Бо даўно ўжо няма на гэтым свеце маёй Хрысціны, і нямашака каму запытацца пра ўсіх нас у ейнага Звышняга Госця. І хаты Хрысцінінай, гэтак упадабанай калісьці Сынам Божым, таксама ўжо няма. Нават пракаветны вяз — гаспадар бабінага панадворка, колькі гадоў як паваліўся: не ад сякеры і не ад ветру, а таму, што час прыйшоў. А час ведае, калі яму належыць прыходзіць.