Стары закурыў доўгую чорную цыгарэту, але толькі пыхкаў дымам, не зацягваючыся. Мы сядзелі на лавачцы ва ўнутраным дворыку клюбу, схаваныя ад сонца паветкамі-маркізамі. Гэта быў мой першы візыт сюды ў якасьці новага члена. Мужчынскія клюбы на заходні манер пачалі ў нас стварацца зусім нядаўна і здаваліся мне непатрэбным і несучасным запазычаньнем. Але ў іх, на маё зьдзіўленьне, сапраўды пачалі зьбірацца прадстаўнікі бізнэсу, палітычных колаў і прэсы, так што членства ў адным з такіх клюбаў сапраўды магло прынесьці пэўныя дывідэнды. Я быў уладальнікам невялікага выдавецтва, якое ў нашы няпростыя палітычныя часы выдавала і бясьпечных незалежных аўтараў, і афіцыйную кніжную прадукцыю. Так што сувязі з чыноўнікамі і калегамі па бізнэсе мне былі патрэбныя таксама. Сябар дзяцінства, дырэктар аднаго са сталічных заводаў, арганізаваў мне дзьве рэкамэндацыі ад іншых членаў, сам даў неабходную трэцюю, і вось я ўпершыню прыехаў у клюб, разьмешчаны непадалёк ад гораду, на беразе штучнай сажалкі і ў засені сасновага лесу.