Менавіта такім яно і павінна быць. Аб гэтым міжвольна думаеш, чытаючы кнігу Анатоля Шаркова і Алены Харашэвіч “Святыя крыніцы Белай Русі”, якая летась пабачыла свет у Выдавецкім доме “Звязда”. Яна ці не ўпершыню аб’яднала паэтычнае адчуванне тых роднасных мясцін Беларусі, дзе спрадвечна пульсуе чысцінёй з глыбін зямлі крынічная вада. Пры гэтым чамусьці ніяк не хочацца ўспрымаць слова “святыя” у адносінах да крыніц, як устойлівы эпітэт. Яно для іх – імя. Першаснае. Вось чаму вядомы ў нашай краіне духатворца протаіерэй Фёдар Поўны ў сваім уступным артыкуле вельмі слушна нагадвае, што ўяўленне аб жывой вадзе заўжды зыходзіла з крынічнай. Ён знаёміць чытачоў са спрадвечным стаўленнем да яе ў навуковым і біблейскім асяроддзі. Калісьці цяжка было растлумачыць, якім цудоўным чынам яна з’яўляецца з-пад зямлі і захоўвае сваю невычарпальную плынь. Чаму летам прахалодная, а зімой рэдка калі замярзае? Чаму працяглы час у посудзе не мутнее і не губляе сваіх смакавых якасцей? А нярэдка нават лечыць ад хвароб: дапамагае вачам, страўніку, пазбаўляе ад галаўнога болю. Менавіта крыніцы даюць пачатак малым і вялікім рэкам. Усё гэта прываблівала людзей. Яны з даўніх часоў сяліліся паблізу крыніц і лічылі іх забруджванне або разбурэнне кашчунствам, за якое пагражаюць хваробы і беды. А тым, хто іх расчышчае, аберагае, заўжды спадарожнічае поспех.