Тым часам, начамі, Славіку пачала сніцца яна – дзяўчына, з якой ён некалі сябраваў, якую… кахаў. Але найчасцей тая дзяўчына снілася яму так, быццам яна з ім тут, у інтэрнаце, а не ў тым горадзе, у Гомелі, дзе яны гулялі па вуліцах, размаўлялі пра нешта неістотнае… Ён разумеў нават у сне-мроіве, што яна не можа быць, побач з ім, але нічога не мог зрабіць. Прачнуўшыся, ён думаў, што яна з таго, ранейшага ягонага жыцця, а не з гэтага, бо тут такой не было дакладна. Але, калі яна яму снілася і паўтаралася ў снах, то ён стаў лічыць яе рэальнай асобай. Аднойчы ў сне ён пачуў яе імя: Люда. Так ён і пачаў называць яе ў сваіх думках. Паступова звестак пра Люду – прыгаданых і вылушчаных са сноў, рабілася ўсё болей. Ён ужо ведаў, што яна студэнтка ўніверсітэта. Але нешта турбуе яе ў сувязі з гэтым… Ён ведаў, што цяпер яна не ў Гомелі, бо з’ехала адтуль. Але куды? Дзе яна можа быць? У якім іншым горадзе? Ці мо вёсцы? Гэтага пакуль ён згадаць ніяк не мог. У ягоных вушах гучаў ейны голас, у вачах – стаяла мілая постаць хударлявай дзяўчынкі з дробнымі, тонкімі рысамі твару, маленькім вострым носікам і светла-жытнёвымі валасамі… Здаецца, ён адчуваў яе рукі ў сваіх руках, яе галаву на сваім плячы, пах яе валасоў… Вусны ягоныя шукалі і краналіся ейных вуснаў і шапталі “каханая”…