У адказ патрульны хітнуў галавой і пайшоў. Бугай у два шырокіх крокі падышоў да Надзі, моцна схапіў яе за руку, вывернуўшы яе за спіну. Дзяўчына закрычала ад болю, а дзяцюк без эмоцыяў пайшоў з ёй праз хол да лесвіцы на другі паверх. Там ён завёў яе ў невялікі кабінет з чырвоным дываном на падлозе і драўляным сталом на ім. На сцяне ў раме вісеў пажаўцелы партрэт Граданачальніка, зроблены яшчэ напярэдадні Засухі. За сталом сядзеў мажны мужчына ў касцюме колеру хакі, у ягонай руцэ была асадка, а на стале ляжала некалькі выдатна захаваных кніг. Дзяцюк выпусціў Надзіну руку і выйшаў, зачыніўшы за сабой дзверы.