Згадваліся найбольш прыкметныя паляны, назва вёсак, праз якія не год і не два спяшаўся ва ўласным "Масквічы" да парога бацькоўскай хаты. Колькі жыў ён у Зорным гарадку, а ні разу так і не з'ездзіў на Чарнаморскае пабярэжжа і не цярпеў імчаць у цягніку. Звычайна з сям'ёю ў "Масквічы" ад самай Масквы да Камароўкі адлічваў спідометрам болей тысячы кіламетраў, начаваў дзе папала - пад зорным небам Смаленшчыны, у барах пад Мінскам, прама на ўзбочыне магістралі - на росных берагах Шчары.