Улетку на вёсцы спаць кладуцца рана, з прыцемкамі. Чалавек гэта добра ведаў. Ведаў ён і другое: варта толькі пагаснуць святлу, і ён ужо нізавошта не зойдзе ў хату – не хопіць рашучасці. Зноў давядзецца вяртацца ў лес, хавацца да новага вечара ад людзей ці зусім ехаць адсюль... Куды? Чаго?.. I ўсё адно чалавек не спяшаўся заходзіць у хату – стаяў і стаяў ля акна, нібы быў прывязаны нечым да сцяны...