На выставе найперш, канечне, шукаеш выявы з Беларусі, а потым звяртаеш увагу на “экзотыку”. Юлія Смірнова паведаміла “К”, што вельмі вялікія фонды па Беларусі збольшага сабраныя Аляксандрам Сержпутоўскім. “Ён ездзіў па шматлікіх іншых мясцінах, але асноўная частка яго матэрыялаў у нашых сховішчах паходзіць менавіта з Беларусі”, — і словы куратаркі пацвярджаюцца матэрыяламі выставы: можна пабачыць здымак Сержпутоўскага з Дагестана 1911 года, на якім выяўлены прадстаўніцы народнасці батліхцаў з дзецьмі. Беларусь у яго творчасці паказаная выявамі Мазырскага, Невельскага, Магілёўскага паветаў. Дасюль мала вядомая даследчыцкая дзейнасць Аляксандра Сержпутоўскага па-за Палессем, і якраз выстава “Сям’я ў культуры народаў Еўразіі” часткова запаўняе гэты прабел. Дзякуючы выставе можна адкрыць для сябе малавядомыя імёны фатографаў: Міхаіла Крукоўскага (экспануецца яго здымак 1905 года беларусаў Смаленскай губерні) і Міхаіла Кусцінскага (здымак маладых з Віцебскай губерні 1865 года). Крукоўскі для Беларусі — гэта такі Аляксандр Сержпутоўскі наадварот: найбольш выяў яго аўтарства на выставе паходзяць з Уфімскага павета, дзе татаркі адпачываюць падчас палявых работ, татарын з сынам востраць сякеру, татарка з дзецьмі ў святочных строях… Вельмі цікавы яго здымак “Перавозка пасагу маладой у новую хату пасля вянчання” 1914 года з Уладзімірскай губерні Расіі. Да дугі каня прымацавана нешта накшталт упрыгожанай ёлкі — атрыбут, што сустракаецца і ў вясельнай абраднасці беларуска-ўкраінскага памежжа.