Усё ішло сваім чэрагам, пасля заканчэння пар ва ўніверсітэце я адпачывала, а потым ехала на працу. І так было кожны дзень, акрамя двух законных выходных. Адпрацаваўшы ўжо два тыдні, у мяне так ніхто і не спытаў, хто я па адукацыі. Мабыць, нікога гэта не цікавіла. Аднойчы адміністратар звярнулася да мяне з просьбай, выйсці раней на працу. Канечне я згадзілася, гэта ж былі мае грошы. Усё б нічога, аднак гэтыя запыты сталі частымі: то нехта захварэў, то некага трэба адпусціць. А што рабіць, згаджалася.