Даследчыкі лічаць, што ключавую ролю адыграў Хідэо Адзума — ён вывеў на паверхню «ўтоеную сэксуальнасць, якую многія фанаты знаходзілі ў падлеткавых гераінях Тэдзука і Хаяо Міядзакі».[66] Яго додзинсі «Кібелы» (яп. シベール сибэ:ру?) ўтрымоўвала эратычныя выявы «мульцяшных дзяўчынак» (напрыклад, Чырвонай Шапачкі), праўда, манга была не парнаграфічнай, а камедыйнай.[26] Хідэо Адзума першым звярнуў увагу на эратызм плыўных ліній.[26] Паводле ўспамінаў крытыка Кэнтаро Такэкума, мілыя персанажы ў стылі «каваій» (літар. «цудоўны», «добранькі») у Адзумы «раптам заняліся сэксам».[26] Пасля Адзумы стыль малюнка ў хентаю хіліўся ў бок нерэалістычнай эстэтыкі, у якой з'явілася шмат фанатаў.[26] Сваю ролю адыгралі цэнзурныя абмежаванні: забарона на паказ лабковых валасоў прывеў да распаўсюджвання ў хентаю персанажаў-падлеткаў, зусім юных дзяўчат.[67] Дарослых жанчын малявалі ў тым жа стылі.[66] З'явіўся тэрмін бурыка (ブリッコ) — доследная дарослая жанчына, якая вядзе сябе як нявінная дзяўчынка.[47]