Але ўсіх больш занятая была ім дачка англомана майго, Ліза (або Бетси, як клікаў яе звычайна Рыгор Іванавіч). Айцы адно да аднаго не ездзілі, яна Аляксея яшчэ не бачыла, між тым як усе маладыя суседкі толькі аб ім і казалі. Ёй было семнаццаць гадоў. Чорныя вочы ажыўлялі яе смуглявы і вельмі прыемны твар. Яна была адзінае і, следча, распешчанае дзіця. Яе жвавасць і штохвілінна праказы захаплялі бацькі і прыводзілі ў адчаі яе мадам міс Жаксон, саракагадовую чапурыстасцю дзяўчыну, якая белилась і сурмы сабе бровы, два разы на год перачытвала «Памэлу *», атрымлівала за то дзве тысячы рублёў і памірала з нуды ў гэтай варварскай Расіі.