Калі пачалася вайна, матухна прасіла ўсіх прыходных да яе прыносіць вярбовыя галінкі. Яна іх ламала на палачкі аднолькавай даўжыні, чысціла ад кары і малілася. Яе блізкія ўспаміналі, што пальцы яе былі ў ранках. Матрона магла духоўна прысутнічаць у розных месцах, для яе духоўнага позірку прасторы не існавала. Яна часта гаварыла, што бывае нябачна на франтах, дапамагае нашым ваярам. Яна перадала ўсім, што ў Тулу немцы не ўвойдуць. Яе вяшчунства апраўдалася.