На пытанне пра нацыянальны склад вучняў дырэктар патлумачыла, што па законах Літоўскай рэспублікі і Еўразвязу школа не мае права адбіраць вучняў па нацыянальнай прыкмеце, таму сярод іх ёсць дзеці са змешаных сем’яў, а ёсць і зусім не звязаныя з Беларуссю. Зразумела, перавага аддаецца беларусам. Што да саміх вучняў, то нацыянальная прыкмета для іх не мае ніякага значэння. А вось пачуццё, што школа – гэта адна сям’я – сапраўды важна. І што ты таксама адказны за сваю сям’ю, і можаш уплываць на яе жыццё (у школе моцнае вучнёўскае самакіраванне, якое ачольвае прэзідэнт школы) – таксама істотна. Але галоўным усё ж з’яўляецца тое, за чым мы у рэшце-рэшт і ідзем у школу – узровень адукацыі. Выпускнікі беларускай школы маюць дастаткова амбіцыйныныя планы на будучыню. З сёлетняга выпуску, напрыклад, два чалавекі плануюць паступаць у Віленскі педагагічны універсітэт на беларускае аддзяленне, некалькі чалавек збіраюцца працягваць адукацыю ў Беларусі, адна дзяўчына паедзе вывучаць эканоміку ў Лондан…