У Мінск перыядычна прыязджаю. Шчыра кажучы, якогасьці цэльнага ўражання аб горадзе і краіне, якiя змяніліся і змяняюцца, у мяне няма. Аб культурным жыццi ў тым ліку. Хутчэй, я спадзяюся на думкі, ацэнкі сваіх сяброў, якія жывуць тут, прыслухоўваюся да іх, раблю высновы. Вонкава ўсё выглядае нядрэнна, але ўнутраны настрой у іх... не надта вяселы, ці што. Не магу зразумець чаму, і яны растлумачыць не могуць. Памятаю, як прыехаў бліжэй да канца 2000-х. Мне так распісалі ў Інтэрнэце рок-музыку, што, маўляў, на такім яна ўздыме. Паслухаў “жыўцом”, паглядзеў і… амаль нічога цікавага для сябе не адкрыў. А цяпер ужо з задавальненнем слухаю апошнія рэлізы “The UNB”, “Сярэбранага вяселля”, Памідорава, Вольскага, Насарогава. А вось тое творчае, да якога прывялі метамарфозы, што здарыліся з Міхалком, па-за маім разуменнем.