Толькі праз 46 гадоў іншы чалавек, Э. Геленіюш, выдаў успаміны і дакументы Франца Савіча, які ўсё жыццё думаў пра іншых, рабіў усё магчымае ў імя Радзімы, але вымушаны быў памерці, быццам стомлены вандроўнік, на сярэдзіне шляху, так і не дасягнуўшы мэты.