Што было далей, не памятаю абсалютна. Адно трызніцца, што было іх двое-трое, у шапачках-масках, якія цяпер модныя сярод бандытаў, тэрарыстаў і рознага роду “службаў аховы”. Здаецца яшчэ, што яны ў адзін голас яўкнулі нешта застрашальнае — каб узмацніць эфект нападу… Далей, відаць, быў трапны ўдар, які і адключыў мяне на нейкі час ад рэчаіснасці. Толькі, як аказалася, не так проста забраць жыццё, пакуль не прыйшла пара, таму фізіялогія мая змагалася за існаванне і тады, калі я ўжо быў у адключцы.