Гэта — і мой першы наймацнейшы боль і сорам. Амаль камсамолка, я магла не змаўчаць. Трэба было стаць у абарону, распавесці начальству пра каштоўнасць гэтага месца. А я глытала слёзы, што цяклі нават не па твары. Яны цяклі наўпрост у сэрца і рвалі яго на кавалачкі.