Зноў, трасца, з’яўляецца гэтае “мы клянёмся Харужай вечна за шчасце стаяць!”, зноў – ужо як бы арганічна, без старонняй падказкі партыйных бонзаў, унутры самой паэткі, на апошняй, паўтаруся, тэрыторыі бязмежнай любові маці да сына – гучыць голас сацыяльнай замовы. І, на жаль, ніводзін маяк не міргае папярэджаннем, нават той “Маяк”, які найлепей ведаў, чым заканчваецца флірт паэзіі з ідэалогіяй. А наша аўтарка таксама заплыла досыць далёка. Вялікая паэзія памірае, перамагае сістэма.