Затрэслася зямля, застагнала. Выпалі вянцы з рук сведкаў ганебнага шлюбу, пакаціліся па падлозе залатыя пярсцёнкі, якімі так і не паспелі абмяняцца жаніх і нявеста, абваліўся алтар. Замітусіліся ў страху шляхетныя госці, ратуючыся ад нечаканай пагібелі. І толькі адна Ірына ў лёгкім белым адзенні не рушыла з месца. Укленчыўшы, яна ўзняла рукі ў высокім маленні. Вакол яе бушаваў агонь, але ніводная іскрынка не ўпала на Ірыну. Разбуралася ад моцных штуршкоў сядзіба, развальвалася па каменьчыку царква, але ніводны з іх нават не зачапіў дзяўчыну.