Я не звяртаючы асаблівай ўвагі на галашэнні па спаленай кухні і ўгробленых дзвярах, спрактыкаваным рухам рукі ўсмажваю фомку ў шчліну, накладваюся грудзьмі, а напарнік смажыць з разгону ў дзьвер – і яна з трэскам выламваецца. Кабета ўсё шчэ галосячы “поскудзі!”, “Лукашэнка!”, “подпісы!” забягае ў хату.