- Ну, няхай Янка Купала. Напэўна, мы б сустрэліся ў кавярні насупраць тэтра Купалы і доўга размаўлялі пра паэзію, палітыку, бальшавікоў. Ён жыў у час, калі стваралася наша краіна, фармавалася наша мова. Мне б вельмі хацелася запытацца ў Янкі, чаму ён і іншыя творцы савецкага часу не даціснулі да канца ідэю, якой жылі: чаму ім не хапіла веры у тое, што Беларусь будзе беларускай без бальшавізма? Творчасцю Купалы ўсвядомлена я пачаў цікавіцца ў 1995 годзе, вельмі яскрава памятаю той травень – першы рэферэндум Лукашэнкі. Мне тады было 13 поўных гадоў, і я ніяк не мог зразумець, як нацыя ўзяла ды адмовілася ад свайго сцяга і герба, вельмі доўга перажываў. Нават дзіўна: у маей сям'і ніколі не было звышпатрыятызма і прапаганды: я жыў сярод савецкай эліты, рускамоўнай наменклатуры. Рэферэндум 1995 года наклаў вельмі моцны адбітак: калі б не ён, я б ніколі не тое што палітыкай, нават грамадскай дзейнасцю не займаўся б.