А ўсё праз тое, што кожнае новае пакаленне мінчан пачынае жыць начыста. Нібы не тысячагадовы горад пад нагамі, а новабудоўля. Зрэшты, новабудоўля і ёсць. Але —прывіды! Здані блукаюць між бетонных будынкаў, і нікуды ад іх не падзецца. Гэта яны нашэптваюць сюжэты з уласных жыццяў — то ўздыхаюць, закочваючы вочы да неба, а то, застыўшы на месцы, раптоўна тыцкаюць пальцам у зямлю: “Тут! Тут гэта было!” Прыслухайцеся, і праз бясконцы гарадскі шум будзе выразна чуваць галасы ўдзячных апавядальнікаў, і сотні вясёлых і сумных, звычайных і неверагодных здарэнняў выйдуць вам насустрач з цемры стагоддзяў. У іх рэчаіснасць мірна суседнічае з фантазіяй, а факты — з чуткамі. У іх горад паўстане такім, якім мы яго не ведалі раней.