Мне хоць i не сорамна гаворыць на беларускай мове, сорамна гаворыць дрэнна на ей, але ж працую над гэтым i гавару. Калі я пачынаю гаворыць з людзьмі на беларускай мове, то яны так дзіўна і збянтэжана глядзяць на мяне. Як быццам я нешта дзіўнае зрабіла, размаўляць на роднай мове ці ледзь не эпатаж, мяркуючы па касых поглядах людзей. Але ж мне усёроўна, хочацца i кажу. Мае сябры зза мяжы пытаюцца у мяне, чаму у нас не гавораць па-беларуску, у нас такое прыгожае гучанне мовы, просяць, каб я яшчэ што-нiбудзь казала на роднай мове.