Так атрымалася, што адно з першых у маім жыцці інтэрв’ю было з Пятром Юрчанковым-старэйшым. Пётр Пятровіч падараваў мне, тады яшчэ зялёнай журналістцы, вялізную паўтарагадзінную гутарку, якая проста зацягнула мяне ў кіно і тэатр, ды пакінула штосьці такое ў душы, што нават з часам патлумачыць нельга. Так здарылася і ў дачыненні сына Пятра Пятровіча — Пеці Юрчанкова-малодшага. Мы пазнаёміліся — і адразу пасябравалі. Сяброўства адбылося на “золку” нашых кар’ер і трывала нядоўга, але водгук тых душэўных стасункаў захаваўся на ўсё жыццё.