–Так яно і ёсць. (Усміхаецца.) Маё дзяцінства было, як і ў многіх маіх равеснікаў, бесклапотным, вясёлым, напоўненым будзённай сялянскай працай, адкрыццямі, надзеямі... Яно прайшло ў вёсцы Станцыя Ашмяны, што на Гродзеншчыне. За 50 кіламетраў ад Вільні, куды мы ездзілі па марозіва, цукеркі і каўбасу. Кожная пара года тады для нас, вучняў Дакурнішскай сярэдняй школы, мела свой прысмак. Восень – гэта найперш дружная, хоць і нялёгкая праца на бульбяных палетках саўгаса, сумесныя абеды ўсім класам дзе-небудзь на ўзлессі падчас адпачынку, вэнджанае сала, кіслая капустка, салёныя гуркі… Зіма помніцца снегам, санкамі, канькамі, не раз ламанымі лыжамі, а яшчэ – канцэртамі, якіх было безліч па школах раёна ды і ў сябе дома. Вясна –