У Ма­ла­дзеч­не са­ма­дзей­ны твор­ца Мі­ко­ла Лан­скі за­па­ліў у пад­лет­ку пра­гу мас­тац­тва. Да­лей, у мясц­овай сту­дыі ма­ля­ван­ня, Аляксандр па­зна­ёміў­ся з ле­ген­дар­ны­мі ця­пер Кас­ту­сём Ха­ра­шэ­ві­чам і Ядві­гай Ра­дзя­лоў­скай, хоць на той час, дзі­цён­кам, яшчэ не здат­ны быў асэн­са­ваць ве­ліч гэ­тых по­ста­цей. Раз­умен­не пры­йшло па­зней. Ме­на­ві­та Кас­тусь Ха­ра­шэ­віч сва­ёй вы­со­кай па­тра­ба­ва­ль­нас­цю здо­леў сфар­ма­ваць раз­умен­не, што жы­ва­піс — гэ­та су­р’ёз­на і ад­каз­на. Ра­дзя­лоў­ская ўлас­най твор­час­цю пе­ра­кон­ва­ла ў тым, што мас­тац­тва ёсць ува­саб­лен­нем вы­со­кай ку­ль­ту­ры. Юрась Ге­ра­сі­мен­ка не сто­ль­кі ву­чыў ма­ля­ваць, ко­ль­кі за­кла­даў у па­чат­коў­ца мас­та­коў­скае мыс­лен­не. У ву­чы­ліш­чы ку­ра­та­рам гру­пы быў Кім Шас­тоў­скі, глы­бо­кі і ду­шэў­ны ча­ла­век, цэ­ль­ная асо­ба. Ён на­ву­чаў асаб­лі­вас­цям плас­ты­кі жы­ва­пі­су — лі­ніі ма­люн­ка ў кар­ці­не і ко­ль­касць ко­ле­ра­вых плям ды акцэн­таў за­ўсё­ды па­він­ны зна­хо­дзіц­ца ў вы­ве­ра­ных ста­сун­ках. Аляк­сандр Грыш­ке­віч кры­ху па­ву­чыў­ся жы­ва­пі­су ў Мі­ха­іла Са­віц­ка­га. Гэ­та быў адзін з най­скла­да­ней­шых пе­ры­ядаў у жыц­ці Аляк­сан­дра, які то­ль­кі за­кон­чыў на­ву­чан­не ў Ака­дэ­міі мас­тац­тваў і імкнуў­ся пе­ра­адо­лець вуч­нёў­ства ды пе­ра­йсці на но­вы этап — тва­рыць са­ма­стой­на. Пры­да­лі­ся і шмат­лі­кія па­ра­ды на­род­на­га мас­та­ка Бе­ла­ру­сі, ад яго Грыш­ке­віч за­сво­іў: твор­цу не вар­та ча­каць на­тхнен­ня. Трэ­ба про­ста ста­на­віц­ца пе­рад ма­ль­бер­там і пра­ца­ваць. А на­тхнен­не пры­йдзе то­ль­кі да та­го, хто пад­рых­та­ва­ны да гэ­та­га.