— Іван заўсёды выглядаў па-вясковаму самабытна, — адзначыў В. Дранчук. — Мне гэта імпанавала ў яго асобе, і я браўся здымаць — у аб’ектыве цудоўна спалучаліся самабытнасць і інтэлект, адухоўленасць і артыстыч-ны парыў. Цяпер фатаграфіі робяць яго жывым і блізкім, а выстава маіх памятных аркушаў будзе час ад часу з’яўляцца ў бібліятэках, школах, у яго роднай хаце…