Раней кожная рэч мела сваю каштоўнасць, яе аберагалі, каб перадаць нашчадкам. Шмат намаганняў трэба было прыкласці жанчыне, каб выткаць той жа ручнік, бо не адну ноч пры святле грубкі прала яна палатно. Цяпер жа зусім без жалю мы выкідаем амаль новыя рэчы, бо яны ўжо не модныя. Часта трацім вялікія сродкі, каб набыць больш прыгожыя, даражэйшыя, каб з цягам часу таксама з імі развітацца. А раней такога не было, бо амаль усё ад адзення, мэблі і іншых побытавых рэчаў рабілася ўручную. І выкінуць такую рэч — значыць, неашчадна паставіцца да сваёй працы, да свайго часу і здароўя. Чамусьці сёння мы гэтага не разумеем.