Але я даволі хутка прыстасаваўся. Бо калі добра ведаеш свой прадмет і цікава яго выкладаеш, дзяцей гэта прываблівае. Асабліва калі на іх вачах адбываецца “цуд”, што, у нейкім сэнсе, заўсёды спадарожнічае падчас выканання розных вопытаў. Трэба было бачыць, як гарэлі вочы вучняў аднога з класаў, калі яны ў першы раз “пазнаёміліся” з вадкім азотам падчас аднаго з прыездаў выкладчыкаў з БДУ і колькі ў іх было захаплення ад кароннага нумара, калі ў гэты хімікат апусцілі кветку, а потым яе, імгненна абледзянелую, разбілі аб стол. Пасля такіх заняткаў вучні самастойна, без аніякага прымусу імкнуцца нешта дадаткова пачытаць, узбагачаючы свае веды.