У выніку зразумела, чаму І.Навуменка, сярод іншых даследчыкаў, з салідарнасцю цытаваў такую дасціпную маладнякоўскую пародыю на раман “Сястра” як нібыта нязначны, малазмястоўны – раз у ім няма знешняй, фабульнай падзейнасці і знешняга, апрадмечанага сюжэтнага руху: “Ваця зайшоў за ім у нейкі пакойчык. І от тады ён убачыў, што тут былі нейкія людзі з нейкай установы, нешта пілі, нечым закусвалі, нешта разлівалі і аб нечым гаварылі. І яны, гэтыя людзі, далі нешта выпіць Вацю. Ваця нешта выпіў, нечым закусіў і от тады ў яго ад нечага закруцілася нейкая галава, а нейкі нос адчуў ад нейкага чалавека нейкі востры пах. І от тады Ваця пачмыхаў носам, паглядзеў на к пагадзе прыйшоўшага чалавека, падняўся і выйшаў на шырокую, як гэты свет, вуліцу” [6, с. 40]. І.Навуменка так пракаментаваў “Сястру” ў кнізе “Ранні Кузьма Чорны”: “псіхааналіз на мелкаводдзі”; “твор перагружаецца сырым матэрыялам, сюжэт размываецца, дзеянне замарудзжваецца” [6, с. 42]. Ацэнка вельмі крытычная, аднак – матывацыі яе застаюцца ў межах уласна-эстэтычных. У цэлым гэтая ацэнка застаецца лагічным выяўленнем таго светапогляду і той эстэтыкі (рэалізму), што выключае дэструктыўную, трансгэсіўную вульгарызацыю або прафанацыю літаратуразнаўства.