– Мне здаецца, Барыс Васільевіч лічыў, што студэнт павінен быць лепшым ва ўсім: у вучобе, у творчасці і ў будучай прафесіі. Настаўнік заўсёды перажывае за сваіх вучняў, марыць, каб яны дасягнулі пэўных вышынь. Барыс Васільевіч узнімаў высокую планку, і сам гэтай планцы адпавядаў. Калісьці ён сказаў: гэта не я абраў прафесію журналіста, а прафесія абрала мяне. Прафесія абірае толькі самых лепшых, руплівых і працавітых. Таму і выкладаў, вучыў ён так, каб студэнты дачакаліся таго моманту, калі журналістыка іх прызнае, раскрые перад імі свае таямніцы і сакрэты. У сваёй педагагічнай практыцы Барыс Васільевіч выкарыстоўваў рэйтынгавую сістэму, акуратнасці і дакладнасці вядзення якой маглі б пазайздросціць не толькі маладыя, але і бывалыя выкладчыкі. Узгадваецца, як кіраўніцтва прыводзіла ў прыклад методыку ацэнкі ведаў Стральцова. Школа Барыса Васільевіча застаецца на ўсё жыццё ў памяці не аднаго пакалення студэнтаў і журналістаў, неабыякавых да сваёй справы, адказных за кожнае слова. Гэтаму іх навучыў Настаўнік.