Працягваючы тэму, я ўжо не прыгадваю бацькоў панславізму М.Данілеўскага і К.Лявонцьева, не кажучы ўжо пра іхных сучасных эпігонаў Ю.Несцерава, В.Распуціна, І.Глазунова ды іншых, якія новага слова не сказалі.