Асноўныя высновы аўтаркі адлюстроўваюць яе перакананне, што XVIII ст. з’яўляецца досыць дрэнна вывучаны перыядам ў параўнанні з бурлівым XVII ст. і палітыкай поўнага знішчэння ўніі ў XIX ст. Паводле яе, працэсы рэформ і трансфармацыі закранулі як праваслаўную царкву, бо пераўтварэнні кіеўскага мітрапаліта Магілы былі цалкам у духу канфесіяналізацыі і былі у значнай ступені вестэрнізацыйнымі, так і стаялі за паўстаннем Уніяцкай царквы.