Дзіўна, канешне, што ён трапіў на мае старонкі: тады Сяргей нічым асаблівым не вызначаўся сярод іншых, не лічачы яго выгляду, высачэзнага росту, 47-га памеру абутку, прыроднага сарказму і дару іранізаваць над усімі, хто трапляў у поле яго зроку. Але ён быў надзвычайным віртуозам па “частцы выпіць”, і ў гэтай галіне яму не было роўных. Любімыя напоі таго часу — танныя віны “Сонцадар”, “Агдам”, “Тры сямёркі”, не цураўся і піва, асабліва ў добрай кампаніі. Можа, таму ён быў своеасаблівым кумірам сярод тагачаснай багемнай інтэлігенцкай моладзі, у лік якой уваходзілі, у асноўным, філолагі, пачаткоўцы-літаратары і журналісты, мастакі, спартсмены, тэатралы, хаця выяўленчае мастацтва ў любых яго праявах Сяргей прынцыпова ігнараваў. Хоць, як я потым пераканаўся, іншы раз яго з’едлівыя, калючыя заўвагі наконт жывапісу і архітэктуры проста ўражвалі.