Вы ўспомніце хоць бы таго ж Умберта Эка з яго “Іменем ружы”! Там жа можна выразна прасачыць два пласты, ёсць адзін, як бы дэтэктыўны, для недасведчаных... Але там жа ёсць і другі — для чытача культурнага, высокаадукаванага, які зможа супаставіць гэтыя два пласты і для сябе вывесці з падтэкставай часткі закадзіраваныя знакі і сімвалы. Вось што такое постмадэрнісцкая класіка! А што за­раз? Смакуюць пад маркай постмадэрну самы розны бруд, пошласць, толькі каб завабіць чытача. А літаратура павіна сцвярджаць высокія духоўныя прынцыпы і нормы чалавечага жыцця.