За гады працы ў Вясне я пачала адчуваць вялікую адказнасць за людзей, за тое, што адбываецца. Таму, калі я нават з’язджаю за мяжу, я не адключаю тэлефон. Калі я фізічна не магу адказваць, то пакідаю тэлефон напарніцы і яна на яго адказвае. Пасля выбараў, напрыклад, я была адна на офісе, бо ўсе астатнія былі ў судах, міліцыі. І ў нас на офісе быў гарадскі тэлефон, які звінеў кожную хвіліну, мабільны офісны, які звінеў кожную хвіліну, і мой асабісты, які звінеў кожную хвіліну. Расхваляваныя маці, бубулі, якія крычалі ў паніцы. І каб паесці, я адключала тэлефоны, ела і потым зноўку ўключала.