Разам з ёю пасля выпускнога школьнага вечара сустракалі за вёскай світанак, дзе на развітанне пакляліся ў сяброўстве. Многія сталі студэнтамі. І Валянціне Карняйчук марылася вучыцца далей, але сямейныя абставіны прымусілі працаваць. Часта хварэла маці, і малодшым брату Івану і сястрычцы Надзейцы патрэбна была дапамога. Уладкавалася рабочай на Давыд-Гарадоцкі электрамеханічны завод, дзе атрымала месца ў інтэрнаце. Кожныя выхадныя спяшалася ў вёску, каб дапамагчы па гаспадарцы. З любой сялянскай працай дзяўчына лоўка спраўлялася. На сенажаці ўвіхалася спрытней за некаторых мужыкоў. А вечарамі ўсю вясковую моладзь збіраў клуб. Там смуглянку прыкмеціў Сяргей Мішкоў, які пасля службы ў арміі вярнуўся ў суседнюю вёску Альгомель. На веласіпедах з сябрамі юнакі вечарамі прыязджалі да клуба ў Вялікі Маляшаў, дзе збіралася ўся моладзь з навакольных вёсак. Пазнаёміўся з Валянцінай, і сталі сябраваць.