Другая памылка – у неразуменьні або сьвядомым ігнараваньні таго факту, што існуе розьніца паміж прызнаньнем выбараў і прызнаньнем улады. Захад не прызнаваў прэзыдэнцкія выбары, але прызнаваў і прызнае Аляксандра Лукашэнку кіраўніком краіны. Гэтую памылку робяць тыя, хто заклікае да байкоту пад лёзунгамі змаганьня за незалежнасьць. Маўляў, калі цяпер праз удзел апазыцыі Захад прызнае выбары, дык вымушаны будзе прызнаваць і магчымыя дамовы з Масквой аб здачы сувэрэнітэту краіны. Гучыць прыгожа і кранальна, але ня мае нічога агульнага са здаровым сэнсам. Калі паглядзець цьвяроза хаця б на мінулыя 5 гадоў, калі быў падпісаны цэлы шэраг эканамічных, вайсковых ды палітычных дамоваў, што ставяць пад пагрозу сувэрэнітэт Беларусі – ці Захад адмовіўся іх прызнаваць? Не. Захад шмат гадоў не прызнае выбары ў Беларусі, але прызнае ўсе падпісаныя за гэты час афіцыйным Менскам міжнародныя дамовы. І гэта перадусім не юрыдычныя, а палітычныя рашэньні. Аб’ектыўна, беларускія дэмакратычныя сілы маюць зусім невялікі ўплыў на палітычныя рашэньні Захаду. Але абсалютна відавочна, што непараўнальна болей шанцаў быць пачутым заходнімі палітыкамі мае той, хто ўдзельнічае ў выбарах, а не той, хто байкатуе. Голас кандыдата ў прэзыдэнты ў абарону незалежнасьці дзяржавы заўсёды будзе для міжнароднай супольнасьці больш цікавы ды важкі. Адпаведна, адмова ад удзелу або зьняцьцё з выбараў не дае абсалютна ніякіх інструмантаў у абароне незалежнасьці.