У гэты час Фабіян Гіляравіч выконваў абавязкі камісара па нацыянальных справах Часовага ўраду БССР. Пасада, здавалася б высокая, але рэальную ўладу “нацыянал-бальшавікам” Ленін даваць не збіраўся. Барацьба двух груповак у беларускай уладзе была сапраўды жорсткай. І адныя і другія пісалі скаргі Сталіну, Троцкаму, Леніну. Аднак калі беларускія таварышчы былі гатовыя да дыялогу, то старшыня ЦВК ССРБ Аляксандр Мяснікян, больш вядомы як Мяснікоў, які актыўна выступаў за аб’яднанне Беларусі з РСФСР, выдаў загад аб арышце “нацыяналістаў”, сярод якіх быў і Шантыр. Пазней беларусаў вызвалілі, але “паставілі на аловак”. Шантыр працаваў у Мінскім губернскім вайсковым камісарыяце і Асаблівай камісіі Заходняга фронту. Але творчая натура літаратара і журналіста ў гэтага чалавека рвалася вонкі. Ён актыўна друкаваўся на старонках газеты “Савецкая Беларусь”. Першая ахвяра бальшавіцкага паліттэрору