У п'есе зададзена драматургічнае развіццё: ідзе жыццё, яно мяняе чалавека. Напачатку адчуванне лёгкасці гэтага жыцця: вось, зараз варта толькі ўсё растлумачыць людзям — і яны адразу адчуюць, якая класная ідэя. Паступова ён разумее, што жыццё — складаная рэч, часам узнікаюць непераадольныя абставіны. Аўтар задаў гэта ў п'есе: чалавек старэе. Але дух яго не змяніўся, і вера не змянілася. У фінале спектакля ён верыць у тое, што, няхай праз 500 ці 1000 гадоў, адбудзецца тое, пра што ён марыў.