Таццяна Мельнічук: Так, ёсць такія. А чаму не? Радыё – гэта такая штуковіна, гэта вельмі своеасаблівая сфера прыкладання журналісцкіх намаганняў. Радыё – яно паўсюднае. Ты можаш уключыць яго ў інтэрнэце – і прыбіраць свой пакой, нешта друкаваць, чытаць… Радыё цікавае тым, што кожны абсалютна па-рознаму ўяўляе тое, што чуе – малюе гукавы вобраз. Самы бліскучы прыклад – гэта Левітан. Усе былі ўпэўненыя, што гэта такі асілак магутны. А потым колькі было расчараванняў, калі даведаліся, што гэта невялікі, сціплы чалавек. Радыё – гэта не толькі сродак інфармацыі, камунікацыі. Для многіх людзей гэта – паратунак ад адзіноты. Вечаровыя праграмы са званкамі і размовамі ў студыі (на нармалёвых радыёстанцыях) – божа мой, колькі там усяго пачуеш!