Аднойчы ў Нацыянальнай бібліятэцы ў мяне адбыўся канфлікт, зноў жа з-за майго парушэння. Пасля гэтага я патэлефанаваў намесніку дырэктара ўстановы і папрасіў: “Дайце мне 30—40 хвілін для выступлення перад вашымі супрацоўнікамі”. Бібліятэкары мае словы не проста слухалі, яны іх канспектавалі. “Калі вы ўбачыце чалавека ў акулярах, не спяшайцеся сказаць яму “Паглядзі!”. Акуляры — не цацка, — адзначыў я. — Нават цёмныя акуляры чалавек надзявае для таго, каб абараніць сятчатку вока ад светлавой перагрузкі”. Я расказаў супрацоўнікам бібліятэкі аб прыёмах аказання дапамогі людзям з парушэннямі зроку. Даваў ім канкрэтныя заданні, накшталт: “падвядзіце мяне да стала, пасадзіце, каб мне было зручна і г.д”. Папярэдне патлумачыў, як гэта правільна рабіць. Калі мы развітваліся, чуў ад іх толькі словы вялікай удзячнасці за сустрэчу.