— Хацелася б, каб ён не згубіўся. Страчваецца, скажам так, спецыфіка яго, самабытнасць. Ходзяць сюды, як у канцэртную залу, а для тэатра гэта — смерць, бо ён павінен дыхаць па-свойму, адмыслова, пачынаючы ад гардэроба, білецёраў і заканчваючы артыстам, што рыхтуецца выйсці на сцэну. Сюды не ўрываюцца, а заходзяць з глыбокай павагай. Я, вядома, разумею, што ўсё ў свеце змяняецца, мы павінны развівацца, але ж прыдумайце што-небудзь, каб не кранаць душу тэатра! Павінен быць дзесьці астравок шчырасці, і няхай ім застанецца тэатр. І можа быць, сучасным з’яўляецца тэатр, які вяртаецца да вытокаў, дзе Астроўскі ў дэкарацыях і касцюмах ХІХ стагоддзя, дзе пачуцці цнатліва шчырыя, чыстыя і вострыя! І годнасць — гэта галоўнае, што павінна быць у тэатра!