Неўзабаве пасьля сыходу буслоў, калі ліпа, здаецца, ужо высьмягла атрутай і амаль перастала меціць зямлю паганкава бледнай немаччу, суседзі адзначылі: нешта даўнавата не відно нідзе ні пісьменьніка, ні яго жонкі-мастачкі. Няўжо іх так прысушыла мастацтва, што яны і носу нікуды ня кажуць і за хлеў ня бегаюць. Хаця з чаго мастакам за хлеў бегаць. А вось тое, што і тэлевізар не ўключаюць, і дымок хлебны над хатай ня курыцца, і вокны вечарам ня сьвецяцца – насьцярожвала. А яшчэ больш насьцярожвала цішыня. Нешта ж надта няправільнае было ў ёй, пагрозьлівае. Калі нашы творцы квасяць, то абавязкова ж з лямантам, мацюкамі і бойкай. А тут і скаромнай прыпеўкі не чутно.