P.S. Напiсаўшы ўсё гэта, я iзноў бяруся за кнiгу, гартаю, прыгадваючы цiкавыя падрабязнасьцi, трапляючы на безьлiч сiнхранiзацыяў i адкрыцьцяў, разумеючы, што пра галоўнае я не напiсала, што самае цiкавае не пазначыла i не падкрэслiла. Немагчыма распавесьцi гiсторыю гэтай кнiгi на дзвюх старонках, i гэта добра, таму што аўтар напiсаў трыста i паклапацiўся пра пераклад, каб як мага больш людзей даведалiся пра тое, што жыцьцё – гэта не слаёны торцiк у кавярнi на праспекце, жыцьцё – гэта падарожжа да Возера Радасьцi, у iснаваньне якога нам усiм хацелася б верыць.