Напоўніцу выявіліся не толькі ўласна акцёрскія, але і багатыя музычныя здольнасці артыстаў, прычым не толькі вакальныя, але і інструментальныя. А пародыі на зорак расійскай эстрады — Надзею Кадышаву (Зоя Белахвосцік) і Аляксандра Малініна (Ігар Пятроў) — здаваліся годнымі нават сцэны “Славянскага базара ў Віцебску”. Добра прайшліся і па навагодніх ранішніках, і па тых рэжысёрскіх выкрунтасах, за якімі артыст становіцца “невідзімкай”, уславілі “служэнне” тэатру, параўнаўшы яго з “восеньскім прызывам” у войска, згадалі класіку ўступных іспытаў з байкай Івана Крылова “Варона і лісіца”. Паўтары гадзіны палёту праляцелі, бы адно імгненне. Бо палёт фантазіі — лепшы сродак руху! Як у творчасці, так і ў жыцці.