Тут можна было б звярнуцца да вопыту Швецыі. Але гэта ўжо зусім іншая гісторыя, і ад пісьменнікаў не залежыць. Мяркую, што нашым пісьменнікам трэба проста помнікі пры жыцці ставіць і насіць іх на руках за тое, што прымудраюцца дзейнiчаць у такіх умовах, працуючы амаль у духе валанцёрства.