Тац­ця­на Му­шын­ская: Ёсць і этніч­ная му­зы­ка. Тан­цы, шат­лан­дскія і ірлан­д­скія, то­ль­кі ўпры­го­жы­лі па­ста­ноў­ку! Яны жыц­ця­ра­дас­ныя, у іх шмат па­зі­ты­ву. Гэ­та ўва­саб­лен­не на­род­най сты­хіі, у якой існу­юць Элі­за, яе сяб­роў­кі-кве­тач­ні­цы, Альф­рэд Ду­літл і яго­ная ка­ман­да. Ха­рэ­агра­фіч­ныя фраг­мен­ты ўдак­лад­ня­юць бі­ягра­фіі ге­ро­яў, пад­каз­ва­юць, што яны па­хо­дзяць з Шат­лан­дыі або Ірлан­дыі, з які­мі ў Англіі за­ўсё­ды бы­лі кан­флік­тныя ста­сун­кі. Ге­роі пе­ра­бра­лі­ся ў Лон­дан і пры­вез­лі з са­бой свае звы­чаі, ку­ль­ту­ру. Тэ­ма Шат­лан­дыі ві­зу­алі­зу­ецца і ў кас­цю­мах Лю­бо­ві Сі­дзе­ль­ні­ка­вай. Кан­траст Лон­да­на арыс­так­ра­тыч­на­га і Лон­да­на жаб­рац­ка­га пра­соч­ва­ецца ў сцэ­наг­ра­фіі (мас­так Андрэй Ме­ран­коў). Ка­лі пер­шы ўва­саб­ля­ецца вы­ява­мі Біг-Бэ­на і Вес­тмін­стэр­ска­га аб­ацтва, дык дру­гі — ста­рым чыр­во­ным аўто­бу­сам і боч­ка­мі, ля якіх грэ­юцца жаб­ра­кі.