Звычайны чыноўніцкі ляп. Я б на месцы Л. Гулякі пра тое самае сказаў бы інакш. У Рыма-Каталіцкай Царкве – праблема кадраў, бо каб стаць святаром, трэба прайсці поўны курс навучання на стацыянары (завочнага навучання ці кароткатэрміновых курсаў, як у праваслаўных, Каталіцкая Царква не прызнае), а тут яшчэ і прыдуманы рымскім біскупам Грыгорыем VII усеагульны цэлібат духавенства. Вось і набіраецца на першы курс семінарый жменька хлопцаў. І няма гарантыі, што ўсе яны скончаць курс навучання ды стануць святарамі. Каб запоўніць вакуум, епіскапат РКЦ у Беларусі запрашае (са згоды дзяржавы) святароў з-за мяжы, пераважна з Польшчы. Гэта тлумачыцца і традыцыйнымі сувязямі з Каталіцкай Царквой у Польшчы, і тым, што епіскапат у Беларусі да нядаўняга часу на 100 працэнтаў складаўся з этнічных і пашпартных палякаў (не ведаю, як самаіндэнтыфікуцца біскупы Алег Буткевіч ды Юры Касабуцкі). А ў Польшчы назіралася перавытворчасць святароў. Каго польскія біскупы адпраўляюць служыць у Беларусь? Паводле агульнага для бюракратыі правіла, біскуп рады пазбыцца перш за ўсё гультаёў, няздараў і мяцежнікаў, лаяльных жа працаголікаў і разумнікаў, якія карыстаюцца аўтарытэтам сярод вернікаў, уладыка пакідае ў сваёй дыяцэзіі. Вось і прыязджаюць у Беларусь людзі, якія не заўсёды ведаюць, хочуць ведаць і здольныя засвоіць нашу і расійскую мовы.