Паспяхова ідуць па жыцці нашчадкі Герасіма Васільевіча, у жылах якіх, як гаварылася вышэй, цячэ, дзякуючы Францысцы Уладзіславаўне, і беларуская кроў. Іх сын Юрый таксама стаў навукоўцам-геолагам. Пачынаў лабарантам у Геалагічным інстытуце АН СССР, абараніў дысертацыю ў Маскоўскім дзяржуніверсітэце, працаваў у Афрыцы, на Блізкім Усходзе. Дарэчы, у адным інтэрв’ю прызнаўся: з дзяцінства слухаў аповеды бацькі пра тое, што інжынерныя часці, аказваецца, ішлі за войскамі, ачышчаючы водныя крыніцы ад заражэння, займаліся водазабеспячэннем войскаў. Ёсць успаміны даследчыкаў Сачаванава і Кехвішвілі, якія разам з яго бацькам шукалі падземныя крыніцы з дапамогай лазы: метад біялакацыі. Ён, дарэчы, навукай не прызнаны: яму цяжка знайсці тлумачэнне. “Але калі ішлі баі, а рашэнні трэба было прымаць хутка, пытанне аб паходжанні гэтай з’явы не ўзнікала, — гаворыць Юрый Герасімавіч. — Бацька якраз і знаходзіў ваду з дапамогай лазы. У яго руках гэтая палачка рухалася, круцілася. Герасім Васільевіч быў навукоўцам, ён разумеў: раз навуковага абгрунтавання метаду не існуе, яго і не варта афішаваць. Але пастаянна карыстаўся ім”.