Жанчына ўсё яшчэ сядзела, заплюшчыўшы вочы. Ужо не малілася, але думкі-успаміны не пакідалі. “Ды адчапіцеся, вы!” – з ледзь бачнай усмешкай ціха сказала яна, паклала на месца ружанец і лягла. Накрылася коўдрай, уздыхнула. Сон, нарэшце, зрабіў цяжкімі павекі, яны памалу апусціліся, хаваючы паўзмрок пакою ў цёмную шэрань. Жанчына засынала, а вусны зашапталі: “Тваёй абароне аддаюся…”