Спачатку яна працавала бібліятэкарам у Гайшыне. У выніку аптымізацыі перайшла ў Рудню. Гайшын застаўся ў зоне яе абслугоўвання — як і яшчэ пяць вёсак. Дзіўная справа: Вараб’ёву не засмучае адсутнасць бібліёбуса. Як толькі пачуе па тэлефоне ад чытачоў “Прыязджай!”, імгненна ляціць на сваім легкавіку па адрасе. І гэта ёй падабаецца! Прафесіяналізм? Напэўна. Галоўнае, што і муж (будаўнік Сяргей) не супраць. Маўляў, у сям’і галоўнае — паважаць адно аднаго. Ці не таму ў Вараб’ёвых — чацвёра дзяцей. Праўда, толькі адзін пад іх крыламі застаўся — пяцікласнік Ільюша. Астатнія па сваіх сем’ях паразляталіся. Калі Алена робіць сыр-коску, дык кончыкі як заўжды сын трымае. Спецыяліст па косках. Але дзяўчыны няма, бо малы яшчэ. Будзе!