“Гэта было найвышэйшай кропкай экуменічнага Кірхентагу. Тут еднасьць хрысьціянаў стала вельмі рэалістычнай”, – лічыць пратэстанцкі пастар Марцін Грыз. Пасьля візантыйскай Вячэрні з артаклазіяй многія адзначалі, што сёньня, калі пакуль яшчэ немагчыма сумесная Еўхарыстыя, вопыт правядзеньня падобных брацкіх агапаў з ламаньнем хлеба для хрысьціянаў з розных канфесіяў падаецца вельмі каштоўным. Гэта як бачны знак глыбокага прагненьня еднасьці хрысьціянаў.