У Год гасціннасці па ўсёй краіне, у тым ліку ва ўстановах адукацыі, актыўна распрацоўваюцца маршруты пешых, водных, веласіпедных падарожжаў па малой радзіме. Усё робіцца для таго, каб айчынным турыстам, а таксама гасцям з блізкага і далёкага замежжа было зручна знаёміцца са славутасцямі беларускай зямлі. У Бялыніцкім раёне сітуацыя крыху іншая. Хоць мясцовыя стоўнхэнджы і з’яўляюцца галоўнай адметнасцю краю, аднак настаўнікі і ўсе, каму неабыякава захаванне гісторыка-культурнай і прыроднай спадчыны роднай зямлі, асабліва не імкнуцца папулярызаваць гэтыя аб’екты. Іх жаданне можна зразумець, яно цалкам апраўдана. Калі да заазерскіх валуноў пракласці турыстычныя сцяжыны, расказаць пра крыж кожнаму аматару “культурнага” адпачынку, то праз год-другі вялікая колькасць валуноў ужо не будзе здавацца настолькі ўнікальнай у параўнанні з вялікай колькасцю пустых пластыкавых бутэлек. Верагодна, што ў хуткім часе ад сакральнага месца і каменя на камені не застанецца ў прамым сэнсе гэтых слоў. Так што няхай Бялыніцкая зямля і далей прыхоўвае свае таямніцы. А той, хто захоча іх раскрыць, заўсёды знойдзе час і магчымасці.