Тым ня меней, калі даведаўся пра менскі канцэрт нямецкіх трэшараў, то зьявілася жаданьне паслухаць жыўцом герояў майго мінулага, ды проста зацаніць сваімі вачыма легендарны гурт з такого блізкага, ды адначасова далёкага Дойчланда. Адначасова з гэтым зьявілася файная нагода паслухаць іх музыку яшчэ раз, пасьля болей чым трохгадовага перапынку. Справа вельмі цікавая, бо ўспрыманьне адрозьніваецца, як беларуская і амерыканская эканамічныя мадэлі. Калі некалькі гадоў таму пад такое хацелася кагосьці забіваць ды трэсьці башкой так, каб яна адарвалася, то зараз гэты ўвесь “музычны садом” успрымаецца, як вельмі якаснае музло, якое на вялікі жаль не чапляе нешта ўнутры, як было раней. Цела жадае рухацца толькі пад некалі самыя ўлюбёныя рэчы, накшталт Fuck The Police, Remember The Fallen, Hey Hey Hey Rock’n’Roll Star, Die Stumme Ursel і іншыя.