А з таго далёкага падарожжа ўсёй карысці — боты. Куплены яны былі за тую складчыну, што ўнёс кожны двор, а таму і карыстацца ботамі мог кожны двор. Праўда, боты заўсёды стаялі ў каморы таго бортніка-хадака, але і ў сваты, і ў царкву пад вянец, і з царквы да маладой камароўскія дзецюкі хадзілі ў тых моцных юхтовых ботах. Кончылася вяселле — кончыліся правы ў дзецюка на боты. Зноў яны стаяць у каморы, чакаюць новага вяселля. Вяселлі часта бывалі. А чаму ж? Расла, пашыралася Камароўка. Расла яе беднасць, галота. Раслі сівыя хмары камароў у густых хмызняках, на Гнілым балоце. Нават і цяпер помніць стары Сцяпан Батура тую даўнюю замшэлую песню, якую ў далёкія гады склалі камароўцы: