Погляд простага чалавека, неспакушанага ў вялікай палітыцы, на свет выяўляецца і ў аповесці "Ціхая плынь" (1917-1930). Хомку Шпаку, як і Аліндарку ў Францішка Багушэвіча, не шанцуе з першых дзён жыцця: невясёлае маленства, калі бацькі пакідаюць дзіця аднаго ў хаце, школьны настаўнік, былы унтэр-афіцэр, які паводзіць сябе з вучнямі, як звычайны салдафон, гаспадар карчмы, які ні з таго ні з сяго падазрае падлетка ў крадзяжы. У пачатку аповесці ствараецца эпічны вобраз старасвецкай Беларусі, некалі магутнай еўрапейскай дзяржавы з багатай культурай, якая пакрысе ператварылася ў "задворкі Еўропы". У іншых раздзелах твора чуецца песня "ціха шугаючага" цяпельца пра тое, што жыццё ў краі яшчэ не згасла канчаткова, і "ціхая песня", якая гучыць у душы Хомкі, "паэта ў душы". Гэту песню заглушаюць грымоты гармат і грозныя зыкі сусветнай вайны-бойні. "Беларус – гэта Хомка, які веры не дае", – такое вызначэнне характара беларуса даў сам Максім Гарэцкі ў артыкуле "Наш тэатр" (1913).