Віктар Івашкевіч быў па жыцці аптымістам, чалавекам дзеяння. Нават пасля крывавага разгону плошчы-2010 ён ледзь не сам спрабаваў абудзіць з дапамогай народных сходаў спалоханае і шакаванае жорсткасцю дыктатара Лукашэнкі беларускае грамадства. Памятаю шматлікія сустрэчы і размовы з Віктарам на палітычныя тэмы. Яго бездакорны аналіз сітуацыі проста уражваў. Пасля разгону Вярхоўнага Савета і ўсталявання дыктатуры напрыканцы 1996- пачатку 1997гг. у размовах з Віктарам з дапамогай аналізу ўсіх чыннікаў, характэрных для Беларусі і яе надзвычай памяркоўнага народа( з прыярытэтам чаркі і шкваркі над усім астатнім), псіхалагічных асаблівасцяў беларускага дыктатара і падтрымкі яго з боку Крамля, паталагічнай баязлівасці беларускай кіроўнай наменклатуры мы прыйшлі да высновы, што лукашысцкая дыктатура –усур’ёз і надоўга.