Яшчэ нюанс узнікае на такой глебе. Узаемадзеянне з тымі арганізацыямі, якія валодаюць касцёламі як аб’ектамі нерухомасці. Зноў прывяду прыклад Чырвонага касцёла ў Мінску. Там ёсць вузкія вокны, і шырэйшымі нам іх ніяк не зрабіць. Дык вось, цяпер трэба, каб яны адкрываліся. Усе! Ад гэтага шкло стане яшчэ вузейшым. І як там размясціць вітраж? Якога ж ён станецца памеру? А нам жа на іх выявы святых трэба размясціць! Добра, што мы селі за стол перамоваў, бо ад першапачатковага варыянту рэстаўрацыі маё ўражанне было такім: гэта можа быць у тэатры, у канцэртнай зале, але што тут нагадвае пра касцельны будынак? Паўтаруся: і вонкавае аблічча, і інтэр’еры павінны весці чалавека да Бога.