У сваім інтэрв’ю пасля выхаду “Вушацкага словазбору” Барадулін тлумачыць, чаму кніга – гэта плён ягонай супрацы з землякамі. Ён кажа, што крыху стылізаваў, часам і падпраўляў тэкст, “але так, каб не было заўважна”. А калі ў галаву прыходзілі нейкія прыказкі ці прымаўкі, дзядзька Рыгор не заўсёды ведаў, ці гэта было вушацкае, ці гэта ён сачыніў сам.