— Я захапіўся геніялогіяй, быў у віль­нюскіх архівах і падняў інфармацыю пра сваіх продкаў гадоў на 250 углыб, — здзіўляў С. Іваноў. — Ці­кавіць гэта і майго сына. Заўсёды стараюся далучыць дзяцей да сваёй гісторыі: паказваю ім парк, школу, у якой вучыўся. Шкада, што паміж нашымі краінамі цяпер мяжа, гэта стварае шмат перашкод. Прыезд у Лынтупы для мяне заўсёды падзея. Тут карані, вяртацца да якіх наш святы абавязак.