Я сядзеў уначы пры лецішчы,калі знічка сарвалася з небаі схавалася за верхавінамі елак.– Цікава, – падумаў я, –ці застаюцца ад іх кругі на небе,як ад карасіных вуснаў,што з’яўляюцца над люстрам стаўка,або ад каменьчыка, якіў ім знікае?А калі хвалі ўсё ж разбягаюццапа начным небе,дык якую форму яны маюць?Ці гэтыя засмучэнні прасторыміж зорамі і каметамімаюць промні, як знічкі,якія іх спрадзілі. Ці ўсё ж не маюць?Цікава, а калі згасае чалавек,дык якую форму мае хваля,калі праходзіць па газетах і ў эфіры?Ці залежыць гэта ад формыі колеру чалавека.Ці толькі яе даўжыня вызначаеццавагою асобы?На стале ў садзе гарэла лямпа,і хто ведае, да чаго б я дадумаўся,але тут на ганак выйшаў мой сівы дзед:– Пайшлі, Андрэю, – сказаў ён. –Пазнаёмім карасёўз хвалямі ад дынаміту.