— Дзеці у мяне рознага ўзросту. Старэйшай 15 гадоў, а малодшай толькі 6. Старэйшая разумела амаль усё. А малодшая нейкі час была ўпэўнена, што гэта нармальна: тата дзесьці там, да яго трэба ехаць, гэта класна, цікава, там падарункі, весела і г.д. Калі я вярнуўся, і ў дзіцячым садку аднагрупнікі маёй дачкі пабачылі мяне, гэта быў фурор. Бо некаторыя думалі, што дачка прыдумляе сабе нейкага тату, якога няма (смяецца). Ну, як шмат хто прыдумляў пра марака далёкага плавання. А тут аказалася, што тата ёсць.