I, можа, гэта я павінен адчыніць твае дзверы, а можа, не я? Бо нават тады, калі мяне сустрэнуць добра і будуць рады мне, я не ведаю, наколькі хопіць мне гэтай радасці. Хіба можна радавацца заўсёды? I ці не захочацца мне неўзабаве пакінуць хату і зачыніць дзверы знадворку? I як тады будзе табе? Ці не стане табе яшчэ болей зябка і няўтульна пад гэтым шырокім небам? I ці не пойдзем мы па свеце яшчэ болей адзінокія і самотныя, як зараз?