Гартаю ўспаміны Аляксандра Іванавіча. На світанку 22 чэрвеня ён прачнуўся ад аглушальнага грукату, калі вакол у хатняй цемры зіхацелі ўспышкі выбухаў, свісцелі аскепкі снарадаў. Усё гэта было настолькі страшна, што яшчэ не зусім ачунялы ад сну лейтэнант кінуўся пад нары. Але ўжо праз некалькі імгненняў Махнач стаў збіраць байцоў. Гэтак арганізавалі абарону, расставіўшы кулямётчыкаў і стралкоў. Увесь дзень, 22 чэрвеня, узвод адбіваў атакі праціўніка. Аляксандр Іванавіч бачыў вакол сябе толькі смерць, кроў, гібель. Ён упершыню сам страляў і забіваў.