На першым этапе галоўнай мэтай знешняй палітыкі Кацярыны II было распаўсюджванне ўплыву ў Еўропе, дзе асноўным супернікам на той час лічылася Францыя - самая магутная еўрапейская дзяржава, а таксама далучэння новых зямель за кошт суседніх дзяржаў. Кароль Францыі Людовік ХV мэты сваёй палітыкі ў дачыненні да Расеі выказваў так: "Усё, што ў стане уцягнуць гэтую імперыю ў хаос і прымусіць яе вярнуцца ў змрок, адпавядае маім інтарэсам ". З гэтай мэтай французскі ўрад праводзіла палітыку стварэнне "усходняга бар'ера" - падтрымцы Швецыі, Рэчы Паспалітай, Асманскай імперыі. Самым слабым звяном гэтага бар'ера была Рэч Паспалітая, якую раздзіралі ўнутраныя супярэчнасці і якая стала аб'ектам замахаў з боку Прусіі, Аўстрыі і Расіі. Таму асноўнымі напрамкамі знешняй палітыкі Расеі, вакол якіх канцэнтраваліся намаганні царскага ўрада, былі: