— Мінулай зімой ехаў на санях у Ястрабель, — пачаў дзядзька Валодзя. — Дзень харошы, сонечны, у лесе ціха, спакойна. Васька бег шпарка, а то, бачу, стаў хаду збаўляць, потым і зусім стаў — нешта пачуў. Гляджу, наперадзе ваўчаня дарогу перабягае. Я спачатку і не ўцяміў, што гэта драпежнік — так, сабачка нейкі. Хацеў злезці з воза, падысці да яго, а потым як ўявіў, што дзесьці побач ваўчыца, як нападзе — касцей і ад каня, і ад мяне не збяруць... Ой, а было, што дарогу мне з Васькам дзевяць дзікоў перайшлі — цэлае сямейства: наперадзе страшныя, чорныя дарослыя, а за імі малыя рыкаюць… І касулю тут бачыў. Словам, чаго толькі не нагледзеўся!...