В.К.: — А не так даўно прэм’ера пастаноўкі па гэтай п’есе адбылася і ў Гомельскім абласным драматычным тэатры. Па шчырасці, я і не разумею, чаго тут баяцца. Калі ў рэжысёра ёсць водгук унутры, маецца рашэнне матэрыялу, то трэба ставіць, не аглядаючыся, ці значыцца тая назва ў іншых афішах. Ну, а як няма ідэі — не бярыся за абыякавы табе матэрыял! Так, я глядзеў відэазапісы іспанскіх пастановак “Дрэвы паміраюць стоячы”, але каб не паўтарыцца ў мізансцэнах, бо сам па сабе матэрыял можа вывесці пастаноўшчыкаў у першасным памкненні да аднолькавага. У дадзеным выпадку не баюся параўнанняў, бо дакладна ведаю, што такую бабулю Эўхенію Бальбоа — галоўны персанаж п’есы Касоны — яшчэ ніхто не бачыў. Звычайна яе малююць помнікам старасці. У нас яна будзе зарніцай, роўнай па прыродзе са сваім унукам. Ды і Бэлу Масумян, як мне хочацца верыць, такой ніхто не ўяўляў! Вы толькі бачылі б, з якім запалам яна рэпеціруе!