— А сапраўды, з чаго? — задумваецца Вікторыя Вячаславаўна. — Я занялася гэтым у самым пачатку педагагічнай дзейнасці, яшчэ калі працавала ў Мядзельскай СШ №2. Мне тады далі ўсю паралель пятых класаў, і дзеткі сталі прыносіць свае допісы. Магчыма, я іх прасіла пра гэта, магчыма — натхніла… А можа, і само так атрымалася — не памятаю ўжо. Вядома, у дзіцячых тэкстах заўсёды шмат недахопаў — я пачала іх правіць. Дзецям спадабалася — і допісы пайшлі валам! Гурток працаваў неафіцыйна, без усялякай аплаты… Памятаю, дзеці дахаты сходзяць, паабедаюць, зноў прыйдуць — а я ўсё апрацоўваю іх тэксты. Разыходзіліся мы толькі гадзін у шэсць вечара.