Так кажуць тыя, што трапляюць сюды ўпершыню або цалкам выпадкова. Заўтра выйдуць на перон у нейкім іншым месцы, а днём пазьней забудуцца пра дзень сёньняшні. Таму гэтае месца падобнае ім да канца сьвету. Для мяне ж ёсьць яго пачаткам. Належу яму, а яно належыць мне. Мае тут нават тыя галубы, што зараз падыходзяць да лаўкі, а я ім кідаю пакрышаны хлеб. Я даў ім імёны, напісаў гісторыю іхніх продкаў, таму яны належаць мне. Усе гэтыя вяхіры і горліцы, і гэты белы, кінг – захоплены польскай хахлаткай, адураны яе залётнай каронкай на галоўцы і гальштучкам з хвалістага пер’я на грудцы, назаўсёды пакінуў сытую галубятню і зараз ганарліва шпацыруе па пероне, выбіраючы з-пад лавак усё, што ў каго выпадзе з кішэняў, дык вось гэтага кінга я назваў Яўгенам, у гонар аднаго з нашых машыністаў, што таксама ўцёк ад сваёй шлюбнай жонкі, якая хоць і не прыгажуня была, але гатавала рызотта ды суп па-венецыянску, але яму было трэба каханьне, і зараз шторанак мае на сьняданьне падгарэлую яешню і прыгожую пані, што тую яешню падае на стол.