Цяпер жа ўсё ставіцца пад сумнеў: і ў мастацтве, ў творчасці, часткова ў навуцы. Няма адной схемы, няма аднаго апірышча, паглядзіце гэта вельмі выразна ў фізіцы праяўляецца ўжо з 19 стагоддзя. І ў гісторыі таксама наступіла гэта эпоха постмадэрна. І цяпер многія людзі, якія займаюцца метадалогіяй гісторыі, сцвярждаюць, што мы на самой справе не шукаем вось гэтую праўду, альбо нават ісціну, а мы маем справу з інтэрпрытацыямі. А інтэрпрытацыі ў кожнага вельмі розныя. Можна казаць пра інтэрпрытацыю нацыянальнай гістарыяграфіі, можна казаць пра індывідуальныя інтэрпрытацыі гісторыка. І ў пэўным сэнсе гэта ўскладняе працу даследчыка. Недзе спрашчае, таму што ён ужо не павiнен арыентавацца на нейкі канон, як гэта было раней. Але з іншага боку і ўскладняе тамушто павышае яго індывідуальную адказнасць у ацэнках гэтых інтэрпрытацый. Магу сказаць, што ўсе па-рознаму спраўляюцца з гэтай праблемай.