Нарэшце пераходзім да самага інтымнага ўражаньня, пакінутага гэтым вабным маладым д’яблам. У той момант, калі ён сыходзіў з чарнявай прыгажуняй, я цешыў сябе ілюзыяй, што ён зусім – у адрозьненьне ад іншых — не кахаў гэтую істоту. І прызнаюся, што такое нясьмелае перакананьне дазволіла мне затым, няма сумневу, успрыняць ня так балюча ягонае бясслаўе. Ці марыў я аб тым, ці проста маё ўяўленьне, узрушанае тым, што адбылося адразу пасьля гэтага, загрувасьцілася падзеямі, якія папярэднічалі пэрыпэтыі, аб якой мне застаецца распавесьці, але ж, праходзячы каля нас у суправаджэньні кампаньёнкі, ён адарыў мяне позіркам звышчалавечага розуму, чытаючы і здагадваючыся аб маіх самых нязлоўных ані музыкай, ані парфумай, ані малітвай марах.