Сяргейка пачаў зноў пытацца, а баба – адказваць. У Рыпініных руках мільгаў ладны ўжо, з качанчык, клубок суровых ільняных нітак. Маток жа на вачах танчэў. У хату праз верхнія шыбіны ў вокнах скупа свяціў кароткі зімовы дзень. У пакоі згушчаўся змрок.