Распраўляючыся з апазіцыянерамі, Сямашка, як ён сам адзначаў, кіраваўся трыма мэтамі: 1) разарваць сувязі паміж членамі “шматлікай партыі духавенства, якое запрацівілася распараджэньням Беларускага епархіяльнага начальства”; 2) аднавіць уладу гэтага начальства; “зьнішчыць дух свавольля і думкі пра беспакаранасьць” з яго боку; 3) “аблегчыць таму ж начальству спосабы ўзьдзейнічаць на розум астатняга духавенства, яшчэ не набытага праваслаўнай Царквой” [РДГА, ф. 797, воп. 87, спр. 22, арк. 138 б].