Запаволенае дзеянне перацякае з аднаго твора ў іншае; застываючы на нейкае імгненне, становіцца даступным для гледача. Па–за часам успрымаюцца фігуры прыгажунь. Канцэнтруючы ўвагу пераважна на жаночых вобразах, Сняжана Віцецкая стварае партрэты прывабных у сваёй непазбыўнай красе прадстаўніц слабага полу – безабаронных, вытанчаных, летуценных. Мастачка апранае іх у старадаўнія сукенкі, падкрэсліваючы загадкавасць стылізацыяй то адзення шляхцянак з сармацкіх партрэтаў, то этнічных касцюмаў. Яна стварае містычнае і зменлівае ў сваёй таямнічасці духоўнае аблічча жанчыны, якая глядзіць на свет шырока адкрытымі вачыма, выпраменьваючы адвечную прыгажосць сусвету. Аўтар заклікае сучаснікаў знайсці ў сабе узнёслае, некранутае шэрасцю будзённай рэчаіснасці святло, якое можа гарэць ярка, а можа ледзь тлець, але заўсёды дапамагае не згубіць надзею.