Ужо ў першым нумары „Сялянскай нівы” чытачы тады заўважылі смелы верш „Кахаю Беларусь…”. Пад вершам стаяла толькі імя – Алёна. Потым газета яшчэ некалькі разоў публікавала вершы Алёны. У недасканалых паэтычных радках адчувалася, што аўтарка мае паэтычныя здольнасці і дужа перажывае за свой народ, за сваю Бацькаўшчыну, якую моцна кахае і не хоча, каб Беларусь была „служкай розных слуг”.