Але шмат загадак было паспяхова вырашана, і пачаў яшчэ бліскучы паэт Алег Мінкін, культавы перакладчык пакалення “Тутэйшых”, падрыхтаваўшы свайго Лесьмяна (Баляслаў Лесьмян. Пан Блішчынскі. Мн., 1994). Частка перакладаў Мінкіна ў новую кніжку ўвайшла. Частку вершаў пераклалі нанова Ганна Янкута і Кацярына Маціеўская. Чаму? Можа, таму, што ў мінкінскіх перакладах гучыць найперш голас самога Мінкіна – і часам заглушае важныя для Лесьмяна рэчы? А можа, таму, што паэтычны пераклад – штука ўвогуле вельмі суб’ектыўная, і кожнае пакаленне непазбежна перакладае нанова, дабіваючыся ад аўтара і тэксту “свайго” гучання?