Аб месцы, дзе зараз працую, даведаўся не так даўно. Прыкладна два гады таму. Маці падказала, што ў Рэчыцы ёсць цэнтр дапамогі для людзей з абмежаванымі магчымасцямі. Прыйшоў, агледзеўся. Вырашыў застацца. Ды і работа для мяне звычайная – ручная. Я ж вучыўся пасля школы ў вучылішчы на інкрустатара саломкі з элементамі пляцення. Ды і ў арміі служыў пагранічнікам. Таму ўсе цяжкасці мяне не пужалі. Так, спачатку было нязручна, першы год быў на працоўнай адаптацыі. А што рабіць, калі ты больш нікому не патрэбны, нідзе на работу не бяруць?