Нарэшце на сцэну ўзняўся сам аўтар рамана. У руцэ ён трымаў загадкавую чорную кнігу. Можа быць, Віктару, як большасці раманістаў, і хацелася выступіць з доўгай нуднай прамовай, але вядоўца сваімі пытаннямі, вопытнаю рукою ўмела правёў яго паміж пасткамі нуды, то сам задаючы пытанні, то аддаючы гэтае права слухацкай залі. Але сёе-тое аўтар распавесці паспеў.