- Мне пашанцавала пражыць побач з Кандратам Кандратавічам 35 гадоў. А таму памятаю яго з самага маленства. Зараз прыгадваецца, як я, зусім яшчэ маленькая, сяджу за сталом у дзедавым кабінеце, а ён паказвае маленькія нататнічкі. Памятаю, як побач стаяла яго нямецкая трафейная машынка маркі "Фартуна", да якой вельмі хацелася дакрануцца. І, заўважыўшы маю цікаўнасць да гэтага прадмета, дзядуля дазваляў вывучаць на ёй літары. Адметна, што ў свой час і мая дачка Варвара, а потым маленькі ўнук Глеб таксама на гэтай жа машынцы спазнавалі беларускі алфавіт.