Ад­на з пры­чын, ча­му му­льт­­філь­мы ста­лі так за­пат­ра­ба­ва­ныя, — ска­чок у тэх­на­ло­гі­ях. Ця­пер у кож­на­га да­рос­ла­га і амаль у кож­на­га дзі­ця­ці ёсць у ру­ках пры­ла­да, якая да­зва­ляе не­абме­жа­ва­на спа­жы­ваць муль­ты­ме­дый­ны кан­тэнт. По­пыт сты­му­люе і ко­ль­касць, і раз­на­стай­насць, і крэ­атыў­насць, і на­віз­ну. Бе­ла­рус­кая ані­ма­цыя за­раз не ў по­ўнай сту­пе­ні ад­люс­троў­вае гэ­тую тэн­дэн­цыю, ма­ючы пры­тым вя­лі­кую мас­тац­кую тра­ды­цыю, кры­тыч­нае стаў­лен­не да сва­ёй пра­цы і жа­дан­не ву­чыц­ца на сус­вет­ным во­пы­це. Не ха­пае спе­цы­яліс­таў з су­час­ным, све­жым ба­чан­нем. Усе адзна­ча­юць, што сфе­ра ані­ма­цыі ў на­шай кра­іне ад­чу­вае не­да­хоп ідэй.