Гэта адна з найбольш вытанчаных паэтычных кніг мінулага году, напоўненая злоўленымі нектарамі тутэйшых і замежных кветак, пахамі вятроў нашай Нешчарды і балтыйскага Готланду. Яна ўпэўнена прапісвае жанчыну як небна-зямную гераіню ў кніжным топасе згадак і космасе пачуцьцяў, гарманізуе душэўнае хараство ды наноў эстэтызуе ўжо звыклыя за вякі рэчы, а нячастае слова “ружоўніца” (жанчына, якая вырошчвае кветкі-ружы) робіць шматзначным сінонімам панятку “беларуская паэ­тэса”.