Напачатку войны я быў дзевяцігадовым хлапчуком, аднак жахі таго часу выразна ўрэзаліся ў дзіцячую памяць. Бацька мой працаваў на чыгунцы, таму ў час вайны не мабілізаваўся ў Чырвоную Армію. Наша сям’я жыла каля Архіпавай будкі ва ўрочышчы Чырвонае. Там было два абходчыкі. Абедзве сям’і размяшчаліся ў адной будцы. За чыгункай была сядзіба, у якой жыла сям’я яшчэ аднаго абходчыка – Паўла Амельчанкі. На гэтых трох мужчынах ляжала адказнасць за тэхнічны стан чыгункі ў раёне вёскі Конкавічы. З пачаткам ваенных дзеянняў мужчыны выкапалі вялікі бункер, у якім і туліліся ўсе сем’і разам.