Большасць з створанага Цвятаевай ў эміграцыі засталося неапублікаваным. У 1928 ў Парыжы выходзіць апошні прыжыццёвы зборнік паэтэсы - «Пасля Расіі», які ўключыў у сябе верша 1922-1925 гадоў. Пазней Цвятаева піша пра гэта так: «Мая няўдача ў эміграцыі - у тым, што я не эмігрант, што я па духу, гэта значыць па паветры і па размаху - там, туды, адтуль ... »