Яшчэ ляжаў снег, і горныя плыні бушавалі на ўсю сваю зберажоную за зіму сілу. Цвілі жоўтыя і сінія першацветы, толькі-толькі набухалі бярозавыя пупышкі, нягледзячы на тое, што ўжо быў канец мая. І хоць я пабываў і на фантастычным Памір-Алаі, і бачыў з вакна цягніка велічны Урал, і вандраваў з сябрамі па Карпатах і крымскіх пагорках, але толькі тут, у нарвежскіх скалах, я адчуваю неверагодную, адчайную свабоду. Відаць, таму, што я тут адзін, абсалютна адзін і разлічваць магу толькі на сябе, свае сілы і кемлівасць…