— О каб імі жыў чалавек... Каб іх з’еў ці апрануўся імі...— Зося адварочвала да сцяны сваю галаву — ззаду на патыліцы целяпалася заплеценая на кужэльны, вырваны з старое сарочкі, пасачак, тонкая, хвішчаватая каса.