмасці, якую прадугледжвалася пераводзіць з народнай гаспадаркі на патрэбы фронту. Пасля Перамогі быў удзел у не менш складанай справе па дэмабілізацыі шматмільённых Узброеных Сіл напрыканцы 40-х гадоў, турботны перыяд пераходу на скарочаную да 2 гадоў (на флоце — да трох) тэрміновую вайсковую службу напрыканцы 60-х, рашэнне задач па прызначэнні падчас доўгіх дзесяцігоддзяў “халоднай вайны”.