Яна не адчыніла яму наросьцеж, але ўпусьціла яго і мякка, як духмянае воблака, адступілася за створку дзьвярэй; парфума з поўным, вельмі салодкім водарам сутыкнулася з амаль горкім у параўнаньні зь ёю пахам ляванды, пакуль што не мяшаючыся, як сутыкаюцца адно з адным цьвёрдыя целы. Яна мела на сабе нешта каляровае і, як ён адразу адчуў, чужаземнае ў пералівістых колерах і ў кроі, які памнажаў яе асобу і спавіваў мноствам складак. „Вы зможаце піць столькі гарбаты, колькі схочаце, стары сыбірак, без абмежаваньня, і я яшчэ згатавала матэ, можаце паспрабаваць“. Яны ўвайшлі. Пакой з аднолькавымі, высокімі, лякірованымі пад белы колер двухстворкавымі дзьвярыма па правы і па левы бок ды з Каленбэргам у акне дзіўным чынам падаўся Штангелеру сродкам перамяшчэньня, не наземным, а як быццам гандолай паветранага шару або нечага такога. „Матэ, — сказаў ён. — Гэта нешта з Паўднёвай Амэрыкі, праўда?“ „Так, — адказала яна, — хочаце скаштаваць? Я заўсёды гэта п’ю“. Яна наліла. Ён без цырымоніі нахіліўся над шырокай пляскатай філіжанкай, у якой асаблівым зялёным бляскам адсьвечваў напой, і ўдыхнуў водар. Прытым падняў зрок на яе, не мяняючы сваёй позы. Яна ўсьміхнулася. Яе твар, лёгка перахіліўшыся, наблізіўся крышачку з другога боку століка. Пад настойлівым уражаньнем, што ўвесь гэты пакой разам са сваёй жыхаркай адусюль пранікае ў яго ўсімі порамі і выходзіць назад струменем словаў, ён заімправізаваў, усё роўна што чытаючы з паперы: