І. Д.: — Я не бяруся вырашаць за “прадстаўнікоў уладных структур”, як вы іх называеце, каго з заслужаных або праслаўленых артыстаў, у тым ліку і беларускіх, ім падтрымліваць і адзначаць з нагоды юбілею ці іншай падзеі. Са свайго досведу і практыкі, якая склалася ў нас у краіне, ведаю, што калі напісаць зварот у гэтыя структуры з каментарамі і пералікам заслуг артыста, ды яшчэ і даслаць запрашэнне на юбілейны канцэрт, то, як правіла, іх прадстаўнік прыйдзе з кветкамі, а часам і з ганаровымі граматамі, адрасамі або, калі на іх думку заслуг дастаткова, то і з урадавымі ўзнагародамі. Асабіста я, як і многія мае калегі, з вялікім захапленнем і павагай стаўлюся да таленту і творчасці Валерыя Дайнэкі, аднак, магчыма ў сілу сваёй занятасці, даведалася пра канцэрт, прымеркаваны да яго юбілею, толькі пасля таго, як ён ужо прайшоў. Пра што моцна шкадую, бо ўпэўненая, што гэта было на вышыні. Думаю, што для яго, як і для мяне самой у першую чаргу важная ацэнка і любоў гледачоў. Менавіта ад іх залежыць творчы лёс любога артыста, а не ад колькасці ўзнагарод і віншавальных адрасоў. Думаю, што ў Міністэрстве культуры няма такой службы, якая адсочвала б, каго з дзеячаў культуры неабходна павіншаваць з днём нараджэння ці з іншай знакавай падзеяй. А шкада! Затое ведаю, што ў МУС і ў МНС, а таксама ў Мінскім аблвыканкаме такая практыка адносін з тымі, з кім яны супрацоўнічаюць, існуе. Адкажу і на агульнае пытанне, што артысты і калектывы, якія не з’яўляюцца дзяржаўнымі, адзначаюцца гэтак жа, як і дзяржаўныя. Прыкладам могуць служыць ганаровыя званні, якія былі прысвоены ў апошнія гады Аляксандру Ціхановічу і Ядвізе Паплаўскай, Анжаліцы Агурбаш, Алёне Ланской і іншым. Граматамі і каштоўнымі падарункамі ўзнагароджваюць многіх артыстаў, якія не працуюць у дзяржаўных канцэртных арганізацыях, якія вядуць сваю дзейнасць як індывідуальныя прадпрымальнікі за іх аналагічны ўклад у тыя ці іншыя культурныя акцыі.