Такім чынам, слухаем сябе. Нязвыкла? Трывожна? Занадта ціха? Працягваем, спадзяёмся, унутраны голас праб’ецца і скажа самае важнае менавіта ў гэты час, у гэтую хвіліну, у гэтае імгненне. Каб яму дапамагчы, пачнём з падзякі за тое, што ў нас ёсць. А гэта нямала! Па-першае, мы самі ёсць у сябе: нашы рукі і ногі, дыханне і мары, цікавасці і вопыт, планы і дасягненні, сумненні і рашэнні, назіранні і адкрыцці. У нас ёсць магчымасць думаць і дзейнічаць у будучыні, а гэта значыць, што ў нашых руках бясцэнны рэсурс — час. Напоўнім яго ўвагай да сябе, родных, сяброў, здзяйсненнем мары сваёй або таго, хто зараз больш за ўсё мае ў гэтым неабходнасць, пазнаваннем, навучаннем, проста перажываннем радасці, шчасця.