Варта таксама зьвярнуць увагу, што біблійнае асуджэньне гомасэксуалізму як зьявы і так званых аднаполых “шлюбаў” датычыць найперш тых, хто залічвае сябе да хрысьціянаў, гэта значыць да тых, хто хоча належыць да Царквы. У Царкве, якую Апостал Павел называе Целам Хрыстовым, не павінна быць ніякай недасканаласьці, а тым больш распусты, адной з формаў якой зьяўляецца гомасэксуалізм. Пры гэтым варта адзначыць, што адносіны хрысьціянаў да людзей з гомасэксуальнымі схільнасьцямі не павінны адрозьнівацца ад адносінаў да людзей з любымі іншымі грахоўнымі схільнасьцямі. Гэта значыць, асуджацца павінны гомасэксуальныя практыкі гэтых людзей (у тым ліку і імкненьне ствараць пажыцьцёвыя саюзы паміж двума мужчынамі або дзьвюма жанчынамі – так званыя аднаполыя “шлюбы”). Тыя ж людзі, якія нягледзячы на свае схільнасьці, вядуць цнатлівы лад жыцьця, альбо, змагаючыся з грахом гомасэксуалізму часамі (ці нават часта) падаюць, павінны атрымліваць падтрымку і любоў хрысьціянаў. За тых жа, хто свае гомасэксуальныя схільнасьці лічыць нормай, якую павінна прызнаць грамадзтва, і змагаецца “за правы сэкс-меншасьцяў”, хрысьціянам належыць маліцца, каб такія “дзеячы” распазналі волю Божую адносна іх сэксуальнасьці.