Каб існаваць і далей рэалізаваць свае мэты, яны ішлі на саступкі — некалькі разоў на патрабаванне рэктара зачынялі (насамрэч проста відазмянялі) сваю арганізацыю. У рэктара Маеўскага рвалася сэрца: філаматам быў нават яго ўласны сын. І некалькі год яны паспяхова існавалі пад носам імперскай адміністрацыі.