ХІХ стагоддзе стала эпохай пашырэння нацыяналізму і адпаведна ўсталявання нацыянальных дзяржаваў, то само пытанне гістарычнай дзяржаўнасці рабілася падмуркам для легітымнасці гэтых дзяржаў, поруч з пашырэннем плебісцытнага прынцыпу “волі народу”, які замяніў былую дынастычную лаяльнасць. Як паказвае падзел на “гістарычныя” і “негістарычныя” нацыі, наяўнасць гэтага сімвалічнага капіталу магла быць выкарыстана і для абгрунтавання прэтэнзій на аднаўленне дзяржаўнасці, як тое было ў выпадку тых жа вугорцаў і палякаў.