Маім цаліцелям Д. Г. Абрамовічу і М. І. Дашкевіч Настане дзень халодны, змрочны. Ты ловіш водгукі начы… У свой абвыклы час урочны Прыходзяць з трубкамі ўрачы. Я прысядаю на пасцелі Спіною голай к дактарам, Каб больш прастору яны мелі Паслухаць, што тварыцца там. Дышу, як мех, па іх загаду, Спыню дыханне, кашляну Ды зноў кладуся на спіну, Чакаю вынікаў агляду. Давід Грыгор’евіч сярдзіты. Ну, значыць, з лёгкімі я ўліп! І кажа доктар дзелавіта: — У правым лёгкім хрып ды хрып! І так штодзень іх кажа трубка, Хоць зноў Тамарына ты кліч… Глядзіць Міліца, як галубка, А я насуплюся, як сыч. Эх, хрыпы, хрыпы, штоб вы скіслі! Ну, хоць бы “хрыпікі”, “хрыпкі”… Адказ адзін плыве на мыслі — Не ездзіць, брат, табе ў грыбкі! 10 кастрычніка 1948 года. У фондах музея гісторыі медыцыны Беларусі мне пашанцавала знайсці фотаздымак, на якім адразу тры дактары, якія былі знаёмы з Якубам Коласам, — Абрамовіч, Мелкіх, Дашкевіч. Мелкіх Сяргей Міхеевіч — прафесар, доктар мед. навук, заснавальнік і першы загадчык кафедры факультэтскай тэрапіі медфакультэта БДУ, член-карэ­спандэнт АН БССР (1940), ды­рэктар інстытута тэарэтычнай і клінічнай медыцыны АН БССР (1940–1941, 1945–1952), займаўся праблемамі паталогіі нырак, захворваннямі органаў дыхання, сардэчна-сасудзістай сістэмы.