Пасля гутаркі з Шапірам мне стала лёгка на душы. Было такое ўражанне, што Барыс Міронавіч дапамог мне папулярна прачытаць прадмову да доктарскай дысертацыі Аляксея Сцяпанавіча Скакуна. Неўпрыкмет, мудра і тактоўна, ён падвёў да таго, што гэту навуковую працу астрамечаўскі старшыня не мог не напісаць. Ён сведка і актыўны баец пераводу аграрнага комплексу Беларусі на новыя, рынкавыя рэйкі. Накоплены вопыт у Астрамечаве патрабаваў навуковага абгрунтавання. Каму як не яму, кіраўніку кааператыва, кандыдату навук, узяцца за гэту няпростую справу, улічваючы, што дадзеная праблема не вельмі вывучана. І мужык Скакун замахнуўся ўнесці свой навуковы ўнёсак у дзяржаўную палітыку і стратэгію сацыяльна-эканамічнага развіцця вёскі. У гэтай дарозе навука была яму не прынукай, а добрай спадарожніцай.