Тады Марцінкевічу і Умінскаму ўдалося паспяхова апраўдацца, але, як у такіх выпадках кажуць: "асадачак" застаўся. Ды і не толькі ён — пасля ўсіх гэтых гісторый з падробленымі дакументамі было пастаноўлена: пакінуць Марцінкевіча ў моцным падазрэнні. Акрамя таго, калі ў Вінцэнта ўзніклі праблемы з прадстаўленнем перакладу вялізнай справы з інвентарамі маёнтка Панюшкавічы для Мінскага біскупа Ліпскага, на дапамогу яму як сведка прыйшоў яго зяць: “1836 года месяца сакавіка трынаццатага дня сьведчу сім, што я, будучы ў мінулым годзе, у месяцы сакавіку блізка двух тыдняў у спадара Марцінкевіча, бачыў у яго ў перакладзе справу Панюшкавіцкай плябаніі, з якой бачыў больш як за трыста лістоў, начарна перакладзеных, у чым і сын мой Марцэлі Умінскі спрыяў, а яшчэ шмат заставалася да перакладу, што пад прысягай гатовы паказаць, і подпіс: памешчык Бабруйскага павета Юзаф Умінскі”.