З’яўленне рэальнай Тофі насамрэч дадае яшчэ адну праблему, пазычаную з “Сірано дэ Бержэрака” Эдмона Растана: дык у каго быў закаханы герой? Калі яго прыцягвала перапіска (а менавіта так і адбываецца і ў п’есе і ў спектаклі) — значыць, сам таго не ведаючы, у матчыну душу. Калі ж “запаў на фота” — значыць, у “партрэтную” Тофі, незалежна ад яе ўнутранага свету, які, несумненна, будзе адрознівацца ад матчынага. У стасунках маці з сынам нічога не змяняецца: яна так і застаецца неаспрэчным лідарам, нават сама, як высвятляецца, дзяўчынку для яго знаходзіць. І што, складаны падлетак з усім гэтым пакорліва пагодзіцца?