Чамусьці такой і прадстаўляла Святлану Луцковіч — абаяльнай, з дабрадушнай усмешкай. Яшчэ да сустрэчы з ёй паспела пагаварыць з бабулькамі, якіх яна абслугоўвае. Яны сядзелі на лаўцы і бавілі час, расказваючы кожная пра нешта сваё. Даведаўшыся, што я шукаю Святлану, прыкметна ажывіліся і наперабой пачалі гаварыць, якая яна ў іх харошая, як яны яе любяць і паважаюць і наогул, што не прадстаўляюць без яе свайго жыцця. Ацэнка бабуль была самым лепшым паказчыкам работы Святланы Луцковіч, якая вось ужо пяты год працуе сацыяльным работнікам заеліцкага аддзялення кругласутачнага знаходжання для грамадзян пажылога ўзросту і інвалідаў раённага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.