– Лабас, – сказаў Лютаўрас, і, абвёўшы рукой невялікае памяшканьне, відавочна, гэтым указваючы на адсутнасьць свабодных месцаў, узяў мяне на рукі і перасадзіў на суседняе крэсла, а сам тут жа ўсеўся побач і паглыбіўся ў меню. Пасьля ён зазірнуў да мяне ў кубак, памачыў у каве палец, пакаштаваў пенку, і, калі падышла дзяўчына, замовіў яшчэ два гэткія ж кубкі. Калі каву прынесьлі, ён паставіў адную каля мяне, а сваю адставіў убок, дастаў вялізную газету, і загарнуўшыся ў яе, цалкам аддаўся чытву. Я неспакойна заёрзала, разумеючы, што, магчыма, мая персона была для яго толькі яшчэ адной з матэрыяльных перашкодаў. Па­добна на тое, што я не памылілася. Дапіўшы каву, ён разьлічыўся, згарнуў газету і выйшаў.