Тое, што адкрылася вачам гусарскага старшынi са схаванага лесам тылу цаглянага чатырохкутнiка, было жахлiвейшае за ўсе прадчуваньнi. Будынiна, звонку сапраўды падобная на стары замак, з адваротнага боку цягнула хiба што на ўтульны фальварачак. Тонкiя тынкаваныя сьцены, лёгкi чарапiчны дах, шырокiя вокны зусiм нiзка над зямлёю… Балкевiчу адразу ж уявiлася, як славутыя старыя ваяры ягонага iмклiвага рэзэрву увальваюцца, абдзiраючы ружовыя фiранкi й куляючы вядзёркi з кветкамi, у гэтыя сьветлыя вокны, расчыняюць пыльнымi ботамi дзьверы жаночых спалень ды са стрэламi й грукатам вернуцца на зялёны нутраны двор. Зрабiлася агiдна й сорамна. Капiтан надзьмуў шчокi й шумна, павольна выпусьцiў зь лёгкiх паветра. Апошнiя рэшты iмпэту зьнiклi, нiбы ранiшняя раса ў гарачых прамянях сонца. Трэба было вяртацца, i Балкевiч, тузануўшы конскiя бакi абцасамi, пахмурна рушыў па зарослай сьцежцы сярод высачэзных гонкiх ясеняў.