Вось і прайшло 20 гадоў жыцьця. Ды якога жыцьця! Для беларусаў — эпохі фатальных перамен, узлёту і разбурэньня ілюзій, часу прынцыповай неўступлівасьці адных ды згодніцтва і спаўзаньня да “рэалій жыцьця” другіх. Да нядаўняга часу я адносіў сябе да ліку першых, да той меншасьці, што не памяняла свае погляды, нягледзячы на неспрыяльнасьць палітычных і сацыяльных варункаў. І вось цяпер задумаўся — ці так добра быць упартым дагматыкам, зацятым кансэрватарам сваіх перакананьняў і памылак? Чаму памылак? Бо яны ёсьць у кожнага чалавека, і хто ведае, што з учорашніх догмаў стане памылкай, а што застанецца доўгатэрміновай ісьцінай. Таму любая аўта-рэвізія можа стаць пачаткам здрады, а можа — нараджэньнем новага шляху ў будучыню. Не ведаю, што будзе ў маім выпадку, але паспрабую агледзяць крытычным вокам здавалася б беззаганныя пастулаты часоў раньняй незалежнасьці.