Не выпадкова, што гэты канструктывісцкі аспект савецкай нацыянальнай палітыкі і роля савецкай дзяржавы ў стварэнні заканадаўчай і інстытуцыянальнай базы беларускай нацыі і іншых постсавецкіх нацый часта падкрэсліваецца прыхільнікамі мадэрнісцкага падыходу ў даследаванні нацыятварэння. Дж. Шопфлін ахарактарызаваў трансфармацыю грамадстваў у сацыялістычныя часы як “аднабаковую рэвалюцыю ў мадэрнізацыі”. З’яўляючыся рэдукаванай формай мадэрнізацыі, савецкая трансфармацыя была, тым не менш, звязаная з тымі сферамі публічнага жыцця, якія непасрэдна аказвалі ўплыў на нацыяналізм. Першая з іх была звязаная са зменамі ў сацыяльнай структуры грамадства. Вялікая частка адсталага насельніцтва была ўцягнутая ў пачатковую хвалю мадэрнізацыі, але не праз рынак, а праз пасярэдніцтва дзяржавы. Другая сфера звязаная была з трансфармацыяй камунікатыўных рэсурсаў у сацыяльнай прасторы. Гэта, у сваю чаргу, стварыла ўмовы для новага спасабу думання пра “нацыю” як такую. У той жа час, асабліва ў першае дзесяцігоддзе савецкай улады, мела месца развіццё нацыянальных моваў разам са стварэннем нацыянальных культурных асяродкаў. Такім чынам, з канструктывісцкага пункту гледжання савецкая дзяржава насамрэч адыгрывала звычайную ролю ў стварэнні “нацыянальных кантрактаў” шляхам адукацыйнай сістэмы, медыяў, грамадзянскіх рытуалаў і г.д.