— Напачатку ўсе радаваліся, што хаця б так. Пагатоў, у большасці тэатраў лялек Савецкага Саюза лёс быў невясёлы — што далі, тое і далі, — кажа Аляксей Анатольевіч. — Размовы пра асобны будынак для нас пазней заводзіліся, але ўсе разумелі, што спецыяльна для тэатра ніхто нічога будаваць не будзе — калі толькі прыстасоўваць нешта на ўскраіне. Вырашылі, што лепш застацца там, дзе ўжо пачалі штосьці рабіць. Першы спектакль я нават здаваў у інстытуце, бо ў тэатры ішоў рамонт. Яшчэ адзін выпускаў пад гук перфаратара, а ў зале стаялі рыштаванні, праз якія я спрабаваў разгледзець, што там артысты на сцэне робяць. Таму тое, што мы цяпер маем — велізарны скачок у параўнанні з тым, што было і нават магло б быць.