Напэўна, не памылюся, калі скажу, што гледачы, наведаўшыя тэатральныя прадстаўленні, не маглі не заўважыць і не ацаніць, колькі працы было ўкладзена ў падрыхтоўку да паказаў. Цэлы год ішлі рэпетыцыі. Як складана было артыстам кожны раз сабрацца разам, адарвацца ад хатніх спраў і клопатаў. Рэжысёрская работа патрабуе спецыяльных ведаў, упартасці, вытрымкі, такту. Шмат часу было аддадзена афармленню дэкарацый і сцэнічных касцюмаў. Маляўнічыя аб’явы своечасова запрасілі гледачоў. У выніку, як бачым, атрымалася добра. Толькі вельмі шкада, што ўсё гэта, адрасаванае шырокаму колу землякоў, не знайшло жаданага водгуку ў насельніцтва, і спектаклі прайшлі пры напалову пустых залах. Аднак гэта не гаворыць аб тым, што тэатральная творчасць сёння не запатрабавана. Наяўнасць у нашым раёне двух народных тэатраў і шматлікіх тэатральных калектываў, і тое, што менавіта на Лёзненшчыне традыцыйна праходзяць абласныя агляды-конкурсы і дэкады тэатральнага мастацтва з’яўляюцца міжнароднымі, гэта дарагога каштуе і сведчыць аб тым, што справа жыве і развіваецца. Гэта адна з сапраўдных духоўных каштоўнасцей, якія мы маем. І яе трэба ўсяляк падтрымліваць і берагчы.