Сямнаццацігадовага Уладзіміра яго аднакласніца, Святлана, паслала на тры літары. Прамым тэкстам, як кажуць. І сказала, што зараз едзе з Андрэем на дыскатэку у вёску, побач з горадам. Бо Андрэй – круты. Уладзімір наліў у крыштальны бакал джыну з бутэлькі, якая стаяла ў бары (а можа, гэта быў не джын, бо ўсё было напісана па-замежнаму), выпіў, узяў з палічкі ключы ад аўтамабіля. Бацька плёхаўся ў ванным пакоі, маці нешта смажыла на кухні. З асцярогай адчыніў дзверы і выйшаў. Ён добра ўжо ўмеў ездзіць на бацькоўскім “фордзе”, праўда, больш днём, а цяпер – цемра вакол.