Толькі, па ўсім, і памерці ім гожа і з вартасьцю долі ня дадзена было. Так бязьлітасна і непрыхільна абышоўся і распарадзіўся імі, больш сваімі вечнымі нявестамі, чымсьці нечымі жонкамі, сам Гасподзь. А мо якраз у гэтым і была прыхаваная найвялікшая літасьць нябёсаў? Хто ведае, хто ведае. Толькі ў адрозьненьне ад сваіх мужыкоў падалі Волькі не ў разоры, не каля прыбіральняў. А больш у сенцах, паблізу дзьвярэй на вуліцу ці на самой ужо вуліцы. На дарозе. Ведама, жанчыны. Вечна ім нешта мсьціцца, па-жаночы мроіцца і жадаецца нават у сьмертны час. Вось яны і сыходзілі, беглі з хатаў і сваіх падворкаў. Усё некуды хацелі яшчэ, мо і збаўленьня ад гэтага жыцьця, праглі нейкага новага, інакшага. І траплялі на той сьвет, не дайшоўшы нават да суседкі. Нехта па звычцы заступаў дарогу, як заведзена ўжо: на каго Бог — на таго і людзі.