Мая весялосць, якую адчувала ў хаце Каральчукоў, раптам прапала. Шкада дзеда стала. Ад’язджала з вёскі і думала, думала… Ходзяць чуткі, што жыў дзед Міхась заможна, круціўся, зарабляў, хаты сам сабе будаваў ды траіх дзяцей на ногі паставіў. А вось след у вёску з трыма жыхарамі пракладае па гразі ды па снезе адно дзядзька Валодзя. Выходзіць, для дзеда чужы па крыві чалавек стаў раднейшым за дзяцей...