Разам з тым рэжысёр следам за аўтарам не пазбаўляе сябе задавальнення разбірацца ў характарах персанажаў, у матывацыі іх паводзінаў, спрабуе (у той ці іншай меры гэта ўдаецца) актуалізаваць як быццам архаічны твор (напрыклад, у сцэне з суддзямі, карнавальнай па форме, сатырычнай па змесце). Дарэчы, мастак гэта падкрэслівае і своеасаблівай эклектыкай касцюмаў, калі сучасныя джынсы цудоўна спалучаюцца з якой-небудзь класічнай камізэлькай альбо кашуляй. Вядома ж, заяўлена ў спектаклі і тэма кахання, і адносіны бацькоў і дзяцей (апошнія, і гэта ўласціва маладым, паказаны больш эгаістычнымі, першыя, якімі б ні былі скнарамі, аказваюцца чулымі).