Беларусь, тая Беларусь, якая нам не бачная за сацыяльнай рэкламай з міліцыянерамі і спартоўцамі, за культурнай Антарктыдай начной Зыбіцкай, за савецкімі святамі і віншаваннямі ад дэпутатаў гарсавета ў метро, схаваная ў такіх вось кніжках. Вандраваць па ёй можна толькі ўглыб. Бачыць яе можна толькі зрокам уяўлення. Беларусь — гэта “клініка кітайскага дантыста”, за якой толькі адзінкі разгледзяць напамін пра Аляксандра Рыпінскага.