Цікавая ўсё ж такі рэч — псеўданім. Для кагосьці гэта — магчымасць “схаваць” сваё сапраўднае імя, для кагосьці — “схаваць” разам з ім і асобу. А для кагосьці — магчымасць больш ярка выявіць асаблівасці сваёй творчасці, даўшы тым псеўданімам-эпіграфам разгадку да яе таямніц. Цікава, што, распаўсюджаныя ў пісьменніцкім і мастацка-артыстычным асяроддзі, псеўданімы практычна не закранулі кампазітараў. Здавалася б — парадокс! Хто, як не стваральнікі музыкі, павінны адчуваць дзівосную гармонію ці, наадварот, яе парушэнне ў спалучэнні літар і гукаў? Ажно не! Асабіста я, колькі ні ўзгадвала, не змагла знайсці псеўданімаў ні сярод нашых сучаснікаў, ні ў шэрагу імёнаў сусветнай класікі. З кампазітарамі ўсё было наадварот: сваёй музыкай яны надавалі сваім нават немілагучным прозвішчам зусім іншае гучанне.