Як вядома, маладому Янку Купалу давялося зарабляць на кавалак хлеба не толькі паэтычным талентам. У біяграфіі першага народнага паэта Беларусі слова бровар сустракаецца нярэдка. Атрымаўшы адукацыю ад вандроўных настаўнікаў і скончыўшы Бяларуцкае і Сенніцкае двухкласныя народныя вучылішчы, адзіны сын зямельнага арандатара выбіраў сабе іншы шлях у жыцці — маліцца кавалку зямлі ён не хацеў. Купалу прываблівалі цывілізацыя, горад, культурны асяродак. Але працоўнае жыццё будучага класіка лёгка не пачыналася. Пасля смерці бацькі ў 1902 годзе дзевятнаццацігадоваму гаспадару трэба было вызначацца: будзе ён заставацца на зямлі, працягваючы арандатарскі лёс, ці пойдзе шукаць сваю долю, пачынаючы ўласны шлях. Напэўна, прыняць гэтае рашэнне маладому чалавеку было цяжка, тым больш што ўвосень таго ж года памерлі яшчэ ягоныя малодшыя брат і дзве сястры. Але ці не гэтае вялікае гора перапоўніла чашу цярпення: і дзяды, і бацькі ўсё жыццё вандравалі па чужых кутах, працавалі на чужой зямлі, на некага, так і не займеўшы ні ўласнага кавалка зямлі, ні ўласнай хаты. Усё было часовае. І нічога свайго. Нават сваіх могілак. Магчыма, выпраўляючыся ў іншае жыццё, Янка спадзяваўся зарабіць добрыя грошы і дапамагчы маці купіць, нарэшце, зямлю. І ў снежні 1903 года ён наймаецца на працу ў кантору маёнтка пана Свяцкага ў вёсцы Старая Беліца Сенненскага раёна. Пазней становіцца маладым прыказчыкам у панскім маёнтку.