Шмат пытанняў узнікае і да ўласна тэатральных сродкаў, дзе акцэнтаваны знешнія выявы, а не псіхалагічныя тонкасці. Імкненне “расфарбаваць” спектакль прыводзіць да шматлікіх прамых ілюстрацый, якія звяртаюць увагу гледача на зусім не значныя для раскрыцця сэнсу дэталі. Згадалі ў тэксце Пецярбург, адкуль быццам бы прыехала дзяўчынка, — на экране з’яўляюцца гарадскія відарысы, архітэктурныя славутасці. Хлапчук вырашыў згуляць у “Танкі” — перад намі фрагмент камп’ютарнай гульні. Тая ж ілюстрацыйнасць — у музыцы: Булат Акуджава, французскі саўндтрэк, рок — калі ласка, слухайце. Знешні антураж часам не перадае нават унутранага стану герояў, як гэта было ў творцаў-рамантыкаў, калі прырода “спачувала” чалавеку: у пачатку спектакля гаворыцца пра сярэдзіну лістапада і жудасна халоднае, ветранае надвор’е — а мы бачым зялёную траўку, велічныя новабудоўлі. Глыбокія, філасофскія вершы Тофі — ідуць на фоне нарэзкі з фільма пра Пітара Пэна, дзе акцэнтуюцца жанрава-батальныя кадры.