У Вішнёўцы скончыў чатыры клясы. Прыехаў доктар з Крэва правяраць, і я аказаўся першым вучнем. Сказаў удома ён бацьку: "Хай вучыцца далей". Бацька напісаў заяву, на каня пасадзіў босага, даў грошы, каб мог што купіць, і завёз у гімназыю ў Ашмяны. У 30-ым годзе хіба. Потым восень прыйшла, матка памёрла, бацька раздумаўся і вырашыў мяне не пасылаць. У Ашмянах складалі экзаміны. Злажыў добра. Лепш за панскіх дзяцей, бо быў абчытаны. Але восеняй бацька раздумаўся і не пусьціў вучыцца: дорага кватэру наймаць, не хапала сродкаў на утрыманьне. Я гэта цяжка перажываў...