Падчас адпуста св. Антонія з Ліссабона, 13 чэрвеня 1917 г., дзеці патаемна выправіліся на Cova da Iria i пасля ружанцовай малітвы з іншымі людзьмі (каля 50 чалавек), якія прыйшлі на месца першага аб’яўлення, яны зноў убачылі водбліск святла, якое набліжалася, а пасля над скальным дубам – Маці Божую, вельмі падобную да постаці з мая. Размаўляючы з Луцыяй, Марыя абяцала хутка забраць у неба Францішка і Жасінту, а Луцыі сказала, што Пан Езус хоча выкарыстаць яе, каб устанавіць на свеце набажэнства да Свайго Беззаганнага Сэрца. Тады Луцыя са смуткам спытала, ці застанецца адна, і пачула ласкавы адказ Маці Божай: “Не, дачка мая! Ты вельмі пакутуеш? Не губляй адвагу. Я ніколі не пакіну цябе, Маё Беззаганнае Сэрца будзе тваім сховішчам і дарогай, што завядзе цябе да Бога”. Калі гэта сказала, раскрыла свае далоні, зноў перадала дзецям водбліск таго нязмернага святла, і яны адчулі сябе так, быццам акунуліся ў Богу. Здавалася, што Жасінта і Францішак стаяць у той частцы святла, якая ўзносілася ў неба, а Луцыя – ў той, што прамянела на зямлю. Перад правай далонню Маці Божай знаходзілася сэрца, якое акружала церне, і здавалася, што церне вось-вось праб’е сэрца. Люцыя зразумела, што гэта было Беззаганнае Сэрца Марыі, зняважанае людскімі грахамі, якое прагнула ўзнагароджання.