– У апошні час я мала чытаю. Мне зараз хапае таго сьвету, з якім я кантактую і які мяне псіхалагічна падтрымлівае. Да таго ж у выніку ізаляцыі і стрэсу я шмат што забыў. Толькі навука, якая заставалася ў маёй галаве, мяне выратавала. Кантакт з той літаратурай, з архівам, які я нядаўна разьбіраў, дае мне вялізную колькасьць эмоцыяў. Шмат часу павінна прайсьці, каб я змог гэта ўсё пераварыць і паставіць на месцы. Спрабаваў чытаць сучасную белетрыстыку – не ідзе. Ёсьць вялікае жаданьне дакрануцца да той класікі, якую я закладаў як падмурак – іншага я чытаць не магу. За перыяд знаходжаньня ў турме я сфармаваў багатую гаму ўражаньняў ад кантакту з французскай літаратурай, няхай адразу ня мог усё перакласьці – Бальзак, Заля, Экзюперы і іншыя – гэта давала каштоўную пазітыўную энергію. З турмы я вывез ня толькі вялікую колькасьць лістоў, але і кніг. Калі б яны былі на рускай мове, я б аддаў у зэкаўскую бібліятэку, але яны французскія. Ды і навошта яны там? А для мяне гэта вельмі важная памяць.