Здаецца, варта ўдумліва разважыць: што ж адбываецца з намі, насельнікамі гэтай цёплай і літасцівай зямлі, што мы так і шукаем мізэрнай мажлівасці напасці на таго, хто нешта мала-мальскі робіць, і па-ліхвярску кідаемся на ўсялякую спажыву, каб урваць сабе, адабраўшы ў іншага? Гэта сімптомы ўсё яшчэ жабрацкага сацыялістычнага мыслення: “ствары і дай, а я асуджу”? Ці нейкае навала чужынскай псіхалогіі? Бо дзяды-прадзеды нашы усё разумелі ды ўчынялі інакш. І якраз пра гэта наш фэст – пра ДАБРАЧЫННАСЦЬ.