— Усё ўспамінаецца, думаецца і не толькі таму, што Бог дазволіў нам дажыць да гэтай даты, 50 гадоў сумеснага жыцця, — расказвае Зінаіда Харытонаўна, — але і таму, што яно, жыццё, так хутка імчыць, што ўспамінамі хочацца прытрымаць яго… Памятаю, ідзем па начной вуліцы, Іван высокі, я каля яго, здаецца, такая маленькая, маўчым, слухаем як галасіста заліваецца гармонік, як дзяўчаты ў лад яму прыгожа спяваюць, і раптам крык аб дапамозе. Зноў камусьці патрэбна медыцынская дапамога. Іван не пакінуў мяне, увесь час быў побач. Бачыў як я спыняла крывацёк, перавязвала рану, а затым на машыне імчалі, везлі хворага з агнястрэльным раненнем у раённую бальніцу. Паспелі, усё закончылася добра. Праз год мы зарэгістравалі свой шлюб. Жылі ў доме, дзе знаходзіўся ФАП. У ім былі пакоі для пражывання медыцынскіх работнікаў. Вось так і жылі, з аднаго боку добра, недалёка ісці на работу, а з другога — не прыходзіш з яе, — усміхаючыся ўспамінае Зінаіда Харытонаўна. — Дзеці малыя, тады два месяцы пасля родаў — і жанчына выходзіла на працу, а мне на выклікі трэба ісці і прыём хворых весці. Іванава маці добра дапамагала, глядзела дзяцей, калі быў час, а, бывала і на хворых я дзяцей пакідала.