— У мяне ёсьць вэрсія, чаму краіны Балтыі абсалютна мэтанакіравана пайшлі да Эўропы, да дэмакратыі, а Беларусь ня толькі заходнія каштоўнасьці ўспрымае зь цяжкасцю, але й наогул ледзь не адмовілася ад уласнай дзяржаўнасьці. У Літвы, Латвіі і Эстоніі быў перыяд незалежнасьці паміж Першай і Другой сусьветнымі войнамі. У выніку гэтыя краіны на дзесяцігодзьдзі трапілі пад акупацыю, але пэўны падмурак ужо быў закладзены, і менавіта на ім потым узгадавалася эліта, камуністычная, аднак не столькі савецкая, колькі нацыянальная. І таму, калі толькі ў савецкім будынку зьявілася шчыліна, то яны празь яе хуценька і зьбеглі.