Жыць Духам - гэта менавіта тое, што вы маеце дасведчыць цягам некалькіх наступных дзён. Духоўнае жыццё хрысціяніна не палягае на тым, каб адасобіцца ад свету. Наадварот, тое значыць ствараць і развіваць стасункі са светам. Парадаксальна, але манаства нават у сваіх самых скрайных формах ніколі не зрывала кантакту са светам, працягваючы нястомна маліцца за яго. Аднак, мы павінны не толькі адмяраць мэты гэтых сустрэч, але таксама адказнасць іх удзельнікаў: па-сапраўднаму і адчувальна ўвасабляць дары Духа, што прывядзе да аднаўлення хрысціянскага адзінства ў супольнасці Цэркваў. У Акружным пасланні Святога і Вялікага Сабору Праваслаўнай Царквы (2016) мы чытаем: “Царква не жыве для сябе. Яна прапануе сябе ўсяму чалавецтву, дзеля ўзвышэння і абнаўлення свету ў новае неба і новую зямлю (гл. Ап 21:21). Затым яна дае сваё евангельскае сведчанне і дзеліцца дарамі, якія Бог даў чалавецтву: Ягоную любоў, супакой, справядівасць, прымірэнне, моц Уваскрасення і надзею на вечнасць”.