Цікава, што пасля прыходу “каралёў” можна было варажыць. Да прыкладу, дзеўкі выбягалі на падворак і хапалі дровы: калі цотная іх колькасць у руках засталася — у гэтым годзе будзеш у пары, калі не, то адна. Тое ж самае лічылася, калі выбегчы на вуліцу і абняць плот. Цотная колькасць штыкецін — выйдзеш замуж у гэтым годзе, няцотная — не. А яшчэ незамужнія дзеўкі спрабавалі варажыць так. Нанач пад падушку клалі паперкі з мужчынскімі імёнамі. Раніцай падымала з ложка маці і прасіла цягнуць паперку — імя, якое напісана там, і будзе насіць будучы муж.