— Міжнародны інстытут па уніфікацыі прыватнага права — гэта міжурадавая міжнародная арганізацыя, якая аб’ядноўвае больш за 60 дзяржаў. Канвенцыя УНІДРУА 1970 года распрацоўвалася Інстытутам па просьбе ЮНЕСКО, каб урэгуляваць пытанні, не ахопленыя Канвенцыяй ЮНЕСКО аб мерах, накіраваных на забарону і папярэджанне незаконнага ўвозу, вывазу і перадачы права ўласнасці на культурныя каштоўнасці. Абедзве гэтыя канвенцыі выкарыстоўваюць адзіную тэрміналогію. Але адна з пераваг Канвенцыі УНІДРУА ў тым, што яна вызначае прававыя рамкі аховы не толькі тых культурных каштоўнасцей, якія належаць дзяржаве, але і тых, якія знаходзяцца ў прыватных калекцыях. Паколькі ў нашай краіне далёка не ўсе культурныя каштоўнасці, на жаль, пастаўлены на дзяржаўны ўлік, цэлы пласт спадчыны застаецца неабароненым. Гэта і ўласнасць калекцыянераў, і культурныя каштоўнасці ў культавых установах (храмах). Ёсць і другі плюс Канвенцыі УНІДРУА: калі Канвенцыя 1970 года належыць пераважна да галіны публічнага права, дык Канвенцыя УНІДРУА закранае і пытанні прымянення іншаземнага права, такім чынам рэгулюючы прыватнаправавыя аспекты міжнароднай аховы культурных каштоўнасцей. Патлумачу на прыкладзе. Існуюць дзве прававыя сістэмы: кантынентальнае і агульнае права. І падыход да абароны правоў уласнікаў у гэтых дзвюх сістэмах розніцца. Тыя, хто мае справу з абаротам культурных каштоўнасцей на міжнародным рынку, часта выкарыстоўваюць гэтыя адрозненні. Сістэма кантынентальнага права абараняе правы добрасумленнага пакупніка ў любым выпадку, незалежна ад таго, набыў ён культурную каштоўнасць у асобы, якая мела права ёю валодаць ці не мела. А дзяржавы сістэмы агульнага права прытрымліваюцца правіла, што пакупнік не можа атрымаць сапраўднага права ўласнасці на каштоўнасць, калі прадавец сам не меў такога права на яе. Канвенцыя УНІДРУА накіравана якраз на тое, каб забяспечыць узаемадзеянне гэтых дзвюх сістэм, вызначыць агульныя правілы для дзяржаў-удзельніц Канвенцыі ў галіне вяртання скрадзеных або незаконна вывезеных культурных каштоўнасцей.