— Насамрэч — фотаапарат быў у бацькі. Ён здымаў адну-дзве плёнкі на год, пераважна тады, калі прыязджалі госці, адзначаліся нейкія святы, потым выбіраў нейкі вечар, запіраўся ў цёмным пакоі і, пачынаў праяўляць плёнкі, друкаваць карткі… Для нас з братам кожная з гэтых аперацый была сапраўднай таямніцай, мы шчаміліся ў той пакой, хацелі дапамагаць, але бацька казаў сваё “не лезьце”, альбо “не замінайце”. І чым часцей ён гэта казаў, тым болей карцела…