Пра яе новую кнігу даведаўся з інтэрнэту. Гэта першая частка створанай ужо трылогіі пра дачыненні антычных багоў. Спачатку зацікавіла назва, затым аўтарскае бачанне развіцця вядомых любому філолагу падзей, трактоўка вобразаў. Дарэчы, зусім не здзівіла, што галоўным героем стаў адзін з самых змрочных алімпійцаў, валадар царства душаў памерлых Аід. Пра яго мала што паспелі расказаць старажытныя аэды, гамерыды і рапсоды. Ды і тое, калі расказвалі, імкнуліся як мага радзей згадваць сапраўднае імя, выкарыстоўваючы эўфемізмы. Вераломнае ўсёпаглынальнае боства часу Крон; непазбежная Ананка, дачка Афрадыты Ураніі, маці мойраў — тая, хто стаіць над багамі; разумніца-нерэіда Леўка, Зеўс, Пасейдон, Гера, Ата і многія-многія іншыя багі… Сучаснаму пісьменніку цікава працаваць з такім удзячным матэрыялам. У выніку атрымалася не гісторыя рамантычных узаемаадносін багоў, як можна было б чакаць, зыходзячы з леглага ў яе аснову матэрыялу, а паўнакроўная драма лёсаў. І перш за ўсё — драма галоўнага героя, старэйшага сына Крона.