Увесь гэты час, пачынаючы недзе з 1873 і да 1915 г. настаяцелем Ружанскай Петра-Паўлаўскай царквы быў протаіерэй Іларыён Іаанавіч Дзядзевіч. Можна меркаваць, што яго святарскае служэнне ў гэтай царкве працягвалася больш за 40 гадоў. Вядома, што ён быў узнагароджаны набедранікам, скуф’ёю і камілаўкаю. З 1894 да 1904 г. на тутэйшым прыходзе мелася два свяшчэннікі, але ж асноўная пастырская праца вялася, несумненна, протаіерэем Іларыёнам Дзядзевічам. І сёння ў храме, там, дзе знаходзіцца Распяцце (Галгофа), вісіць металічная таблічка, пакрытая эмаллю, з надпісам: “Протаіерэй Іларыён Дзядзевіч, памёр 15 лютага 1917 г. у Аносіным манастыры Маскоўскай губерні”. Прычына, якая прымусіла протаіерэя Дзядзевіча пакінуць Ружанскі прыход і выехаць у Расію, была выклікана неабходнасцю суправаджаць эвакуіраваныя царкоўныя каштоўнасці ва ўмовах наступлення кайзераўскіх войскаў. У Ружаны ён так і не вярнуўся.