— Яны былі неадназначнымі. З аднаго боку, успрыняла прапанову як станоўчую ацэнку сваёй работы. З іншага, у мяне былі планы па далейшым удасканаленні арганізацыі прафсаюзнай работы, бо яна стала для мяне галоўнай. Мой вопыт станоўча ацэньвалі ў Віцебскім абласным камітэце прафсаюзаў. І не хацелася пазбаўляцца добрых адносін да сябе. Я ніколі не забуду ўвагі да мяне першага сакратара Пастаўскага райкама партыі М. А. Карабань. Урачы раённай бальніцы не мелі магчымасці вызначыць дыягназ маёй хваробы. Яна для мяне, настаўніцы сельскай школы, зрабіла ўсё магчымае, зберагла мне не толькі жыццё, але і выратавала ад інваліднасці.