Наогул, усе ўдзельнікі гурта імкнуліся падтрымліваць кантакт з гледачамі, віталіся, падбадзёрвалі публіку і стваралі непасрэдную атмасферу дзівоснага сьвята. Thomas і Sandra абменьваліся вампірскімі пацалункамі, Linnéa трэсла хаерам і дражніла палкага цёмнавалосага гітарыста Christian Vidal і жартаўніка-басіста Nalle Påhlsson, ну а мой асабісты феціш – сьціплы і стрыманы чорнакніжнік Johnsson – нарэшце пазбавіўся ад круглых акуляраў і адрываўся з гітарамі, зьмяняючы іх на кожнай кампазіцыі, граючы і так, і эдак, і трымаючы за галавой, і скрэшчваючы ў адчайным паядынку з электрухай Vidal. А ў перапынках паміж песьнямі музыкі распавялі, што дагэтуль асноўную частку свайго туру яны правялі ў Расеі, аб’езьдзіўшы ўсю бяскрайнюю літаральна ад Масквы і да Сібіры. І калі Linnéa Vikström спыталася, ці можам мы быць гучнейшымі за расейскіх фанаў, мяркую, гэтае пытаньне зразумеў кожны – і зала проста выбухнула ўдзячнымі выкрыкамі і бурнымі авацыямі!..