Партрэт майго сённяшняга суразмоўніка, напэўна, будзе няпоўным, калі не згадаць пра яшчэ адну сферу яго дзейнасці. У пачатку артыкула я адзначыла, што Мікалай Міхайлавіч дбае пра духоўна-маральнае выхаванне гімназістаў. Падчас нашай размовы ён падкрэсліваў значнасць чалавечай маральнасці, гаварыў, што ў кожнага з нас павінен быць духоўны стрыжань. У гімназіі працуе раённы рэсурсны цэнтр па духоўна-маральным выхаванні, які з’яўляецца базай для класных гадзін і гутарак на розныя тэмы. Уся літаратура ў рэсурсным цэнтры знаходзіцца ў вольным доступе. Дарэчы, усе кнігі — з асабістай бібліятэкі Мікалая Міхайлавіча, і ён не забараняе вучням або іх бацькам, калегам браць іх дадому. Калі нешта трапіла на вочы і захацелася пачытаць — калі ласка, бярыце і чытайце.