Па адзнацы літаратурнага крытыка Галіны Юзэфовіч, гэта «дзіўны, глыбокі і хвалюючы раман, які сплаўляе розум і пачуццё ў нейкай зусім новай для Пялевіна (ды, мабыць, і для ўсёй расійскай прозы) прапорцыі, і вызначана лепшы тэкст аўтара за апошнія гады — ва ўсякім выпадку, самы інтэлектуальна захапляльны»[1].