У часы ранняга хрысціянства з’явіліся крыжы, пераробленыя з язычніцкіх ідалаў. Такія крыжы-“бабы”, з галовамі, грудзямі і жыватамі можна ўбачыць у Себежскім музеі. Пазней, ужо ў сярэднявеччы, выявы чалавечай фігуры высякаюцца на саміх крыжых не рэльефам, а схематычным рысункам. Такія цікавыя крыжы захаваліся яшчэ на старых могілках над далінай Дрысы ў Шайтараўскім наваколлі, нападалёк ад якіх, пры вусці Турскага ручая, існавала калісьці і драўляная цэркаўка. Выявы тутэйшых крыжоў ёсць на фрызах прычала Княжыцы ў нашым музеі. Супастаўляючы іх, можна меркаваць аб удасканаленні тэхнікі апрацоўкі каменя і нават аб развіцці “мемарыяльнага каменнага мастацтва”. На адным з крыжоў ёсць, напэўна, самая старажытная ў нашым краі выява святой Маці з дзіцем.