Цікавыя стылёвыя метамарфозы адбываюцца ў мастацтве краін постсавецкай прасторы. Гадоў 20 — 25 таму некрытычнае ўспрыманне пэўных узораў заходняга мастацтва ў спалучэнні са спецыфічнай савецкай ментальнасцю стварыла тут моду на эпатажнасць і дэманстратыўную разняволенасць. Відаць, такое мастацтва было запатрабаваным. Публіка бачыла ў ім эстэтычны адбітак рэчаіснасці, у якой панавалі экстрым і няпэўнасць. Цяпер, калі жыццё больш-менш усталявалася, мастакі вяртаюцца да памяркоўнай стылістыкі і зместу, шчыруюць у рэчышчы крыху падзабытых традыцый. Глядзіш на сучасных мастакоў Балтыі і міжволі прыгадваеш савецкую Прыбалтыку… Ілюстрацыяй да гэтай тэзы я лічу творы Андрыса Эглітыса (Рыга), Мары Роасвальт (Талін), Довіле Тамкуце (Вільнюс).