Алекс – сапраўдны творца. Маю дома ДВД з запісам ягонага канцэрту ў Нью-Йорку з нагоды ўласнага 50-годдзя. Алекс іграе з амэрыканскімі музыкамі, выступаючы, зразумела, у ролі лідэра. І запіс гэты, апроч іншага, дэманструе яшчэ й ягонае ўменьне карыстацца рознымі тэхнічнымі прыладамі (думаю, уласнага вырабу). А яшчэ радуе ягоная ўпартасьць: Алекс заўсёды выконвае тое, што ён лічыць патрэбным. Што й паказаў падчас выступу на "Bela Music", дзе, канешне ж, мог выканаць больш простую, завадную праграму. Але ж музыка ягоная скіраваная не на ногі слухачоў, а на іх вушы. І той аматар музыкі, для якога вушы – ня рэч першай неабходнасьці, годным чынам ацаніць творчасьць Растопчына, на жаль, ня ў стане. А вось любому, бадай, гітарысту паслухаць гэты альбом вельмі раю. Добрая школа!