Сярэдзіна 90-х мінулага стагоддзя. Палац прафсаюзаў. Чарговы паказ замежнай стужкі ад нашага “Кінаклюбу”. “Тут цябе шукалі! – цётачка-кінамеханік з трывогай глядзіць на мяне. – Зайшлі наўпрост сюды, чырвоныя кніжачкі паказалі…” Тады не знайшлі. Знайшлі пазней: “Вось вы тут з замежнікамі працуеце, можа заўважылі штосьці… ” Не, ніякіх подпісаў, дамоваў ды ціску – проста час ад часу размовы на вольным паветры. Мой асабісты ўнёсак у справу дзяржбяспекі проста зашкальвае: дзве касеты польскай банды Elektryczne Gitary, small talk пра псіхалогію масавых дзеянняў, абмеркаванне асобы магчымага кіраўніка “Беларусьфільму”… І што? І ўсё. Чаму размаўляў? Бо не было чаго хаваць. Плюс была надзея трохі паправіць оптыку айчынных пінкертонаў. Потым надакучыла. Больш не размаўляем. Я не той. Яны не тыя.