Вось толькі свята гэтае было не для ўсіх. Давялося і 1 мая ўбачыць, як некаторыя пажылыя людзі (не бамжы і не алкашы!), саромеючыся, каб не ўбачыў хто са знаёмых і сваякоў, “інспектавалі сметніцы на прадмет чагосьці, што можна яшчэ скарыстаць у жыцці. А людзі больш нізкага сацыяльнага статусу ўжо не саромеюцца на вачах у мінакоў выцягваць са сметніц рэшткі ежы і тут жа спажываць іх. Таму што кошты ў крамах сталі такімі, што ні пенсій, ні дапамог і часам нават заробкаў людзям не хапае на тое, каб пракарміцца. Што ўжо казаць пра тых, хто не мае ні працы, ні пенсіі, ні нейкіх дапамогаў. Есці ж усё роўна нешта трэба. Няхай і са сметніцы. І гэтым людзям сапраўды не важна, 1 мая гэта ці іншы які дзень – слова “свята для іх сталася эфемерным і нават здзеклівым. Знайшоў кавалак хлеба ці недаабгладаную костку, сабраў пустых пляшак ураджай – вось яно, свята для небаракаў…