Я ўжо пабываў у многіх сядзібах Беларусі. Радаваўся і маркоціўся. Часта мне ўзгадваюцца радкі з верша Ніла Гілевіча, якія штораз журбою кранаюць душу. Задумваюся пра лёс роднай зямлі, пра жыццёвыя ростані на ёй. Несуцешна, што многія дзеці і ўнукі забыліся на бацькаву і дзедаву вясковыя хаты. I вось — нічога: ні двара, ні дома,