Гэтыя паясы былі сатканы настолькі па-майстэрску, што адзін можна было некалькі разоў абярнуць вакол пояса, і кожны раз ён паказваўся новым колерам і малюнкам, таму адзін пояс у розных камбінацыях мог насіцца з рознымі кунтушамі розных колераў. І гэта была недаравальная нязграбнасць – не ўмець падабраць пояс пад астатнюю вопратку! Такі пояс насілі зверху кунтуша, абвязваючы некалькі разоў, і нарэшце завязвалі спераду хітрым вузлом. Завязванне такога пояса вымагала пэўнага ўмення” (Эва Фяліньска, “Успаміны пра жыццё”).