Домікі былі новыя, жаўтаватыя, як з суцэльных вялікіх вафляў. Ходас ведаў, што тут недзе жыла — вокнамі на двор — іхняя касірка з маленькім і свежым, як у дзіцяці, ротам, маладая татарка, што веяла на мужчын раптоўным хмельным скразняком, калі ішла па калідоры, дзе тыя стаялі ў дзень зарплаты, весела-мурзатыя, у вільготных ад мазуты фуфайках. Мужчыны скалілі здаровыя белыя зубы, падморгвалі адзін аднаму зайздросным калючым вокам і сыта ржалі. Ходас ведаў, што татарка кінула мужа, дэмабілізаванага афіцэра, але ведаў і другое, што да чыста-свежага рота ніхто, мусіць, не падступаўся бліжэй, як праз гэтае замусоленае, у залацістых кляксах густога чарніла акенца. І, мусіць, дарэмна адсылалі да яе сваіх слінява-ласкавых пасля палучкі мужоў, калі тыя позна варочаліся дадому, ціхія, злыя жонкі.