Напомню чытачам, пра што гаворка. У часе сустрэчы ў мяне на кватэры я меў неасцярожнасць расказаць У. Някляеву пра дробны, але прыкры выпадак. Мая кніга публіцыстыкі “Толькі мы самі з надпісам слыннаму ўкраінскаму пісьменніку Уладзіміру Яварыўскаму апынулася нейкім чынам у мінскай букіністычнай кнігарні, і адзін з маіх сяброў, зразумеўшы, што здарылася нешта яўна недарэчнае, купіў яе там і прынёс мне. Гэты паасобнік кнігі я падарыў У. Яварыўскаму, калі ён, старшыня Нацыянальнага саюза пісьменнікаў Украіны, быў госцем апошняга з’езда Саюза беларускіх пісьменнікаў (кастрычнік 2006 г.). Уручыў я свой том яму асабіста, з рук у рукі, за сталом прэзідыума, і ён у мяне на вачах паклаў яго ў чорную цэлафанавую торбу, дзе ўжо ляжалі і іншыя падораныя яму кнігі.