Вяночак амаль гатовы. Саша ўпрыгожыла яго гронкамі рабіны і каліны, а Сцеша перапляла сіняй стужкай, завязала прыгожы бант і прычапіла бліскучую зорачку — на ўзор той дзіўнай Зоркі, што загарыцца на небе, паказваючы дарогу да Святога Месца простым пастухам і мудрым мужам з Усходу. Адным гэта міласць будзе спаслана Богам за пакорлівасць, іншым — за прагу пазнання праўды. Стаіўшы дыханне, слухалі дзяўчынкі мамін аповед, а верш Барыса Пастэрнака “Рождественская звезда” прасілі паўтарыць некалькі разоў і паабяцалі вывучыць на памяць, каб прачытаць на канцэрце ў школе.