Падчас экскурсіі ў музеі школы, якая носіць імя славутага беларускага тэатральнага дзеяча, расстаўляюцца ўсе кропкі над “і”. Віталь Воранаў прыцягвае ўвагу гасцей да фотаздымка тэатральнай трупы, указваючы ў першым шэрагу на постаць мужчыны ў шапцы-магерцы — гэта і ёсць Адам Шульга. Неспадзявана ў гэты момант адбываецца тое, што незалежна ад мовы, на якой гаворыш, становіцца зразумелым усім. Еднасць з традыцыяй і салідарнасць. Музыка сустракае музыкаў, а на больш глыбінным узроўні — дуда вяртаецца туды, дзе жыў адзін з яе майстроў. Момант, які пры ўсёй прастаце і пэўнай арганізацыйнай будзённасці, варта адчуць.