Але гэтым разам услед за татам паварочваю на іншы шлях. Больш-менш шырокая сцежка праходзіць паабапал кустоў, па траве. Дзе-нідзе пад нагамі хлюпае вада. Ісці недалёка. Вось і пясчаная выспа. Штосьці я не памятаю гэтага месца... Па ёй зручна пераходзім канаву, у якой паблізу такая чысцюткая вада! Тата кажа, што можна лавіць рыбу! Ну, так... Каб яна там вадзілася.