Ёсьць нешта такое ў чалавеку, што ня можа быць разгаданым і што абуджае наша жаданьне пачуць пра звышнатуральныя зьявы. Да ўсяго таго, чаго мы зразумець ня можам, нас неадольна цягне. Як толькі неба акрыецца начною павалокаю, а праз цьмянае сьвятло, што выпраменьваюць зоркі, здаецца, на зямной прасторы пачынаюць паўставаць доўгія цені, у нашых уяўленьнях узьнікаюць тысячы мрояў, якія ня маюць аніякае сутнасьці. Нам здаецца, што мы бачым, чуем, а калі мы дойдзем да існасьці зваблівай зьявы, дык шкадуем, што мы даведаліся пра тое, што нічога звышнатуральнага ў ёй няма. Пераважна жаночаму полу прыпісваецца жаданьне верыць ва ўсё тое, што толькі абуджае іх жывое ўяўленьне. Але гэта ня так. Мужчыны не пазбаўленыя таго самага; увесь чалавечы род падлеглы гэтай загане – калі гэта можна назваць заганаю. Хутчэй, трэба было б меркаваць, што нашая душа разумее істоты, якія ня могуць быць спасьцігнутыя нашымі пачуцьцямі і што яе пазнаньне ня можа быць пэўным таму, што яе матэрыяльная абалонка перашкаджае ёй запэўніць сябе ў тым, што толькі цяпер можа рабіць выснову. Тое, што гэткая выснова ў мужчынскай галаве, гэтаксама як і ў жанчынах, сваё месца знаходзіць, рэч аж занадта пэўная – нават у тых асобаў, што найбольш удаюць з сябе зухаў і хочуць выконваць ролю тых, хто ні ўва што ня верыць. Прыкладам ёсьць здарэньне, што мела месца ў мяне колькі гадоў таму. Яно аж занадта пераканаўча сьведчыць, што асобы – якога б яны ні былі полу альбо ўзросту і якія б разумныя яны ні былі – усе падпадаюць аднолькавым слабасьцям і заўсёды пачынаюць верыць, калі яны ня здольныя дапяць, што тое, што яны лічылі за звышнатуральную зьяву, ёсьць, аднак, прыроднай, натуральнай рэччу.