Пасля падзелаў Польшчы напрыканцы ХVIII ст. яе тэрыторыі былі ўключаны ў склад трох вялікіх імперый: Расійскай, Аўстрыйскай і Прускай. У складзе Расіі польскія землі былі вылучаны ў асобную адміністратыўную адзінку — Каралеўства Польскае (Królestwo Polskie, Царства Польскае). На тэрыторыі Расіі працэс развіцця польскай гістарычнай навукі быў даволі марудным. У 1870 годзе ў Варшаве быў створаны Варшаўскі імператарскі ўніверсітэт. Аднак, польскія гісторыкі ў сваёй большасці страцілі свае пасады ў гэтай навучальнай установе. Разам з тым, не гледзячы на рэпрэсіі з боку расійскіх улад, тагачасныя польскія навукоўцы актыўна друкавалі свае працы ў часопісах “Варшаўская бібліятэка” і “Атэнэўм”. У 1881 г. у польскай сталіцы з’явілася грамадская арганізацыя “Каса імя Юзефа Мяноўскага”, якая актыўна фінансавала выданне прац польскіх даследчыкаў. Пасля рэвалюцыі 1905 года адносіны ўлад да польскай гісторычнай навукі сталі больш лагоднымі. Хутка ў Варшаве пачаў выдавацца часопіс “Гістарычны агляд”, а ў 1907 г. расійская адміністрацыя дае згоду на адкрыцце “Таварыцтва навуковых курсаў”.