Першы раз ад наведвання санктуарыя і ўдзелу ў святой імшы і супольнай малітве я была ўзрушана ,і плакала, і радавалася адначасова. Вельмі шкадавала, што многае страціла з уласнай волі, абдзяляючы сваё духоўнае жыццё. Я некалькі разоў абыходзіла на каленях вакол абраза Найсвяцейшай Панны Марыі, прасіла прабачэння і дзякавала за ўсе ласкі, атрыманыя ад Пана Бога праз Яе заступніцтва. Свае чуванне каля Маці Божай я ахвяравала за маіх памерлых родных, якія калісьці перад абразом тут пакланяліся, за маю маму, брата, якія сэрцам разам з Марыяй, але фізічна не могуць быць у гэтым святым месцы. Малітоўнае чуванне перад палявым алтаром каля касцёла адбываецца ўсю ноч. Спеў у гонар Маці Божай разносіцца да нябёс. Некалькі дзесяткаў святароў гадзінамі без перапынку на працягу ўсяго чування і ўрачыстасці служаць вернікам у сакрамэнце Пакаяння. А якое незабыўнае ўражанне адбываецца, калі недзе ў 12 гадзін ночы працэсія вернікаў з свечкамі, факеламі праходзіць вакол Святыні вуліцамі мястэка. Мне здавалася, што я пабывала ў небе, блізка Пана Бога. Гэта трэба бачыць. А калі урачыстасць кончыцца, то доўга не хочацца разыходзіцца, нават не заўважаеш на стомленасць, ды яе проста няма. За час супольнай малітвы вернікі аб’ядноўваюцца і ўжо пры развітанні становяцца як родныя.