Годна прадстаўлены ў экспазіцыі і іншыя мастакі старэйшага пакалення — Аляксандр Кішчанка, Зоя Літвінава, Міхась Рагалевіч, Барыс Казакоў… Для той эпохі, якая скончылася ў 1991 годзе, іх творчасць была не заўжды прымальнай, бо выразна выбівалася з афіцыйна ўхваленай плыні, але на канцэптуальным узроўні аказалася вельмі жыццядайнай і запатрабаванай ужо ў наступным часе. Так што іншы раз хочацца параіць маладым мастакам, псіхалагічна скіраваным на модныя і, нібыта, актуальныя плыні, азірнуцца на досвед сваіх папярэднікаў, якія не баяліся быць самімі сабой. Дарэчы, арганізатары выставы не сталі падзяляць мастакоў на тых, хто ўжо ўсё сказаў і належыць вечнасці, і тых, хто сёння бярэ чынны ўдзел у культурным працэсе. Бо ў экспазіцыі ўвага акцэнтуецца не на асобах і іх лёсах, а на творах і з’явах, якія сёння вызначаюць аблічча нашага арт-працэсу.