Калі чытаеш “Гамбургскі рахунак”, адчуваецца, што аўтар так яго і пісаў — ад пачатку да канца — і што бліжэй да канца беларуская літаратура яго трохі стаміла. Калі многія з першых эсэ вылучаюцца незвычайным падыходам (як, напрыклад, гісторыя пра Аліндарку ў эсэ пра Францішка Багушэвіча) ці яшчэ больш незвычайнай інтэрпрэтацыяй (напрыклад, досыць сумнеўная, як на мяне, але ўжо дакладна нечаканая версія падзеяў у “Тарасе на Парнасе”), то чым бліжэй да канца, тым эсэ робяцца ўсё больш аднастайнымі, усё больш падобнымі да звычайных нататак на палях. Гэта яшчэ не параграф восем з падручніка па літаратуры для адзінаццатага класа (таямніцу эратычных вершаў Яўгеніі Янішчыц у нас не выдаюць нават старшакласнікам), але і не захапляльны аўтарскі погляд, з якім можна не згаджацца і спрачацца, але які ў любым выпадку выклікае моцны водгук. Гэтае паслабленне напружання можна патлумачыць тым, што аўтар, набліжаючыся да сучаснікаў, адчувае ўсё меншую дыстанцыю, якая не дазваляе яму абыходзіцца з матэрыялам так вольна, але, магчыма, і тым, што, прачытаўшы такую колькасць раманаў, п’есаў, зборнікаў вершаў і ўспамінаў запар, ён адчуў нешта накшталт расчаравання — альбо проста марнасць пастаўленай перад ім задачы.