І вось зноў герой аповесці прыязджае ў знаёмы горад, ізноў мы пазнаём Мазыр (як у Чорнага, дарэчы, таксама пазнаём, напрыклад, Мінск у рамане “Сястра” – не названы, а толькі апісаны ў рэчыўных падрабязнасцях); Мазыр – па тых вулках, што вядуць да Прыпяці, па старым парку і г.д. І вось ізноў у роздумах, успамінах галоўнага героя мы бачым шараговы лёс беларуса з гэтых мясцін – тых, на якія гэтак захутка абрынулася вайна ў 1941-м, затым – акупацыя, ад якой хлопцы як мага ірваліся ўцячы, ды не паспелі, не здолелі ў час пераправіцца праз Прыпяць, ды якраз жа ля гэтага самага горада Чарнобыля акупацыя накрыла іх сваёй хваляю, маладзенькіх, якім не было і 17-ці гадоў (г. зн. іх яшчэ ў войска не бралі, але для розных спагнанняў яны былі ўжо дарослымі). Для галоўнага героя, як для вялікай часткі нацыі, раптоўны арышт бацькі ў самым дзяцінстве, беднасць, тая самая акупацыя – нягледзячы на пазнейшае падполле, партызанства і нават службу ў войску – нязводнай плямаю і нязводным жа страхам леглі на сэрца і на лёс на доўгія гады (амаль на 30 год, піша І. Навуменка).