Яшчэ адна прычына, каб звярнуцца да кнігі, – невядомыя факты пра гісторыю Мінска, дзе Шарапаў пачаў працаваць у студзені 1945 года (яго дэмабілізавалі пасля ранення на фронце). Аўтар год за годам фіксуе змяненні, якія адбываліся ў сталіцы: аднаўленне прадпрыемстваў, рэформа гарадскога кіравання, працы па стварэнні Мінскага мора. Цікава, што для гэтага спатрэбілася знесці чатыры вёскі. Перасяляцца адмовіліся толькі адна бабуля, таму Мазураў асабіста прыязджаў яе ўгаворваць. Адначасова, што не менш цікава, Шарапаў піша пра неажыццёўленыя праекты. Напрыклад, архітэктар Лангбард прапаноўваў пасля вайны знесці рэшткі ўніверсітэцкага корпуса і аб’яднаць Прывакзальную плошчу з тагачаснай плошчай Леніна. Сам Шарапаў супраціўляўся будаўніцтву. На яго думку, універсітэцкі гарадок лепш было ўзвесці на месцы, дзе цяпер знаходзіцца Нацыянальная бібліятэка. Але тагачасны рэктар БДУ Антон Сеўчанка быў катэгарычна супраць. Іншая ідэя Шарапава – пабудаваць побач з Дзіцячай чыгункай заапарк для адпаведнай аўдыторыі.