Аднойчы вартая жалю чалавечая ганарлівасць прывяла людзей да пабудовы небывалай вежы – без Бога і супраць Бога. У глінянай таблічцы, выяўленай археолагамі ў Месапатаміі, значыцца: “Калі гэтая царственая вежа, як бура, узвысіць свой голас, неба задрыжыць. Яе жахлівае ззянне выпраміцца ў небе, яе вялікі жах знішчыць зямлю. Яе імя пакліча краіны з краю неба. Такая была задумка старажытных “вольных муляраў”. Гасподзь Усядзержца разбурыў мурашыныя патугі багаборцаў – пабудова абвалілася, а будаўнікі, якія пазбавіліся агульнай мовы, разбегліся па розных краях зямлі. Само гэтае месца атрымала назву Вавілон – “змяшэнне”. Усявышні жадаў будаўніцтва іншым чынам -- не ўзвядзення вежы з абпаленай цэглы, а нябачнае ўзвядзенне праўды Божай у чалавечых сэрцах. Гэтая святая справа здзяйснялася вякамі, пераходзіла з пакалення ў пакаленне – старажытныя праведнікі станавіліся жывымі прыступкамі лесвіцы, якая вядзе да духоўных вяршыняў. І лесвіца чалавечага духу дасягнула нябёсаў, па якой у паўшы свет сышоў “Сам Адзіны і Бязгрэшны”.