— Ну, слухай тады. Быў у мацеры адзіны сынок ды і таму ваяваць давялося: кулі дурныя так і лёталі, так і свісталі вакол яго. Вось адна ў сэрца і патрапіла — забіла яго. Гаруе маці, плача і дні і ночы... Сын на нябёсах пачуў гэта і паслаў суцяшэнне: раптам выглянула сонейка — асушыла ўсе матчыны слёзы. Так яна і зразумела, што нельга плакаць, а то цяжка яе сыну на тым свеце будзе...