За адзін вечар Беларускі балет паказаў адразу тры прэм’еры. Класічная “Пахіта”, створаная Марыусам Пеціпа (1881), суседнічала з “Палавецкімі скокамі” ў версіі Міхаіла Фокіна, прызначанай для першых “Рускіх сезонаў” у Парыжы (1909). Прычым абедзве гэтыя пастаноўкі ажыццявіў на нашай сцэне Павел Сталінскі з Санкт-Пецярбурга. Да іх далучылася мініяцюра “Свет не канчаецца ля дзвярэй дома” маладога харэографа Раду Паклітару — колішняга выпускніка Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі па класе прафесара Валянціна Елізар’ева. Разам з “Кармэн-сюітай” самога В.Елізар’ева (1974), якая ўсе гэтыя гады не сыходзіць са сцэны, яны адлюстравалі эвалюцыю харэаграфічнага мастацтва за апошнія сто з лішкам гадоў, склаўшы гэткі “парад” нашчадкаў піцерскай балетмайстарскай школы. А разам з імі — і “парад” артыстаў нашай трупы. Чым не нагода для роздуму?