Заўтра — 9 мая. І Уладзімір Іванавіч Жук рыхтуе свой парадны пінжак. Увесь у ордэнах, медалях, значках, ён, быццам аўтабіяграфічная кніжка, расказвае пра самыя важныя старонкі з жыцця 93-гадовага ветэрана. Сам Уладзімір Іванавіч не скардзіцца на цяжкасці, якія выпалі на яго долю, але заўважае, што ўжо з першых гадоў жыцця было зразумела: лёс не надта будзе яго песціць. Хлопчык Валодзя вельмі рана стаў сіратой: быў зусім малым, калі памерла маці, бацька ажаніўся другі раз, але неўзабаве не стала і яго. А вось з мачыхай пашанцавала: жанчына гадавала пасынка, як роднага. Праўда, час тады быў такі, што цану кавалку хлеба давалі зведваць з малых гадоў. І Валодзя не стаў выключэннем: у 12-гадовым узросце адпраўляўся не на заняткі ў мясцовую польскую школу, а пасвіць жывёлу да заможных сялян.