Мы часта бурчым на пажарных: маўляў, ім бы толькі чапіцца. Расказваем “барадатыя” анекдоты пра тое, як яны спяць па 24 гадзіны ў суткі. Лічым іх прадпісанні, папярэджанні, парады, патрабаванні празмернымі. “Ад лёсу не ўцячэш”, “Чаму быць – таго не пазбегнуць”, “Дзе на ўсе іх прадпісанні грошай набрацца?” – гэтыя і іншыя адгаворкі ў нас заўсёды напагатове, каб апраўдаць сваю ляноту ці бяздзейнасць. Але аднойчы “клюе смажаны певень” – і мы ў апошняй надзеі, нібы звяртаемся да самога Бога, ліхаманкава набіраем 101: хутчэй! Прыедзьце! Уратуйце! Читать далее