Толькі ў 1935 годзе, дзякуючы датацыям Бенедыкта Тышкевіча, удалося зноў адбудаваць каменны храм. Асвятленне яго, было даверана біскупу Казіміру Букрабе. Храм за сваё існаванне змяніў мноства ксяндзоў. Ксёндз Петраш - кіраваў будаўніцтвам касцёла, пасля ўзначальваў прыход, аднак з-за ганенняў савецкімі ўладамі, ён быў вымушаны хавацца ў Польшчы. На пасадзе, Петраша змяніў ксёндз Ахілес, а потым, бацька Герман. Сумная доля напаткала і гэтых святароў: у 1943 годзе, у суседняй вёсцы разам са шматлікімі вернікамі яны былі спалены фашыстамі з-за падазрэнняў у сувязі і дапамогі партызанам. Ксяндзы маглі збегчы, аднак прынялі рашэнне падзяліць сумную долю з прыхаджанамі і пакорліва прынялі смерць.