Калі б сабраць у вялізны букет кампліменты і добрыя словы, якія прагучалі ў адрас гэтага мудрага і актыўнага чалавека, то, напэўна, не ўмясціла б яго і дзюжына рук. І кожны з выступаючых стараўся перагарнуць у памяці такую старонку, дзе вобраз юбіляра ззяў яркімі, непаўторнымі фарбамі. Напрыклад, член клуба “Залаты ўзрост”, які А. Якуценка наведвае ўжо 20 гадоў, Надзея Баршчун прыпаднесла віншаванне ад “савецкай пошты”. Уладальнік двухмеснай дзіцячай каляскі, на той час вельмі дэфіцытнай, Анатолій Папко ўспомніў як перайшоў у спадчыну такі транспарт да шчаслівага бацькі трох сыноў-блізнят. Пра адметную дзедаву загартоўку характараў унукаў гаварыў старшыня раённай арганізацыі афіцэраў Яўгеній Уласевіч, які шмат працуе з моладдзю. Дарагога каштавалі і словы былога калегі-начальніка Дзмітрыя Вінаградава: “Я шчаслівы, што перасякаўся з гэтым аптымістычным чалавекам, — казаў ён. — На той час гэта быў адзін з нямногіх, хто стаў са мной побач і падставіў плячо ва ўсіх вытворчых пытаннях”. Ад чыстага сэрца ішлі словы ўдзячнасці і ў ветэрана Вялікай Айчыннай вайны Сяргея Севанавіча Аўсяпяна і яго дачкі Асі Сяргееўны, якім Анатолій Якуценка неаднаразова прыходзіў на дапамогу.