Актрыса Тамара Скварцова размяркоўвае сябе такім чынам, што да апошніх эпізодаў глядач не бачыць яе сапраўднае нутро. Здаецца, яна настолькі звыклася з мроямі, прызвычаілася да фантазій, якія дзіўным чынам мяжуюцца ў яе свядомасці з рэальнымі абставінамі мінулага, тых сваіх, што амаль немагчыма зразумець, дзе праўда, а дзе мана. Гэты падвоены свет ёй проста неабходны, без яго яна — актрыса па жыцці — не можа існаваць. Менавіта так выканаўца спрабуе падаваць сваю гераіню. Магчыма, у першай палове варта ўзмацніць такія моманты, пазбягаць толькі верхняга пласту тэксту. Але жыць выключна мінулым Эда не здатная, у ёй шмат жыццёвай энергіі, нягледзячы на ўзрост, — проста да часу яна гэта хавае. З’яўленне юнака нішчыць яе дэпрэсію, унутраную сумяціцу. У ім яна бачыць свой паратунак ад адзіноты. Мне ж падаецца, што Эда насамрэч даволі супярэчлівы персанаж, шматслойны вобраз. Яна адносіцца да той катэгорыі людзей, якія існуюць у пэўным разладзе з маральным імператывам, у іх самой прыродай закладзена няправільнасць, нестандартнасць, адсутнасць маральных табу, найпершым складнікам для іх з’яўляецца прыгажосць, і таму яны знаходзяцца ў разладзе з недасканалым светам, дзе пануе бруд.