Яны яшчэ крыху паўсьміхаліся, пазьдзекваліся і пакпілі адно з аднаго. Але хутка гаворка пайшла амаль што сур’ёзная, а то і вельмі сур’ёзная, хаця зноў жа на паўжарце і пільным прыглядзе і нават ці не прынюхвань­ні і абнюхваньні адно аднаго. Хаця абодва яны пайшлі з аднаго кораню і сапраўды былі родзічамі, наканаваньне ў іх было рознае, і век іх розьніўся. Бо кот чамусьці ў свой час пайшоў да чалавека, а Цмок палічыў за лепшае аддаліцца ад яго. Хто выйграў, хто прайграў. Хто ведае. Відавочна толькі адно: каля чалавека ў кожнага, як і ў самога чалавека, век кароткі, цяжкі і гаротны. Але ж, але ж… Адным словам: але ж. І гэта ня намі прыкмечана, моўлена і назаўжды зацьверджана. Хаця час ад часу той, хто прымкнуў да чалавека, горка і каецца потым. Каецца ды не разлучаецца.