У XIV—XVI стагоддзі італьянская літаратура перажыла росквіт — лірыка Петраркі, навелы Джавані Бакача (1313—1375), палітычныя трактаты Нікола Макіявелі (1469—1527), паэмы Лудовіка Арыёста (1474—1533) і Тарквата Таса (1544—1595) вылучылі яе у лік «класічных» (разам з старажытнагрэчаскай і старажытнарымскай) літаратур для іншых краін.