Моцны парыў ветру выгнуў пругкія дажджавыя бруі, выкруціў навыварат кусты, кінуў ім на калашыны пакамечаныя каштанавыя лісты. Ледзь наводдаль пачуўся трэск, і зь верхавіны старой бярозы паляцеў уніз, зьмінаючы й блытаючы зялёныя пасмы, крывы разлапісты сук. Зваліўшыся ў траву, ён пахіснуўся і застыў, бялеючы сьвежым заломам і ірванай стужкай бяросты. Яны з хвіліну глядзелі на мёртвы сук. Вуліца абязлюдзіла, засталіся толькі вецер і вада, нават машыны зьнiклi, быццам таксама хаваліся ад буры.