Дык што ж такое гэтае дзіўнае для нашага слыху паняцце “ўкіё-э” (у перакладзе з японскай мовы — “карціны зменлівага свету”)? Гэта мастацтва ксілаграфіі перыяду Эдо (XVII — XIX стст.), г. зн., часу праўлення клана Такугава, калі адбывалася станаўленне японскага духу і нацыянальнай ідэі, залаты век культуры, паэзіі і выяўленчай творчасці, прытым што існавала моцная “жалезная заслона” ад астатняга свету і ў галіне прамысловасці ды гандлю, і ў галіне культуры і мастацтва. Дык вось, напрыканцы XVII стагоддзя, у перыяд зараджэння новай урбаністычнай культуры з цэнтрамі ў гарадах Кіёта і Асака, з’явіўся жанр гравюр укіё-э. Асноўныя тэмы — звычаі і штодзённасць японскага горада: прыгожыя дамы (гейшы і куртызанкі), акцёры тэатра кабукі, сцэны эратычнага характару і любавання прыродай, святочныя феерверкі ды ваенная хроніка, гістарычныя і батальныя сюжэты з адлюстраваннем храбрых самураяў, свет прывідаў і дэманаў, фантастычныя гратэскі…