– Мой сузаснавальнік рэгулярна кажа мне: можа, хопіць ужо будаваць? Можа, ужо пажывём для сябе? Таму што зразумела, што ўсё гэта развіццё – гэта абавязкова нейкія абмежаванні і перыядычная беднасць, нават катастрафічная бывае. У нас няма замежных інвестараў, мы ўсё робім самі, таму перыядычна гэта вызывае нязручнасці. А мы ж людзі сямейныя, у нас дзеці. Але іначай нам, відаць, было б сумна. Для мяне асабіста проста камфортнае мяшчанскае жыццё непрымальнае, бо нуднае.