На мяжы XI-XII стст. у планіроўцы Ізяслаўля адбыліся істотныя змены. Кальцавая крэпасць, заснаваная Уладзімірам. Святаславічам, была пакінута, а на правым беразе Свіслачы, на месцы, дзе праз некалькі стагоддзяў падняўся заслаўскі замак, адбылося будаўніцтва новага, больш магутнага дзяцінца горада. Гэтыя змены супалі з вылучэннем Ізяслаўскай воласці ва ўдзельнае княства, якое ўпершыню згадваецца ў летапісах пад 1127 г. у сувязі з паходам кіеўскага князя Мсціслава Уладзіміравіча на Полацк. Пасля жорсткай аблогі Ізяслаўль быў спалены. Валодаў Ізяслаўлем у гэты неспрыяльны час князь Брачыслаў. У другой палове XIII ст. ен спазнаў сапраўдную катастрофу і прыйшоў у заняпад. Жыцце Ізяслаўля, у прыватнасці, на пасадзе, амаль спынілася і доўгі час была абмежаваная валамі.