Потым там жа, у Шклове, трапіў у агульнаадукацыйную школу, але па-ранейшаму хадзіў туды летам і вясной босы, а зімой — у лапцях. Па суботах зранку адпраўляўся пехам дамоў у Крывель па харчы — бульбу, гарох, пшано, калі пашанцуе — дранікі, а ў панядзелак вяртаўся ў школу. Але хутка такія паходы скончыліся: сям’я і так жыла надгаладзь. І зноў трэба было падпрацоўваць: каму кадку вады прынесці, каму коней у малацілцы паганяць, каму дроваў накалоць, гарод узараць ці траву накасіць… Вельмі рэдка сустракаўся ў Шклове з родным братам Мікалаем, які быў на 11 гадоў старэйшы за яго. Ён насіў прозвішча па дзедзе — Шчасны, таму што з самога ранняга дзяцінства выхоўваўся ў яго. Пасля рэвалюцыі вырас у актыўнага камсамольца-агітатара, грамадскага работніка, за што і атрымаў ад савецкай улады дзялянку зямлі на хутары паблізу вёскі Аўгустова. У 1927 годзе быў выбраны сакратаром Падгайцаўскага вясковага савета, а праз год — кіраўніком…