У царкоўна-адміністрацыйнай практыцы Імператарскай Расіі было прынята весці па-служныя спісы на кожнага свяшчэннаслужыцеля. Гэтым займаліся Духоўныя кансісторыі, што існавалі ў кожнай епархіі і былі дапаможным органам епархіяльнага архіерэя. У паслужныя спісы заносіліся даты нараджэння і хрышчэння, пасвячэнні ў дыяканскі і іерэйскі сан, узнагароды і пакаранні, а таксама прызначэнні і перамяшчэнні па службе. Гэта канцылярская практыка мела вялікае значэнне ў царкоўна-адміністрацыйным жыцці.