Я стаяў на краі гэтай пусткі, крыху вышэй за дахі найбліжэйшых хат, і глядзеў у бок ракі, да якой па даволі стромкім схіле спускаліся прысядзібныя заснежаныя сады, парканы, падворкі і пабудовы. За ракой, проста на захад, свяціліся вокнамі шматпавярховікі Паркавай магістралі, крыху на поўдзень туліліся адзін да аднаго дамкі Траецкага, а за імі ўздымаліся камяніцы Верхняга горада – Малы і Вялікі Гасцінныя двары, муры Бернардынак і Бернардынцаў, шпілі сабора Святога Духа і дах касцёла Святога Язэпа. Над горадам ва ўсе бакі прасціралася зімовае зорнае неба – густа-сіняе з пераходам у блакіт і ружова-палавае бліжэй зямлі на паўночным захадзе.