Калі я распавёў знаёмай галерэйшчыцы пра пахаванне Кожуха, яна падзялілася сваім глыбока інтымным назіраннем. Рак еў яе мужа. Высокі жыццялюб і прыгажун пачаў раптам худнець і слабець. У апошнія дні жыцця яму далі ў руку сотавы тэлефон, каб адным націскам на кнопку можна было паклікаць дапамогу. Позна ўвечары ён націснуў кнопку. Калі жонка прахапілася ад сну і падышла да мужа, дык не пазнала яго. “Стаяла, глядзела і не верыла вачам. Замест мужа на ложку ляжала мумія. Можа, паўгадзіны я прастаяла над нябожчыкам. Так і не змагла да яго дакрануцца”.