— Нездарма гавораць, што школа — гэта другі дом, у якім дзіця праводзіць палову свайго дзяцінства. А дзяцінства — гэта старт у дарослае жыццё. Выбар маёй будучай прафесіі быў прадвызначаны, мабыць, з самага дзяцінства, — расказвае Святлана Мікалаеўна. — Я любіла гуляць “у школу” то з лялькамі, то з сяброўкамі. Мне падабалася быць настаўніцай: штосьці тлумачыць, выстаўляць адзнакі ў журнал. Успамінаючы сваё дзяцінства, школу, я бачу сябе маленькай дзяўчынкай, якая сядзіць за школьнай партай. На ўроках я ўважліва слухала сваю першую настаўніцу Марыю Рыгораўну Крот, сачыла за кожным яе словам, поглядам, рухам. Яна для мяне была ўзорам справядлівасці, дабрыні, сумленнасці. Заўсёды ўмела знайсці патрэбнае слова, пахваліць, падбадзёрыць. Гэта і сфарміравала мае погляды пры выбары прафесіі.