А па вулічнаму іх называлі Антонавыя. Я яшчэ памятаю нашу суседку бабу Маню Антонаву, маці Валодзіка. Па ўспамінах, вельмі харошая была бабулька, добрая. Памятаю (а было мне мо гадоў тры), як на Вялікдзень яна частавала мяне яйкам валачоным, як у нас называлі, і тлумачыла, чаму яно простае, не пафарбаванае, кажа: “Дзед наш памёр у гэтым годзе, то сёлета нельга нам яйкі фарбаваць”. Запомнілася мне гэта. Але мая памяць не захапіла ні самога дзеда, ні ягонага пахавання.