— У 1930 годзе ў Новай Малінаўцы раскулачылі сям’ю Шалімаў з трох чалавек: Хведара Цімохавіча, Домны Паўлаўны і іхнага сына Змітра. Ніхто з іх на Бацькаўшчыну не вярнуўся. Больш нікога ні НКВД, ні немцы не чапалі. Людзі жылі, працавалі, а потым перамясціліся ў Малінаўку. Пасля вайны, згодна дзяржаўнай разнарадкі, мяне, як і іншых вясковых камсамольцаў, пабралі вучыцца ў Мінск, у школу фабрычна-заводскага навучання. Потым накіравалі на адбудову разбуранай сталіцы. Жыў я тады ў раёне трактарнага заводу, з бацькамі бачыўся толькі па выходных і на святы. Прычым, немалы шлях ад трактарнага да сваёй Малінаўкі хадзіў пешшу, як і ўсе. Нягледзячы на далёкую адлегласць і стомленасць, быў задаволены жыццём і пачуваў сябе вельмі добра.