Ён, ня ведаючы сам, яшчэ здалёку пазнаваў, як насоўваецца і ахутвае яго чужая няпраўда і падман. Яны кожны раз хоць на імгненьне ды вы­крывалі сябе. Выкрывалі ўласьцівы толькі няпраўдзе і падману пах, колер і дух. Дух непрыхаванай глыбіннай варожасьці, стоенай адчужанасьці, пагарды і непрыймальнасьці шчырага і людскога, сваёй надзвычайнай зьверхнасьці над простасьцю і наіўнасьцю шчырасьці. I ён, хоць і ніякавеў ад гэтага, але пасьпяваў ухапіць, адчуць іх хітрыкі. Адчуць, як ад радасьці і задавальненьня ўжо амаль зьдзейсьненага падману, сьпявае іх душа: як жа, наскочылі яшчэ на аднаго дурня і блазна. А ён ня дурыцца і не блазнуе, хаця мо і з пароды бажавольных. Але цяпер у ім толькі сум і журба, бо ён заўсёды шкадаваў і шкадуе тых, каго павінен ненавідзець, хто па жыцьці абдурвае яго ці лічыць, што абдурвае. Ён ведаў у твар сваю і чужую праўду. I яму непамысна ад чужой няпраўды. Асабліва зводзіць, вымушае нудзіцца і надоўга замаўкаць няшчырасьць блізкіх яму людзей, якім абавязаны верыць, дзяліцца хлебам, сольлю і ложкам..