Пабываўшы ў Белгарадзе, а таксама на Курскай дузе, у Прохараўцы, мы пераканаліся: жывая яшчэ там, ды і ў суседніх рэгіёнах Украіны памяць пра нашу агульную вайну. А гэта — як імунітэт у крыві, як здольнасць арганізма супрацьстаяць заразе, якая ў яго патрапіла. І, значыць, ёсць надзея: з расійскага Белгарада ва ўкраінскі Ваўчанск беларусы змогуць з часам ездзіць гэтак жа лёгка, як з Мінска — у Маскву альбо Кіеў… Мы верым, што родныя нам людзі па абодва бакі расійска-ўкраінскай мяжы здолеюць дамовіцца, пагадзіцца ды навесці новыя масты. У імя нашай агульнай памяці. У імя будучыні нашых дзяцей і ўнукаў.