Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР прапанаваў гледачам свой варыянт музычнай трагедыі – спектакль "Судная гадзіна" (музыка Р. Суруса, лібрэта А. Вольскага і А. Макаёнка па п'есе А. Макаёнка "Трыбунал"). Трагедыя ў камедыі – парадокс? Не, калі памятаць пра сінтэтычную жанравую прыроду "Трыбунала" ды пра настойлівасць пошукаў тэатра якраз у галіне востраканфліктнай драматургіі, у галіне сюжэта і музычнай драмы, у якіх бачыцца выйсце з надакучлівага сюжэтнага меладраматызму і схематычнасці. Чым, здавалася б, пасля "Гора ад розуму" можна здзівіць тэатралаў? I ўсё ж увасаблення ў аперэце шырокавядомай і да таго ж "ваеннай" п'есы А. Макаёнка гледачы і спецыялісты чакалі з адчувальнай насцярогай. Скажам адразу, што спектакль атрымаўся, і прычыны поспеху – у высокай суладнасці ўсіх яго кампанентаў: драматургіі, музыкі, рэжысуры, сцэнаграфіі, акцёрскай ігры. I ў тым "ледзь-ледзь", без чаго не бывае сапраўднага мастацтва – у глыбокай асабістай усхваляванасці аўтараў і выканаўцаў, якая ўздзейнічае на гледача больш, чым бездакорны тэхнічны прафесіяналізм.