Я сустрэўся з Юліяй Кавалёвай у адным з самых старых мінскіх будынкаў на плошчы Свабоды, 15 — былой гарадской сядзібе пабудовы ХVIII стагоддзя, якая ў розныя часы належала вядомым мінчанам (у канцы ХVIII стагоддзя графу Міхаілу Пшаздзецкаму, у пачатку ХІХ стагоддзя двараніну Андрэю Станкевічу, затым — мясцоваму ўрадніку Юрыю Кабылінскаму), потым пэўны час была прыстасавана пад мужчынскае духоўнае вучылішча, а ўжо ў савецкі час — пад абласны ваенкамат. Старыя людзі з карэнных мінчан і сёння памятаюць гэты адрас менавіта як адрас былога ваенкамата, але ў нашы дні ад былой ваенкамацкай трывожнасці і сумятні тут не засталося ні следу. Дакладней кажучы, пэўную сумятню тут можна назіраць і сёння, але зусім іншага кшталту: калі на экскурсію сюды, у Мастацкую галерэю Міхаіла Савіцкага і адначасова галоўны офіс Музея гісторыі горада Мінска, прыходзяць вялікія групы наведвальнікаў, асабліва школьнага ўзросту, а яшчэ тады, калі ў залах са зменнай экспазіцыяй на першым паверсе рыхтуецца чарговая выстава, як гэта якраз было, калі я прыйшоў на сустрэчу з Юліяй за некалькі дзён да Дня горада і тут шчыравалі супрацоўнікі музея і скульптары, расстаўляючы экспанаты выставы “Мінск скульптурны” да 950-годдзя сталіцы…