Пра­бле­ма як ма­га бо­льш ран­ня­га да­лу­чэн­ня дзя­цей да мас­тац­тва за­ста­ецца ад­ной з най­бо­льш акту­аль­ных. У за­меж­жы ця­гам су­цэ­ль­на­га ста­год­дзя рас­пра­цоў­ва­лі­ся са­мі роз­ныя ме­то­ды­кі — на вы­шэй­шым пра­фе­сій­ным уз­роў­ні. У нас жа ўсё гэ­та то­ль­кі па­чы­на­ецца. Тым бо­льш важ­на ка­арды­на­ваць свае дзея­нні з тым, што ўжо на­пра­ца­ва­на. Між­во­лі ўзга­даў­ся ста­ліч­ны фес­ты­валь “Ка­зач­ны джэм”, што мае трох­га­до­вую гіс­то­рыю, але за­ся­ро­джа­ны най­перш на тэ­атры. Сё­ле­та ад­ной з яго “раз­ына­чак” быў поль­скі спек­такль “Ла­бі­рынт”, пры­зна­ча­ны для дзя­цей да го­да. Да ўся­го, там быў і му­зыч­ны інтэ­рак­тыў з “па­ўзун­чы­ка­мі”. А ўво­гу­ле ў час “Джэ­ма” бы­ло сто­ль­кі ці­ка­ва­га, што за­яўляць па­сля гэ­та­га пра пер­шап­ра­ход­ніц­тва ў гэ­тай га­лі­не не­як не­ка­рэк­тна. Тым бо­льш, што тая ж Ві­цеб­ская фі­лар­мо­нія да­ўно ла­дзіць пра­екты з ад­па­вед­най му­зы­кай для “дзя­цей у жы­во­ці­ку”. Раз­на­стай­ныя фі­лар­ма­ніч­ныя аб­ане­мен­ты існу­юць для ста­рэй­шых да­шко­ль­ні­каў і ма­лод­шых шко­ль­ні­каў. Пэў­на, бы­ло б мэ­та­згод­на рэ­кла­ма­ваць і іх, а не ад­но пра­сла­ву­тыя цэн­тры ран­ня­га раз­віц­ця.