— Мяркую, што так. Але тут важна падкрэсліць наступнае: мы заўжды былі паралельшчыкамі, а не альтэрнатыўшчыкамі. Што хачу — тое кручу. Нам казалі, што Мінск — горад без гісторыі, а мы пачыналі прыдумляць свае міфы. Вадзілі па начах людзей па Мінску — гарлапаніць у ліўнёўку, шукаючы рэха, знаёміцца з міфічнымі каханымі Іванам ды Мар’яй і гэтак далей. Па сутнасці, нашы фотаперформансы — таксама міфалогія. Якія, да прыкладу, у нас пустыні? Але мы іх знаходзілі — у Заслаўскіх кар’ерах — і скаралі.