Расказвала аб бедным Абраме, які вырабляе цэглу на продаж, сам за глеем ездзіць, сам месіць, а есць толькі бульбу ды хлеб з цыбуляй і толькі ў суботу дазваляе жонцы купіць селядца на святочны абед. Усе свае невялікія грошы аддае на сына, які ў горадзе вучыцца. І рад жыццю Абрам, не сумуе і, сустрэўшы суседа, заўсёды кажа: