Тое, што я сканую, паказваю вучням ды маладым фатографам. Сачу за іх рэакцыяй. І бачу: здымкі — патрэбны. Не ўсе яны маюць аднолькавую мастацкую вартасць, але час ёсць у кожным з іх. У іх бачная гісторыя… У планах — выданне фотаальбома. Але колькі здымкаў можа трапіць у альбом? А што рабіць з астатнімі? Адзін з вучняў неяк прамовіў: “Іх павінны бачыць людзі, каб памяталі”. На жаль, у Мінску няма Музея фатаграфіі. Карэтны ёсць, а Музея фатаграфіі няма. Спадзяюся, што ў нас, як у любой сталіцы еўрапейскай дзяржавы, якая паважае сябе, з’явіцца такі музей яшчэ пры нашым жыцці. А цяпер ёсць адзінае месца, дзе беражліва захоўваюць здымкі, — Беларускі дзяржаўны архіў кінафотафонадакументаў. Там і знайшлі прытулак першыя 215 здымкаў маіх 1980-х — маленькі адрэзак гісторыі нашай з вамі краіны…