Пачну я з абвінавачваньня па самым сур’ёзным артыкуле Паэтычнага Кодэксу. Шаноўны крытык заяўляе: “...Корпацца ў графаманскай пісаніне – шкада часу і нерваў. Тым ня менш прайсьці міма кнігі Я. Дашынай я ня змог.”