Анастасія Грыненка: Не магу пагадзіцца з меркаваннем пра "Бабін бунт". Мы прыбралі адтуль увесь ідэалагічны пафас. Галоўнае ў спектаклі – праблема, што хвалюе ўсіх: адносіны ў сям’і, п’янства, якое перашкаджае жыць жанчыне. І – больш шырока – феміністычная тэма. Акрамя таго, у пастаноўцы хапае годных акцёрскіх работ – Антона Заянчкоўскага, Кацярыны Дзегцяровай, Аляксея Кузьміна. У "Бабіным бунце" адбылося яшчэ большае паяднанне хору з салістамі, калі хор зрабіўся сапраўднай дзейнай асобай. А ў многіх класічных аперэтах бывае так: хор – асобна, балет – асобна, а салісты – асобна. Нават дзеля гэтага варта было паставіць спектакль! Гэта савецкая аперэта і адпаведныя законы жанру… Вядома, рэвалюцыі на такім матэрыяле не зробіш. Але са сцвярджэннем, што гэта ганьба для тэатра, ніколі не пагаджуся!