— Прабягу, падумаю аб нечым. Спачатку праблемы сам з сабою пачынаю вырашаць, а потым заўважаю, што думкі накіроўваюцца ў іншы, больш пазітыўны бок, а па сканчэнні дыстанцыі — ужо добры настрой. Так і жыву, — гаворыць Лявон. А потым бяжыць. Памахаў з мастка і накіраваўся на другі бераг рэчкі. Мы ж засталіся чакаць спартоўца і мёрзнуць у парку. А яму — нічога. Бяжыць, усміхаецца, вітаецца з мінакамі.