яшчэ, і яшчэ... Гэта азначала, што я ведаю мову лепей, чым мне здавалася. Родная беларуская мова нібыта ляжала на дне сьвядомасьці незапатрабаваная і чакала свайго часу. Ува мне абудзілася цікавасьць да ўсяго беларускага, я пачала болей пісаць і чытаць на мове, наведваць літаратурныя вечарыны, выпісваць беларускамоўныя выданьні, паступова пачала гаварыць па-беларуску. Мая беларуская мова паступова выйшла са стану анабіёзу і абудзілася да актыўнага жыцьця. І калі ў канцы 1980-ых пачалося ў Беларусі нацыянальнае адраджэньне, я ўжо была да яго падрыхтаваная. Адразу ўспрыняла адэкватна ўсе яго ідэі, ісьціна адкрылася мне, здавалася, без прамаруджаньня. Я ўбачыла мноства вельмі разумных, сьмелых, высакародных людзей, якія адкрыта і натуральна карысталіся беларускаю мовай. І гэта выглядала сапраўды інтэлігентна, шляхетна, прыстойна! Як прыгожа, годна загучала беларуская мова ў Вярхоўным Савеце! А на розных сходах, мітынгах, зьездах, канфэрэнцыях, сустрэчах! Наша мова нібыта вырвалася з палону, дзе яе трымалі