— У чэрвені 1941-га я была маленькай дзяўчынкай. Памятаю, быў пагодлівы сонечны дзянёк. З дзятвой мы адпачывалі ля возера за вёскай. Хлопчыкі лавілі ракаў, а дзяўчынкі будавалі домікі з пяску. Раптам у небе з’явіліся самалёты, пачуўся страшэнны гул. Мы бачылі, як адзін самалёт у паветры разваліўся на кавалкі. І вось гэтыя палаючыя кавалкі ляцелі на зямлю, проста на нас. Які ж быў жах! Мы крычалі, некуды беглі хавацца, плакалі, а гэтыя металічныя кавалкі, здавалася, нас праследавалі і павінны былі вось-вось упасці на нашы галовы.