Абарваўшы страфу, Канстанцін Міхайлавіч глядзеў на мяне сваімі страгаватымі вачамі, на губы ягоныя сыходзіла добрая ўсьмешка, і ён чамусьці, нібы просячы прабачэньня, паўтараў: “Ніхто ня выйдзе… з законаў, жыцьцем напісаных… Ніхто…” І ў вачах зьзяў прамень дапытлівай і далёкасяжнай думкі”.