Зайшоўшы ў сені, яна па драбіне хуценька ўсчарэпкалася на гарышча, знайшла літровыя слоікі, у якіх гадамі стаяла насенне кропу, кмену і пятрушкі. Зярняткі ўжо рассыпаліся і не мелі ніякага паху. Ядзя ссыпала ўсё ў фартух, што быў прывязаны да паясніцы, і спусцілася долу. Пайшла на кухню і ўбачыла праз акно, як раптам стала цямнець і бабы, нібы спалоханыя куры ад каршуна, кінуліся да сваіх надворкаў. Зарыкалі ў хлявах каровы, на нейкі час вёска патанула ў цемры.