Нават смерць аказваецца пераможанай, толькі б і ў "халодных зрэнках ззяла высокае неба ідэала". Вечная і заўсёды плённая для літаратуры (асабліва сацрэалістычнай, якая існавала ва ўмовах таталітарнага грамадства) сітуацыя маральнага выбару даследуецца ў гэтым вершы з пазіцый агульнафіласофскіх, і яе вырашэнне ўзнята да значэння экзістэнцыяльнай ісціны. Верш, у якім свабодна і арганічна, не перашкаджаючы самаразвіццю думкі, чаргуюцца пяці-, шасці-, васьмірадковыя строфы, "агучаны" адпаведнай велічнай, роўнай інтанацыяй, якая ўздымаецца толькі на рэфрэне.