Канфлікт Аберона і Тытаніі зрабіўся для спектакля галоўны, цяжка адназначна сказаць, чаму. У Шэкспіра паралельна развіваюцца тры, нават чатыры сюжэтныя лініі, і звычайна лінія караля і каралевы эльфаў выконвае функцыю рамачнага сюжэта, а тут наадварот: некаторыя лініі са спектакля выкінуты амаль цалкам, а лінія чатырох закаханых персанажаў, якіх Робін блытае паміж сабой, выглядае тэатралізаванай устаўкай у візуальны перфоманс. Яны ланцужком рухаюцца адно за адным, правальваюцца пад сцэну ці ўзнімаюцца над ёй. Але яны, такое адчуванне, не вельмі розняцца між сабой, дзіва што Робін іх паміж сабой увесь час блытае. Дарэчы, многія даследчыкі заўважаюць, што Шэкспір спецыяльна так напісаў, што менавіта ў такой знеасобленасці абгрунтоўваецца тое, што героі так лёгка мяняюць свае каханні.