Яшчэ адным пунктам дагавора было распаўсюджванне польскай адміністрацыйнай структуры на ВКЛ — так, цяпер з’яўляліся пасады ваяводаў і кашталянаў Вільні і Трокаў, што дадаткова ўмацоўвала пазіцыі шляхты ВКЛ, якая займала вядучыя пасады і ў новай сістэме ўлады. Самога Вітаўта бургундскі пасланнік Жыльбер Лануа, які быў у ВКЛ у 1413-14 гг., называў літоўскім каралём, а дзяржаву яго — каралеўствам (а не, напрыклад, васалам польскага манарха і яго ленным валоданнем).