Шчыра кажучы, мы не зьбіраліся заканчваць твор, нават пасьля трохі шкадавалі, што назаўсёды разьвіталіся з ягонымі чытачамі і не апісалі таго, як лысагорцы выломвалі рамы і дзьверы ў старым будынку Саюзу пісьменьнікаў, дзе ў грамадзянскую вайну разьмяшчаўся штаб Сердзіча, а ў Вялікую Айчынную быў забіты гаўляйтэр Кубэ. І цягнулі з яго на дачы карціны і дываны; як потым усяліліся ў новае памяшканьне Дома літаратара, павялічыўшы ягоны штат да фантастычных памераў, панабраўшы ў яго нейкіх падазроных і “дзіўных” асобаў.