Але сітуацыя, урэшце, не сталася раптоўнай. І яе цалкам можна было прадухіліць. Іншая справа, што студыя, як і ўвесь “Беларусьфільм”, арганізацыйна затрымаліся ў даўно прамінулых часах планавай гаспадаркі і адсутнасці канкурэнцыі за гледача. У ігравым беларускім кіно гэта выяўляецца ў нівеляванні мастацкага і ідэйнага складнікаў. Наша дакументалістыка пакуль ратуецца за кошт некалькіх знакавых фігур, якія знаходзяць магчымасць працаваць не толькі тут. Па сутнасці, нацыянальнае кінамастацтва — не столькі студыя, колькі людзі. А кінапрацэс і сапраўды даўно не замкнёны ў адной арганізацыі. Больш за тое, з’явіліся ўдалыя прыклады дакументалістаў, якія не разлічваюць на дзяржаўнае фінансаванне, самастойна прадзюсуюць свае стужкі або знаходзяць прадзюсараў збоку, у тым ліку, за мяжой. У прынцыпе, нічога незвычайнага: сучасны кінапрацэс даўно дзейнічае па праектным прынцыпе і не замыкаецца ў сценах студый-гігантаў.