З.Б.: У свой час мы з Аляксеем Каралём былі сярод першых падпісантаў Хартыі–97. І ў 1997 годзе мы казалі, што трэба ствараць сістэму калектыўнай бяспекі, якая б уключала наступныя складнікі: інфармацыйны, юрыдычны, маральна-псіхалагічны і міжнародную салідарнасць. За 15 гадоў гэтая сістэма склалася, яна адпрацаваная. І калі я знаходзіўся ў вязніцы, дык ведаў, адчуваў, што сістэма дзейнічае. Але ведаць пра гэта — адно, а атрымаць на зоне паштоўку альбо ліст — зусім іншае. І калі табе пад Новы года або на Вялікдзень прыносяць стос карэспандэнцыі і кажуць, што ўсё гэта Бандарэнку, а на ўсіх астатніх 30 чалавек толькі 2–3 лісты, дык усе на цябе глядзяць і зайздросцяць. А ты бачыш: вось канадскія беларусы напісалі, вось амерыканцы па-ангельску, вось чэхі, вось ліст з Гародні, з Магілёва, з Асіповічаў і з маленькай беларускай вёсачкі… І гэта неверагодна прыемна, бо ты адчуваеш, што існуе беларуская і міжнародная салідарнасць. І гэта вельмі важна, калі ты чытаеш у газетах, што здарылася з тваімі сябрамі, за каго заступіліся, хто з іх і калі выйшаў на волю, а таксама пра рэакцыю міжнароднай грамадскасці.