Бацька ўсе ж такі дайшоў да свайго знаёмага — партызанскага сувязнога, які даставіў цяжка параненага ў савецкі франтавы шпіталь ва Уздзе, ужо вызваленай Чырвонай Арміяй. З Узды тата патрапіў у мінскі шпіталь, дзе яго вярнулі да жыцця пасля шэрагу складаных аперацый па перасадцы скуры і пратэзаванню вока. Пасля вайны ўсе жыхары Негарэлага добра ведалі лёс майго бацькі і дапамагалі нашай сям’і ўсім, чым маглі. А калі мне споўнілася 10 гадоў, тата павёз мяне ў Трасцянец і са слязьмі на вачах распавёў сваёй дачцэ, дзе, калі і як адбываўся ягоны расстрэл…