Сказанае мае на ўвазе не духмянасьць, не колер, але шчыльнасць пялёсткаў і іх закручанай, пругкае распусканне. Ахмадуліна хутчэй пляце свой верш, чым выбудоўвае яго вакол цэнтральнай тэмы, і верш, пасля чатырох ці таго менш радкоў, расквітае, існуе амаль самастойна, па-за фанетычнай і аллюзивной здольнасці слоў да вырастання. Яе вобразнасць спадчыну позiрку ў той жа ступені, што і гуку, але апошні дыктуе больш, чым часам мяркуе аўтар. Іншымі словамі, лірызм яе паэзіі ёсць у значнай ступені лірызм самога рускай мовы.