Валодзька зухавата глыкнуў паўкеліха каньяку, выкалупаў з бляшанкі дзве (адну сабе, другую Бармалею) кількі, кінуў у рот жменю капусты. Усё разам гэта азначала, што няйначай дзесьці за гарой здох нейкі воўк. Бо толькі такога маштабу падзея магла выбіць з каляіны сябра, які, нягледзячы на свой статус “новага беларускага” і вялікія грошы, добрых ужо пяць год не піў, не курыў, не мяняў жонку, любіў дзяцей, ката і рыбалку.