І. Чаў­ча­ва­дзэ, звяр­нуў­шы­ся да дра­ма­тур­гіі поль­ска­га кла­сі­ка аб­сур­ду Сла­ва­мі­ра Мро­жа­ка, зра­біў яе “сап­раў­дным гру­зін­скім” спек­так­лем, на­зваў яго “Сін­дром, ці Ка­го ўсхва­ля­еш?” За­яўле­ны жанр “му­зыч­най тэ­ра­піі” вы­яўляў­ся праз цу­доў­нае гру­зін­скае шмат­га­лос­се — жыў­цом. І быў адзна­ча­ны дып­ло­мам “За леп­шы акцёр­скі ансамбль”. Ідэ­аль­ным ву­ліч­ным спек­так­лем маг­лі б лі­чыц­ца “Вы­со­кія ма­ры” з Чэ­хіі. Ві­до­віш­чнасць, гу­мар, цыр­ка­выя тру­кі, шмат­лі­кія спец­эфек­ты, падзе­ле­насць на мі­ні­яцю­ры, што да­зва­ляе мі­на­кам да­лу­чыц­ца да спек­так­ля ў лю­бы мо­мант — і доб­ра вы­яўле­ная ідэя не то­ль­кі імкнен­ня да вяр­шынь, але і за­ха­ван­ня пры гэ­тым сяб­роў­ства.