Ва ўступным слове да "Блога Усяслава Чарадзея" прапануецца выкарыстоўваць гэту кніжыцу для паглыблення ў беларускую мінуўшчыну. Гэтае сцвержанне - як, дарэчы, і ўся кніга, — не больш як дасціпны жарт: сапраўды, па "БУЧ" можна вывучаць гісторыю, аднак дакладна не старажытную, а сучасную, штодзённую. Калі Усяслаў Чарадзей зняў званы з Наўгародскай Сафіі, — гэта ён насамрэч снэплінгам займаўся, па будынках лазіў. Міністр Грамыка — гэта ж Doctor No з "Бандзіяны": брытанскі сцяг, кеды, "хачу ў Лондан!"... "Нямігі крывавыя берагі засеяны косцьмі рускіх сыноў" — не што іншае як прыклад паліткарэктнасці, і гэтак далей... А калі Усяслаў Чарадзей выпівае з Лі Гарві Освальдам, то гэта — дакладна не пра беларускую гісторыю і нават не пра самога Лі Гарві Освальда, а пра моду ў пэўных культурных колах абмяркоўваць Лі Гарві Освальда і яго знаходжанне ў Мінску. Менавіта са снабізму гэтых культурных колаў і смяецца аўтар, час ад часу прышчапляючы да гістарычных прататыпаў характары ды паводзіны тыповых сталічных тусоўшчыкаў, піяршчыкаў або ўласных сяброў, а то і паказваючы з-за ваўчынай маскі свае ўласныя "вушы".