Мясцовыя жыхары кажуць, што ў канцы пяцідзесятых гадоў ХХ стагоддзя абрад быў забаронены як рэлігійны, але ўсё ж здзяйсняўся. Потым неяк стаў забывацца, праводзіўся ўжо раз у некалькі год, але без былога размаху. Цароў “адкрылі” для грамадства амаль выпадкова. У 1996 годзе ў Капыльскім раёне праходзіла планавая этнаграфічная экспедыцыя Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Кандыдат гістарычных навук, старшы навуковы супрацоўнік інстытута Таццяна Кухаронак першай апісала абрад. Мясцовыя работнікі культуры, зразумеўшы яго каштоўнасць, пачалі работу над аднаўленнем абраду. Адным з першых, хто паспрабаваў сябе ў ролі Цара, быў сацыяльны работнік Георгій Ціманаў. Ужо ў студзені 1997 года абрад быў адноўлены. Ён зафіксаваны ў дакументальным фільме Белвідэацэнтра.