Гэтым летам мы з сям’ёй вырашылі павандраваць па поўдні Міншчыны і па Гродзеншчыне. Ведай, як кажуць, сваё! Загадзя склалі маршрут, праз інтэрнэт вывучылі ўсе славутыя мясціны, якія можна разгледзець па шляху, расклад працы розных музеяў. Прыхапілі “тармазок”, фотаапарат — і ў дарогу! У першую чаргу скіраваліся на Стаўбцоўшчыну — радзіму народнага паэта Беларусі Якуба Коласа, дзе даўно марыла пабываць, бо гэта мне і для настаўніцкай працы прыдасца. Засценак Акінчыцы, які колісь знаходзіўся сярод панскіх лясоў, ужо даўно ў рысе горада Стоўбцы, аднак цудоўна захаваўся, дбайна аберагаецца і прымае ледзь ці не штодня шматлікіх гасцей з розных куточкаў свету. Невялікі падворак, хлеў, асвер і хата — усё гэта захавала вясковы каларыт канца XIX стагоддзя. Здаецца, гаспадары толькі на хвілінку адлучыліся: на стале блішчыць ад тлушчу “пальцам пханая” каўбаса, позірк вабіць тварожны клінок, на падаконні ляжыць недавязаная шкарпэтка, а на куфры — капыл, з дапамогай якога дзядзька Антось валяе рукавіцы з воўны… На печы чакаюць вялікія клубкі льняных нітак на добрага паўпуда кожны, на прыпечку акуратна складзена бяроста, каб увечары хуценька засмажыць яечню… На месцы і лыжкі, відэльцы. Ціха калышацца люлька, у якой, здаецца, нядаўна гушкалі маленькага Кастуська. Хаціна мае варыўню і толькі адзін пакойчык, палову якога займае печ. Як тут месцілася сям’я з трох дарослых і трох дзяцей? Напэўна, добра і дружна жылі, бо панавалі ў сям’і спакой і лагода, любоў да ўсяго навакольнага, гумар і паэзія.