Фа­таг­ра­фія-пе­ра­мож­ца WPP ста­не іка­ніч­ным ма­люн­кам (лепш бы я па­мы­ля­ла­ся!), і мы яшчэ ўба­чым гле­да­чоў, за­сты­лых пе­рад ім на мін­скім па­ка­зе. У тым лі­ку і та­му, што пе­рад на­мі пра­тэс­тны жэст у гра­мад­стве кан­тро­лю. І ў той жа час — жэст пе­рад­ахвяр­ны: праз імгнен­не гэ­ты ча­ла­век так­са­ма бу­дзе за­бі­ты. Усве­дам­лен­не гэ­та­га фак­ту пры­цяг­вае гле­да­ча — на­зі­ра­ль­ні­ка за гіс­то­ры­яй су­пра­цьс­та­яння. На жаль, су­час­нае мас­тац­тва шчы­ль­на ўпі­са­на ў гра­мад­скі і па­лі­тыч­ны кан­тэкст. Ха­це­ла­ся б ска­заць, то­ль­кі ў са­цы­яль­на-ку­ль­тур­ны лан­дшафт, але гэ­та не так.