Кожны з герояў на свой лад разумее шчасце і кожны на свой манер спрабуе яго дабіцца. Для жанчыны гэта — не-адзінота (нават не каханне), для мужчыны — “паўлітра і закусь”, для старых — магчымасць спакойна дажыць свой век, прычым старасць у “Жанчыне і леапардзе” азначае толькі адно — набліжэнне смерці. Пра мудрасць і годнасць размова не ідзе. Не бяруцца ў разлік і тыя дзівакі, якіх хвалююць мастацтва, беларуская мова ды іншая непатрэбшчына.