Мой голас ужо не чуваць, але вусны па-ранейшаму працягваюць варушыцца. Нямы безсэнсоўны маналёг наўрад ці здатны выклікаць чыю-кольвечы ўвагу, пагатоў, кожны тут заняты сваімі справамі. Я знаходжуся пасярод вялікага заасфальтаванага поля, поўнага людзьмі. Яны падыходзяць адзін да аднаго са сваімі жалезкамі, грукаюць, перамаўляюцца, п'юць гарбату, потым пачынаюць сьпяваць. Я стаю нерухома, апрануты ў строгі чорны гарнітур. Потым выпадковы, амаль няўлоўны рух, і нейкая частка мяне аддзяляецца ад усяго астатняга і з бразгатам грукаецца аб асфальт. Праз колькі імгненьняў зь мяне вывальваецца нешта яшчэ, трохі шурпатае, васьмікутнае, зь невялікай выбоінай бліжэй да левага краю. Потым, амаль сынхронна, аўтаномнасьць набываюць і мае канцовасьці, чые пальцы працягваюць сутаргава і бадай мэханічна сьціскацца. Неўзабаве я заўважаю, што цэльнасьць маёй істоты – зрэшты, заўсёды даволі ўмоўная – парушаная ўшчэнт.