зараз здаецца, што ўсё гэта няпраўда. няма жадання нават успамінаць. цяжка было, бо нельга піць ніякіх супакойваючых і алкаголю. а так хацелася гарэлкі, каб упасці і заснуць. хаця ў прынцыпе я яе і не ўжываю. але хацелася. і плакаць хацелася. але не плакала. хіба што ў першы тыдзень пасля арышту. усё прайшло як сон пра рэвалюцыяенараў.