Упершыню я ўбачыў яго на пачатку першага курсу. На перапынку да нас зайшоў нейкі сьветлы хлапец у сінім летніку і, гледзячы трохі вырачанымі вачыма, здаецца некуды па-за нас, павольна гэтак, акцэнтуючы кожнае слова, аб’явіў аб тым, што… некалі там… адбудзецца “Крынічка”2, і што ўсе паэты запрашаюцца на яе. Вершы на рускай мове я кінуў пісаць у канцы ліпеня, яшчэ перад паступленьнем, зрабіўшы для сябе дзьве высновы – пісаць буду па-беларуску і прозу. Таму такі заклік мяне трохі пакрыўдзіў. Але ў падсьвядомасьці ўвесь гэты час цягнула на вершы. Перашкаджала дрэннае веданьне мовы, баяўся. Сядзелі мы побач з Едрусем1, хлопец той нам падаўся сьмешным, але на “Крынічку” мы вырашылі пайсьці, тым больш, што туды ж запрашаў нас і Ярац2.