— У прынцыпе, так. Але музыка ўвесь час жыла ўва мне… Яшчэ, мабыць, з трох гадоў, калі спяваў увесь рэпертуар Алы Пугачовай. У дашкольным ці малодшым школьным узросце была дзіцячая гітарка, на якой з радасцю трэнькаў. А вось нейкая сапраўдная ўспышка, адкрыццё, звязанае з музыкай, здарылася, калі я вучыўся, можа, у 7 ці 8 класе. Неяк мой дзядуля найграў мне на фартэпіяна якісьці вальс, які памятаў яшчэ з ваенных гадоў. Пасля яго я сам сеў за фано, націснуў першую клавішу, другую — гэта быў нейкі цуд, як любіць успамінаць мая мама! — я пачаў іграць той жа вальс у сваёй “аранжыроўцы”. Гэта потым ужо я пазнаёміўся з методыкай вядомага музыканта-метадыста Генадзя Паўлавіча Кагановіча, які ставіў карціну і гаварыў: “Сыграй!” А тады, па сутнасці, яшчэ дзіцём я інтуітыўна прыйшоў да гэтага, да імправізацыі, да магчымасці з нуля, з адной ноты стварыць цэлую карціну свайго свету. Рукі самі тады пачалі іграць.