Прарабіўшы сем гадоў у Нясвіжы, пасля скарачэння аўтабазы вярнуўся у родны калгас электрыкам, падрабляў яшчэ і ў школьнай кацельнай. Не пераставаў пісаць вершы. Бацька паэта Віктар Францавіч успамінаў, што сын увесь свяціўся з радасці, калі ў друку з’яўляўся яго новы твор.