Потым Валерка ўгледзеў тэлеграфныя слупы, а далей ужо была чыгунка. Абрадаваны, пайшоў хутчэй, стаў пазнаваць мясціны, бо колісь тут з бацькам ездзілі на матацыкле. Ішоў і ніколечкі не баяўся, хоць ведаў, што сустрэнуць яго разгневаныя, незадаволеныя бацькі… Што можа быць ад блізкіх і родных людзей? А што і будзе, тое значна лягчэйшае, чым тая пакута, ад якой нацярпеўся ад свайго першага, такога хуткапальнага кахання.