53. Адной з найглыбейшых форм убоства, якую можа зазнаць чалавек, з’яўляецца самотнасць. Па сутнасці іншыя формы ўбоства, таксама і матэрыяльныя, нараджаюцца з ізаляцыі, ад таго, што чалавек не з’яўляецца каханым ці з цяжкасцяў у каханні. Розныя віды ўбоства часта нараджаюцца з адкідвання Божай любові, з першаснай трагічнай замкнёнасці ў сабе чалавека, які лічыць, што з’яўляецца самадастатковым або толькі нязначным і часовым фактам, «чужым» у сусвеце, які ўзнік выпадкова. Чалавек становіцца адчужаным, калі застаецца самотным ці адарваны ад рэчаіснасці, калі адмаўляецца ад мыслення i веры ў пэўны Фундамент[125]. Усё чалавецтва становіцца адчужаным тады, калі давяраецца толькі чалавечым планам, фальшывым ідэалогіям i утопіям[126]. Сёння чалавецтва здаецца намнога больш інтэрактыўным, чым учора: гэтая большая блізкасць павінна перамяніцца ў сапраўдную еднасць. Развіццё народаў залежыць перадусім ад прызнання, што яны з’яўляюцца адной сям’ёй, якая супрацоўнічае ў сапраўднай еднасці i складаецца з суб’ектаў, якія жывуць не проста адзін побач з другім[127].