– Адкрыць залу – мая даўняя мара. Думаю, яна нарадзілася, калі падлетак Роберт Грыгар’ян ішоў дамоў з трэніроўкі. Цяпер у яе здзяйсненні сваімі парадамі мне вельмі дапамагае мой першы трэнер Віктар Грыгор’еў, мае сябры, а таксама бацька Мікалай Сурэнавіч і маці Венера Арменакаўна. За гэта я ўсім ім вельмі ўдзячны.