Менавіта ў вусны дзядзькі Ігната пісьменнік уклаў балючыя словы пра дабро і зло, пра тых брыгадзіраў, старшынь і "падстаршынкаў", што "на людскім горы, на ўдовіных слязах свой падчаровак гадавалі". З болем гаворыць ён пра мінулую вайну, пра велізарныя страты: "Такую вайну на плячах вынеслі, столькі пакінулі сірот, матак няўцешных і ўдоў... Столькі аратаяў, цесляроў на той вайне палягло..." Як і вобраз Віктара, вобраз дзядзькі Ігната — збіральны для сапраўднага прадстаўніка беларускай вёскі.