— Мы разумелі: каб казаць пра людзей спрэчных альбо проста адназначна афарбаваных у чорны колер, кшталту таго ж Дзяржынскага, трэба для пачатку, каб у галовах беларусаў асела, што ёсць кім ганарыцца з добрага боку. А зладзеяў апішам як-небудзь іншым разам. У першай кнізе ёсць Андрэй Грамыка — таксама не зусім станоўчы герой. Але ён усё ж культавая фігура. У МЗСах любы дыпламат скажа: “Так, гэты чалавек нёс дурную ідэалогію, але ён вельмі характарны ва ўсім гэтым”. Недарма ён атрымаў мянушку “містар не”, бо ні на што не пагаджаўся.