Баяўся, што Лошыцу “разбяруць”, а на аднаўленне сродкаў не будзе. Той стан, настрой, які быў ува мне падчас працы, мяркую, перадаў. Але пачуццё трывогі мяне не пакідае і сёння… Бо такіх “лошыц” па Беларусі — сотні. І ёй яшчэ адносна пашанцавала, бо яна — у Мінску. Павінна быць культурнае месца ў мікрараёне, каб людзі змаглі адпачыць. Але паколькі з тых часоў засталося толькі некалькі партрэтаў гаспадароў, звестак захавалася няшмат, тое, што нам сёння прапаноўвае Лошыца, — фантазія, з якой можна пагаджацца ці не. Яна мае адносіны хутчэй да нашага ўяўлення пра тое, як магла жыць шляхта або як павінна была жыць.