Ну каму яны сёння патрэбны, тыя “Дзеці Ванюшына”? Вось “Дзеці дзяцей” — іншая справа: моладзь на гэты праект так і валіць. А на тых старамодных “Дзяцей…”, вядомых яшчэ па фільме 1970-х, хто ж пойдзе? З такімі думкамі я ішла на здачу спектакля ў Купалаўскі, у глыбіні душы радуючыся, што не я ўзначальваю ў “К” аддзел тэатра і, такім чынам, пісаць мне пра тую пастаноўку, хутчэй за ўсё, не давядзецца. Ажно пасля спектакля зразумела: не магу маўчаць!