За гады навучання ва ўніверсітэце мы гадзінамі праслухоўваем лекцыі па педагогіцы, прачытваем горы літаратуры па методыцы выкладання, аднак так і не знаходзім адказы на хвалюючыя нас пытанні: як зацікавіць дзяцей прадметам? Які метад самы дзейсны? Што рабіць, калі дзіця не хоча вучыцца? Як арганізаваць работу з бацькамі? Мільён пытанняў у галаве маладога спецыяліста… І толькі тады, калі мы пераступаем парог школы, на практыцы, да нас прыходзіць (і тое не адразу) разуменне таго, як працуюць тыя ці іншыя прыёмы і метады, ці дзейсная тая або іншая тэхналогія ў канкрэтным класе з канкрэтнымі вучнямі. Аналіз і разважанне над тым, ШТО і ЯК мы робім, — абавязковая ўмова росту прафесійнага майстэрства педагога. Але калі ўвесь час варыцца ў сваім саку, можна страціць час або, яшчэ горш, цікавасць да прафесіі. У любым выпадку, вучыцца толькі на сваёй практыцы складана і не заўсёды эфектыўна. Дык чаму б не папрасіць рэцэпт добрага ўрока ў педагога-майстра або запрасіць калег на свой урок, бо канструктыўны разбор палётаў таксама можа быць вельмі карысным. Чаму мы баімся прысутнасці завуча на сваіх уроках? Метадычная дапамога, аказаная своечасова, эканоміць сілы, карэкціруе і накіроўвае дзейнасць педагога. А правядзенне адкрытых урокаў успрымаецца ўвогуле як сапраўдная кара. Чаму мы так мала вучымся адно ў аднаго? Чаму не знаходзім пункты судакранання?