Максімум, што гэты садок даваў, – што выхавацелькі маглі гаварыць з бацькамі па-беларуску, калі ты іх папросіш. Беларуская рэальнасць такая… Потым мы жылі цэлы год у Варшаве, дачка прыехала адтуль беларускамоўнай і нават часткова польскамоўнай. Вярнуліся – пайшла ў 4-ю гімназію беларускую, і там хуценька за паўгода насабачылася гаварыць па-расейску.