Калі выплаты ў пачатку дзевяностых гадоў мінулага стагоддзя для малалетніх зняволеных і іншых катэгорый, якія давала Германія, падносіліся як акцыя пакаяння і прымірэння, то гэтая Дырэктыва не можа быць пакаяннем. Тым больш прымірэннем. Там, у германскім Бундэстагу, іншае пакаленне, але тыя сучасныя паны дэпутаты павінны ведаць гісторыю сваёй краіны. “Дрэнны той народ, які не памятае сваёй гісторыі”. Гэтыя словы належаць вядомаму расійскаму мастаку Васнецову. А можа, сучасныя дэпутаты Бундэстага пераблыталі германскія санаторыі і курорты з гітлераўскімі лагерамі смерці?