- Канешне, гэта тонкая мяжа прыватнага і публічнага існуе заўсёды. Для мяне ў дакументальнай фатаграфіі заўсёды важна, каб чалавек хоць прыкладна разумеў, навошта ты гэта робіш, навошта ты яго здымаеш. Калі ты прыяжджаеш у нейкае месца, ты павінен тлумачыць, што да чаго. Бо пры існаванні гэтых эмацыйных сацыяльных сетак, твой кадр можа моцна нашкодзіць, нават таму, што першая рэакцыя на яго можа быць зусім не той, на якую ты разлічваў. Мы ўсе сутыкаліся з тролінгам, з моваю нянавісці. І ведаем, што гэта шкодзіць не толькі героям, но і самому фатографу. Часам ты публікуеш здымак, а нехта іншы яго бярэ і суправаджае нейкімі прыватнымі каментарамі, і гэта пераварочвае сэнс твайго візуальнага паведамлення. Таму гэта маё першае правіла – герой павінен ведаць, навошта ты гэта робіш.