Дарэчы, некалькі маіх студэнтак днямі пабывалі ў Італіі, на пленэры па тэкстылі. Яны дасылаюць мне фота сваіх работ і мясцін, якія наведваюць. Для мяне звыкла, калі так ладзіцца сумоўе з вучнямі. Для іх жа звыкла летам спачатку паехаць да бабулі на вёску, а потым у замежжа… Спачатку яны распавядаюць мне пра тамтэйшую экзотыку, потым пра тое, што па Беларусі сумуюць, а апошняе паведамленне: “Вось мы нарэшце і дома!” Так што з камп’ютарам ці без яго, а рыхтуем мы ўсё ж такі беларускіх мастакоў.