Аднак фінал атрымаўся эпічны. За столькі год актыўнай дзейнасьці, у тым ліку канцэртнай, выступы гурта Znich пачалі ўспрымацца як нешта само сабой зразумелае, нават тыя, хто ня слухаюць гурт, вывучылі рэпертуар Znich падчас іхніх выступаў. Сэт Znich на “раўнадзенстве” прымусіў паглядзець на гурт зь іншага боку: 20 год за плячыма – салідны тэрмін, за якім хаваюцца надзеі, расчараваньні, творчыя пошукі, эксперыменты і ўспаміны. Хоць прыход Аляксандра Філіпенка ў якасьці кампазітара і бас-гітарыста пазначыў новы этап існаваньня гурта, Znich не забыўся на тое, з чаго ўсё пачыналася. Таму і праграма, натуральна, умяшчала ў сябе і стары, і новы матэрыял. У сваю чаргу, падтрымаць гурт непасрэдным удзелам выйшаў Андрэй Апановіч, усё яшчэ прапагандуючы беляшы-чэбурэкі, і гітарыст гурта Alfar, Ігар. Ігар выдаў палкую юнацкую прамову, у якой прызнаўся, што сам ён – равесьнік Znich і ўзрос на іх творчасьці. Тэма пераемнасьці пакаленьняў і гісторыі гурта Znich працягнулася. Самым прыгожым момантам выступу стала выкананьне песьні “Язычнік я” з усімі мінулымі ўдзельнікамі складу, калі на сцэне апынулася парадку 15 чалавек. Выглядала вельмі маштабна.