Асабліва цікавая выстаўка тым, што ўсе мастакі— яркія індывідуальнасці, зусім не падобныя адно да аднаго. Так, фактурныя, яркія лірычныя палотны Раісы Сіплевіч вельмі выразна выглядаюць побач са стрыманымі, у нейкай ступені нават змрочнымі творамі Алега Маціевіча. І, у той жа час, менавіта на фоне эмацыянальных, выключна “жаночых” работ мастачкі неяк па-асабліваму вылучаецца глыбіня, стрыманасць творчай натуры Маціевіча. Творы Сіплевіч вельмі змястоўныя, адначасова— зусім не прадметныя. Мастачка добра ведае, што такое фальклор, казка: міфатворчасць ярка выяўляецца і змястоўна, і фармальна: і ў своеасаблівай дэкаратыўнасці яе жывапісу, і ў падборы колераў, і ў вырашэнні прасторава-кампазіцыйных задач. Творчасць жа Маціевіча прысутныя мастакі адназначна вызначылі як “жывапіс у чыстым выглядзе”: гэта тычыцца і тэхнікі, і вялікай увагі да глыбіні прасторы, размежавання планаў на палатне.