Неўзабаве Канёнкаў і Зіменка скончылі абмяркоўваць свае справы і вярнуліся да нас. Размова працягнулася. Вядома, увесь яе змест я не запомніў. Затое ў памяці засталося іншае: расповед Сяргея Цімафеевіча пра яго сустрэчы з Ясеніным. Вось тут я навастрыў вушы: Ясенін для мяне ў той час (ды і цяпер) быў адным з самых любімых паэтаў ХХ стагоддзя. І сустрэча з чалавекам, якi асабiста яго ведаў, была падарункам лёсу.