Ад намаганняў прачынаюся. Бачу, што апрануты і што сяджу ў машыне. Заводжу легкавік. З немагчымай хуткасцю імчуся праз прыгарадны квартал, потым праз палі і пералескі — не еду, а лячу да сваёй сцежкі. Вось і яна, такая вабная між танканогага падлеску, што быццам выйшаў мне насустрач. Як жа даўно я не быў тут! Увайду зараз — і ўсё згадаецца, адчуецца: і паходы ў грыбы-ягады, і купанне ў празрыстай рачулцы, і адзіная, выпадковая, сустрэча з дзяўчынкаю-хутаранкаю… Але ўваход заняты. Мяне чакае, абапёрты на кій, дзіўны стары. З доўгімі, але зрэджанымі сівымі валасамі, у такога ж колеру світцы — не той, якую бачыў я ў маленстве, а фабрычнага вырабу. У што ён абуты, не відно: пад нагамі сцелецца туманок. Падыходжу і ўпіраюся ў пільныя вочы; яны блішчаць сіняватымі ранішнімі знічкамі. У абрысах твару пазнаю нешта сваё, але не разгубленае, амаль суровае. Нібы гэта я сам, заўтрашні-паслязаўтрашні. Нават узор, глыбока ўшыты на грудзях світкі, нагадвае безгустоўную апранаху, падораную мне народным гуртам спевакоў і павешаную няведама да якога часу ў шафе. “Хто ён, і дзе гэта я?” — запытваюся ў сябе і маўчу.