Зразумець, як мы апынуліся ў варожых акопах, па розныя бакі ад культурнай мяжы, — тая яшчэ задачка. Ці не дзіва гэта: маленькая краіна, у якой два саюзы пісьменнікаў, два саюзы журналістаў, у якой дублюецца ў “афіцыйным” і “забароненым” рэгістры амаль кожная грамадская з’ява, уключаючы тэлебачанне. І калі цябе няма на АНТ, на твае імпрэзы абавязкова прыйдзе Белсат (і наадварот). Як так адбылося? Скуль узялася звычка вешаць на любога творцу маркёр “наш” — “не наш”? У мяне ёсць адно дапушчэнне. І калі яно слушнае, акопнай эпосе сапраўды надыходзіць канец.