Потым у вёсцы арганізавалі арцель па пашыве. Бралі тых, у каго ёсць машынкі свае. Трапіла туды і я. Тут і зарплату плацілі, ад выпрацоўкі, праўда. Але ўжо не з’ядалі слепакі на сенажаці ды сонца не выпякала ў полі. Дваццаць тры гады прасядзела за машынкай, двойчы ў тыдзень – выезды з продажам. Шылі халаты для пякарні, камбінезоны для механізатараў, камізэлькі, коўдры. Здаралася, за зімовы выезд у металічнай будцы машыны так вымерзнеш, што на ногі стаць балюча. Але ведаеш, што зарплату дадому прынясеш.