З гэтага моманту для чытача асабліва выразна пачынае гучаць у тэксце выразны кантрапункт: героі зусім па-рознаму ўспрымаюць рэчаіснасць. Для апавядальніка і Міколы Пятрашкі джэйран – “бедная жывёліна”, для другіх персанажаў, да якіх яшчэ далучаецца зухаваты Ашот, – выключна свежына, мяса, якое дастаюць з міннага поля, рызыкуючы жыццём. Беларусу ж непамысна так рызыкаваць дзеля страўніка; адчуванне каштоўнасці жыцця ў Міколы не прытупляецца. У яго не знікае не толькі спачуванне да працяглай агоніі джэйрана, але застаецца ўвогуле абвостраная датклівасць да ўсяго наваколля: жадная патрэба глядзець на раскошу цюльпанаў, узірацца ў ранішнюю лінію гарызонту, падстаўляючы твар ветру, зняўшы з галавы панаму, пакуль яшчэ не пячэ сонца…