А потым мы з ім сустрэліся: тэатральны інстытут і мой інтэрнат у адным будынку знаходзяцца. І вось у мяне паміж заняткамі ўтварылася "фортка", я пасля ўрокаў танца ў купальніку-трыко і плашчы бягу па вуліцы і сустракаю Толю. "Прывітанне!" - Прывітанне!" Раптам ён гаворыць: "Вой, як ты лёгка апранута!" - і шалік мне на шыю накручвае. Гэта быў такі інтымны момант!.. Ён яшчэ свае ямачкі на шчоках "уключыў"… Я заўсёды бачу, ШТО чалавек адчувае ў пэўны момант. Магу нават не аналізаваць, важная вось гэтая "фарсінка", калі ты адчуваеш хвалі, якія ад чалавека ідуць.