А потым пачала буксаваць, як і амаль усе нашы рок-героі. Яе лідар то ўпадаў у крайнасць, заяўляючы, што з дня на дзень каманда выкіне белы сцяг, то сілкаваў меламанаў аптымізмам, абвяшчаючы аб чарговым “другiм” дыханні. “Наязджаў” на журналістаў, што тыя перасталі заўважаць гурт; спасылаўся на адсутнасць годных тэкстаў; наракаў на часы, падзеі і норавы. І ўсё роўна ж музыкай жыў, надзеяй, планамі.