“У кожнага тут свая гісторыя, – распавядае спадарыня Ларыса. – Я, напрыклад, трапіла сюды дзякуючы дачцэ. Яна жыве далёка і неяк параіла, маўляў, ёсць такі ўніверсітэт… Я паспрабавала, мне спадабалася. Калі б не спадабалася, дык не хадзіла б ужо восьмы год” (смяецца).