У Матруны Жураўліхі хата была невялікая. Але ў яе была свая сям’я з сямі чалавек. А тут яшчэ пляменніца з дзяўчынкай прыбілася да яе пасля таго, як суседнюю Хвойню немцы спалілі. Не выганіш жа бяздомных на вуліцу. Як кажуць, у цеснаце ды не ў крыўдзе. Неяк размясціліся. Тое, што хата была перапоўнена, было вядома ўсім у вёсцы. А дзед Мікіта Гамуля, сусед, што жыў насупраць цераз вуліцу, жартаваў: