Пачаткам новага этапу ў вывучэнні акіяна сталі даследаванні ў ХХ ст. Выдатным даследчыкам Арктыкі быў Ота Шміт - Вучоны, які атрымаў адукацыю ў Кіеўскім універсітэце. У 1932 годзе ён узначаліў экспедыцыю на ледаколе «Сібіракоў», удзельнікі якой вымяралі глыбіні і тоўшчу лёду ў акіяне вялі назіранне за надвор'ем. У 1937 годзе на крызе была арганізавана навуковая дрэйфуючыя станцыі «Паўночны полюс» (Слова дрэйф у перакладзе з галандскага азначае плаваць, гнаць, А дрэйфаваць- Перасоўвацца па ветры або плыні без дапамогі рухавіка). Палярнікі пад кіраўніцтвам Івана Папаніна, Дрэйф на ёй ад Паўночнага полюса да Грэнландскае мора, правялі шэраг назіранняў. Зараз на крызе ўладкованая сетку метэаралагічных станцый. У 1977 г. атамны ледакол «Арктыка» ад Мурманская, пераадольваючы магутную лёд дасягнуў Паўночнага полюса. Увесь шлях туды і назад працягласцю 7100 км заняў 13 сутак.