Прынамсі, самая моцная дзюдаістка “старога свету” аказалася вельмі абаяльнай і прыемнай у зносінах – пра такіх кажуць, “знаходка для журналіста”. Гледзячы, як гараць яе вочы, калі расказвае пра любімую справу, цяжка паверыць, што нядаўна дзяўчына хацела “павесіць кімано на цвік”. У выніку пэўных суб’ектыўных акалічнасцяў яна не змагла трапіць на Алімпіяду, да якой вельмі шмат рыхтавалася, і гэта стала цяжкай псіхалагічнай траўмай. Але новы трэнер угаварыў застацца, бо бачыў вялікі патэнцыял дзяўчыны. “Фінальную схватку чэмпіянату Еўропы правяла ўпэўнена – праз дзве хвіліны ад пачатку здолела кінуць саперніцу на іпон і атрымаць чыстую перамогу. А вось паядынак за выхад у фінал быў вельмі напружаным: заліковы прыём я правяла на апошняй секундзе, а пасля гонгу заплюшчыла вочы і баялася паглядзець на табло, каб упэўніцца, што яго залічылі…” – прыгадвае свае эмоцыі Марына. А яшчэ дадае, што самым хвалюючым стаў для яе момант узнагароджання, калі па шчоках міжволі ліліся слёзы ад перапаўняючага сэрца шчасця і гонару.