Генадзь Бураўкін: Я, канешне, не збіраўся і не планаваў быць дыпламатам. І ў нейкім сэнсе гэта была ссылка. Хоць пра гэта гаварыць неяк няёмка… Бо я памятаю некалькі гарачых, здзеклівых выступленняў нядобразычліўцаў: “Вось гэта ссылка! Паехаў у Нью-Ёрк! Каб жа мне ды такую ссылку!..” Проста ад мяне пазбавіліся, скажам так. Калі пачаліся перабудоўчыя працэсы, калі пайшла дэмакратызацыя, галоснасць, калі быў створаны БНФ – мы сталі жыць па-іншаму. Партыйныя ж чыноўнікі не хацелі мяняць сістэму, мяняць свае звычкі. А мы на тэлебачанні і радыё бачылі, што робіцца ў краіне, і хацелі даваць аб’ектыўную карціну. Насуперак указанням некаторых чыноўнікаў, мы расказвалі пра БНФ, пра дэманстрацыі, давалі слова апазіцыянерам… У пэўны момант мне сказалі: або вы паедзеце ў Нью-Ёрк, або будзеце зняты і растаптаны, а вам, між іншага, хутка выходзіць на пенсію.