— Трэба зняць... — мільганула і знікла, нібы прыйшоўшая аднекуль збоку, непакойная думка. Доўга стаяў ён так, баючыся зірнуць хоць раз у гэтае праклятае цяпер акенца. Не чуючы ног пад сабой, прайшоў у сваю канурку, пацягнуўся да прамасленай кепкі, што вісела на цвічку над невялікім люстэркам. Нечакана ўбачыўшы свой твар у люстэрку, ён не пазнаў сябе. З халоднага шкла пазіралі сухія, заняпалыя вочы, увесь у маршчынах быў лоб; яго пшанічныя валасы з бялесымі віхрамі пасівелі. Гэта не здзівіла і не расчаравала яго. Усё роўна. Накінуўшы кепку, ён паціху выбраўся з кацельні і праз двор выйшаў на вуліцу. Калі дзядзя Пётр убачыў яго на вугальным двары, ён крыху здзівіўся і разам з тым занепакоіўся.