Адным з такіх момантаў была сітуацыя ў Беларусі напрыканцы XVI - у пачатку XVII стагоддзяў, адлюстраваная ў п'есе "Званы Віцебска". Нашая краіна разам з Рэччу Паспалітай апынулася ўцягнутай у ланцуг кровапралітных войнаў. Абвастрыліся сацыяльныя і рэлігійныя супярэчнасці, што было нязвыклым для краіны, дзе спрадвеку пільнаваліся прынцыпу верацярпімасці. Берасцейская царкоўная унія (1596 г.), не зняла, а часам узмацняла гэтыя супярэчнасці. Далучэнне вернікаў да уніяцтва, здаралася, набывала гвалтоўны, прымусовы характар. Прыхільнікі уніі, захопленыя ідэяй паяднання каталіцкай і праваслаўнай канфесій, не заўсёды задумваліся над тымі сродкамі, праз якія ажыццяўлялася гэтая ідэя. Спраўджвалася вядомае выслоўе пра "добрыя намеры, якімі выслана дарога ў пекла". Адным з такіх дзеячаў быў, паводле версіі Уладзіміра Караткевіча, Віцебскі і Полацкі арцыбіскуп Іасафат (Ізахват) Кунцэвіч.