Увесну наш атрад зрабіў паход да Клясава і Бабунічаў, прыйшлі назад у Міхедавічы. Партызаны хадзілі на баявыя заданні ў бок чыгункі Калінкавічы-Жыткавічы. Фашысты ўздоўж пуці высеклі лес, падысці да чыгункі, здавалася, было немагчыма. А цягнікі ўсё адно ляцелі пад адхон. Сярод гэтых партызан памятаю Мялешку, Гурава, Хлебава, Лейбу, Белавусава, Маскальчука. Да лета наш атрад перайшоў у вёску Клясаў, тут, у лесе, была невялікая база атрада. Адказным за базу быў Сокал. Недалёка ад базы быў наш лазарэт, дзе лячыліся параненыя партызаны. Былі тут і чэхі (яны пераходзілі на наш бок). Памятаю, быў чэх Ян (прозвішча не памятаю). У лазарэце галоўным быў лекар Невярковіч. Потым наш атрад перабазаваўся ва ўрочышча Залаткова. Адсюль нашы партызаны хадзілі на баявыя заданні, рабілі засады на дарогах, падрывалі масты і чыгунку. Мы займаліся пасільнай працай.