„Але калi славянскiя народы… будуць вызвалены з-пад ярма… i зажывуць новым, свабодным i, магчыма, самастойным жыцьцём, тады, на маё глыбокае перакананьне, пэўнае i непахiснае, ня будзе мець Расея, i нiколi яшчэ ня мела, большых ненавiсьнiкаў, зайздросьнiкаў, паклёпнiкаў, нават яўных ворагаў, нiж усе гэтыя славянскiя народы, варта iх толькi Расеi вызвалiць, а Эўропе наважыцца за вызваленыя прызнаць. I не пярэчце мне, не адмаўляйце i не крычыце, што я перабольшваю цi што я ненавiсьнiк славянаў! Наадварот, я вельмi люблю славянаў, але я ня буду нават абараняцца, бо ведаю, што ўсё здарыцца менавiта так, як я кажу… Славяне, калi будуць вызваленыя, пачнуць сваё новае жыцьцё — паўтараю — менавiта з таго, што выпрасяць ад Эўропы, напрыклад, ад Ангельшчыны i Нямеччыны, гарантыю абароны сваёй свабоды, i хай у канцэрце эўрапейскiх дзяржаваў будзе й Расея, усё ж славяне гэтак учыняць толькi дзеля абароны ад Расеi.