Таму з пачаткам вайны страху вялікага не было. Прысутнічала ўпэўненасць, што гэта ненадоўга і хутка вораг будзе разбіты. Страх асцярожнымі крокамі пачаў падкрадвацца да сэрца, калі горад запоўнілі параненыя. Пад шматлікія шпіталі аддалі нават школы. Лідзіна старэйшая сястра, якой споўнілася 16 гадоў, пайшла вучыцца на трохмесячныя курсы медсясцёр, а Ліду ўзялі на танкабудаўнічы завод. Каб дастаць да станка, яна падстаўляла скрынку, бо росту была невялікага, ды і гадоў мела толькі чатырнаццаць.