Аказваецца, мэта іх прыходу была цалкам высакародная: яны вырашылі ўдваіх напісаць манаграфію пра маё жыццё і творчасць! Памятаю, у добрым падпітку яны на маіх вачах ударылі па руках: “Заўтра з раніцы пачнём, а сёння... сёння давайце песні спяваць!” Кнігу пра мяне яны так і не напісалі — хутчэй за ўсё таму, што справа гэтая, па сутнасці, ім была не ўласцівай.