- Так, на самой справе ў некаторых момантах было сапраўды цяжка. Што дапамагло ператрываць? Напэўна, гэта характар ​​і, безумоўна, падтрымка сям'і. Без гэтых рэчаў, мне здаецца, любы б расклеіўся: прэсінг, пастаяннае незадаволенасць, якое часам пераходзіла на жорсткі крык. Памятаю, на другім зборы мы гулялі на шэсць брам, у дажджлівае надвор'е: Генеў атрымаў пас, а я бег да яго і пачаў каціцца. У выніку я трапіў у мяч, але і зачапіў нагу Віці, а той як закрычаў ... У выніку Вук абрынуўся на мяне, пачаў крычаць, маўляў, яшчэ адзін такі падкат, і я адразу ж вяртаюся ў Мінск. Такія моманты, дарэчы, паўтараліся. На кожным зборы мне даставалася па поўнай. Наогул жа я не саромеўся гуляць жорстка. Памятаю, перад зборам з асновай у 2013 годзе мне Гурэнка даваў савет гуляць у такой манеры, казаў, што, калі ты гуляеш жорстка і не баішся ісці ў барацьбу - цябе будуць паважаць.