Ну я б не сказаў што не ламаліся. Людзі ламаліся. Вось навочны прыклад: у мяне ва ўзводзе, як я сказаў, беларусаў акрамя мяне не было, але ўзводы ўваходзілі ў полк. І ва ўчэбцы, і ў іншых узводах на кропках былі і тыя, з кім я з Мінска прызываўся. Атрымалася так, што 4 аднапалчаніны былі па сутнасці маімі землякамі. Мы былі ў розных узводах, у розных батальёнах, але мы зналіся па Афгане. І вось з чацвярых сяброў засталося толькі трое. Яны спачатку співаліся, не знайшоўшы сябе ў гэтым жыцці, хоць былі вельмі добрымі, адэкватнымі людзьмі. І сем'і былі, і жонкі, і дзеці. Але вось склалася так, што пачалі піць – знікла сям'я, пачалі піць – знікла праца. Трымаў іх, але адзін за адным… І вось ужо летась Юрка Акуловіч памёр… не выратаваў. Хоць дапамагаў, падтрымліваў, але не ўдалося.