Жыццё змянілася. Полі магла нарэшце сабе дазволіць рэчы, пра якія раней толькі марыла: у першую чаргу не новыя сукенкі і спадніцы, а магчымасць высыпацца. Хоць для кліентаў, здольных плаціць па немаленькім тарыфе, яна была да паслугаў 24 гадзіны. Полі наняла на працу трох жанчынаў; гэта стала гарадской легендаю, як яна аберагала і ахоўвала сваіх дзяўчат. Сваіх — бo тое былі адзіныя блізкія ёй людзі: уласнай сям’і яна так ніколі і не займела: “Я не магла паводзіць сябе як іншыя жанчыны, бо мая праца заўсёды была на першым месцы. Немагчыма спадзявацца, што мужчына запросіць на рамантычную сустрэчу жанчыну, якая не можа думаць ні пра што іншае, як пра сваю працу, нават калі цяпер выходны дзень і ў яе вясёлы настрой. Такім чынам, я вырашыла, што найлепшае, што я магу зрабіць у такіх абставінах, — гэта забыць пра сваё прыватнае жыццё, зачыніць яго ў лядоўні, і пакуль я працую як “мадам” — не даставаць яго адтуль”.