Валянцін Акудовіч: Дарэчы, пачынаецца яна з таго ж эсэ “Мяне няма”. А цэнтральная і самая грунтоўная частка кнігі мае назву “Праклён Парменіда”. Адзін з найвялікіх філосафаў антычнасці сфармуляваў геніальную ў сваёй прастаце і лагічнай яснасці падставовую формулу існавання Свету. Для публічнай прэзентацыі, мы яе прасветлім наступным чынам:”Ёсць адно тое, што ёсць, а ніякага няма – няма”. Мяне гэтае здумленне Парменіда зачаравала, але маё “мяне няма” рашуча запратэставала чарам. Тады і паўстала галоўная інтэлектуальная задача майго жыцця – перасягнуць “праклён Парменіда” з яго “ёсць толькі тое, што ёсць”, каб давесці наяўнасць Няма. На пачатак я вырашыў правесці агледзіны ўсяго дыскурса еўрапейскай філасофіі ў праекцыі на праблему Нішто. Натуральна, перадусім трэба было паразумецца з “старымі грэкамі”, у філасофіі якіх і сфармуляваўся канцэпт “Нішто” (між іншым, далёка не адразу). Таму сярод маіх герояў, акрамя Парменіда, вы сустрэнеце Геракліта, Платона, Арыстоцеля, Плоціна… Вельмі важным быў для мяне метафізічны досціп Готфрыда Лейбніца. А бліжэй да сучаснасці ў загалоўных героях апынуліся Марцін Гайдэгер і Жан-Поль Сартр. Першы ў лекцыі “Чым ёсць метафізіка?” рэвалюцыйна пераінтэрпрэтаваў праблему “Нішто” на новы лад, а другі ў кнізе “Быццё і Нішто” лакалізаваў Нішто свядомасцю чалавека.