Задача, за якую мне давялося ўзяцца, вымагала таго, каб айчынная славеснасць была прадстаўлена у развіцці, а гэта значыць, найперш, з увагай і павагай да хрысціянскасці народнага светапогляду, інакш кажучы — да народнага хрысціянства беларусаў, глыбока і шматстайна адлюстраванага вуснай народнай творчасцю. Нас доўга, і не без вынікау, пераконвалі, нібыта беларускі фальклор цалкам атэістычны. Што ж, у ім, як і ў фальклоры іншых народаў, хапае ўсяго, уключаючы высмейванне служыцеляў Царквы, тых ці іншых абрадаў, зборы розных часоў фіксуюць праявы бязбожніцтва і нават багахульства. Ды хіба гэта вызначальнае? Тады, можа, гэтаксама ўсе багацці роднай мовы звядзем да брыдкаслоўя і будзем ганарыцца менавіта ім? Абсурд. Як бы ні было, а развіццё славеснасці ва усіх яе родах і відах немагчыма асэнсоўваць без уліку рэальнага значэння духоуна-рэлігійных чыннікау. А каб улічваць іх, неабходна вярнуць — калі не ў паўсядзённы ўжытак, дык хоць бы ў спадчынную памяць — той фонд твораў адпаведнага зместу, які назапасіўся больш чым за тысячагоддзе. I, што не меней важна, пачнем ставіцца да яго не як да фонду музейнага, а як да дзейснай традыцыі, якая належным чынам успрымаецца і развіваецца, увасабляючы нашу самасвядомасць. Вось дзеля чаго найперш задумваліся і складаліся зборнікі паэзіі і прозы хрысціянскай тэматыкі.