Кардынальныя змены ў краіне пачаліся ў 1989 годзе, разам з палітыкай дэцэнтралізацыі. Што гэта такое, яскрава бачна на прыкладзе гміны. Менавіта з гмінамі звязаная рэалізацыя публічных задач тэрытарыяльнага самакіравання. Савет гміны выконвае функцыю кантролю і зацвярджае бюджэт. Праўленне прызначае і ўзначальвае старшыня гміны, які выбіраецца прамым галасаваннем. І вялізны плюс — поўная фінансавая самастойнасць гміны ад цэнтральнай і рэгіянальнай уладаў. Цікава і тое, што падаткі насельніцтва трапляюць у бюджэт па месцы пражывання, а не працы чалавека. Вось чаму кожная гміна зацікаўленая ў тым, каб стварыць найперш камфортныя ўмовы для жыцця — дарогі, аб’екты культуры, спорту і гэтак далей. Не абыходзіцца без еўрапейскіх грошай, аднак пра інвестыцыйны дождж гаворка не ідзе: трэба шукаць адпаведную мэце праграму Еўрасаюза.