– З маленства люблю розную жыўнасць, знаходжу з ёй агульную мову, – кажа Іван Гмір. – У нашай вялікай сям’і заўжды была вялікая гаспадарка. Як і многія ў вёсцы, мы трымалі парсючкоў, каня, некалькі кароў ды хатнюю птушку. Дапамагаў даглядаць жывёлу і наглядаць за малодшымі братамі і сёстрамі – у сям’і я нарадзіўся другім, быў ім за няньку. Бацькі рупіліся ў калгасе, калі-нікалі падсабляў ім там, усе мы раслі ў працы.