Маісеенка любіў сваіх землякоў, а яны ганарыліся ім і паважалі яго. А яшчэ ён быў вельмі шчырым, клапатлівым і цікавым чалавекам, які захапляўся не толькі мастацтвам. Сябры мастака ўспамінаюць, што ў апошнія гады жыцця ў Анатолія Маісеенкі любімай была песня, у якой ёсць такія словы: ” Не для меня цветут сады, в долине роща расцветает, там соловей весну встречает, он будет петь не для меня”… Чалавек пайшоў з жыцця. Але ж ён і назаўсёды застаўся не толькі ў памяці блізкіх, але і ў сваіх шматлікіх жывапісных творах.