Добрым словам хочацца згадаць маю першую настаўніцу па фартэпіяна Святлану Аляксандраўну Аўчыннікаву. Менавіта яна “вінавата” ў тым, што я накінуўся на музыку, а не адрынуў яе (бо адно — спяваць на вяселлях, днях нараджэння ці на ранішніку ў школе, зусім іншая справа — карпець над кніжкамі, вучачы ноты, па некалькі гадзін сядзець за інструментам). Яна здолела прывіць мне любоў не проста да музыкі, а менавіта да фартэпіяна. Далучанасць да гэтага інструмента мне вельмі шмат дала. Дзякуючы гэтаму пасылу, я праз некаторы час стаў вучыцца і на фартэпіянным аддзяленні, акрамя харавога, а потым яшчэ і па класе аргана.