Дададзім, што спектакль рыхтаваўся для заходнееўрапейскіх гастроляў — шмат у чым па замове гаспадароў пляцовак. І вельмі натуральна ўпісаўся ў бягучы рэпертуар “на стацыянары”, упрыгожыўшы афішу не толькі гэтага тэатра, але і ўсяго горада. Ну, а калі “Лебядзінае…” ёсць і ў рэпертуары нашага Вялікага тэатра, дык у публікі ўзнікае цудоўная магчымасць паглядзець абедзве версіі — і, зразумела, іх параўнаць.