— Капуснік, на мой погляд, — гэта нейкая “ўнутрытэатральная” дзея. Калі ж справа датычыцца юбілею, я назваў бы гэта юбілейным канцэртам, разлічаным на… 80 хвілін: чаргаванне і ўласна канцэртных нумароў, і “капусніцкіх”, і выступленняў майстроў, і ўспамінаў, і віншаванняў. Адно капуснік, здараецца, вымушае мяне… сумаваць. Бо зараз — час такіх вялікіх інфармацыйных патокаў, што адзін тэмпарытм, якім бы ён ні быў, пачынае неўзабаве стамляць. Цяперашні час вызначаецца, так бы мовіць, “арытміяй”, полістылістыкай, і гэта павінна адлюстроўвацца ў сучасным тэатры, а тым больш — у яго юбілеі.