Напэўна, ад гэтых кінасеансаў і захварэў Славік небам: марыў стаць лётчыкам. Таму і вучыўся добра ў школе – спачатку ў Гудагайскай, потым у Смаргонскай (паехаў туды ўслед за Пецей Раткевічам – самым лепшым разам з Віталікам Лянкевічам, сябрам, дзе разам умацоўвалі сваю фізічную падрыхтоўку), а потым яшчэ - і ў Астравецкай. Але з першага разу не паступіў у ваеннае вучылішча. Памятаю яго расказ аб выпрабаванні ў баракамеры – выйшаў з яе і не ведаў, у які бок ісці. Бацька быў рады. “Навошта табе тая шапка Манамаха? - гаварыў.- Будзеш мне на старасці памагаць. А зараз баранку круці ”. Але Славік быў настойлівы. У яго былі вадзіцельскія правы пасля заканчэння аўташколы, таму год ён адпрацаваў, а затым зноў паехаў паступаць ў Харкаўскае вышэйшае авіяцыйнае вучылішча.