Зварот Скарыны да жывых моцных сродкаў быў знамянальным у тых адносінах, што ён пазбаўляў духавенства манаполіі на асвету, абмяжоўваў i адцясняў традыцыі царкоўнай пісьменнасці, paбiy кнiгy зразумелай простаму чытачу, садзейшчаў развіццю беларускай літаратурнай мовы, канцэнтрацыі ў ей агульнанародных элементаў, выпрацоўцы цвёрдых фанетыка - марфалагічных норм.