Кужэльны прыйшоў у сябе толькі перад сьвітанкам. Ён ляжаў на халоднай падлозе і глядзеў на вакно, якое з кожнай гадзінай рабілася ўсё больш выразным. Дзесьці пад падлогаю папісквалі пацукі, але не адважваліся паказацца на вочы. З вуліцы чуліся крокі вартавога, які хадзіў вакол хлеўчука, часам кашляў – пэўна, мерз. Сьцяпан Пятровіч глядзеў на акно, і яму прыгадалася, як ён гэтаю парою малаціў жыта, і гэткая ж чырвань прабівалася ў пуню. Сьлёзы сьціснулі горла, і ён, як малы, заплакаў.