Сказана — зроблена. І толькі расклалі на доўгім драўляным варштаце сціплую закуску, як Леанід пабачыў у глыбіні змрочнага засмечанага памяшкання штосьці вельмі доўгае, прамавугольнае, прыкрытае вялікім кавалкам брызенту, з-пад якога зіхацеў вугал рамы і край грунтаванага палатна. І якое ж было яго здзіўленне, калі, прыадкрыўшы гэты невядомы прадмет, ён распазнаў сваё дыпломнае “Вяселле”! Як, якім чынам карціна, уласнасць інстытута (!), апынулася тут, сярод хламу і бруду? Загадчык гаспадаркі невыразна хмыкнуў, што, маўляў, ужо даўно хтосьці (ён не помніў — хто) яе сюды прывалок і проста кінуў без усялякіх тлумачэнняў. Але адно для Шчамялёва было ясна: без “візы” рэктарата карціна аніяк не магла пакінуць межы ВНУ. Але калі ад яе такім спосабам пазбавіліся, дык навошта, які ў гэтым сэнс? Паколькі карціна ў тэатры не была зафіксаваная ніякім дакументам як матэрыяльная каштоўнасць, “гаспадар” памяшкання прапанаваў Леаніду, калі ён жадае, забраць яе. Канешне, за адпаведны магарыч — пляшку “Маскоўскай”. Без ваганняў Шчамялёў панаскроб грошай на дзве.