— Мы прапануем навучэнцам экскурсіі, паездкі на гарадскія мерапрыемствы, адкрытыя кінапаказы, спектаклі драматычнага і лялечнага тэатраў, — пералічвае Вольга Канстанцінаўна. — Большасць жыхароў інтэрната — з вёскі, многія ніколі не былі на прадстаўленнях. Ды і наша імкненне ім дапамагчы часта ўпіраецца ў іх страхі і комплексы: маўляў, лялечны тэатр — для дзяцей, драматычныя п’есы — сумныя і незразумелыя. Тады мы бяром на спектакль некалькі зацікаўленых гледачоў і пасля з імі гучна абмяркоўваем у пакоях, як цікава і карысна з’ездзілі! Іншыя спярша прыслухоўваюцца, потым нясмела шкадуюць, што прапусцілі, потым пагаджаюцца, што лялькі выступаюць і для дарослых. Наступны раз білеты яны разбіраюць першымі.