У той жа час не ўсё так проста. Нідэрландскія і французскія выбары ў першай палове 2017 года разглядаліся элітамі ЕС па галоўным параметры — ці не з'явяцца там ва ўладзе сілы, якія будуць настроены пераняць прыклад Вялікабрытаніі. Некаторымі гэтая пагроза ўспрымалася як рэальная магчымасць краху Еўрасаюза, бо менавіта ў Францыі і Нідэрландах у 2005 годзе няўдала прайшлі вельмі важныя рэферэндумы, дзе насельніцтва адхіліла Канстытуцыю ЕС, якая прадугледжвае далейшую цэнтралізацыю гэтага інтэграцыйнага аб'яднання. З тых часоў ЕС вымушаны жыць без сваёй Канстытуцыі і таксама адмовіцца ад планаў па цэнтралізацыі. Але сама пастаноўка пытання сведчыць пра тое, што Еўрасаюз знаходзіцца ў глыбокім крызісе, калі галоўным пытаннем становяцца не перспектывы далейшага развіцця, а сур'ёзна разглядаецца магчымасць выхаду вельмі важных удзельнікаў. З гэтага боку перамога праціўнікаў еўраінтэграцыі ў Нідэрландах магла стаць сігналам да пачатку панікі аб магчымасці краху ЕС і заразліва паўплываць на вынік выбарчай кампаніі ў Францыі.