— Я не спецыяліст у гэтай галіне, быў “тэхнаром”, скончыў політэхнічны. Але з цягам часу звязаны з тэмай мастацтва куды больш. Неаднойчы наведваў Эрмітаж, Рускі музей, Траццякоўскую галерэю, беларускі Нацыянальны мастацкі музей, іншыя скарбніцы свету. Балазе падчас многіх падзей нас часта запрашаюць у музеі, ёсць магчымасць пазнаёміцца з іх калекцыямі. Але мы, святары, ва ўсім шукаем духоўны сэнс (а ён, упэўнены, паўсюль ёсць). Іншая справа, што пра асаблівую прывязанасць да таго ці іншага аўтара мне цяжка казаць. А з найбольшых маіх упадабанняў — карціна Рэмбранта “Блудны сын”, ля якой нон-стоп знаходзяцца людзі. Гэта, да ўсяго, надзвычай евангелізацыйны твор: кожны, гледзячы на палатно, усведамляе, што чалавек — грэшны, але Айцец яго прымае. Калі ж паглядзець на рукі Айца, заўважыш: адна рука — мужчынская, другая — жаночая. Гэта значыць, што Бог міласэрны і любоўю бацькі, і любоўю маці. Таму гэта карціна Рэмбранта такая, што каля яе стаяць, сыходзяць ад яе са слязамі на вачах, а пасля вяртаюцца.