У гэтых гарачых дэбатах, якія вяліся ў ФРГ, можна пабачыць адну з галоўных прычын таго, што ў апошнія дзесяцігоддзі нямецкія гісторыкі пакінулі тэму Катыні далёка ўбаку. Некалі папулярная тэма стала не надта пажаданай, бо той, хто займаецца Катынню, нібыта спрыяе рэвізіянісцкаму перагляду гісторыі Другой сусветнай вайны. У мінулым гэта сапраўды было так, і ў першыя два паваенныя дзесяцігоддзі многія артыкулы, прысвечаныя Катыні, можна было трактаваць як апраўданне германскай агрэсіі супраць Савецкага Саюза. Іхныя аўтары спасылаліся на варварскае абыходжанне Сталіна не толькі з уласным, але і з суседнімі народамі, так што, маўляў, трэба было бараніць Заходнюю Еўропу ад бальшавікоў. Але гэтая хваля публікацый сышла на нішто, калі пасля працэсаў па Аўшвіцы ў сярэдзіне 1960-х гадоў у Заходняй Германіі распачалася шырокая дыскусія пра віну немцаў. Увагу заходнегерманскай грамадскасці ўсё часцей звярталі на сябе паведамленні пра германскую палітыку выпаленай зямлі, расправы з цывільным насельніцтвам, лёс савецкіх ваеннапалонных.