Ірына Дубянецкая: Гэта заганна, бо любы пераклад недасканалы, як і любая копія – недасканалая. Менавіта таму ў сучаснай французскай і англійскай мовах новыя пераклады Бібліі робяцца пастаянна. Існуюць камісіі, якія пастаянна працуюць з найлепшымі біблістамі, адпаведна, з носьбітамі моваў, на якія перакладаюцца, і – з найлепшымі знаўцамі моваў арыгіналу. Пераклады не спыняюцца – і тыя, хто ня ведае арыгінальных моваў, але хоча чытаць Біблію – знаходзяцца ў выгадным становішчы. Хоць у англамоўным сьвеце ёсьць пэўны эталон англійскага перакладу, вядомы ўсім носьбітам мовы – гэта Біблія Караля Якуба 1611 году. Калі англійскія пісьменьнікі цытуюць Біблію – то абавязкова гэты пераклад. Аднак зроблены ён быў 400 гадоў таму, мова з таго часу зьмянілася, і біблістыка зрабіла велізарны крок наперад – дзеля гэтага і робяцца ўсё новыя пераклады. Хоць “англійскі пераклад Бібліі” па-ранейшаму асацыюецца з Бібліяй Караля Якуба, над якой, дарэчы, працавала цэлая камісія. У Нямеччыне "нямецкая Біблія" па-ранейшаму асацыюецца з перакладам 1534 году, дзе гэта быў подзьвіг аднаго чалавека – Марціна Лютэра.