“Балетнасць” класічнага, а не мадэрнізаванага “Лебядзінага возера” з апорай на харэаграфію Пеціпа і Льва Іванова не выклікае сумневаў. Пры гэтым кожны з тэатраў спыняецца на пэўнай далейшай рэдакцыі, а яшчэ часцей робіць сваю ўласную, улічваючы лепшыя здабыткі папярэднікаў. Так адбылося і ў Музычным тэатры, дзе пастаноўшчыкам выступіла галоўны балетмайстар класічнай трупы Кацярына Фадзеева. Народная артыстка Беларусі, да гэтага балета яна звярнулася не ўпершыню, але — у новай творчай якасці, бо калісьці была адной з лепшых Адэт-Адзілій у нашым Вялікім, дзе ў той час “Лебядзінае…” ішло ў рэдакцыі Валянціна Елізар’ева (дарэчы, тая версія, акрамя апоры на харэаграфію Асафа Месерэра ў апошнім акце, вылучалася пераканаўчай логікай у развіцці сюжэтнай лініі і надзвычай трапнымі псіхалагічнымі дэталямі ў паводзінах герояў).