і тады ён пакаціў лісапету паўз іх, пакаціў не азіраючыся – хай страляюць, пакаціў, а ня сеў на яе, бо падумаў, што падаць будзе балюча, і толькі адышоўшы мо сотню метраў – і ўвесь гэты час, бы вочы на патыліцы раскрыліся, ён бачыў хлопцаў, што стаялі і глядзелі яму ўсьлед – без разгону стаў на педаль, узмахнуў нагою праз сядло, сеў і паехаў;