Здаецца, і нічога было стварэньне, нават нечым і прыемнае і прыязнае. Толькі гэтыя прыемнасьць і прыязнасьць былі як незямныя, адчужаныя, засяроджаныя на сваім, на ім жа самім, іншасьветным. А апратка была чалавечая, толькі старамодная, нібы ён выхапіўся з іншых часоў – разначынец другой сярэдзіны пазамінулага стагоддзя, крануты, прыпалены ўжо і стагоддзем вялікіх рэвалюцыяў, а больш зьменаў і людскіх зрухаў пасьлярэвалюцыйных – ЧК, НЭПа і іх наступстваў. Ад чаго ў яго адзеньні і твары адначасова прысутнічалі нейкая сваяцкая блізкасьць і з інтэлігентам і з прайдзісьветам, шчырым сумленным чалавекам і неверагодным круцялём і шэльмай. Як гавораць, ні Богу сьвечка, ні чорту качарга.