У Беларусі, як мне вядома, фактаў афіцыйнага працаўладкавання такіх людзей увогуле няма. Хаця адзін малады чалавек, удзельнік нашага праекта, працуе. 23-гадовы Арцём Мкртчан, мінчанін, прадае каву на адным з канцавых аўтобусных прыпынкаў. Сярод яго пакупнікоў пераважна вадзіцелі. Яны добра адносяцца да хлопца і заўсёды яму рады. Арцём жыве побач са станцыяй. Аднак яго гісторыя — выключэнне. У асноўным маладыя людзі з сіндромам Даўна пасля заканчэння школы працуюць у майстэрнях пры манастырах.