Лі БоП’яны і далёкі, ён блукае па небеКідае маланкі, гуляе з аблокамі, запальвае ліхтарыМудрасьці. Слухае галасы рыбСьпявае, танчыць, разьвінваеВосені косыП’яны і самотны, чакае сардэчнага сябраТак, мусіць вярнуццаСюды, на неба, ня так проста дайсьціСьцежак амаль ня бачнаПрайшло столькі стагодзьдзяўП’яны і сьветлы, ён прыходзіць у сныДа забытых паэтаў, прамінулага часуШтосьці абяцае, чамусьці вучыць — ня бойсяЗаплюшчы вочы, ідзі на дноГэты боль — асалодаГэты боль — асалода