Пастаноўшчык спектакля досыць тактоўна здолеў аб'яднаць у адзінае відовішча асобныя сцэны з розных аперэт, якія на нашай сцэне былі пастаўлены раней іншымі рэжысёрамі. Лагічныя "швы" тут нідзе не адчуваюцца. Менш пашанцавала фіналу прэм'еры: венгерскі танец з "Сільвы", песня аб Будапешце, што ўзята з "Марыцы" (частка арыі Тасіла), і агульная сцэна заканчэння спектакля не хочуць "сумяшчацца".