Менавіта да гэтага імкнуліся ўкладальнікі “Жывой памяці...”, ператвараючы сабраныя бібліятэкарамі Гомельшчыны дакументы з сямейных архіваў, успаміны “з другіх вуснаў” (ад пакалення сыноў, дачок, унукаў ветэранаў) у форму ўсхваляваных споведзяў. Для гэтага трэба было перанесціся сілай ўяўлення, грамадзянскага суперажывання ў мінулае, апынуцца ў катле ваенных дзеянняў, пажарышчаў і жахаў. Гэта аповед не толькі пра подзвігі воінаў і простых савецкіх грамадзян, але і пра злачынствы гітлераўцаў.