– Пасля вайны мяне скрыпка выручала, – узгадвае Уладзіслаў Будзько. – Бедна тады жылі, што баба напрала, з таго і носіш, што вырасла ў дамашняй гаспадарцы, тое і з’ясі. Мы тады свой ансамбль стварылі. Я на скрыпцы іграў, мой таварыш – на гармоніку, яшчэ двое да нас падключыліся з барабанам і кларнетам. На вяселлях сталі іграць, на танцах. Капейка ў хаце з’явілася.