“Я ўпершыню прызналася жонцы брата мужа, што пішу вершы. А яна параіла паслаць іх ў газету, сказала, што калі я сама не зраблю гэтага, то тайком ад мяне напіша ліст у рэдакцыю. І я яе паслухала, - сказала паэтка. – Праз два тыдні мой веш быў надрукаваны. Я была пад ўраджаннем: як жа так, чаму? Мне думалася, што каб стаць паэтам, павінна прайсці шмат часу, што гэта трэба заслужыць. Я была на сёмым небе ад шчасця”.