Істотнай асаблівасцю твораў Міхася Стральцова з'яўляецца лірызм. Апавяданні не толькі знаёмяць чытача з падзеямі жыцця, але і дазваляюць яму стаць сведкам унутранай псіхалагічнай дзейнасці персанажаў; іх пачуццяў і перажыванняў. Гэта можна здзяйсняцца праз унутраны маналог пры поўнай адсутнасці аўтарскага "ўмяшання" ў думкі персанажа. Унутраны маналог у літаратурным творы — прамова героя, звернутая да самога сябе, якая служыць для найбольш поўнага паказу і раскрыцця яго ўнутранага свету. Часта ў такіх творах сюжэт не цэласны, а эпізадычныя сцэны і падзеі "працуюць" на раскрыццё пачуццяў, перажыванняў, думак, настрою герояў і апавядальніка ва ўсёй іх натуральнасці і непасрэднасці. Гэтымі асаблівасцямі лірычная проза адрозніваецца ад эпічнай. Акрамя Міхася Стральцова лірычную прозу пісалі Іван Чыгрынаў, Іван Навуменка, Віктар Карамазаў і іншыя беларускія пісьменнікі.