Нашто?—запытаеце. На гэта пытанне я Вам адказу не дам, бо і сам не ведаю, але думаю, мо для таго, што ў “Суме” – вобліку Вашай душы, я ўбачыў сваю душу. Тыя ж нявідзімыя сілы тайны быту, што звязваюць душу з усім акружаючым і на кажды бытовы праяў гэтага акружаючага будзяць у ёй водклік. Водклік, каторы змяшчае ў сабе і песню пташкі, і пошум лесу , і плач дзіцячы, і смех дзявочы, і стогн маткі, і шэпт ночы, і ход часу, і казку зорнага неба, і жальбу пахілага на раздарожжы шэрага крыжа, і маркотнасць, што сцелецца ў раннім і вячэрнім тумане па зямлі, і тугу, што чуецца ў песні мужыка-гаротніка, і скаргу за прошлым родных курганоў…