За 24 гады працы карэспандэнтам на Вісле, на Дняпры і Маскве-рацэ я зноў і зноў вяртаўся да тэмы расследавання і асэнсоўвання катынскай трагедыі. Я размаўляў з прэлатам Стэфанам Нядзелякам, які яшчэ ў перыяд Польскай Народнай Рэспублікі заснаваў падпольную суполку сваякоў ахвяр Катыні. Крыху пазней яго забілі, як можна меркаваць, супрацоўнікі спецслужб ПНР (“Urzędu Bezpieczeństwa”). Я быў у складзе дэлегацыі журналістаў, якая ў лістападзе 1989 года, праз тыдзень пасля падзення Берлінскага мура, у начную пару суправаджала кіраўніка польскага ўрада Тадэвуша Мазавецкага, паважанага інтэлектуала з “Салідарнасці”, у занесены снегам Катынскі лес. Сцюжа стаяла такая, што падчас памінальнай імшы на вольным паветры ахвярнае віно з вадою замерзла ў келіху. Але польскі святар аказаўся падрыхтаваным і плёхнуў з пляшачкі гарэлкі.