Калі лекар ад нас сышла, я пабегла ў аптэку за ренгалином і ибуклином. Усё астатняе ў нас і так было ў хатняй аптэчцы. Дзеці засталіся з бабуляй. Мой паход за лекамі заняў хвілін 30-40. Калі я вярнулася дадому, у сына тэмпература была 40.1. Я спалохалася і разгубілася. Дала ибуклин, як і раіла педыятр. За гадзіну тэмпература знізілася толькі да 39. Я стала тэлефанаваць педиатору на яе асабісты тэлефон. Яна, зразумела, не адказала. Наогул перамовіўшыся з мамай і мужам было вырашана выклікаць хуткую. Яна прыехала яшчэ праз хвілін 40. Дзіцяці укалолі гарачкапаніжальнае. Прапанавалі паехаць у лякарню. Я сабрала сумку, але так нікуды і не наважылася ехаць, т. к. малодшы дзіця таксама захворвалі і сядзець з ім магла толькі мая мама, а гэта не зусім зручна, ды і страшна (ёй і мне). Хуткая прабыла з намі хвілін 40. Вельмі ў іх шмат паперак з пісанінай... Ад'язджаючы, лекары з "хуткай" сказалі, што на працягу 2 гадзін пасля іх прыедзе дзіцячая неадкладная. Мы так зразумелі, што гэта трэба так, калі пацыенты адмаўляюцца ад шпіталізацыі.