— Для мяне гэта абсалютна жывое, шчымлівае пачуццё, якое заўсёды са мной. Я нарадзілася ў Берасці і моцна звязаная з гэтым горадам. У маёй памяці ён застаецца інтэлігентным і ўтульным, спакойным і зялёным, такім, якога цяпер няма. Яшчэ нядаўна можна было прайсціся па горадзе ў самую спякоту і не адчуць дыскамфорту, таму што мікраклімат быў значна лепшы. І тут рэч не ў глабальным пацяпленні. Горад быў перасечаны шыкоўнымі зялёнымі алеямі, дзе раслі дубы, смакоўніцы і каштаны, яны злучалі над галавой свае кроны і абаранялі ад пякучых прамянёў сонца. Сёння пра такое можна толькі марыць. Бацькаўшчына для мяне значна большая, і гэта перш за ўсё людзі.