“Хрыстос не быў аскетам – ён быў эстэтам” Наступны дзень пачаўся з амавення ў Іярдане напамінам пра хрышчэнне, што даецца чалавеку толькі аднойчы. З візантыйскіх часоў лічаць, што вада з гэтай ракі аздараўляе, бо тут хрысціўся сам Хрыстос. Ад сябе магу дадаць адно – без веры не аздаравіць нічога і нікога. Мне амавенне дало свежыя сілы на новы дзень, бо чакала яшчэ шмат святынь. Адна з іх – гара Фавор. На вяршыню яе вядзе дарога-серпанцін. Можна ўзысці пешшу, у гарачыню гэта не так проста – 600 метраў над узроўнем мора. Нас давозілі на мікрааўтобусах мясцовыя аселыя бедуіны (яны жывуць ля падножжа гары). Скажу я вам – народ экстрэмальны, па тым, як яны ліха кіруюць аўто па вузенькім серпанціне, многія паломнікі з боязі пачынаюць маліцца ўголас. Кажуць, той, хто пабываў на Святой зямлі, лепш разумее старонкі Бібліі. Можа, і так. Шмат прыгажосці і дзівосаў прыроды адкрываецца з фаворскіх вышынь – месца Перамянення Госпада. Падчас нашага знаходжання тут сімвалічна праліўся першы дождж за 9 месяцаў і крыху папужала навальніца. На гары знаходзяцца і каталіцкі, і праваслаўны манастыры. У грэчаскай царкве ёсць цудатворная ікона Божай Маці