— Мае старонкі ў сацсетках проста распірала ад віншаванняў і паведамленняў, на якія я потым карпатліва адказвала. Як і любому чалавеку, мне прыемная такая ўвага, усведамленне, што маю працу высока ацанілі. Але я не адчуваю сябе знакамітасцю. Мяне па-ранейшаму рэдка пазнаюць на вуліцы і ніхто не патрабуе: “Распішыцеся ў мяне на правай грудзі!” Я не імкнуся да поспеху і ўсеагульнага прызнання. Гэта адымае шчырыя пачуцці паміж табою і людзьмі. Я часта чула ў свой адрас: “Яна ж такая! Яна з простымі смяротнымі не размаўляе…” Гэта, натуральна, смешна. Паспяховы выступ не змяніў мяне, змянілася стаўленне людзей да мяне. А мне б так не хацелася, каб людзі ўва мне бачылі толькі медалі і медыйную асобу…