Ды і ўсё брацтва Сочыцаў з жупаніі Півы, на працягу наступных гадоў пачало раптам прападаць. Смерць усё часцей і часцей стукалася ў дзверы іхніх дамоў. Не толькі састарэлыя ці хворыя асобы, але і юнакі і дзяўчаты, як быццам пры здароўі і прыгажосці, пачалі выміраць адно за другім. Кара Гасподняя, д’ябал нейкі ці пракляцце ад самой Маці Божай, з-за таго падману, што ігумен Феадосій учыніў у адносінах да роду Блэчычаў — так ці інакш збіралася раз за разам, без выключэння, даніна чалавечымі жыццямі па дамах усіх Сочыцаў. Іхняе брацтва дарэшты знікла пасля смерці Муя (Рысты) Сочыцы, Лазаравага сына, у пачатку дваццатага стагоддзя.