Супрацьлегласцю Карла быў яго сын Лайоша I Вялікі, які атрымаў сваё призвиська за бесперапынныя ваенныя авантуры. То ён ўмяшаецца ў барацьбу на поўдні Італіі, то пачне вайну з Венецыяй, то імкнецца далучыць новыя ўладанні на Балканах. Хоць яму атрымалася распаўсюдзіць сваю ўладу на Сербію, Боснію і частка Балгарыі, гэта мала, што дало для Венгрыі. Краіна нажыла новых ворагаў, зноў галаву паднялі магнаты. Па смерці Ларош І магнаты дамагліся абрання каралём Жыгімонта (Жигмонда) Люксембурга (1387-1437 гг), які паабяцаў ім новыя саступкі. Але як толькі Жигмонд ўмацаваў сваю ўлада, ён здолеў ўтаймаваць магнатаў. Ва ўнутранай палітыцы ён працягнуў палітыку Карла Роберта, што забяспечыла росквіт краіны.