– Я некалькі разоў спрабавала апраўдвацца: “Нашто мне дбаць пра тую карову, калі мой муж ваенны? Дзе я буду тых свіней і курэй трымаць, хіба ў гарнізоне?” Бацька даваў адпор: “Дачушка, трэба ўсё ўмець, але не ўсё рабіць”. Былі ў яго і свае жыццёвыя мудрагелістасці для гаспадаркі: купленае парасятка трэба заносіць у хлеў заднімі нагамі, тады вагу будзе добра набіраць. Кураня абнесці тры разы пад ножкамі стала і пусціць – не сыдзе з двара. Не ведаю, ці гэта жыццёвыя забабоны, але па ўсім сяле наша карова больш за іншых малака давала, людзі казалі, што тварог і смятана ў нас самыя смачныя. Тата вучыў мяне неяк па-свойму завязваць мех з бульбай, які сам ніколі не развязваўся, а чалавек мог гэта лёгка зрабіць. Навучыў правільна касіць і па купінах, і на роўным полі. Дасканала засвоілі бацькаву навуку і мае браты.