– Ад твайго белага адзінарога, – адказала Сара. – Не здзіўляйся, я пачала чуць і разумець яго думкі. Ён шмат жыў на свеце, можа, трыста гадоў. І ён шмат што памятае. Хутка тэрмін яго будзе скончаны, і ён пойдзе туды, куды ідуць усе адзінарогі па завяршэнні зямнога шляха. Ён кажа, што гэта станецца, калі Князь-возера зноў праглыне гэты востраў. Мне страшна, любы пане, заставацца тут адной. Я не хачу, каб мяне напаткаў лёс няшчаснага вязня, які загінуў тут.