Засталося нас у бацькоў шасцёра. I ўсіх трэба было накарміць, апрануць, вывучыць. Бацька займаўся бандарствам, працаваў ад цямна да цямна. Маці шчыравала задарма ў калгасе. Пасляваеннае жыццё было не намнога больш лягчэйшым, чым у акупацыі, асабліва ў першыя гады. Але адно тое, што засталіся жывымі, што вольныя, што свеціць сонца над роднай зямлёй, надавала сэнс жыццю, радавала і пакідала надзею на лепшае будучае, якога ў рэшце рэшт і дачакалася...