Мая мама была вельмі тонкай, ранімай душы чалавек, яе з’ела вось гэтая дзіцячая крыўда, несправядлівасць, усе гэтыя ўспаміны пра вайну, несправядлівыя рэпрэсіі бацькоў. Вось яе сястра – цёця Эла – была больш сільнай, яна ўсё выплеснула, напісала кнігу, стала такой грамадзяніцай, актывісткай, з усімі музеямі супрацоўнічала, перапісвалася, актыўнічала ў аб’яднанні рэпрэсіраваных, знайшла фотаздымак дзеда – усе фотаздымкі былі знішчаны, таму што было небяспечна мець фотаздымак ворага народу, і вось яна ўсе ў гэтым рэалізавала. А мая мама ўсё ўнутры трымала – і захварэла на рак. Яна памерла, калі ёй было 73 гады. Але яна ніколі не выглядала на свой узрост: была вельмі прыгожая, высокая, яе ніколі не называлі бабулей. Нават у бальніцы, дзе былі і больш маладыя, 60-гадовыя жанчыны, якіх называлі бабулямі, маю маму называлі толькі па імені і імені па бацьку. Светлая, але вельмі ранімая. Яна часта ўспамінала, перажывала гэтую несправядлівасць. Даказана, што крыўда – вельмі цяжкая эмоцыя, якая разрастаецца і дае штуршок для развіцця анкалогіі.