— Ну вось, хлопец, і адказ. Такія, як ты, страшэнна патрэбныя будуць. Як памяць. Сёй-той можа і забудзе, бо на свае вочы не бачыў. А ты не забудзеш. І ўжо ніколі спакойна не заснеш. Цень гэтага пабачыш — у званы біць пачнеш. Пах адчуеш — не супакоішся, пакуль не торкнеш усіх носам… А ты кажаш.