Потым падняўся, крэкчучы, і павольна рушыў далей, саступаючы дарогу рухавым маладым людзям, якія, здавалася, беглі навыперадкі з часам. “Можа, мы чагосьці не разумелі? — думаў Антон Пракопавіч. — Не так жылі, не пра тое пісалі? Верылі не ў тыя ідэалы? Можа, мы вінаватыя ў чымсьці? Таму і маем цяпер... Божа,— уздыхнуў цяжка і глыбока,— калі ты ёсць, за што караеш?..”