Увогуле, бесклапотна іраспусна жывуць, бесклапотна ібез сораму твораць што хочуць, не толькі сэрцам, але іязыком так гаворачы: “Не хутка прыйдзе гаспадар мой”, і“дзе абяцанае прышэсце Яго?” (Мф. 24, 48; 2Пят. 3, 4.) іпрышэсце на гэты свет Суддзі справядлівага на вельмі далёкі час адкладаюць. Праўда, за тое на гэтым свеце кары Божай не ведаюць, больш таго — маюць авечак мнагаплодных, валоў ускормленых, свірны поўныя, гмахі дарагія іспраўна збудаваныя, зусялякім дастаткам адпаведна рангу іх, прычым без усялякага непакою іплачу. Акрамя таго, поўнасцю апанаваныя гонарам іпыхаю, ды яшчэ язык шматслоўны да самага неба ўзносячы, кажуць: іхто нам Гасподзь?— узле сваім сцвярджаюцца, грахамі ізлачынствамі хваляцца, несправядлівасць увесь дзень, а то і ва ўсе дні задумваюць. Увуснах праўды, аўсэрцы шчырасці ніколькі не маюць. Словы, бы елей ціхія, ядам смяротным напойваюць, падманы іхітрасці розныя вынаходзяць. І пры гэтым сцвярджаюць, быццам бы тымі Богу брыдкімі і агіднымі ўчынкамі Яму служаць, Яго славу памнажаюць, Яго імя праслаўляюць!