— Мож­на па-роз­на­му гля­дзець на ця­пе­раш­ні стан па­ла­ца, — раз­ва­жае архі­тэк­тар. — Хто­сь­ці ска­жа, што ні­чо­га асаб­лі­ва­га не зроб­ле­на — на пер­шы по­гляд, цэг­ла ды цэ­мент. Але ўя­ві­це, што ў 1989 го­дзе тут бы­лі то­ль­кі сце­ны без да­ху, усё за­ва­ле­на смец­цем да ўзроў­ню пер­ша­га па­вер­ха, а ўнут­ры ру­інаў рас­лі дрэ­вы. У 1990-м го­дзе бу­даў­ні­чы атрад пед­інсты­ту­та два ме­ся­цы тут вы­гра­баў за­ва­лы, якія по­тым пе­ра­пра­цоў­ва­лі яшчэ і архе­ола­гі. Па­ра­ўнай­це з тым, што ба­чы­це. Ве­да­еце, які б я по­мнік тут па­ста­віў, ка­лі па­лац ад­кры­ецца? Вось та­кі! — па­каз­вае ў бок тач­кі з цэ­мен­там Ула­дзі­мір На­хі­ма­віч. — 90 пра­цэн­таў та­го, што тут зроб­ле­на — руч­ная пра­ца! І яна яшчэ не за­вер­ша­на.