Голас вакаліста зрываўся, як і павінна быць у гэтым жанры, але час ад часу было чутна, што гэта далёка ня “штучка” пост-року. З кожнай песьняй апладысьменты рабіліся ўсё гучней, бачна, што народу падабалася. Але час ад часу падавалася, што музыкі ўвесь сэт граюць адну й тую ж песьню. Усё праходзіла ў змрочным сьвятле, раз-пораз былі жоўтыя блікі. Але, у асноўным, прыглушаны чырвоны.