Яго брат таксама быў асобай апантанай: заўсёды ў руху, амаль штодзённа ён чытаў лекцыі пра мастацтва ў самых розных установах горада. І, памятаю, увесь час жэстыкуляваў правай рукой з патухлай люлькай, цытаваў на памяць цэлыя фрагменты класічных мастацтвазнаўчых твораў. Мы часта бачылі яго і ў нашай бібліятэцы, якая ў той час валодала, мабыць, самай багатай ва ўсім горадзе калекцыяй кніг і мастацкіх альбомаў. Для нас Пётр Яўгенавіч здаваўся чалавекам, які прыйшоў быццам бы з іншай эпохі, з невядомага для нас “прекрасного далёка”. Памятаю яго ўлюбёнае выказванне: “Лепш быць добрым шаўцом, чым дрэнным мастаком”… Палка выступаў Даркевіч у абарону храмаў, помнікаў гісторыі і архітэктуры, якія ў тыя часы падлягалі бязлітаснаму знішчэнню альбо прыстасоўваліся пад гаспадарчыя склады. Ён на памяць мог пераказаць Біблію, па яго словах, “кладоўку народнай мудрасці і народнай эстэтыкі”, якая дасталася яму яшчэ да рэвалюцыі ад бацькі-млынара. Вось за гэтую Біблію, за тое, што на сваіх лекцыях Даркевіч выкарыстоўваў з яе розныя прымаўкі і вобразныя выразы, яго не аднойчы жорстка ганьбілі як “абаронцу рэлігійнага цемрашальства”.