Лёччыка так усхвалявалі гэтыя словы, якія толькі што невядома чаму прыйшлі яму ў галаву — быццам ён неўпрыкмет пракаўтнуў іх разам з чарнічным лістком, да якога прыклеіўся маленькі жук з сонечным блікам на спіне — што Лёччык ажно перастаў жаваць, выпрастаўся, заплюшчыў вочы і з нейкім урачыстым жахам прамовіў: