Я тут жа адчуў, што гэтая рыса ў яго перш-наперш ад маці. Гэтай сялянскай шчырасці ў Соф’і Пятроўны на многіх стала б. У свае восемдзесят восем гадоў яна не толькі сама сябе абслугоўвае, а яшчэ і сыну Аляксандру, які па волі лёсу вярнуўся ў бацькоўскую хату, памочніца. Хіба ж хто смачней, чым маці, прыгатуе ежу!