– Жыццё нетаропка, але няўмольна размотвае нітачку часу, штодня і бясконца. Здаецца, ты малады, дужы, усім і ўсюды патрэбны – але сёння адыходзіць ва ўчора, накладаючы паціху адбітак на твой твар, рукі, плечы – і, глянуўшы аднойчы ў люстэрка, не пазнаеш сябе. Здаецца, яшчэ ўчора бегла ў школу з кіпай сшыткаў у сумцы, перажывала за кожны урок, за кожнага вучня. І не заўважыла, як неўпрыкмет гады пераходзілі ў дзесяцігоддзі, вучні і свае дзеці павырасталі, нарадзіліся ўнукі, а потым – і праўнукі. І школа ўжо так далёка ад мяне, нібы Палярная зорка, – гаворыць мая калега і суседка Ніна Дзмітрыеўна Скубілава. Читать далее