Тэзіс гэтай кнігі і выклік, які ён прапануе, у тым, што засяроджанне ўвагі на настроях прапануе літаратурным даследаванням магчымасць вярнуць сабе амаль страчаную жыццяздольнасць і эстэтычную непасрэднасць. Гэта можа даказаць сваю эфектыўнасць, толькі калі мы не забудземся на словы Гегеля, якія адначасова з’яўляюцца крыніцай папярэджання і матывацыі. Гаворка ідзе не пра пошук магчымасцей існавання, якія даўно зніклі і ў якія мы часам жадаем уцячы (падобная арыентацыя непазбежна была б западозраная ў культывацыі дурных звычак ілюзіі і кампенсацыі). Мэта ў тым, каб, прытрымліваючыся канфігурацыі настрояў розных тэкстаў, атрымаць асабліва інтэнсіўны і інтымны досвед іншасці.