Вялікае Княства Літоўскае, вялікім князем якога Ягайла стаў у 1377 годзе, было палітычным утварэннем, якое складалася з двух вядучых, але вельмі розных нацыянальнасцяў і двух палітычных сістэм: этнічная Літва на паўночным захадзе і пераважна рутэнскія тэрыторыі былой Кіеўскай Русі, якая складалася з зямель сучасных Украіны, Беларусі і часткі заходняй Расіі[5] Спачатку Ягайла, які і яго бацька, засяродзіў сваю ўладу на паўднёвых і ўсходніх тэрыторыях Літвы, пакуль яго дзядзька, Кейстут, князь Троцкі, працягваў кіраваць паўночна-заходнім рэгіёнам[nb 3] Аднак у хуткім часе такая сістэма падвойнага кіравання апынулася пад напружаннем.[2]