Пачаўшы працаваць са стужкавай камерай, а таксама даследуючы фатаграфічныя архівы к. XIX – п. XX ст., Валерый злучае ў сваіх працах не толькі традыцыі работы з класічнай аналагавай тэхналогіяй, але і традыцыі візуальныя і літаратурныя Расіі, Беларусі, пераплятаючы іх з сусветнымі. Глыбока натхнёны культурнай спадчынай Сервантэса, Чэхава і Пушкіна, Купалы, Маркеса і Лоркі, аўтар даследуе свае пачуцці і стасункі праз выяву і слова.