Але яго жонку ня так проста было надурыць удаванай бадзёрасьцю, што яго таксама заўсёды зьдзіўляла. Не, на падман яна паддавалася, іншым разам ішла насустрач яго падману сама, толькі не тады, калі гэта тычылася яго здароўя, самаадчуваньня. Жонка пазнавала яго нямогласьць праз паветра і ці не праз сьцены. Пра гэтую яе асаблівасьць і ўвогуле ўласьцівасьць жанчын адчуваць тое, што ён называў бліжнім, акаляючым блізкіх людзей космасам, па жонцы ж ён даўно і добра зьведаў. І гэта не заўсёды было ва ўцеху і радасьць яму: няблага, няблага, што яна такая відушчая, але ўсё ж каб не ў такой меры, каб крышачку, крышачку меней. Інакш само ўжо існаваньне мужчынаў губляе сэнс.