– “Адарвацца” ад школы, – распавядае Ала Ільінічна, – дапамагло тое, што я не асела адразу дома, у хатніх справах, а стала працаваць сацыяльным работнікам, і незаўважна аддала гэтай справе шэсць гадоў. Маім новым падапечным, пажылым людзям, як і дзецям, патрэбна не столькі дапамога фізічная, колькі ўвага, клопат, разуменне, спагада і цеплыня. Яны чакалі мяне больш для таго, каб пагаварыць, падзяліцца навінамі, расказаць пра сваё жыццё, параіцца, і кожнаму хацелася, каб я затрымалася даўжэй. Таму прафесія гэта ў нечым падобная да настаўніцкай: трэба быць і добрым псіхолагам, і цярплівым, тактоўным чалавекам, і мудрым дарадцам. Але зусім нядаўна я развіталася і з гэтай сферай дзейнасці: пачала стамляцца, а працаваць абы-як ніколі не ўмела і не дазваляла сабе. Таму зараз я вольная птушка (смяецца), магу ляцець, куды захачу.