Вось прыкладна з такой думкай Вашчанка і распачынаў сваю галоўную працу жыцця над афармленнем вялікай скарынінскай спадчыны. “Ведаеце, гравюры кніжных выданняў Скарыны — найбольш раннія ілюстрацыйныя кампазіцыі ў славянскім друку, — расказвае Канстанцін. — Змяшчаюць больш за 50 ксілагравюр, каля 500 заставак і 900 ініцыялаў; упершыню ў кірыліцкім друкарстве ўвёў тытульны ліст (тады аўтарскія вокладкі не рабіліся), фаліяцыю (парадкавая нумарацыя) старонак, калантытулы, складаныя шматфігурныя кампазіцыі і арнаментыку. А яшчэ сам рабіў подпісы да ілюстрацый, малюнак шрыфту Бібліі, за аснову якога ўзяў паўустаў беларускіх рукапісаў, у тым ліку Літоўскай метрыкі XV стагоддзя. І гэтак далей. Усё гэта і шмат іншага мне давялося вывучаць, аналізаваць у фондзе беларускай старажытнай кнігі Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі. Я трымаў у руках некаторыя арыгінальныя выданні скарынінскіх кніг, якія захоўваюцца ў бібліятэках Беларусі і Германіі, — і гэта рукатворнае “дакрананне” было для мяне шчасцем! Шмат у вывучэнні “скарыніяны” мне даў намеснік дырэктара нашай бібліятэкі Алесь Суша, якому я вельмі ўдзячны. Сваю задачу як афарміцеля я бачыў і ў тым, каб чытач, гартаючы факсімільныя кнігі, перш за ўсё бачыў, так бы мовіць, аўтарства “жывога” Скарыны, а не мастака-афарміцеля. Галоўнае, я імкнуўся зрабіць так, каб успрыманне выдадзеных кніг было разлічана менавіта на сённяшняга чытача, але з поўным захаваннем скарынінскіх “каранёў і кронаў”. Коратка кажучы, я імкнуся прытрымлівацца ў сваёй працы двух галоўных складнікаў — духоўнасці (у захаванні вобразна-графічнай, каранёвай структуры самога Скарыны) і прафесіяналізму. Усё астатняе — пабочнае. А што тычыцца прысуджэння мне Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, то я прыняў яе як вялікі аванс для маёй будучай працы. Тым больш, што гэта першая мая ўзнагарода за мастацтва. Гэта і радасць за тое, што маё мастацтва патрэбна дзяржаве і народу. Пакуль жыву — спадзяюся на тое, што зраблю ў творчасці яшчэ штосьці цікавае, патрэбнае грамадству…”