Грымаса словаў: гара з імем, якое мы традыцыйна ўспрымаем як царскае, – Шахтау – тая, якой пакланяліся многія пакаленні, іх нашчадкамі, ліліпутамі ўкруг Гулівера, чарвякамі вакол трупа, сцёртая ў пясок. Шмат старонак – абураных і захопленых, ідэалістычнах і прагматычных – спісана пра яе. Але што можна сказаць пра мёртвага? – Альбо добра, альбо нічога. Можна праспяваць пахавальны плач, або – дыфірамбы былой яе прыгажосці, можна паспрабаваць адпомсціць – толькі каму? – ды яе не вернеш. Яе больш няма, і з гэтым нічога не зробіш. І што нам з таго: урок? – людзі кароткія на памяць; боль? – ён яшчэ карацей. І гэта канец.