Аднойчы мне давялося назіраць такую сцэнку: у прадуктовую крамку на закупы зайшоў адзін вядомы літаратар і зьвярнуўся да прадавачкі па-беларуску. Тая шчыра намагалася зразумець, што жадае набыць гэты інтэлігентны, імпазантны чалавек, але ёй тое не зусім удавалася, прынамсі з першага разу. Пакупніку даводзілася ці ня кожнае слова паўтараць па некалькі разоў, яшчэ і рукой паказваць: "Селядзец! Селядзец!" Я тады яшчэ падумала: вось як беларуская мова "стварае" нам праблемы на пустым месцы - у нашым, так бы мовіць, "ацечастве". Калі ж расказала пра гэтыя свае назіраньні адной знаёмай (дарэчы, беларускамоўнай і выдатнай знаўцы беларускай мовы), то яна мне на тое адказала: "Што да мяне, то беларуская мова - гэта мова маёй душы, а ў крамах, я лічу, не абавязкова ёю карыстацца". Пазыцыя зразумелая, пра тое і ў Эвангельлі сказана: "Не давайце сьвятога сабакам і ня кідайце пэрлаў вашых перад сьвіньнямі, каб яны не стапталі іх нагамі сваімі і, абярнуўшыся, не разарвалі вас".