Неарганізавана паблукаўшы сярод экспанатаў, зразумелі, што такое мноства партрэтаў, назваў, імёнаў, дат з першага разу запомніць немагчыма (і навошта наогул запамінаць пайменна нейкіх Радзівілаў, якія па жыцці канфрантавалі з нашымі ружанскімі Сапегамі?). Пакруціліся вакол групы японцаў, уведзеных у шок месцамі агульнага карыстання, прыцаніліся да сувеніраў… А тут і дождж скончыўся! Памыты палац пад промнямі сонца заззяў, як чароўны куфар, не падманвалі рэкламы. Але мы ўжо рушылі праз горад да ратушы, самага старажытнага будынка гарадскога самакіравання ў Беларусі. Вось цікава, якой была ратуша ў Пружанах у часы Магдэбургскага права? Музейная экспазіцыя, якая размяшчаецца на другім паверсе, зразумела, больш сціплая, чым у палацы. Затое тут аказаліся даступнымі па кошце паслугі экскурсавода. І тры чвэрці гадзіны нашай кампаніі прафесійна і (у адрозненне ад аўдыёгіда) эмацыянальна расказвалі пра рэальную гісторыю Нясвіжа і яго самакіравання, гаспадароў-магнатаў, некаранаваных каралёў, ваяроў, светароў, тэатр, арганізаваны Францішкай Урсулай Радзівіл, а таксама пра прывід Чорнай Панны і іншыя шматлікія міфы старажытнага месца. Так што калі, нарэшце, пасля набажэнства мы трапілі ў знакаміты касцёл Божага Цела, у крыпце якога знаходзяцца пахаванні дынастыі Радзівілаў, я ўжо з распальцоўкай тлумачыла нейкім турыстам з Расіі, што, дзе і як адбывалася.