– Пятро быў амаль мой аднагодак, але ростам меншы, хоць і я не велікан, – дзеліцца былая разведчыца дарагімі сэрцу ўспамінамі. – Але так і было задумана. Малыя, худыя, у лахманах з торбачкамі, дзе качаліся дзве-тры бульбіны, мы ўспрымаліся як дзеці-жабракі. Да такіх немцам справы не павінна было быць. І сапраўды, колькі разоў хадзілі, а нават перад Докшыцамі, у Блоні, дзе быў пост, немцы гідліва зазіралі ў нашы торбы і махалі: праходзь. І мы беглі далей. Ведаю, што ў Докшыцах у нашай брыгады было пяць сувязных. Мы ж заўсёды хадзілі да Сяргея Вішнеўскага. Пасля вайны гэты смелы чалавек быў фатографам, а яшчэ, казалі мне, пісаў карціны. Сям’я сама жыла небагата, але нас заўсёды з дарогі сапраўдным чаем паілі. Прызнаюся, што гэтага моманту пасля кіпеню з травой, які пілі ў лесе, мы надта чакалі.