Падзел паміж навукай і ненавукай праходіць не ў рубрыкатары УДК. Ненавука можа узнікнуць дзе заўгодна - ў гісторыі, біялогіі, нават фізіцы (успомніце халодны ядзерны сінтэз, пра які і НН пісала). Трымаецца ненавука звычайна на празмернай веры яе генератара ў асаблівае прызначэнне яго ідэі і нежаданні дапускаць навуковую супольнасць да аналіза яе абгрунтавання. Дакладныя навукі ў Беларусі ў гэтым сэнсе пачуваюцца лепей, чым гуманітарныя, як раз праз адсутнасць асаблівага інтарэсу да ўсялякіх ВАКаўскіх спісаў і іншай мясцовай калянавуковай кухні, пра якую тут многія пішуць. Замест гэтага навуковец цікавіцца, ці падыйдзе яго чарговая работа для публікацыі ў асноўных журналах (іх звычайна ва ўсім свеце прыблізна пяць, максімум дзесяць, розныя для розных накірункаў работы). Асноўных навуковых журналаў якраз і няма ў ВАКаўскім спісе, іх адпаведнасць зместу дысертацыі афіцыйны апанент сам зацвярджае. Рэдактары самі знаходзяць (2-3-5) рэцэнзентаў, якія не толькі маюць адпаведную кваліфікацыю, але і ў тэме накірунку рукапісу. Праз гэта рэцэнзіі рэдка бываюць без заўваг і звычайна значна дапамагаюць аўтару лепей зразумець і сфармуляваць сваю канцэпцыю. Шкада, што нашыя гісторыкі пазбаўлены гэтага, а можа самі сябе пазбаўляюць...