Святлана доўга стаяла, гледзячы пустымі, поўнымі слёз вачыма на пясчаны ўзгорак, дзе спачываў яе Валодзя. Яна ведала, што ён памёр не адразу: клікаў яе і вельмі прасіў даць яму ў рукі пасму яе валасоў, якую захоўваў з таго самага дня, калі паміж імі ўспыхнула каханне.