Каб тэхніцы зручна было праязджаць на поле, яшчэ ў час дзейнасці калгаса “Салют” дарогу вырашылі падсыпаць. Пясок здалёк не вазілі, а бралі з блізкіх баравых узбочын, дакопваючыся да даволі спелых хваін. Утвораныя абрывы потым самі абсыпаліся пад уздзеяннем вятроў, дажджоў, часу, наступаючы на лес. Навіслыя над кручамі сосны, каб не ўпасці ў кар’ер, хутка адрасцілі карані і, быццам слупамі, абаперліся імі аб пясчаную глебу. Новыя парасткі-карані ўкараніліся ў яе, прараслі і не толькі трымаюць дрэвы, але і сілкуюць пажыўнымі рэчывамі і вільгаццю, выцягнутымі з зямлі.