13. У Святым Пісанні, пры заўсёднай непарушнасці Божай праўды і святасці, паказваецца цудоўнае сыходжанне (condescensio) вечнай Мудрасці, �каб мы вучыліся невыказнай Божай ласкавасці і таму, у якой ступені Ён, праяўляючы прадбачлівасць і клопат пра нашу натуру, дастасаваў сваю мову да яе (quanta sermonis attemperatione usus sit)�(27). Божыя словы, выражаныя чалавечай мовай, прыпадобніліся да чалавечай мовы, як калісьці Слова Спрадвечнага Айца, прыняўшы слабасць людскога цела, прыпадобнілася да чалавека. Раздзел ІV