Як і належыць усім сапраўдным падарожнікам, пасля завяршэння такой сур’ёзнай экспедыцыі, перш чым вяртацца дадому, мы мусілі адпачыць некалькі дзён на ўзбярэжжы Індыйскага акіяна, прычым, не у “раскручанай” турыстычнай зоне на поўдні Кеніі, а ў менш бойкім месцы, бліжэй да самалійскай мяжы ў наваколлі гарадка Маліндзі. Кароткі пералёт на ўнутраным рэйсе Air Kenya праходзіў у непрымушанай, амаль дамашняй, абстаноўцы і нечым нагадваў паездкі на нашых вясковых аўтобусах – невялікі акуратны самалёцік падкаціў да канечнага прыпынку, старых пасажыраў высадзіў, новых загрузіў, вясёлы сцюард падняў у салон лесвіцу, зачыніў дзверы, акінуў вокам каларытных пасажыраў – ці ўсе з квіткамі, дяўчына, што прывяла нас на пасадку, памахала з вуліцы рукой, паехалі! Бонусам жа гэтага рэйса акрамя невялікага крэкера і дзіцячага пакеціка з сокам быў цудоўны від на Кіліманджара, які ўзвышаўся над воблакамі і знаходзіўся ў полі зроку добрую палову палёта.