Калі я згарнула кнігу, я адчула, як згубленыя кавалачкі пазлу “сэнс майго жыцьця” знайшлі сваё месца. Я адчула, нібыта Ён шэпча мне: “Я бачу цябе, Леся. Я бачу кожную тваю ахвяру, нават калі ніхто ня бачыць. Я бачу, як ты сьпіш ня больш за тры гадзіны запар каля свайго немаўлятка, як сярод ночы таўчэш бульбу і гатуеш настоі для хворага дзіцяці, як гады запар чытаеш адныя і тыя ж дзіцячыя кніжкі, цыруеш адныя і тыя ж каленкі, прыбіраеш, гатуеш, мыеш посуд, прыбіраеш, гатуеш, мыеш, прыбіраеш, гатуеш, мыеш. Тое, што ты будуеш - гэта вялікі сабор, але ты ня можаш сёньня бачыць, якім ён будзе заўтра.”