Дзень добры, малады чалавек! Дазвольце лічыць цябе сваім сябрам. Чаму? Бо ты трымаеш у руках кніжку. Нават не важна, што гэтую кніжку напісаў я, Павел Ляхновіч. (Калі хочаце, можаце клікаць мяне дзядзька Павал. Дзядзька — таму, што я ўжо немалады. Хутчэй за ўсё твой дзядуля з’яўляецца — плюс-мінус некалькі гадоў — маім аднагодкам.) Важна тое, што ты чытаеш кніжкі. Бо сустракаў я хлопчыкаў і дзяўчынак, што не прачыталі яшчэ аніводнай. I не саромеючыся заяўлялі пра гэта. Маўляў, яны вельмі спрытна ўмеюць карыстацца рознымі электроннымі дрындушкамі, таму і кнігі ім не патрэбныя. Але ж ты так не лічыш, праўда? Калі так — я адчуваю да цябе вялікую прыязь і ўважаю за сябра.