Дасьледаваньне А. Сьвірыда зьяўляецца дастаткова поўным, хаця дзейнасьць каталіцкіх парафіяў візантыйска-славянскага абраду ў Заходняй Беларусі патрабуе больш аб’ектыўнага разгляду. Апошні сказ манаграфіі выглядае незразумелым і правакацыйным: аўтар гаворыць, што “прызнаная дзяржаўнай уладаю шкоднай рэлігійная арганізацыя [Уніяцкая Царква] можа аказацца сэнсам і асновай унутранага духовага жыцьця асобнага канкрэтнага чалавека” (с. 193).