Паэт Леанід Дранько-Майсюк назваў Генадзя Бураўкіна “выдатным творцам з выдатнага пакалення, з той творчай прасторы, адкуль Уладзімір Караткевіч, Іван Чыгрынаў, Ніл Гілевіч, Анатоль Вярцінскі, Міхась Стральцоў і Васіль Зуёнак — гэтыя дзеці вайны, якія добра ведалі, што такое жыццё побач са смерцю, што такое адсутнасць хлеба, і ўсё гэта гранічна шчыра выказалі ў сваіх творах. Менавіта з іх прыходам у нашую літаратуру ў 1950-я гады ў ёй адбылася сапраўдная эстэтычная рэвалюцыя, калі беларуская проза і паэзія набыла новую маштабнасць”.