У дзяцінстве я была перакананая, што па-беларуску размаўляюць у нас, а таксама і ў Расеі, вяскоўцы і тыя, хто ня мае вышэйшай адукацыі, бо лягчэй жа вымавіць слова “бурак” ці “бульба”, чым “свекла” і “картофель” і г.д. Беларуская мова падавалася мне такой жа натуральнай, як само жыцьцё. Вымаўляць беларускія словы было так жа лёгка, як дыхаць. Але, у маім уяўленьні, гэтая мова прызначалася для людзей “простых” і “малаадукаваных”, каб яны не ламалі галаву над тым, як вымавіць, напрыклад, слова “сковорода”, а спакойна маглі назваць яе “патэльняй”. А мы ж былі дзецьмі адукаваных бацькоў, перад намі адкрывалася “сьветлая будучыня”, таму трэба было авалодваць больш “складанай” мовай, каб выглядаць “разумнымі і інтэлігентнымі”, як калісьці рускія арыстакраты, якія дасканала ведалі французскую мову.