На пачатку вясны, калі няма яшчэ вялікай сьпёкі, Павал у суправаджэньні памочнікаў выехаў зранку ў накірунку Дамаска. Паўночныя вароты выводзілі Паўла на шлях да Дамаска, але гэты шлях ійшоў праз тое месца, дзе быў забіты камянямі Стэфан і гэта прыпамятала Паўлу перадсьмяротныя словы пакутніка. Ён пранёс іх празь усе сваё далейшае жыцьцё. Шлях Паўла пралягаў праз Самарыю зь яе камяністымі халмамі і стракатымі дыванамі разнастайных кветак. Гара Гэрмон сустракала падарожнікаў сьнежнай сваёй веліччу. Яна была бачная здалёк і дэманавала над вялікай прасторай гэтага шляху. На пяты дзень падарожжа Павал дасягнуў Галілейскага мора, дзе здавалася кожны камень казаў пра Ісуса жывога, бо гэтая зямля поўнілася ўспамінам пра Яго, пра Ягонае жыцьцё і Ягонае служэньне. Павал ня чуў знакамітую Нагорную пропаведзь Ісуса Хрыста, але шмат хто мог расказаць яму сапраўдныя словы вучэньня Ісуса. Ніхто ня мог прайсьці па гэтаму шляху абыякавым. Здаецца, што і сэрца Паўла ўздрыганулася, а розум апынуўся ў роздуме і сумненьні. Павал ужо даволі падрабязна ведаў справы Ісуса і шмат ведаў пра Чалавека, Які толькі на адзін год быў старэйшы за яго.