К.Панчэня: -- Як ставімся да таго, што хтосьці можа захацець выконваць песні з нашага рэпертуару? Я іх нікому не аддаю, але спяваць – нібыта і даю, няхай… Хіба можна перадаць назаўжды сваю душу?! Не стану слухаць, як спяваць будзеце, а буду слухаць – як маю, нашу песню выканаеце… Ёсць песні, у якіх – мая музыка, маё гора, мая туга, мая боль. Хай іншыя бяруцца, спрабуюць спяваць, на здароўе! Вось толькі крыўдна, калі аб’яўляюць са сцэны, што песня з рэпертуара гэтага выканаўцы. Тады баліць мне нешта ў душы… …А так – слухачы ацэняць, калі добрае выкананне! Чаму ж не?