А што да пісьменніка, то, безумоўна, пісьменнік можа і абавязаны расці. За 20 гадоў ты павінен навучыцца хоць пісаць, хоць набіць руку, хоць авалодаць пэўным майстэрствам. Пра сябе я не магу сказаць, што дасягнуў нейкага там звышвыбітнага майстэрства. Але я сапраўды адчуваю, што сёння стаўлюся да літаратурнай творчасці значна больш сур’ёзна, чым 20 гадоў назад. У юнацтве і маладосці хацелася як мага хутчэй друкаваць напісанае. Гэта быў перыяд, так бы мовіць, набірання вагі, калі больш значыла колькасць, а не якасць створанага. Гэта нармальны натуральны працэс для любога маладога пісьменніка, якому хочацца заявіць пра сябе, каб яго заўважылі.