Так было ўжо некалі. Вельмі даўно. Сцяпан тады быў малады. Толькі што пасля арміі. Не захацеў вяртацца ў бацькаву хутарскую хату, дзе і без яго дзяцей як маку. Завербаваўся на шахту. Падахвоцілі сябры. Паехалі на Данбас. Казалі, заробкі там добрыя. Але як вераб’ю не стаць ластаўкай, так чалавеку, чые продкі звекавалі ў працы на зямлі, не звыкнуцца з падземным зарабляннем грошай. Ён прывык пры сонцы араць, касіць, сеяць, жаць. Гэта ён умеў, гэта яго. А вось каб калупацца ўнутры зямлі — не ляжала душа. Ён жа не доктар.