Каб упэўнена адчуць сябе дзіцем гэтай зямлі, знітаваць у адзін уласны лёс свае вясковыя ўспаміны і сваё гарадское сёння, спалучыць і зразумець, што адно ад другога нікуды не падзенеш і не схаваеш. І стомлена прысесці на ганку роднай хаты, і адчуць заспакаенне, аб якім увесь час няспраўджана марыш у шалёным горадзе, бегучы па крузе і ніяк не могучы спыніцца...