— Я стаяў у кірсе і чакаў, калі мяне выклічуць, але тут нейкая рука падала мне знак, я падышоў да спавядальнай будкі. У ёй сядзеў белы мніх, і ён тры разы спытаўся, як мяне завуць. 3 першага разу я не ведаў як, другога разу ледзь-ледзь ведаў. Але забыўся, не паспеўшы вымавіць; за трэцім разам у мяне на лобе выступіў халодны пот, язык анямеў, я не мог нічога сказаць, хоць нешта ў грудзях крычала: “ХРЫСТОФЭР!” Белы мніх, мабыць, пачуў гэты голас, бо запісаў імя ў кнігу. Паказаў на яе і сказаў: “Вось ты цяпер упісаны ў кнігу жыцця”. Пасля ён перажагнаў мяне і сказаў: “Я адпускаю табе твае грахі — мінулыя і будучыя”.