— Разам з развалам усталяванай сістэмы, ад якой сілкавалася мастацтва. Мяне часам вінавацяць у тым, што я не падрыхтаваў пераемніка. Дык яго ж трэба вучыць! А як вучыць, калі настаўніку грошы не плоцяць? Быў час, калі на свой заробак я мог хіба кавалак хлеба купіць. Але я захаваў майстэрню. І што? Адзін высокага рангу чыноўнік наўпрост сказаў: зараз не да эстампу — майстэрню трэба закрываць. Кажа, магчыма калі-небудзь, праз гадоў пяць-шэсць з’явіцца майстар, які гэту справу працягне. Можа, з часам гэта майстэрня каму-небудзь спатрэбіцца.