З жывапісу хачу асабліва вылучыць карціну Уладзіміра Гардзеенкі “Безыменная вышыня” — твор даўні, напісаны яшчэ да 40-годдзя вызвалення Беларусі, але ён і сёння глядзіцца свежа ды моцна. Праўду кажуць: сапраўднае мастацтва ніколі не старэе. Нават наадварот: цягам часу яно набывае новыя эмацыйна-змястоўныя “штрыхі”, якія і робяць твор класікай. Уладзімір Цітавіч выставіў таксама творы больш позняга часу — дыптых “Мы ішлі піць каву”, “Краявід” ды іншыя, — але тое палатно застаецца для мяне бліжэй па пачуццях і глыбіні думкі… Адзначу карціны Дзмітрыя Чарамных “На мастку” і "Сярод дахаў," вельмі кантрасныя па пластыцы ды задуме палотны Яўгена Ціханава “Ветраны дзень” (лірычны пейзаж) і “Шчасце ёсць” (шчасце — з пункта гледжання сабакі).