— Стараюся, але нават калі прапускаю, а такое здараецца, у тую ж раніцу чую жывы непасрэдны водгук. Тэлефануюць зычлівыя людзі, шчыра дзеляцца ўражаннем, дзякуюць. Адгукаюцца і сябры, калегі па школе, адукацыі. Карыстаючыся момантам, хачу падзякаваць маім слухачам за ўвагу да перадачы, за даўняе сяброўства і шматлікія водгукі, а таксама былому рэдактару раённага радыё Соф’і Любанец і цяперашняму — Аксане Грох. Пераважная мая аудыторыя — сельскія жыхары, і я асабліва даражу гэтым, бо краязнаўства, нясвіжазнаўства ідзе з глыбінкі, з нашых вёсак, мястэчкаў. Расповед пра сваё роднае — надзвычай запатрабаваная тэма. “Хвілінкі” па-свойму ажыўляюць эфір, яны заўсёды чаканыя. А калі ўдаецца свой голас паслухаць самой, ацаніць сябе збоку, тут экспертыза асабліва крытычная. Усё бяру пад увагу.