У другой палове XVII - XVIII ст. Рэч Паспалітая знаходзілася ў стане глыбокага заняпаду, з якога так і не выйшла. Гаспадарка тапталася на месцы, што добра ілюструе серыя інвентароў радзівілаўскага маёнтка Лахва. У 1672 г. мястэчка Лахва налічвала 166 двароў, а ў 7 сёлах на тэрыторыі сучаснага Лунінецкага раёна - Любачыне, Краснай Волі, Любані, Малай Ляхаўцы, Сенкавічах, Сітніцы і Вельчы разам было 243 двара. Зямельны фонд гэтых сёлаў налічваў 207,5 валок, з іх амаль 68 валок (трэцяя частка) пуставалі [38]. Больш чым праз стагоддзе, у 1785 г., колькасць падданых застаецца амаль у тым самым стане. У Лахве было 187 двароў, у сямі вышэйзгаданых сёлах – разам 251 [39]. Усяго ў 8 паселішчах, якія прысутнічаюць у абодвух інвентарах, колькасць двароў за стагоддзе павялічылася толькі з 409 да 438, альбо на 6,6%. Па-ранейшаму значная колькасць зямлі пуставала, і не находзілася жадаючых заняць пустыя валокі.