Ноч на 14 чэрвеня 1941 г. прынесла смерць больш за 40 тысячам людзей, дэпартаваных з Латвіі, Літвы і Эстоніі ў Сібір па загадзе Сталіна. Сярод набiтых ў вагоны цягніка для перавозкi cкаціны –Мэлані і яе маленькi сын Андрэйс. Наступныя 16 год – штодзённая барацьба за выжыванне; але эмпатыя людзей навокал становіцца вялікай дапамогай у безнадзейнай сітуацыi. Людзі рознага паходжання і нацыянальнасцi дапамагаюць адзін аднаму выжыць, атуленыя велічнай прыгажосцю сібірскай глушы. Гэта гісторыя кахання, гуманнасці і цуду выжывання ва ўмовах жорсткай дэпартацыі. ​