Лёс выбраў яе, зімовага акоту сімпатычную ярачку з роўнай, яшчэ не агарбелай, як у дарослых, мордачкай. Яна не паспела даесці мой хлебны гасцінец — я спрытна ўхапіў яе за руно на карку, тузануў на сябе ўверх, падставіў нагу і паваліў набок. Ад страху ў скаціны пасыпаліся чорныя авечыя гарошыны памёту, і можна было б расчуліцца. Але тут паўстала перад мной такая яскравая карціна несправядлівасці свету, так паласнула па мне лязо дзікай злосці, што месца для жалю ў душы не засталося. Я зручней перахапіў тронак нажа, адвёў скаціне галаву як мага далей на спіну і ўпэўненым рухам паласнуў лязом па выстаўленым безабаронным горле…