Рэдкастойная пасадка дрэў (праз 8 м) і выцягнутасць парку ўдоўж восі забяспечвалі добрую бачнасць паркавых пейзажаў. Першы кампазіцыйны аб’ект пры руху па алеі — водная сістэма з трох рознай велічыні і формы сажалак, злучаных пратокамі. У цэнтры самай вялікай сажалкі быў востраў, на якім раслі елка і бяроза. Дзве пратокі злучалі ўсходнюю сажалку з дзвюма меншымі, размешчанымі з заходняга боку. Дарога пралягала па двух аднаарачных мастках, якія адначасова служылі і відавымі пляцоўкамі. Сажалкі мелі не толькі кампазіцыйна-дэкаратыўнае, але і гаспадарчае значэнне. Ва ўсходняй разводзілі шчупака, у заходніх — карася і карпа. Металічныя рашоткі, пастаўленыя ў пратоках, надзейна раздзялялі жыхароў акваторый. У наш час сажалкі спушчаны і зараслі алешнікам. Замест масткоў цераз дамбы перакінуты бетонныя пліты. Тэрыторыя набыла выгляд ляснога масіву.