Праз дваццаць гадоў Багдан знаходзіць ў газеце іншы палітычны партрэт: цяпер ён "стаіць недзе ўбаку – маленькі цынавы жаўнерык, у кароткіх штоніках, з бел-чырвона-белым сцяжком – сумны і забыты". Убаку – таму, што займаецца сапраўды сур'ёзнымі рэчамі, пра якія "не раскажаш журналістам". Але партрэт чапляе героя і ён настойліва спрабуе зразумець, што здарылася за гэты час, "як і калі ўсё пачало ламацца".