Можа, пасябраваць зь ім? Я пачаў уяўляць карціны, як мы сябруем. Вось мы ківаем адзін аднаму ў трамваі, вось спускаемся разам па стромкіх прыступках, абыходзячы булачныя і малочныя крамкі, вось збочваем на алею. Мы абмяркоўваем сабакаў, углядаемся ў неба, спрабуючы здагадацца пра заўтрашняе надвор'е, расказваем, як змаялі выходныя, узгадваем сьмешныя школьныя выпадкі. І вось, нарэшце, ён дзеліцца сама патаемным: паволі-паволі расчыняе пляскатую чорную сумку, і я зазіраю ўнутар...