Пачынаючы з 1973 года, жыццёвы і службовы шлях Міхаіла Васільевіча быў звязаны з Кіраўшчынай, куды ён разам з сям’ёй пераехаў згодна далейшага накіравання. Яго назначылі старшым інспектарам дзяржпажнагляду РАУС, гэтая пасада па сутнасці на той момант адпавядала сённяшняй пасадзе начальніка РАНС. Толькі была выратавальніцкая служба тады зусім не ў такім выглядзе, як зараз. Як успамінае сам юбіляр, у пажарнай часці было ўсяго 12 чалавек, плюс 2 інспектары. Нагрузка, як лёгка можна здагадацца, на агняборцаў ускладвалася ў разы большая. Да таго ж, у разліку меліся ўсяго 2 пажарныя машыны, і ўмяшчальнасць ёмістасцей пад ваду была куды меншая, чым зараз. Пазней у асобных гаспадарках з’явіліся так званыя МАПы — міжгаспадарчыя апорныя пункты, дзе меліся свае аўтамашыны: яны ў выпадку пажараў падключаліся да тушэння.