Адна з істотных вартасцяў новай кнігі Сяргея Балахонава — яе парадаксальная прастата. Калі раман “Імя грушы” — папярэдні твор пісьменніка, які выйшаў у 2005 годзе, — у кампазіцыйным і моўным плане ўяўляе сабой “шкуцянку”, то бок кампіляцыю з макаранічных выразаў, цытатаў і рознастылёвых выказванняў, то ўсе творы з “Зямлі пад крыламі Фенікса” вылучаюцца лінейным аповедам і не патрабуюць ад чытача асаблівых літаратуразнаўчых навыкаў. Ну, можа, хіба што цярпення, бо, напрыклад, тэкст “Пчолачкі гудуць…”, або Кароткая гісторыя крыўскага сакральнага пчалярства” здольны стаміць нават самага ўпартага чытача колькасцю дэталяў, якія фактычна паўтараюць адна адну, бо аўтар бярэ за аснову сюжэт пра навяртанне ў беларускасць з дапамогай пчалінага ўкусу і прапануе яго варыяцыі ў розныя гістарычныя эпохі.