"Аднойчы ў Чыкага", дарэчы таксама ставіла ў Карагандзе Цырук, яшчэ ў 2005 годзе. Дзякуючы гэтаму і стала магчымым увядзенне салістаў-гасцей у гэты складаны спектакль, насычаны нечаканамі мізансцэнамі ды пластыкай. Любяць свае партыі і самі артысты. Калектывам нашага тэатра ў іх адбыліся дзве рэпетыцыі, пад час якіх усе хутка знайшлі агульную мову. Але можна было заўважыць і элементы індывідуальнага прачытання: у гасцей пераважалі буйныя штрыхі, яркія сродкі пародыі, у нашых артыстаў — больш тонкія, "пастэльныя", псіхалагічныя фарбы. Можа, у гэтым і ёсць адрозненне нашай нацыянальнай вакальнай школы?..