— Пасля асноўнай часткі, калі я сказаў сваё слова і журы пачало раіцца, я сабраў усіх удзельніц у калідоры, дзе асвятленне было лепшым, чым у зале, каб паглядзець кожнай зблізку ў вочы, каб убачыць эмоцыі, настрой і харызму кожнай дзяўчыны. І тады я ім сказаў, што гэты, як і любы, конкурс — гэта ў нейкай ступені спартыўнае спаборніцтва. Сказаў ім, што менавіта сёння нехта з іх аказаўся больш моцны, здолеў больш поўна раскрыцца, чым іншы, справіўся са сваёй місіяй. Але, нягледзячы на тое, зоймуць яны сёння нейкае месца ці не, на гэтым нічога не канчаецца, сказаў, што трэба ўмець чакаць і ісці накіравана да сваёй мэты. А таксама папрасіў іх даць мне слова, што яны не будуць плакаць пасля абвяшчэння вынікаў. І яны слова стрымалі. Я не бачыў пасля слёз на вачах у дзяўчат.