Іосіф Дыдышка нарадзіўся 21 верасня 1903 года ў Ліпску ў шматдзетнай сям’і (нарадзілася адзінаццаць дзяцей, засталіся ў жывых чацвёра, астатнія памерлі яшчэ ў малым узросце). У 13 гадоў Язэпка застаўся сіратой (памёр бацька), падлетак дапамагаў маці, як мог, выхоўваць трох сясцёр. Сям’я вярнулася з бежанства пасля Першай сусветнай вайны, а дома – ні кала, ні двара. Спажывалі квас ды лебяду, сяк-так агоралі хатку. Фізічна моцнаму юнаку па плячу была любая работа: ён і араў, і касіў, і плыты ганяў. Хацеў вельмі вучыцца: калі ў Ліпску адкрылі першую школу, быў адным з лепшых вучняў, закончыў чатыры класы з пахвальным лістом. Дапытлівы Язэп вельмі рана адчуў несправядлівасць у жыцці: у адныхбылоўсё, удругі — нічога, нягледзячы на цяжкую працу. Яго родныя мясціны пасля 1918 года аказаліся пад уладай Польшчы. Але чуткі пра Саветы даходзілі і да Ліпска. Хацелася неяк памяняць жыццё, і Іосіф Дыдышка становіцца падпольшчыкам, знаёміцца з вопытным падпольшчыкам ІосіфамРайскім, бярэ ў яго лістоўкі, падпольную літаратуру і распаўсюджвае яе сярод земляко. Палымянае друкаванае слова нясло ліпчанам веру ў лепшую будучыню.