Трэба адзначыць, што сяло Раздзялавічы — незвычайнае. За царом сюды ссылалі разжалаваных рускіх афіцэраў. Яны і заснавалі паселішча, пабралі замуж мясцовых дзяўчат. Можа, таму ўсе раздзялавіцкія мужыкі крэпкія, цягавітыя, загартаваныя працай. Зямля, навакольны лес і балота заўсёды кармілі, давалі здароўе. Кажуць, Рабцэвічы — прозвішча шляхетнае, яго носіць большасць вяскоўцаў, адрозніваюць адно аднаго па мянушках. Вёска проста ўпіраецца ў Выганашчанкае балота, адзін яе канец так і называецца — Канец, а другі — Даліна. У адным і ў другім канцы спрадвеку стаялі аброчныя крыжы, на змену якім паставілі новыя. Праз рачулку Бобрык быў драўляны масток — месца танцаў і пагулянак моладзі, дык яго і цяперашняя моладзь аблюбавала для спатканняў. Хоць у Раздзялавічах вельмі прыгожы і прасторны дом культуры, але ж трэба захоўваць традыцыі…