— Усё часцей я задаю сабе пытанне: колькі яшчэ буду працаваць? І не ведаю на яго адказу. Многія лічаць, што з-за грошай. Але гэта не так. Мне хочацца адчуваць сябе патрэбным, прыносіць карысць фізкультуры і спорту, Пастаўскаму раёну. У 2005 годзе мне прапанавалі аказаць дапамогу ў стварэнні фізкультурна-спартыўнай базы на Пастаўскім мэблевым цэнтры і ў арганізацыі футбольнага клуба. Зараз гэта ўжо футбольная акадэмія, і гэта ўнікальны праект, адзіны ў Беларусі і ў краінах СНД. Я і цяпер падтрымліваю сувязь з ПМЦ, цікаўлюся справамі юных спартсменаў, радуюся іх поспехам. А яшчэ для мяне шмат значаць зносіны з людзьмі. Я нават стараюся менш ездзіць на машыне па горадзе. Пройдзеш па вуліцы — столькі знаёмых сустрэнеш, пагаворыш, даведаешся нешта новае. А жыццё на пенсіі, хто б што ні гаварыў, усё-такі абмежаванае. Хоць я разумею, што спраў дома вельмі шмат і займацца ёсць чым.