Дэніс, сябар яго дзяцінства, пасля пісаў: «Пасля таго, як Эйбу выканалася 12 гадоў, не было выпадку, калі б я яго бачыў без кнігі ў руках… Па начах у халупе ён перакульваў крэсла, засланяў ім святло, усаджваўся на рабро і чытаў.