Класіка або сучасная драматургія? Яшчэ не так даўно выбар для рэжысёраў фармуляваўся акурат гэтак. І кожным разам выяўляў як пэўныя плюсы, так і відавочныя мінусы. Прыхільнікаў класікі "сарамацілі" тым, што яны збягаюць ад надзённых праблем, нібыта прыкрываючыся творамі класічнага рэпертуару і "вечнымі" праблемамі, ад жывой, вострай размовы пра дзень сённяшні. Тых жа, хто актыўна звяртаўся да новых п'ес, з зайздросным пастаянствам папракалі: маўляў, мастацкі ўзровень абранага імі "свежага" матэрыялу не толькі не дацягвае да Шэкспіра з Чэхавым, але і проста не паддаецца аніякай крытыцы з пазіцый прафесійных патрабаванняў да драматургіі. У выніку рэжысёр практычна заўсёды мусіў адчуваць сябе казачным багатыром, што стаіць на скрыжаванні ля каменя і выбірае, якім жа са шляхоў пайсці.