Лёнікам мы клікалі непрыкметнага, сціплага хлопчыка-двоечніка, што сядзеў заўсёды на апошняй парце калі яшчэ прыходзіў на заняткі. Хлопцы заўсёды кпілі з яго, таўклі на перапынках, дзяўчаты, шкадуючы, давалі спісваць хатняе заданне.