Зіма заўсёды надыходзіць знянацку. Ужо колькі яе чакалі, дачакацца не маглі. А ўсё роўна – падзьмула пранізлівым сіверам, іртутны слупок тэрмометра апусціўся да дваццаціградуснай рысы, і ўжо не да любавання белым краявідам. Глядзець то прыемна, але лепш, каб з акна, у пакоі, у цяпле. Аднак жа справы не чакаюць. Паспяшаўся чалавек у гараж, каб звыкла выехаць на работу ці па якой іншай тэрміновай патрэбе. А машына не заводзіцца. І стаў гадаць-прыгадваць, як ажывіць застылы рухавік. Чуў, што святлом крыху паміргаць, і, як міленькі, загудзе. Аднак жа не свецяць фары. Дык няўжо ж і акумулятар прыхапіла? Думай цяпер, ці добры антыфрыз або тасол заліў, ці прадугледзеў усё на выпадак экстрэмальных паводзін зімы. Толькі разважаць доўга няма калі. Трэба подбегам спяшацца на вакзал – на аўтобус або цягнік.