Апоўначы прыходзіць цягнік з далёкага захаду, аж з самага Брэста. За колькі хвілін да прыходу цягніка старая, а разам з ёй і тыя людзі, што бываюць тут штоночы, выходзяць на перон. Яны становяцца ля самых дзвярэй і ўзіраюцца ў далёкую цемрадзь, туды, дзе цьмяна паблісквае зялёнае вока семафора. Хутка там, у цемравай далечыні, узнікае ледзь віднае зарыва, потым вылятаюць аднекуль тры светлыя кропкі; яны вылятаюць адразу і растуць разам з грукатам, з гулам. І чым бліжэй і мацней гэты грукат, тым мацней прыціскае да сэрца руку старая, і нешта падобнае не то на ўсмешку, не то на бледны румянец з’яўляецца на яе сухім твары. А сэрца сціскаецца так балюча пад рукой, нібы хоча яно выскачыць з гэтым няўмольным гудком паравоза. А цягнік ужо стаіць, ахутаны парай, заклапочаныя людзі ідуць і ідуць да дзвярэй, спяшаюцца да станцыі, да роднага горада, да родных хат. Пільна ўглядаюцца ў іх тыя, што стаяць ля ўвахода, часам запытваюць усхвалявана імя чалавека, яго прозвішча і адыходзяць расчаравана—колькі бывае людзей, падобных адзін на другога. Старая ўзіраецца ў прыехаўшых людзей, узіраецца да болю ўваччу. І калі, холадна грымнуўшы буферамі, адыходзіць цягнік і глухая палеская ноч бярэ ў абыймы свае вакзал, старая ідзе дамоў. Яна ідзе вобмацкам, асцярожна, амаль нічога не бачачы. Гэтулькі людзей перабачыла яна сёння і здзіўляецца, што не памятае ніводнага твару, — адзін туман стаіць перад вачамі, і ў ім мітусяцца няясныя постаці людзей. Яе звычайна праводзяць дахаты. Праводзяць тыя, што разам з ёй ходзяць апоўначы на вакзал сустракаць далёкія брэсцкія цягнікі.