Стасункі паміж парафіяльнымі святарамі і базыльянамі былі не вельмі прыязнымі. З сярэдзіны XVII ст. цягнуўся судовы працэс паміж парохамі саборнай царквы і Свята-Духаўскім кляштарам за права валодання цудатворным абразом Мінскай Божай Маці. Згодна з версіяй базыльян, абраз, які першапачаткова знаходзіўся ў саборы, у 1616 г. загадаў перанесці ў царкву Св. Духа сам мітрапаліт Язэп Вельямін-Руцкі [23]. Саборныя ж святары апелявалі да дакументаў, з якіх вынікала, што базыльяне тады яшчэ не жылі пры Свята-Духаўскай царкве, а, значыць, і абгрунтаванні іх некарэктныя [24]. Больш за тое, паводле дакументаў, сабраных саборнымі парохамі, выходзіла, што ў пачатку XVII ст. Мінскаму сабору (капітуле) падпарадкоўваліся цэрквы Св. Мікалая і Св. Казьмы і Дзям’яна, і што калі і можна было куды пераносіць абраз, то толькі туды.