Якая нечаканая, напрыклад, Н. Гайда – цікаўнае і добрасардэчнае "чарцяня" Том Кенці. Скача цераз мікрафонны шнур, быццам цераз скакалачку, хлапечым галаском спявае і ўсміхаецца. Гэты Том можа гарэзліва перакуліцца цераз галаву пад захопленае "ах!" публікі. Без наіўнага даверлівага Тома немагчымы адметны нумар з кашальком: Бадзяга (А. Кузьмянкоў) і жулік Гуга (Г. Казлоў) даюць маленькаму жабраку ўрок палявання на грошы адзінокага прахожага. Дарэчы, і тут, і ў некаторых іншых сцэнах (рытуал снедання ў каралеўскім палацы, змена варты, напрыклад), дзякуючы акцёрскай імправізацыі, знойдзеным пад час рэпетыцый "гэгам", каламбурам, дыялогі падаюцца больш разгорнутымі і больш дасціпнымі ў параўнанні з п'есай.