Але нават запіс новых слоў — не галоўная прычына таго, чаму мяне цягне на сяло. Радасці ад слоў папярэднічае радасць ад сустрэч з тымі ж бабулямі і дзядулямі, з іх незвычайным, нязвыклым для мяне — ды і, пэўна, для ўсіх людзей майго веку — мысленнем, пэўнай вясковай культурай, якая, на жаль, дажывае апошнія гады і часы ды сыдзе ў нябыт разам з яе носьбітамі…