Су­час­ная дра­ма “Да­чка” мас­коў­ска­га тэ­атра “Сту­дыя” і тра­гі­ка­ме­дыя “Бі­лі Мі­лі­ган” пі­цер­ска­га “Та­ко­га тэ­атра”, па­зі­цы­яну­ючы ся­бе “мас­тац­твам бу­ду­чы­ні”, вы­му­сі­лі за­про­ша­ных на фес­ты­валь мас­коў­скіх кры­ты­каў зра­біць пра­па­но­ву, каб над­алей Рас­ію прад­стаў­ля­лі пра­цы, вы­лу­ча­ныя там­тэй­шы­мі экс­пер­та­мі ці Са­юзам тэ­атра­ль­ных дзея­чаў. Дру­гі са зга­да­ных спек­так­ляў вы­клі­каў дыс­ку­сію, знай­шоў­шы аб­арон­цу ў асо­бе ма­ла­до­га брэс­цка­га кры­ты­ка Ве­ры Шэ­мет. Але ві­да­воч­ным за­ста­ло­ся тое, што ча­ты­рох­га­дзін­ная дзея, звер­ну­тая праз псі­хі­ятрыю да акту­аль­най тэ­мы “Хто я?”, не здо­ле­ла саб­раць асоб­ныя эцю­ды ў ад­бу­да­ва­ную тэ­атра­ль­ную фор­му.