Можна сказаць, у пэўных момантах жыцьця мне пашчасьціла. Напрыклад, у плане музычнага разьвіцьця. Нягледзячы на тое, што юнацтва я правяла ў невялікім правінцыяльным горадзе, дзе складана было здабываць касеты, кружэлкі і спецыяльную музычную літаратуру, больш-менш цікавыя тэматычныя канцэрты праводзіліся гады ў рады, а за касухі і драныя нагавіцы мяне й маіх валасатых сяброў “прыстойныя дарослыя людзі” ганялі сцанымі анучамі, рознага фармату і стылю якасная бесьсьмяротная музыка вельмі рана ўвайшла ў маё жыцьцё і захапіла назаўжды розум і сэрца, прадвызначыўшы шмат у чым далейшую маю ўсебаковую эвалюцыю. Гэтую музыку я з малых гадоў зьбірала па крупіцах, цягнула адусюль, адкуль можна было, убірала як губка і захоплена заслухвалася, калі знаходзіла штосьці ня проста цудоўнае, а яшчэ й вельмі блізкае тагачаснаму душэўнаму стану – музыка, пра якую можна было сказаць “гэта маё”.