Кадры старэюць. Паўнацэннай замены на вёсцы ім няма, асабліва на пацярпелай ад чарнобыльскай бяды Гомельшчыне. Рэшту сельскіх практыкаў, што яшчэ памятаюць пра свой выхаваўча-асветны абавязак, аптымізацыя “карае” сумным сыходам на пасіўную пенсію. Якасць культурнага абслугоўвання няўхільна зніжаецца там, дзе кадравая палітыка носіць стыхійны ды сутаргавы характар. Будынкі былых устаноў культуры працягваюць вісець кайданамі на балансе аддзелаў ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі. У выніку маем тое, што маем.