Звычайна гэта адбываецца пры не вельмі добрым валоданні тэмай гутаркі, слабым веданні фактычнага матэрыялу, бедным слоўнікавым запасе моўцы, а таксама пры хваляванні і ў спешцы. У сувязі з вышэй пералічанымі прычынамі чалавек робіць у працэсе маўлення паўзы, каб выйграць час для пошуку патрэбнага слова і для таго, каб лепш сфармуляваць думку. А паколькі моўца дыскамфортна адчувае сябе псіхалагічна, робячы такія паўзы, ён наўмысна ці не запаўняе іх рознымі дзяжурнымі гукамі, словамі або выразамі, якія нібыта арганізуюць фразу, злучаюць яе ў адзінае цэлае. З часам такі спосаб пазбягання паўз і маскавання пошукаў патрэбнага слова ўваходзіць у звычку, што, безумоўна, засмечвае мову.