Так, шмат добрых, чулых, клапатлівых і сумленных лю-дзей родам з нашай вёскі. Гэтыя рысы перадаюцца ад бацькоў — дзецям, ад дзяцей — унукам. Так складваецца рада-слоўная. Так захоўваюцца традыцыі. І адна з іх, як памятаю з дзя-цінства, — збірацца разам на маёўкі, вячоркі, у госці да суседзяў і родных на сямейныя, рэлігійныя святы, “нягледзячы на нацыянальнасці і веру, — сказаў Сцяпан Казакевіч. — У нашым сяле жылі беларусы, рускія, татары, палякі, украінцы, жылі дружна. Радасна і хвалююча, што праз шмат гадоў мы зноў сабраліся разам”.