Калі б Чырвоны Крыж дамовіўся зь немцамі аб пастаўках цукру савецкім ваеннапалонным, то аналягічныя дзеяньні трэба было б рабіць і ў адносінах да нямецкіх палонных у СССР. Разьмеркаваньнем харчаваньня і мэдыкамэнтаў у лягерах займаліся дэлегатамі Чырвонага Крыжа, а гэта азначала б допуск іх і ў лягеры на тэрыторыі СССР, чаго савецкае кіраўніцтва катэгарычна не хацела. Нягледзячы на шматлікія запыты, эмісары МКЧК візу ў СССР так і не атрымалі. Адмова ад супрацоўніцтва з Жэнэўскім Чырвоным Крыжам мае адразу некалькі прычын: гэта і палітычны складнік, які зьмешчаны Молатавым, і ўзьдзеяньне на ўласных салдат жахам палону, і гідлівасьцю да немцаў, і недавер да Чырвонага Крыжу, і нежаданьне дапускаць заходніх прадстаўнікоў для інспэкцый і агляду ўласных лягераў. Вядома, на кіраўніцтве Трэцяга Рэйху ляжыць уся віна і адказнасьць за масавую сьмяротнасьць савецкіх ваеннапалонных. Але на сталінскім кіраўніцтве, з майго пункту гледжаньня, ляжыць віна за не аказаньне падтрымкі, маральнай і матэрыяльнай дапамогі сваім зьняволеным байцам, якіх проста кінулі.