Такiм чынам, пры ажыццяўленнi кантролю за канстытуцыйнасцю заканадаўчых палажэнняў аб абмежаваннях i забаронах Канстытуцыйны Суд грунтуецца на сфармуляваных раней i не губляючых актуальнасцi прававых пазiцыях, згодна з якiмi ўвядзенне абмежаванняў i забарон для выканання дзяржавай сваiх канстытуцыйных функцый i абавязкаў не павiнна ажыццяўляцца заканадаўцам адвольна, быць несправядлiвым i неабгрунтаваным. Выкананне прынцыпу прапарцыянальнасцi пры ўстанаўленнi абмежаванняў i забарон дазваляе дасягнуць балансу памiж канстытуцыйнымi правамi i свабодамi асобы i публiчнымi iнтарэсамi дзяржавы i грамадства. Заканадавец абавязаны таксама ўлiчваць, што любыя абмежаваннi канстытуцыйных правоў i свабод павiнны не толькi быць юрыдычна дапушчальнымi, але i адпавядаць патрабаванням справядлiвасцi i суразмернасцi канстытуцыйна прызнаваемым мэтам такiх абмежаванняў, гэта значыць зыходзячы з вяршэнства Канстытуцыi i з прытрымлiваннем прынцыпу вяршэнства права, якi мае значэнне ўнiверсальнай каштоўнасцi, на якой базiруюцца гарантыi правоў i свабод асобы.