— “Апошні шлях” праходзіць цераз Плошчу парадоксаў, забрукаваную чырвоным каменем. Хацелася б з усіх гарадоў Еўропы і Беларусі, для жыхароў якіх Благоўшчына стала месцам пакутлівай смерці, прывезці каменне для брукавання, — расказвае Галіна Левіна. — Гэтае адчуванне крокаў, калі ідзеш па бруку, вельмі важнае. Не проста так у нас там няма гладкай пліткі — ёсць бетон, метал, брук, каб наведвальнік увесь час заходзіўся ў стане асэнсавання сваіх крокаў. Кожны крок — гэта той ці іншы сюжэт. Ты бачыш Плошчу парадоксаў, дзе яшчэ павінны ўсталяваць скульптуры — перагорнутыя дагары нагамі сімвалы жыцця: "Мінора", "Дом", "Дрэва", бачыш адкосы па пяць — шэсць метраў, дзе стаялі вязні — людзі! — перад тым, як быць застрэленымі і скінутымі ў ямы. Кожны элемент дае падставу задумацца.