Шыкоўна, калі ў горадзе ёсць некалькі старых гістарычных кварталаў і ён можа існаваць за кошт турыстычнай прывабнасці свайго мінулага. Таксама добра, калі гарадскі бюджэт сёння заліты да краёў інвестыцыямі і сродкамі ад прыватызацыі. Але якая будучыня ў такіх гарадах? Дакладней, каму належыць будучыня ў такіх гарадах? Звычайна, калі гаворка заходзіць пра трансфармацыю гарадской прасторы, мы імкнёмся каб паляпшэнні былі зробленыя менавіта тут і зараз і адчуваліся адразу. Нам трэба дадатковыя паркоўкі для прыватных аўто, веладарожкі паўсюль, Wi-Fi ў грамадскім транспарце, якасная пітная вада і шмат чаго іншага. Канцэпцыя “зялёнага горада” таксама прадугледжвае максімальнае забяспячэнне патрэбаў жыхароў і стварэнне найбольш спрыяльных для жыцця ўмоваў. Але яна патрабуе заўжды аналізаваць, якім чынам задавальненне патрэбаў цяперашняга дня паўплывае на будучыню. Горад належыць тым, хто будзе жыць пасля нас, у той жа ступені, як і нам самім, і іхнія правы не павінны прыносіцца ў ахвяру нашым празмерным жаданням. “Зялёныя гарады” пачынаюцца са стварэння