Своеасаблівай сэнсацыяй сталася публікацыя ў апошнім нумары дзёньнікаў Уладзімера Караткевіча. З друкам дзёньнікаў існуе два падыходы: адны зь пісьменьнікаў друкуюць іх пры жыцьці, дзёньнікі ж іншых выходзяць ужо пасьмяротна. Хаця і тут ня ўсё проста. Напрыклад, сям'я Янкі Брыля не згаджаецца на публікацыю дзёньнікаў пісьменніка нават пасьля дзевяці гадоў з таго часу, як ён памёр, і на кантакт не ідзе. Сям'я Генадзя Бураўкіна таксама кажа, што час друкаваць дзёньнікі яшчэ не надышоў.