Тое, што я толькі што пералі­чыў, — усяго толькі кароткая схема. На практыцы ж замежнік павінен прайсці спецыяльную працэдуру. Мы называем яе працэдурай вызначэння статусу бежанца. Яна прадугледжвае падачу ў кампетэнтны дзяржаўны орган хадайніцтва аб прадастаўленні прыстанішча; прадастаўленне дакументаў і доказаў, якія пацвярджаюць хадайніцтва аб прадастаўленні прыстанішча, падчас гутаркі. І нарэшце, рашэнне органа дзяржаўнай улады, які займаецца пытаннямі бежанцаў. У Беларусі гэтыя пытанні адносяцца да кампетэнцыі Міністэрства ўнутраных спраў, а менавіта яго Дэпартамента па грамадзянстве і міграцыі. ДГіМ можа прыняць станоўчае або адмоўнае рашэнне. Я падкрэсліваю гэта, паколькі кожны павінен разумець, што хадайніцтва аб прадастаўленні прыстанішча не азначае аўтаматычнага прадастаўлення абароны. Са свайго боку мы ажыццяўляем маніторынг асобных спраў. Калі УВКБ ААН бачыць, што нейкае канкрэтнае хадайніцтва аб прадастаўленні прыстанішча сапраўды заслугоўвае статусу бежанца або адпавядае крытэрыям прадастаўлення дадатковай абароны, але ўлады схіляюцца да таго, каб адмовіць у прадастаўленні абароны, мы можам умяшацца: выказаць наш пункт погляду па справе, перадаць інфармацыю, якая абгрунтоўвае неабходнасць прыняцця станоўчага рашэння, і, калі асобе, якая шукае прыстанішча, у канчатковым выніку ўсё ж адмаўляюць, то прадаставіць яму адваката, паслугі якога аплачваюцца УВКБ ААН і які будзе прадстаўляць яго ў судзе на стадыі абскарджання.