— Мы наўмысна вынайшлі і выкарыстоўваем матэрыял, у асноўным наш мясцовы, каб дзецям не надакучвала гаварыць пра адно і тое ж, — уліваецца ў размову загадчыца музея настаўніца беларускай мовы і літаратуры Таіса Каранда. — Напрыклад, мы знайшлі ўспаміны мясцовай жыхаркі Марыі Мігай, якая ведала Купалу асабіста. Яна ўсё жыццё пражыла ў Бяларучах і расказала выпадак, калі вучылішча ў карчомцы святкавала выпускны вечар. З дзецьмі прыйшлі і бацькі. На сталах стаяла гарбата, ляжалі абаранкі. Гралі музыкі. Дзеці танцавалі польку, лявоніху. І Марыі Сцяпанаўне, тады дванаццацігадовай дзяўчынцы, хацелася, каб яе запрасілі на танец. Але хто запросіць дзяўчынку з беднай сям’і ў лапцях? Не паверыла Марыля вачам сваім, калі на танец яе запрасіў Янка Купала. Няўжо ж гэта не цікавая гісторыя для дзяцей?