Мяне заўсёды ўражвала гэтая шчырая чалавечая адданасьць ідэям правоў чалавека ад людзей праваабаронцаў з багатых і забясьпечаных краінаў. Можна зразумець, чаму грамадзкія актывісты у такіх краінах як Беларусь, Азербайджан, Куба займаюцца правамі чалавека, бо нам баліць за нашыя народы, за нашыя краіны, зблытаныя путамі карупцыі і няволі. Мы хочам, мы дабіваемся, каб жыцьцё ў нашых краінах было больш адкрытым, свабодным і справядлівым. А што змушае суперажываць беларусам, бірманцам, узбекам людзей, якія маглі б спакойна жыць, рабіць пасьпяховыя кар’еры ў сваіх заможных і рацыянальна арганізаваных грамадзтвах?