Прыемна ўразіла другое аддзяленне, заснаванае на сучаснай заходнееўрапейскай музыцы з джазавым адценнем. Як ні дзіўна, але ў гэтай стылістыцы практычна ўсе маладыя дырыжоры адчувалі сябе больш утульна, чым у рускай класіцы. Яшчэ адной нечаканасцю сталася тое, шта больш упэўнена трымаліся не тыя, у каго за плячыма вучоба на кафедры оперна-сімфанічнага дырыжыравання, а тыя, у каго "на плячах" аркестравы калектыў і, адпаведна, практычны вопыт. Але больш за ўсіх, відаць, "разгубіліся" самі члены журы: спачатку паклікалі прэсу і канкурсантаў на сваё абмеркаванне, потым, выказаўшы тыя-іншыя заўвагі, вырашылі адасобіцца за зачыненымі дзвярыма і злёгку сервіраваным сталом, а ў выніку перанеслі канчатковы вердыкт на пасяджэнне кафедры.