Так і засталася няздзейсненай мара нашай сям’і. Дакладней, мы нават не ведалі пра рэальнасць яе рэалізацыі. Толькі калі прайшло гадоў дваццаць, мама даведалася, што кожны член Саюза пісьменнікаў меў права на штогадовую бясплатную пуцёўку ў Кактэбель, у Дом творчасці савецкіх пісьменнікаў. Вось яна, мара! Але мы туды так і не даехалі, бо ў Беларусі ёсць нашмат лепшыя мясціны, чым нейкія шумныя дамы адпачынку, як казаў тата. І ён, безумоўна, мае рацыю! Гэта цяпер наша радзіма: вёска Пясочнае, хутар Малінаўка з бярозамі ды соснамі, з хаткай, што дасталася нам у спадчыну. Гэта цудоўныя мясціны, дзе зліваюцца Уса і Лоша, бярэ пачатак Нёман.