— Чаму ж? Яна і дагэтуль застаецца для мяне важнай. Ёй былі аддадзены 20 гадоў жыцця, і маё сэрца, душа заўсёды будуць ёй належаць. Але гэта не значыць, што ў жыцці няма месца больш ні для чаго. Так, я завяршыла сваю спартыўную кар’еру, але мяне часта запрашаюць правесці майстар-класы: літаральна штотыдзень накіроўваюся ў новую краіну. Такія паездкі дапамагаюць папулярызаваць мастацкую гімнастыку. А я з радасцю адгукаюся на іх яшчэ і таму, што люблю падарожнічаць. Чула, некаторыя людзі ў канцы жыцця шкадуюць, што мала любілі і мала падарожнічалі. Не хачу паўтараць іх памылак.