Вершаваная публіцыстыка Петруся Макаля набывае філасофскую скіраванасць. Для вершаў "Скарга цвіка", "Тапор", "Роздум пастушыны", "Прас" і інш. уласціва іншасказальнасць гаворкі, праз якую раскрываецца жыццёва значная думка ці пэўная выснова, сутнасць важнай з'явы. У многіх Вершах рэчы і вобразы прыроды адухаўляюцца, ім надаецца уменне размаўляць, і ў гэтых маналогах, алегарычных выказваннях міжволі прачытваюцца аналогіі з сучаснай рэчаіснасцю.