Як ні дзіўна — і на гэта не зважаюць — большасць аўтарскіх стужак абапіраюцца на нармальныя сюжэты: каханне і любоўныя закалоты, прыгоды і гангстэрскія гісторыі, гістарычныя драмы і хронікі. Але з гэтых сюжэтаў наўмысна выразаецца ўсё, што чакае глядач. Мы хочам пабачыць перастрэлку, а нам падсоўваюць доўгую панараму двароў, дзе нічога не адбываецца. Мы прагнем эмоцый, але замест гэтага — тупы твар непрафесійнага акцёра хвілінаў на дзесяць. Мы гатовыя разрыдацца, а нам прапануюць нешта настолькі мудрагелістае, што карціць зарагатаць.