Школа, у якой я вучылася больш за дваццаць пяць гадоў таму, не старэе, а наадварот, з кожным годам становіцца маладзейшай, прыгажэйшай: чысціня, парадак, незвычайныя выставы работ удзельнікаў гурткоў, урачыста прыбраная актавая зала… Усё — у чаканні гасцей. А іх у гэтым годзе было, як ніколі, шмат. Амаль у тым жа саставе, што і на выпускных вечарах, сабраліся з розных куточкаў нашай Беларусі і блізкага замежжа выпускнікі, пачынаючы з 1970 года — “саракапяцігадовыя” юбіляры, і да самых маладзейшых выпускнікоў 2010 года — “пяцігадовыя” юбіляры. Калектыў педагогаў і вучняў падрыхтаваў крэатыўную, сучасную праграму вечара, на якім прысутнічаў нават сам “цар Іаан Грозны” (яго ролю выканаў вучань 9 класа У.Кунцэвіч), вынаходнік машыны часу Шурык (ролю выканаў вучань 6 класа Ігар Садоўскі). Увесь вечар гасцям дарылі добры настрой удзельнікі агітбрыгады ДЭМС. І, канечне ж, раз за разам падымаліся на сцэну “вучні” юбілейных выпускаў. Успаміны, сустрэчы з былымі настаўнікамі, якія зараз ужо знаходзяцца на адпачынку (Ганнай Фёдараўнай Касач, Яўгеніяй Пятроўнай Давыдзенка, Зінаідай Уладзіміраўнай Дрожжынай), нават сакрэты і прызнанні, якія раскрыліся праз 30—40 гадоў пасля заканчэння школы — усё гэта мела месца ў незвычайны зімовы вечар. А дваццацігадовы “юбіляр” Андрэй Стасiлевiч, які прыехаў на сустрэчу з падмаскоўнага горада Хімкі, сказаў так: “Усе калегі здзіўляюцца, чаму я еду на сустрэчу ў Беларусь, у невялічкую вёсачку Шаршуны? Цяпер я смела магу ім адказаць: такой душэўнай цеплыні, радасці сустрэч, гасціннасці не сустрэнеш больш нідзе”. Я думаю, менавіта ў гэтым — поспех і сакрэт маладосці маёй школы.