Святлана Іванаўна Стромская піша вершы ўжо чвэрць стагоддзя, таму таксама можа лічыць, што сёлета ў яе жыцці юбілей – творчы. Далёка не кожны пацыент райбальніцы, якому прызначана займацца лячэбнай фізкультурай, звяртаючыся да строгай медыцынскай сястры, здагадваецца, якое ў яе мяккае сэрца і наколькі паэтычнымі могуць быць думкі. Вершы для яе – той сусвет, у якім яна раскрываецца з іншага боку, дзе, як у космасе, перамешаны глыбіня і вышыня, бездань і прастора. Прачытаны былі толькі два, але і яны сведчылі аб незвычайным адчуванні свету, промнямі якога напоўнена і само імя гэтай аўтаркі.