Жыў там адзін селянін з жонкай ды сынам. Багацця ўсялякага яны гэтулькі дамоў нацягалі, што на тры пакаленні людзей хапіла б, ды яшчэ і засталося б. Але кожны ранак гаспадар з сынам куды-небудзь кіравалі, каб выглядзець, дзе што блага ляжыць, ды сперці. Калі тым зладзеям не ўдавалася што ўкрасці за дзень, то дахаты цягнуліся, нібы тыя сабакі пабітыя, ледзьве ногі перастаўлялі.