Курс славянскай літаратуры Адама Міцкевіча ацэньваўся вельмі супярэчліва. Лекцыі Міцкевіча характарызаваліся гістарычнай, літаратурнай, мовазнаўчай, філасофскай і археалагічнай шырынёй, кампаратыўнасцю і аналітычнасцю, яркай палітычнай афарбоўкай, суб’ектыўнымі адзнакамі, нечаканым падыходам да разглядаемых з’яў [4]. У якасці заслуг Міцкевіча-лектара даследчыкі адзначаюць шырокую навуковую інфармаванасць, эрудзіраванасць у сферы грамадскай і літаратурнай гісторыі, псіхалогіі і філасофіі, знаёмства з найноўшымі працамі вядучых навукоўцаў-гуманітарыяў свайго часу. Агульнапрызнаны ўклад Міцкевіча ў параўнальнае літаратуразнаўства. У той жа час лекцыі Міцкевіча крытыкуюць за ўласцівую ім вялікую палітычнасць, месіянізм, нацыяналізм.