Такім чынам, беларуская лацінка на працягу сваёй больш чым 400-гадовай гісторыі мела некалькі варыянтаў. Для прыкладу, характэрны для беларускай мовы фрыкатыўны г перадаваўся як пры дапамозе h, так і пры дапамозе g; выбухны г запісваўся і як h, і як hg; в – як w і як v, а цвёрды л – як ł ці проста як l, але ў апошнім выпадку для перадачы мяккасці трэба было ставіць над l крэску.