“Апошнім часам сталі шмат гаварыць аб праблеме спайсаў па тэлебачанні і ў газетах. Несумненна, праводзіцца велізарная работа, накіраваная на паляпшэнне сітуацыі, — піша аўтар ліста. — Нават простым грамадзянам становіцца страшна за жыццё сваіх дзяцей, унукаў, сяброў. А як людзям, якія па родзе сваёй дзейнасці звязаны з праблемай, якія і бяздзейнічаць не маюць права, але і зрабіць штосьці баяцца з-за супярэчнасцей сістэмы. Гаворка ідзе аб рабоце па прафілактыцы наркаманіі, ды і наогул злачыннасці ў школе. Калі ў краіне асабліва абвастрылася праблема спайсаў, у нашу школу прыязджалі з лекцыямі і відэафільмамі і супрацоўнікі ІСН, і прадстаўнікі Дзяржнаркакантролю. Нават на агульнашкольным бацькоўскім сходзе выступалі. І гэта добра. Але разам з абсалютна правільнымі заклікамі міліцыі да сумлення педагогаў у пытаннях выяўлення правапарушэнняў (у тым ліку распаўсюджвання і ўжывання спайсаў) прагучала інфармацыя начальніка аддзела адукацыі аб рэйтынгу школы ў раёне і канкрэтна аб штрафных балах школы за дзяцей, якія стаяць на ўліку ў ІСН! Вось такі парадокс ! У выніку мы самі пакрываем правапарушэнні, каб не нашкодзіць рэйтынгу школы! І раён рады высокаму месцу ў абласным рэйтынгу. А на месцах класныя кіраўнікі, сацыяльныя педагогі спрабуюць прыцягнуць падлеткаў у гурткі, кантралююць вольны час і наведвальнасць заняткаў, ходзяць па дамах, стараюцца нешта даказваць неадэкватным бацькам і іх дзецям. А бацькі і дзеці не рэагуюць на заўвагі, на выклікі ў школу, не пускаюць у дом, абражаюць і г.д. А мы церпім, міліцыю не далучаем, бо ёсць рэйтынг!”