Гэтая ж праблематыка атрымоўвае сваё далейшае развіццё ў вершах "Ой, у кусце, у хрусце…", "Як то добра, калі мужык…", "Хто тут піяк, то такоўскі…", "У лесе такуець цецярук…", "Каб у карчме не сядзеў…", "Быў я колісь кавалём…", "Маладыя маладзіцы…", "Кепска робім, жаначкі…", "Выведзьце, жаночкі, з карчмы мужыкоў…" і інш. Ян Чачот спрабуе таксама сілай паэтычнага слова адвучыць сялян ад гультайства, неахайнасці і нядбайнасці ("Ой, гаспадыня чорна, як камін…", "Шчабячэце, як сарокі…", "Нашто нам дым выядае вочкі?..", "Ой ты, суседзе багаты…", "Не на тое Бог стварыў…", "Працуйма, дзеткі, шчыра…"), пасеяць у сялянскіх душах зерне спагады і высакароднасці ("Плакала бяроза ды гаварыла…", "А мая ж ты кветачка…", "Ой, чаму ж ты, зязюлечка…"), заклікаць да згоды паноў і мужыкоў ("Паночкі, нашы кветачкі…", "Покуль сонца ўзыдзе…", "Поле, поле шырокае…").