Дзядзька паехаў першым, у скураной фуражцы, ботах і галіфэ, са стрэльбай-цэнтралкай праз плячо, каб бараніцца ад ваўкоў, якіх у тыя гады было нямерана. Праз 5-6 коней ехалі і мы, строга ў калоне па адным. Толькі дзядзькаў сабака Бутман бегаў уздоўж строю і бесперапынна брахаў. Ехалі за гумнамі, па дарозе на Рымандзішкі і да Кухні (гэта месца на лузе за вёскай так звалася яшчэ з часоў паходу Напалеона Банапарта, бо ля той крыніцы з крыштальна чыстай вадой у 1812 годзе размяшчалася палявая кухня). Там строй рассыпаўся, і мы навыперадкі памчалі наўскач да сутокаў (месца, дзе зліваюцца Мядзелка, Бірвятка і Дзісенка). Там і прызначалася начное.