Як бы там ні было, важная зусім не старажытнасьць РВ адносна іншых твораў на індаэўрапейскіх мовах (хецкіх клінапісных таблічак ці іранскай Авэсты) і твораў на іншых старажытных мовах (эпас пра Гільгамэша). Важна яе абсалютная каштоўнасьць як аднаго з найстаражытных твораў чалавецтва, які ўпісаны ў неперарыўную, дагэтуль жывую традыцыю й дае магчымасьць дакрануцца да сьвядомасьці нашых далёкіх продкаў, і што яшчэ важней — да сьвядомасьці паэта-сьвятара, творцы й носьбіта гэтай самай традыцыі.