Спяваць разам, канешне ж, можна (калі не ўлічваць канцэрт улюбёнага выканаўцы) у фармаце клуба аматараў народнай, аўтарскай ці яшчэ якой песні, харавога калектыву, ансамбля ў горадзе, вёсцы або проста на адкрытым паветры ў рамках якогасьці фэсту. Але ці не становіцца непазбежная ўсё ж такі вузкасць падобных фарміраванняў тымі самымі ўмоўнымі навушнікамі, якімі мы надзейна “запячатваем” свой слыхавы апарат ад чагосьці іншага, але — патэнцыйна цікавага?