— З аднаго боку, Святлана Алексіевіч — прыклад таго, што беларускую літаратуру можна залічыць у вялікія. Мы нібыта маем сваю нобелеўскую лаўрэатку. Але маё стаўленне да гэтага такое: белліт і Святлана Алексіевіч — гэта дзве вялікія, цікавыя з’явы, якія рухаюцца паралельна, не перасякаючыся. Пасля прысуджэння Нобелеўскай прэміі было вельмі шмат спадзяванняў, што дзякуючы яе славе зменіцца стаўленне да беларускай літаратуры ў свеце. Але гэтага не адбылося.