Зноў калышацца зорка на небе, мігціць, як агеньчык не ў пару распаленай свечкі, пярэсціць дол млявымі блікамі. Кроіць Юня-Зяметра каляную ўчарашнюю бабку, пхае няўважліва ў рот, жуе рэштаю хісткіх, што даўно просяцца на сметнік, зубоў. Жуе і зноў думае: пра нябожчыка бацьку, што рана гэтак, заўчасна пайшоў з жыцця, пра маці, таксама даўно ўжо нябожчыцу, пра сына ды пра нявестку, якім і дзіцем бы сябе ды бацькоў ужо час пацешыць, а ўсё ніяк не дадуць рады. Пра небаракаў грэкаў, што нібыта, калі даваць веры Вадзьку, усё маюць, ды ўсё ім, бач ты, мала. Ды ці мала пра што яшчэ думае Юня, а сказаць каму — і пад страхам смерці не скажа.