Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна, прабабцы споўнілася ўсяго 19 гадоў. Яна адразу пайшла на курсы медсясцёр, а затым трапіла ў франтавы шпіталь, які ішоў адразу за дзеючымі ваеннымі часцямі. Якіх толькі жахаў не ўбачыла яна на гэтым шляху! Адзін з самых страшных успамінаў — абарона Сталінграда. У той час яна была старэйшай аперацыйнай сястрой. Без слёз не магла расказваць, як аперыравалі поўнасцю абпаленых танкістаў, як ампуціравалі ім ногі без усялякага наркозу, даўшы глытнуць крыху спірту і заціснуўшы ім між зубоў што-небудзь цвёрдае. Якія пакуты прыходзілася ім цярпець! І як цяжка было гаварыць знясіленым байцам, што ўсё наладзіцца, што самае страшнае ўжо мінула! А ў перапынках паміж аперацыямі даводзілася разгружаць машыны з соллю, мукой. Нават памыцца не было дзе! Мядсёстры проста ішлі ў лес і абціраліся снегам. А побач, прысыпаныя снегам, ляжалі мёртвыя нямецкія салдаты. Але дзяўчат гэта ўжо не палохала...