Хоць вайна яшчэ працягвалася, гналі фашыстаў у іх логава, на фронт я больш не трапіў. Прызначылі мяне памочнікам старшыні Пінскага аблвыканкама і даручылі займацца харчразвёрсткай: збіраць у насельніцтва па вёсках зерне, бульбу, мяса, масла. А была ж бедната страшэнная: разбурана, папалена. Прыйдзеш у хату, дзеці галодныя плачуць, а ты – адымай апошняе ад іх. Я не змог. Нават аддаваў, здаралася, тое, што назбіраў. Тады мяне наогул перасталі пасылаць. Я папрасіў старшыню: