– Насамрэч, за столькі гадоў работы мы так звыклі да нашага садка, што нават уявіць на іншым месцы сябе нельга, – прагцявае тэму загадчыца Іна Вітальеўна Кузьміч. – Няхай ён і старэнькі, але наш, родны. Кожны, хто працаваў тут, і зараз забягае хоць на некалькі хвілін, каб даведацца, як нашы справы. А бацькі, якія наведвалі наш садок, і дзяцей сваіх толькі сюды прыводзяць. У Святланы Будзько, напрыклад, ужо два сыночкі адсюль у школу пайшлі, а дачушка да нас яшчэ ходзіць. Усе чацвёра дзяцей Таццяны Кудласевіч і чацвёра дзяцей Наталлі Барычэўскай таксама наведвалі і наведваюць наш садок. Кажуць жанчыны, нібы ў краіну дзяцінства вяртаюцца.