Адольф, неўзабаве назначаны сакратаром Камітэту “па складаньні праекту кіргіскага права”, у чырвені 1843 і 1845 адбывае кароткія камандыроўкі ў “кіргіскія стэпы”, ці абшары сучаснага Казахстану. У 1846 року туды накіроўваецца вялікая экспэдыцыя на чале з пагранічным начальнікам гэнэралам Мікалаем Вішнеўскім з мэтаю сустрэцца на рацэ Лепсе (рака Лепсы на паўднёвым усходзе Казахстану) зь пяцёма султанамі Вялікай Арды і прыняць іхныя плямёны ў расейскае падданства, а таксама перапісаць люднасьць і жывёлу ў Сярэдняй Ардзе. 8 траўня Адольф у складзе экспэдыцыі вырушыў з Омску, шляхам празь Сяміпалацінск і Аягуз дасягнуў 19 чырвеня да мейсца сустрэчы на Лепсе, ад гор Алатау вярнуўся да Тарбагатаю і кітайскага памежжа і спусьціўся да возера Балхаш. Усярэдзіне кастрычніка экспэдыцыя прыбыла назад да Омску. Праз увесь час паўгадовага падарожжа, ледзь толькі ўправіўшыся са службовымі абавязкамі, Адольф вёў дзёньнік і пісаў лісты крэўным і сябром, дзе дакладваў пра шлях выправы, назвы мясьцінаў, якія яна мінала, адлюстроўваў найцікавейшыя свае назіраньні з жыцьця Казахаў і прыроды краю, пазнаючы тутэйшы фальклёр, крэсьліў слоўныя партрэты даўных батыроў, натаваў паданьні, узоры казаскай народнай паэзіі, пераказаў нават творы знакамітых акынаў, якія здарыліся яму ў стэпах, пакінуў дасьціпныя радкі пра ойца вялікага Абая, Кунанбая. Пры цяжкасьцях перакладу Адольфу дараджваў ягоны сябар з выгнаньнікаў, палкоўнік, што кіраваў перапісам, Віктар Івашкевіч, які дасканала валодаў казаскай мовай. Выняткі зь Дзёньніку падарожжа і лісты з таго пэрыяду склалі другі том “Жыцьця Адольфа Янушкевіча…”, менавіта Лісты са стэпаў кіргіскіх і сталіся ў будучыні найдасканалейшай пісьмовай крыніцай ведаў пра Казахаў сярэдзіны XIX стагодзьдзя.