...Кажуць, усё пачалося з навальніцы, якая паваліла на дах дрэва. Напачатку прабоіна была невялічкай, але, згодна з усімі законамі фізікі, яна стала імкліва шырыцца ў памерах. Гонта струхлела, гніль паступова ахоплівае ўжо і мажныя кроквы… Дакрануўшыся рукой да “аголенай” кладкі, адчуваеш, як рарытэтная цэгла-пальчатка проста трушчыцца ў друз, слой за слоем. І вось, будынак, які прастаяў больш за тры стагоддзі, пераўтварыўся амаль у руіну — літаральна за лічаныя гады!