I ён дзяліўся, без ваганьняў працягваў руку і хлеб, падаваў няпраўдзе. Бо не падаць міласьціну жабрачай душы — куды большы грэх, чымсьці не падаць на цьвінтары прафесійнаму жабраку. Толькі напрыканцы яго жыцьця надта ж багата стала на сьвеце жабрачых душ. Столькі напладзілася, столькі разьвялося на ўладным амбоне, што куды ні кінь, абавязкова трапіш у таго, каму хоць нешта ды павінен, і да самай труны ўжо не разьлічыцца. Некаторыя з іх, каб лацьвей і хутчэй яго абабраць, нават зводзяць рахункі паміж сабой, варагуюць і б’юцца. Распранулі да ніткі, а цяпер патрабуюць ужо і душу. I душа ў яго, як і ў дяцінстве, працягвае плакаць і выгараць. Толькі цяпер у ёй нічога ўжо больш не нараджаецца. Адно — зьбіваецца з нагі, дагарае сэрца...