Частка кніг у нашай хатняй бібліятэцы была ў перакладзе на беларускую — прыгоды Гулівэра, Мюнхгаўзэна і Бураціна я прачытала менавіта на роднай мове. Рада, што казкі Андэрсэна я засвоіла ў неадаптаваным варыянце — адзін сваяк падарыў другі том збору твораў Андэрсэна, там ягоныя паданьні, легенды, прыпавесьці… Усё страшнаватае, з філязофіяй, чумой, катаваньнямі і трупамі… Дацкае дзікае паляваньне… Алхімік, які спляжыў багацьце, здабываючы філязофскі камень… Хельга, дачка конунга, якая ўдзень была злой прыгажуняй, а ўначы — добрай, але брыдкай жабай, яе адратаваў хрысьціянскі прапаведнік. Прывід забітага немаўляці ноччу на беразе мора шукаў маці, і яна памірае, капаючы яму ноччу рукамі у пяску магілу… Шмат хрысьціянскай павучальнасьці і містыкі, разваг пра мастацтва і грамадзтва… Карацей, шыкоўна!