У іншых публікацыях апавядаецца наогул пра жыццё азярэцкіх даяроў, як яны дзеляцца перадавым вопытам работы з калегамі з іншых гаспадарак і раёнаў. Колькі часу мінула з той пары, няма ўжо тых дываноў, прывезеных з ВДНГ, а трохі пажоўклыя газетныя радкі жывуць, расказваюць унукам Веры Канстанцінаўны — Таццяне, Юрыю і праўнучцы Кацярыне, — якая ў іх была славутая бабуля і што ёй можна ганарыцца, браць з яе прыклад. Гэтыя матэрыялы выкарыстоўваюцца сёння і для напісання гісторыі Азярцоў.