За гэты перыяд у асобных месцах рэжымы ўлады мяняліся 18-20, а часам і больш разоў, канчаткова дэмаралізавала беднае сялянства, падарваўшы яго давер да любой улады. Адначасова пазіцыі заможнага сялянства захаваліся, яно па-ранейшаму заставалася моцным, незалежным ад ледзь ледзь не штотыднёвай змены палітычнай сітуацыі. Пасля, як адзначае гісторык В. Ермакоў, «гэта прывяло да таго, што 3 / 4 складу паўстанцаў і розных банд складала бяднота, якая знаходзілася на ўтрыманні кулакоў, якія вылучалі ім хлебнае пастаўкі ».