Пры навінах аб пастаноўцы такіх знакавых твораў з рэпертуару “Песняроў”, як купалаўскія “Гусляр” ды “Песня пра долю”, у мяне заўжды ўзнікае пытанне, чаму гэтыя музычныя спектаклі (а разам з імі — і філарманічныя пастаноўкі паводле Багдановіча) не могуць знайсці сталае месца ў рэпертуары самой Філармоніі ці на тэатральнай сцэне?