Абмеркаваўшы асноўныя групы, што кантралююць грамадскія прасторы, давайце пяройдзем да мэтаў, якімі гэтыя групы кіруюцца: выключэнне, уключэнне, падтрыманне справядлівасці. Першая з мэтаў мае на ўвазе неабходнасць размежавання ці нават ліквідацыі нейкіх груп з прасторы, да прыкладу, гаворка можа ісці пра аўтамабілі, на хаду або прыпаркаваныя, але і пра бяздомных ці падлеткаў. Другая мэта, наадварот, мае мэту падтрымаць пэўныя групы, у нейкай ступені кампенсуючы іх уразлівасць; гаворка можа ісці пра абарону гульнявых пляцовак для дзяцей або арганізацыю безбар’ернага асяроддзя, зрэшты, гэтак жа як і забеспячэнне зручнага і хуткага перамяшчэння па горадзе на асабістым аўтатранспарце. Падтрыманне справядлівасці патрабуе пошуку ўстойлівага балансу паміж дзвюма першымі мэтамі, паколькі ўхіл у любы з бакоў пагражае наступствамі, бо, як уключаючы і падтрымліваючы, так і выключаючы і абмяжоўваючы асобныя групы грамадства, мы заўсёды рызыкуем стварыць напружанне і незадаволенасць. Больш за тое, крытэрыі дасягнення апошняй мэты лёгка могуць быць зацемненыя ўяўленнямі планавальніка ці іншай ключавой асобы пра справядлівасць, а таксама прыватнымі інтарэсамі, прычым гаворка не толькі пра дзяржаву ці гарадскую адміністрацыю, але і пра асобныя групы мясцовых жыхароў.