Другая рэч звязаная з разуменнем, якое прыйшло ў рэчышчы святкавання 500-годдзя беларускай друкаванай Бібліі. Францішак Скарына, калі рабіў свой праект – біблійны пераклад і выданне ў Празе, то меў на ўвазе Біблію не выключна для царкоўнага ўжытку, а для ўсіх людзей паспалітых. І ён гэта падкрэсліваў самымі рознымі сродкамі, якія былі заўважныя адукаванаму чалавеку XVI стагоддзя, і якія былі прапушчаныя пазней, таму што былі нецікавыя даследчыкам ХХ стагоддзя. Біблія Скарыны насіла свецкі характар. Але ж і пасля Скарыны ніхто таксама гэтым не цікавіўся, гэта не адбывалася ні ў Еўропе, ні ў Беларусі. І вось тое, што мы робім цяпер, гэта таксама Біблія, якая адрасаваная найперш чалавеку. Якая адрасаваная не для літургічнага ўжытку — хаця для літургіі яна таксама можа быць ужытая, безумоўна, але самы галоўны адрасат — гэта чытач, гэта любы чалавек, які можа далучыцца, дакрануцца да гэтага падмуркавага тэксту Заходняй цывілізацыі і такім чынам штосьці для сябе ўзяць незалежна ад свайго веравызнання.