Карамазаў сядае на крэсла насупраць стала, якраз пад партрэтам, а я, не хаваючы радасьці, пазіраю на яго загарэлы, аптымістычна-ўсьмешлівы твар, на вялікія задубелыя рукі. Як даўно я ня бачыў гэтага Карамазава!..