— Вось ужо звыш сямі дзясяткаў год, — адзначае Анатолій Мар’янавіч, — як прагучалі апошнія залпы той страшэннай і жудаснай вайны. Мы бачым на нашай зямлі сотні і тысячы помнікаў і абеліскаў, брацкіх магіл і курганоў Славы. Гэта — памяць пра падзеі Вялікай Айчыннай, пра велічны подзвіг слаўных герояў, якія цаной свайго жыцця адваявалі народам свабоду і незалежнасць, мірнае неба над галавой. Дзякуючы гэтаму, можам спакойна жыць і ствараць у такой цудоўнай краіне, як наша Беларусь. І па якой яе дарозе не пойдзеш альбо не паедзеш, абавязкова патрапіш у такое святое месца. Сёння адна з іх прывяла ў Шкленікова, дзе семдзесят тры гады таму адбылася жудасная трагедыя: фашысты расстралялі пятнаццаць ні ў чым не вінаватых людзей, знішчылі цэлую вёску, якая змагла адрадзіцца толькі пасля вайны. А сённяшняе мерапрыемства — напамін пра тую страшную бяду, пра загінуўшых людзей, а яшчэ і пра тое, што нам і будучым пакаленням неабходна цаніць і берагчы мірнае, цудоўнае і прыгожае неба над сваёй галавой.