— Нарадзілася на вуліцы Касмічная, вучылася ў СШ № 3. Ды і першае месца працы — кантора райста — вось тут побач (размова наша ішла на вуліцы Камуністычнай, каля цырульні КБА). У 70-я і напачатку 80-х тут буяла жыццё, і паўднёвыя Асіповічы мне вельмі падабаліся. Зараз хаджу па родных мясцінах і сумую. Тая ж Камуністычная некалі была свайго роду галоўным праспектам, сёння выглядае закінутай. Шмат пустых і ўжо “пабітых часам” будынкаў, сярод якіх знакамітыя некалі “блізняты” — размешчаныя паабапал вуліцы магазіны чыгуначнага АРЗа. Ну і тое, што побач размешчаны адразу дзве майстэрні па вырабе помнікаў і продажы пахавальнага рыштунку, стварае неадназначны каларыт. Хаця не ўсё змрочна. Вельмі спадабаўся сквер — ён добраўпарадкаваны з розумам, таму зручны як месца, дзе можна падыхаць свежым паветрам, аб чымсьці падумаць у цішы і спакоі. З таго, што ўжо бачыла, моцнае ўражанне выклікаў пасажырскі пуцеправод на станцыі. Шчыра кажучы, спадзявалася на замену колішняга пераходу, але падобнай метамарфозы і ўявіць не магла. А яшчэ — кінатэатр “Радзіма”, з якім звязана многа асабістых успамінаў. Сумнявалася, што “кіно” запатрабавана ў сённяшніх рэаліях невялікага горада, так што пераканацца ў існаванні “Радзімы” было неверагодна кранальна.