Валер Булгакаў: Гэта цяжкое пытанне. Я жыву і нарадзіўся ў Менску, таму Менск, безумоўна, месца для жыцця. Але месца для натхнення, месца, дзе я стаў тым, кім я ёсць, – гэта, бузумоўна, тая вёска Сівіца пад Івенцам. Бо каб жа ж яе не было, я б стаў такім нармальным “рускаязычным”… мінчанінам. І ніякія б мне крымінальныя справы, дэпартацыі і высылкі не пагражалі. Бо там, на вёсцы, гаварэнне па-беларуску было натуральным працэсам, а не маніфестацыяй. Гэтыя людзі гаварылі так, як ім Бог даў.