На гэтых словах Паўла перапынілі, бо пачуўшы пра ўваскрэсеньне зь мёртвых, адны насьміхаліся, а другія казалі: “пра гэта паслухаем цябе іншым часам”. Трэба сказаць, што Павал не адчуваў ніякай небясьпекі, бо афінскі лібералізм гарантаваў яму гэта. Выступ Паўла, ня што іншае як першая спроба прымірыць хрысьціянства з філасофіяй. Павал прызнаваў ва ўсіх народах унутранае пачуцьцё боскага і захаваны монатэізм, які павінен прывесьці язычнікаў да пазнаньня ісьцінага Бога. Гэта першы прыклад тактыкі некаторых апосталаў хрысьціянства пасябраваць з філасофіяй шляхам спробы казаць на навуковай мове ці пры дапамозе нейкіх вершаў Пісаньня і іншых выразаў, прымусіць паверыць, што людзі заўсёды могуць прыйсьці да згоды. Але час яшчэ не настаў і ў Афінах гэта ня здарыцца. І Павал адчуваў сябе чужынцам у горадзе рытараў і вучыцеляў фехтаваньня.