— Так, вельмі яго люблю — і не толькі таму, што тут ледзь не 70 гадоў працавала мая прабабуля. У гэтым калектыве сабраліся найталенавітыя акцёры, здольныя на любыя пераўвасабленні, таму сыходжу адтуль звычайна з натхненнем. Двойчы глядзела “Самотны Захад” — шкада, што гэты спектакль знялі з рэпертуару, бо схадзіла б на яго яшчэ. Гэтак жа двойчы глядзела “Пінскую шляхту” — цудоўная пастаноўка, дзе ёсць месца і гумару, і сатыры, і глыбокай трагедыі, і інтэлектуальнаму роздуму. Вельмі цікавымі былі колішнія праекты, калі за дні фестывалю маладыя рэжысёры спрабавалі ажыццявіць хаця б невялічкую пастаноўку. З новых спектакляў купалаўцаў я вылучыла б “Школу падаткаплацельшчыкаў” і “Арт”. Суцэльнае сузор’е ўдалых спектакляў — і найперш паводле беларускай драматургіі, у тым ліку п’ес маладых аўтараў — з’явілася ў Рэспубліканскім тэатры беларускай драматургіі. “Дажыць да прэм’еры” Мікалая Рудкоўскага ў пастаноўцы Паўла Харланчука — гэта ўжо, можна сказаць, сучасная класіка. Вельмі хачу паглядзець “Мабыць?”, але пакуль ніяк не атрымлівалася. У Тэатры-студыі кінаакцёра мяне ўзрушыў “Механічны чалавек”. Ды пра ўбачанае на розных пляцоўках я магу гаварыць бясконца! Праўда, бываюць спектаклі, якія, як ні цяжка пра тое гаварыць, мяне зусім не захапляюць. Разумееш, што і тэма актуальная, і артысты добрыя, але няма той іскры, што ператварае мёртвыя літары тэксту ў жывую тэатральную дзею. Даводзілася нават, як ні сорамна ў тым прызнавацца, сыходзіць у антракце, каб час дарма не марнаваць.