Але, на жаль, праходзіць пэўны час і… куды што дзяваецца? Падлеткі ўжо не толькі перастаюць марыць пра вялікае, многія з іх нічога не хочуць, акрамя гульняў і айфонаў. Размаўляць са старшакласнікамі (асабліва ў прысутнасці настаўнікаў) увогуле складана: на ўсе пытанні маладыя людзі адказваюць не тое, што насамрэч думаюць, а тое, што, як ім падаецца, ад іх хочуць пачуць. За 11 гадоў ні настаўнікі, ні бацькі, ні нават самі дзеці не заўважаюць, як недзе ў нетрах школы страчваецца індывідуальнасць, нівеліруецца ўсялякая дзівакаватасць — ніхто ўжо не марыць змяніць свет! — і ўсе становяцца аднолькава “нармальнымі”.