Абсалютная большасць тых твораў, што сёння друкуюцца ў персанальных і калектыўных зборніках, на старонках перыядычных выданняў і Інтэрнэце, вызначаецца або відавочнай банальнасцю, прымітыўнасцю, або (другая крайнасць!) надзвычайнай цьмянасцю, няўцямнасцю, за якімі нярэдка хаваецца ўнутраная пустата, духоўная спустошанасць аўтара. Але ў той жа час пры ўсіх мастацкіх недасканаласцях падобных опусаў іх аўтары звычайна вызначаюцца завышанай самаацэнкай (ажно да ўспрымання саміх сябе выдатнымі творцамі і нават геніямі), фанабэрыстасцю, няздольнасцю зірнуць на свае творы больш-менш аб’ектыўна і непрыняццем любой крытыкі ў свой адрас.