Яшчэ пры першым знаёмстве з шэрымі драпежнікамі (а гэта здарылася ў 1990 годзе ў ЗША, калі Эліс жыў у індзейскім племені ў штаце Айдаха) ён зразумеў, наколькі разумныя, хітрыя і цямлівыя ваўкі. Менавіта тады Шон упершыню паспрабаваў укараніцца ў ваўчыную зграю, і звяры прынялі яго. Нельга сказаць, што ўкараненне прайшло гладка. Неяк раз звер, які разгуляўся, так схапіў Шона за плячо вострымі зубамі, што вырваў яму частку цягліцы. Навукоўцу прыйшлося тэрмінова пакінуць зграю і звярнуцца да лекара, які зашыў рану. Пасля чаго Эліс зноў вярнуўся да ваўкоў. Нібы засаромеючыся свайго промаху і зразумеўшы віну перад Шонам, воўк-крыўдзіцель цярпліва залізваў яму рану, і літаральна праз некалькі дзён тая зацягнулася. Застаўся толькі шнар, які нагадваў, што з ваўкамі кароткія жарты.