- Па-першае, калі нас не чуюць унутры краіны, мы спрабуем звяртацца да міжнародных структураў, прыкладам у офіс Дуні Міятавіч, каб яны праз свае рычагі размаўлялі з МЗС і Міністэрствам інфармацыі. Мы карыстаемся магчымасцю і прыходзім на асабістыя сустрэчы з чыноўнікамі. Гэта не заўсёды атрымліваецца. Так, не атрымалася трапіць на прыём да намесніка кіраўніка МУС Мікалая Мельчанкі, які адмовіўся абмяркоўваць сваё распараджэнне паводле якога ў Беларусі людзей пачалі затрымліваць за фотаздымкі адміністрацыйных будынкаў і дзяржаўных устаноў. Мы спрабавалі зрабіць гэта своечасова і ў дзень прыёма. Тым не менш, той шум, які падняўся з гэтай нагоды, даў пэўныя вынікі – стала менш такіх абсурдных сітуацый.