Усяк казалі. Калісь Мельчыха прыдзя, сястра яе забярэмініла, прышла: “Во ўжо! Ета ж нада: у чарціны брак улезла… Антону падалася, дак забярэмініла. Дак, матка ўжо вадзіла к свякрусі. Ужо дазналася ж, дак: “Пайдзём-ка, — гаворя, — к свякрусі, да ряшым дзела…” Ну і, ряшылі дзела, што пажаніліся… Самае глаўнае, што пуза нагулялі.