Як раз перад узнікненнем біхевіаральнай экалогіі Дэвід Лэк апублікаваў сваю знакамітую кнігу “Экалагічныя адаптацыі ў гнездаванні птушак” (Ecological Adaptations for Breeding in Birds (1968)), у якой сцвярджаў, што больш 90% відаў птушак выкарыстоўваюць монагамію для размнажэння, рэшта - палігамы, як напрыклад баталёны Calidris pugnax ці чырвонакрылыя дразды Agelaius phoeniceus, а зусім невялікая колькасць- поліандрыю – як яканы. Такім чынам, монагамія лічылася нормай і менавіта яна павінна была вывучацца, а не выключэнні з яе.