Такім чынам цэнзары пазбаўлялі беларусаў міфа. Бо ясна, што ў XVI ці XVII стагоддзі, калі жыў Выліваха, не было такога слова “беларус” і не было такой краіны Беларусь. У гэтым плане Уладзімір Караткевіч выступіў як міфатворца, а значыць і як нацыятворца. Ён супрацьстаяў усёй савецкай сістэме, якая разбурала нашыя міфы, знішчала нашыя замкі, каб людзі забыліся, каб не памяталі пра былыя скарбы роднай зямлі. І Караткевіч гэтаму супрацьдзейнічаў. Так, гэта не зусім правільна, што Гервасій Выліваха быў беларусам – ён быў рагачоўцам, жыхаром ВКЛ, але не беларусам паводле дзяржаўнай прыналежнасці. Але ж, калі мы самі пачнем даводзіць, што герой не быў беларусам – мы пазбавім нас нацыятворчага міфу! І таму, я лічу, што такая праўда – толькі для даследчыкаў. А для народа павінен быць міф, тым больш для народа, які не памятае нічога, памяць якога старанна знішчылі.