— Фаму Сільвестравіча, заслужанага артыста Беларусі, прафесара, я лічу сваім тэатральным бацькам. Пры першай сустрэчы ён нешта ўва мне разглядзеў і пасля дапамагаў на працягу ўсёй вучобы, а часта і прыкрываў сваімі плячыма. За чатыры гады навучання мяне хацелі адлічыць чатыры разы праз дысцыпліну. Апошнім разам быў нават падпісаны загад аб выключэнні мяне з шэрагу студэнтаў, аднак Фама Сільвестравіч адстаяў: ён пераканаў дэканат, маўляў, хлопец перарасце, з яго павінна выйсці нешта добрае, і я ўсё ж атрымаў дыплом аб вышэйшай адукацыі. І хоць з таго часу мінула дзесяць гадоў, працягваю падтрымліваць сувязь са сваім педагогам, заўсёды тэлефаную яму, раюся, цікаўлюся яго работамі: ён жа піша шыкоўныя карціны! (Пра гэта захапленне Варанецкага чытайце на старонцы 12. — Н.П.) Калі працаваў у Мінску, то абавязкова запрашаў яго на прэм’еры, зараз клічу на паказы, калі наш тэатр выпраўляецца на гастролі ў сталіцу. Для мяне з імем Варанецкага звязана яшчэ імя Андрэя Каляды, які навучаў нас сцэнічнай мове. З замілаваннем згадваю выкладчыцу вакалу Дзіну Іванову, а таксама выдатнага педагога па танцы, цудоўную інтэлігентную жанчыну Марыну Філатаву.