Лірычныя адступленні пра дачку, жонку, сям'ю Міхаіла не радавалі. Ехаць і думаць пра тое, што дзіця да апошняга не хацела адпускаць руку, галасіла: "Татачка, не з'язджай", а жонка, супакойваючы малую, хавала слёзы, яму не хацелася. Тым больш што на ажыццяўленне яго планаў па будаўніцтве ўласнага дома патрэбна ўсяго тры гады такога качавога жыцця, усяго тры... "Гэта вельмі хутка," — казаў мне Міхаіл. "Божа, як гэта доўга, дачка ж яго ўжо ў першы клас пойдзе," — думала я...