Уніяцкі службоўнік 1692 году мітрапаліта Кіпрыяна Жахоўскага. (Фота І. Бараноўскага).Чарговым крокам для пераводу ўніятаў у праваслаўе стала абрадавае збліжэньне абедзвюх Цэркваў. Цягам амаль двух з паловай стагоддзяў разьвіцьця Ўніяцкай Царквы яе абрад набыў пэўныя самабытныя дэталі або пераняў пэўныя багаслужбовыя рысы Рыма-Каталіцкай Царквы. У 1828 годзе выйшла распараджэньне Калегіі, якое забараняла друкаваць богаслужбовыя кнігі без яе дазволу, сама ж Калегія не магла выдаць такі дазвол без узгадненьня з міністрам унутраных справаў Блудавым. Наступным распараджэньнем ад 7 лютага 1834 году Грэка-ўніяцкая калегія разам з мітрапалітам Язафатам Булгакам, біскупам Ёсіфам Сямашкам і новапрызначанымі біскупамі Васілём Лужынскім, Антонам Зубко і Язафатам Жарскім, загадала ўніяцкаму духавенству вакарыстоўваць на службах толькі праваслаўныя службоўнікі маскоўскага выданьня 1831 году. З гэтай мэтай было распаўсюджана 600 службоўнікаў сярод духавенства Беларускай япархіі і 700 — Літоўскай. Гэты ж указ загадваў усталяваць ва ўсіх уніяцкіх цэрквах іканастасы. Паколькі апошняе патрабавала дастаткова вялікіх фінансавых сродкаў, фінансаваньне вырабу іканастасаў ускладалася на былых калятараў цэркваў. У манастырах іканастасы належала ўзьвесьці за свой кошт, а ў бедных парафіях на гэтую мэту выдзялялася 300 рублёў з дзяржаўнай казны з фонду, які фармаваўся з былой базыльянскай уласнасьці і прызначаўся на ўніяцкую акадэмію ў Полацку (яна так і не была створаная) [Likowski ІІ 1906, с. 82-83].