Паводле жанру тут адразу ж зроблены акцэнт на нешматслоўнасці, на вылучэнні толькі сутнаснага: гэта заяўлена ў падзагалоўку “кароткія апавяданні”. Чытач разумее, што яму будзе расказана толькі пра выбраныя факты – найважныя з перажытага, найкрасамоўныя. Яны імгненна вырастаюць з асобнай дэталі, з лакальнай калізіі ў разгалінаваныя мастацкія вобразы. Відавочна, што прафесійная адукацыя журналіста і мастацкі талент Сяргея Дубовіка дапамаглі яму зрабіць гэты дакладны выбар дакументальна-мастацкай наратыўнай стратэгіі. У цэлым ён адмовіўся ад гарманічнай апісальнасці на карысць дынамізму, хуткай змены апавядальных планаў, энергічнасці мастацкага выказвання. Хоць уменне маляваць найперш для ўспрыняцця зрокавага, назіральна-расслабленага ў яго прозе таксама выявілася – напрыклад, у зачыне апавядання “Памінкі ў Сардобе”.