Змена палітычнага курсу пасля паўстання 1830 – 1831 гг. закранула і сферу духоўнай адукацыі. Чарговым крокам расійскіх улад у справе рэалізацыі нагляду за падрыхтоўкай кадраў каталіцкага духавенства стала скарачэнне колькасці семінарый шляхам іх аб’яднання і ўзбуйнення. 8 жніўня 1839 г. выйшла пастанаўленне Камітэта міністраў аб далучэнні Звянігарадскай семінарыі да Магілёўскай [9]. У 1843 г. Краслаўская, Беластоцкая, Магілёўская семінарыі Магілёўскай архідыяцэзіі былі аб’яднаны ў адну і далучаны да Мінскай [5; 6]. У Мінскай семінарыі ад таго моманту навучаліся семінарысты для двух дыяцэзій. У выніку Магілёўская архідыяцэзія, якая мела найбольшую тэрыторыю, засталася без уласнай семінарыі, што супярэчыла кананічным нормам каталіцкага касцёла. У 1869 г. была скасавана Мінская дыяцэзія, а разам з ёй і Мінска-Магілёўская семінарыя. Справа адукацыі будучых каталіцкіх святароў стала яшчэ больш складанай: калі выхадцы з тэрыторыі былой Мінскай дыяцэзіі мелі права навучацца ў Вільні, то тыя, хто паходзіў з Магілёўскай дыяцэзіі, маглі атрымаць адукацыю толькі ў выключных выпадках у Пецярбургскай акадэміі.