аналізаваў я навейшы рапарт Ваяводскай статыстычнай управы ў Беластоку, у якім ёсць падрабязная інфармацыя пра інфраструктуру і ўмовы жыцця ў паасобных гмінах. Аказваецца, што яшчэ амаль трэцяя частка дамоў у нашым рэгіёне (усходняй Беласточчыны) не мае лазенкі. Гэта адзін з самых нізкіх паказчыкаў у краіне. Ад іншых адстаем таксама паводле стану дарог ці каналізацыйнай сеткі. Нашы гміны і паветы, хаця ў апошнім часе зрабілі вялікі крок наперад у гэтым накірунку, на жаль, надалей цывілзацыйна запозненыя. Лямант пра гэта не сціхае ад многіх гадоў. Паляпшэння ўмоў жыцця найгаласней дамагаюцца радныя ў самаўрадах. Ужо больш за дваццаць гадоў сам чую няспынна такія пастулаты, працуючы ў Гарадку і цяпер у Міхалове. Некаторыя патрабаванні ўжо нават неактуальныя. Яшчэ ў дзевяностыя гады на паседжаннях Рады гміны ў Гарадку радныя „націскалі” войта, каб жыхарам вёсак урэшце заклалі тэлефон. Праблема вырашылася сама, калі хутка распаўсюдзіліся мабільныя тэлефоны.