АДНА з заснавальніц клуба-музея народнага побыту ў вёсцы Погіры Дзятлаўскага раёна і колішні мастацкі кіраўнік народнага фальклорнага гурта Раіса Дула ўзгадала, як да іх патрапілі шаластуны — так называюць гэты атрыбут жыхары з пагіранскімі каранямі. Прынесла абадок са звонам мясцовая жанчына Алена Дваранін, калі культработнікі вырашылі сабраць экспанаты з гарышчаў. Тую конскую прыладу, мяркуе Раіса Канстанцінаўна, мог вырабіць і здатны на сваё рамяство каваль Іван Кугейка з хутара Арлоўшчына, у якога малатабойцам калісьці працаваў яе бацька: у знак падзякі, калі апошні адыходзіў ад каваля, той змайстраваў яму замок, які служыць і па сённяшні дзень. Кугейка вырабляў капачы, плугі, падкоўваў коней, чаму б не мог наштампаваць і шарыкаў-шаластуноў? На іх быў попыт, нават мода. Мілагучныя бубенчыкі ўпрыгожвалі не вельмі багатае на забавы сялянскае жыццё, цешылі душу. Не адно вяселле не абыходзілася без іх звонкай мелодыі. Калі жаніх ехаў здаля ў Погіры, іх гук задоўга абвяшчаў аб хуткім прыбыцці сватоў, і дзяўчына, выходзячы насустрач, наносіла апошні штрых у сваё ўбранства, як кажуць цяпер, каб прадстаць перад каханым ва ўсёй красе.