Хаця ў рамане пануе ноч, твор узгадваецца мне як вельмі сьветлы, у нечым нават наіўны, насычаны трапнай сацыяльнай сатырай (часам мне здавалася, што я чытаю Марка Твена) і прасякнуты выкшталцоным пачуцьцём гумару. Я думаю, гэта той выпадак, калі аўтар не спыняецца на дасягнутым, не эксплюатуе старыя хады, а расьце над сабой як пісьменьнік і як апавядальнік.