Денис Лисейчиков: У самых ранніх метрычных кніжках, калі яшчэ не было дакладнага фармуляру, афармленне залежала ад узроўню адукацыі, пісьменнасці святара ў тым прыходзе, дзе ён працаваў. Дапусцім, нашы мінскія манахі сталі весці метрычныя кнігі з 1650-х гадоў. Гэтыя дакументы былі даволі прыстойныя. Калі браць нейкія сельскія парафіі, там, дзе былі малапісьменныя святары, якія кепска пісалі, то там як курыца лапай метрыкі. Цяжка прачытаць імёны, бывала, забываліся ўпісаць імя, маглі забыць упісаць дату, альбо прозвішча, альбо мясцовасць, адкуль былі тыя людзі. То ўжо ў стагоддзі ХІХ выдаваліся канкрэтныя бланкі са спісам пытанняў, на якія неабходна было адказаць.