Канфлікт гэтай драматызацыі палягае, аднак, у тым, што Лукашук павінен, умоўна кажучы, “выгарадзіць” Адамовіча і побач – як сфарумлявала Наша Ніва (крыху недакладна, але займальна) – “знішчальна” пакрытыкаваць Алексіевіч. Вось і выходзіць, што трэба зрабіць так, каб Алексіевіч, знаходзячыся побач з Адамовічам, не стварала ў тэксце лёгкі флёр кафкіянскага абсурду. Робіцца гэта, ізноў жа, хораша – заяўляецца, што Адамовіч яе падмануў, а яна яму паверыла. Тут я проста абавязан успомніць які-небудзь анекдот, як гэта робіць сам Лукашук.У галаву прыходзіць толькі калізія з South Park’у, завязаная на Эрыку Картмане, Скоце Тэнэрмане і пытаннях пазітыўнай рэпрэзентацыі ступені сталасці хлопчыка. Гэта, мусіць, не вельмі ці прынамсі не самы прыстойны прыклад.