Вялікая доля дзяржаўнай ўласнасці ў эканоміцы (70-75%) вядзе да нявызначанасці ролі ўрада як адначасова ўласніка і рэгулятара. Напрыклад, Міністэрства прамысловасці адмініструе многія аб’екты як (су)уладальнік, адначасова рэгулюючы заканадаўства ў гэтай сферы. Такія канфлікты інтарэсаў могуць прывесці да надання ільготных умоваў дзяржаўным прадпрыемствам і нядобрасумленнай канкурэнцыі паміж прыватным і дзяржаўным сектарамі.