Што рабіць, калі замест доўгачаканага мора і крымскага сонца атрымліваеш дзевяноста дзён беларускага лета, капрызлівага і сумнага: сяброўкі і сябры раз’ехаліся адразу пасля лінейкі, хто да бабулі ў вёску, хто на заморскія курорты, хто ў санаторыі. Што застаецца, калі бабулі ў вёсцы няма, пуцёўкі ў санаторыі даўно раскуплены, а працаўладкоўвацца позна? Наша гераіня паплёскалася колькі дзён у Нёмане. Прагулялася па парку. Напісала колькі акварэлек. Прайшлася па крамах. І засумавала.