– Вернемся да прыпавесці і паразважаем : хто дапамог? Каму? У якім аб’ёме? Вас здзівіла, чаму не дапамаглі святар і левіт (у сучасным разуменні – дыякан). Згодна з габрэйскай традыцыяй, яны не мелі права дакранацца да чаго-небудзь нячыстага, перад тым як увайсці ў святыню. І нічога не прыдумалі, каб дапамагчы. Бачачы, як пакутуе чалавек, павінны былі кіравацца духам закона, а не букваю закона. Менавіта на гэта Пан Езус часта ўказвае ў Евангеллі. Ведаючы, што хтосьці галодны, не раздумвай, ці даць яму хлеба, а дай; калі іншая камусьці патрэбна дапамога, не думай, што нехта падыдзе, а падыдзі сам. На месца чалавека, які трапіў у якую-небудзь складаную сітуацыю, заўсёды стаўлю сябе, і тады не паўстае пытання: дапамагчы ці адвярнуцца. Неяк па-званіў святар з Гродзеншчыны і сказаў, што яго знаёмая жанчына, сама за рулём аўтамабіля, трапіла ў складаныя дарожныя абставіны: машына выдае знак, што ехаць далей нельга, і жанчына не ведае, што рабіць далей, а гэта 50 км ад Брэста. Сам я не майстра, значыць, некага трэба шукаць, везці туды, пасля адтуль… Але ўявіў сябе на месцы жанчыны і кінуўся званіць усім, каго нават прыблізна ведаў…