Памяць не можа забыцца – на самую сябе! На такіх сутыкненнях сапраўднага і ўяўнага, лагічнага і незвычайнага грунтуецца сэнсава-вобразная будова вершаў А. Каско. Такі амаль пастаянны стан душы і спосаб мыслення паэта, пра што б ён ні вёў медытацыю, якія б узрушэнні ні перажываў. Радасная ілюзія вяртання ў апусцелы родны кут, каб “згадваць і пісаць”, абарочваецца ў рэшце рэшт роспаччу: “тыдзень, два – і засумуеш, і – хоць да сабакі на ланцуг”. Нечаканая сустрэча з незнаёмым, у чыіх вачах тоіцца юдава здрадлівасць, выклікае ў лірычнага героя не страх і засцярогу, а горкую ўсмешку: “прадасць – дык за гэтыя грошы ладны крыж і цвікоў прынясе”.