Ва­ле­ры: — Для нас ве­ль­мі істот­ны мо­мант тран­сфар­ма­цыі Па­лі­ны як тан­цо­ра. Яна па­чы­нае вы­ву­чаць ха­рэ­агра­фію ў ба­лет­най шко­ле, але за­тым, ка­лі лёс вы­кі­дае яе, лічы, на ву­лі­цу, кар­ды­на­ль­на мя­няе сваё ўяў­лен­не пра та­нец. Яна па­чы­нае ба­чыць яго ў сва­ім ата­чэн­ні, у па­ўся­дзён­ным жыц­ці. І апош­ні та­нец, ду­эт, якім за­кан­чва­ецца кар­ці­на — гэ­та ку­ль­мі­на­цыя яе тран­сфар­ма­цыі як тан­цо­ра. Бо ў гэ­тым ну­ма­ры спа­лу­ча­юцца і жор­сткасць, упар­тасць ба­лет­на­га на­ву­чан­ня, і тая зме­на, якая ад­бы­ла­ся з Па­лі­най за час, ка­лі яна ўба­чы­ла та­нец з інша­га бо­ку. Пра­цэс руй­на­ван­ня і ства­рэн­ня ў артыс­це — вось што вян­чае гэ­ты ду­эт.