— У той год у Сенненскую раённую бальніцу нас, маладых спецыялістаў, прыехала некалькі чалавек, — расказвае Вольга Семерыкова. — І ўсе сямейнымі парамі. Пасяліліся ў адным з будынкаў бальніцы, дзе не было ніякіх камунальных зручнасцей. Зімой сцены пакрываліся інеем. У такіх умовах раслі нашы дзеці. Але ніхто з маладых спецыялістаў нават не падумаў шукаць, патрабаваць лепшыя ўмовы жыцця. Мы адчувалі патрэбу ў сабе, мы лічылі сябе абавязанымі грамадству, землякам.