Ён ужо вылез з падполу, памыў нават талай вадой рукі, да чырвані пашараваў іх жорсткім і буйным, што колішняя соль, сьнегам. Пайшоў у хату па рушнік. Але таго на звычайным месцы не аказалася. Хаця ён добра помніў, што пакідаў, ад’язджаючы, рушнік на цьвічку ля падполу. Падумаў, што памяць яму здрадзіла, кінуўся яшчэ ў адно месца і яшчэ. Рушніка нідзе не было.