Мой нябожчык сябар, паэт Мілан Ніколіч часта цягнуў паралель паміж прафесійным акцёрам (любой мастаком) у сталіцы і аматарамі самадзейных артыстаў з правінцыі. Яны першы і зараз павінны гуляць амаль усё, што яны могуць атрымаць, таму што гэта трэба (калі што-небудзь), каб навучаць дзяцей і ёсць тры разы на дзень. Акцёр з правінцыі жыве, чым усе астатняе, чаму можна выбраць усе, ад ролі аўдыторыі да дырэктара.