Залатыя юбіляры ахвотна ўспамінаюць сваё вяселле, першыя гады разам. “Была я нехарошая, і ёсць нехарошая!” – з гарэзлівай смяшынкай паглядае на мужа Яніна Антонаўна. А Мікалай Сцяпанавіч з пяшчотай азіраецца на жонку: “Добрая ты ў мяне, самая лепшая”. І працягвае размову: “Убачыў я яе, а яна, як лялечка. Ведаеце, у магазіне прадаюцца такія. Я сваю Яню 27 гадоў шукаў! І не мог не закахацца”. А пазнаёміліся нашы героі на вяселлі, дзе былі шаферамі. Тое вяселле гулялі ў лютым, а ўжо ў маі пажаніліся самі. Яніна жыла ў Быстрыцы, што ў Астравецкім раёне, Мікалай – у Зарудзічах. І вяселле, як належыць, гулялі на дзве вёскі. У Быстрыцы тады нават святла не было, святкавалі пры газнічках. Музыкі вельмі ўжо хораша гралі, ногі самі танцаваць ішлі! І рамантычнага вясельнага настрою не псавала нават тое, што сукенка ў нявесты была пазычаная, фату, праўда, мама купіла. Не сукенка ж галоўнае!