Сёе-тое пра першы раман Валеры Гапеева ўжо пісалі ў сеціве. Пра тое, што “Праклён” сапраўды добры раман, створаны ў класічных традыцыях, добры для тых, хто хоча адпачыць ад “сучасных літаратурных тэндэнцый”. Такі сабе “настальжы”. (Сапраўды, чытаючы раман я не раз прыгадвала сваіх улюбёных узвышаўцаў і прозу 1920-х гадоў. Магчыма, праз гіпертрафаваную вясковасць герояў. Для таго, каб падкрэсліць або акрэсліць гэтую вясковасць, аўтар выкарыстоўвае такое лексічнае рагу, якое ўжо не гатуюць). Альбо пра тое, што аўтар не даводзіць да лагічнага канца сюжэтныя лініі. Калі ўлічыць, што кніга пісалася шэсць год, гэта нядзіўна – няроўныя пераходы і стылёвыя швы адчуваюцца. Пагатоў, у рамане шмат часавых пластоў.