— У Наваполацку я хадзіў у тры школы — другую, чацвёртую і дзявятую, — згадвае ён. — Дарога да другой ішла праз цэнтральную плошчу Будаўнікоў. Тады там быў шыкоўны плакат кшталту “Слава будаўнікам камунізму”. Мне так падабаўся там партрэт мужыка, што я ўсё думаў, як бы мне гэтаксама выразна маляваць навучыцца. І яшчэ ўразіла велізарная мазаіка са смальты на сцяне. На шчасце, яна захавалася і цяпер. Каб у наш час замовіць такую, трэба мець фантастычныя фінансавыя магчымасці — смальта ж вельмі дарагая. Перад Палацам культуры нафтавікоў стаялі тры грацыі, выразаныя з дубу — шыкоўная работа Льва Аганава, які потым стаў маім настаўнікам. Памятаю, што ўсё гэта ўражвала і выклікала “Ах!” Я ішоў той дарогай у школу, каб прасякнуцца мастацтвам. Часта нават спазняўся з-за гэтага.