Яму ішоў 31-ы год. Родныя ўспамінаюць, што пасля звальнення Рыгор Фёдаравіч ніяк не мог уладкавацца хоць на якую працу і цяжка перажываў гэта. Заслужаны воін, поўны кавалер ордэна Славы, ён ні разу афіцыйна не звярнуўся за дапамогай у ваенкамат ці райком партыі, лічыў, што гэта яго асабістыя праблемы. I вырашаць ён павінен іх сам. Сялянская натура яго патрабавала акрэсленасці і пэўнасці. I ён прыняў рашэнне ісці вучыцца. Падаў дакументы ў Баранавіцкую школу ДТСААФ на курсы па падрыхтоўцы шафёраў.