Мы спыніліся ў маленькай кватэры ў мілай частцы горада Gerresheim. Раніцою мы маліліся ў нашае кватэры, а ўвечары - ў каталіцкіх і пратэстанцкіх касцёлах (кожны другі дзень). Звычайна нас наведвалі каля 20-30 асобаў. Мы дапамагалі па доме сталым людзям з дэменцыяй: гулялі разам з німі, хадзілі на шпацыр, дапамагалі накарміць іх ... Мне здаецца, гэтае месца навучыла нас, як толькі сама нашая прысутнасць ужо можа быць карыснаю - большасць пацыентаў нават не ведала нямецкай мовы, яны не пазнавалі людзей у сваім атачэнні, але яны адчувалі, што хтосьці разам з німі і звяртае на іх увагу. І гэта важна. Часам апоўдні мы маліліся разам з некаторымі гасцямі ў невялікай каплічцы ў доме.