Мінула амаль тры гады. Глебаў сумаваў без Беларусі. Але не рабіў захадаў, каб вярнуцца. Можа, прычына была ў боязі, што адстаў ад беларускіх маладых калег? Вось Азгур, Бембель, Аляксандр Арлоў, Абрам Жораў, яго былыя калегі па тэхнікуме, ужо працавалі самастойна і дэманстравалі творы на выстаўках, а ён усё — пачаткоўцам… І тут ізноў на гарызонце з’явіўся Керзін — чалавек, які заўсёды верыў у ягоны талент. Ён дамогся-такі пераезду Глебава ў Мінск. Праўда, спачатку Аляксей прыехаў у беларускую сталіцу — агледзецца, што да чаго, і трошкі папрацаваць за кошт адпачынку ад работы ў МХАТ-II. Але толькі праз год канчаткова асталяваўся ў Мінску, працуючы ў майстэрні Керзіна, які разам з Мацвеем Манізерам узначальваў брыгаду скульптараў па афармленні інтэр’ера лангбардаўскага Дома Урада БССР.