У 1970 годзе Павел Штурыч паступае ў клінічную ардынатуру, пасля заканчэння якой застаецца ў Віцебску і ўладкоўваецца ў абласную клінічную бальніцу. Безумоўна, раён страціў выдатнага спецыяліста, але сам ён займеў мажлівасць маштабна прымяняць свае здольнасці. А ўрэшце, выраз “страціў” можа быць і не зусім карэктным, бо сувязь з малой радзімай у Паўла Іванавіча не парвалася ніякім чынам. Дакладнай колькасці землякоў, якім дапамог паправіць здароўе, ён не ведае, збіўся з ліку даўным-даўно, толькі сціпла канстатуе: стараўся зрабіць усё магчымае для кожнага, хто звяртаўся. А яшчэ ў яго маецца ўласнаручна пабудаваны домік у маляўнічым месцейку каля вёскі Рапяхі, дзе так добра праводзіць летнія месяцы. А яшчэ – сябры. А яшчэ – магілы бацькоў-дзядоў, якія ён разам з сынам Іванам клапатліва даглядае.