Найбольшую выгоду з усёй гэтай гісторыі меў, мабыць, прастадушны Піліпок. Яму дасталіся вельмі кемлівая жонка, вёска ў пажыццёвае ўладанне, а пазней ужо кароль, у сваю чаргу, даў хлопцу нейкае староства*, праз якое ён атрымаў тытул і крыху масла да хлеба.Шарэйка стаў у яго сябрам дома, заўжды напамінаў, часам нават надакучліва, што ўсім гэтым Піліп абавязаны яму.У Нясвіжы ў гонар гэтай падзеі не заклалі мармуровую дошку, засталася толькі размаляваная Эсткам столь у вялікай зале, а князь, колькі жыў, любіў паказваць некаторыя памятныя месцы:— Вось гэта, пане каханку, месца, дзе кароль не змог сесці на каня; тут, пане каханку, кароль у пяці кроках не пацэліў у мядзведзя.