Безумоўна, у прафесійным мастацтве і архітэктуры важную ролю ігралі не толькі традыцыйныя і інстынктыўныя сімвалы прыгожага, але і стылёвыя прыкметы, якія дамінавалі ў той ці іншы гістарычны час. Майстры працавалі ў межах прынятых стыляў з рознай доляй індывідуальнасці. Менавіта ў шляхецка-арыстакратычны перыяд нашай культуры нарадзілася тое, што трывала ўвайшло ў наша жыццё – спажыванне мастацтва, і тое, што пачало ўплываць на мастацкую культуру – густ спажыўца. "Не тое хораша, што хораша, але тое, што каму даспадобы" – гаворыць беларускае выслоўе. Асаблівасці людзей, іх псіхалогія ўлічваюцца майстрамі як асэнсаваная мэта, дасягненне якой прынясе поспех.