І ў лістах Уладзіміра Самойлы выразна бачу я тое высокае імкненне думак, тую незвычайную ўнутраную праблематыку, той асаблівы лад, які ўласцівы, прыкладам, эпісталярным і мемуарным тэкстам выбітных дзеячаў рускага Сярэбранага веку і “новай рэлігійнай свядомасці” А. Белага, А. Блока, П. Фларэнскага, М. Бярдзяева. Тое, што робіцца тэмай абмеркавання звычайнага, падавалася б, ліста – ці ліста да рэдактара, – насамрэч ёсць тэмай філасофскай працы, экзістэнцыяльнага роздуму, якім сапраўды жыве адрасант Уладзімір Самойла пасярод няўтульнага, беднага, нішчымнага міжваеннага жыцця. Асаблівая, у нечым нават інтымная шчырасць, з якой ён дзеліцца сваімі ўласнымі перажываннямі і думкамі пра роднае, нацыянальнае, грамадзянскае, сусветнае – уражвае.