Участковы міліцыянер, можна сказаць, універсальны спецыяліст, у якога няма адной накіраванасці ў рабоце: усё, што датычыцца ўчастка, датычыцца і самога інспектара. Раманюк лічыць, што галоўнае ў яго справе — прафілактыка. Тут нібы ў медыцыне: лягчэй папярэдзіць хваробу, чым яе лячыць. Таму Уладзімір — часты госць ва ўстановах адукацыі, рабочых калектывах, дамах, дзе пражываюць абавязаныя асобы, і сем’ях, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы. Размовы з участковым, безумоўна, дапамагаюць крымінагеннай статыстыцы выглядаць лепш. Напрыклад, у сельсавеце няма дзяцей, якія стаяць на ўліку ў інспекцыі па справах непаўналетніх. Працаваць з дарослымі, канешне, цяжэй, тым больш — з незаконапаслухмянымі. Але і тут участковы спраўляецца. Сакрэт у індывідуальным падыходзе: камусьці патрэбна па-добраму растлумачыць, а на кагосьці і голас павысіць. Яшчэ Раманюк удзельнічае ў рэйдах, якія арганізуюць зацікаўленыя інстанцыі з мэтай выяўлення розных правапарушэнняў, напрыклад, браканьерства. Такія мерапрыемствы надзвычай небяспечныя: у злачынцаў, як правіла, ёсць зброя, якую ў любы момант могуць выкарыстаць супраць прадстаўнікоў закона. Прыбывае інспектар і ў складзе следча-аператыўнай групы на месца злачынства — без яго следству не абысціся, бо многае ведае пра людзей, якія пражываюць на ўчастку, а значыць, валодае цэннай інфармацыяй. I гэта далёка не ўся работа, якую выконвае ўчастковы.