Пра тое, наколькі напружанымі былі адносіны ў асяроддзі тагачаснай эліты, сведчыць красамоўны факт. Калі вярхоўная ўлада ў парушэнне ўласных прывілеяў узнесла на другую ў службовай іерархіі пазіцыю князя Канстанціна Астрожскага, гэта выклікала глухое абурэнне ў літоўска-каталіцкім стане. Вядома эмацыйная характарыстыка, дадзеная Астрожскаму віленскім ваяводам Альбрэхтам Гаштаўтам у лісце да каралевы Боны: “чалавек новы, подлай кандыцыі, русін, сын мізэрнага княскага роду”. У гэтым кантэксце слова “русін” гучыць як абраза – пры тым, што Астрожскі ўсім сваім жыццём прадэманстраваў, наколькі лаяльным да дзяржаўных інтарэсаў можна быць праваслаўны русін.