Сцяўшы дыханне, залазіш, спярша навобмацак, потым з галавою, жахаешся, клянеш сябе — і пачынаеш вывальваць, куды тут… смярдзючыя грахі, нейкія шыльды і адсоткі ўперамешку з газетамі ды плакатамі, падгнілая пыха і марнаслоўе, груды скамячаных, у нервовую клетку, размоваў з бацькамі, братамі і сёстрамі, тоны павышанага тону і шматкі неператраўленага сеціва, усе ў пляўках рэплікаў, развітанні на вецер і раздражнёныя вокрыкі, маладушныя стогны; столькі сказанага і не зробленага, столькі забытых і пакрыўджаных душаў, суцэльная млявасць і абыякавасць да жыцця і, нарэшце, агульная разгубленасць — ох, і правалы, ніяк не выграбеш да дна.