Перш чым пятля сцiснула горла, перад вачыма мiльгануў далёкi сямейны фотаздымак: у цэнтры — яны з нябожчыцай Марфай, а вакол — iх пяцёра дзяцей. На руках дачок — лялькi, а сыны ашчаперылi аўтаматы, i зусiм, здаецца, не самаробныя, а самыя што нi ёсць сапраўдныя. I раптам здалося, што фотакартка прама на вачах пачала ажываць. Быццам сыны з падшыванцаў-падлеткаў пераўтварылiся ў мужных воiнаў i вось ужо бягуць да вiсельнi, вунь i агеньчыкi ад аўтаматных чэргаў мiльгаюць.