Пайшлі да каменданта горада генерал-маёра Трасценкі. І той падпісаў Леаніду, які суправаджаў цяжарную сястру і маці, пропуск на выезд. Тады з горада не так проста было вырвацца: быў вельмі жорсткі кантроль за эвакуацыяй насельніцтва. Маці, Агаф’я Венядзіктаўна, з Леанідам і Галінай ледзь паспелі пагрузіцца ў літаральна апошні эшалон, які ішоў на ўсход. Пад Рудняй эшалон накрыла варожая авіяцыя. І тады Леанід упершыню “ва ўпор” убачыў, што такое смерць і гора людскае. Мужчын у эшалоне было мала, у асноўным жанчыны і дзеці, — і цяжка ўявіць сабе, што там рабілася. Калі самалёты адбамбіліся, жывыя пахавалі загінуўшых, дапамаглі параненым. Тут жа, пад Рудняй, быў выкінуты нямецкі парашутны дэсант: парашуты, як успамінае Шчамялёў, “рознакаляровыя, а фігуркі пад імі — злавесна-чорныя, быццам сама смерць спускалася з нябёсаў. Парашутысты абстралялі нас з паветра, кулі свісталі дзесьці блізка, але нас, на шчасце, не зачапілі...”