Калі глянуць з вышыні нашага часу (ці з глыбіні сённяшняга падзення?), то ананізм у шырокім сэнсе – нярэдкая з’ява і ў дарослым жыцці. Варта ўзгадаць шырока распаўсюджаны від інтэлектуальнай “мастурбацыі”– разгадванне красвордаў, палітычны “ананізм” (беларускія выбары апошніх 15 гадоў), не кажучы ўжо пра сэкс па тэлефоне ці віртуальныя інтэрнет-любошчы. На маю думку, цывілізацыя зрабіла моцны мастурбацыйны ўхіл, бо віртуальна-кампутарны свет у значнай ступені ёсць спосабам сацыяльнага ананізму, сурагатам натуральнага жыцця ў ягоным “старым” разуменні. Ніхто і не думае змагацца з такім даўно не дзіцячым “грахом Анона”, што набыў маштабы ўсясветнай пандэміі і нават пагражае выпхнуць “архаічную” натуру з цэнтральнай арэны гісторыі. Ды й сама гісторыя можа калісьці стаць віртуальнай і лёгка змясціцца на экране любога манітора.