Трагічнасць сітуацыі, закладзеная ў п’есу, адцяняецца ў спектаклі песенна-жанравымі, а таксама каларытнымі камедыйнымі сцэнамі, здатнымі выклікаць смех у зале. Песні, што выконваюцца самімі артыстамі, не застаюцца ўстаўнымі нумарамі. Яны не толькі даносяць гукавую фанасферу 1990 — 2000-х, але і ўтрымліваюць відавочныя праекцыі на драматургічнае дзеянне і ўзнятыя тэмы. Падзел ролі Віталя Аркадзьевіча на трох артыстаў (Валерый Глазкоў, Сяргей Толсцікаў, Сяргей Шырочын) спрошчвае ўспрыманне вялізнага маналога, які яны вядуць па чарзе, пашырае сэнсавае поле пастаноўкі, дадае ёй мастацкасці. На відовішчнасць працуе і добрая пластыка (Марына Баранава), і сцэнаграфія з вялізным экранам, які імітуе “хатні кінатэатр” (мастак — Святлана Макаранка). А разварот канапкі з фрагментам сцяны робіць змены месца дзеяння імгненнымі, дзякуючы чаму захоўваецца тэмпарытм.