Свой апошні год жыцця Бяляеў асабліва цяжка хварэў, надоўга трапляў у бальніцы і працаваць ужо не мог. Студыйцы не пакідалі яго, штодня наведвалі, чым маглі падтрымлівалі. Паводле ўспамінаў мастака Сяргея Хіжняка, Бяляеў памятаў кожнага са сваіх вучняў, цікавіўся ўсім, што адбывалася ў іх жыцці, заўсёды быў гатовы даць параду. Нават у самыя цяжкія часіны ён выпраменьваў аптымізм і жыццялюбства.