Спектакль не пераказвае вядомую гісторыю, а вымушае задумацца над вечнай рускай праблемай “лішніх людзей”, узнятай яшчэ ў рускай жа літаратурнай класіцы. У той час, як грамадства апантана змагаецца з актыўна-крэатыўнымі астапамі бэндэрамі (замест таго, каб выкарыстаць іх энергію здзяйснення ў мірных мэтах, скіраваўшы яе ў патрэбнае рэчышча і зацікавіўшы іх матэрыяльна), іншыя “не астапы” — асталопы-ёлупні — ціха, без залішняй валтузні займаюць іх месцы.