Распавёўшы шмат цікавых фактаў пра родны касцёл, кс. Кірыл патэлефанаваў пробашчу касцёла кс. Аляксандру і мы пайшлі на абед у плябанію. За вясёлымі размовамі мы паелі смачнай юшкі, папілі кавы. Я сфатаграфавала разам кс. Кірыла і кс. Аляксандра, мы развіталіся з ім і паехалі ў Мінск — нас чакала Імша, якую служыў кс. Кірыл.