Міхаіл Булгакаў назваў “Зойкіну кватэру” трагічным фарсам. Многія бачаць у гэтым тэксце горыч немагчымасці ўпісацца чалавеку адной эпохі ў новыя правілы жыцця. Нехта аплаквае каханне, якое падштурхоўвае да агідных рэчаў. Маўляў, Зоя стварае на сваёй кватэры публічны дом, бо ёй гэта падаецца адзінай магчымасцю выратаваць каханага мужчыну, хутка завесці патрэбныя сувязі і назбіраць грошы, каб набыць візы і вывезці яго ў Парыж. Хтосьці вычытвае ў п’есе думку пра тое, што ні адна мэта не можа быць апраўданнем амаральных сродкаў.