Павільён Чэхаславакіі не сталі дзяліць паміж сабой дзве незалежныя краіны-спадчынніцы названай дзяржавы, і праект паказалі не толькі агульны, але пры гэтым нават персанальны. Яна Жэлiбска, як я зразумела, працуе з гендарнай тэмай, і прадставіла аб’екты і відэа аб жаночай ідэнтычнасці — з марамі, памяццю, экзістэнцыйнасцю. У якасці візуалізацыі была абрана інсталяцыя возера і лебедзяў, напоўненых неонавым святлом. У чымсьці яны выклікалі асацыяцыю з маляванымі дыванамі нашых Алены Кіш або Язэпа Драздовіча (мужчынская версія), з апошнімі серыямі беларускай мастачкі Жанны Капуснікавай. Вядома, канцэпцыя распісвае вобразы лебедзяў як сімвал прыгажосці, свабоды, любові, чысціні і тут жа ўсю гэту справу развенчвае. Відэасповедзі злучаюць усе катаклізмы свету — ад экалагічных да інтымных — але прапануюць гледачу зрабіць выбар на карысць энергіі натуральнага жыцця. Глыбіні і ўсвядомленай дыстанцыі ў свеце, дзе пануе абсурд і мітусня. Вось такое цяпер яно, наіўнае мастацтва.