— Татачка... — толькі і прагаварыла Рыва і, зачырванеўшыся макам агнёвым, адышла назад, села на старым месцы, але куды дзелася яе ранейшая жвавасць, куды дзеўся яе срэбны смех, які толькі-толькі званочкамі лугавымі звінеў, пераліваўся ў цесным пакоіку, і ўсё, здаецца, звінела тады і пералівалася нейкімі радаснымі хвалямі, якія так ласкава, так пяшчотна казыталі сэрца слухаўшага Рыву Міхася.