Першае з іх — уласна харэаграфічная тэрміналогія і, шырэй, сама тэорыя гэтага мастацтва. З гісторыяй, як ні дзіва, усё крыху прасцей. Нягледзячы на складанасць захавання балетнай спадчыны, асабліва мінулых часоў, калі не было відэазапісаў (дый любыя запісы, вядома, недасканалыя, бо фіксуюць хіба знешнія параметры і не могуць перадаць усяго, што ўкладаў пастаноўшчык у той ці іншы рух). Навуковыя даследаванні, прысвечаныя гэтай галіне, існуюць. Што ж тычыцца тэорыі, дык тут сапраўды — поле неаранае.