Больш канцэпцыйна абумоўленай магла б быць і сцэнаграфія (Андрэй Меранкоў). Усё для гэтага ёсць! Ззаду сцэны змяшчаюцца незразумелыя металічныя канструкцыі, і той, хто ведае раман, адразу пачынае "дамалёўваць" іх то да парахода, на якім павінны апынуцца шукальнікі скарбаў, то да будынка клуба, што будзе абсталяваны на знойдзеныя дыяменты. Але ў самім спектаклі такога "дабудоўвання", якое канчаткова ператварыла б металічныя рэйкі ў машынерыю і паглынула б чалавека, не адбываецца. Дый кола, што ў фінале быццам "перамолвае" Бэндара, застаецца схаваным за спінамі артыстаў і амаль не заўважным для публікі.