Ірына расказвае: “Дзённы стацыянар у Бараўлянах даў накіраванне нам сюды пажыць. І нам тут спадабалася. Ужо з 2012 года ездзім на лячэнне сюды, у Беларусь. Гэта магчыма яшчэ і таму, што Кірыл мае таксама беларускі пашпарт. Тут вельмі добразычлівыя людзі. Гэтым разам прыехалі на лячэнне, а вяртацца ўжо няма куды”.