Стаўленне да простага беларускага народу і адносіны да радзімы ў Яна Баршчэўскага збліжаюцца. "Яны не разумеюць, што значыць быць добрым чалавекам, а думаюць толькі пра заслугі і гербы сваіх продкаў" [7, с. 176], – па логіцы Баршчэўскага нялітасцівы і люты ў дачыненні сваіх падданікаў пан наўрад ці здольны пераадолець саслоўны эгаізм і ўзняцца да агульнадзяржаўных рацый. Сквапнасці, свавольству і дэспатызму сучаснікаў Ян Баршчэўскі супрацьпастаўляе патрыярхальную дабрачыннасць паноў былых часоў: "Князь быў чалавек старасвецкі, пабожны і дабрачынны (...) Ён бацька быў сваім слугам; бедных і нешчаслівых цешыў і дапамагаў ім" [7, с. 144].