Настаяшчы прарыў ў развіціі трасянкі случыўся после Леваруцыі, ў 20-30 годы, кагда з Расіюшкі ў Беларусь папрыежджалі інжэнеры і началі агіціраваць строіць камунізм. Тагда Сяло масава ламанулась ў горад на завод [4] і стала па быраму перэхадзіць на великий и могучий, патамушта за сьвядомую белмову расстрэлівалі [5] (што і случылася з цемі, хто абсіраў русіфікацыю і трасянку — з Вацлавам Ластоўскім, напрымер), нічэво лічнава. І ешчо страіцель камунізма не можэт гаварыць на калхознай мове, он жэ не дзярэўня какаята. Такжэ стоіт напомніць, што да Вайны беларусы (за ісключэніем новых гарадскіх) жылі ў сяле і па традзіцыі мнагавекавой даўнасці прадалжалі гаварыць на мове і калупацца ў земле (у гарадах і мясцечках ўсё ешчо прэабладалі жыды).