Па вечарах, начах, сьлепячы вочы, па выхадных – мы пераносілі фотаздымкі на палатно, павялічвалі ў дзесяткі разоў сьмяротныя разбурэньні, якія несла з сабой хвароба. Старанна, рупліва – апантана, з вар’яцкай упэўненасьцю ў тым, што наша праца зможа зьмяніць сьвет да лепшага. Па крысе ўзьнікалі выявы: твары людзей, якія разбурае хвароба. Зьнішчэньне зьнешняй абалонкі… Карціны не выклікалі паталагічных адчуваньняў: акуратныя, шэра-алавяныя выявы… Калі палотны стаялі адвернутыя да сьцяны, то праз загрунтаваную срэбна-цёплую тканіну праступала хвароба, абрысы язваў – сьляды сьмерці…