Традыцыя святкавання Купалля сваімі каранямі падаецца ў сівую мінуўшчыну. Нашы далёкія продкі, якія былі язычнікамі, пакланяліся прыродным з’явам, раслінам, агню. Усё гэта спалучылася ў купальскіх абрадах. Варажба аб будучыні — у пляценні і пусканні па рацэ вянкоў. Выкарыстанне ачышчальнай сілы агню— скокамі праз вогнішча. Мара аб багацці і шчасці — праз пошукі папараць-кветкі. Магічнасць і таямнічасць купаль-скай ночы захавалася ў творах беларускіх паэтаў і пісьменнікаў. Ніл Гілевіч пісаў: