Гэта як, яешня ў галаве заснавальніка ці па прынцыпу “на ўсе густы”? Графаманства “Янкаў” (Kараткевіч не “адпачывае”, а ў труне корчыцца), старыя клясычныя творы Мінкіна, палымяная сьведамая публіцыстыка Севярынца (ой, Божанька мой, Божанька), даўлатаўшчына ад Квяткоўскага ды проза ад Бабінай… Добра, што сюды не трапіў мой фаварыт – Бахарэвіч.