“Я не ўваходзіла ў клуб непасрэдна, але была ў курсе ўсіх ягоных спраў, бо некаторыя супрацоўнікі нашага музея былі ўзгорцамі, і паседжанні клуба пэўны час праходзілі ў нас, у музеі. За што мне, канешне, ківалі пальчыкам. Аднак да “Узгор’я” прыслухоўваліся. Адзін з мэраў аднойчы прапанаваў на месцы саляных складаў пабудаваць “красивые 9- этажные дома”. Ды па рэакцыі ўзгорцаў ён адразу зразумеў, што гэты праект не пройдзе. Гэта быў момант, калі ўлады слухалі людзей. Я памятаю час, калі ў вокнах рэстарана “Аўрора” выстаўлялі на цэлы месяц праекты забудовы ці рэстаўрацыі будынкаў для грамадскага абмеркавання. І кожны жадаючы мог падысці, паглядзець, выказацца. А дзе мы зараз гэта бачым?!”