Мой адзін з першых успамінаў дзяцінства — гэта пачатак 1960-х гадоў, прадзед Вацлаў стары, згорблены. Мяне дзівіла, што я малы — а ён прыкладна такога ж росту. У яго трэсліся рукі, і ён гэтай дрыготкай рукой мне даваў цукерку-падушачку. Ён на свае капейкі, жабрацкую пенсію, купляў дзецям цукеркі. Неўзабаве прадзед памёр. Ужо потым я асэнсаваў ягоны лёс — забралі квітнеючага мужчыну, селяніна, кармільца сям’і — вярнуўся знясіленым старцам.