Дзякуючы адпаведным камп’ютарным праграмам, я лічбава згенерыраваў постаць, хацелася б сказаць, чалавека ўніверсальнага, які выглядае як сапраўдны: мае рукі, ногі, цела, але праўдзівым не ’яўляецца. Ён з’яўляецца ілюзіяй сапраўднага. Далей, робячы мультыплексаванне твараў “мадэлі”, я давёў да сітуацыі, у якой наступала неразрыўная сувязь намераў з рэальнасцю. Штучныя кібермаскі пачалі жыць уласным жыццём, удаючы нашы твары. Яны сталі патэнцыйным вобразам кожнага з нас.