— Калі мы прыехалі туды, якраз была мода на махер, — усміхаецца Галіна Анастасьеўна, — у нас яго было не купіць, а там яго было навалам і каштаваў ён капейкі. Вось мы, жанчыны, і вязалі цэлымі днямі: сабе, дзецям, усім родным. У нас нават быў перакладчык Сяргей, дык мы і яго навучылі вязаць.