Пра ролі актрысы можна расказваць доўга, паглыбляючыся ў іх, смакуючы нюансы. Зразумела, гаворка ідзе пра тыя, у якіх бачыла яе сама. У кожнай — Клебановіч пераўзыходзіць саму сябе. І не толькі таму, што гэта актрыса з яе псіхалагізмам, разумнай і тэхнічнай ігрой, здольная пранікаць у глыбіні характараў сваіх персанажаў, прыдумляючы ім біяграфіі. Прырода падарыла ёй рэдкую якасць — не паўтараць саму сябе. Здаецца, ну адкуль можна для кожнай новай ролі адшукаць іншыя характэрныя рысы — жэсты, інтанацыі, міміку, якія і аддалена не нагадаюць пра тое, як ёю інтэрпрэтаваліся падобныя якасці ў іншых ролях. Адны і тыя ж пачуцці “гучаць” у яе паважных дам па-рознаму. Узяць хоць бы, для прыкладу, некалькі так званых узроставых роляў Вольгі Міхайлаўны — Феліцыту ў спектаклі “Праўда добра, а шчасце лепш” А. Астроўскага, Эсфір Львоўну — у “Эсфір” Л. Уліцкай і Хануму ў “Хітрыках Ханумы” А. Цагарэлі. І постаць адна, і голас, але ж усё па-рознаму: і паходка, і рухі цела, і смех, і слёзы…