А потым была вайна. Раненне, нямецкі лагер, вызваленне амерыканцамі, польскае войска, праца на фермах у Шатландыі, пераезд у Лондан, дзе нарэшце Міхал Мацукевіч знайшоў беларускую грамаду і нават быў прызначаны гаспадаром Беларускага Дому. А ў 1951 годзе ён, вырабіўшы належныя дакументы, выехаў у Канаду, таксама да сваіх, беларусаў: “Мы былі беднымі, але ахвярнымі. У нас не было цяжкасьцей сабраць грошы на грамадзкія патрэбы. Мы складаліся між сабою ды пакрывалі расходы прэзыдэнта Абрамчыка і ўладыкі Васіля. Яны самі жылі ў матар’яльным недастатку, таму і ад нас многа не вымагалі. Мы былі маладымі ды хацелі быць вартымі свайго беларускага. Адарваныя ад родных ніў і народу, ня ведаючы сваёй будучыні, мы прагна цягнуліся да ўсяго беларускага, бо яно выклікала ў нас чуцьцё самазахаваньня й папіхала нас да лучнасьці, да свайго”.