Два разы на тыдзень разам з іншымі маладымі душой людзьмі паважанага ўзросту (язык не паварочваецца назваць іх пенсіянерамі) спяшаецца на рэпетыцыі. Паралельна наведвае штомесячныя пасяджэнні клуба “Кацюша”. А яшчэ садзіць даволі вялікі агарод, з якога сёлета накапала толькі адной бульбы 15 мяшкоў! Нядрэннай вырасла і іншая агародніна. На зямлі працаваць для яе справа звыклая. Калі выходзіла на пенсію, у іх з мужам было тры гектары. І нічога, спраўляліся. Не меней яе стала і тады, калі Францішку Станіславаўну, як вопытнага прадаўца, зноў запрасілі на працу. Ад сотак адмовілася толькі пасля заўчаснай смерці мужа. Раніцай ён праводзіў яе, як заўсёды, на працу, а вечарам ужо не сустрэў. Два гады не магла глядзець без слёз на свет і практычна не спала. Выручалі кнігі і малітвы. Пра тое, што зноў зможа заспяваць, не думала, але ж Міхаіл так любіў яе песні…