Па-першае, калі мы ўспрымаем кару за грахі як адназначнае зло, то навучанне Касцёла адносна гэтага вельмі яснае: “Бог ніякім чынам, непасрэдна ці пасрэдна, не з’яўляецца прычынай зла”. Аднак з дзяцінства, вывучаючы галоўныя праўды веры, кожны католік ведае, што “Бог – Суддзя справядлівы, за дабро ўзнагароджвае, а за зло карае”. Як гэта растлумацыць? На маю думку, кожнае здзейсненае маральнае зло, інакш кажучы — грэх, выклікае ў жыцці чалавека канкрэтныя наступствы. Логіка Божай справядлівасці вельмі простая: калі ты здзейсніў нейкі злы чын, то нясі таксама за яго адказнасць. Рэзультат жа граху заўсёды негатыўны, разбураючы. Таму мы часам успрымаем нейкія жыццёвыя няўдачы, праблемы на працы, цяжкасці са здароўем, як Божую кару. На самай жа справе, вельмі часта прычынай гэтых цяжкасцяў з’яўляецца безадказнае і неабдуманае жыццё, дзе ёсць месца для граху, а не для Бога.