А зіма сорак першага - сорак другога года выдалася суровай, спаць прыходзілася ў мятровых гурбінах снегу. Бохан чорнага хлеба дзялілі на дзесяць чалавек. Па прызнанню ветэрана, гэтыя гады былі самымі страшнымі, пакутавалі і целам, і душой. Даводзілася аддаваць у рукі ворага самае дарагое - Радзіму... Сціснуўшы зубы, з баямі адыходзілі ўсё далей ад межаў Саюза. У адной з жорсткіх бітваў пад Варонежам вясной 1942 года Рыгор Пятровіч быў паранены ў нагу. Чатыры месяцы залечваў раненне ў шпіталі, а адразу пасля выпіскі вярнуўся ў сваю гвардзейскую брыгаду, якая ўжо стаяла насмерць пад Сталінградам. Рыгору Келбасу пашчасціла, ён выстаяў усю гэту страшэнную і гераічную бітву са зброяй у руках і застаўся жывым. Хаця доўгі час не верылася, што стрымалі гэты націск, спынілі праціўніка. Зараз цяжка нават успомніць, тое, што тады давялося перажыць. Кожны дзень сапраўдны подзвіг. Надзвычайныя здарэнні сталі штрдзённай справай.