У спектаклі Ціхаміравай абсалютна відавочна існуе эстэтычная палеміка з мінулым — ёсць апоры на папярэднікаў, але і нейкі палемічны запал, з якога бачна, што харэографу не хочацца быць, як усе. Таму і сняжынкі выглядаюць не як звычныя сняжынкі ў пачаках, і роля Драсельмеера значна пашырана, і г. д. Усё разам гэта стварае адчуванне абноўленага ўяўлення і пра матэрыял, і пра магчымасці выкарыстання класічнай лексікі. Як з сямі нот можна стварыць вялікае мноства музычных сачыненняў, так і з класічных па — ствараць такое ж вялікае мноства цалкам індывідуальных харэаграфічных твораў. Канешне, лексіка Ціхаміравай зведвае пэўныя ўплывы — і ў паваротах ступняў, і ў арганізацыі рухаў кардэбалета, і ў будаванні ліній, але яе класіка асэнсавана з пазіцый вопыту чалавека ХХІ стагоддзя, які ведае, што такое сучасны танец і ведае традыцыі сусветнага балета. Я лічу, гэта толькі ўзбагачае погляд, асабліва калі бачна, што аўтар спектакля валодае багатай фантазіяй, з аднаго боку, і вялікай воляй, здольнай давесці задуманае да пэўнай прафесійнай якасці выканання і данесці да публікі ўласную думку, з другога. Калі можна сказаць, гэта не жаночая харэаграфія, погляд не расслаблена жаночы і салодка лірычны. Гэта хутчэй мужчынскі погляд на свет і яго ілюзіі, разуменне, што можна жыць, толькі прайшоўшы праз выпрабаванні, захапленні, страты. Мне здаецца, пра гэта пастаўлены спектакль.