Мінск аказаўся для Н. Гайды якраз тым горадам, дзе яна знайшла сваё сапраўднае прызванне, дзе на поўную сілу раскрыўся яе прыродны талент. Ёй уласцівы не толькі тонкая музычнасць, умелае валоданне голасам, але і зайздросная здольнасць арганічна пераходзіць ад спявання да акцёрскай мовы, ад мовы да танца. I ўсё ў яе выходзіць неяк само сабой, лёгка і проста, без ніякага націску і нацягнутасці. Нават у аперэтах Кальмана і Легара, нягледзячы на стэрэатыпнасць і ўмоўнасць іх сюжэтных ліній, ідэйную абмежаванасць, артыстка стварае яркія, запамінальныя вобразы, напоўненыя жыццёвай праўдай.