Мы сядзім амаль пад самым мастком, выгнутым над гэтай безіменнай горнай рачулкай, крыху ўбаку ад дарогі. Недалёка нахіліўся, нібы таксама прыгнечаны дзённым скварам, невысокі каменны, увесь паедзены лішайнікам слупок, на якім выбіта ракавінка і лічбы: 75. Яшчэ семдзесят пяць кіламетраў дарогі, семдзесят пяць кіламетраў Вялікага Шляху, калыскі ўсіх пілігрымак, Каміно дэ Сантьяга… Яго выпаленая стужка цягнецца далёка, да самай Фіністэры, да самага краю зямлі – finis terrae…