прачытаць укладыш, знайсці сваякоў салдата — гэта ўражанне, якое немагчыма перадаць. І калі бачыш вочы сваякоў воінаў на перазахаваннях, разумееш — работу трэба працягваць, яна вельмі неабходна, якой бы цяжкай ні была. Пад жалобную музыку і аўтаматны салют труны з астанкамі аддаюцца долу. На гэты раз пахавалі воінаў па-людску. І вырас надмагільны ўзгорак, на які ляглі вянкі і кветкі. Адзінаццаць вернуты з небыцця. Для іх дарога дамоў цяпер вядомая. Для астатніх, невядомых, — дарога да нашых сэрцаў. Дарога памяці…