Прыкладам можа служыць дыплом Уладзіміра Цэслэра (1980 год) “Рэкламная кампанія сезона “Музычная восень”. Адзін з сегментаў задумваўся як сродак папулярызацыі творчасці ансамбля “Песняры”. Гэта мастацкая кампазіцыя, якая магла б упрыгожваць канверт вінілавага дыска і быць плакатам. Праз адкрытыя дзверы майстэрні, запоўненай карыснымі ў вясковай гаспадарцы прыладамі, бачны краявід — некранутая прыгода. Пагадзіцеся, цікавая (і галоўнае, не наўпроставая) асацыяцыя з рэпертуарам славутага ансамбля. На жаль, тады ідэя не сталася рэалізаванай. Але ў 2004 годзе тая ж выява ў дапрацаваным, стылістычна даведзеным выглядзе стала паліграфічным укладышам у кампакт-дыск — сольны “Беларускі альбом” колішняга саліста таго ансамбля Валерыя Дайнэкі, дзе глядзіцца як родная. Вынікае, што творчая распрацоўка спадара Уладзіміра адштурхоўвалася ад канкрэтыкі, вырашала задачу дадзенага моманту, але была скіраваная ў перспектыву. Гэта і ёсць якасны дызайн.