І вось, седзячы ў салоне “Б’юіка”, што спыніўся ля марской гавані і прыгожага балтыморскага прычалу з нейкім рэстаранам ды іншымі цікавымі архітэктурнымі забудовамі, сп. Васіль раптам у парыве шчырасці, называючы мяне Паўлікам, сказаў літаральна наступнае: “Уся надзея на вас, маладых дэпутатаў. Адхіліце Лукашэнку ад улады і вярніце тую Беларусь, якая мелася быць. А я і яшчэ некалькі багатых беларусаў з эміграцыі ў такім выпадку абавязкова вернемся ў Беларусь”.