1968 год. У маё жыццё ўварвалася выцінанка. Дзякуючы збіранію паштовых марак і налепак у мяне акрэсліўся мастацкі густ, пачуццё кампазіцыі, што яскрава праявілася ў новым хобі – мастацкай выцінанцы. Іх некалі рабіла мая маці, аздабляла просценькімі карункамі з паперы вокны, абразы на покуце, навагоднюю ёлку, – на куплёныя фіранкі і цацкі пасля вайны не разгонішся. А чаму ж і мне не паспрабаваць? Колькі ж часу незваротна гібела, – камандзіровачных вандровак было безліч. Стамляла нудотнае чаканне ў шматлікіх халодных, няўтульных закутках вакзалаў і пачакальняў, нудзіўся ў цягніках, самалётах. I вось у чарговую камандзіроўку прыхапіў кравецкія нажніцы і белую паперу. Як выпадала хвілінка вольная, чараваў над паперай. Толькі праз паўгода замест простых сняжынак і сурвэтак атрымалася больш-менш удалая кампазіцыя – вежа старажытнага замка. А пасля набегла асаблівае натхненне. Выштукоўваў нажніцамі з паперы ўсё, што душа прасіла. I дрэвы, і кветкі, казачных птушак, і фантастычных звяроў. Захапіўся імправізаванымі кампазіцыямі, помнікамі архітэктуры.