І вось, калі мне здалося, што наступае мая апошняя хвіліна, дзверцы адчыніліся. Майстар асцярожна вынес мяне з печы, і паставіў на паліцу, дзе я уздыхнула свабодна. Як добра, калі цябе, нарэшце, пакінулі ў спакоі. Але гэта быў не канец. Як толькі я апамяталася, майстар зняў мяне з паліцы, уважліва паглядзеў і строс пыл. Ён збіраўся размаляваць мяне і пакрыць лакам. Яго атрутныя выпарэння агарнуў мяне, і я ўжо было пачала губляць прытомнасць: — калі Ласка, змілуйся нада мной! Няўжо табе мяне не шкада? Калі ласка, пакінь мяне ў спакоі, калі ласка, не трэба! — стагнала я. Але майстар толькі паківаў галавой і сказаў, як звычайна: — Яшчэ не час.