Пытанне трэцяе — рэпертуар. Самым правальным у гэтым сэнсе аказаўся менавіта паўфінал, дзе трэба было прадставіць песню краіны ўдзельніка на роднай мове. Нават віцебскае тэлебачанне ў рэпартажы адзначыла, што канцэрт атрымаўся сумнаватым: маўляў, з-за таго, што на 19 павольных песень прыпадалі толькі дзве рухавыя. На мой погляд, прычына не ў тэмпе. Проста большасць песень, як і галасоў, былі таксама “ніякаватымі”. Яны і стваралі адчуванне, быццам цягнецца адная і тая ж бясконцая “пэсня”. Драматургія, мелодыка, гармонія, аранжыроўка — усё тыповае, быццам няма не толькі мастацкай індывідуальнасці, але і нацыянальных асаблівасцяў.