Патрабаванне па-ранейшаму весці справаводства “езыком своим власным”, з падачы Льва Сапегі заканадаўча замацаванае ў Статуце, на практыцы даволі хутка вырадзілася ў фармальнасць: загаловак і прэамбула дакумента пісаліся па-руску, а змястоўная частка – на “трасянцы”, ці ўсё часцей на літаратурнай польскай мове, звыклай для ўдзельнікаў судовай справы ці аўтараў тэстаментаў. Дарэчы, сам Сапега ў канцы свайго доўгага жыцця, як потым і выхаваныя ім сыны, уласныя тэстаменты пісалі па-польску.