...На зялёнай траве спала прыгажуня. Золатам адлівалі яе валасы, караламі пунсавелі вусны. Яна была нібы сатканая з месяцовага святла, незямная, лёгкая, як мара. Каралевіч укленчыў і пацалаваў дзяўчыну. Яна расплюшчыла вялікія вочы, і яны падаліся каралевічу азёрамі...