Гэтыя словы не маглі гучаць у свядомасці Васіля Мядзельца, Янкі Рымдзёнка, Антона Фурса, Алесі Умпіровіч, бо яшчэ не былі напісаныя Караткевічам. Але думкі маладых патрыётаў былі, несумнеўна, ім сугучныя.