Адказная была служба і вельмі насычаная ўражаннямі, але, як толькі адслужыў, адразу — у Беларусь! Ды не да бацькоў, а ў Мінск, на завод. Тут я прызвычаіўся за час вучобы, у мяне ўжо былі сябры на МТЗ, мой аднакурснік і добры таварыш, Аляксандр Кашпар, з якім мы і сёння сябруем і які ўсё жыццё працуе на суседнім участку гарачай штампоўкі на гарызантальна-ковачных машынах і крывашыпна-гарачаштамповачных прэсах. Апроч таго, я ведаў, што мне на заводзе дадуць месца ў інтэрнаце, што тут вельмі шмат моладзі і ў яе надзвычай цікавае жыццё. Вярнуўся тады сюды і ўдзячны таму, што не выбраў іншага шляху, не размінуўся са сваім лёсам.