Ну, і выкажуся яшчэ, каб не падумалі, што я зусім бяззубы у адносінах да гэтай кнігі. Не, магу і куснуць і маю, за што. Ёсць у Анатоля Івашчанкі моманты, якія лічу пройгрышнымі, бо зніжаюць мастацкую, літаратурную вартасць асобных твораў. Гэта вельмі шчыльная прывязка некаторых тэкстаў да месца і гістарычных падзей праз завуаляванасць аповеду. Да прыкладу, тая ж “Чароўная крэйдачка”. Цалкам зразумець гэтую казку, пабачыць шматлікія намёкі ў ёй, прачытаць тое, што напісана між радкоў, мажліва чалавеку дасведчанаму ў грамадскім жыцці краіны, які, што называецца, у тэме. Праз гэта сам тэкст набывае ў пэўнай меры, скажам так, газетнае гучанне, нясе пафас палітычнага памфлету і разам з гэтым часава-залежную каштоўнасць. І, на жаль, староннім чалавекам наўрад ці будзе зразумелы… Упэўнены, і сам аўтар пра тое ведае)