Кожная новая сустрэча з роднай вёскай пакідае след y душы. Хочацца ўспамінаць прыемныя імгненні дзяцінства, юнацтва, людзей, якія былі побач з табой… 3 захапленнем і гонарам заўсёды глядзела я на ветэранаў — герояў мінулай вайны. A такіх паважаных людзей y Зарытаве і Жарабковічах было вельмі многа — амаль y кожным доме. Калі свята якое, надзенуць яны выхадныя фрэнчы з ордэнамі і медалямі, ідуць па вуліцы да клуба, a ўзнагароды ціхенька пазвоньваюць, нібы гамоняць… Я ўсё здзіўлялася: як гэта дзязька Алёша Парасевіч, які так спрытна пляце кошыкі, арудуе сякерай на будоўлі, змог разам яшчэ з адным аднавяскоўцам — Іванам Барташэвічам — узяць y палон некалькі дзесяткаў гітлераўцаў, абяззброіць іх, пры гэтым y сваім аўтамаце не маючы ніводнага патрона… У памяці мой родны дзядуля-ветэран— Фёдар Барташэвіч, які ваяваў за Кёнігсберг, быў цяжка паранены і вярнуўся дамоў з адным вокам…