А ці ёсць гэта сёння? Нешта ёсць, але недастаткова. Далёка недастаткова. Інакш бы і не выйшлі (дакладней, не выехалі) 5 мая 2012 года на пляцоўку ў Парку Дружбы народаў у Мінску дзясяткі інвалідаў-вазочнікаў, каб у гэты “свой дзень зноў нагадаць дзяржаве пра свае правы, пра сваё часта гаротнае становішча. Але дзяржаве прасцей праводзіць рэпетыцыі чарговай паказухі да чарговага свята (што абыходзіцца ў тую яшчэ капейчыну), чымся прыслухоўвацца да праблем інвалідаў і вырашаць гэтыя праблемы. Можна казаць і пра цяжкасці з працаўладкаваннем для людзей з абмежаванымі магчымасцямі, пра іншыя іх невырашальныя клопаты. Тутака, на радзіме, дзейнічае дзіўны такі прынцып – выратаванне тапельцаў ёсць справаю рук саміх тапельцаў. У нашым выпадку гаворка ідзе, у першую чаргу, пра суайчыннікаў-інвалідаў. І гэта без жартаў.