Елізар’еў ніколі не звяртаўся да музыкі “фонавай”, ніякаватай, да творчасці кампазітараў, так бы мовіць, другога ці трэцяга эшалону. Толькі першага! І толькі да самадастатковых твораў, якія могуць паспяхова існаваць і без прывабнага відовішча — у выглядзе той жа балетнай сюіты. Ужо ў час навучання “сааўтарамі” харэографа становяцца класікі ХХ стагоддзя: Сяргей Пракоф’еў, Радзівон Шчадрын, Андрэй Пятроў. А ўсё таму, што сінтэз мастацтваў разумеецца не проста як спалучэнне гукаў з “карцінкай”, а як парытэтныя адносіны між роўнымі партнёрамі, без падзелу на “гаспадара” і “абслуговы персанал”. Не толькі музыка, але і сцэнаграфія елізар’еўскіх балетаў уяўляе з сябе самастойныя творы мастацтва, якія можна і хочацца разглядаць як у кантэксце тэатральнага спектакля, так і асобна. Прычым не як гламурненькі дадатак (маўляў, зрабіце нам прыгожа), а як працяг традыцый сусветнага жывапісу.