— Студэнты? Дык грамадства ж наша змянілася за гэты час. Часта чую, як пэўныя сітуацыі, з якімі мы ў жыцці непазбежна сутыкаемся, характарызуюць словам “бардак”. Дык вось, калі савецкаму класіку Аляксандру Герасімаву казалі: там бардак, тут бардак, — ён адказваў: ”Мілы, дык у бардаку ж парадак быў…”. А студэнты, па-шчырасці, сталі горшымі. Справа ў тым, што мастацтва, як бы яно не аплочвалася, трымаецца на энтузіястах. Мастак, калі хоча чагосьці дасягнуць у творчым плане, павінен быць апантаны сваёй прафесіяй. І вось гэтай апантанасці я якраз і не бачу. Ды што казаць пра апантанасць, калі дысцыпліны няма! Маладыя сталі горш ставіцца да працы, яны не так даражаць ёй. Мяне гэта вельмі засмучае. Але кажу шчыра: студэнты мяне любілі, як і я іх.