З размовы з Зінаідай Кузьміч я даведалася, што загадчыцай клуба яна стала выпадкова. У іх хаце, колькі яна сябе памятае, заўсёды гучала песня. Што б яе маці Вольга Сямёнаўна ні рабіла — ці гатавала вячэру, ці ткала альбо вышывала — яна заўсёды спявала. Падпявала ёй і дачка. Пасля заканчэння Дакольскай сярэдняй школы Зінаіда вырашыла вучыцца на хіміка-тэхнолага, таму і паступіла ў Светлагорскае прафесійна-тэхнічнае вучылішча хімікаў. Дарэчы, там яна наведвала гурток мастацкай самадзейнасці, спявала ў хоры. Пасля працавала ў прадзільным цэху на заводзе штучнага валакна ў Светлагорску. Маладую вясковую дзяўчыну, якая прывыкла да прастору палёў, прыгнятаў горад, ды і работа была недаспадобы. Адпрацаваўшы два гады, Зінаіда вырашыла вярнуцца на радзіму, дзе і знайшла прымяненне сваім талентам. Калі прапанавалі ўзначаліць сельскі клуб, з радасцю згадзілася. Адразу захацелася згуртаваць вакол сябе як мага больш таленавітых людзей, зрабіць памяшканне клуба больш прывабным. З гэтага маленькага жадання і нарадзілася вялікая справа.