Ю. Саланевіча адчуў сваю абранасць. Пачуў голас Часу. Цяпер ён ведае, дзе пачатак Дарогі, і яму ўжо “ничего не страшно: даже смерть на кресте” . Людзі падзямелля чакалі яго, ён прыняў іх боль на сябе. Як Ісус. Як тыя, што засталіся ляжаць на палях вялікіх бітваў. Як падводнікі атамнай лодкі “Курск”. Арсен нарэшце адважыўся, прыняў рашэнне: ён паўстае супраць рабства, паўстае супраць “цені”, ад якой раней дарэмна спрабаваў схавацца.