Зважаючы на ўсе гэтыя моманты, не дзіўна, што дадзеная гістарычная падзея другой паловы XIX ст. прыцягвае ўвагу не толькі гісторыкаў, але і займае важнае месца ў гістарычнай культуры польскага, літоўскага і беларускага грамадстваў. Праўда, стаўленне да дадзенай гістарычнай падзеі зведала ў гэтых грамадствах розныя метамарфозы. Найменш пераменаў адбылося ў польскай традыцыі. Тут, не ўлічваючы кароткага перыяду пасля Другой Сусветнай вайны, Студзеньскае паўстанне заўсёды было як афіцыйна, гэтак і грамадскі прызнаным важным "месцам памяці", якое паказвала нязгаснае імкненне польскага грамадства да свабоды. У Літве і Беларусі можна вылучыць не адну і не дзве інтэрпрэтацыі. На пачатковай стадыі паўстанне ўспрымалася як "польскае", а таму чужое і нявартае павагі. Савецкі наратыў паспрабаваў пераўтварыць гэтую гістарычную падзею ў паўстанне сялян супраць абшарнікаў і "царызму", але дадзеная інтэрпрэтацыя так і не была прынятая шырокімі коламі насельніцтва. Замест гэтага ўжо ў Савецкай Літве, а наймацней за апошнія два дзесяцігоддзі стала распаўсюджвацца канцэпцыя, якая сцвярджае, што літоўскія паўстанцы ваявалі за незалежную Літву. У той жа час у Беларусі выразна прасочваецца тэндэнцыя зрабіць Кастуся Каліноўскага адной з найважнейшых постацей беларускага нацыянальнага пантэона.