Для ажыццяўлення намечанай аперацыі набралі роту маладых, нежанатых байцоў, у ліку якіх апынуўся і радавы Каралевіч. І сталі рыхтаваць іх да пераправы. Трэніраваліся байцы на лёгкіх фанерных лодках, умяшчальнасцю да 20 чалавек. А калі прыбылі да месца пераправы, то атрымалі цяжкія драўляныя, зробленыя са свежанапілаваных сасновых дошак, разлічаныя ўсяго на 5 чалавек. Экіпаж, у складзе якога быў Сцяпан Каралевіч, апынуўся на левым фланзе роты і павінен быў першым пачынаць фарсіраванне ракі. Але яшчэ перад пачаткам аперацыі падчас чарговага арт-абстрэлу іх лодку разарвала на дробныя кавалкі варожым снарадам, таму ўзамен разбітай ім далі трафейную нямецкую, металічную. І калі ў выпадку перакульвання драўлянай лодкі ў байцоў яшчэ заставаўся б шанс нейкі час пратрымацца на вадзе, учапіўшыся за лодку, то цяжкая металічная, зразумела, адразу ж пой-дзе на дно. Улічваючы гэту акалічнасць, падчас падрыхтоўкі да пераправы чырвонаармейцы лодкі Сцяпана Каралевіча паразразалі галянішчы сваіх ботаў, каб у выпадку перакульвання лодкі можна было без дапамогі рук пазбавіцца ботаў прама ў вадзе і мець больш шансаў на выжыванне.