“– Сапраўднаму паэту трэба мець уласны курс і вугал свой атакі, – так вобразна і вычарпальна вызначыў У. Скарынкін. – Галоўнае патрабаванне непаўторнасці і адметнасці кожнага творцы, што шчыруе на ніве паэзіі: у кожнага павінен быць свой голас, свой почырк. “Аблог цалінны” сэрцаў людскіх, якія, як папярэджваў класік, “цвёрдыя, быццам з камення”, падуладны толькі дару выключнай сілы [1, с. 358].