Апанасіха папрасіла суседзяў, каб прыглядалі за хатай, сказала тым, што паедзе з сынам “па нейкаму скальпелю размаўляць”. I вось цяпер, як паненка тая, едзе ў шыкоўнай легкавушцы, каб паказаць сябе сыну і паглядзець на яго. Мог бы, разважала старая, і сам прыехаць, на Радаўніцу вунь сцякаюцца ўсе з белага свету людзі, а Пецька і носа не паказвае. Як з’ехаў пасля арміі ў Маскву, дык і слыхам не чуваць. Гадоў пятнаццаць, не інакш, прайшло. Пісьмы пісаць сынок лянуецца, а тэлефона ў маці няма, так і жывуць у невядомасці адзін пра аднаго.