А ў фінале зноў узнікае станцыя Orańczyce. Так выйшла, што пасля Перабудовы А.А. Залізняк стаў ездзіць у Еўропу па некалькі разоў на год, прычым звычайна на цягніку праз Берасце. І вось, дзясяткі разоў, ён кожны раз глядзеў у акно, спрабуючы ўгледзець знаёмую станцыю. Але яна містычным чынам не паказвалася, хоць станцыя Аранчыцы існуе і цяпер. Толькі надпіс там, натуральна, кірыліцай.