Яшчэ некалькі стагоддзяў таму настальгія лічылася хваробай і была прадметам даследвання лекараў. Аднак, ужо ў ХХ стагоддзі гэтай незвычайнай з’явай сталі цікавіцца філосафы, псіхолагі, сацыёлагі. Рускі гісторык Ключэўскі разумеў настальгію так: “Шчасце не рэчаіснасць, а толькі ўспамін: шчаслівымі падаюцца нам нашы мінулыя гады, калі мы маглі жыць лепш, чым жылося, і жылося лепш, чым жывецца ў хвіліну ўспамінаў”, а нямецкі пісьменнік Жан Поль лічыў памяць адзіным раем, з якога нас не могуць выгнаць.