— На самай справе гэта не вельмі шмат. Ёсць такі беларускі паэт Анатоль Балуценка, дык у яго колькасць вершаў у лічбах пяці ці шасцізначных. Мне падабаецца пісаць многа і рознага. Я атрымліваю ад гэтага фізіялагічнае задавальненне. Дарэчы, гэтак жа мне падабаецца і працэс гучнага чытання сваіх твораў перад аўдыторыяй. З аднаго боку, я лічу сябе графаманам і не саромеюся ў гэтым прызнацца. У графаманіі ёсць лёгкасць і свабода, без якой творчасці не бывае. Графаман не абавязаны падпарадкоўвацца нейкім канонам, якія невядома хто прыдумаў, — як цяп-ляпнуў, так і будзе. І гэта вельмі добра. Але з другога боку — мне здаецца, я не самы горшы пісьменнік.