Інтарэсы Апостальскага Пасаду і выстаўленыя ім умовы папа выказаў у двух сваіх лістах: біскупа Войцеха Табара (ад 26 красавіка) і вялікаму князю Аляксандру (ад 7 ліпеня). Рым быў асьцярожны ў фармулёўках. У лісьце да віленскага біскупа папа адзначыў: “…Царкоўную супольнасьць не павінны псаваць дагматычныя разыходжаньні. …А таму, ухвалілі мы, …найважней берагчы здаровы і беззаганны статак, чым аслабіць яго бясьпеку, упускаючы ў яго авечак, пазначаных плямамі гарэзіі або іншых адрачэнскіх хваробаў”. Падобна, папства было гатова прызнаць часткай каталіцкай супольнасьці Кіеўскую мітраполію, аналіз адданасьці якой пастановам Фларэнцкага сабора павінен быў правесьці біскуп Табар. Галоўнай праблемаю для Рыму было тое, што мітрапаліта Язэпа высьвяціў “гарэтык Якім”, пасаджаны на царгарадзкі пасад турэцкім султанам. Ні папа, ні прызначаны папам царгарадзкі патрыярх кардынал Джавані Мікеле не зацьвердзілі Язэпа Балгарынавіча ў сане кіеўскага мітрапаліта.