У 1926 годзе А.Луцкевіч успамінаў, што пасьля атрыманьня весткі пра сьмерць архіўладыкі “Беларускі камітэт зьвярнуўся да тагачаснага кіраўніка Віленскае дыяцэзіі кс. Міхалькевіча з просьбай аб арганізацыю жалобнага набажэнства, але той наадрэз адмовіў у гэтым...” І дадаваў: “На шчасьце, сум і жалоба беларусаў аказалася беспадстаўнай!”