Антон спыніўся ў спакойнай Ветцы і знайшоў працу на будоўлі ў аднаго багатага чалавека. Аднойчы ў вольны дзень выправіўся ў Гомель. Ідзе па вуліцы, завітвае ў адну цэркаўку, і чуе, што тэнары там — вельмі слабыя. Зайшоў на клірас, далучыўся да хору — і як заспяваў! Пасля службы да Антона Валынчыка падышоў святар і з недаверам спытаўся: “Хто ты такі?” Маўляў, з выгляду — просты рабочы, а спяваеш як прафесіянал.