2. Другую групу складаюць у асноўным паэтычныя творы, у якіх дзейнічае Д’ябал рэлігійны як істота, якая супрацьстаіць Богу або як вобраз, што служыць спосабам выяўлення рэлігійнага светапогляду аўтара. Гэта верш Леаніда Дранько-Майсюка “Плач па Васкрасенскай царкве”, у якім аўтар выказвае меркаванне, што храм быў спалены менавіта Сатаной. Гэта і вершы Уладзіміра Папковіча, у якіх ён сцвярджае, што толькі любоў да Бога можа абараніць чалавека ад Сілаў Цемры. Гэта і вершы Эдуарда Акуліна, у якіх, аднак, больш відавочным з’яўляецца філасофскі падтэкст ужывання гэтага вобраза.