Кожнага расчароўвае такое бачанне будычыні. Але бадай што такая яна і будзе наша далёкая будычыня. Цяпер людзі як бы аддаляюцца ад сябе падобных, замыкаюцца ў сваім маленькім мірку, не жадаюць збірацца і кантактаваць ужывую, бо гэта вымагае высілкай і працы над сабой нават у прыемнай кампаніі. Гэта не тое што ў інтернеце, дзе ў любы момант можна спыніць размову і не трэба нічога тлумачыць і нават у вочы нікому глядзець не трэба. У маім 10-павярховым доме першы раз за 25 гадоў на сустрэчы Новага года не было ніадной кампаніі. Магчыма мы сёняшнія сваёй апатыяй, разгубленнасцю, неупэўненасцю, жаданнем стварыць свой асабісты мірок і нікога туды не ўпускаць і ствараем гэтую жахлівую будучыню.