— У мяне ёсць тэорыя, што вельмі здорава, калі глядач успрымае мастацтва эмацыйна і інтуітыўна ды стварае ўласныя інтэрпрэтацыі, заснаваныя на сваім асабістым бэкграўндзе — безадносна ад таго, што хацеў сказаць аўтар, — мяркуе Сяргей Катран. — Лічу, твор адбываецца толькі на выставе, калі рэцыпіент стварае зваротную сувязь. І няма нічога страшнага, калі яна апынецца зусім не такой, як гэта задумваў аўтар. Бо чым болей інтэрпрэтацый, тым лепей працуе твор. Калі ён здатны дзейнічаць толькі ў лоб, я б назваў яго сумнеўным.