У 2012 годзе мы паехалі ў ірацкі Курдыстан. Першы досвед курдскай рэчаіснасці — уламанне ў наш мэрсэдэс у Сулейманіі, які мясцовая паліцыя палічыла выбуховым аўтамабілем-пасткай. З трох спектакляў, што мы сыгралі ў Сулейманіі, Эрбіі і Халабджы, найбольш выключны, бо незапланаваны, быў у Халабджы. Халабджа — гэта горад-сімвал курдскага этнацыду. У 1998 годзе рэжым Садама Хусэйна скінуў на горад хімічную бомбу. Тады загінула 5 тысяч мірных курдаў, 10 тысяч былі параненыя ці скалечаныя. Сёння гэтае забытае, спустошанае месца жыве трагедыяй 27-гадовай даўніны, у горадзе няма нават кінатэатру. Мы прыехалі, змантавалі сцэнаграфію на пустой вуліцы, падключылі ток з вулічнага ліхтара — неафіцыйна, напаўлегальна, без папярэдняй рэкламы. Навіна разляцелася як бліскавіца. На спектакль прыйшлі 4 тыс. гледачоў — галоўным чынам мужчыны; жанчынам іслам абмяжоўвае забавы. Потым яны не хацелі разыходзіцца па хатах. Дапамагалі пакавацца, дэмантаваць сцэну.