-- Мне фактычна пашанцавала. З Камісарскага Сада выйшла, а ў Любішына прыехала на спадарожнай машыне. Да дома свайго ішла па калена ў снезе. Памятаю, быў тады ў мяне дзядуля ў Калодзежах на абслугоўванні. Я зайшла да яго ў панядзелак. Бабка ў бальніцы, а ён сабе толькі такі кавалачак двара адчысціў, каб з хаты вылезці. Ад брамкі да дзеда – снегу па пояс! Самае крыўднае, што ў суботу была ўнучка. Я сляды ўбачыла, спыталася, хто прыходзіў. А яна майму падапечнаму патэлефанавала толькі: “Дзед, я ў цябе была, але не далезла”. Во так! Паглядзела – і паехала. У кагосьці дзеці двор чысцілі, камусьці суседзі дапамагалі. А ў гэтага дзеда я гадзіны дзве з паловай снег кідала.