Згадвае Алена Турава: “Пэўна, тата ведаў, як мала яму засталося, але пры мне ніколі не заводзіў пра гэта гаворкі. Прасіў прынесці яму пачытаць “што-небудзь займальнае”, і я перадавала ў бальніцу часопісы і зборнікі анекдотаў. Ён вельмі любіў, калі я пачынала гаворку словамі: “Вось, калі ты паправішся…” І заўсёды вяртаўся да сцэнарыя, над якім працягваў працаваць нават у бальнічнай палаце. Марыў пра тое, якім цудоўным будзе яго наступны фільм пад назвай “Фіеста-45”: фільм пра шчаслівых людзей, якія вераць, што ўсё дрэннае, кепскае, нарэшце, у мінулым, а жыццё будзе працягвацца — цудоўнае і дзіўнае. Так, жыццё працягваецца. Чалавек, які адышоў, застаецца з намі, пакуль пра яго помняць. Тураў заўсёды жывы ў памяці сваіх дзяцей — маёй памяці, Аксаны, Арцёма. І мы сваім дзецям расказваем пра тое, якім надзвычайным чалавекам быў іхні дзядуля…”