Сымона Сухарукага — былога ідэалагічнага гадаванца кулака Крушынскага, яго своеасаблівага намесніка і галоўнага аўтарытэта у вёсцы Дзятлы — наратыў знаходзіць ва ўласнай хаце, ў роспачы і няздолі змірыцца з апошнімі падзеямі. “Быў адзін з гарачых дзён калектывізацыі ў Гайдачынскім сельсавеце. На дварэ выла, скаголіла і хадаром хадзіла мяцеліца” [тамсама, 401]. Пік калектывізацыі супадае з апагеем шаленства стыхіі, метанімічнае супадзенне ў часавым вымярэнні становіцца заканамернасцю на сімвалічным узроўні. У своеасаблівай гіпалазе калектывізацыя і мяцеліца абмяняліся прэдыкатамі: гарачыня дзён калектывізацыі — гэта апальваючы сіверны вецер завірухі (тэмпературныя экстрэмумы супадаюць у сваім уздзеянні на чалавека), у той час як сама завіруха вые і скаголіць аб тым, пра што маўчыць вёска і сам Сухарукі. “Стары Сухарукі горбіўся ў кажуху на тапчане, зірк-зірк у шыбіну і мяцеліцы не бачыў” [тамсама, 402] — наратыў пахіляе і без таго мізэрнага перад навалай стыхіі і калектывізацыі Сухарукага і адбірае у яго зрок, бачанне рэальнага. Тэма духоўнай слепаты, нездольнасці ўбачыць сапраўднае яшчэ некалькі разоў будзе паўторана ва ўрыўку, а зараз — перад намі першы вястунак надыходу вар’яцтва.