— Проста трэба вельмі любіць сваю спецыяльнасць. Калі хворы прыходзіць да мяне ў кабінет, ледзь перасоўваючыся, ці яго прывезлі на калясцы, а потым, праз пэўны час, ён заходзіць усміхаючыся, са словамі “Дзякуй, доктар!” і самастойна, я зведваю вялікае пачуццё задавальнення. І нейкага душэўнага абнаўлення. Яно ні з чым непараўнальнае. І гэта — вышэйшая падзяка. Калі б падобныя пачуцці я не адчуваў, напэўна, кінуў бы сваю працу.