— Чаму я стала настаўніцай? — разважае Наталля Віктараўна. — Адказваючы на гэтае пытанне, успамінаю школьныя гады. Мабыць, кожны з нас, выбіраючы свой далейшы шлях, прафесію, арыентуецца на тых людзей, якія побач, якія паўплывалі на наша ўспрыманне жыцця і чый вопыт і ўменні выклікалі ў нас добрую зайздрасць. Такім чалавекам для мяне стала мая першая настаўніца Ірына Канстанцінаўна Савіцкая, якая і зараз працуе ў школе. Прыгадваю яе патрабавальны, але ласкавы голас, чулыя адносіны да нас, вучняў. Невыпадкова маімі любімымі гульнямі ў дзяцінстве былі гульні “ў школу”: я ўяўляла сябе ў ролі настаўніка, заводзіла журнал, пісала спіс класа, выстаўляла адзнакі. Нягледзячы на тое, што вельмі падабалася прафесія медсястры, вырашыла, што стану настаўніцай пачатковых класаў і буду падобная на сваю першую настаўніцу.