Неяк раней пасля выставы-кірмашу я пісаў пра кніжнае мора, у якім павандраваць кожнаму цікава. Можна выбіраць свае курсы, швартавацца да невядомых выспаў, спазнаваць новых людзей, новыя кнігі, а праз іх — і краіны. Развіваючы вобраз мора, лёгка ўявіць сабе й цёплыя хвалі кніжнага шчасця, у якія мы акунаемся з галавой падчас падобных падзей міжнароднага культурнага ўзроўню. Прычым лавіў сябе на думцы яшчэ ў вялізным выставачным павільёне, гайдаючыся ў хвалях гукаў, вобразаў, галасоў: а здорава быць на такой выставе няспешным вандроўнікам, а не ўпрэжаным у часавы хамут (тэрмінова ў нумар!) журналістам. Зрэшты, праца ўсё ж робіць нас, а не толькі мы яе. І таму плюхаўся ў пругкіх хвалях выставы-кірмашу я такі не бязмэтна: выбіраў кірункі руху ў адпаведнасці з фарматам роднай газеты.