Так, мабыць, думаў не я адзiн. Бо ранiцай у суботу добрых пяць хвiлiн чакаў, пакуль здолеў выехаць з невялiчкага прасёлка на трасу Мiнск—Мядзел, у напрамку Вiлейскага вадасховiшча i азёр Нарачанскай групы, якiя iдуць следам за iм, рухалася калона легкавiкоў. У кожнай – мiнiмум тры чалавекi. У кожнага з iх – мiнiмум кiлаграм самай адмысловай прынады. Кожны, вядома, спадзяецца, што яна спрацуе, што менавiта на яе накiнецца чарада галоднай рыбы. Праўда, што думае з гэтай нагоды сам аб’ект “палявання”, нiхто не ведае – рыба на тое яна i рыба, каб маўчаць.