— Вечар, дзядзька Кан, — яна несла міску з рэшткамі булёну. Другі дзень улівала ежу ў яго хворую дачку. Апошняй хапіла глупства зімой сунуцца ў лес. Мужыкі — і вясковыя, і хутарскія — хадзілі шукаць. І не прывялі.