У дзень залатога вяселля ўсё было як і 50 год таму: пярсцёнкі, подпісы і, вядома ж, ганаровыя сведкі (унукі Яўген і Валерыя). Не абышлося без гучнага “горка!” і шчымлівага танца маладых. Свята атрымалася прыгожым і па-сямейнаму цёплым. І я ад душы парадавалася за сямейную пару, якая скрозь дзесяцігоддзі спакуслівага жыцця змагла захаваць каханне і павагу, вернасць і разуменне.