Гісторыя, якую я бачыла, – нібы шматслойны пірог: нарадзілася я ў адной эпосе, зараз жыву пры зусім іншым павароце падзей. Спадзяюся, што яшчэ праз некалькі гадоў у мяне атрымаецца гэты пірог спячы ў кнігу пра маё пакаленне – дзяцей, народжаных у 1970-я, 1980-я гады: якімі мы сталі, якія розныя ў нас лёсы. Такія гісторыі пра маіх сяброў дзяцінства і юнацтва круцяцца ўва мне і кранаюць маё сэрца. Спадзяюся, што калі-небудзь змагу сесці, мяне няшмат што будзе адцягваць, і я збяруся і напішу вельмі кранальную і прыгожую кнігу пра жыццё. Пра тое, як чалавек пражывае і пераадольвае рознае, кім ён робіцца нарэшце пасля таго, як шмат разоў памёр і зноў нарадзіўся. Кнігу пра людзей, якія штосьці пераадольваюць і кудысьці ідуць, я б хацела напісаць.