Затаіўшыся за вуглом, я чакаў. Ногі дубелі, але цела спатнела. Месяц, як белы пазногаць. І тут пачулася выцьцё. Няўжо Джэсі? Адзінота, зіма і месяц? Цішэй, цішэй, Джэсі! – шаптаў я ў бок выцьця. Ён пачуе цябе і западозрыць нядобрае! Цішэй! Крокі. Чорныя хмызы бязладна вагаліся на ветры, вагаліся цені, і я выглянуў. Ён. І Найда наводдаль, каханая. Бліжэй, бліжэй. Чуе выцьцё, круціць румянай галавой, кліча Найду да сябе. Зараз!