У брытанскім павільёне будучыня паўстае ў выглядзе лабірынта зусім ужо абстрактных формаў: велічных, з прыродных і бытавых матэрыялаў — камень, дрэва, кардон, тэкстыль, гіпс. Гэта персанальная татальная інсталяцыя folly Фiлiды Барлоў, і калі перакласці яе назву як “неразважлівасць” (другі варыянт — “глупства”), то, мабыць, таксама можна разважаць пра постчалавечы час. Калі на планеце яшчэ застанецца такое паняцце, як вымярэнне эпохі. У скульптурах Барлоў ёсць намёкі на злавесны бетонны горад і свята з апельсінамі, абломкі фартэпіяна і рэкламныя шчыты, шыны і абутак. У выніку глядач апынаецца ў вельмі драматычным кантэксце — крытыкі пішуць аб “фізічнай, тактыльнай прысутнасці, якая належыць іншаму часу”, і з гэтым нельга не пагадзіцца.