Калі я паставіў сабе задачу пісаць нестандартна, то сам інтуіцыйна намацваў нейкія прыёмы. І калі стала дасяжная замежная прафесійная літаратура, то пераканаўся, што там гэта ўсё ўжо раскладзена па палічках. Ужо ў даволі сталым узросце я даведаўся, што трэба пісаць лід — такой тэрміналогіі на журфаку нават не было! А калі прачытаў кнігу “50 прыёмаў пісьма” амерыканскага мэтра Кларка, то — як той герой Мальера, каторы не ведаў, што ўсё жыццё размаўляў прозай, — нечакана высветліў, што прыкладна 45 з гэтых 50 прыёмаў ужо выкарыстоўваю! Таму цяпер я імі карыстаюся свядома.