Цяжкае эканамічнае становішча, перыяды разрух і войн, неўраджаяў, голаду значна збядняюць традыцыі ў галіне народнага харчавання. У такіх выпадках жыхарам прыходзілася думаць аб фізічным выжыванні і зусім не звярталася ўвага на якасць харчавання. У сувязі з гэтым, вельмі цікавае паведамленне пра жыхароў Крычава дае нам гістарычны твор А.Меера “Описание Кричевского графства”: “Из Кричевских жителей есть многие посредственно богатые, но большая часть между ими суть бедные; и некоторые из них не только с мякиною смешанного хлеба не имеют, но и в летнее время, для сбережения своего запаса принуждёнными бывают вместо онаго употреблять испечённыя из овсяной с щавелем смешанной муки лепешки, прибавляя к оным для вязкости и несколько ржаной; или в случае недостатка в хлебе, толкут обмолоченное в воде гнилое дубовое из средины дерево и пекут из онаго с прибавлением муки хлебы”. Такім чынам, са сведчання Меера мы бачым як у XVIII ст. харчаваліся бедныя жыхары гарадоў і мястэчак.У гэтым паведамленні згадваецца мякінны хлеб, што выпякаўся з адходаў, якія застаюцца пасля абмалоту і ачысткі зерневых. Для выпечкі такога хлеба магла брацца жытняя, пшанічная, аўсяная ці грэцкая мякіна.