Такія авантурныя дзеянні былі б немагчымыя, каб у Беларусі (як і ў Венесуэле, дарэчы) працавала б нармальная рынкавая эканоміка і суб’екты гаспадарання самі б вызначалі, якія праекты выгадныя, а ў якія не варта ўкладацца. У нас жа, як бачым, усё дыктуецца палітычным валюнтарызмам, дамовамі “па паняццях” паміж правадырамі. “Партыя загадала” — і выканаўцы пруць насуперак эканамічнай мэтазгоднасці. Бо страшней за ўсё атрымаць па шапцы ад галоўнага начальніка.