Яна сядзела каля сцяжынкі, якая вяла ў іх вёску, і плакала. Ён бачыў яе ў суседнім селішчы — у старасты працавала за ежу, дапамагала рыхтаваць пасаг для дачок: вышывала, ткала, шыла. Пасля стараста дачок выдаў замуж, дзяўчо стала непатрэбным — і яго выкінулі на вуліцу. Эва пайшла не ў бліжэйшую вёску, а ў лес. І жыла ў лесе на працягу месяца ці крышачку больш. Цёткі хадзілі ў лес — бо шкадавалі, але да сябе не бралі: сваіх ратоў хапае.