Тут я з аўтарам не пагаджуся ў двух пунктах. Па-першае, цалаваць пазногці начальству — кепска. Гэта забойча для душэўнага здароўя і цалавальніцы, і цалаванага. І другое: калі ў гэтым здымку і ёсць нешта беларускае, дык гэта яна, забітасць, другая натура, утоўчаная акупантамі і начальствам у самы арганізм.