Без усялякіх трыццаціхвіліннах перапынкаў, да якіх усе мы так прывыклі, на сцэну выйшлі доўгачаканыя Mono, выклікаўшы шквал авацый. Заняўшы адведзеныя ім месцы, музыкі не пакідалі іх на працягу ўсяго выступу, толькі Тамакі час ад часу садзілася за сінтэзатар ці паварочвалася да ксілафону, які стаяў ззаду яе. Але канцэрт Mono — гэта ня тое мерапрыемства, ад якога трэба чакаць нейкіх залімітавых эфектаў. Яны дзівяць менавіта старанным напружаньнем. Сагнутыя, нібы заціснутыя сілуэты музыкаў, тонкія хупавыя рукі, самі выразы асоб і няўяўная музыка дзівяць больш, чым любое самае эпічнае дзейства.