... А снегіры, здаецца, нікуды і не спяшаліся... Скакалі па галінках, чысцілі аб іх дзюбкі, выглядалі, ці няма дзе чаго смачнага. Зразумела, круціліся, як уюны на патэльні! Таму давялося старым невялікім фотаапарацікам, які я вельмі люблю за вялікі зум і двайную стабілізацыю, "лупіць" прама праз акно! На максімальным фактычна павелічэнні! Дзверы на лоджыю адчыняць пабаялася: маглі нашы чырванагрудыя прыгажуны шуму напужацца. А так... З замілаваннем назіралі за імі хвілін дзесяць.