Віктар Іванавіч змайс­траваў з дошак невялі­кую хатку, нават з дзвер­цамі, якія адчыняліся, і можна было без перашкод карміць кураня­так. Жонка Віктара Іва­навіча даглядала ма­лых, а Танюша вельмі любіла назіраць, як пушыстыя камячкі ціў­калі і маленькімі дзюб­камі збіралі тваражок, зярняткі. Хутка і сама Танюша стала карміць куранятак. Яна адчыня­ла дзверцы, клала ежу і брала на рукі кураня­так. Асабліва адно кура­нятка часта падбягала да Танюшы, каб хутчэй яна ўзяла яго на ручкі.