Тым больш, што, пры ўсіх арганізацыйных намаганнях, конкурс, на жаль, не набыў славу "самага справядлівага". Камусьці рабіліся відавочныя "скідкі на пачаткоўства", калі дараваліся фальшывыя пасажы, стылёвыя несупадзенні, нават спыненне спеваў з далейшым "пераспяваннем". Камусьці не даравалі сталага ўзросту, а кагосьці іншага, з розніцай у даце нараджэння ўсяго ў некалькі дзён і з куды ніжэйшай "стартавай пазіцыяй", прапускалі ў наступны тур. Любы конкурс — справа суб’ектыўная. А тым больш — у спевах. І "журыць" бывае куды складаней, чым выступаць самому. Але… Чаму, да прыкладу, у журы не было ніводнага сапрана, калі сярод канкурсантаў іх — большасць? Надта шмат пытанняў засталося. Мабыць, яшчэ і таму, што сёлетняя "Убельская ластаўка", сабраўшы прадстаўнікоў шасці краін, сталася ў гэтым сезоне, усяго за апошнія шэсць месяцаў, ажно трэцім у Мінску вакальным конкурсам міжнароднага калі не статуса, дык разгорту. Таму "…Ластаўка" шмат у чым пазіцыянавалася як "альтэрнатыва" двум ранейшым (надта, маўляў, "заангажаваным") — імя Л.Александроўскай і "Competizione dell’Opera". Насамрэч, конкурсаў замнога не бывае. Але што ж атрымалася?