— Сама я зданяў ніколі не бачыла, а вось з сынам аднойчы такая гісторыя адбылася. Забавіўся недзе з хлопцамі, час да поўначы блізіўся. Я ўжо хвалявацца пачала, а яго няма ды няма. Потым вярнуўся, спалатнелы ўвесь. Ехаў з горкі на веласіпедзе і раптам бачыць: ля пакоя прывідаў стаіць, не датыкаючыся да зямлі, маладая жанчына і рукой да сябе кліча. Сама быццам празрыстая ўся. Адзенне, расказваў, быццам вясельны ўбор. Зараз сыну 27 гадоў, а тады чатырнаццаць было. Цяпер, калі пытаюся, можа, здалося, адказвае, што так і было на самай справе.