Ахвотна ходзіць публіка на класічную аперэту – як у гоcці да добрага знаёмца. І не таму, што ўспрымае класічную назву як гарантыю ад неспадзевак у самім відовішчы. (Вядома ж, і класіка воляю пастаноўшчыкаў можа падацца зусім не традыцыйнаю, неспадзяванай, а то і неўразумелай). Класічная назва для публікі – гарантыя таго, што, які б ні атрымаўся спектакль, абавязкова пачуеш у ім знаёмую ўсяму свету музыку. Нават пры самым рэвалюцыйным – "з нажніцамі" – прачытанні аўтарскай партытуры і лібрэта пастаноўшчыкамі.