Баба Зося ляжала на ложку пры печы. Высока на падушцы была відаць толькі галава яе – нешта белае, зморшчанае, і ўверсе на гэтым белым у цёмных упадзінах вачніц кругла чарнелі вочы з нейкай сваёй задаўненай думкай.