Што б ні падштурхнула мяне на рашэнне — хлусня ці, справядлівасць ёсць, або (хутчэй за ўсё) іх сумесь,– я бясконца ўдзячны ім за тое, што было, мяркуючы па ўсім, маім першым свабодным учынкам. Гэта быў інстынктыўныя ўчынак, адвал. Розум адыграў тут вельмі невялікую ролю. Я ведаю гэта таму, што з тых часоў сыходы мае паўтараліся — з нарастаючай частатой. І не заўсёды па прычыне нуды або ад адчування капкана: а я сыходзіў з найпрыгажэйшых сітуацый не радзей, чым з жудасных. Як ні сціпла занятае табой месца, калі яно хоць колькі-небудзь прыстойна, будь уверен, што ў адзін цудоўны дзень хто-небудзь прыйдзе і запатрабуе яго для сябе ці, што яшчэ горш, прапануе яго падзяліць. Тады ты павінен альбо біцца за месца, альбо пакінуць яго. Я аддаваў перавагу другое. Зусім не таму, што не здольны біцца, а хутчэй з агіды да сябе: калі ты выбраў нешта, прываблівае іншых, гэта азначае пэўную вульгарнасць густу. І зусім не важна, што ты набрыў на гэта месца першым. Першым апынуцца нават горш, бо ў тых, хто прыходзіць следам, апетыт больш твайго, збольшага ўжо задавальненні.