І добра, што пра сябе, ня ўголас. Бо тое, што ён сьпяваў, на чужыя вушы слухаць было няварта: непрыстойныя прыпеўкі і гульлівыя, хаця і самотныя песьні прапашчага, якія выдаваў за народныя. Але ж, мяркуючы па асобных сакавітых слоўцах, ён сам гэтыя песьні і складаў, бо сам жа і быў раней яшчэ за гэты народ тут прапашчы. Пра што ўвогуле трэба сказаць: прапашчых у Пупляндыі заўсёды было значна болей, чымсьці жывых. Жывым тут, у раі, нешта ня надта раявалася. Іх, падобна, больш вабіла сапраўднае, бяз прыкрасьці ўжо і балбатні пекла, у якім хаця ня блыталі пуп з сэрцам, не выдавалі той пуп за сэрца.