— У мя­не ба­га­та пла­наў у га­ла­ве. На­ват не ве­даю, што тут га­лоў­нае. Шмат ду­маю пра жыц­цё, да­лё­ка за­хо­джу ў сва­іх раз­ва­жан­нях: а рап­там бу­дзе так? ці вось так? Гэ­та да­ты­чыць і ба­на­ль­ных па­бы­то­вых пы­тан­няў, і гла­ба­ль­ных пла­наў пра ка­р’е­ру і ся­м’ю. У якім уз­рос­це стаць ма­май, каб раз­умець сваё дзі­ця і быць яму бліз­кім сяб­рам, як ку­піць дом і ўсё ў ім улад­ка­ваць? Бо ве­ль­мі важ­на мець улас­нае гняз­до. На пер­шы по­гляд гэ­та зда­ецца ба­­наль­­ным, але з та­кіх рэ­чаў і скла­да­ецца па­ўся­дзён­нае жыц­цё.