Паэзія вабіць як штосьці лёгкае і спакуслівае, а выяўляецца трагедыяй. Бо досыць хутка намацваюцца супярэчнасці між талентам, творчым дарам – і эпохаю, што дыктуе творцы свае законы і не дае асаблівай паэтычнай свабоды. Больш за тое, творца як носьбіт уласнага дару можа быць тыповым прадуктам свайго часу, так што змаганне між талентам і сістэмай, што намагаецца яго нармалізаваць ды загнаць у рамкі, адбываецца – магчыма, нават неўсвядомлена – унутры самога аўтара. У нашым выпадку – аўтаркі, што толькі ўскладняе трагедыю. Тысячу разоў маюць рацыю ўсе тыя, хто тлумачыць самагубства і дэпрэсію, з якой яно вынікла, асабістымі праблемамі, найперш – адзінотай. Але мне зараз цікавей зусім пункцірна прасачыць канфлікт творцы з самім (самой!) сабой. Канфлікт, так бы мовіць, савецкай грамадзянкі Яўгеніі Янішчыц – і таленту не ад гэтага свету, што “зваліўся” згаданай грамадзянцы на плечы.