А мы на раёнах рыхтуем за месяц. І нам гавораць: паспейце за гэты тэрмін дасканала вывучыць асобасныя якасці ўсынавіцеляў, сабраць іх сямейна-бытавы і дзіцяча-бацькоўскі анамнез. Але ж да нас прыйшлі людзі з мэтай усынавіць, якія, адпаведна, жадаюць пакінуць аб сабе толькі станоўчыя ўяўленні. Канечне ж, можна гаварыць пра прафесіяналізм псіхолага, яго ўменне задаць патрэбнае пытанне. Але гэта далёка не ўсё, што неабходна. У спецыялістаў сёння няма ніякіх іншых інструментаў. Мы не можам нават збіраць неабходныя нам звесткі праз сваяцкую сетку кандыдатаў: а на якой прававой аснове і як атрыманае задакументаваць? Я сёння катэгарычна не згодна, што ў месячны тэрмін аддзел адукацыі можа вывучыць асобасныя якасці кандыдатаў на ўсынаўленне, не маючы ніякага інструментарыю для гэтага і дэ-юрэ не маючы права ўмешвацца. У нас ёсць толькі адна крыніца — людзі, якія жадаюць усынавіць дзіця і жадаюць расказаць пра сябе ўсё толькі самае найлепшае. А дзе іншыя механізмы?