Праца над перастварэннем паэмы была маёй добраахвотнай, амаль штодзённай салодкай катаргай, якая звычайна пачыналася а 4 гадзіне раніцы з малітвы перад маленькім абразком Ісуса Хрыста, купленым у смаленскім Успенскім саборы, і працягвалася, пакуль не прачыналіся мае сямейнікі. Калі мне ўдавалася дакладна і прыгожа перакласці тую ці іншую тэрцыну Дантэ, я зноў паднімаў позірк да іконы над пісьмовым сталом і казаў, хрысцячыся: "Дзякуй, Бог, што дапамог". Ён мне сапраўды дапамагаў. Гэта я адчуваў асабліва тады, калі падрадкоўнік быццам сам клаўся на тэрцыны, нібыта Дантэ спецыяльна пісаў для таго, каб яго твор пераклалі на беларускую мову. Канчатковыя варыянты тэрцын я выбіраў без ваганняў, але дагэтуль сумняваюся ў тэрцыне, з якой пачынаецца мая "Боская камедыя":