Ношы былі цяжкімі. На іх ляжаў акумулятар ад студыйнай машыны з прымантаванай да яго прыладай (Анатоль памятаў, што запампоўваў ад яе свой айфон, калі ехалі ў вёску), у якую быў уторкнуты дрот, праз які ток ішоў у камеру. Прыстасаванне было грувасткае, але камера працавала. Занадта мабільнымі яны не былі, належала перамяшчацца дробнымі крокамі, каб не адключыць камеру. Па полю ісці было цяжка, Анатоль раз-пораз спатыкаўся, падбіваючы ношамі шафёра, які ішоў спераду. Аператар здымаў. Алёну ў гэты раз на здымкі не запрашалі.