— Адкуль прыйшла надзея мая, Багародзіца, лячыць мяне?! — І адразу ўстаў, уславіў Бога іпрыслужваў нам ля стала. Уражаныя людзі з радасцю істрахам дзівіліся гэтаму. Бацька, вельмі стары чалавек, частаваў нас як мог, даў міласціну святую іправодзіў нас на бранскі гасцінец, раячы, каб ехалі да сталіцы, што мне глыбока на сэрца запала. Але як старац адышоў, вялікі клопат учыніў мне паслушнік мой Анісім, інават уцякаць ад мяне парываўся, кажучы: “Вернемся ўЛітву, бо тут загінем. Навошта такія беды трываем ідабравольна небяспецы сябе падвяргаем. Намерыўся быць у сталіцы маскоўскай? — Але не будзеш! Не будзеш!” І яшчэ шмат іншых рэзкіх слоў (відаць, злым духам намоўлены) з гневам гаварыў. Яж,памаліўшыся пра сябе да Госпада Бога іПрачыстае Багародзіцы, сказаў яму ціха: “Браце мілы, пабойся Бога. Ты ж сам чуў ібачыў нямала дзеянняў Божых адносна нас, чаму ж так неабачліва кажаш?” Іпераконваў яго ўняспынным промысле Божым адносна нас. Нарэшце дадаў: