Гэтае сяброўскіх нашых зносін ніколькі, зрэшты, не расстроіла; бо я, спачуваем яго слабасці і згубнаму нядбанне, агульнаму маладым нашым дваранам, шчыра любіў Івана Пятровіча; ды нельга было і не любіць маладога чалавека гэтак рахманага і сумленнага. З свайго боку Іван Пятровіч аказваў павагу да маіх гадах і сардэчна быў да мяне прыхільнік. Да смерці свае ён амаль кожны дзень са мною бачыўся, Даражэй просты маёю Бесядзь, хоць ні звычкамі, ні чынам думак, ні норавам мы большую частку адно з адным не сходствовали.