Палярную зорку я пакуль не аддала нікому. Я карыстаюся ёю сама. У мяне ёсць нешта накшталт свайго метаду. Я станаўлюся ля вакна, калі ўжо ноч, не запальваю святла (дзеля таго, каб ён не заспеў мяне, бо пачнуцца сцэны), знаходжу блакітную зорку, пачынаю глядзець на яе, канцэнтравацца на ёй, моцна-моцна, усім сэрцам, усім нутром, але без напругі (гэта такі адметны спосаб), і ні пра што ніякае зусім не думаю. І ўсё паціху-патроху пачынае знікаць: маё цела, пакой, увесь свет, пакуль не застаецца анічога, акрамя маёй думкі і мяне самой. І тады мяне няма, і я ёсць. Вельмі цяжка патлумачыць.