І тады ты бярэш старыя фотаальбомы, якія напаўнялі чорна-белым кантэнтам яшчэ твае бацькі. Вось табе 10, 8, 5 гадоў… 3 гадкі… З татам, мамай, старэйшым брацікам… І зноў жа з навагодняй ёлкай. Такой вялікай у параўнанні з табой, такой вясёлай, казачнай і ў той жа час рэальнай, як схопленае аб’ектывам шчасце. Шчасце не ў старым і не ў новым годзе, а нейкае пазачасовае і вечнае шчасце. Проста шчасце. Калі ўсё — так! Бо інакш і быць не можа, калі ты маленькі, а ёлка вялікая… Калі сам ты быццам упрыгожаная ёлка. Ззяеш, серабрышся, шчаслівішся…