Праблемы можна пералічваць яшчэ доўга. І вынікам гэтых праблем з’яўляюцца неабгрунтаваныя змены, як непасрэдна аб’ектаў гісторыка-культурнай спадчыны Беларусі, так і культурных ланшафтаў у агульным, навязванне для Беларусі, для краіны з уласнай больш чым тысячагадовай культурнай традыцыяй, чужых архітэктурных і мастацкіх формаў, шляхам свядомага знішчэння мясцовых асаблівасцяў у архітэктуры і дэкоры праваслаўных аб’ектаў, якія развіваліся ў агульнаеўрапейскім культурным кантэксце.