У лірыцы нашаніўскай пары ён выяўляў надзённыя і запаветныя думкі беларуса, спавядаў ідэю адраджэння роднага краю. Як паэт Алесь Гурло пачынаў пісаць пад уплывам песень-жальбаў Якуба Коласа і іншых нашаніўцаў. У рэчышчы традыцыйных матываў ён складаў радкі пра гаротнае народнае жыццё і сацыяльную несвабоду. "А я ж жыць хачу як трэба!" — усклікае паэт у вершы "Нядоля". У той жа час ён здолеў узняцца над аднастайна-панылай скаргай пра абяздоленасць і разгарнуць "паэтычны ветразь" духоўнага аптымізму, сцвердзіць патрэбу прасветленага існавання. У гэтым сэнсе ён выступаў як пераемнік купалаўскай рамантычнай канцэпцыі свету. У вершы "Не гасіце агнёў" яго заклікальная эмоцыя акрылена верай у будучыню: