– Розумію тэбэ, Стэпанку. Ты попаўся, як нашы жыдзі, у твіій Білорусі, колы Хорці рышыў іх немцам віддаты. Нашы охфіцэры казалы ім істы до партызаніў. А ціі нэ хоцілы браты: прывізітэ, моўляў, віз зброі, тоды візмэмо. Жыдам тым было, як тобі зарэ. Праўда, воны ўкралы цій віз зброі, а нас за гэто ўсіх у лагір, у Пільшу. Так воно і ў тэбэ тут – своі – заб’юць, німцы – тэж. Божэ, Божэ, будзь мілыстывы.