Канстанцін Міхайлавіч сябраваў з вяскоўцамі, часам дапамагаў ім у нялёгкай працы, нават купіў машыну-палутарку для калгаснікаў. Вельмі любіў дзяцей і выбачаў ім няўмысныя праказы. Напрыклад, калі гарэзы, жартуючы, спляталі з травы “арку” і не пускалі дзядзьку Якуба ісці па справах, ён кожнаму даваў па ласунку. А неяк адна дзяўчынка пасвіла цялят на беразе ракі, дзе Колас якраз лавіў рыбу. Канстанцін Міхайлавіч запытаўся, чаму малая ўпраўляецца без бацькоў, на што пачуў у адказ, што яна сірата. Дзядзька ўзяў яе на рукі, пагладзіў па галаве і пагушкаў. І калі даведаўся, што дзяўчо ніколі не спрабавала такіх прысмакаў, як цукеркі, назаўтра прынёс з дому цэлы кілаграм.