Не, не турыстам, не сярод гасцей, -Як сын, што доўга не бывае дома,Я прыязджаю ў Брэст усё часцей,І ўжо даўно мне тут усё вядома:І засень паркаў, людных і густых,І ўскраіны з запыленым агрэстам…І Мухавец…І сум таполяў тых,Што, як штыкі, ускінуты над Брэстам.Я кожны раз прыхожу да фартоў,Стаю ля брамы доўга, як паломнік,І кланяюся зноў зямлі святой,Дзе кожны камень як маўклівы помнік.Дзе б ні блукаў па свеце, абмінуцьЯ не магу свяшчэнныя руіны.І сэрца кожны раз хоць пяць мінутАбавязкова тут пабыць павінна.Я не баюся тут мурам сівым,Задымленным байніцам спавядацца…Не як з музеем, Брэст, - як з вартавым,Вітаюся я моўчкі, па-сваяцку.