Калектывізацыя аб’яднала сялян у агульную гаспадарку. Мірную працу хлебаробаў перарвала вайна. Большасць мужчын пайшлі на фронт. Уладзімір Быкаў па стане здароўя застаўся дома. У навакольных лясах сталі фарміравацца атрады народных мсціўцаў. Праз стрыечнага брата Міхася наладзілі сувязь з партызанамі і ўвесь перыяд акупацыі перадавалі ў атрад прадукты харчавання, цёплую вопратку. Неаднойчы рызыкавалі жыццём. Летам 1944 года Чырвоная Армія вызваліла вёску ад гітлераўцаў, і Уладзімір Быкаў разам з іншымі землякамі адправіўся на фронт. У жорсткім баі за ўзяцце Кёнігсберга атрымаў цяжкае раненне і санітарным поездам быў адпраўлены на лячэнне ў тылавы ваенны шпіталь прыволжскага горада Канаш. Туды прыйшло пісьмо ад родных: нарадзіўся трэці сынок, Міця.