Зразумела, што вострасацыяльная накіраванасць аповесці “Яма” з яе публіцыстычнай рэалістычнасцю, якая нярэдка гранічыць з натуралізмам, – тэма правакацыйная і складаная, тым больш для музычнага тэатра. У свой час Купрын, імкнучыся да гуманістычнага эфекту гэтага твора, атрымаў зусім процілеглы – яго рэзка крытыкавалі за дэманстрацыю “сподняга”. Пісьменнік гэта прадбачыў, таму і звяртаўся да чытача са своесаблівым эпіграфам-прадмовай: “Знаю, что многие найдут эту повесть безнравственной и неприличной, тем не менее, от всего сердца посвящаю её матерям и юношеству”. Можна з упэўненасцю сказаць, што і тэатр ствараў гэты спектакль менавіта як папярэджанне і перасцярогу маладым ад непапраўнага кроку, бо падобныя сацыяльныя хваробы вельмі жывучыя і, змяняючы сваё аблічча, не мяняюць сваёй сутнасці.