А дзяўчынку, дачку, што маці скіравала рухацца за натоўпам, на тупкім лапіку зямлі пры балоце жыўцом дзёрлі сабакі, упершыся тоўстымі паро­дзістымі пярэднімі зяпамі ў жывот і грудку агалялі з лахманоў, ухапіўшыся за ногі. Разадралі надвая. І было відно, як у адной і другой палове яе цела трапечуцца лёгкія, і штуршкамі пазбаўляючыся крыві, б’ецца, адганяючы жыцьцё, дзіцячае сэрца і блекла астываюць сінія вочы. А потым гэтыя яшчэ пульсуючыя рэшткі, нібы два сьветлафоры, два стоп-сігналы некаму кінулі ў вогнішча, што куродыміла за калючым дротам сярод бору пры гасьцінцы. І вогнішча здрыганулася, пыхнула полымем, прымаючы чалавечыну. І такіх вогнішчаў сярод бору каля гасьцінца было нямала, як кладаў на могілках. Ахоўнікам, качагарам з аўтаматамі і карабінамі навісу наперадзе было халаднавата ў прыбалацьці палескай дрыгвы і багны.