“Што рабіць настаўніку ў гэтым моры парадыгм? Не прытрымлівацца іх, здаецца, непрыстойна, а прытрымлівацца — немагчыма. І канкрэтны чалавек альбо гаворыць, што працуе ў адной аўдыторыі ў разрэзе адной парадыгмы, а ў іншай — у разрэзе другой, альбо ён робіць так, як робяць людзі, якія знаходзяцца ў моры: калі ідзе высокая хваля, яны прысядаюць, і яна праходзіць над імі, потым галаву ўзнімаюць — і ўсё ў парадку. Для педагога прастора парадыгмальных падстаў звужаецца да прасторы яго пісьмовага стала, канкрэтнага класа, урока. Яму камфортна, зразумела, ён займаецца сваёй справай і не задумваецца, у якой парадыгме ён працуе. І гэта адзінае, што выратоўвае яго ў гэтай сітуацыі”, — патлумачыў М.В.Рыжакоў.