Каталіцкія манаскія супольнасці пачалі сваю актыўную дзейнасць і распаўсюджванне па тэрыторыі Беларусі з канца XIV стагоддзя. Манахі займаліся місіянерскай і пастырскай дзейнасцю, пракладвалі шлях для каталіцкай веры і былі праваднікамі новых формаў рэлігійнасці – пашыралі комплекс дадатковых набажэнстваў, стваралі санктуарыі, рэлігійныя брацтвы, спрыялі актывізацыі пілігрымак і працэсій, развівалі культ святых і Маці Божай, распаўсюджвалі практыку рэкалекцый і асабістай малітвы. Дзейнасць манахаў і манахінь адыгрывала значную ролю ў грамадскім жыцці краіны – выхаванне моладзі і дабрачыннасць, стварэнне навучальных устаноў, канвіктаў (інтэрнатаў), бурсаў, шпіталяў, аптэк, школьных тэатраў і музычных капэл, уласных друкарняў – гэта ўсё безупынная праца каталікага манаства.