Калі б хлопец не бачыў Агеньчыка, заўжды зь ім адбывалася нешта няладнае. Адразу прастора напаўнялася мільёнамі гукаў, паветра афарбоўвалася водарам азону, а ўнутры ўсё пякло і бурліла. Яна праходзіла побач зь ім як камета, як вогненны шар. Промні яе растоплівалі ўсё зьледзянелае і зацьвярдзелае. Пасьля кожнага такога спатканьня Бусьлік доўга не мог адысьці і ляцеў куляй у туманнасьць Андрамеды, дзе ніхто не мог яго згледзіць. Там хлопец усаджваўся на самую сьпічастую зорку і марыў, шчасьліва усьміхаючыся. – Золата…золата…прамень…дзівацтваў струмень… Бусьлік ляжаў і ніяк не мог не думаць аб ЁЙ. Ён ведаў, што так сур’ёзныя магі не робяць. Але ці можа да канца зразумець банальныя рэчы той, хто любіць гуляць па аблоках…? - Ага!! Дык вось яно тое Золата, пра якое мне казаў стары!!! Вось чаму ўвесь сьвет круціцца вакол мяне, калі я размаўляю зь ЁЙ!!!