Калі хлопец скончыў спяваць, многія схіліліся каля яго і пачалі нешта разглядаць. Падышоў бліжэй і Антон Пракопавіч, прыўстаў на дыбкі, зазірнуў праз галовы. Людзі разглядалі кніжкі. Антон Пракопавіч праціснуўся праз натоўп і, толькі зірнуўшы на зборнік вершаў, прызнаў хлопца — ім аказаўся Раман Росцік, той самы супрацоўнік часопіса, кандыдатуру якога на чарговае звальненне падказаў ён нядаўна галоўнаму рэдактару, маўляў, малады яшчэ, знойдзе сабе працу. Росцік падпісваў на памяць свае кніжкі, пакідаючы на вокладках арыгінальны подпіс “з галубком”.