Не буду арыгінальнай, калі скажу пра захапленне ад прыгажосці жытнёвага поля, пра адчуванне значнасці і святасці хлебаробскай справы, радасці, калі бачыш, як сыплюцца ў бункер залатыя зярняты (здымак 2), як паважна пахаджваюць па ржышчы адвечныя сябры працаўнікоў палёў – буслы. Гэта на самай справе так – пранікнёна і замілавальна… А яшчэ цікавы момант – на зжатай палосцы немаведама адкуль з’явіўся здараве-енны заяц і, не зважаючы на камбайны, што рухаліся насустрач адзін аднаму паабапал яго, няспешна, прагулачным крокам, развесіўшы вушы, пашыбаваў па той палосцы ў бліжэйшы лясок.