Мікалай распавядаў у сваіх успамінах, як маляваў з малых гадоў усё, што бачыў навокал: “хлявы, дровы, цялятаў, сані, будку сабакі Тразора, Храмога, Лесуна, дзеда Хведара. Атрымлівалася, вядома, няправільна, але пацешна, цікава... А бацька, які нядрэнна маляваў сам, выпраўляў мае мастацкія фантазіі, ... робячы іх больш рэальна-праўдападобнымі. Крыўдна і балюча было за разбураныя вобразныя бачанні”. Відаць, ужо з таго часу ў Мікалая Тарасікава несвядома праяўлялася цяга да мадэрнізму — пры тым, што ўсё жыццё ён быў увасабленнем жывога рэалізму ў мастацтве.