Пакуль ішла назад, узгадвала ўчарашняе: вярнуўшыся з Эбенсфелда, знайшла Ганса ля люстэрка — стаяў, не запальваючы святла, худыя ногі ў перакручаных сподніках, майка нацягнута на швэдар (апранаўся сам), пух на цемені нібыта мох на камені-кругляшы, якіх багата ў наваколлі. Стаяў, утаропіўшыся ва ўласны адбітак. Што ён мог бачыць там, у цемры? Кранула за плячо — Ганс зірнуў на яе не пазнаючы і зноў звярнуўся да люстэрка, замшэлы правал рота манатонна прашамкаў: “Тут халодна… няма ежы… няма запалак… нікога няма…” — менавіта так яна зразумела сэнс ягонага мармытання. Перад ёю стаяў вар’ят, які перакрэсліў ужо рэальнасць яе існавання, і яна стомлена ўсміхнулася: мо яе насамрэч няма? Вось было б цудоўна! А праз хвіліну пачуліся хрыплыя гукі, як быццам бы скрыгоча заезджаная кружэлка, —гэта ён заспяваў: “Auf Wiedersehen... Auf Wiedersehen...”, нават правай рукой паспрабаваў камусьці ў люстэрку памахаць нібыта на развітанне, а потым выцягнуў гэтую руку перад сабой: “Sieg Heil!”, але не ўтрымаў раўнавагі ды паваліўся б на падлогу кулём, калі б яна яго не падтрымала.