— Мяркую, чытачы параўнаюць фрагменты арыгінала і майго перастварэння на гэтай паласе “Культуры”. Скажу толькі: усё, што было, засталося на сваіх месцах. Ставіў сабе за мэту не згубіць танальнасці, інтанацыі, жывога гучання. Каб, да прыкладу, граматычныя канструкцыі, ужо амаль ніякія для нас, але ўласцівыя таму часу, не заміналі, не абцяжарвалі сказу. Каб змест з’ядноўваўся з гучаннем і вымаўляўся ўголас. Каб усё сказанае выйшла на першы план, у людзі. У Скарыны ёсць выраз пра звяроў, што блукаюць у пустыні, пустцы. Для апошняга слова я знайшоў, уклаў у тэкст свой эквівалент. Чаму так? Бо перастварэнне — гэта размова таго, што гаворыцца і сказалася, з тым, што ёсць і што хоча і можа выявіцца. Таму ў гэтым выпадку я выкарыстаў той самы корань, тую самую аснову — і напісаў “у пушчы”. Усё! Пушча — гэта сваё, тэкст наблізіўся да нас, да людзей гэтага часу і гэтай айчыны.