Напэўна, кожнаму будучаму педагогу важна мець перад сабой прыклад сапраўднага настаўніка, прыемнага і добрага чалавека, які б уласнай дзейнасцю прадэманстраваў, як не марнаваць жыццё, а пражыць яго годна, з карысцю. Многія з нас абралі сабе куміраў, якія не з’яўляюцца прыкладам, вартым пераймання. Магчыма, гэта адбываецца па прычыне таго, што ў сваёй большасці мы – пакаленне з іншым менталітэтам. Мы мала ведаем пра лёсы людзей, якія шмат перажылі і якім ёсць што расказаць не толькі абмежаванаму колу родных, сяброў і знаёмых, а і больш шырокай аўдыторыі. Мы жывём з імі па суседстве, ездзім у адным грамадскім транспарце, дапамагаем перайсці праз дарогу, паднесці цяжкую сумку і нават не ўяўляем, якія павучальныя гісторыі яны могуць распавесці. Мілыя пажылыя жанчыны або мужчыны з добрымі вачыма, у якіх, як можа падацца на першы погляд, было шчаслівае і бесклапотнае дзяцінства, цудоўная маладосць і старасць без асаблівых нягодаў і цяжкасцяў…