Аднак і тут Шпілеўскі зноў піша аб гістарычнай выключнасці беларусаў, аб нейкім асаблівым шляху іх развіцця; у беларускіх легендах ён бачыць сляды ўцалелых да гэтага часу родавых адносін. А багатая фантазія дазваляе яму, спасылаю-чыся на Герадота, лічыць неўраў продкамі беларусаў, сцвярджаць, што беларуская мова пайшла ад "гетского наречия" і што Авідзій некалі жыў у пячоры на высокай гары каля цяперашняга горада Пінска. Такімі вось антынавуковымі пастулатамі Шпілеўскі псаваў уражанне ад цікавай працы.