Ударная ўсталёўка была толькі пачаткам. Выгібістыя рухі Марка паказалі, што фішак ў гурта ў запасе будзе вялікае мноства. У той час, як вакаліст не шкадаваў “абдымашак” і поціскаў рук для шчасьліўцаў, што здолелі апынуцца пад сцэнай; паказваў зомбі; заіграваў са стулам; перыядычна абдымаў канечнасьці іншых удзельнікаў гурта; пасылаў усім паветраныя пацалункі; уводзячы ўсіх у захапленьне, сказаў па сцэне зь беларускім сьцягам, размахваючы ім паболей за юных гімнастак; і бы дзіцёнак радасна штурхаў па сцэне паветраныя шарыкі, загадзя падрыхтаваныя руплівымі і адданымі фанатамі (што заўгодна, абы хоць неяк парадаваць любімых куміраў), басіст то апантана заходзіўся ў экстазе, то чульліва і ласкава ўвінаўся вакол сваёй белай улюбёнкі, нібыта яна была яго дзяўчынай. Хацелася б таксама адзначыць яскравую тэхніку гітарыста, які час ад часу заходзіўся шыкоўнымі сола. Зала была набітая бітком. І варта адзначыць, што склад гледачоў апынуўся даволі нестандартным: былі як і маладыя парачкі, самотна стаячыя дзяўчыны і хлопцы, якія пасьля канцэрту мо і знайшлі адзін аднаго, так і нямала салідных людзей, што занялі месцы за столікамі. І гэта ня можа не гаварыць аб нейкай статутнасьці гурта. Канечне ж, трэба пахваліць арганізатараў, якія на вышыні арганізавалі і сьвятло, і гук. Акуратны бас, добра чытальная ўдарка і выдатна чутныя вакал і клавішы не маглі не парадаваць нават самых заўзятых аўдыёфілаў. Аднак абедзьве гітары крыху танулі ўва ўсёй гэтай раскошы. Але грукочучы ад захапленьня натоўп фанатаў застаўся задаволеным.