Неяк задумала каралева Бона заснаваць свой горад на рацэ Мухавец. Села яна ў фурманку, узяла сваё дзіця і адправілася ў далёкую дарогу. Доўга яны ехалі ці мала, ды пад’ехалі ўжо і да самой ракі. Хаця і не надта шырокі і глыбокі быў той Мухавец, але ж праз яго быў пабудаваны мост. Як паехала па ім каралеўская фурманка, дык ён пачаў скрыпець: не вытрымаў такой вагі. Каралева з дзіцём апынулася ў вадзе. А на дне ракі тады быццам бы жыў вадзянік. Ён забіраў да сябе ўсіх, хто трапляў у рукі. Хапануў ён і дзіця Боны і бясследна знік у вадзяной цемры. Каралеву ледзь выратавалі з халоднай ракі, беспрытомную, кволую. А калі яна расплюшчыла вочы і ўспомніла, што з ёю адбылося, з крыкам і енкам пачала шукаць сваё дзіця. Даведаўшыся, што яго забраў вадзянік, Бона закляла тое месца: “Каб гэты Мухавец зышоў на мізінны канец!” Так з таго часу і пайшло: улетку, калі была вялікая спёка, рака ў тым месцы перасыхала і заставалася ў ёй вады вельмі мала, на мізінны палец, як людзі кажуць.