“Праф. Б.Эпімах-Шыпіла сам будучы бязжэнным, усё сваё лепшае – і духовае, і матэрыяльнае пасьвяціў моладзі. З натуры добры, шчыры, чулы, высокаэтычны, стаўся праўдзівым апекуном і бацькам моладзі, якой ён памагаў духова і матэрыяльна. Сколькі разоў прыходзілася мне асабіста бываць у Шыпілы, заўсёды я спатыкаў там беларускіх студэнтаў, якія прыходзілі да яго ў розных справах ідэёвых і навуковых, а такжа многія часта і для таго, каб выпіць гарбаты, паабедаць ды рубля якогда дастаць гатоўкай”. (А.Станкевіч З Богам да Беларусі: збор твораў. с.267)