-Калісьці не вельмі далёка ад нашых краёў жыў пан, які вызначаўся выключнай жорсткасцю да сваіх прыгонных. Аднойчы без ніякай прычыны па яго загаду была збіта бізунамі да смерці маладая сялянка Алеська. Тады яе муж, каваль Сымон, далучыўся да “лясных людзей”, якія помсцілі панам за ўсе іх крыўды. Вось і злыдня, які звёў са свету яго каханую, напаткала іх кара. Але аднавяскоўцы, баючыся, што карнікі ў адказ іх таксама звядуць са свету, сабраліся і падаліся ў іншыя мясціны. Яны знайшлі прыдатны кавалак зямлі і пачалі будаваць сабе хаціны. А на пытанні, адкуль яны і чые, звычайна адказвалі: “Халопы мы…Няма ў жывых нашага пана. Самі па сабе жывём”. Так і пачало звацца іх паселішча Халопенічамі.