Так, Пётр Алейнікаў быў у звязцы вялікіх і знакамітых “сваім сярод чужых”, хаця абсалютна ні ў чым не саступаў па таленце і творчай апантанасці будучым шматразовым сталінскім лаўрэатам, “народным артыстам”, ардэнаносцам усіх рангаў. Але ўсе падобныя дзяржаўныя ўзнагароды (уключаючы самы маленькі медалёк!) Петра Мартынавіча абмінулі, абышлі, як “касы дождж”. Магло падацца, што Алейнікаў “якім быў, такім і застаўся” на ўсе часы. Насамрэч, ім усё жыццё кіравала жаданне расці, змяняць акцёрскае амплуа, і не яго віна, што кінарэжысёры не здолелі разгледзець скрытых патэнцыйных магчымасцей Алейнікава для выканання буйных вобразаў, якія ён мог сыграць не горш за, скажам, Барыса Чыркова ці Мікалая Кручкова. Мабыць, адзін Мансураў змог па-сапраўднаму ўбачыць “нутро” Алейнікава ў ролі запраўшчыка Маруціна ў сваім фільме пра будаўніцтва ў 1950-я гады Каракумскага канала — тым самым “Спатоленні смагі” (па раману Юрыя Трыфанава), але гэта роля сталася “лебядзінай песняй” артыста, надта запозненай — незадоўга да яго смерці.