Ляснік, абапёршыся на стрэльбу, стаяў пад дрэвам. Ён чакаў, калі выганяць звера. Пачуўся трэск, і на паляну асцярожна выйшла стройная серабрыста-шэрая лань. Маленькія чорныя капыткі нават не мялі траву, а толькі страсалі з яе запозненую расу. У лані былі маленькія белыя плямкі на спіне і вялікая пляма на лбе. Гледзячы на яе, стары з трывогай заўважыў падабенства жывёлы з нечым даўно забытым, такім жа лагодным і пяшчотным. Нечакана лань павярнула галаву, і іх погляды сустрэліся. Уражаны стары здрыгануўся: у лані былі блакітныя вочы, якія даверліва, без страху глядзелі на лесніка. Як яны былі падобны да тых вачэй!