Падборка твораў Уладзіміра Арлова ў раздзеле “паэзія” (“Дзеяслоў” №80) наводзіць на думку, што літаратар звар’яцеў канчаткова. Я даўно не назіраў за Ўладзімерам, таму гэты рэзкі скачок з яшчэ адэкватнага стану ў прорву прастрацыі мяне засмуціў. Але парушым традыцыю рубрыкі і пачнём здалёк. У тыя часы, калі адзін пляшывы нягоднік размахваў рукамі ды мармытаў мантры аб дэмакратыі, на процілеглым канцы свету, у ЗША, змецілі, што велізарная і ненавісная ім дзяржава пачала даваць трэшчыны. Імгненна былі разасланы ганцы ў розныя бакі гэтай імперыі, найперш на ўскраіны, да так званых малых народаў, каб абуджаць нацыянальны дух, фінансуючы адпаведныя партыі. І тым самым – разарваць імперыю канчаткова, пакуль мечаны здраднік свайго народа не адумаўся, або яго не прыбралі. У той жа час колішні школьны...