— Найпершы памочнік па жыцці – гэта мой муж, Віктар Іванавіч, з якім мы ўжо больш 30 гадоў разам, дваіх сыноў выгадавалі, унука прычакалі. Ён, калі трэба было, і ў экспедыцыі ў аддаленыя вёскі нас з дзеткамі вазіў, і неабходныя для майго рамясла прылады дапамагаў майстраваць. Ён разумее, калі я еду на выставы, калі да позняга вечара затрымліваюся на рабоце, займаючыся з дзецьмі. Іншым разам ён патэлефануе, каб запытаць, што прыгатаваць на вячэру. Так што без яго падтрымкі ў мяне не было б магчымасці столькі часу аддаваць творчасці.