Так я пазнаёмілася з На-дзеяй Адамаўнай Шатроўскай. Было гэта ў 1973 годзе. На той час яна працавала брыгадзірам у друкарні і вярстала раённую газету. Працавалі мы з ёю разам пятнаццаць гадоў. З гэтай жанчынай было лёгка. Яна ніколі не павышала голасу, здавалася, нават не злавалася. Заўсёды падказвала, вучыла, падтрымлівала, калі штосьці не атрымлівалася. А працаваць было цяжка. Газету вярсталі ўручную, падпісвалі да друку позна. Рэдактар пастаянна ездзіў, як кажуць, на раён. Вяртаўся, бывала, увечары, газетныя палосы вычытваў уважліва, часта шмат правіў. Надзея Адамаўна як вярстальшчыца заставалася дапазна, пакуль не падпішуць газету ў свет — ніколі не лічылася з часам. Хаця ў самой была сям’я — муж, дзеці, якія таксама патрабавалі ўвагі, хатняя гаспадарка.