Асабістае ж знаёмства адбылося ў мінскім “Кніжным салоне”, дзе праходзіла выстава твораў Юрыя Уладзіміравіча. Прэзентацыя чарговай кнігі з серыі “Беларускі экслібрыс”, распачатай Алай Змяёвай, расказвала пра яшчэ адзін бок творчасці вядомага мастака. Афорты ўпрыгожылі сцяну, у шкляных вітрынах вабілі вокладкамі выданне “Песні пра зубра” Міколы Гусоўскага, кніга Уладзіміра Караткевіча, а яшчэ можна было насамрэч дакрануцца да лістоў з вялікіх папак. Дваццаць восем лістоў лацінскага тэксту з трынаццаццю гравюрамі Юрый Якавенка і італьянец Джуліяна Якамучы аддрукавалі на паперы, зробленай уручную, — гэтак фактычна рабіліся кнігі на самым пачатку існавання кнігадрукавання. Іх плённае супрацоўніцтва вядзе адлік з 2005 года. Але спачатку было адкрыццё Якавенкам Італіі, сельскія краявіды якой настолькі закранулі сэрца, што ён, па яго словах, згодны пажыць там “у доме нават без ацяплення і вады”. Юрый Уладзіміравіч расказвае: “Італія пачалася для мяне ў 2004 годзе, калі пачуўся тэлефонны званок і ў мяне запыталіся, ці гатовы я супрацоўнічаць з італьянцамі па аздабленні кнігі. Што за кніга, я не ведаў, але з-за цікаўнасці згадзіўся адразу… Потым было мноства загадкавых падзей, але ўрэшце застаўся адзін Джуліяна — чалавек з роднаснай душой. Калі Джуліяна ўбачыў шмат маіх работ, ён ад мяне ўжо не адыходзіў. Кожную раніцу сустракаў у атэлі і вёў у сваю майстэрню. Шмат размаўлялі, абмяркоўвалі наша будучае супрацоўніцтва”.