Падаецца, пленэр стаў для горада чымсьці накшталт чамадана без ручкі, які і цягнуць цяжка, і кідаць крыўдна. Гэта, безумоўна, брэнд, але на ягонае абслугоўванне сродкі знаходзіць усё цяжэй, а прыбытку відавочнага няма. Можна зразумець незадавальненне Валерыя Калтыгіна сітуацыяй, калі пленэр не тое каб гібее, але і не развіваецца. Але трэба браць пад увагу і пазіцыю бабруйскай улады, якая хацела б адаптаваць “Арт-Жыжаль”, народжаны ў іншым часе, да сённяшніх сацыяльна-эканамічных рэалій. А на тое, што працэс ідзе замаруджана, ёсць аб’ектыўныя прычыны.