Уся біблійная гісторыя паказвае, што Бог не водзіць чалавецтва па кругу, дакладна паўтараючы тое, што ўжо было, і нават не лінейна — простым вектарам наперад. Божая і людская гісторыя развіваецца быццам па спіралі ўверх – з аднаго боку нешта падобнае ўжо было, але паўтараецца найвышэйшым, лепшым узроўні. Вось і цуд з нараджэннем з бясплоднай жанчыны Бог ужо неаднаразова чыніў раней (Сара, Рахэль, Маці Самсона, Ганна). Аднак цуд у жыцці Альжбеты і Захарыі паказвае, што не варта баяцца Божай навізны. Жыццёвы вопыт і традыцыі з аднаго боку дапамагаюць распазнаць Божы почырк у сучаснасці, а з другога боку могуць зафіксаваць толькі на былой славе і пісанні мемуараў. Нашае “заўтра” можа стаць падобным да нашага “учора”, але дакладна не павінна быць такім самым. Сумны жыццёвы вопыт пачаткова нават заблакіраваў Захарыю, зрабіў нямым. Калі ж стала відавочна, што Бог сёння чыніць падобны, але большы цуд, яны з Альжбетай адважваюцца даць дзіцяці новае, нетыповае імя – Ян. Гэта адпаведнае імя, бо аказалася, што перад гэтым не было прарока большага за Яна Хрысціцеля.