Якое толькі плягі няма на людзей! Праўду кажуць, што бяда на бядзе едзе і бядою паганяе. Не паспееш ад адной ачомацца, другая на плечы ўскочыць, тую зграбеш — яшчэ адна ўзлезе, і гэтак да бясконцасці, да самае магілкі сырой. Пастаіш — бяда нагоніць; куды-небудзь знянацку пабяжыш — на чарговую бяду наляціш. Таму і жывеш усё жыццё ў якойсьці ліхаманцы: куды ні сунься — усё роўна бядзе ў зубы трапіш, не мінеш гэтага пачварнага стварэння. Даўней казалі, што бяда яна жывая, гэтаксама, як і чалавек, і выгляд адпаведны мае — худой, зморшчанай, непрывабнай на выгляд жанчыны.