Усе ведаюць – у страха вочы вялікія. Сталі людзі адзін аднаму чуткі перадаваць, ад сябе жахаў дадаваць. Дзень прыдні калоцяцца, па начах не спяць… Той-сёй, каб задобрыць сілу нябачную, пачаў на двор пачастункі выстаўляць… Пасля дары каштоўныя панеслі… Пасля палац збудавалі, каб было дзе сіле пагрозлівай жыць – а яна ўсё вачэй не кажа, толькі мацней і мацней грукае…