Канадцы так завялі публіку, што гэты выступ яшчэ доўга будуць памятаць сьцены Re:Public’а. Нават да восьмай песьні запал у людзей ня зьнік, а музыкі пачалі болей рухацца па сцэне. Хочацца з усіх вылучыць тое, як выканалі песьню “So Far Gone”, а выканалі яе вельмі душэўна. Мінімум інструментаў, максімум чыстага вакалу. Перад гэтым Трэвар казаў прамову аб тым, што ўсе прысутныя – адна вялікая сям’я. Выканаў песьню ў вельмі цёплай атмасферы: жоўтае сьвятло й дружна падпяваючая публіка. На такія канцэрты заўсёды прыемна хадзіць, бо пануе на іх вельмі дружная, душэўная і вясёлая атмасфера. Людзі сьпяваюць разам з вакалістам, ніхто нікога не “зашыбае” ў слэмах. Трэвар падчас выступу часта кланяўся ў знак падзякі. Пасьля таго, як з зарубежных гуртоў ходзіш амаль толькі на пост-хардкор і падобны да яго “жэсьцяк”, пачынаеш забываць, як жа лямпава праходзяць альтэрнатыўныя канцэрты, на якіх ніхто ня скочыць са сцэны ледзь не на тваю галаву. Як ніхто ня круціць “вяртухі”, а проста прыходзяць для таго, каб паслухаць улюбёную музыку, пасьпяваць, патанцаваць ды пабачыць куміраў. Пад канец выступу хэдлайнераў у залу выйшлі A New Tomorrow і ахвотна фатаграфаваліся і размаўлялі з новасьпечанымі фанатамі. Убачыўшы, што я нешта там пішу ў сваім блакноце, падарылі мне кружэлку са сваім альбомам.