На паўфінале я пастаянна лавіла сябе на думцы, што многія ўсё робяць правільна — ды толькі слухаць іх нецікава, сумна, нішто да іх не прыцягвае і не трымае ўвагу. І наадварот: калі з’яўляецца штосьці нешараговае, увага прыцягваецца зусім не дасканаласцю выканання, а, да прыкладу, эпатажам. Але ж любы выклік таксама павінен быць зроблены “на ўсе сто”! Ды не проста добра, а яшчэ і лепей, ніж тое, што па правілах.