Адгарнуўшы падручнік па беларускай літаратуры для восьмага класа, мы знойдзем ў ім два, на першы погляд, звычайныя паняцці. Складальнікі падручніка даводзяць да нас, што легенда – “фальклорнае фантастычнае апавяданне, якое выдаецца і ўспрымаецца, як верагоднае, хоць яно і не пацверджана гістарычнымі фактамі”, а паданне – “вуснае апавяданне, у якім ад імя сведкі або ўдзельніка падзей расказваецца пра розныя незвычайныя жыццёвыя з’явы, пра значныя гістарычныя падзеі роднага краю, пра народных герояў”. Здаецца, што тут складанага? Усё проста і зразумела: у паданнях апісваюцца падзеі, што маюць гістарычнае абгрунтаванне, а легенды – народная фантазія, яны апавядаюць пра нерэальнае, звышнатуральнае. Але калі зазірнеш глыбей, зразумееш, што мяжа паміж двума гэтымі тэрмінамі тонкая, выразна не акрэсленая. Нават зараз сярод навукоўцаў няма дастаткова дакладнага і прызнанага азначэння легенды і падання, бо ў некаторых паданнях ёсць столькі фантастычных або гіпербалізаваных элементаў, што цяжка паверыць у верагоднасць апісаных падзей. Наогул, сістэматызацыя і тыпалогія легенд і паданняў належаць да найбольш складаных пытанняў у галіне вывучэння народнай прозы.