Славік працягваў сустракацца з хлопцамі і дзяўчатамі з “Талакі”, але яшчэ слаба і абсалютна няпэўна ўяўляў, што сам будзе рабіць далей і як. Бо разумеў, што вершаў складаць не стане – не яго гэта, што пойдзе крыху іншым шляхам, чымсьці ўсе гэтыя “пісакі”. Аднак, яму падабалася быць сярод іх. Асабліва цікава было, калі з выступамі прыязджалі пісьменнікі з Мінска, Полацка, барды з Оршы, Гародні. Яны чыталі свае творы, спявалі песні, проста гутарылі. Адзін з мінскіх хлопцаў запомніўся яму найболей, бо казаў не толькі пра вялікую забытую беларускую гісторыю, не менш значную культуру, як і ўсе, а пра тое, што ў сапраўднага беларуса павінна быць усё прыгожа: калі ты размаўляеш па-беларуску, ты павінен быць ва ўсім прыкладам для іншых: у паводзінах, у маральнасці, у інтэлекце, у адзенні… “Тым больш у адзенні, – падкрэсліваў ён, – до вясковасці! У нас прывыклі – раз ты размаўляеш па-беларуску, значыць ты “калхознік”, да таго ж апрануты неахайна, абыяк. Не і яшчэ раз не… Калі я размаўляю па-беларуску, я суперінтэлігент. Ва ўсім. І прыклад іншым, як трэба сябе паводзіць, як выглядаць…”