Мабыць, пра тое, што рытмічная памяць і ўвогуле памяць культуры (“особенно слова”!) такая ж доўгая, як “памяць вады”, і што смерць абавязкова – як той казаў, “невылечна” – рыфмуецца з Венецыяй, а наша жыццё, як усякі твор чалавечага мастацтва, чыста жанрава патрабуе водгуку й ацэнкі пэўнай зацікаўленай інстанцыі, адрознай ад нядрэмнага вока з вежы Цанавы. Хай сабе гэта будзе нават прыдуманая паэтам, як яму здаецца, чыста ўяўная інстанцыя “ідэальнага чытача” (слухача, гледача), бо інакш, быццам нікім не прачытаныя вершы, мы жывём толькі ў шуфляду.