Я чытала курсы пра Беларусь у такіх краiнах як Эстонiя, Сербiя, Чэхiя, Iзраiль, і заўседы студэнты і прафесары былі вельмi зацiкаўлены. Наша краiна — крыніца ўнiкальнага матэрыялу, хаця б таму, что Беларусь амаль нiхто не вывучае. А яе даследаванне дае адказы на вечныя навуковыя пытаннi: як і чаму людзі распавядаюць анекдоты, згаджаюцца ці не згаджаюцца з дзяржавай, баяцца сачэння. Можна разгледзець, як фальклор уплывае на мысленне і на гісторыю, як у ім прадстаўленыя розныя палітычныя і культурныя каштоўнасці, ілюзіі і надзеі на асабістым і грамадскім узроўні. Нарэшце, цікава прасачыць узаемадзеянне між лакальным і глабальным.