Стаю белым зімовым днём у чырвонацаглянай суровай вежы Мірскага замку, гляджу праз вузкую амбразуру акна ўдалячынь, і чуюцца мне ў віхурыстай срэбнадымнай сьнежнасьці беларускага поля крыкі вояў, іржаньне коней, гарачае гудзеньне татарскай крылатай стралы… І на чорным стэпавым кані, узьвіўшы над галавой крывую вострую шаблю, імчыць насустрач крыжацкаму войску адважны прыгожы эмір. Вось сутыкнуліся, са сталёвым хрустам урэзаліся адна ў адну дзьве людскія лавіны, і закіпеў бой… І сьмерць шмат каго пацалавала ў самыя вусны. І вось упаў з чорнага каня на чырвоны сьнег той вершнік з крывой бязьлітаснай шабляй. Нешта пасьпеў шапнуць… Пакацілася галава. Бывай, чарнавокі эмір. Няхай сьвецяць табе ціхія зоркі тваёй новай айчыны. Няхай сьвішча вецер…