— Да цёткі Аўдолі хадзіла,— і зноў у слёзы.— Цётка Аўдоля месца не знаходзіць. Баюся за яе. Іван у сям'і апорай быў. Астатнія малыя зусім,— і нахілілася да Фені, заплакала.— Пайду, заўтра ж пайду, каб і вочы мае не бачылі таго гора.