З самага пачатку ў поспех верыла толькі галоўны балетмайстар тэатра Ніна Дзьячэнка, а таксама яго дырэктар – Сяргей Косцін, які тады яшчэ працаваў у калектыве і падтрымліваў балетную трупу ў яе пачынаннях. Для веры ў поспех, зразумела, былі падставы, найперш – маладыя творчыя сілы, якія на той час папоўнілі трупу. Было гэта ў 1992 годзе, калі цэлая кагорта выпускнікоў харэаграфічнага вучылішча прыйшла працаваць у тэатр, а Ніна Дзьячэнка, ведаючы маладых танцоўшчыкаў як сваіх вучняў (бо яна была іх педагогам у вучылішчы), хацела даць ім у тэатры сапраўдную работу.