Дзеці афганцаў да нас вельмі добра ставіліся. Бо мы не расстрэльвалі, як цяпер – адзін ваяка зайшоў, 12 чалавек расстраляў. Хоць былі розныя непрыемныя выпадкі. Вось такі з іх ліку: мы стаялі на дарозе з БТР, чакалі калону. Нашай задачай было яе дачакацца і суправадзіць да вызначанага месца, правёўшы праз небяспечны перавал. Мы стаім, малады салдат сядзіць на БТР – а спякота страшная: пакуль чакалі, "загаралі" ўсе. І вось прыйшла каманда: праз 20 хвілін калонна будзе ў вас, сустракайце. Мы пачалі рыхтавацца, бронекамізэлькі накідваць. А малады салдат кажа: аўтамат знік.