А вось тры прывезеныя мюзіклы Аляксандра Пантыкіна на тэксты Канстанціна Рубінскага — прыклад таго, як у тэатры папраўдзе ўмеюць "узрошчваць" сваіх кампазітараў і лібрэтыстаў. Запрошаны да супрацоўніцтва яшчэ студэнтам Уральскай кансерваторыі, Пантыкін хутка перайшоў ад апрацоўкі замежных мюзіклаў да стварэння, па такой жа замове тэатра, уласных. А ў іх — ад нумарной структуры з лейтматывамі ("Храни меня, любимая...") да чаргавання нумароў з разгорнутымі сцэнамі ("Сіліконавая дура", праца над якой вялася ў тандэме з тэатрам цягам амаль двух гадоў) і, нарэшце, да лайт-оперы "Мёртвыя душы" — "лёгкага" па ўспрыманні твора з сучаснай опернай драматургіяй, філіграннай інтанацыйнай працай, багаццем літаратурна-музычных асацыятыўных шэрагаў.