Не падлягае нават і малому сумненню тое, што Марыя Васільеўна з’яўляецца прамой пераемніцай мясцовай традыцыі. У шэрагу выпадкаў яна сама кажа пра паходжанне выкананых ёю тэкстаў. Як яна зрабіла ў адносінах да калыханкі, сказаўшы пра яе: “Даўным мамка пела, як міня качала і як дзяцей маіх качала”. У той жа час яна настолькі арганічна і натуральна валодае тэкстамі мясцовай традыцыі, што дазваляе сабе свядома іх рэдагаваць: дапаўняць, скарачаць, аб’ядноўваць. Апошняе досыць падрабязна яна апісвае ў сваім каментарыі да тэксту замовы “Ат іспуга”. Нават у такой папулярнай для калісяшняга Хальча з’яве, як абрад “Ваджэнне сена”, Марыя Васільеўна прэтэндуе на вызначаную выключнасць. Пра тое, што ў ранейшыя часы на другі дзень апасля Вялікадня хальчане з мэтай паўплываць на “ўраджай сена” з віламі і граблямі на плячах з двух бакоў дзвюма групамі, якія ідуць насустрач адзін аднаму, абыходзілі вакол вёскі, успамінаюць і іншыя, але яна адна з нямногіх, хто памятае тэксты песен, якія выконваліся пры гэтым.