Акрамя звестак, якія C.Б. Юндзілл (Jundzill, 1807) выкарыстаў з кніг дэ Б’юффона і, напэўна, іншых вядомых аўтараў тых часоў, для апісання некаторых відаў навуковец дадае свае каментары. Так, напрыклад, пра сіваграка ён піша, што хаця з-за прыгажосці птушкі шмат хто забірае з гнёздаў птушанят (каб трымаць потым у якасці ўпрыгожвання шляхецкіх сядзібаў), рабіць гэта не трэба. Бо дакладна невядома, чым дарослыя птушкі выкормліваюць іх і таму такія спробы хатняга гадавання заканчваюцца няўдачай. Цікава, што ў якасці прыкладаў прадстаўнікоў розных атрадаў Юндзілл прыводзіць не толькі нашы віды, але і птушак з іншых кантынентаў, якія былі вядомы на той час. Заканчваецца падручнік Спісам усіх відаў, прыведзеных у кніге, па-польску і на Лаціне (на 4х старонках). Аднак у адрозненне ад падручнікаў па батаніцы, ў “Заалогіі” зусім адсутнічаюць малюнкі. І гэта, напэўна, адзін з сур’ёзных недахопаў кнігаў менавіта як падручнікаў.