Жалезныя дарогі не спраўляліся з перавозкамі. У той час як цягніка з ураджаем часта захрасалі на чыгуначных станцыях і раскрадалі мясцовым насельніцтвам і уцекачамі з фронту, у прамысловых цэнтрах не хапала прадуктаў. Пачаліся перабоі ў працы цукровых заводаў, млыноў. З кожным годам вайны рос дэфіцыт прадуктаў харчавання. У гарадах сталі звычайным з'явай шматтысячныя чэргі за хлебам, які для многіх сем'яў ператварыўся ў асноўны прадукт харчавання. У 1917 г. цана на адзенне, мыла, тытунь і інш тавары шырокага спажывання ўзрасла на 200% у параўнанні з даваенны. Між тым рэальная заработная плата скарацілася ў тры разы.