— Вось жа ўдалася ў бацьку, абое рабое, як кажуць, такая ж уедная, як ён. Састарышся на тых сваіх палігонах, як бацька. Векавухай застанешся, хто цябе на іх пабачыць, разгледзіць? — выгаворвала Кацярына малодшай дачцэ за што-небудзь, а сама ў душы радавалася, што дзеўка не пустакветка, не гуляй-вецер. За такую можна быць спакойнай — пры зямлі яна, а вось сын... Старэйшы сын Кардаша ўсё яшчэ шукаў сябе ў жыцці, захопліваючыся і пачынаючы то адну справу, то другую, і бацькі пабойваліся, каб жа ўсё ў яго выйшла, каб жа і ён знайшоў сабе справу па душы.