Калі цягнік пад'язджаў да Мінска і стала зразумела, што гэта апошнія хвіліны нашага знаёмства, я пажадала Мішу поспехаў у працы, хуткага здзяйснення яго мары і моцнай сям'і, у якой за тры гады не аслабне каханне і ўзаемаразуменне. А потым я хуценька спускалася ў метро, думаючы: "Як добра, што прыеду, а муж дома, што ён сарваўся сёння раней, каб забраць дачку з садка, і што ўсіх грошай не заробіш, а сям'я — гэта калі людзі жывуць разам."