Фслікс Ястржэмбскі, заснавальнік сядзібы, быў чалавекам добраадукаваным, але не інтэлігентным, меў наравістую, экзальтаваную натуру, своеасаблівае пачуццё гумару. Напрыклад, на розныя святы ў знак добрага настрою выстаўляў у двары драўляныя карыты з сырам і тварагом, прапаноўваючы сялянам есці з іх накшталт свіней. Аднойчы да смерці напалохаў жанчын, якія працавалі ў полі. Набыўшы веласіпед, пан вырашыў зрабіць абкатку, а заадно і здзівіць сялян. Стаяла спякота, і каб крыху ахаладзіцца, ён прыдумаў прышпіліць да капелюша дзве моцна накрухмаленыя насоўкі. Пры яздзе, гайдаючыся ўверх-уніз, яны абвявалі твар. Жанчыны, упершыню пабачыўшы такі цуд цывілізацыі, як веласіпед, і кіруючага ім у такой амуніцыі пана, разбегліся хто куды. Але здаралася і сялянам смяяцца з памешчыка. Нягледзячы на тое, што вакол сядзібы быў мур, яны ўсё роўна часта лазілі па яблыкі. I вось пан загадаў, каб зверху на усе сцены густа ўмуравалі асколкі шкла, спадзеючыся, што гэта стрымае няпрошаных гасцей. Калі работа была завершана і пан ехаў задаволены ў брычцы наўсцяж мура, на шляху сустрэў парабка. Фелікс спыніў брычку і запытаў: "Ну што, халоп, больш не есці табе яблыкаў?!" Халоп, хітра зірнуўшы, адказаў: "Чаму ж не есці, паночку?" Жадаючы пазабаўляцца, Фелікс прапанаваў парабку: калі той зараз жа пералезе праз мур, то атрымае рубель. Парабак, нядоўга думаючы, скінуў з плячэй бравэрку, кінуў яе на верх сцяны, плюнуў на мазолістыя далоні, скокнуў, падцягнуўся і спрытна пералез мур па бравэрцы. Аддаў пан грошы і, злосна сцебануўшы каня, паехаў.