Адным з найбольш важных унёскаў дэкларацыі ў моўнае заканадаўства з’яўляецца тое, што яна разглядае калектыўнае і індывідуальнае вымярэнне лінгвістычных правоў як непадзельныя і ўзаемазалежныя. Такі падыход абумоўлены тым, што мова ствараецца супольнасцю і ў супольнасці, у супольнасці ж яе выкарыстоўвае кожны чалавек. Такім чынам, індывідуальныя моўныя правы будуць паважацца толькі тады, калі кожны будзе паважаць калектыўныя правы ўсіх моўных супольнасцяў.