Без аніякіх сумневаў, гэта прадакшн года. Корж адсыпае трэпа – мо крышачку прыпозненага, калі трымацца сусветных тэндэнцый, затое вельмі бадзёрага. Гэта прамы шлях на клубныя пляцоўкі – і Макс ідзе туды разам са сваёй аўдыторыяй, асноўную масу якой яшчэ пяць год таму ў клубы не пусцілі б з-за ўзроставага цэнза. Напрыканцы Корж дадае і звыклых "дваравых" гітарак – можа, у якасці кампрамісу для кансерватыўных фанаў, але хутчэй – проста таму, што так захацеў. Ці сапраўды хлопец з Лунінца падарослеў, як тое заяўляе назва альбома, – пытанне: інфантыльна-пацанская тэматыка засталася нязменнай, спроба адхіліцца ў баладзе "Эмилия" не атрымалася ні кранальнай, ні запамінальнай. Затое Корж дакладна вырас прафесійна: і чытаць стаў шчыльней, і флоў – дзёрзкі як ніколі. У заяўленую формулу "Я остаюсь таким же, как и был" мне нешта не верыцца, затое дыск зацягвае – а большага ад поп-музыкі і патрабаваць несправядліва. "Стилёво" – проста бомба.