Вясна сорак чацвёртага года пачалася актыўна. Пасля некаторай замінкі, нарэшце, яна схамянулася, падабрэла, пачала набіраць моцы. Неяк падвечар насунулася на вёску цёмная, з бліскавіцай і грымотай, хмара, пайшоў спорны дождж, і адразу ж, бы па чыёй камандзе, павярнуўся з поўдня вецер, які быццам бы і прыпыніў насоўванне гэтай цёмнай хмары. Трава за ноч, улагоджаная цяплом і вадой, прыкмета пазелянела, нават увагчавідкі падрасла. Тоненькія, бы тыя іголкі, квольныя травінкі ўсыпалі ўсё наваколле, дзе толькі маглі яны зачапіцца за зямлю.