…Калі проста ўехаць за калючы дрот з надпісам “забароненая зона”, насцярожана аглядаючы похапкам зваленыя дзесяцігоддзі таму кавалкі арматуры, абгарэлыя шкілеты дамоў, здзічэлую прыроду з рэдкімі, засохлымі дрэвамі, якіх, здаецца ўжо ніколі не пакалыша ветрык — першае, што агалошвае, уціскае цябе ў зямлю — магільны спакой.