На французскую кінастужку “Како дэ Шанэль я пайшла з мамай. Таму таго вечара ў кінатэатры мы рабілі ўсё так, як належыць рабіць, калі прыстойная публіка выбіраецца ў кінатэатар. Прыехалі ўчас. Купілі ў касе найвыгоднейшыя месцы ў геаметрычнай сярэдзіне залі. Занялі менавіта іх, а не нейкія іншыя месцы. Зрабілі гэта да таго, як згасілі святло і пачаўся “кінажурнал – трэйлеры фільмаў, якія неўзабаве з’явяцца ў пракаце. Апроч таго, мама здзейсніла адзін маленькі рытуал, самым непасрэдным чынам звязаны з фільмам, які мы збіраліся паглядзець: “Я надушылася “Шанэллю №5, – давяральна прашаптала яна мне па дарозе ў кіно. Але калі сеанс пачаўся і мама павяла шалікам у надзеі рассеяць вакол сябе канцэптуальны водар, выявілася, што ў залі дамінуюць іншыя пахі. Злева і справа ад нас, спераду і за намі атабарыліся розныя дзявочыя кампаніі. Як толькі згасілі святло, усе 20 дзяўчат як па камандзе выцягнулі пляшкі і закуску. І таму ўсе дзьве гадзіны прагляду ніякай “шанэллю і блізка не пахла: у насы нам няшчадна біў трывалы духан, букет якога складалі піўныя пары, рыба і араматызатары для чыпсаў.