Тое, што студэнт стаў прарэктарам, тлумачыцца вельмі проста. Да таго часу з-за дрэнных умоў, у якіх тады апынулася ВНУ, Віцебск пакінулі многія з мастакоў, якія не так даўно сюды прыехалі ў надзеі перажыць тут нішчымніцу. Пазней Гаўрыс так успамінаў гэты час: “Інстытут у 1921 — 1922 гг. перажываў незвычайна цяжкія эканамічныя ўмовы. Выкладчыкі галадалі, у Малевіча з-за голаду развіліся сухоты. Былі прададзены неабходныя асабістыя рэчы. Падтрымкі і інструктавання як ад “Галоўпрафорба”, так і “Губпрафорба” і прафорганаў не было. Інстытут быў кінуты на волю лёсу”.