У 1931 годзе была складзена схема выкарыстання вод возера Севан, якая разумела паступовае зніжэнне ўзроўню возера на 50 м; пры гэтым, плошча возера значна скарачаўся, што дазволіла б скарыстаць для патрэб ірыгацыі (са спадарожным выпрацаваннем электраэнергіі) значныя аб'ёмы вады, што выпараюцца з люстэрка возера (сярэднегадовы сцёк Раздана ў гэтым выпадку павялічыўся б прыкладна ў 14 раз).