Гэтак Стральцоў пра графаманаў казаў: “Пакуль паэты п’юць, графаманы тым часам паспяваюць нейкія кніжкі выдаць, нейкія медалі, прэміі займець, дык няхай яны дзякуй нам скажуць за тое, што мы пілі! І тым самым давалі ім магчымасць як бы замест нас лічыцца паэтамі”. Пра верш пісалі, яго цытавалі — і графаманы прыдумалі мне алкагольныя праблемы.