Далей — болей. У гэтай аповесці пра паміранне танатас непазбежна змешваецца з эрасам — але ў надта ўжо рызыкоўнай прапорцыі. Такі прыклад: аўтар уводзіць у твор лінію пра дзяцей, якія хочуць памерці (паводле ўмоўнасці твору, у дзевяностыя ўсё было так кепска, што смерць была галоўным жаданнем школьнікаў). Ягоны герой размаўляе акурат з такой суіцыдальнай школьніцай. І дзяўчынка паведамляе яму, што, уласна, разглядае дзве опцыі: памерці або стаць прастытуткай. Прычым прастытуткай валютнай — менавіта дзеля гэтага яна вучыцца ў школе з англійскім ухілам. І нават кніг ніякіх, апроч англійскіх, не хоча чытаць — ані рускіх, ані беларускіх.