Калі затаварыліся амаль усім неабходным, высветлілася, што Акела прамахнуўся: то аднаго не хапала, то іншага было з лішкам. Пачалі прылетаць скаргі-пытанні на мой адрас: а дзе тушонка? а дзе губкі для мыцця посуда? Я турбавалася і нервавалася, таму што інструктар папярэдзіў, калі мы будзем галадаць, то мяне, зачараванага вегана, з’ядуць у першую чаргу! Але Алежка мяне падтрымаў, аббяццаў, што калі хоць адзін валасок упадзе з маёй галавы, то з крыўднікам ён сам расправіцца.