Еўрапейскія палітыкі выдатна разумеюць, што еўрапейскі вектар для Лукашэнкі з’яўляецца досыць кан’юнктурным. Тым не менш, ёсць ілюзорная надзея, што праз эканамічную інтэграцыю можна паўплываць на ўнутраныя палітычныя працэсы ў Беларусі. Але рэжым наўрад ці пойдзе на сур’ёзныя змены ў кірунку дэмакратызацыі, таму што гэта выб’е з-пад яго крэсла, на якім ён сядзіць. Ёсць мяжа ў адносінах ЕС і афіцыйнага Мінска, і яны зойдуць у тупік рана ці позна. Прыйдзе час плаціць, і я не ведаю, што зможа адказаць беларускае кіраўніцтва. Бо гаворка ідзе не толькі пра прыватызацыю, гаворка ідзе таксама пра правы чалавека, пра шматпартыйнасць, пра вольныя выбары.