– Я пайшла працаваць, навучылі мяне ткаць на станку, – кажа Марыя Якавенка, – а есці – нічога няма, апрануцца таксама. На фабрыцы праз некаторы час працы рабілі невялікія перапынкі, падчас якіх працоўныя маглі паесці. Кожны з дома прыносіў штосьці з ежы, сядуць, падсілкуюцца – і далей працаваць. А ў мяне не было што ўзяць з сабой, таму, калі ўсе садзіліся есці, я выходзіла на двор і спявала песні. Хаджу сабе і спяваю, а потым зноў да працы. Так было да тых пор, пакуль майстар вытворчасці не стаў пытацца ў калектыву, што гэта за дзяўчына і чаму яна ходзіць па вуліцы і спявае ў абедзены перапынак. Потым я, саромячыся, прызналася, што есці ў мяне нічога няма. Тут жа ўсе мае калегі па цэху скінуліся мне грашыма. Я атрымала першую зарплату і ўжо планавала, як яе размеркаваць. Дома мачыха патрабавала аддаць увесь заробак ёй. Але я была не згодна з ёй і “выпаліла”, што аддам грошы ёй за кватэру і харчаванне, крыху дзецям, а астатняе пойдзе мне на адзенне і частку з іх пашлю па пошце маці. Раззлаваная жанчына забрала ў мяне пашпарт і прыказала хутка выпісацца з дома і з’язджаць.