Дзверы расчыніліся, і насустрач Ігнату Юр’евічу высыпаў гурт пацыентаў, якія, відаць, падслухоўвалі нашую размову і чакалі забаўкі, якія тут, можна меркаваць, здараліся не надта часта. Ставілі яны, пэўна ж, на Ігната Юр’евіча, ён быў іхнім фаварытам, на мяне толькі кідалі кплівыя, поўныя скепсісу позіркі. Увесь гармідарны натоўп быў апрануты ў бальнічныя халаты і спартовыя касцюмы, хтось меў франтавыя ордэны, на кімсьці былі парваныя ў баях гімнасцёркі. Мужчыны з мыліцамі выскальваліся жоўтымі сточаны-мі зубамі, а жанчыны з гіпсавымі павязкамі на руках пасміхаліся густа нафарбаванымі ратамі, якія рабілі іх падобнымі да клоўнаў-забойцаў. І ўвесь гэты клу­бок хранічных хваробаў пакаціўся ў санаторны сад, за старыя карпусы, дзе між яблынькамі вытаптана была даволі-такі прасторная гульнявая пляцоўка. Мы з Воль­гай і Наташай паспяшаліся за пацыентамі, Наташа несла ў адной руцэ інгалятар для старога, а ў другой — абабітыя жалезам біты, з дапамогаю якіх мы і павінны былі высветліць стасункі. Уся мая мужнасць ды бая­вы настрой хутка расталі і выветрыліся. Вольга кідала на мяне занепакоеныя позіркі, аднак маўчала, не жада­ючы, пэўна, мяне дарэшты напалохаць.