Іван Мастоўскі, буйнацелы, з тоўстымі рукамі і нагамі, з абвіслым пульхным жыватом, з цёмным калючым вожыкам валасоў на круглай галаве, у сядле, як ні дзіўна, сядзеў з арыстакратычнай элегантнасцю і, прышпорваючы гнядога каня, безупынна гаварыў, хоць сустрэчным ветрам забівала рот: