Першых немцаў яна ўбачыла ў жніўні 1941 года, яны ехалі на матацыклах па вуліцы і нешта гергеталі на сваёй мове. Жыхарам стала вядома, што робяцца аблавы на яўрэяў. Многія з іх з'ехалі з вёскі, а Рыгор Ісакавіч Славін яшчэ да вайны быў жанаты на цётцы Ніны – Фёкле Дуброўскай, беларусцы. Па дакументах быў беларусам і застаўся ў вёсцы. Дзве яго сястры Рыся і Дворка жылі на вуліцы Савецкай. І вось аднойчы немцы з аўтаматамі ў руках схапілі пры чарговай аблаве ўсіх Славіных: Рыгора, Рысю, Дворку. Суседзі змаглі даказаць, што Рыгор Славін не яўрэй, падкупіўшы вартавых. Суткі патрымаўшы, яго адпусцілі, а дзяўчат павялі расстрэльваць на тэрыторыю туберкулёзнага санаторыя. Але Дворцы пашчасціла. Яна засталася жывой. Рыся прыкрыла яе сваім целам і абедзве зваліліся ў роў. Ноччу Дворка выпаўзла з ямы і прыбегла да Рыгора. Той некалькі дзён хаваў яе. Затым дзед Піліп завез яе на кані да сваіх знаёмых у вёску Холмеч.