У 1914 г. Сцяпан Некрашэвіч быў мабілізаваны ў рады царскай арміі, трапіў на фронт і чатыры гады правёў на перадавой. Пасля дэмабілізацыі лёс закінуў яго далёка ад Бацькаўшчыны – ажно ў Адэсу. Звыш двух гадоў жыў ён там, займаючыся культурна-асветніцкай працай сярод беларусаў-бежанцаў і салдат. Якраз у той час Сцяпан Міхайлавіч паступіў у Вышэйшы міжнародны інстытут, у якім правучыўся два гады. I толькі ў 1920-м, адразу пасля вызвалення Мінска ад белапольскай акупацыі, ён атрымаў нарэшце магчымасць вярнуцца на Бацькаўшчыну.