Трохі дзівіла толькі адно, да гэтага ён чуў, што да лекаваньня больш здатныя кошкі. Гаварылі, яны больш чуйныя да стану чалавека, мо таму, што ў іх больш ад тагасьветнасьці і ад той жа жаночай самаахвярнасьці. А тут жа была ня котка, а кот. Адкуль жа ў яго ўсё гэта бралася – няйнакш перадалося ад жанчыны. Ад бабулі, ад іх узаемнага суму адно па адным, не адмерлай і, пэўна ж, ніколі неўміручай памяці жывых і мёртвых. Нябачнай павуціністай нітачцы падчас бабінага лета, што дрыжыць у зажураным небе, калі палавіняцца і пусьцеюць лес і зямля, сірацее перад набліжэньнем халадоў неба, адлятаюць у вырай апошнія птушкі.