дзеці, напалоханыя і стрэлам, і словамі “больш ня будзе”, малодшыя – з вачыма на паўтвару, выходзілі са школкі, стараючыся не глядзець туды, дзе ляжаў Ян Сымонавіч і стаялі з плачам Натальля Сымонаўна і Зінаіда Фрыдрыхаўна, але не-не ды і зыркалі...