Тым больш дзіўным здаецца з'яўленне ўзнёслай рэцэнзіі на спектакль крытыка В. Салаўёва. Прачытаўшы яе, мне таксама захацелася тэрмінова зрабіць што-небудзь для беларускай культуры ўслед за Г. Марчуком, А. Чыркуном і В. Катавіцкім, што "паставіў спектакль ва ўдалым ключы, які адпавядае і духу п'есы і стылю музыкі ў мастацкім афармленні З. Марголіна" (разрадка мая – В. Б.). Пакінем на сумленні аўтара гэты і многія іншыя перлы тыпу "характарызуюць характар" і "плённасць і смеласць кіраўніцтва тэатра". Звернем увагу чытача толькі на некаторыя эпітэты, якімі В. Салаўёў шчодра ўзнагароджвае ўдзельнікаў спектакля: