– Мы часта парушаем 2-ю Запаведзь і ў адносінах да лю-дзей, створаных Богам на Сваё падабенства. Усе грашым і перад Богам, і адно перад адным. Прызнаць сваю віну, свае неабачлівыя, непраўдзівыя і злыя словы не хочам, стараемся “абяліць” сябе, знайсці апраўданне. У сувязі са сказаным ўспамінаецца размова Госпада Бога з першымі людзьмі: “І пачулі яны голас Пана, які хадзіў ў раю ў час прахалоды дня; і схаваўся Адам і жонка яго ад твару Пана Бога паміж дрэвамі раю. І паклікаў Ён Адама і сказаў яму: дзе ты? Адам сказаў: голас твой я пачуў у раю і пабаяўся, таму што я голы, і схаваўся. І сказаў Бог: хто сказаў, што ты голы? Ці не еў ты ад дрэва, з якога я забараніў табе есці? Адам сказаў: жонка, якую Ты даў мне, яна дала мне ад дрэва, і я еў. І сказаў Бог жонцы: што ты гэта зрабіла? Жонка сказала: змей спакусіў мяне, і я ела”(Быц 3,8 -13). Мы думаем аб сабе толькі добра, станоўча і перакладваем віну на бліжняга ці на злога, і гэтым самым ачарняем добрае імя іншага. Цяжка жыць сярод непрактыкуючых вернікаў, якія насміхаюцца, што ты ходзіш у касцёл, многа молішся. Ляноту сваёй душы апраўдваюць фразай: ”Тыя, што ходзяць ў Божы храм, – большыя грэшнікі, чым тыя, што не ходзяць”. А гэта ўжо абраза чалавечай годнасці.