У Новазасімавіцкай бібліятэцы масавыя бібліятэчныя мерапрыемствы ладзяцца найперш з навучэнцамі, а бібліятэкар чытальнай залы Таццяна Гуторкіна "крэатыў літаральна выпраменьвае". У Вялікасельскай новы від платных паслуг - пракат дыскаў з мастацкімі фільмамі, і бібліятэкар Наталля Пілюцік "развешвае па вёсцы аб'явы аб новых фільмавых набытках". Бібліятэкара Мураўскай бібліятэкі Алену Усік любяць усе. Яна і з дарослымі чытачамі ўмее працаваць, і з дзецьмі. Да таго ж, "па ініцыятыве і артыстызме клубнікам ніяк не саступае" і таму "валадарыць на клубнай сцэне". Дык адкуль раптам узялася праблема "ціхага" бібліятэкара і чым павінны былі здзівіць карэспандэнта бібліятэкары, ды, на жаль, не здзівілі? Пра многае сказаў карэспандэнт ужо першым радком свайго артыкула, зазначыўшы, што "пісаць пра бібліятэчную справу надзвычай складана". А нам да гэтага хочацца дадаць: сапраўды складана, калі за гэта бярэцца недасведчаны ў тонкасцях нашай працы карэспандэнт, які прыехаў ужо з гатовым стэрэатыпам і, лічым, таму і не ўбачыў ні "крэатыву", ні "піара". І выявіў "не толькі станоўчае", але і негатыўнае ў рабоце бібліятэк Пружаншчыны. Толькі на пытанне, у чым той негатыў і каму яго можна "залічыць", мы да гэтага часу не знаходзім адказу: няма ў артыкуле ні прыкладаў негатыву, ні праблемы. Вывад усеагульнага ахайванняпрафесіі бібліятэкара зроблены хіба што на аснове ўласных заключэнняў. Добрага якраз карэспандэнт павінен быў знайсці шмат, ды толькі гэта не ўпісвалася ў яго праграму. І таму "не здзівілі"...