– Усе збіраліся на велабазе. Кожны веласіпед правяраў механік, але і мы ўмелі “шыць” і клеіць камеры, у якіх падчас спаборніцтваў з’яўляліся праколы і дзіркі, – успамінае Н.Л. Цывінская. – Трэнер не дазваляў нам расслабляцца, таму займаліся да сёмага поту. Нашы заняткі некаторы час праходзілі на трасе Гродна-Скідзель, дзе мы ездзілі і ў спакойным тэмпе, і з паскарэннем, па парах ці ў адной звязцы. Падчас некаторых заняткаў намотвалі па 120 кіламетраў.