На змену народнасцям прыходзяць нацыі, але не заўсёды мовы народнасцяў становяцца нацыянальнымі. Часам яны робяцца толькі дыялектам той, а зрэдку ўтвараюць некалькі нацыянальных моваў. У гэтую эпоху паўстае пытанне пра адзіную норму літаратурнай мовы. У яе аснову кладзецца адзін з дыялектаў, звычайна дыялект палітычнага цэнтру і навакольных рэгіёнаў. Так, у аснову нормаў французскай літаратурнай мовы лёг дыялект вобласці Іль-дэ-Франс – Парыжа і яго ваколіцаў; у аснову англійскай мовы – дыялект Лондана і прылеглай тэрыторыі. Аднак, у некаторых народаў не было такога цэнтра (у немцаў, італьянцаў).