Дарэчы, пра гэта, пра Уладзю, у школе іхняй ніхто не ведаў. Ну, пэўна, і здагадваліся, што быў у яе некалі недзе сябар, але што з ім сталася – ніхто і не думаў: ці мала што па маладосці бывае – пасустракаліся і развіталіся… “Няшчаснае” студэнцкае каханне – звычайная рэч. Таму, можа, і выяўляла клопат да яе Антаніна Пятроўна, бо спачувала.