Пра безэмацыйнасьць сьведчаць і сталінскія катаваньні і расстрэлы і Курапаты – па ўсёй беларускай зямлі безьліч масавых – адно на адно і пры тым безыменных пахаваньняў. Расстрэлы паэтаў у 1937-м. Урэшце і сёньняшні наезд на тыя магілы з рацыянальнымі вытлумачэньнямі пра кальцавую дарогу – хіба гэта не тая самая безэмацыйнасьць. Яно то ясна, магілы. Але ж дарогу будаваць трэба. Так і просіцца на язык просьценькая мэтафара – кальцавая дарога на мяжу жалезнага і бронзавага веку, у замараль, зачалавечнасьць, задухоўнасьць.