— Памятаю, заходжу ў спартыўную залу – і са здзіўленнем бачу, што брусы… умураваны ў сцену. А вучні мае ходзяць вакол іх і цікавяцца – маўляў, а навошта тут гэтыя жардзіны, што мы з імі будзем рабіць? А я стаю, гляджу, і сама думаю, што рабіць з гэтым “наватарствам” – якое цяпер ні падняць, ні апусціць… Але нічога – прызвычаіліся. І я да вучняў, і яны да мяне. Увогуле, у некаторым сэнсе сельскія дзеці лепшыя за гарадскіх. Напрыклад, калі ў горадзе настаўнік не прыйшоў на ўрок – для многіх гэта проста шчасце. А калі, бывала, спознішся на трэніроўку ў вёсцы – дык самі вучні прыйдуць і пацікавяцца: што там здарылася з нашай настаўніцай?