На памяці змест рэдакцыйнага пісьма, па якім давялося разбірацца. Не ліст, а адчай пажылой жанчыны, што “засталася без месца пахавання”. На цэнтральных ушацкіх могілках стаіць помнік мужу, а побач з ім абсталявалі столік і лавачку. Не ў межах агароджы, а за ёй, паколькі па існуючых забабонах жывым не варта загадзя клапаціцца пра апошняе месца прытулку. І вось калі бабуля ў чарговы раз наведалася ва Ушачы ад гарадскіх дзяцей, не ўбачыла ні стала, ні лаўкі… Галасіла над свежым пагорачкам, які ўшчыльную вырас ля помніка мужа. Аплаквала, зразумела, не малазнаёмага ёй чалавека, а немагчымасць быць пахаванай побач з блізкім.