Не спіць Юрдок. Хвілінамі ён адганяе, адфутбольвае смаліста-цягучыя думкі, прыслухоўваецца да пошуму ветру ў галінах старых дубоў. Здаецца Юрдоку, што адчуваюць яны ягонае збалелае сэрца, супакойваючы, шэпчуць, абнадзейваюць, але ён не можа зразумець мудрасць вечных дрэў, не здольны пакуль убіцца ў глыбіню іх спагады.