Маім кумірам заўсёды быў Пака дэ Люцыя. Аднойчы я трапіла на яго канцэрт у Маскве. І нягледзячы на тое, што ён ужо быў ва ўзросце і наогул хварэў тады, на сцэне выглядаў каралём гітары. Мне пашчасціла пазнаёміцца з ім. Я распавяла яму пра тое, што будучы яшчэ маленькай, слухала яго запісы, глядзела, як ён грае. Сказала, што захапляюся ім, падзякавала за тое, што ён прывіў мне любоў да гітары. Аднак многія гітарысты, якія былі ў зале, наракалі: маўляў, Пака ўжо не “той”, а на запісе ўсё гучыць значна лепш. А я не люблю, калі пра маiх калег, тым больш выбітных майстроў, кажуць у такім тоне.