Пра журналістаў нашай раённай газеты можна расказваць шмат. Я ведала і ведаю амаль усіх яе працаўнікоў. Няштатным карэспандэнтам газеты з’яўляюся з 2002 года, калі вырашыла напісаць заметку пра нашу сустрэчу выпускнікоў Нясвіжскай сярэдняй рускай школы праз 45 гадоў. З пытаннем, як лепш гэта зрабіць, я звярнулася да Тамары Пятроўны Ярмоленкі, якая тады працавала карэспандэнтам. І можа, з яе, як кажуць, лёгкай рукі я пачала пісаць у газету свае вершы, заметкі, артыкулы і нават кулінарныя рэцэпты. Тамару Пятроўну любілі і паважалі, бо было за што. Пражыла яна нялёгкае жыццё, але заўсёды была вясёлай і жыццярадаснай. Мы з ёю сустракаліся і разам рыхтавалі сустрэчы ўдзельнікаў клуба “Ясь і Яніна”. Вельмі шчыры аповед Тамары Праль-Гуль пра гэтага цікавага чалавека, якога хапала на ўсё, прыемна было прачытаць у “Нясвіжскіх навінах” за 25 ліпеня гэтага года. Дзякуй!