Да цяжкасцяў працы Дома сацыяльных паслуг Валянціна Мікалаеўна ставіцца па-філасофску: нядрэнна б адрамантаваць будынак, але і без таго iмпрэзы ў ім не спыняцца; зношваюцца касцюмы і абутак — знаходзяцца ўмельцы, якія іх абнаўляюць. Як мне падалося, кіруецца загадчыца ў сваёй дзейнасці і знакамітай фразай з рамана “Майстар і Маргарыта”: “Ніколі і нічога не прасіце! Самі прапануюць і самі ўсё дадуць!” Але калі я ўжо прыстаў да спадарыні Лук’яновіч з пытаннямі пра праблемы, яна распавяла, што вельмі шкадуе, што так і не паспелі аднавіць ветраны млын на ўскраіне вёскі, пабудаваны каля ста гадоў таму — да нядаўняга часу мясцовая славутасць. Не паспелі яго адрэстаўраваць і адкрыць у ім музей: не так даўно млын згарэў. Але ў Доме сацыяльных паслуг рарытэтныя экспанаты для краязнаўчага міні-музейчыка на ўсю моц збіраюцца: я нават войкнуў, разглядаючы старыя плыткі!