Даўно, мо, дзясятак гадоў таму, у адной тэлеперадачы ішоў аповед пра жыццё і дзейнасць палкоўніка расійскай арміі родам з Беларусі. З экрана наш зямляк хораша гаварыў пра дом, родныя мясціны, сяброў-беларусаў, успамінаў пра дзяцінства, бацькоў. А далей высветлілася, што на бацькоўскай сялібе, дзе парадак падтрымлівае брат, ён не быў ужо гадоў з пятнаццаць, а жонку з двума сынамі, якая прайшла з ім шлях ад лейтэнанта, пакінуў дзеля новага “моцнага кахання”, маладзейшага за яго ледзь не напалову. І адразу памерк, як кажуць, “бляск эпалетаў”. “Не, гэта не сапраўдны палкоўнік, – падумалася тады. – Калі не стаў надзейнай апорай для бацькоў і створанай сям’і, то і грош цана яго прафесійным заслугам і дасягненням”.