На наступны дзень Лідзія ў званні старшыны (адзіным і пажыццёвым) апынулася ў горадзе Станіславе, дзе ўжо ляталі нямецкія самалёты і стралялі з кулямётаў. У той жа дзень дзяўчына адправіла вестку родным. Бацьку яе не прызвалі: з Першай сусветнай выйшаў інвалідам. Крыху забягу наперад – вайна, на шчасце, злітавалася над бацькамі і малодшымі брацікам з сястрычкай Лідзіі і пакінула іх у жывых.