Прычына ўсіх цяжкасцей у тым, што бацькі і дзеці як асобы фарміраваліся ў розныя часы, а кожны час вызначае свае прыярытэты і патрабаванні да чалавека. Бацькі ці настаўнікі павінны гэта добра разумець і, адпаведна, імкнуцца не раздуваць, а, наадварот, згладжваць непазбежныя канфлікты пакаленняў, для чаго ў першую чаргу вельмі важна навучыцца правільна ацэньваць дзяцей. Прычым трэба памятаць, што ацэнка збоку звязана з самаацэнкай чалавека. Калі ацэнка навакольных супадае з самаацэнкай, узнікае ўзаемаразуменне. Калі ацэнка збоку ніжэйшая чым самаацэнка, чалавек застаецца незадаволеным і не ідзе на шчыры кантакт. Дарэчы, задавальнення няма і ў сітуацыі, калі ацэнка збоку вышэйшая чым самаацэнка, калі чалавек атрымлівае незаслужанае заахвочванне. У свой час быў праведзены невялікі псіхалагічны эксперымент з дашкольнікамі, якім прапаноўвалася рашыць пэўную задачу. Хто гэта рабіў, атрымліваў у якасці ўзнагароды цукерку. Справіліся амаль усе, за выключэннем аднаго хлопчыка. Псіхолагі параіліся і прыйшлі да высновы: салодкага падарунка не шкада, у тым ліку для гэтага дзіцяці. Аднак вынік аказаўся даволі паказальным. Хлопчык, які не справіўся з заданнем, разгарнуў цукерку, адкусіў кавалак, а потым са словамі “яна горкая!” адклаў яе ўбок.