Найперш — у канцэпцыйнасці і асэнсаванасці любога харэаграфічнага выказвання. Другая рыса — сувязь з музыкай, якая пры ўсёй відовішчнасці сцэнічнага дзеяння і касцюмаў не ўспрымаецца (вось дзіва!) усяго толькі “фонам”. Нарэшце, трэці пункт — гэта сімфанізм мыслення, праз які часавае разгортванне харэаграфічнага палатна будуецца на паслядоўным развіцці найбольш яркіх запамінальных рухаў — сапраўдных “інтанацый” чалавечага цела. Мова ў кожнага з выхаванцаў Елізар’ева — свая. Але ва ўсіх іх выказваннях ёсць думка, якая робіць балет адным з самых інтэлектуальных і філасофскіх відаў мастацтва. Таму падзея — гэта яшчэ і асэнсаванне грамадскасцю таго, што “балет — мастацтва думкі”.