Першае, што выклікала сумневы нават у некаторых прадстаўнікоў СМІ — гэта “японскі” характар праграмы ў беларускім тэатры. Такое недарэчнае ўспрыманне тлумачыцца скажоным уяўленнем аб нацыянальнай культуры як аб з’яве, не здольнай інтэграваць у сабе элементы і магчымасці іншых культур. Бо звернутасць толькі ўнутр сябе кажа аб коснасці, а магчымасць узаемадзеяння сведчыць пра здольнасць да развіцця. Пры гэтым, і сама “Лялька” не канцэнтравалася выключна на сабе, а прыцягнула да супрацоўніцтва Акадэмію Здароўя Юрыя Садоўскага і Віцебскі гарадскі цэнтр дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі.