У пастаноўцы шмат цікавых знаходак, абсалютна дакладна чытаецца канцэпцыя: ператварэнне чалавека з яго багаццем пачуццяў у "вінцік" як частку механізма. Паглыбленне ў няпростую атмасферу стогадовай даўніны пачынаецца з фае, дзе гледачоў сустракаюць чырвоныя транспаранты з лозунгамі 1920-х, і працягваецца ў зале, дзе перад спектаклем дэманструюцца фрагменты нямога кіно (ах, каханне!) з абавязковым у такіх выпадках тапёрам. Раптам на сцэну выходзяць "гегемоны" ў ватоўках, небарака-музыка спрабуе змяніць рэпертуар на больш рэвалюцыйны (чым не "Тутэйшыя" Я.Купалы?), ды так і не патраплівае новым густам. Відэапраекцыя ўзнікае і напрыканцы спектакля: гэта дакументалістыка савецкай індустрыялізацыі, дзе чалавек – ужо толькі "дадатак" да машыны. Пасля такой наймоцнай кульмінацыі з'яўленне Астапа Бэндара з мятлой таксама ўспрымаецца дадаткам, але не самым удалым.