Не трэба і казаць, што ў Любліне людзей было вельмі шмат. Вакол, у натоўпе людзей, блукалі скамарохі, якія забаўлялі ўсіх прысутных, па вуліцах вазілі вазок, дзе сядзеў казачны “князь Ягайла” са світай, які, спыняючыся каля народных майстроў, адорваў сімвалічным, “княскім” падарункам кожнага… А вакол беларускіх рамеснікаў заўсёды стаяла прыкладна з два дзясяткі чалавек, якія час ад часу мяняліся. Бо што ні кажы, а паглядзець на аўтэнтычных народных умельцаў ды паспрабаваць свае сілы на ткацкім станку ці ганчарным крузе ў Еўропе можна не заўсёды і не ўсюды…