— Першапачаткова, калі пачынаўся тэлевізійны праект, у нас былі такія ўнутраныя правілы: мы не жартуем на тэму вэтэранаў вайны і не кранаем палітычных тэмаў. Не таму, што баімся, а таму, што скіроўваем увагу на глябальныя рэчы, якія будуць актуальныя заўсёды. Наша задача — сьціраць межы. У людзей зьявілася больш магчымасьцяў, але яны самі пачалі сябе абмяжоўваць. І гэтыя пратэсты — таксама свайго роду абмежаваньні. На іх прыкладзе бачна, як ставяцца да людзей, ім паказалі, каб яны не будавалі сабе ілюзіяў. Мы ўсё гэта ўлічваем і празь нейкае сваё стаўленьне, праз мастацтва хочам, каб такога не было, каб людзі маглі вольна жыць там, дзе хочуць. Мы не за катухі, мы за адкрытую прастору.