Ветлівы і прыгожы, на выгляд малайцаваты чалавек, яшчэ можна падзівіцца яго памяці, якая захавала ўсё да драбніц. Ён нібы гартае жыццёвыя старонкі адну за другой, называе даты, прозвішчы, населеныя пункты. Па-ранейшаму многа чытае, асабліва перыёдыку, пры гэтым узбройваецца вялікай лупай з тоўстым шклом-зрок крыху падводзіць. Павел Адамавіч мае свой пункт гледжання на падзеі. Яго як былога настаўніка надзвычай хвалююць навіны ў адукацыі. Ён гатовы адстойваць свае меркаванні, прыводзіць канкрэтныя факты і важкія аргументы, сярод якіх — уласны вопыт аднаўлення работы Куршынавіцкай сямігодкі ў пасляваенныя гады.