Галоўная ідэалагічная лінія адназначная. Сімпатыя аўтараў на баку разбітых беларускіх паўстанцаў, апошнія з якіх пакідаюць радзіму, каб патрапіць у вайсковую школу Гарыбальдзі — італьянскага рэвалюцыянера і змагара за незалежнасць. Стаўленне "тутэйшых" да расійскіх вайскоўцаў і чыноўнікаў адпавядае гістарычнай праўдзе. Для свядомай ліцвінскай шляхты яны былі акупантамі і душыцелямі — ворагамі. Для памяркоўнай — новым гаспадаром, які, можа, і не падабаецца, але вымагае мірыцца з сваёй сілай. Для простага люду - чужынцамі ("Гэта праўда, што вы ў Расеі сваіх жонак б'ёце?!").