Святлана рушыла да касы, каб разлічыцца за ваду. Жанчына перад ёю папрасіла паказаць якуюсьці прыправу, а калі вярнула яе назад – ці цана не задаволіла, ці састаў, – прадавец працадзіла праз зубы: “Самі не ведаеце, што вам трэба”. У беларускіх грашах Святлана за некалькі дзён не надта разабралася (чаго здзіўляцца – беларусы самі за год не змаглі да капеек прывыкнуць), таму за пакупку працягнула прадаўшчыцы пяць рублёў. “А дробязі ў вас няма?” – спытала тая. Дробныя грошы былі, але Святлана хацела павезці іх у Латвію, каб паказаць сям’і і сябрам. “Ёсць, я ж бачу”, – прадоўжыла прадаўшчыца, заглядваючы ў Святланін кашалёк, і, да вялікага здзіўлення жанчыны, выграбла адтуль манеткі, адлічыла некалькі, астатнія сыпанула назад. Ашаломленая кабета выйшла з крамы ў роздуме пра тое, колькі дзён пры такіх адносінах да кліентаў змагла б пратрымацца на рабоце прадавец у Латвіі. Ды і ў прыватных крамах і тут, у Беларусі. А вось у дзяржаўных, на перыферыі, аказваецца, можна.