Каб раскрыць усе таямніцы, патрабаваўся сапраўдны “даследчы пошук”, якім ганарылася б сама місіс Марпл. Бо кожнае тэлефанаванне, нават да непасрэдных, здавалася б, арганізатараў, чые тэлефоны былі пазначаны ў прэс-рэлізе, завяршалася чарговай адсылкай “у нікуды”, бо на тым канцы дроту вельмі здзіўляліся: не, маўляў, гэта рабілі не мы... Нарэшце, я дакапалася-такі да ісціны! І раптам падумала: калі нават прэса павінна вось так высвятляць, хто, чаго ды як, дык што тады казаць пра звычайную публіку? Пэўна, арганізатары прытрымліваліся правіла: калі білеты і без таго распрадаюцца, дык навошта ўсё астатняе?