У сваёй серыі «Відзежы» Густава Сагорскі шукае духоўную сутнасць і сапраўды імкнецца спаймаць тое, што напаўняе яго свет радасцю. Гэтыя фотаздымкі стрыманыя і часам суровыя, але разам з тым яны ўвасабляюць захапленне аўтара пошукам інтуітыўных візуальных адкрыццяў, якія ўзбагачаюць наш паўсядзённы досвед. Абстрагаваныя ад свайго кантэксту, яны ператвараюцца ў разважанні пра ўзаемасувязь паміж фатаграфіяй і скульптурай, узаемнае ператварэнне выявы ў аб’ект і наадварот. Нават пакінутае і забракаванае робіцца помнікам чалавечай гісторыі, яе сумных альбо пацешных паваротаў, і ў вачах Сагорскі ператвараецца ў сімвал, які застаецца жыць. Трэска, пляма, шнар, разбітае шкло — фізічныя сляды дзейнічаюць як напаміны пра тое, што адбылося, альбо бачанні таго, што магло быць.