Вось расчулілі мяне гэтай навіной у лістападзе. Усё як было колісь, калі ўсё было! Маладосцю дыхнула, свежыной. Паскідалі некалі дурні па краіне Леніных — і пачалося. Перабудова, крызіс, крэдыт, майдан, Данбас. Канечне, трэба вяртаць багоў на пастаменты. Гэта нашы вартаўнікі, так яшчэ ў Егіпце было са статуямі, пра гэта па тэлеканале “Рускі містычны” сказалі. І што такога ім мог нарабіць той Ленін? Я яму дык толькі і ўдзячны за ўсё! За тое, што ён студатрады стварыў, немчуру перамог, калгасы прыдумаў. Што б мы рабілі бы без калгасаў? Гнулі б спіны перад панамі, як Янка Купала да Вялікай Кастрычніцкай. Егіпет распусціў сваю політэістычную кампартыю, і дзе цяпер гэтая краіна? Егіпет прадаў сваіх Леніных у музеі, і там, дзе быў Егіпет, цяпер тэрарызм і галеча. А ізбы-чытальні? А сельклуб на вёсцы? Ну, і апошняе. Некаму ж трэба быць удзячным. Вось пасля змены, пасля палучкі, калі ў “Віталюры” на Трактаразаводцаў і ўзяў, і закусіў, і дагнаўся, і з сабой яшчэ ёсць, і пад нагамі гурбы, а над галавой зоры — камусьці ж трэба за тое быць удзячным! Перад некім трэба упасці ў снег і ўкленчыць: “Даруй нам, дзядзька!”. І чаму б не Леніну? Пры ім хаця б двухгадовых кантрактаў не было.