Славік разумеў, што яму трэба займець тут сябра, з якім ён мог бы проста размаўляць і, між іншым, дзяліцца думкамі, а то і “снамі”. Не трымаць усё ў сабе, а час ад часу пераказваць узгаданае, каб нейкім чынам упарадкаваць тое для сябе. Але – дзе ўзяць такога сябра? Ён перабраў у галаве тых, каго ведаў і прыкідваў: з кім можна падзяліцца сваім самым таемным.