— Не, — сказаў Жэнька, — я ўжо ніколі ад яе не адвяжуся. Я пайду ў кіно — яна будзе лупіцца на мяне з экрана. Буду чытаць кнігу — гэта будзе кніга пра яе. Я буду паміраць — я н а будзе абціраць мне лоб і чытаць нада мною малітвы. А калі я здохну і буду стаяць перад уваходам у пекла — першая, каго я там убачу — гэта зноў будзе яна. І яна возьме мяне пад руку, каб праскочыць са мною і не адвязацца ўжо ніколі, ніколі.