Як дэлегат кангрэса я чуў цікавы даклад Мальданада. А потым, у перапынку пасяджэння, мне пашчасціла крыху пазнаёміцца з ім асабіста. Ён сядзеў на лесвічнай прыступачцы і нешта пісаў у сваім нататнічку (зусім як Ленін на вядомых кадрах кінахронікі). Я тады збіраў аўтографы знакамітых гасцей, просячы іх падпісаць мне фатаграфіі, якія былі зроблены ў час кангрэса. У мяне меўся фотаздымак, на якім быў засняты першы рад залы пасяджэнняў, дзе сядзеў Мальданада побач з іншымі замежнымі дызайнерамі. Я падышоў да яго, прывітаўся і папрасіў паставіць свой аўтограф на фотаздымку. Ён усміхнуўся, знайшоў сваю выяву, знізу фатаграфіі паставіў свой подпіс і ад яго правёў стрэлку, якая ўказвала на яго постаць. Гэты аўтограф быў для мяне самым дарагім з тых, што я атрымаў на кангрэсе.