Бацька, апынуўшыся на Сталінградскім фронце, пачаў нас шукаць і, на шчасце, знайшоў. Я вельмі добра памятаю той момант, калі ён да нас прыехаў. Ён забраў нас і перавёз у Сталінград, дзе мы некалькі дзён начавалі на вакзале. Потым шэсць гадоў мы жылі ў Растоўскай вобласці ў горадзе Сальску, куды направілі служыць майго бацьку Міхаіла Лукіча (не ведаю, ці выжылі б мы, калі б не бацькаў паёк, які ён атрымліваў як ваенны ўрач: у Магілёве мы пакінулі ўсё, што ў нас было).