Мае родныя, асабліва мама і бабуля, вельмі хвалююцца, калі я дзесьці ў дарозе. Яны даведваюцца пра свет пераважна з тэлевізара, таму свет падаецца ім суцэльнай катастрофай. Безумоўна, любая вандроўка прадугледжвае пэўную рызыку, зрэшты, як і любы дзень нашага жыцця. Але за ўсе гэтыя гады ніхто ні разу не прыстаўляў мне нажа да горла. Ніколі нельга панікаваць і губляць галавы, бо вельмі шмат залежыць ад твайго стану і ўнутранай раўнавагі. У вандроўках мяне ніколі не пакідала адчуванне, нібыта нехта нясе і калыша мяне на руках.