Было відавочна як Сяргей Пукст увайшоўшы ў рызыку перайшоў мяжу паміж самім сабой і той роляй што ён увасабляе на сцэне. Ён стаў тымі выявамі ды ідэямі што маляваў у сваіх песнях, і зараз патрабаваў ахвяр! Пукста несла. Ён як павук сплятаў сваёй музыкай і прамовамі нейкае таямнічае сеціва, патрапіўшы ў якое слухач ужо не меў магчымасці свавольна разважліва ставіцца да музыкі, адно толькі паслухмяна ісці за імправізацыйнымі прамовамі, якія блыталі сапраўдны напрамак руху думкі сярод шматлікіх ілжывых маякоў.