Але было штосьці, што аб'яднаўвала ўсіх. Хіба можна было застацца абыякавым, калі з кожнай радыёкропкі гучалі сігналы першага спадарожніка ці калі Левітан паведамляў пра палёт у космас Юрыя Гагарына? Хіба не наварочваліся на вочы слёзы, калі алімпійскі мішка ляцеў у маскоўскае неба? І хіба не перапаўнялася душа гонарам за краіну, калі нашы спартсмены пад гукі гімна стаялі на верхняй ступеньцы п’едэстала пашаны? А чырвоны сцяг савецкай дзяржавы з'яўляўся сімвалам магутнасці і стабільнасці для многіх дзяржаў.