Шаноўны крытык, нібы Авоська, пад чыёй падушкай ляжыць салодкая ватрушка, успрымае вышэйпрацытаванае абсалютна літаральна, лічачы маніфестам асабістых якасьцяў, якімі прыстойнай дзяўчыне наўрад ці да твару “ганарыцца і з непрыхаванай радасьцю выстаўляць іх напаказ”. Разуменьне паэтычнага тэксту літаральнае – гэта, як мне заўсёды здавалася, тэхнічная прычына, па якой чалавек няздольны займацца літаратурай і па якой яго трэба вызваляць ад працы літкрытыка, як прызыўнікоў ад войска праз пласкаступ’е. Нават няёмка пытацца ў прафесіянала: а як жа паэтычная гіпербала? Алегорыя? Персаніфікацыя? Мастацкі вымысел? Метафара, урэшце рэшт??? Літаратура – яна ж фікцыя, умоўнасьць, праўдападобная няпраўда – гэта разумеюць усе, хто ў дзяцінстве чытаў ці слухаў казкі. Дазволю сабе крамольную параду: можа, ня варта вымяраць лірыку – Іванам Шамякіным?