– Прызнаюся, не ўяўляла.Думала, у мяне будзе двое дзяцей, як у большасці сем’яў. Тым больш за старэйшым сынам Андрэем нарадзілася дачка Карына. Яны разам раслі, бо розніца ва ўзросце меншая за два гады. Я была тады маладая, рана выйшла замуж, але ўспамінаю тыя часы з усмешкай. Многаму даводзілася вучыцца і ў многім сябе пераадольваць. Бо не сакрэт, што жыццё да з’яўлення дзяцей і пасля – гэта вялікая розніца. Хапае ўсяго: і бяссонных начэй, і дзіцячых капрызаў. Але гэта ўсё дробязь у параўнанні з тым шчасцем, калі ты папраўляеш коўдру перад сном, а цябе хочуць абняць маленькія ручкі. Калі пацалунак твайго дзіцяці імгненна ўздыме нават самы дрэнны настрой. Калі ты чуеш слова “дзякуй” пасля вячэры і ўжо не важна, што там робіцца пад сталом. Адчуваць, што па доме бегае, лазіць, скача гарэзлівае цуда – самае прыемнае для мяне. Таму я рада, што потым у нашай сям’і з’явіліся яшчэ два хлопчыкі і дзве дзяўчынкі.