Пад час цудоўнага святкавання ў Лібенродэ хацелася верыць у здольнасць чалавека быць Богам на зямлі – што, уласна кажучы, і было ідэалам эпохі Адраджэння. Думалася, што ваўкі, калі нават яны і ёсць на зямлі, то гэта толькі рэальныя дзікія звяры, якія блукаюць сабе ў высакагорных лясах рэгіёна Паўднёвы Харц або ў Белавежскай пушчы на польска-беларускім памежжы. І зусім не маюць намеру ўвасабляцца ў аблічча чалавека, які жыве на сваёй зямлі – у Цюрынгіі або на Беларусі – дзеля таго, каб памятаць пра продкаў і працаваць для нашчадкаў.