Магістралам усёй кнігі я назвала б фантасмагорыю “Эдвард Вальсінгам. Баль”: менавіта пасля яе ўсё становіцца на свае месцы, зразумела, хто ёсць хто. Злы геній Эдвард Вальсынгам падчас таямнічага балю (прывітанне Эдгару Алану По!) вырашае лёсы нашых герояў. Доктар Заяц становіцца доктарам Блюмам, прафесар Солад — ахоўнікам вайсковага стрэльбішча Кайлюсам, а Дон Катаяма — яго напарнікам Зелбам. Зоя зноў становіцца Русалкай. Героям зразумела, што ўцячы з гэтага замкнёнага кола немагчыма, але падмануць Вальсінгама можна. Ды ці будзе гэта выйсцем? Нават далёкае падарожжа не вырашыць ўсіх пытанняў, бо яго мэта — не паглядзець на новае месца, а пабачыць сябе ў гэтым месцы, у некаторай ступені сустрэцца са сваім alter ego.