Кожны год у жніўні Мікалай Грашчанка садзіцца за руль свайго аўто і накіроўваецца ў родныя мясціны. Але ўжо не ў вёску Дарлівае, дзе жыла сям’я, а ў Чэрыкаў, куды па спідометры ад Белгарада ўсяго толькі кіламетраў 600. Там жыве яго сястра Зінаіда, былая настаўніца, а цяпер пенсіянерка. Як сам гаворыць, на радзіме ён адпачывае душой. У сястры ёсць дача, побач лес, дзе і грыбы можна збіраць, і ягады. А яшчэ непадалёк рака Сож, у якую ўпадае маленечкая рачулка Удушка…