Абдумваючы свой дэбют на сцэне, В. Мазур бачыла, што ёй яшчэ трэба ўдасканальваць пластыку і рух. Тое, што прыдатнае для перадачы свайго настрою ў прыватным жыцці, выглядае на падмостках мітуслівым і здробненым. Калі ж надта падкрэсліваць жэст або міміку, губляецца натуральнасць у паводзінах. Зноў жа – рэпетыцыі і рэпетыцыі… Табе ўжо апладзіруюць за Віялету, а ты ўсе роўна працуй і працуй. Такія былі першыя ўрокі прафесіянальнай сцэны. Ды і ў вакальных адносінах было над чым працаваць. Хоць голас салісткі цёплы і мяккі па тэмбру, дыяпазон яго і нюансіроўку можна было і варта ўдасканальваць. І на ўроках вакалу В. Мазур старанна шукае прыёмы "перакладу" музычнай фразы на piano, а потым наадварот – на супрацьлеглае адценне.