Не без гонару я адзначыла пра сябе, што ў нашым невялічкім гарадку такая практыка існавала, здаецца, заўжды, колькі я сябе помню. Нават у часы самага глыбокага палітычнага і эканамічнага крызісаў работнікі бібліятэк захоўвалі вернасць сваёй прафесіі і не проста заставаліся “вартаўнікамі” кнігі, але і актыўнымі яе прапагандыстамі, асветнікамі на глебе культурнай спадчыны, распаўсюджвальнікамі “добрага, светлага, вечнага”. Яны выхоўвалі і выхоўваюць свайго чытача з маленства, знаходзяць падыход да аматараў чытання розных пакаленняў і розных сацыяльных колаў. Ці не таму літаральна ў кожнай, нават самай маленькай вясковай бібліятэцы, існуе свая лучнасць кнігалюбаў або клуб, або аматарскае аб’яднанне па інтарэсах. Масавая работа праводзіцца з улікам значных падзей у жыцці рэгіёна і краіны, а таксама з улікам пажаданняў самых бліжэйшых і актыўнейшых сяброў.