Нядаўна мой знаёмы, як звычайна, дабіраўся з Сянна ў Нямойту. Рэйсавы аўтобус чакаў на прыпынку грамадскага транспарту. І дачакаўся. Аўтобус на вялікай хуткасці праляцеў міма, абдаўшы пасажыра клубамі халоднага снегу. Выручыў тэлефон. Пасля званка ў дыспетчарскую аўтастанцыі вадзіцель аўтобуса развярнуў машыну назад. І што? Можа перад замёрзшым, абражыным, нарэшце, панёсшым маральныя і матэрыяльныя выдаткі чалавекам нехта павініўся? — Трэба руку падымаць! — незадаволена кінуў вадзіцель, які, заўважце, павінен спыніць аўтобус на кожным прыпынку, калі там нават няма нікога.