Як і ўсе, хто бачыць пісанне тэкстаў справай свайго жыцця, я спрабую ўразумець, што дакладна робіць літаратурнае выказванне вартым. Што надае яму вагу і сэнс. Што адрознівае проста добрую кнігу (кшталту таго ж Лойкі) ад кнігі этапнай, якая перажыве тэлевізійную брахню, якую кніга спрабуе аспрэчыць. Хіба мова? Так, але ж не толькі яна! Бо калі б справа была толькі ў мове, мы б і не згадвалі сёння пра тузіны кніжак з залатога літаратурнага фонду, пачынаючы з Джэка Лондана і заканчваючы Рамэнам Гары і Рэмаркам. Дык, можа, сюжэт? Але ёсць літаратурныя перлы, якія, у адрозненне ад Лермантава ці Пушкіна, не адметныя дзеяй. Узяць шмат якія творы Дастаеўскага: ніякай пакручастай задумы (ну што гэта за задума: студэнт забіў бабулю за грошы?)! З мовай, дарэчы, усё яшчэ горш.