— Упершыню я ўбачыла Абеліёвіча, калі вучылася ў Мінскім музычным вучылішчы і прыходзіла ў Саюз кампазітараў на “музычныя серады”: там кампазітары паказвалі свае новыя творы, а ўсе прысутныя іх абмяркоўвалі. Памятаю, як мяне тады здзівіла, што Абеліёвіч заўсёды вельмі шчыра выказваў свае думкі, нават тады, калі даваў не вельмі высокую ацэнку старэйшым калегам. Я па натуры была жудаснай баязліўкай, ды яшчэ выхавана была так, што старэйшыя заўсёды маюць рацыю, таму для мяне яго сумленныя выказванні былі наўпрост адкрыццём. Я нават думала: чым чалавек старэйшы, тым ён больш свабодны. Я тады не ведала, якой бездапаможнай бывае старасць, і спазнала гэта толькі перад смерцю Льва Майсеевіча.Ён жыў у вуглавой аднапакаёвай “хрушчоўцы”. У Саюзе кампазітараў яму прапаноўвалі новую кватэру, але ён адмовіўся: маўляў, не зможа ў іншым месцы працаваць. Яму і сапраўды нічога не было патрэбна, акрамя магчымасці займацца творчасцю, — у адасобленасці ад іншых і нават адзіноце. Ён неяк расказваў мне: “Саамы страшны для мяне час — 5 гадзін раніцы. Я прачынаюся з пачуццём безвыходнай адзіноты, іду ў скверык насупраць дома і хаджу, хаджу, хаджу, пакуль у вокнах не пачне запальвацца святло. Тады я разумею, што не адзінокі, і з палёгкай вяртаюся дамоў”.