Пачуўшы пра гора сяброўкі, Хадоська спачатку думала спакойна: Бог пакараў іх за ўсё, заступіўся за яе! Вельмі няпростым было і яе вяртанне да жыцця, да ўратавання ўласнай душы: праз пакуты, праз нянавісць да людзей, нявер'е, абыякавасць да ўсяго, праз усведамленне і свайго граху — да веры ў Бога, да любові, да спачування людзям, да вызвалення ад свайго грэшнага кахання. Усё, што было да Яўхіма, неяк скамянела ў ёй: як на камені, нішто не жыло. Аднойчы, летнім днём, нанава пачула яна і спеў жаваранка, нанава ўбачыла барвы красы ў агародчыку — свет для яе як бы перамяніўся. Свет быў поўны гукаў, поўны свайго, нябачнага раней жыцця. Ён жыў увесь час, дзівосна багаты і розны... Няшчасце Ганны з новай сілай запякло думкамі пра сваё малое, якое звяла, загубіла сама, пра сваю бяду, якой ужо таксама не паправіць ніколі. Помніла: радавацца чужой бядзе — фэх. "Божачко, злая я, злая, — каялася з адчаем яна. — Што мне рабіць, парай, памажы мне, Божачко! Няма дабраты ў мяне. Не магу забыць, не магу!.."