На фоне гэтага складана-састаўнога антуражу Паўліна то знікае, то з'яўляецца ў жыцці Купалы, выяўляе ў дыялогах з паэтам агульны парадак дня, кліча за сабой. У выніку ў другім дзеянні акцэнты ссоўваюцца і апавяданне канцэнтруецца на гістарычных умовах, у якіх жыў Купала. Згадваюцца сталінскія рэпрэсіі і расстраляныя пісьменнікі — галоўны герой прыходзіць на сустрэчу да наркама НКУС, жахаецца яго забавам са ўдовамі рэпрэсаваных грамадзян, у выніку аказваецца на сустрэчы са Сталіным (дакладней, двума Сталінымі, таму што правадыр, маўляў, паўсюль), дзе спрабуе абараніць сваіх калег. Спектакль нібыта перадаў характар часу, паказаў неабходнасць хлусіць і праслаўляць рэжым, страх перад беспадстаўнай адплатай, Лукаша Бэндэ як прыдажнага даносчыка, Максіма Горкага, як вялікага і аблашчанага капрызнай уладай аўтара. Увогуле, супярэчнасці эпохі быццам бы адбіліся ў пастаноўцы праз перажыванні і раз'юшанае сапенне Купалы, толькі нічога ў гэтым не аказалася новага, а з той нагоды, што сам спектакль — нязграбны, наіўны і жанрава танны, то і патрэбных эмоцый тут не знайшлося.