— Пе­ра­вер­ну­ты чо­вен, ва­кол яко­га нас га­ня­лі... Кар­мі­лі вель­мі доб­ра (па­чуц­ця гу­ма­ру Ба­ры­су Да­ні­ла­ві­чу не зай­маць). Бруч­ка та­кая, што зу­ба­мі не рас­ку­сіш. Жаб­кі пла­ва­лі ў су­пе... Два хлоп­цы ўця­ка­лі. Іх хут­ка зла­ві­лі і па­ста­ві­лі ў ву­зень­кія ша­фы, так, што нель­га бы­ло ва­рух­нуц­ца. Мы як агню ба­я­лі­ся тых шафаў, та­му на­ват не ду­ма­лі ўця­каць...