— Дзмітрыеў вырас у беларускамоўнай сям’і. Яго бацька шмат гадоў працаваў на розных пасадах у часопісе “Полымя”. Юра ўвесь у беларускіх каранях і этнасе, ён, мой былы студэнт, БДПУ скончыў як харэограф. Танцаваў у ансамблі “Рэй”, потым паступіў у БДУКіМ, вучыўся там гітарнаму майстэрству, зараз — сам выкладае гітару. Паўлоўскага я ведаў па гурце “Князь Мышкін”, адкуль і запрасіў яго ў “Троіцу”. Ён дапамагаў у стварэнні і выпуску абедзвюх маіх кніг. Мы ўтрох па пяць тыдняў запар гастралявалі і адно аднаму не назалялі. У кожнага ў “Троіцы”, акрамя творчасці, ёсць свой кавалак працы. У Паўлоўскага гэта Інтэрнэт, у Дзмітрыева — рэчы, звязаныя з тэхнічным абсталяваннем групы. Сварак і высвятленняў адносін паміж намі не было, а ўсе важныя рашэнні прымаем звычайным галасаваннем.