Але пры ўсім гэтым сон яго быў чуйны, поўны шэптаў, шолахаў і гукаў. Усе яны, здавалася яму, прыналежалі зусім ня гэтай ночы. Наплывалі аднекуль здалёку, з мінуўшчыны, ад чаго хутчэй звычайнага білася і тахкала сэрца, абмірала, смылела і шчымела. Зноў жа, як у дзяцінстве, калі сны такія падманна праўдзівыя, што ня хочацца з імі разлучацца, хочацца ўвайсьці і застацца ў іх і з імі назаўсёды. І сёньня, уначы у яго атрымлівалася гэта, ад чаго яму аж апякала пяты і сьвярбела пад каленямі. Нецярпліва сьвярбелі і рукі, нібы хтосьці прымушаў іх неадкладна справіць нейкую вельмі патрэбную работу. Справу, якая была зададзена яму яшчэ ў маленстве, а ён за ўсе годы так і не распачаў яе. Не распачаў рабіць наканаванае. Але што гэта, наканаванае, ён нават і ў сьне ня мог прыгадаць.