У адзін з выхадных дзён — эх, што будзе, тое не зменіш, — едзем у Мінск, на вуліцу Пуліхава, 29, кв. 122. Была восень, з сабой прыхапілі восеньскія нарыхтоўкі: грыбы, варэнні, саленні — не з пустымі ж рукамі ў госці! Вучаніцы Оля Колбік і Наташа Пастушэнка супакойвалі маё хваляванне на працягу ўсёй дарогі. Дзверы нам адчыніла жонка Пімена Емяльянавіча Зоя Кірылаўна. Яна была ўжо апранута ў палітончык, каб ісці на пошту зрабіць аплаты за камунальныя паслугі. Пачуўшы, што мы з Барысаўшчыны (быў трэці год — 4 лістапада 1993 — маёй працы ў гэтым раёне, в. Навасёлкі, Глівінскі сельсасет), гукнула мужу. Хуценька распранулася, пачуўшы згоду сустрэць нас. Пімену Емяльянавічу на калясцы нязручна было самастойна выкочвацца са свайго кабінета. Прыязная ўсмешка, гумар, таварыскасць, нібы мы даўнымдаўно знаёмыя, — з першай хвіліны сцерлі хваляванне і збянтэжанасць. Я і вучні па-новаму ўспрынялі яго біяграфію, жыццёвы шлях прайшоў перад намі больш яскрава і запомніўся на ўсё жыццё: