“Дзіўна, што мне ўспомнілася тое імгненне. Чаму ў вачах паўстала страла? Страла – гэта ж сімвал дарогі”, – падумалася ёй. І ў той жа момант Жывена ўбачыла, як павольна закружылася над ёю белае з чорнымі пералівамі пёрка – мабыць, яго скінула, пралятаючы над новагародскай плошчай, нейкая птушка. Лёгкая паветраная плынь прынесла яго сюды, пад паветку, мякка паклала ля ног жрыцы.