— У канцы 90-х я працаваў з французкай галерэяй. Зрабіў некалькі выстаў. Часта даводзілася вазіць карціны туды. Потым галерэйшчык прапанаваў паспрабаваць пажыць і папрацаваць там. Але галоўнае гэта не сам пераезд, а тое, што адбываецца ў галаве мастака. Адзін вырашае, што ён з’ехаў назаўжды. Гэта значыць — эміграцыя, канчатковы ад’езд, з ўсімі выцякаючымі абставінамі: адмова ад грамадзянства, настальгія, разрыў адносінаў з радзімай. Так было пасля 17-га года са многімі, сёння вельмі вядомымі мастакамі. Мой выпадак — іншы. Я ад’язджаў і вяртаўся. Мінск для мяне мяняецца гэтак жа, як для тых, хто ў ім жыве пастаянна.