Жыццё бяжыць, бы вада ў рацэ. Многае засталося ў тых далёкіх часах, многае ўжо забываецца. У Івана Рыгоравіча Салаў­ёва застаўся адзін брат, з якім сустракаюцца вельмі рэдка, бо жыве той далёка ў Расіі. Аднак Іван Рыгоравіч не губляе бадзёрага настрою, верыць у светлую будучыню, з нецярпеннем і са слязамі на вачах заўсёды чакае самага галоўнага свята — Дня Перамогі.