Лес быў яловы. Толькі мясцінамі яліны расступаліся, давалі месца асінніку і бярэзніку. Асіннік мякка і лёгка шумеў. Пад восень, як упалі першыя сухія лісцікі, – дрэвы шумяць бесперастанку ўдзень і ўночы, ёсць ці няма ветру. I прашумяць гэтак журботна, пакуль не ападзе долу аплаканая дажджамі, цяжкая іхняя прыгажосць. Тут, ля бярэзніку і асінніку, здавалася не гэтак панура.