—Матуля, тата, паглядзіце, я ўжо прачнулася! А разам са мною праснулася і сонейка. Не трэба дзівіцца, што мой голас вельмі гучны. Я так вітаю вас ўсіх. Хоць няма мне і года, але я добра бачу і разумею, што адбываецца навокал. Люблю назіраць за тым, як наш хатні кот Барсік лашчыцца да бабулі, просіць ў яе ежы, люблю пах свежага малака, якое матуля гатуе мне з вялікай любоўю, а яшчэ вельмі цікава сачыць за тым, як мяняецца прырода: дзесьці іграе музыка, яе нясе да нас вецер. Калі я гляджу на сонейка, адчуваю,як салодка і пяшчотна яно пахне. Я хачу панюхаць яего. А як прыгожа падае залацістае лісце са стомленых дрэў, павольна сцякаюць кроплі дажджу па шыбе, як безнадзейна падае долу снег. Дыхаючы паветрам, разумею, што гэта і ёсць сапраўднае жыццё!