Тут заў­сё­ды за­дзі­рыс­та і ра­дас­на па­трэск­вае агень­чык у пе­чы, аб­ліз­ва­ю­чы су­хія па­ле­ны, грэе па­кой, жа­да­ю­чы цёп­лых, са­лод­кіх сноў на вы­со­кім жа­лез­ным лож­ку, які ні­бы­та з'я­віў­ся з кад­раў ста­ро­га філь­ма. І пах... мі­лы пах вяс­ко­вай ха­ты — у кож­на­га ён свой, не­паў­тор­ны. Як за­шчы­міць сэр­ца, ка­лі, іду­чы па ву­лі­цы, рап­там ад­чу­еш не­спа­дзя­ва­на да­лё­кі, ледзь улоў­ны во­дар, які толь­кі на­га­дае пра гэ­ты дом, вер­не да яго дум­кі, абу­дзіць ус­па­мі­ны.