— Апошні дзень вайны быў на беразе Балтыйскага мора. Мы даведаліся, што да мора да паромаў павінны прарывацца нямецкія танкі, каб потым трапіць у Швецыю і Нарвегію. Я стаяў тады ў каравуле вартавым. Бачу, ідзе бой. Тут жа па сігнале паведаміў дзяжурнаму, які чамусьці падбег да мяне і давай абдымаць за шыю і цалаваць, а затым гучна кажа: “Будзем жыць цяпер!” Усе ад радасці стралялі з кулямётаў, ракетніц, аўтаматаў. Калі я змяніўся, падышоў старшыня і кажа: “Сталы рабіце, святкаваць будзем!” У гэты час ішлі нямецкія танкі, далі нам бой. Мы думалі, што ўсе загінем, але нашы самалёты наляцелі і гэтыя паромы патапілі. Аднак нашых 56 чалавек загінула! Калі селі за стол, ніхто не хацеў ні піць, ні есці, бо побач жа магіла, пайшлі да яе. Паплакалі… Рэдка плакалі… Шкада, што яны загінулі за дзень да перамогі.