Вясна рабіла сваю справу не толькі за вакном камунальнай кватэры, але і ўва мне. Я выконваў усе камунальныя прадпісанні, плаціў па рахунках і хадзіў у школу, але ў галаве рабіла сваю работу поцілеглая думка, несувымерна мацнейшая за ўсе астатнія разам. Думка была кароткая і вострая, пранікальная, як баявы клінок, як пяхотны штык-нож: “Дамоў!”.