Ёсць яшчэ адна незвычайная асаблівасць у адносінах паміж валанцёрамі і іх падапечнымі. Пра яе сказала Людміла Платава, спецыяліст па сацыяльнай рабоце: “Я не сустракала чалавека, у якога б нельга было чаму-небудзь навучыцца. Я пераконваюся ў тым кожны раз, калі бываю ў нашых падапечных, часам такіх нямоглых, і калі сустракаю нашых валанцёраў”. “Сапраўды, – пад-трымлівае калегу па валанцёрскай працы Крысціна. – У кожнага з нас бываюць праблемы, якія выбіваюць са звычайнага рытму, псуюць настрой. Але, калі бачыш інвалідаў, ляжачых, і разумееш, у якім духу трымаюць яны сябе, становіцца няёмка за сваю слабасць, і ты гатоў бясконца дапамагаць тым, каму невыносна цяжка, або пра каго забыліся, або пра каго няма каму паклапаціцца”.