“Спадчына” – магчыма, адзіная кніга Купалы, дзе ён, не азіраючыся ні на якую цэнзуру і ні на якое атачэнне, нарэшце напоўніцу выказаўся пра тое, што яго хвалюе: “а мы, як цені з таго свету, ідзём, не знаючы куды”. Адвечны шлях беларуса ў адным зборніку – з войнамі, пакутамі і беспрасвеццем, з памкненнямі, якія пастаянна заводзяць цябе на гібельныя сцежкі-дарожкі. Змрок і надзея міжчасся – паміж першай вайной і другім абвяшчэннем БССР, праз калатнечу і замірэнне. Найцяжэйшая і адкрытая, як крывавая рана, кніжка ненаіўнага дзядзькі Купалы.