1 жніўня 1971 года А. А. Петыш прыехала ў Валожын працаваць прадаўцом у абутковы аддзел універмага. І па сённяшні дзень той работы шкадуе, бо там была яе душа. Самае важнае і асноўнае ў гандлёвым абслугоўванні – рабіць чалавеку прыемнае, задавальняць яго попыт, і вось гэтых зносін і станоўчых эмоцый ёй пасля не хапала. Увесь далейшы прафесійны рост складваўся сам сабой па жыцці, як удзячнасць за адданасць прафесіі, дзелавыя якасці, нераўнадушша і смеласць у прыняцці неардынарных і нестандартных для сістэмы Белкаапсаюза рашэнняў. Ужо працуючы на іншых пасадах, калі Алена Аляксандраўна заходзіла ў свой родны абутковы аддзел, то выходзіла адтуль з цяжкім сэрцам. Ёй хацелася сказаць: “Пусціце мяне за прылавак усяго на паўгадзіны!” Асабліва такія пачуцці агортвалі, калі працаваў калектыў у складзе загадчыцы аддзела Галіны Сцяпанаўны Рэут, прафесіяналаў з вялікай літары Зінаіды Іванаўны Яроменкі, Галіны Мікалаеўны Крыштаповіч. Менавіта яны навучылі ўсім прамудрасцям гандлярскай справы, раілі, падказвалі, накіроўвалі.