А рукі, як і душу, меў залатыя. Бацька паэта ўспамінаў, што су-працоўнікі сына расказвалі, як той упарта рамантаваў аўтобусы, нават самыя безнадзейныя. І, ня-гледзячы ні на што, не пераставаў пісаць вершы. Ужо ў час работы на аўтабазе пазнаёміўся з колішнім рэдактарам раённай газеты, а таксама з вядомым паэтам Паўлюком Пранузам. Яны вельмі прыхільна ставіліся да маладога аўтара, падтрымлівалі яго. Аднойчы Віктару нават прапанавалі перайсці на работу ў рэдакцыю. Бацькі не былі супраць: “Думай сам”. А сын падумаў, падумаў ды адмовіўся. Маўляў, вучыўся я на механіка і буду механікам. Гэта мая спецыяльнасць.