Развіццё таленту паэта, рост агульнай і эстэтычнай культуры прывялі Купалу да ўяўлення пра красу як катэгорыю шырока змястоўную, самастойную, хоць і роднасную праўдзе, справядлівасці, сумленню ("Жальцеся, грайкія струны..."). Але на ўсё жыццё Купала захаваў патрэбу правяраць эстэтычныя спакусы, імпульсы і парыванні наказамі сумлення і грамадзянскага абавязку ("Песня мая" ).