Такое значэнне беларускай мовы вельмі выразна праяўляецца ў выказваннях, якія змяшчаюць безэквівалентную лексіку, г.зн. словы, што пры перакладзе не маюць адпаведнікаў, паколькі ў іншых нацыях шырока не адзначаліся з’явы і факты, адлюстраваныя ў дадзеных лексічных адзінках: азярышча — месца, на якім калісьці было возера; дзядзькаванне — абрад перадачы на выхаванне сялянам дзяцей з багатых сем’яў; васпане — зварот да кагосьці; талака — сумесная праца.