— Я гатовая адну бульбу есці, каб толькі вайны не было. Каб толькі ў згодзе жылі. І брата не стала, і сястры не стала. І мама толькі з-за вайны памерла. Пагляджу, на Украіне моладзь — Божанька мой мілы! Не магу кроў бачыць. Гляджу — за ногі і пацягнулі чалавека. Ну ён жа чалавек! Увесь у крыві. Ці забіты, ці паранены… А тады выключаю тэлевізар. Нагледжуся і тады ноч спаць не магу. Каб толькі вайны не было.