Нездарма сярод мемарыялаў, якімі суверэнная Беларусь ушаноўвае сваіх лепшых сыноў, ёсць і помнікі тым, хто ў чэрвені 1941 года першымі прынялі ўдар ворага. Мне падаецца, што гэтыя мемарыялы варта ўспрымаць не толькі як знакі прызнання заслуг перад Радзімай салдат і афіцэраў канкрэтнага роду войск, але і як напамін пра неабходнасць заўжды быць вернымі прысязе і маральнаму абавязку, носіш ты на плячах пагоны ці не. У гэтых знаках памяці на канцэптуальным узроўні ўвасоблена думка, што кожны грамадзянін, незалежна ад прафесіі, з’яўляецца абаронцам Айчыны і нацыянальных інтарэсаў на давераным яму ўчастку — хай тое будзе прамысловасць ці навука, эканоміка ці палітыка, культура ці мастацтва.