Вялізныя ўладанні Лучай на працягу некалькіх апошніх стагоддзяў неаднаразова змянялі гаспадароў і мелі вельмі багатую гісторыю. Яны па чарзе належалі прадстаўнікам найзнакаміцейшых сем’яў,асеўшых на абшарах даўняга Ашмянскага павета. Спачатку Лучай быу спадчынай сям’і і Забжэзінскіх. Станіслаў Забжэзінскі,стараста жмудскі, які меў толькі адну дачку Ганну, у 1542 годзе аддаў гэту маемасць у якасці залогу Вайцеху Юндзілу, цівуну і гараднічаму віленскаму. Пасля смерці Забжэзінскага, кароль Жыгімонт 1 апекуном асірацелай Анны прызначыў Станіслава Кежгайлу,які ў сваю чаргу апякунства над ей аддаў Яну Глябовічу, віленскаму ваяводзе. Той выкупіў у Юндзіла заложаны Лучай і хутка,пасля жаніцьбы з Забжэзінскай, стаў яго гаспадаром. У 1550 годзе дачка Яна,Альжбэта Глябовіч,узяўшы шлюб з біржайскім цівуном Мельхіерам Шэметам,аддала яму Лучай у якасці пасагі. У 1617 годзе іх унук Ежы Шэмет прадаў уладанні ксяндзу Андрэю Яновічу-Рудаміне.Маемасцю сям’і Рудамінаў Лучай пратрымаўся найдаўжэй,бо прайшло сто гадоў, як толькі ў 1731 годзе Катажына з роду Халецкіх –удава Пятра Рудаміны ў другім замужжы Валовіч,утрэцім Пацей, прадала маемасць за суму 90000 польскіх злотых Эльжбеце з Агінскіх Пузыне,жонцы князя Антонія Пузыні, харунжага надворнага літоускага. Усваю чаргу Пузыня ў 1755 годзе падаравала яго свайму роднаму брату Тадэвушу Агінскаму, троцкаму ваяводзе, спадчынніку паселішчаў Гануты, Залессе і інш.Агінскія ў канцы 1786 года прадалі маентак сям’і Ваньковічаў гербу “Ліс”. Каля 1820 года дачка Антонія Ваньковіча,мінскага маршалка і Ганны з Солтанаў, Клементына выходзіць замуж за Эдварда Мастоўскага (памер у 1855 годзе), улніка Цырклішак, атрымала Лучай у пагас.Такім чынам лучайскія землі сталі належаць сям’і Мастоўскіх.