Аднойчы родныя бацькі запрасілі мяне ў касцёл. Хоць і праваслаўныя святары перыядычна казалі пра тое, што ўсе католікі – ерэтыкі, але я, бачачы прыклад сваіх родных-каталікоў і сяброў, якія ў жыцці з’яўляюцца досыць добрымі людзьмі, вырашыў усё ж схадзіць. Тым больш што Біблія – адна для ўсіх, і Хрыстос таксама для ўсіх агульны. Час на Імшы праляцеў незаўважна. Я выйшаў з касцёла з пачуццём нейкай акрыленасці і палёгкі. Я ўпершыню ў жыцці падумаў, што, напэўна, Бог усё ж ёсць. У наступны раз я ўжо сам папрасіў іх мяне ўзяць з сабою. Так я і хаджу ўжо амаль тры гады. Я стаў па-сапраўднаму верыць у Бога. Стаў многае з таго, што казаў ксёндз, выкарыстоўваць у сваім жыцці. І я бачу, што гэта ў лепшы бок ўплывае на маё жыццё.