– Скажу шчыра, гэтай ідэяй я была апанавана даўно. Яна нарадзілася ў ходзе апытанняў і прыватных размоў са студэнтамі. Праект арыентаваны перш за ўсё на моладзь, якая навучаецца ў БДУ. З аднаго боку, менавіта юнакі і дзяўчаты – мэтавая аудыторыя для тытунёвых кампаній. Вытворцы тытунёвых вырабаў наўмысна выкарыстоўваюць фармакалагічную ўласцівасць нікаціну выклікаць залежнасць, каб заахвоціць да палення большую колькасць маладых людзей дзеля атрымання прыбытку. З другога пункта гледжання, нашы цяперашнія студэнты – гэта стратэгічны рэзерв высокакваліфікаваных спецыялістаў для розных галін народнай гаспадаркі. Ад стану іх здароўя залежыць паспяховая рэалізацыя працоўнага і абарончага патэнцыялаў краіны ў бліжэйшай і доўгатэрміновай перспектыве. Акрамя таго, з моладдзю звязана наша надзея на захаванне генафонду нацыі. У міжнародных дакументах па барацьбе з тытунём адзначаецца, што пераважная большасць смяротных выпадкаў, асацыіраваных з курэннем, прагназуецца на працягу бліжэйшых 25 гадоў менавіта сярод тых людзей, якія з’яўляюцца спажыўцамі тытуню у цяперашні час. Ці варта ж тады выкарыстоўваць такую вялікую сукупнасць сродкаў для падрыхтоўкі спецыяліста, калі яго жыццё абарвецца ў самым росквіце працоўнай дзейнасці з прычыны інфаркта міякарда або рака лёгкага, абумоўленага курэннем тытуню? Гэта смяротнасць, якую можна і трэба прадухіліць.