Яшчэ я сказала, што Цітоў дамовіўся ў манетным двары, што наш медаль адліюць у тампаку і што шкада марнаваць такі матэрыял на маламастацкі выраб. Дзякуй Віктару Андрэевічу (царства яму нябеснае, памёр ад цяжкай хваробы), ён мяне падтрымаў. Ужо ў сакавіку 1988 г. я атрымала ліст ад Турдакіна.