Я бачу прычыну гэтай з’явы ў вонкавых варунках, у тым, што адбываецца не ў самім мастацтве, а вакол яго. Сёння, калі ў грамадстве пануе практыцызм і функцыянальнасць, у сферы эстэтыкі рэй вядзе дызайн. Мастацтва ж выяўленчае, якое, скажам так, абслугоўвае на чалавечым узроўні пачуцці, а на сацыяльным — ідэалогію, адсунута на перыферыю. Калі на першых курсах у студэнта мастацкага факультэта яшчэ захоўваецца рамантычнае ўяўленне пра будучую прафесію, дык бліжэй да дыплома ён ужо мае даволі аб’ектыўнае ўяўленне пра рэчаіснасць, з якой сутыкнецца пасля заканчэння ВНУ. І верагодна, што ў рэчаіснасці гэтай ён будзе працаваць не на дзяржаву і грамадства, а на прыватнага замоўцу. Альбо ўвогуле працы па спецыяльнасці не будзе мець. Гэта ж нездарма апошнім часам на аддзяленні манументальна-дэкаратыўнага мастацтва выпускнікі абараняюцца аздобаю інтэр’ераў прыватнага жытла. А ад жывапісцаў я чуў, што гаму карціны часам вызначае не сюжэт, а колер сцен жытла ці офіса, якому мастацкае палатно мусіць паводле жадання замоўцы адпавядаць. Так што сёння маем у выяўленчым мастацтве іншы маштаб, духоўны і фізічны.