— Дзеці мараць аб незвычайных прыгодах і подзвігах, гуляюць у герояў — мы не былі выключэннем. Тыя гульні ледзь не абумовілі выбар прафесіі: з малых гадоў я планаваў стаць ваенным і слу­жыць Айчыне. Прычым у глыбіні душы бачыў сябе важным генералам, — з усмешкай успамінае Аляксандр Міхайлавіч. — А сур’ёзна кажучы, мы раслі сапраўднымі патрыётамі, не напаказ — так гучалі сэрцы і думкі. Памятаю, з якім хваляваннем і гонарам уступаў у акцябраты, піянеры, камсамол. Камсамольцам, дарэчы, стаў у 13 гадоў: я нара­дзіўся ў ліпені і мусіў атрымаць білет восенню, а так хацелася, каб лета было камсамольскім! Чэрвеньскіх традыцыйна прымалі да канца навучальнага года, а па-руску назвы месяцаў адрозніваюцца толькі адной літарай. Вось я ў заяве і пастараўся напісаць яе неразборліва, каб было больш падобна да “н”. Відаць, старэйшыя таварышы зразумелі, якія пачуцці стаялі за той памылкай, і вырашылі падтры­маць: задума спраўдзілася. З камсамолам у маім жыцці вельмі многае звязана: быў сакратаром камітэта школы, потым — членам бюро і першым сакратаром Сенненскага райкама, загадчыкам аддзела прапаганды і культурна-масавай работы Віцебскага абкама.