— Амбулаторыя абслугоўвала ваенныя гарадкі, а гэта больш за 7 тысяч насельніцтва, у тым ліку звыш 120 дзяцей ва ўзросце да года, — успамінала Даменіка Іванаўна. — Згодна са штатным раскладам, у амбулаторыі значыліся тры адзінкі: тэрапеўт, педыятр, акушэр-гінеколаг. На справе ж бывала, што ўсе гэтыя спецыяльнасці даводзілася сумяшчаць аднаму. Абслугоў­валі не толькі Баравуху, але і суседнія з ёй, і нават дальнія вёскі. На выклікі ездзілі на коннай брычцы, у бездараж — на трактары. Асабліва напружана было падчас эпідэміі грыпу, калі за суткі паступала па 60-70 выклікаў. Але ўсё атрымлівалася, бо былі маладымі. Калектыў хоць і невялікі, затое згуртаваны. Самі нарыхтоўвалі дровы, лекавыя травы (на іх тады даводзіліся планы) і па донарстве з заданнем спраўляліся.