Яму ж у напарнікі трапіў ці ня сам Люцыфер. Ён і галавы ня мог прыкласьці, каб калі ўжо не пазбавіцца яго, то хаця б улагодзіць. Амаль да апошняга часу ён мардаваў і зводзіў яго. Ня проста наведваў ноччу, а душыў, адымаў сон, мову і веру нават у тых жа добрых і спрыяльных чалавеку чарцей.