Кінуўся Яська да таткі, абняў, прыхіліўся да яго і ўсё ўглядваўся ў таткавы вочы. Былі яны нерухомыя, глядзелі проста ў неба, дзе ў блакітнай бездані мітусіліся патрывожаныя галубы. Галубы былі ў небе, галубы былі ў таткавых вачах. Так можа здалося Яську, і яму стала страшна. I ён закрычаў на ўсю вуліцу: