Ці здатныя на такі навуковы і чалавечы подзвіг слухачы большасці (не толькі гэтых) навучальных курсаў? Шчыра ў тым сумняюся. Але добра ўжо тое, што ўсе слухачы Івана Кірчука раз’едуцца па сваіх раёнах з адчуваннем таго, што нездарма правялі гэтыя гадзіны ў лекцыйных залах ды ў лабараторыі слыннага навукоўца, а таксама, вельмі на тое спадзяюся, пачнуць — хаця б у меру сваіх малых сіл і магчымасцей — запісваць, сістэматызаваць ды друкаваць песні, абрады і звычаі бабуль і дзядуль са сваіх вясковых паселішчаў. І тады свет беларускага фальклору стане яшчэ больш багатым і разнастайным.