Большую частку працоўнага часу акцёры "Калыханкі" праводзяць пад сталом у позе лотаса. "Калі ж мы вылазім з-пад стала і выходзім у свет, дзеці нас не ўспрымаюць, - кажа Уладзімір Варанкоў. - Мне аднойчы адзін хлопчык так абурана сказаў: "Дзядзя, хопіць тузаць Топу, яму ж балюча" (смяецца). Часам, перад рознымі творчымі паездкамі, я бяру Топу дадому. Раней, калі апранаў ляльку на руку, унучка пачынала дзяліцца з мядзведзікам сваімі сакрэтамі і нават скардзіцца на дзеда. У той момант Мар'яна мяне нават не заўважала. Цяпер, калі крыху падрасла, кажа: "У мяне толькі адзін дзед. А ты не дзед, ты Вова. Ты не стары. Ты, як мішка Топа". Вось так, дзякуючы Топу, у свае пяцьдзясят "з хвосцікам" я заўсёды застаюся ва ўзросце пяці з паловай гадоў".