Спевакі практыкуюць “голасны спеў”, тэрмін уведзены спн. З. Мажэйка, які паходзіць ад гучнага спеву на адкрытым паветра. Яго асноўныя эстэтычныя крытэры выканання: уменне “голасна весці” (спяваць працяжна, на вялікім дыханні), таксама “падняць” песню (распець яе са звонкай грудной падводкай) і інш.