Нона Савельеўна расказвае пра сябе, пра сваіх дачушак Радмілу і Аксану, пра чатырох унучак, якім так падабаецца выцірацца прабабуліным сталічным ручніком. Таццяна Іванаўна жадае сваёй настаўніцы і зямлячцы, каб ён лашчыў цела яшчэ і праўнукам Ноны Савельеўны. “Дай Бог!” — зычу гэтай аптымістычнай жанчыне і я.