У XVI ст., калі Заходнюю Еўропу захліснула рэвалюцыя цэн, збожжа ў нашым краі пачало адыгрываць важную эканамічную ролю. Пасля адкрыцця Калумбам Амерыкі ў Стары свет хлынула багата золата і срэбра, у выніку чаго пад канец стагоддзя цэны на тавары выраслі ў 2,5-4 разы. Тым часам еўрапейскія мануфактуры патрабавалі сыравіны, што стварыла высокі попыт на збожжа, воўну, лён, жалеза. Рэч Паспалітая, у тым ліку ВКЛ, скарысталі гэтыя спрыяльныя ўмовы і з канца XVI ст. экспарт таннага збожжа стаў галоўнай крыніцай даходу. Але разам з тым краіна стала фактычна рэгіёнам монакультуры. У выніку штодзённае харчаванне большасці насельніцтва — сялян — звялося пераважна да расліннай ежы, у першую чаргу хлеба, іншых мучных страваў і кашаў.