Гармонія паміж чараўніцтвам і рэальнасцю дасягаецца ў спектаклі вельмі проста. Калі дзеянне адбываецца "ў жыцці", мы больш зачараваны выкананнем. Радуемся мяккай пластыцы Машы (Міку Сузукі), якая нагадвае нават не падлетка, а дзяўчынку-дашкольніцу, максімум – малодшую школьніцу. Адзначаем чараўніцтва Віталя Краснаглазава – не толькі як танцоўшчыка, але і як артыста, які настолькі добра засвоіў "лялькаваджэнне", што мог бы працаваць паралельна ў лялечным тэатры.