А лёс яе не песціў. Расла ў шматдзетнай сям’і. Бацька быў старшынёй калгаса ў Запонні. У 1937-м годзе яго арыштавалі, а ў 1938-м расстралялі. Як гэта на справе – быць сям’ёй “ворага народа” – зведалі ў поўнай меры. Валя змагла закончыць толькі тры класы, вымушана была пайсці працаваць. Выйшла замуж за мясцовага хлопца, у якога служба ў арміі праходзіла ў Іркуцкай вобласці. Запала яму ў душу гэта зямля, і маладая сям’я едзе ў даль далёкую, каб пачаць там новае жыццё. Уладкаваліся ў горадзе Жалезнагорску, і больш за палову жыцця нашай гераіні прайшло менавіта там. Там займелі жыллё, там нарадзіліся два сыны, там Валянціна Данілаўна 30 гадоў адпрацавала стрэлачніцай на чыгунцы. Але з узростам калі не кожнага чалавека, то вельмі многіх прыцягваюць, вабяць да сябе родныя мясціны. Вось і яна пасля смерці мужа, у 1998-м, вярнулася ў родныя Пруднікі, стала жыхаркай вясковай.