Часткова па-за межамі дзеяння ўсіх пералічаных тыпаў суб’ектнасці наратыву можна вылучыць асобны тып выказванняў — ідэалагічныя, і так званыя “гнамічныя” выказванні. Размова вядзецца пра прамыя спасылкі на ідэалогію часу, ці пазычанні з пэўных навуковых абшараў, ці, нарэшце, розныя “мудрасці”, выражаныя ў нейтральным і абавязваючым тоне (узгадаем Талстоўскае “Усе шчаслівыя сем’і шчаслівыя аднолькава…”, таксама як і буйныя філасофскія адступленні ў “Вайне і міры”). Пры пэўным жаданні і імпэце, гэтыя выказванні можна ўключыць у мову наратара ці абстрактнага аўтара, але відавочным застаецца тое, што яны маюць тэндэнцыю выпадаць у сферу нічыйнага маўлення, пустой функцыі, расхінутай да маштабаў любога суб’екта.