Выстава невялічкая — усяго каля 50 твораў, — але яна дае добрую падставу да нейкіх роздумаў пра тыя два кірункі, пра якія сёння можна меркаваць у кантэксце такой унікальнай з’явы, як Віцебская мастацкая школа. Хаця, па вялікім рахунку, віцебская гравюра — і даваенная, і пасляваенная — пакуль вывучана недастаткова, у адрозненне, скажам, ад жывапісу, акварэлі і скульптуры. Да таго ж, гэтыя два этапы па графічных тэхніках і матэрыялах, у меншай ступені — па сюжэтах (горад на Дзвіне заўсёды заставаўся для віцябчан тэмай нумар адзін) прынцыпова адрозніваюцца паміж сабой. І таму мастакі-гравёры 1920 — 1930-х, якія, у асноўным, карысталіся ксілаграфіяй, вельмі адрозніваюцца ад сваіх пасляваенных нашчадкаў, для каго лінагравюра (лінарыт) стала галоўнай тэхнікай. Таму казаць пра творчае выкарыстанне паслярэвалюцыйных традыцый сваіх “бацькоў” іх “дзецьмі”, то бок віцебскімі майстрамі эстампа, складана. Гэта зусім розныя падыходы, звязаныя не толькі ўласна са структурнымі мастакоўскімі пошукамі, але і з няпростымі грамадска-сацыяльнымі праблемамі. Што было — тое было, мастацтва не заставалася ўбаку…