Годам малой радзімы аб’яўлены 2018 год. І для Веткаўскага музея гэта ідэя з’яўляецца як ніколі актуальнай. Бо менавіта рэгіянальна-лакальнай тэмай ужо 40 гадоў займаюцца супрацоўнікі музея. Акрамя ўласных даследаванняў музей выхаваў ужо шэраг сваіх паслядоўнікаў. Адным з такіх вучняў музея, па-праву, можна лічыць гамяльчаніна Аляксандра Нікіціна. Нарадзіўшыся ў горадзе, малады чалавек не стаў туліцца ад сваіх вясковых каранёў, а наадварот ужо з самага дзяцінства пачаў свой пошукавы шлях, які завёў яго ў горад Васілевічы Рэчыцкага раёна Гомельскай вобласці. Жывая вясковая мова, абрад “Пераносу свячы”, традыцыйныя спевы, ручнікі і адзенне настолькі захапілі Аляксандра, што ён усур’ёз заняўся навуковым даследаваннем духоўнай і матэрыяльнай спадчыны сваёй малой радзімы. І, канешне ж, першае аб чым задумаўся: як выглядалі жыхары Васілевічаў сотні гадоў таму? Так, традыцыйнае адзенне, а дакладней, традыцыйны строй, даюць яскравае ўяўленне пра жыццё народа. Старыя фотаздымкі ў “рамках”, што ўпрыгожваюць інтэр’ер амаль кожнай вясковай хаты да нашых дзён, часткова далі адказ на гэта пытанне. А пасля далей і глыбей: бабулі адкрывалі свае куфры і даставалі кашулі, андаракі, наміткі, хусткі, гарсэты… Так і пачала збірацца ўласная калекцыя традыцыйнага строя Васілевічаў і навакольных вёсак Залатуха і Навінкі. Своесасаблівым падарункам для маладога даследчыка стала выданне “Беларусы ў фотаздымках Ісаака Сербава 1911—1912” дзе можна было пабачыць тых самых жыхароў Васілевічаў, што пазіравалі імянітаму даследчыку ўжо болей 100 гадоў таму.