У канцы 80-х гадоў я скончыў медыцынскі ўніверсітэт у Маскве па спецыяльнасці “Анкатраўматалогія”. Успамінаецца адзін выпадак з майго студэнцкага быцця. У гасцях на дні нараджэння аднакурсніка я пазнаёміўся з яго 12-гадовай сястрычкай, у якой была інваліднасць. Дзяўчынка не наведвала школу і амаль не выходзіла на вуліцу. Але як цудоўна яна спявала для гасцей у той вечар! Прысутныя ледзь стрымлівалі слёзы. Міжволі ўзнікалі пытанні: чаму такая несправядлівасць, чаму дзяўчынка не можа рэалізаваць свае мары і магчымасці, не можа вучыцца ў школе, гуляць з равеснікамі ў парку, спяваць на сцэне? Было зразумела, што прычына такой несправядлівасці ў большай ступені сацыяльная.