Вядома, я зусім не настойваю на тым, што творчае асэнсаванне рэпрэсій павінна быць пастаўлена на паток. Гэта спародзіць такую недарэчную ў дадзеным выпадку з’яву, як кан’юнктура, а прафанацыя немінуча выклікае адтаргненне з боку ўдумлівай публікі. Як падаецца, тут найбольш дарэчы нават не эпічны, а менавіта асабісты падыход, і ён цалкам магчымы. Рэпрэсіі ў той ці іншай меры закранулі бадай кожную сям’ю, і сем’і творцаў зусім не выключэнне.