— У кнізе “Памяць. Воранаўскі раён” (распаўсюджана такая інфармацыя і ў інтэрнэце) ёсць звесткі, што Радунь упершыню згадваецца ў пісьмовых крыніцах, якія тычацца нямецкіх хронік, у 1217 годзе. Так, “Манументы Германікі” існуюць, але сумняваюся, што ў іх згадана Радунь менавіта Воранаўскага раёна, беларуская Радунь. На сённяшні момант на тэрыторыі толькі паўночнай Польшчы існуе каля дзесяці паселішчаў з аналагічнай назвай. Самая буйная рака польскага Памор’я і возера таксама маюць падобную назву. Не гавару ўжо пра цэнтральную Польшчу — там таксама ёсць шэраг Радуней. Частка такіх паселішчаў з’яўляецца тэонімамі і звязаны з культам бога Рода. У паўночнай Германіі, дзе жылі палабскія славяне, таксама існуе шэраг паселішчаў з назвай Радунь. Таму больш верагодна, што летапісная Радунь 1217 года адносіцца да тэрыторыі сучаснай Германіі і звязана з агрэсіяй на землі палабскіх славян нямецкіх рыцараў. Што тычыцца нашай Радуні, то сёння гэта пасёлак гарадскога тыпу, Воранаўскі раён, Гродзенская вобласць, Рэспубліка Беларусь. Адна з першых згадак пра Радунь адносіцца да 1387 года. Гэта грамата караля Ягайлы, згодна з якой ён даруе свайму брату Скіргайлу, які дапамагаў яму ў барацьбе супраць князя Вітаўта, шэраг зямель, у тым ліку і горад Родынь (сённяшнюю Радунь) з усімі службамі і ўсім прыбыткам, — паведаміў кіраўнік народнага гісторыка-краязнаўчага музея Радунскай сярэдняй школы Іван Іванавіч Фясенка.