Дзядуля, Аляксандр Семілетаў (1926–1990), захапляўся Левітанам і пісаў выдатныя пейзажы. Манументаліст-бацька аддаваў перавагу Сікейрасу, а потым, у 1980-я, адкрыў для сябе Філонава. Выхаванне Івана Семілетава-малодшага будавалася на прынцыпах свабоды творчасці, без аніякага ціску: вось табе стол у бацькоўскай майстэрні, пэндзлі, фарбы, малюй, што адчуваеш і як хочаш. У выніку цяпер, як кажа Барыс Семілетаў, “сын піша як дыхае”, а вось яму, старэйшаму, патрабуюцца часам вялікія намаганні, каб абстрагавацца ад той класічнай кампаненты выхавання, якую закладае сваім навучэнцам Акадэмія. Так ці йначай, маладому прадстаўніку дынастыі ў творчасці аказваецца важнай вобразнасць, якую ў культуры ствараюць розныя віды мастацтваў. Ён заўсёды піша пад музыку і дэкларуе, што ў яго любімых кампазітараў — найперш Шастаковіча, а таксама Баха і Шонберга (пад апошняга створана цэлая “сіняя” серыя), яму важная не столькі мелодыя, колькі вобразнасць. І літаратура — таксама важны падмурак. Томас Ман, Франц Кафка, Оруэл, але асабліва — Данііл Хармс. Такі, з дазволу сказаць, наборчык, а глядач працуй сабе галавой, рэзаніруй пачуццямі, разбірайся.