Дык якое ж выйсце? Уважлівая праца з дзецьмі. Іх падрытоўка да складанай, але важнай карціны. Пасля паказу — сумеснае абмеркаванне з дарослымі. Я памятую, якімі каштоўнымі для мяне былі размовы з бацькамі пра ўбачаныя спектаклі і кінастужкі. Менавіта сумесны выбар кіно ці тэатральнай пастаноўкі заахвочвае дзяцей быць актыўнымі гледачамі. І калі падтрымаць іх цікавасць і развіць крытычнае мысленне — напэўна, такім чынам і нараджаецца той чулы глядач, аб якім марыць кожны творца.