— Я не быў такім жорсткім, але калі стаў заўважаць, што сын, які вучыўся ў Парыжы, пачаў забываць рускую мову, то пайшоў на хітрасць. Мы дамовіліся, што за кожную вывучаную страфу з “Яўгена Анегіна” я буду даваць сыну ад зін франк. І вывучыў ён дастаткова многа… Але галоўнае нават не ў развіцці памяці і мовы — ён такім чынам спрычыніўся да скарбаў рускай класічнай літаратуры.