Цяжка знайсці словы, каб апісаць роспач прыхаджан і настаяцеля Хатлянскай царквы айца Віталія. Страта была настолькі вялікай, што людзі не маглі ні плакаць, ні як-небудзь інакш выказваць сваё гора. Стаялі, маўчалі, маліліся перад неверагодна як ацалелым ганкам царквы, які многім у тыя дні падаўся знакам таго, што храм будзе адбудаваны. І ўжо на другі дзень пасля пажару, сёмага студзеня, вернікі, адслужыўшы ля прыступак згарэўшай царквы святочны малебен, пачалі разважаць аб тым, што можна прадпрыняць для аднаўлення святыні.