У кастрычніку 1347 у порт Месіна на Сіцыліі прыбыў карабель. На вёслах сядзелі людзі, целы якіх былі пакрытыя цёмнымі бурбалкамі, крывацечных і гноились. Маракоў мучылі болю, яны паміралі праз некалькі дзён пасля з'яўлення прыкмет хваробы. Карабель прыплыў з Кафы, жыхары якой беглі з горада, акружанага манголамі. Апошнія з адчаю, што не могуць захапіць горад, закінулі за сцены некалькі трупаў памерлых ад чумы. У горадзе пачалася эпідэмія, і жыхары беглі. Яны прыбылі ў Сіцыліі. Разам з імі сюды дабраліся карабельныя пацукі, якія разам з блыхамі былі разносчыкамі заразы. Так распаўсюдзілася эпідэмія, названая "Чорнай смерцю". Чума выяўлялася ў двух формах: бубоны і лёгачнай. Першая перадавалася праз ўкусы заражаных блох, другая - праз кашаль ці дыхання дзівіла лёгкія. Другая форма была страшней, таму што ад яе паміралі ўсе хворыя, тады як ад першай - 80%. Паколькі тады Еўропу ўзрушылі адначасова дзве чумы, хвароба хутка касіла людзей і вокамгненна распаўсюджвалася. Усяго за тры гады чума забіла чвэрць насельніцтва Еўропы - прыкладна 25млн людзей.