Уганараваная крытыкамі санкт-пецярбургская “Медэя. Эпізоды” (гл. “К” № 7) утрымлівала спалучэнне элітарнасці і “стадыённасці”, масавай культуры з вечнымі каштоўнасцямі і гуманістычным пасылам. Аспрэчванне еўрыпідаўскай трактоўкі гераіні як забойцы ўласных дзяцей перарастае ў гнеўны выпад маці супраць войнаў і тэрарызму. Нацыянальныя вытокі адлюстраваны ў музыцы (спалучэнне двух саксафонаў з баянам — чым не грузінская фарба?), у грыме, сцэнаграфіі і відэа на вялізным экране (шчодрае на стравы застолле, старадаўняя кніга ў выглядзе лаваша).