Неаднойчы чула ад нашых новых чытачоў выразы накшталт: “А мы і не ведалі, што ў бібліятэках такія добрыя кнігі”, “У вас выбар кніг большы, чым у кнігарні”, “Мы трацім грошы за тое, што тут даюць бясплатна”. Менавіта пра фонды бібліятэк павінна быць рэклама ва ўніверсальных газетах і часопісах, навастных сайтах, на білбордах горада, па радыё і тэлебачанні. (І тут хочацца сказаць словы падзякі прафесійнай прэсе, якая, на маю думку, бібліятэкі не крыўдзіць. Адно што нашу прафесійную прэсу большая частка грамадства не чытае.) І ў нашу бібліятэку прыходзіць шмат карыстальнікаў са спісам кніг з інтэрнэту. Там размяшчаюць іх рэкламу, а чытачы ідуць да нас па бясплатныя асобнікі. Такім чынам мы можам скарыстацца чужой рэкламай у сваіх мэтах: дастаткова толькі гучна абвясціць, што кнігі з апошняга топ-10 ёсць у бібліятэках. У нас чэргі за імі будуць, а пакуль чытач будзе чакаць разрэкламаваную кніжку, іншае што-небудзь пачытае, калі бібліятэкар яго зацікавіць. У нас прапаноўваць людзям выданні значна прасцей, чым у крамах ці ў тым жа інтэрнэце. Выразы накшталт “не спадабаецца, дык прынясеце ды памяняеце на што іншае, грошы плаціць жа не трэба” або “не выбірайце паміж гэтымі кнігамі, вазьміце абедзве, бясплатна ж” робяць сваю справу. І чалавек, які прыйшоў па нешта канкрэтнае, становіцца нашым сталым чытачом. Хвалюе толькі чаканае змяншэнне фінансавання ў наступным годзе: чытачу, нават не самаму пераборліваму, патрэбны навінкі.