У Польшчы часта даводзілася чуць ад вельмі вядомых людзей, якія шкадуюць аб тым, што пасля вайны, калі навязвалася савецкае хаўрусніцтва, яны прынцыпова, з палітычных меркаванняў не вывучалі рускую мову. Цяпер яны аб гэтым шкадуюць. Мова не павінна з’яўляцца закладніцай палітыкі, ці выключна рупарам прапаганды ў свядомасці людзей. Падобнае адбываецца зараз і ў Сербіі, дзе праз нястачу культурных сувязей з былымі часткамі югаслаўскай федэрацыі адчуваецца тая ж настальгія да харвацкай мовы. Але гэта датычыць інтэлігенцыі, культурніцкіх колаў. Іншая мова заўсёды культурна ўзбагачае чалавека, раскрывае дадатковыя сэнсы рэчаіснасці.