Прыйшоўшы на вугальны двор, ён упаў на кучу каменнага вугалю і, знясілены ўсім бачаным, усім перажытым, глуха заплакаў. Ён плакаў, як маленькае бездапаможнае дзіця, не саромячыся сваіх слёз, сваіх стогнаў. Да пляча яго дакранулася рука дзядзі Пятра.