Пазнаёміўшыся з архітэктурным ансамблем мясціны, пачуўшы аповед пра ее багатае мінулае, убачыўшы самую маленькую з цудатворных абразоў Маці Божай Жыровіцкай, наша група паднялася на званіцу. Тут кожны жадаючы мог пазваніць у званы. Менавіта гэта, напэўна, для выхаванцаў дзіцячых дамоў сямейнага тыпу з Ліды, Ашмянаў і Іўе стала адным з самых запамінальных у экскурсіі. Другім – абед у манастырскай трапезнай. Паслушнікі радзялілі разам з намі гарачы боршч, макароны па-флоцку і кампот. Здавалася б, ежа простая і дастаткова звыклая, але трэба было бачыць, з якім смакам дзеці яе елі! Як растлумачылі потым дзяўчаты і хлопчыкі, справа не ў тым, што яны прагаладаліся, апетыт з’явіўся дзякуючы шчырай малітве і Божаму бласлаўленню.