—У Казахстане людзі працавалі з усяго свету, — успамінае Ніна Васільеўна. – І ўсе дружна жылі: немцы, рускія, латышы… Апошнім дзяліліся. Прыйсці дамоў і знайсці збанок малака, які прынесла клапатлівая суседка, — было нормай. А як было весела! У нашым пасёлку насельніцтва складала 1700 чалавек. Дык вось на Масленіцу бліны выпякалі на ўсіх. Я заўсёды была ў жаночым савеце, займалася грамадскай работай. Цяпер нават дзіўна, як толькі паспявала і з хатнімі справамі справіцца, і ў клуб схадзіць.