На вуліцы нікога не было, і нішто не замінала Мішу заставацца ў тым ідылічным настроі першага часу знаходжання дома, калі здаецца, што ўвесь свет створаны для цябе і ўсім людзям толькі і клопату, што любавацца табой... Хаця ён тут пры чым? Ён у водпуску, дома, вечарам збяруцца суседзі, радня. Прыедзе Ларыса. Яны ўжо вырашылі пажаніцца ў наступны яго водпуск, але гэта пакуль што іхняя тайна. А сёння проста пасядзяць, пагамоняць, паспяваюць песні, патанцуюць. Танцы як танцы, а без песень не бывае ніводзін такі вечар. Старым есці не давай, а дай вось так сабрацца, выпіць чарку, успомніць, што з імі калі было ці магло быць. Растрывожаць душу гэтымі гаворкамі, распаляцца і неўзаметку перавядуць на песню. I акрамя песні няма для іх тады нічога.