— Вайна і сёння засталася ў маёй памяці, — прызнаецца Зінаіда Дзігалёва. — Бывае, сяджу, а перад маімі вачамі быццам ляціць самалёт, дым клубам — як тады, улетку 1942-га. Такая спёка ў той дзень стаяла. Помню, мы, дзеці, пазбіраліся і думаем, хоць бы ён не ўпаў на вёску.