Вядома, на роднай. Хораша гучыць роднае слова ў любым з дыялектаў, яно ўносіць у размову асаблівы інтымна-даверлівы шчыры настрой, але для іншых часам такое слова аказваецца незразумелым, вымаўленне – дзіўным. Яно, як кажуць, рэжа слых. Толькі даўно жывучы ў той або іншай мясцовасці, прышлы чалавек паступова, не заўважаючы таго сам, пачынае пераймаць спачатку асобныя словы, а потым і мясцовую гаворку ў цэлым, знаходзячы для сябе ў гэтым вялікае задавальненне. Аднак жа і веданне літаратурнай мовы – не толькі прыкмета культуры чалавека або яго адукаванасці, але і надзённая неабходнасць.