Гэта адбылося ў 1775 годзе, калі пасля доўгіх гадоў вучобы ў Францыі Касцюшка, малады ваенны інжынер, вярнуўся на радзіму. Вакансіі ў арміі Вялікага княства адразу не знайшлося, і Андрэй Тадэвуш вымушаны быў часова асесці без належнай справы ў радавым маёнтку. Яму дваццаць сем гадоў, але сэрца яго ўсё яшчэ вольнае. Маёнтак – бедныя Сехнавічы – суседнічаў з багатымі Сасновіцамі, якімі валодаў гетман польны літоўскі Юзаф Сасноўскі. Гэта быў добры сусед, дружалюбны і гаваркі. Пабачыўшы неяк малюнкі Тадэвуша (за мяжой Касцюшка не толькі вывучаў ваенныя навукі, але і браў урокі жывапісу), Сасноўскі прыйшоў у захапленне і прапанаваў маладому чалавеку паспрабаваць сябе ў ролі настаўніка малявання. У гетмана польнага былі дзве дачкі, якімі ён вельмі ганарыўся. Пагодкі, Людвіка і Катажына, лічыліся лепшымі вучаніцамі ў варшаўскім пансіянаце для высакародных дзяўчат, які ўтрымлівала вядомая ў вышэйшых колах выхавальніца Шмідт. Яны добра музіцыравалі, нядрэнна спявалі, пісалі вершы і нават пераклалі з французскай мовы на польскую некалькі модных раманаў. Але што тычыць выяўленчага мастацтва, тут быў прабел. Пэўна, Людвісі і Катусі не шанцавала на добрых настаўнікаў. Панны Сасноўскія часта і ахвотна вазіліся з фарбамі, але, на думку іх бацькі, нічога вартага з-пад іх пэндзляў не выходзіла.