Тамару Сялюн я ўпершыню ўбачыла вясной 2014 года. Мы дамовіліся сустрэцца ля Валадаркі, дзе некалькі месяцаў у камеры смяротнікаў яе сын Павел чакаў выканання прысуду. З вялікімі торбамі ў ізалятар цягнуліся адна за адной жанчыны: маладыя, пажылыя, цяжарныя, з дзецьмі, бедныя, багатыя, — сцерліся ўсе адрозненні. Тут усе роўныя. Тут самае каштоўнае — інфармацыя. На маленькай пляцоўцы, дзе літарай П стаяць тры маленькія лаўкі, сваякі не горш за пракурораў у дэталях абмяркоўвалі крымінальныя справы. У паветры было так накурана, што здавалася, адзіная бяроза, якая расце тут, проста загнецца. Насустрач мне ішла невысокая энергічная жанчына. У руках у яе былі пакеты. Зрываючыся то на смех, то на слёзы, яна сказала, што не ведае, ці жывы яшчэ яе Паўлуша: ёй не даюць з ім спатканне.