Пойдзем далей. “Ад паказнога надакучлівага аўтарскага яканьня становіцца ніякавата і хочацца самому стаць больш сьціплым: маўляў, я такая-растакая, няшчасная, пашкадуйце мяне...” – іранізуе Сяргей Грышкевіч. Самому стаць больш сьціплым – менавіта гэтай літасьці і хочацца ласкава ў яго папрасіць. Але калі рабіць дэдуктыўныя высновы з гэтага “наезду”, аднаго з тых, якімі поўніцца артыкул, становіц­ца заўважным: сучасны беларускі літпрацэс ніяк ня можа дарасьці да скрайне неабходнага разуменьня: варта аддзяляць прафесіяналізм ад тусовачнасьці.