Пазіраю на залу, і ў паловы людзей бачу слёзы на вачах. А зусім побач прыгожая жанчына з рэчыцкай дэлегацыі рыдае. Чаму яе так крануў відэазапіс, стала зразумела, калі яны выйшла і расказала сваю гісторыю. Яе дзеці таксама не ведалі шчасця, пакуль яна сябравала з алкаголем. Яна перамагла загану, але гаворыць, што сёння ёй не хапае сэрца, не хапае рук, не хапае пацалункаў, каб запоўніць страчанае. І страшна думаць, што для гэтага можа не хапіць жыцця.