Для мяне цытата ў творы не абавязкова мае парадыйны характар і выражае жаданьне пакпіць з аб’екту цытаваньня. Хутчэй я зьбіраю калекцыю ўласных сімпатыяў, чапляючы на своеасаблівую “дошку пашаны” выявы-цытаты Гамера, Дантэ, Шэксьпіра, Бадлера, Малармэ, некаторых расейскіх аўтараў – побач з беларускімі класікамі і сучасьнікамі. Я разумею, што без іх маёй “пісаніне” шэлег цана. Безумоўна, гэта і пэўнае выпрабаваньне для чытача. Так, да прыкладу, маё “Куртуазна-макабрычнае пасланьне” не адчытаць без знаёмства (прынамсі, павярхоўнага) з вершамі Блока – і Дранько-Майсюка. А адзін з маіх апошніх на сёньня тэкстаў – “падарожжа” – вымагае ад чытача знаёмства з аднайменным вершам Бадлера і параю твораў Мандэльштама.