Свае погляды ён падсумаваў у 1906 годзе ў «Разважаннях аб рэлігіі»: Зараз давайце пагаворым аб сапраўдным Богу, сучаснасці Богу, вялікім Богу, вышэйшым і вярхоўным Богу, сапраўдным творцы рэальнага сусвету… — сусвету, не вырабленым уручную для астранамічнай дзіцячай, але ўзнікламу ў бязмежнай працягласці прасторы па загадзе толькі што згаданага сапраўднага Бога, Бога няўяўна вялікага і велічнага, у параўнанні з якім усе іншыя багі, якія мірыядамі кішаць у бездапаможным людскім уяўленні, падобныя да рою камароў, які згубіўся ў бясконцасці пустога неба… Калі мы даследуем незлічоныя цуды, пышнасць, бляск і дасканаласць гэтага бясконцага сусвету (цяпер мы ведаем, што сусвет бясконцы) і пераконваемся, што ўсё ў ім, ад сцяблінкі травы да лясных волатаў Каліфорніі, ад невядомага горнага ручая да бязмежнага акіяна, ад ходу прыліваў і адліваў да велічнага руху планет, беспярэчна падпарадкоўваецца строгай сістэме дакладных законаў, якія мы спасцігаем — не мяркуем, не заключаем, але спасцігаем, — што Бог, які адзінай думкай стварыў гэты неймаверна складаны свет, а другі думкай стварыў законы , — гэты Бог надзелены бязмежнай магутнасцю… Ці вядома нам, што ён справядлівы, дабрыні, добры, лагодны, міласэрны, спагадлівы?