— У выніку іхняга праекту “дарога жыцця” для кароў ператварылася ў дарогу пакут для людзей, — распавядае далей пажылы мужчына. — Прачынаемся, як каровы, у 4 гадзіны разам з гулам магутнага трактара, які вязе на ферму корм, — Пасля ідуць малакавозы, затым чарга даходзіць да магутных трактароў з сенажом, гноем і саломай. Падчас нарыхтоўкі кармоў, закладвання сенажных ямін на вуліцы стаіць неімаверны грукат. Вуліца прапахла гноем і сенажом. Летам вокны не адчыняем. На вуліцу выходзім толькі ў рэзінавых ботах, якія лягчэй адмыць ад гною. Летам з гораду прызджаюць унукі — баімся выпусціць на вуліцу. Не вуліца, а падраздзяленне фермы.