І ўжо тут стала зразумела, што нешта ня так. Калі мінулае шоў успаміналася драйвавым і качавым, то адсутнасьць аднаго з вакалістаў, лічы – аднаго з рухавікоў, на сцэне была відавочна заўважнай. Стофэ лётаў па сцэне бы на заведзеным маторчыку, аднак статычнасьць астатніх музыкаў пазбаўляла выступ ад бачнай качавасьці. Тым больш не на самай маленькай рэпаблікаўскай сцэне. Понтус намагаўся цягнуць песьні, аддаўшы частку чыстых партый скрымеру Стофэ, але відавочна гэта было ня тое. Не, у аніякім разе ня хочацца казаць, што сьпяваў ён дрэнна. Нават болей, мяне раздражняла празьмерная салодкагалосасьць у большасьці песень, таму зараз вакальны складнік для мяне быў самым яскравым момантам шоў. Але на такіх рэчах як Dreaming, Within My Heart і As a Butterfly салодкага папсовага вакалу хоць забей, але не хапала. Агулам гурт адыграў ледзь больш за гадзіну, выканаўшы больш за 15 кампазіцый. Тут без пытаньняў – выканай гурт хоць 30 песень, зь хітовасьцю іх рэпертуару ў 99% усё роўна было б мала.