Разам з тым тагачаснае літаратуразнаўства пакінула свабоднай прастору, якая доўгі час належала велізарным мыслярам ды ідэям, што нечакана разбілі ўсіх студэнтаў і калегаў на два лагеры, прынамсі на прыхільнікаў альбо супраціўнікаў адпаведных прынцыпаў літаратурнага аналізу. Той факт, што падобныя фігуры больш не трапляюць у поле зроку, адначасова з’яўляецца сімптомам ды падставай для грунтоўных зменаў. Немагчыма, каб літаратуразнаўства засталося ранейшым пасля страты такіх навукоўцаў з важкасцю ды інтэлектуальнай моцай, як Эрых Аўэрбах, Кенэт Бёрк, Пол дэ Ман, Жак Дэрыда, Люсьен Гольдман, Вольфганг Ізэр, Клод Леві-Строс, Вольфганг Прайзэнданц, Эдвард Саід і Рэйманд Ўільямс. Пасля разнастайных падзелаў, тасаванняў і метамарфозаў (якія звычайна мелі месца без канкрэтнай праграмы ці плана) мы апынуліся ў сітуацыі жорсткай, мабыць, непрымірымай супярэчнасці паміж дзвюма ўзаемавыключальнымі асноўнымі перадумовамі анталогіі літаратуры. Кажучы пра “анталогію літаратуры”, я маю на ўвазе розныя асноватворныя пазіцыі наконт пытання аб тым, якім чынам літаратурныя тэксты — як матэрыяльная і сэнсавая рэчаіснасць — дачыняюцца да рэальнасці па-за cабой.