Ад майго дзеда, Мікалая Восіпавіча, нам заўсёды было вядома, што нашыя продкі былі перасяленцамі з украінскіх зямель. Як распавядаў дзед Коля, казацкія войскі прыехалі ў Поланск недзе напачатку 18-га стагоддзя, калі былі разгромленыя ў бітве з войскамі Пятра І. Казацкі гетман Мазэпа тады пасварыўся з Пятром І і перайшоў на бок шведаў, але ў бітве войскі пацярпелі паразу і ўцяклі на захад і поўдзень. Заглянуўшы ў гісторыю можна даведацца, што Мазэпа і Казімір Ян Сапега, які на той час валодаў ружанскім палацам, а, магчыма, і поланскім фальваркам, вялі перамовы з Карлам ХІІ супраць Масквы і неаднаразова сустракаліся. Такім, чынам падаецца верагодным, што Сапега мог прытуліць разгромленыя ўкраінскія палкі і засяліць іх ў Поланску. Гэтай гісторыяй таксам можна тлумачыць паходжанне нашых прозвішчаў з канчаткам на -ка, Рошчанка і Прэдка, але таксама іншых украінскіх прозвішчаў у Поланску, як, напрыклад, Даўгайла, Грышэчка, Шурко. Дарэчы, паводле сямейных паданняў, лес на поўнач, што завецца Сяцішча, быў месцам для вайсковай трэніроўкі і зваўся першапачаткова Сеччу. (Па іншаму меркаванню, назва Сяцішча магла пайсці ад невялічкага пасялення на поўнач побач лесам, дзе маглі жыць рыбакі, якія ўжывалі сеці). А пляцоўку пасярэдзіне вёскі насупраць Валодзі Узлоўскага (Партызана) старыя людзі называлі “майдан” ці “майданак”.