Неўзабаве пасля майго адыходу на штатную працу ў апарат Саюза мастакоў, у пачатку 1970-х, Юра быў прызначаны галоўным рэдактарам — начальнікам аддзела выяўленчых мастацтваў Міністэрства культуры. Але сяброўскіх сувязей мы не перапынялі. Наадварот, нашы адносіны, не звязаныя службовымі чыноўніцкімі пастулатамі, сталі больш раскаванымі і свабоднымі. Разам часта наведвалі творчыя майстэрні. Тады, у сярэдзіне 1980-х, калі мы былі ў майстэрні Яўгена Зайцава, я намякнуў Юрыю, каб ён падрыхтаваў альбом пра жыццё і творчасць гэтага народнага мастака, члена-карэспандэнта Акадэміі мастацтваў СССР. Спачатку Юра вагаўся: ці атрымаецца? Бо мастацтвазнаўчага досведу здавалася недастаткова, хоць за плячыма былі ўжо тры альбомы па выяўленчым мастацтве. Але каб пісаць пра Зайцава, сучасніка, класіка беларускага жывапісу, патрэбны быў, як яму ўяўлялася, зусім іншы, “не рэтраспектыўны” падыход, больш жывы, “пачуццёвы”, эмацыянальны. “Дык у гэтым жа і ёсць сэнс альбома, — сказаў я Юру. — Пішы пра свае ўласныя пачуцці і адчуванні ад зайцаўскага мастацтва ў адзінстве з яго няўрымслівай чалавечай натурай!”