Дуброва — родная вёска Пятра. Вярнуўся сюды на пастаяннае месца жыхарства 14 гадоў таму. Да гэтага служыў прапаршчыкам у Паставах, пазней — у Бабруйску. А калі вайсковую часць расфарміравалі, аформіўся на пенсію — у 41 год. Мог праца­ўладкавацца ў райцэнтры, але выбраў Дуброва, дзе жыла яго маці. Вясковае падвор’е патрабавала мужчынскіх рук, а Пётр сялянскай працы не баяўся. Прытым пры цяжкай фізічнай працы ён заўсёды прагне прыгажосці. Ці часта вы сустракалі мужчын, якія займаюцца вырошчваннем кветак? Пётр менавіта з іх ліку. Збірае насенне, высейвае яго, пестуе расаду, даглядае клумбы. І яны з вясны да позняй восені раскашуюць яркай шматколернасцю.