Масавая эміграцыя разам з жорсткімі дыскусіямі наконт таго, ці мае права рускамоўны беларус быць беларарускаарыентаваным, — нашае танга сённяшняга дня. Прытым танцы адбываюцца ў стылі Аля Пачына ў “Паху жанчыны”. Нічога не бачна, адчуваеш толькі пах і разумееш, што перад табой… Жанчына. І гэта толькі вяршыня айсберга. З аднаго боку — рускі свет, з іншага — каталонцы ваююць за незалежнасць ад іспанскіх імперыялістаў. Але ж пры гэтым радыкальныя лібералы і загалоўкі некаторых газет крычаць пра тое, што мы ўсе абсалютна аднолькавыя, межаў няма, і ўвогуле — усе браты і сёстры на шарыку пад назвай Зямля. Нейкі каламбур, не знаходзіце? Дык дзе рэчаіснасць і баланс, а дзе незразумелыя мроі і дэструкцыя?