Пачуццё шчырай удзячнасцi бацькам, зямлi, на якой вырас, працавiтым землякам чырвонай нiткай праходзiць праз усе творы жывапiсца. Тут да болю блiзкiя малюнкi дзяцiнства: вось уладкаваны руплiвым гаспадаром вазок сена, што павольна плыве з сенажацi, капiруецца ў люстэрку чыстага стаўка. Мастак скiроўвае наш позiрк на мужчыну, якi няспешна вядзе вазок, а яшчэ больш — на хлапчука, якому спакойна i ўцешна ляжаць на сене за шырокiмi татавымi плячыма, на бяздоннае яснае неба... Ах, як знаёма ўсё гэта з дзяцiнства!