— Мы святкуем дні нараджэння кожнага члена сям'і менавіта за нашым вялікім сталом, тут жа і каляндарныя святы, сустрэчы з выпускнікамі. Да нас прыходзяць людзі, якіх мы калісьці вучылі. І для нас усе яны — адна вялікая сям'я. А яшчэ традыцыяй для нас стаў насценны гадзіннік. Калі мы пераехалі ў Вяляцічы, гэта быў акурат дзень нараджэння Дзмітрыя Аляксандравіча, і яму падарылі гадзіннік. Ён працуе і цяпер, але ўжо з перабоямі, — адказала Тамара Паўлаўна і неяк замаўчала. Дзмітрый Аляксандравіч растлумачыў, у чым справа.