Парашуцік закрыў вочкі лапкамі. Выглядала гэта так, быццам ён плача і хаваецца ад усіх. Ён ніколі не брахаў. Мог толькі ціхенька заскуголіць, каб дзед яго зразумеў. І той разумеў. Ён бачыў у Парашуціку найлепшага слухача і таварыша.