Вясной 45-га паблізу ад лагера, у горадзе, стала чуваць бамбёжку. Аднойчы кудысьці зніклі канваіры, вязні ж не наважваліся пакінуць баракі. Да іх дайшоў слых пра тое, што лагер замініраваны, але нейкія памочнікі звонку падрыхтавалі ў калючым дроце дзірку, праз якую трэба выбірацца, калі хочацца жыць. У прыцемках і ноччу людзі паўзлі праз гэты лаз, па пожні, праз жытняе поле, да нейкага лесу. Ганна Васільеўна выцягнула ўсіх пяцёрых дзяцей за межы страшнага месца. Толькі яны аддыхаліся, як застагнала зямля, здалося, неба абрынулася на зямлю — узарваліся баракі. Не ўсе няшчасныя, нават акрыленыя блізкай свабодай, здолелі выбрацца адтуль.