– Ну вось, – сказаў ён, – не паслухаліся вы нас тады і мінімум паўтары гады згубілі… Але мы не сталі перашкаджаць вашаму пераезду і ўладкаванні ў інстытут. Хацелі, каб вы зразумелі, што яшчэ можаце страціць. Цяпер у вас добрая праца, а можа быць яшчэ лепшая. І кандыдацкая на падыходзе. Не ламайце ў чарговы раз свой лёс. Мы ведаем, што вы тут вярнуліся да сваіх ранейшых спраў, да старых знаёмых. Наведваеце іх паседжанні. Думаю, вам не цяжка будзе раз у месяц сустракацца з нашым чалавекам і расказваць яму, чым яны займаюцца, даваць некаторым характарыстыкі… – і, убачыўшы, што Славік сядзіць апусціўшы ў скрусе галаву, маўляў, зноў пачынаецца, дадаў, – вы не спяшайцеся з адказам, падумайце, а праз колькі дзён мы з вамі зноў сустрэнемся. У гэтым пакоі. І – спадзяюся: гэтым разам адказ будзе станоўчым, а не такім, як мінулы – вучыцеся хоць бы на сваіх памылках…