У той дзень, вярнуўшыся ў Белгарад, мы шмат гаварылі. І пра майго бацьку, і пра бацьку брата Івана Лугаўскога, камандзіра Чырвонай Арміі, які спачатку прапаў без весткі ў красавіку 1942-га, а потым яшчэ ваяваў… Успамінаў брат і “сваю” вайну, і чаму сам вырашыў стаць ваенным лётчыкам. І як служыў доўгі час на ўсходзе, у Прыморскім краі, ахоўваючы неба СССР… Расказваў, як па жыцці сустракаў многіх беларусаў і як курсантам бываў у ваенным гарадку ў Мачулішчах, што пад Мінскам, і ўдзельнічаў у спаборніцтвах па гандболе. І як добрую жонку Машу (яна, пэўна з этнічных беларусак!) сабе знайшоў у горадку Пачынак, што пад Смаленскам…