Кожны народ мае сваю спадчыну – мову. Яна ўваходзіць у наша жыццё з вуснаў маці, з яе песень, цудоўных беларускіх казак і легендаў. З роднай мовай мы пакідаем бацькоўскі парог, выпраўляючыся ў самастойнае жыццё. Наша мова ведала часы росквіту і стагоддзі заняпаду. І сёння рэдка можна пачуць на вуліцах нашых гарадоў гаворку на беларускай мове, але ж мова– душа народа, галоўны нацыянальны скарб. Жыве мова– жыве народ, жыве памяць продкаў. Няма мовы–няма нацыі. Ці доўга пражыве дрэва, калі ў яго абсякуць карані? Загіне дрэва. Так і чалавек, нацыя… Таму ў гэтай складанай справе вялікая роля адводзіцца нашым творцам – паэтам і пісьменнікам.