Я, як кажуць, інтэлігент у першым пакаленні. Мае ўсе родныя працавалі ў калгасе, таму для мяне настаўнік быў вышэйшай асобай, як чалавек з іншай планеты. Памятаю ў дзяцінстве, калі мяне ўпершыню ўзялі капаць бульбу, я была вельмі здзіўлена, убачыўшы на палетку настаўнікаў, якія таксама выбіралі бульбу: як гэта настаўнікі, як звычайныя людзі, капаюць бульбу? На той час мне здавалася, што яны, наогул, не ядуць, не спяць, а толькі кнігі чытаюць. І ўжо ў малодшых класах мне таксама захацелася стаць настаўнікам. Я памятаю свае дзіцячыя гульні ў “настаўніка”, калі я пісала работы “сваіх вучняў” і наўмысна рабіла многа-многа памылак. З якім натхненнем і задавальненнем я потым вы-праўляла гэтыя памылкі чырвоным алоўкам!