Але сувораўскае вучылішча мяне напаткала ўсё роўна, і аддаў я яму не 2, а 7 гадоў, аб чым зусім не шкадую. Гэта былі, напэўна, самыя цікавыя гады маёй службы, якія вельмі адрозніваліся ад усіх астатніх. Найперш тым, што армія з дарослымі людзьмі і баявой падрыхтоўкай вельмі моцна адрозніваецца ад сувораўскага вучылішча з дзецьмі ў пагонах (для якіх афіцэры з’яўляюцца і татамі, і мамамі) і выхаваўчымі задачамі.