“Графіка бярэ свой пачатак з вопыту матэрый, на базе якіх яна стварыла свой варштат, мову, экспрэсію і эмоцыі. Нельга асобна трактаваць яе пачуццёвую сутнасць і мастацкае выражэнне. “Што?” і “Як?” ствараюць адну, агульную рэчаіснасць. З гадамі матэрыяльнасць фарміравала досвед графічнага медыюма. Менавіта яна вызначыла яго візуальныя ўласцівасці, працэс стварэння, і, як следства, з’яўленне яго як асобнай дысцыпліны. Зараз графіка, улічваючы медыйнасць рэчаіснасці, пашырае характар дыялогу з медыюмам на віртуальную і лічбавую прастору, спрабуючы наноў вызначыць характар гэтага досведу. Фізічную матрыцу замяняе або дапаўняе запіс, а друк – праекцыя. Такая пераацэнка стварае новыя тыпы (не)прысутнасці матэрыі – часта ў форме візуальнага прадстаўлення. Такім чынам, дыялог з медыюмам з самага пачатку з’яўляецца рухаючай сілай эвалюцыйнага развіцця графікі, што, канечне, не ізалюе яе ад рэчаіснасці. Наадварот – празрыстая, гістарычна абумоўленая марфалогіяй мовы, якраз у гэтым абшары істотна ўзмацняе рух, пранікненне і інтэрпрэтацыю новых з’яў і закранутых праблем, паказваючы гэтым яе асаблівы “пункт гледжання”.