— Хораша ці не хораша, але што праўда — ручаюся,— спакойна адказаў Сяргей Рыгоравіч.— Не мець у жыцці пэўнага занятку, ды яшчэ любімага, прыладжвацца да цёпленькіх месцейкаў — усё роўна што блытацца пад нагамі ў людзей, калоцячыся за кожны свой крок. Як бацька, прызнаюся вам: я рады, што мае дзеці знайшлі свае пункты апоры. Адна мая дачка — бухгалтар, другая — канструктар, а сын, маючы спецыяльнасці і токара, і сталяра, і электрыка,— цяпер першакласны тэхнік-механік. Няхай яны зорак з неба не хапаюць, але стаяць пад ім на цвёрдых нагах і шчаслівыя. Раю і кожнаму з вас, хлопцы-малойцы, абавязкова мець у жьіцці надзейны пункт апоры.!Тады вам ніякія жыццёвыя пературбацыі не будуць страшныя,— Сяргей Рыгоравіч памаўчаў крыху, а потым лрапанаваў:—Давайце цяпер, як і намячалася, пройдземся па майму цэху, па іншых, дзе вы не былі, я вам яшчэ сёе-тое пакажу І раскажу. Згодны?