Прыблізна ў такой безнадзейнай сітуацыі глядач знаходзіць Лэслі Ноўп, якая ўсё роўна ніколі не апускае рукі і змагаецца не толькі за ўтапічную будучыню горада, але і паралельна — за правы жанчын у палітычным рэчышчы. Праз дваццаць хвілін ад пачатку серыяла яна знаходзіць сабе яшчэ адзін галаўны боль — нікому не патрэбны небяспечны катлаван на тэрыторыі Паўні, завалены смеццем, які Лэслі вырашае пераўтварыць у парк культуры і адпачынку для гараджан. Тым, як аказалася, гэта не надта патрэбна, як і мясцовым бюракратам, двум з паловай бізнесменам горада, спонсарам ды самім супрацоўнікам дэпартамента. Чамусьці гэта сітуацыя сацыяльнай фрыгіднасці падалася мне падобнай да нашай. Канешне, серыял і праблемы, якія ён выявіў, — шарж, але не таму, што ён вымучаны ды высмактаны з пальца, а таму, што на экране мы маем суму, збіральны вобраз жыцця ў рэгіёнах, дзе часцяком усё добрае і нефармалізаванае трымаецца на плячах некалькіх асоб.