Невялікае адступленне. Цім Уільямс у якасці гістарычнага экскурса адзначае чатыры “колы” разумення паняцця “культура” на розных этапах. У першым “коле” яе ўспрымання — класічныя віды мастацтва: літаратура, музыка, тэатр і выяўленчае мастацтва, якія атрымалі росквіт, пачынаючы з часоў Старажытнай Грэцыі. Другое “кола” — і новыя практыкі: дзейнасць музеяў і галерэй, фатаграфія і кінематограф, што здзейснілі прарыў ва ўспрыманні свету пераважна ў ХХ стагоддзі. Трэці віток — і культура ўспрымаецца ў тым ліку як захаванне культурнай спадчыны, выдавецтва і друкаваныя медыя, тэлебачанне і радыё, гуказапіс, відэа і камп’ютарныя гульні (канец ХХ стагоддзя). Чацвёртае “кола” ўпэўнена сцвярджае пазіцыі моды і дызайну, архітэктуры і рэкламы. Гэты этап і называюць культурай крэатыўных індустрый. Калі культурны кірунак разглядаецца ўжо як паўнавартасны ўдзельнік рыначных стасункаў і прымушае з сабой лічыцца. У Вялікабрытаніі актыўным культурна-крэатыўным сектарам у эканоміцы з’яўляецца мода і тэлебачанне. Але, да прыкладу, у Італіі большы прыбытак прыносяць музеі і архітэктурная спадчына. Што можа стаць культурным топавым кірункам у эканоміцы, залежыць, вядома, ад патэнцыялу вуснай і матэрыяльнай спадчыны, але не меншую ролю іграюць менеджарскія (у самым шырокім сэнсе) захады, якія ствараюць уласна сам прадукт і моду на яго.