"Хутка яна вас тут усіх пераскочыць". Але ўсё роўна: заканчваючы навучанне, адчувала сябе жудасна закамплексаванай, нейкай непаўнавартаснай. Нават здзівілася, што мяне адразу залічылі ў трупу. Але ж у тэатры мой лёс рэзка змяніўся: адразу ўзялі ў "Дон Кіхот", далі сольную варыяцыю. Потым пайшлі пастаноўкі Елізар'ева: "Спартак", "Шчаўкунок", "Карміна Бурана", "Балеро", "Вясна свяшчэнная", "Рамэа і Джульета"... Я была сярод іншых Джульет, але са сваім немалым ростам наўрад ці магла марыць аб прэм'еры. Адчуваў гэта і сам Валянцін Мікалаевіч - і раптам прапанаваў мне ролю сіньёры Капулеці. Потым ён прызнаваўся, што не быў упэўнены, ці зразумею я такую "ракіроўку". Але яму хацелася, каб гэтая партыя была больш значнай, чым здаецца на першы погляд. І хаця мяне ўсе ўхвалялі, цяпер усведамляю, што тады роля Капулеці была ў мяне гэткай "зробленай", і паступова я прыйшла да таго, што яе трэба адбудоўваць, як у драматычным тэатры, але яшчэ больш выразна і асэнсавана. Да гэтай ролі сапраўды трэба "дарасці", "дасталець", каб не раздорваць жэсты направа-налева, а быццам "торгаць" усіх навакольных за нябачныя нітачкі, змотваючы іх у нябачны клубок.