А.І.: Мяне заўсёды засмучала сістэма, пабудаваная ў большасці тэатраў. Звычайна пастановачны “паравоз” пачынае весці сцэнограф, які павінен здаць макет да пачатку рэпетыцыйнага перыяду. Пасля пачынаюцца чыткі... і рэжысёр з акцёрамі прыдумваюць свой спектакль. Раптам высвятляецца, што рэжысёру нешта непатрэбна, і напярэдадні прэм’еры ён можа без папярэджвання прыбраць дэталь дэкарацыі ці рэквізіт, на якім, магчыма, трымалася мастацкае рашэнне! Ці, наадварот, да мяне прыходзяць з просьбай штосьці дадаць. А куды, калі мазаіка ўжо складзеная? Так сутыкаюцца дзве гісторыі, а глядач гадае пасля спектакля, чаму ён нічога не зразумеў.