Юлія Чарняўская:Разумееце, са мной цяжэй – гэты аванс раздаваўся ў мае трыццаць гадоў. Я была ўжо, як той казаў, вялікая дзяўчынка, і мне вельмі хацелася не "балдзець", а цікава жыць і цікава працаваць… Мне вельмі хацелася вучыцца ў яго. Уласна кажучы, з Кімавай рукі я стала культуролагам. З Кімавай рукі я атрымала другую адукацыю, пачала выкладаць, абаранілася… Я была вельмі добрая вучаніца і не ўспрымала Кіма як “давай, Хадзей-Балдзей, хлопну цябе па плячы, добры ты стары…” Ён гэта дазваляў, але я заўсёды разумела дыстанцыю між сабой і Кімам. Хоць сам ён гэтую дыстанцыю не выбудоўваў. А вось гэты маладняк – ён яе не разумеў, не разумеў глыбіні гэтых фантастычных ведаў. То бок, першыя разы кожны, хто прыходзіў да яго, быў ашалелы. А потым – раз з ім так талерантна і шчыра… Але сэрцам Кім больш любіў не тую катэгорыю, пра якую я вам кажу… А больш ён любіў іншых, вельмі маладых, з многіх з якіх, на жаль, пераважна нічога не выйшла… Ён любіў тых, хто яшчэ “у праекце”, з якіх яшчэ можна ляпіць. Але яны не вельмі ляпіліся… Таму ў сітуацыі з Кімам я маргінал – не я да яго хадзіла, а ён да мяне. Я вельмі добра памятаю, як перад нейкім днём народзінаў ён пытаўся: “Ты з кім святкуеш?” Бо ягоны дзень народзінаў заўсёды святкавалі “пакаленнямі”, якіх было 7. Агулам набіралася больш за 300 чалавек!..