Хлопчык ляжаў у невялікім пакоі, прызначаным для служкаў. Было цёмна і непрыемна пыхкала вераснёўскай волкасцю. Некалькі разоў заходзіла Аўдоцця, мяняла кампрэс на левым баку, але боль не знікаў. Янка адчуваў, што ўнутры быццам нешта падралася, зламалася. Уставаць ён больш не мог, хацелася толькі спаць. У адным са сноў хлопчык узгадаў, як яго малога забіралі з бацькоўскай хаты на службу да Пані. Тая асабіста прыехала на яго паглядзець. Маці не магла стрымаць слёз, а Янка ў глыбіні душы радаваўся, што будзе служыць гэтай прыгожай жанчыне, уяўляў, як выслужыцца ў яе і зможа дапамагчы сваім родным. Не атрымалася. І вось цяпер ён зноў праваліўся ў бяспамяцтва. Янку ўявіўся яго любімы бярозавы гаёк за вёскай, дзе ён з дзецьмі гуляе ў бэрака.