Думаю, дзякуючы менавіта гэткаму рашэнню пастаноўшчыкаў і прыняла публіка новы спектакль. У ім на пярэстым, поліфанічным фоне (тут і меладраматычная інтрыга, і набор дзяжурных жарцікаў, і неўтаймоўнае полымя кахання) ненадакучліва саліруе вечная тэма чалавечай годнасці. А музыка (як і мае быць у аперэце) – на сваім, на падкрэслена пачэсным месцы.