Такую расстаноўку жыццёвых прыярытэтаў варта прызнаць рацыянальнай. Людзі паўсюдна аднолькавыя. У роўнай ступені яны маюць патрэбу ў бяспецы, матэрыяльным дабрабыце, здароўі і сям’і. Але вось стратэгіі дасягнення пералічаных патрэбаў яны выбудоўваюць у залежнасці ад знешніх акалічнасцяў. На фоне эканамічнага хаосу пачатку 90-х праца, талент і адукацыя аб’ектыўна абясцэніліся, а дывідэнды па акцыях асабістых сувязяў і несумленнасці ўзраслі.