Была вось гэтакая пара, блізкая да восені, калі ў садах пачынаюць цяжэць яблыкі, а скрозь па вёсках пяюць нядужыя, маладыя пеўнікі, яшчэ не ўзлятаючы на плот. Быў гарадок з белымі атынкаванымі хаткамі ў цёплым сасняку. На стрэхах, на зялёнай гонце прэла нацярушаная ігліца. На вуліцы пад нагамі мякка качаліся леташнія растаптаныя шышкі. Над галавою ў хвойках трашчалі сухім галлём сытыя гракі, укладваючыся нанач, і трывожна-рэдка крычалі ў густой цемнаце. Гэта пазней. А перад тым як пачынала шарэць, з раптоўным шумам абсядалі старую таполю, што стаяла недалёка ад іхняй часці, каля вакзала. У часці салодка пахла дымам ад блізкіх чорных паравозаў і было чуваць, як цяжка лязгалі мяккім жалезам буферы, калі паравозы падаваліся назад, каб зрушыць з месца.