Такія вось парадоксы здараюцца. Зрэшты, заўважае Віктар Скарабагатаў, гісторыя ведае прыклады, калі пра сваіх вялікіх кампазітараў суайчыннікі даведваліся праз стагоддзі. Так, амаль 150 гадоў таму немцам ні аб чым не гаварыла імя Іагана Себасцьяна Баха. А ў Італіі на 200 гадоў забыліся пра свайго Вівальдзі. Але — адрадзілі. Сёння гэта сусветная класіка. Віктар Скарабагатаў лічыць, і мы ідзём тым жа шляхам, а кожнае новае адкрытае імя дае магчымасць яшчэ раз нагадаць пра самабытнасць нашай культуры і пра тое месца, якое яна па праве займала і займае ў сусветным маштабе.