Ёсць у драматургіі і "прыватныя" недарэчнасці. Так, у адной з лепшых па майстэрстве выканання сцэн спектакля Гарын прасіў сілы ў Бога зрабіцца богам на Зямлі… Невук-крывадушнік мог бы, захоўваючы такое жаданне, прасіць у Бога за яго дараванне, прыходзячы ад яго ў жах, але не жадаючы ад яго адмовіцца. "Нармальны" ж Гарын ("я, Петр Гарин, милостью сил, создавших меня") мог бы з такім маналогам хутчэй звярнуцца да чорта. Чалавек жа, які звяртаецца да Бога са шчырасцю сцэнічнага Гарына, павінен толькі горка і шчыра раскаяцца… Ці не відавочна?