— Першыя пасляваенныя. Не было вопраткі, абутку, прадуктаў, пісьмовых прылад. У першы клас пайшла з лістком паперы (захоўваю і сёння) і алоўкам. Чарніла з крушыны рабіла сама. Лісты трафейнай паперы сшывала ў сшытак. Калі ён поўнасцю быў спісаны, мачыла яго ў ва­дзе. Пасля таго, як напісанае знікала, сшытак сушыла і зноў ім карысталася. Дамашнія заданні выконвала пры лучыне, не было газы. Да Лесуноўскай пачатковай школы, у якой вучылася, было больш за тры кіламетры, з якіх больш за два ха­дзіла сцежкай, па якой, акрамя трох вучняў, у завіруху ніхто не хадзіў. Харчаваліся дрэнна. У ежу дадавалі муку з балотнай травы. Здаралася, што мяне пакідалі сілы, не магла сама падняцца з ложка. Дапамагалі суседзі, якія дзяліліся са мной ежай, абмяжоўваючы свае сем’і.