— Так, сапраўды, сёння ў полі зроку маёй асабістай зацікаўленасці паэтычным словам як паэзія славянскіх народаў, так і творы Усходу і Захаду. Цікавяць як інструменты падачы вершаваных твораў, так і тэматыка, да якой звяртаюцца сучасныя аўтары. І сёння я магу адзначыць відавочнае — тэмы наколькі адрозныя, настолькі яны і аднолькавыя. Жыццё і смерць, сэнс быцця, каханне і вера, сумленне і дабрыня — усе гэтыя агульначалавечыя каштоўнасці, дакладна і непарыўна суладныя з вечнасцю, адлюстроўваюцца і ў вершаваных радках. Канешне ж, ментальнасць кожнай з краін накладвае свой адбітак — у падачы твораў аўтараў згаданых краін вылучаюцца і спадчына традыцый усходняй паэзіі і наватарства, спалучаныя з рысамі паэзіі Еўропы, і арыгінальныя, характэрныя для кожнай асобнай краіны, мастацкія рэльефы і вобразы. Тым не менш, калі ў двух словах акрэсліць тыя акцэнты, якімі, на мой погляд, вылучаюцца, напрыклад, творы туркменскіх альбо азербайджанскіх аўтараў, дык гэта несумненнае багацце паэтычных формаў праз шматколернасць мастацкіх сімвалаў і вобразаў, лірычна-ўзнёслая рамантычнасць, прысутнасць некаторай эпічнасці. Ды і ў цэлым відавочна, што ўсходняя паэтычная школа шырока дэманструе здольнасць да гнуткага і чулага ўспрымання культурных узораў і мадэляў сумежных краін і культур.