Пра гэта добра сказаў Ўладзімер Арлоў: «Няхай даруюць мне храмы маёй бацькаўшчыны ў яе этнаграфічных межах, але большай суладнасьці сваёй душы з храмам, з Усявышнім, чым у той царкве, дзе служыць айцец Аляксандар, я нідзе не адчуваў і, можа быць, больш не адчую.