Потым Аксюта падняла з першых шэрагаў іншую дзяўчыну і папрасіла яе расказаць сваю гісторыю. Дзяўчына расказала, што яе ва ўсіх сэнсах ніхто не разумее, і найперш — родныя бацькі, бо яна размаўляе па-беларуску, думае па-беларуску і ўсе яе сябры — такія самыя. І таму яна — крывічка. Потым, па-мойму, была дыскусія, і толькі напрыканцы выпусцілі паэтку. Чыталіся розныя вершы, але я іх не слухала, а думала пра тое, што, насуперак маім спадзяванням, усведамленне сябе беларускай ні на каліва не спрасціла карціну свету, а наадварот, ускладніла яе.