Цудоўна памятаю дырэктара вучылішча Роберта Ігнацьевіча Савейку, а таксама згадваю цікавы выпадак, які даў жыццё крылатаму выразу. Неяк дырэктар — агромністы дзядзька — ішоў па калідоры, а насустрач яму з-за вугла з невымернай хуткасцю вылецеў вучань. Сутыкненне было непазбежнае. Роберт Ігнацьевіч спыніў хлопца, узяў яго за плечы і, крыху страсянуўшы, сказаў: “Ідыёт! Ты ж разумны хлопчык!” І гэта не адзіная фраза, што была ім народжана. Аднойчы, седзячы на ўроку, паглядзеў у журнал і, выклікаўшы аднаго з нас, прамовіў: “Ну як жа так? У нас у харавым вучылішчы 24 раялі, а ў цябе па арыфметыцы “двойка”. Гэты жарт я асэнсаваў толькі праз шмат гадоў: у нас былі створаны амаль ідэальныя па тым часе ўмовы для паспяховай вучобы, “двойкі” былі абразай усёй установе.