— Дзесьці пасля 2000 года да мяне прыехаў карэспандэнт раёнкі. Калі працавала паштальёнкай, у мяне заўсёды былі добрыя паказчыкі, шмат грамат, перамог у розных спаборніцтвах. У час інтэрв’ю між іншым неяк сказала, што пішу вершы. Ён выпрасіў у мяне сшытак, потым адсвяткавалі мой дэбют, сталі запрашаць ў раённае літаратурнае аб’яднанне “Нёманец”. Вядома ж, як з’ездзіла раз, другі, мне спадабалася, бо маеш зносіны па духу з такімі, як і ты. Пасля стала наведваць абласны клуб кампазітараў і паэтаў “Жывіца”. Потым выйшла на пенсію, вольнага часу з’явілася больш, вось і стала пісаць актыўней. У выдавецтве “Беларусь” працавала мая сяброўка Тамара Дзесюкевіч, яна паказала мае творы вядомаму пісьменніку, лаўрэату Дзяржаўнай прэміі Беларусі Георгію Васільевічу Марчуку. Памятаю, як ён мне сказаў: “Не дурыся, пішы заяву ў Саюз пісьменнікаў”. Мяне прынялі туды ў красавіку 2009 года.