...Дыякана Іаана расшукалі толькі падчас дарогі, перад Уладзімірам, конна даставілі да чарговай стаянкі і прывялі ў царскі шацёр. Яго блакітныя шчырыя вочы пад чорнымі, як смоль, брывамі і доўгімі – як крыльцамі матылька – веямі хавалі неспакой. Абнечаканены і збянтэжаны, ён перахрысціўся: