Я і цяпер чую голас Маі Сцяпанаўны. Фраза “Хто, калі не мы?” запала ў сэрца на ўсё жыццё, стала маім крэда. У словах — уменне браць на сябе адказнасць, прыстойнасць, сур’ёзнасць. Цяпер гэтыя паняцці, напэўна, не ў такой пашане, як было ў гады маёй вучобы. У гаспадарках раёна вырошчвалася шмат сельскагаспадарчых культур, і без дапамогі шэфаў не абыходзілася. Мы ездзілі, працавалі, стараліся і даведак аб вызваленні ад работы ў полі не прыносілі.