Прычына першая і найбольш асабістая – мой абсалютны давер і глыбокая павага да аўтараў, з працамі і навуковай пазіцыяй якіх я знаёмая не адзін дзясятак гадоў. На навуковых работах доктара філалагічных навук, прафесара, акадэміка У. В. Гніламедава, колькасць якіх перавысіла тысячу (у тым ліку 30 манаграфій), вырасла ўжо некалькі пакаленняў беларускіх літаратуразнаўцаў, многія з іх былі аспірантамі Уладзіміра Васільевіча і ведаюць яго як выдатнага даследчыка і прынцыповага чалавека. Істотна важным мне ўяўляецца тое, што У. Гніламедаў удала спалучае даследчыцкую дзейнасць з літаратурнай творчасцю, – ужо ў ХХІ стагоддзі ён напісаў гістарычную эпапею з дзевяці раманаў, у якой вырашыў маштабную задачу: стварыў мастацкую гісторыю беларускага народа праз гісторыю сваёй сям’і, паказаў чалавека ў плыні часу ХХ стагоддзя, даў пераканальны прыклад нацыянальнага беларускага характару. Пра любую з’яву У. Гніламёдаў умее напісаць не прыстасоўваючыся да павеваў часу, а аб’ектыўна, і, што немалаважна, цікава і займальна, як таленавіты пісьменнік. Другі аўтар кнігі “Літаратура. Гісторыя. Свядомасць”, Мікола Мікуліч, – маладзейшы, але таксама аўтарытэтны даследчык, аўтар каля 400 прац, сярод якіх 15 грунтоўных кніг. Аўтары не ўпершыню працуюць “у тандэме”, і як мне здаецца, удала дапаўняюць агульную канцэпцыю асабістымі знаходкамі, свежымі поглядамі, своеасаблівай унутранай дыялогавасцю апавядання.