Натхняліся шаманізмам беларускіх краявідаў. Падчас вандровак мне насамрэч часьцяком сустракаюцца такія месцы, якія бяруць больш навакольнай прыгажосьцю, чым архітэктурнай каштоўнасьцю. Сядзіба ў Беразіно – дакладна з гэтага сьпісу. Асабняк Патоцкіх сёньня знаходзіцца ў жахлівым закінутым стане і вабіць выключна рэдкіх падарожцаў і аматараў заліць лейку ў маляўнічым месцы, хоць яго й запроста можна было б аднавіць, бо шкілет будынку выглядае яшчэ даволі крэпкім і прыдатным для рэканструкцыі. Дарэчы, у 2011 годзе сядзібны дом быў выстаўлены на аўкцыён — новыя ўладальнікі абавязаліся адрэстаўраваць сядзібу і аднавіць атмасферу былых часоў. Але ж каторы год ніхто не сьпяшаецца ўкладвацца ў будынак, таму мы вымушаны былі гуляць у прыцемках спусьцелага палацу і віраваць сярод грудаў бітай цэглы і сьмецьця. А ўжо пасьля выйшлі да ракі – і адчулі сапраўдную асалоду для вачэй і сэрца. Палітра колераў, па-ранейшаму залаціста-восеньская, але з пранізьліва-сінімі і зьзяючымі блакітнымі халоднымі ноткамі, падалася проста фантастычнай.Нездарма я называю гэтую пару году сваёй улюбёнай! Мы спусьціліся на бераг Беразіны і затрымаліся ў гэтым карагодзе фарбаў надоўга: скакалі па валунах, лазілі па дрэвах і кустоўях, папівалі гарбатку, а Паша нават паламаў раку, а дакладней – цьвёрдыя кавалкі ільда, якім ужо пасьпела зацягнуцца сонная водная прастора.