– Белы адзінарог сказаў мне, што тэрмін яго надыдзе заўтра, – узняла галаву Сара. – Я пайду разам з ім у тыя далёкія і прывабныя мясціны, куды трапляюць толькі адзінарогі і тыя, хто злучаецца з імі сэрцам. Там – іншае жыццё, непадобнае да нашага. І там душы людскія вылечваюцца ад гора. Пакінь, княжа, востраў гэты сёння да заходу сонца. І людзі твае няхай з’едуць адсюль. І не спрабуйце ўтрымаць мяне, не трэба…