Для Аляксандра Каранеўскага гісторыя была прызваннем. Ён жыў гэтай навукай, не шкадаваў часу на тое, каб адшукаць таямніцу, звязаную з Ашмяншчынай. Радаваўся гэтым знаходкам і дзяліўся з чытачамі нашай раёнкі, у якой доўгі час працаваў. Часта прападаў у музеях, бываў у архівах Беларусі і Літвы, сустракаўся з людзьмі. Ён увесь час нешта занатоўваў, збіраў, сістэматызаваў. Аляксандр Рыгоравіч быў чалавекам надзвычай сціплым, ніколі і нічога не прасіў, не меў высокіх узнагарод. Шкада, што ён не пабачыў сваёй грунтоўнай работы, бо пайшоў з жыцця некалькімі месяцамі раней, чым выйшла ў свет сабраная ім па драбніцах кніга-хроніка. Прадаўжальніцай справы бацькі стала дачка Ларыса. Пасля заканчэння школы яна паступіла вучыцца на гістарычны факультэт БДУ і зараз выкладае гісторыю ў гарадской гімназіі. З гісторыяй звязала сваё жыццё і ўнучка Аляксандра Каранеўскага Кацярына.