Я прыгадваю, калі яшчэ быў жывы Скарабагаты Міхаіл Міхайлавіч і прыходзіў да нас на піянерскую сустрэчу, то адзначаў, што яны, маладыя хлопцы, і не думалі, што ім давядзецца ў сваім жыцці сваімі нагамі перамераць столькі кіламетраў бездарожжа, начаваць у няісным чаканні: смерць абыдзе ці на гэты раз абміне?