“Часта назіраю за дзеткамі, калі яны спяць, — працягвае Людміла. — І заўважыла цікавую асаблівасць. Аказваецца, сіроты вельмі чуйна спяць. Яны адчуваюць кожны рух, рэагуюць на любы шум. Я, бывае, доўга нашу дзіця на руках, а пасля, калі засне, акуратна кладу ў ложак. Толькі, здаецца, паклала, а яны ўжо адкрылі вочы і глядзяць, не разумеюць, што здарылася. Не хочуць яны заставацца без мамінага цяпла і пяшчоты. Напэўна, баяцца, што іх яшчэ раз пакінуць. Ад такіх думак робіцца вельмі цяжка, таму стараюся пераключацца на пазітыў, каб дзецям перадаваўся толькі станоўчы настрой. Прыемна, што некаторыя дзеткі знаходзяць сабе маму. Так, за год 6 нашых выхаванцаў трапілі ў добрыя сем’і. Ведаю, што новыя бацькі будуць іх любіць і аберагаць. І я таксама хацела б падарыць каму-небудзь шчаслівае дзяцінства. А ў бальніцы мне хочацца быць максімальна карыснай для кожнага дзіцяці, хочацца нікога не абдзяліць увагай і для кожнага зрабіць так, каб сёння яны адчувалі сябе больш шчаслівымі, чым учора”.