У прыватнасці, адзінокім жанчынам, якія перажылі асабістую драму, страціўшы каханага, а з ім — і частку сябе. І не важна, куды і чаму ён сышоў. Важна, што потым доўга-доўга-доўга і бясконца можна чапляцца за жыццё і не верыць, што яно недзе ёсць. І толькі апынуўшыся ў "падвешаным стане", паміж жыццём і магчымай смерцю, ты разумееш, дзе насамрэч трэба шукаць кропку апоры. Калі побач у замкнёнай прасторы раптам аказваецца чалавек з нажом. Але калі нагадаць яму, што ён чалавек — магчыма, усё можа аказацца і не так сумна?..