Да Ця­бе, о Бо́жа мой, уз­но́­шу ду­шу́ і сэ́р­ца маё: не дай за­гі́­нуць ства­рэ́н­ню Твай­му, а па­зба́ў мя­не ад адзі́­на­га і най­вя­лі́к­ша­га зла — граху́. Зра­бі, Го́с­па­дзі, так, каб я пе­ра­но́­сіў з та­ко́й са́­май цяр­плі́­вас­цю хва­ля­ва́н­ні і скру́­хі ду­шэ́ў­ныя, з яко́ю ра́­дас­цю пры­ма́ю ўце́­хі сар­дэ́ч­ныя. Ка­лі Ты хо́­чаш, Го́с­па­дзі, — мо́­жаш ачы́с­ціць і асвя­ці́ць мя­не́. Вось, ад­даю́ ся­бе Тва­ёй до́б­рас­ці з про́­сь­баю вы́­ніш­чыць ува мне ўсё су­пра­ці́ў­нае Та­бе́ і да­лу­чы́ць да лі́­ку выбра́нні­каў Тва­іх.