– А сёння нас ўсяго пяцёра, – уздыхае Антаніна Навуменка. – Усе пенсіянеры. Скардзіцца няма на што: пошта заязджае, аўталаўка не мінае. Шкада толькі, што пасля нас пасёлак наўрад ці будзе існаваць. Штогод закапваюць дамы. Вунь, моладзь даўно на цэнтральную сядзібу калгаса (сельгаспрадпрыемства “Уцеўскае” – Аўт.) падалася, і ў абласны цэнтр.