Калі я наведваю сваіх дзяцей і ўнукаў, то абавязкова вязу ім апельсіны. Хоць для мяне яны ўжо і не такія смачныя, як у далёкім вясковым маленстве. Такіх прысмакаў у раннім дзяцінстве я і не ведаў. У вялікай сям’і было не да апельсінаў, калі і хлеб часам адсутнічаў на стале. Але той дзень, калі я ўпершыню смакаваў апельсіны, і сёння ўрываецца ў маю памяць са шматгадовай далечыні дзівосным водарам і найсмачнейшым ласункам.