Заняткі ў вучэбна-вытворчым камбінаце старшакласніцы Папярнянскай сярэдняй школы (Мінскі раён) Аксане падабаліся. Дзяўчына штоты­дзень з задавальненнем ездзіла на 1-ю Мінскую птушкафабрыку, дзе была магчымасць зазірнуць у дарослае прафесійнае жыццё. Школьнікі з захапленнем слухалі выкладчыкаў-птушкаводаў, знаёміліся з работай прадпрыемства, назіралі за працай вопытных спецыялістаў, выконвалі пасільныя заданні. Усё спачатку здзіўляла, і нават наведванне цэха забою не спалохала. Праз два гады вучні здалі экзамен і атрымалі пасведчанне аб заканчэнні адпаведных курсаў. Але хацелася паспрабаваць сябе ў іншым, і каб тады хто сказаў Аксане, што яна не толькі звяжа жыццё з гэтай прафесіяй, але і будзе прадстаўлена за шматгадовую добрасумленную працу да дзяржаўнай узнагароды, — прызнаецца, не паверыла б…