Арнаментальна-фантазійнае, пачуццёвае і метафарычнае вельмі яскрава спалучыліся ў інтымнай лірыцы паэта. Яна зрабілася сапраўдным жанравым адкрыццём, узорам эстэтызацыі ў той жыццёвай сферы, якая застаецца адной з самых традыцыйна-рэгламентаваных у беларускай літаратуры. Паэт не пайшоў за “распрананнем” кахання, што з’явілася ў літаратуры амаль бесцэнзурных часоў галоснасці, у творчасці “Тутэйшых” і пазней, у паслясавецкім мастацтве. Нават у спадчыне французскіх “праклятых” паэтаў, асабліва П.Верлена і А.Рэмбо, чыім мастацтвам Л.Дранько-Майсюк у сваіх тэкстах захапляецца, ён нібы не заўважае парушэнняў “табу”, тую самую “праклятасць” (за выключэннем хіба што вакхічных матываў). Для яго важная толькі Краса, адным з асяродкаў якой робіцца створаны паэтам свет закаханых.