Так атрымалася, што Павел Шарамет увайшоў у маё жыццё роўна 20 гадоў таму — і ў значнай ступені менавіта ён зрабіў мяне прафесіяналам у журналістыцы. Гэта была сярэдзіна 1996-га, я да таго часу працаваў амаль паўтары гады аглядальнікам у часопісе "Дело" і толькі што стаў адным з пераможцаў конкурсу Фонду Сораса "Лепшы эканамічны аглядальнік Беларусі". Літаральна на наступны дзень прагучаў тэлефонны званок. Суразмоўца прадставіўся Паўлам Шараметам і запрасіў мяне працаваць у "Беларускую дзелавую газету", у якой ён тады быў галоўным рэдактарам. А я, да свайго сораму, проста не ведаў, хто гэта такі, бо быў вельмі далёкі ад журналісцкай супольнасці Беларусі.