У пачатку XX стагоддзя глыбоцкі памешчык, аграном і селекцыянер Баляслаў Лапыр папулярызаваў марозаўстойлівы гатунак пад назвай “вішня кіслая”. З таго часу саджанцы і распаўсюдзіліся па сялянскіх сядзібах. А сёння Глыбокае не без падстаў прэтэндуе на званне беларускай “вішнёвай сталіцы”. Вішнёвы фестываль у Глыбокім пачынаецца звычайна ў сярэдзіне ліпеня і доўжыцца цэлы тыдзень. Маляўнічае шэсце з удзелам Вішнёвай каралевы, навукова-практычная канферэнцыя па садоўніцтве, спартакіяда з жартоўнымі конкурсамі — праграма фэсту здольная задаволіць самага патрабавальнага гледача. Да прыкладу, чаго толькі вартая стральба вішнёвымі костачкамі, барацьба на пальцах ног, забег на абцасах ці забег вішнёвых слімакоў. Аднак у вішнёвым садзе, які ў Глыбокім заклалі некалькі гадоў назад, слімакоў — безліч! Вось і далучылі іх да свята. Сабралі цэлых два вядры. Прынеслі на цэнтральную плошчу, дзе любы жадаючы мог выбраць упадабанага малюска, прымацаваць да яго нумар, змясціць у цэнтр круга і чакаць, што ён першым з яго выпаўзе. Занятак гэты рызыкоўны. Балельшчыкаў сабралася, нібы на футбольны матч! Некаторыя стаўкі рабілі. Выйгрыш, натуральна, даставаўся пераможцу. Пасля спаборніцтваў усіх удзельнікаў з ракавінай на спіне адпусцілі назад у вішнёвы сад. Ні адзін слімак, запэўніваюць арганізатары, не пацярпеў.