У творчасці В.К. Бялыніцкага-Бірулі пераважае так званы “чысты пейзаж — адлюстраванне прыроды самой па сабе. Добра адчуваючы адметнасць мясцовасці, мастак імкнуўся не столькі выявіць яе канкрэтныя рысы, асаблівасці яе характару, хаця гэта прысутнічае ў кожным пейзажы, колькі перадаць настрой прыроды, які залежыць ад пары года, сутак, асвятлення, а таксама — тыя эмоцыі, якія ўзнікаюць у чалавека ад адносін з прыродай — “Ранняй вясной. Эцюд (1940-я), “Лясная рэчка зімой (1920).