Яшчэ ў часы тэрміновай службы ў савецкім войску я зьвярнуў увагу на надзвычайна моцную нацыянальную сьвядомасьць прадстаўнікоў каўкаскіх народаў. Іхнае веданьне сваёй гісторыі, свайго радаводу, шанаваньне роднай мовы, згуртаванасьць, пачуцьцё ўласнай годнасьці выклікала ў мяне часам непрыхаваную зайздрасьць. “Чаму ж мы, беларусы, не такія?”—з горыччу разважаў я. Адукацыя, атрыманая ў школе, або армейскія палітзаняткі не давалі адказу на гэтае пытаньне. Часта вечарамі, седзячы ў капцёрцы або ў ленінскім пакоі, я слухаў аповеды чачэнцаў, кабардзінцаў, лезгінаў, а таксама агульцаў, рутульцаў пра іхны край, іхны лад жыцьця...