Мяне грызе пачуцьцё віны пасьля таго, як я ня стрымліваюся ды часам злосна гыркаю на дачушку, калі цярпеньня не хапае трываць ейнае енчаньне ці калі тая ня сьпіць тады, калі мамцы гэта дужа патрэбна... Разумею, што дзіця нікому не абавязана заўсёды быць цацай ці засынаць па камандзе, але ўсё роўна "зрываюся" Вось як сёньня. Самаацэнка цяпер ніякая, ня ведаю, як яе падняць, так пагана на душы...