Малоціць Паўлюк, а думкі так і варушацца ў галаве. Думалася пра сон, — ніяк ён не выходзіў з галавы, — пра аб'ездчыка Сучынскага, аб тым, як ідзе яго злавіць і хоць бы ўсмак папабіць гада. Забудзецца Паўлюк, думаючы аб Сучынскім, і так пачынае жарыць цэпам, што сноп падскаквае ўгару. Паўлюк у гэты момант думае аб тым, як ён біў-бы Сучынскага. Звязвае куль, і здаецца, што ён паваліў аб'ездчыка і душыць яго. Паўлюк забываецца да таго, што перавясла трашчыць у руках і рвецца. Потым Паўлюка зачынае займаць думка, як залучыць аб'ездчыка ў свае лапы.