Неаднойчы, расказваюць яны, знаёмыя прасілі ў іх парады — ці варта станавіцца замяшчальнымі бацькамі. Маўляў, хочам узяць дзяцей, магчыма, стварыць свой дзіцячы дом сямейнага тыпу. Герасёвы парад не давалі, проста расказвалі пра сваё жыццё. У выніку шчырых размоў некаторыя знаёмыя пакуль адмовіліся ад такой ідэі, зразумеўшы, што справу гэтую наўрад ці асіляць. Іншыя сталі прыёмнымі бацькамі або ўсынавіцелямі для аднаго дзіцяці. Гэта, здаецца, і нядрэнна: людзі добра ўсё ўзважылі і асэнсавана выбралі шлях, па якім іх сям’я пойдзе далей.