Дзве птушкі ляцелі ў нябеснай прасторы і раптам трапілі ў паветраны паток. Адна спужалася, склала крылы, прыціснула да грудзей галаву і аддалася на волю лёсу. Моцны паветраны струмень падхваціў абмяклае цела, закруціў у сваім кругавароце і панёс на скалы. Разляцелася пер’е ў розныя бакі як сімвал бязволля. Іншая ж птушка выпрастала крылы, выцягнула галаву, расправіла грудзі і паляцела насустрач ветру. Калі паветраная кругаверць засталася ззаду, яна адчула сілу ў крылах і ўпэўненасць у душы і зразумела, што зараз яна можа ляцець нават да сонца.