Побач з вёскай знаходзіліся тры сядзібы асаднікаў. Па ўзроўню жыцця яны нічым не адрозніваліся ад вяскоўцаў і ўспрымаліся сялянамі як "свае". У вёсцы знаходзіўся цэнтр маёнтка Радзевічаў (200 га). Апошні гаспадар памёр незадоўга да вайны. "Свайго пана" ўспаміналі добра. Хаця асабліва багатым ён не быў, але ў выпадку якога-небудзь няшчасця звычайна дапамагаў людзям. Апроч таго, маёнтак ствараў магчымасць дадатковага заробку.