Рамкі постмадэрнізму патрабуюць насамрэч вельмі ўдумлівай працы. Як адзначаў, у прыватнасці, М. Велер, ёсць унікальныя характары, унікальныя сюжэты, а ёсць творы, геніяльнасць якіх абумоўлена толькі ўзроўнем іх выканання. Характары ў іх могуць быць ходкімі, сюжэты – агульнавядомымі… Менавіта да апошняй катэгорыі бессмяротных твораў адносіцца шэкспіраўская п'еса "Рамэо і Джульета". А таму "перасадка" вобразаў з "Рамэо і Джульеты" павінна ісці па правілах, якія прынцыпова адрозніваюцца ад правіл "перасадкі" вобразаў з "Гамлета" альбо "Дон Кіхота". Можна, канечне, проста выкарыстаць вядомыя імёны герояў, але трэба ведаць, што легендарныя імёны можна прыкласці не да ўсялякай байкі пра каханне.