Паколькі слоўнік Ціхінскага ствараўся ў цяжкі для развіцця беларускай мовы час, калі амаль не існавала шырока вядомых літаратурных твораў на беларускай мове, то лексікограф ставіў перад сабой, фактычна, невырашальную задачу: стварыць слоўнік літаратурнай мовы, якой няма, г.зн. адначасова і весці лексікаграфічную працу, і рабіць спробу ўнармавання, кадыфікацыі і ўзвышэння народнай мовы да стану літаратурнай. Гэта ж адзначыла і Э. Смулкова: “З трохмоўнага ўкладу артыкулаў вынікае, што гэта павінен быў быць слоўнік агульнабеларускай мовы, узвышанай да рангу літаратурнай” .