Другая чвэрць XIV стагоддзя, праўлення Стэфана Ураш, празванага Душану, Стала наиславнейшего, светлай старонкай у гісторыі Сербіі. Душан захапіў на паўночным захадзе Босніі, видтрутившы Венгрыю, на паўднёвым-захадзе - Эпір (Албанію), значную частку Фесалііі Македоніі і прабіўся да Эгейскага мора, разарваўшы такім чынам напалам візантыйскія зямлі. Але важней тое, што ён быў вельмі таленавітым арганізатарам дзяржавы: усталяваў у ёй парадак і парадак, умеў дамагчыся прыхільнасці ўсіх народаў, аб'яднаных у новым Сербскай царстве. Яго "Законнік" стаў адной з славутасцяў славянскага права. Памёршы вельмі рана і нечакана (1355 г.), Душан НЕ паспеў ўсталяваць парадак пасада ў спадчыну. Сабраныя ім зямлі хутка былі страчаны, а Сербская дзяржава, прыслабіўшы Візантыю, сама не магла перашкодзіць турэцкіх заваёў.