Распавядаючы пра тое, як беларускае літаратурнае слова ўпершыню прыйшло ў ягонае жыццё, мастак узгадаў сваё дзяцінства: “Па вёсках хадзілі старцы — сляпы Захар’я, якога вадзіла жонка Малання. Позняй восенню сядзеў на печцы і пачуў словы рэлігійнага гімну, які Захар’я спяваў пад ліру: “Хрыстос выйшаў з храму і казанні кажа пра Ускрэшанне з смерці сваёй…” Пайшоў снег і Малання прачытала верш: “Сняжыначкі-пушыначкі, як матылькі, як красачкі-пралесачкі…”. Настаўнікам беларускай мовы і літаратуры ў мяне быў Пётр Рыгоравіч Плісікаў, які з усімі гаварыў і пісаў толькі па-беларуску. І калі мы вывучалі “Новую зямлю” Якуба Коласа, ён адклаў у бок усе праграмы і сказаў, што гэтую паэму будзем усю чытаць услых. І шмат урокаў вельмі выразна і ўзнёсла чытаў нам “Новую зямлю”, якую мы слухалі, адкрыўшы рот, а потым інсцэніравалі па ролях”.