Невясёлыя думкі насіліся ў Паўлюковай галаве. І навокал было так нярадасна і непрыветна, як у Паўлюка на сэрцы. Дзьмуў халодны вецер, змятаў з узгоркаў снег і агаляў пясчаныя іх скаты. Дзе-нідзе ў полі на межах стаялі адзінокія ігрушы і сіратліва махалі сваімі голымі галінамі, пацёпваючыся*, як пажылыя кабеты, на холадзе. Там і сям параскідаліся па полі каменні, як свінні, і маўкліва ляжалі і мерзлі на марозе.