Чэрвеньская раніца, здавалася, была самай звычайнай. Ласкавае сонца, лёгкі ветрык і гаманкія птушкі настройвалі на добры лад. Семігадовая Ліда збіралася на вуліцу гуляць з сяброўкамі, але прама ў дзвярах яе мойчкі спыніў бацька Мікола. Мужчынскі твар быў надта сур’ёзны і з’асяроджаны, а вочы напоўнены жалем і боллю… Сэрца дзяўчынкі ажно затрымцела ад хвалявання. Такім бацька не быў яшчэ ніколі… Раптам ён павярнуўся і ціха сказаў жонцы Феадосіі Нікіфараўне: