* З цягам часу я для сябе зразумела, што з навучэнцамі ліцэя трэба паводзіць сябе прасцей. Не фамільярнічаць, канечне, бо тады яны хутка сядуць табе на шыю, але і не ставіць сябе перад імі занадта высока — маўляў, ты выкладчык, а вы навучэнцы, дык жа ведайце сваё месца, — бо ў такім разе з іх боку будзе пратэст. І вось у гэтым сэнсе, лічу, я змагла знайсці нейкую грань, нейкую залатую сярэдзіну ў зносінах са сваімі выхаванцамі, прычым вельмі хутка. Можа быць, таму, што ў мяне з імі не такая ўжо і вялікая розніца ва ўзросце была — чатыры якія гады. З многімі з іх мы слухаем адну і тую ж музыку, прыблізна аднолькава апранаемся… Некаторыя, праўда, могуць часам сабе дазволіць і Юляй мяне назваць — дык тут я іх адразу ж перапыняю. Хаця ў глыбіні душы ў такія моманты ўсміхаюся: “Ну, гэта ж хлопцы, падлеткі яшчэ…” Галоўнае, што калі я прыходжу ў ліцэй, яны вельмі радуюцца, і я гэта бачу, што яны мяне чакалі.