У мяне нядаўна, праўда, яшчэ адно засмучэнне было — кот памёр. Ён прыйшоў да нас у той год, калі Дзіма знік. Я праводзіла пляменніцу, вяртаюся — пад дзвярыма кацяня. Я яго ў дом запрасіла, і Кузя на 18 гадоў застаўся. Калі захварэла, ён мне дапамагаў, стрэсы здымаў. Любіў ляжаць у мяне на грудзях. Я так сумую без яго, але новага завесці не вырашуся — сябе не магу даглядаць, а калі яшчэ і новы кот… Так што ўжо ў інтэрнэце катамі любуюся…