Хутчэй, шкадую. Прычым, шкадую не канкрэтна гэтых персанажаў, а ўсё чалавецтва і сябе ў тым ліку. Нядаўна вешаў сушылку для бялізны на балконе, і цэлую гадзіну гугліў, спрабаваў зразумець, як вяровачкі адну з адной злучыць. Пра гэта і спектакль – што будзе, калі ў нейкі момант перастане працаваць інтэрнэт і ўсе мы застанемся сам-насам з прыродай? Ці зможам мы выжыць?