Удзячлівыя вяскоўцы, гэтыя паважныя кабеты ў хустачках – апошнія зберагальніцы ацішэлай ужо міфа-паэтычнай цывілізацыі, гэтыя тры-чаты дзівакі-мужчыны, харобра ўстаялых перад хваробамі і разгублена паселыя на ўгладжаных лаўках, нібы ў кветніку, пасярод цэлай грамады жанчын, услухоўваліся ці не ў кожнае слоўца спяваных гасцямі радкоў: гэта ж – іх песні, іх пачуцці, іх далёка адплылая маладосць, іх надзеі, мары і пошукі… А што бывае больш каштоўным за сустрэчу з родным, ледзь не згубленым, дарагім – сугрэўным на ветаху лёсу, ясным і гэтакім адзіначаканым у самоце знямялых парогаў хат?..