Генадзь Бураўкін: Ведаючы мой характар, людзі разумелі, што гэта не пройдзе. А каб “вырашыць пытанне”, мне не заўсёды трэба было пісаць артыкул. Напрыклад, у свой час мне ўдалося дапамагчы Генадзю Каханоўскаму. Ён тады працаваў у Маладзечне, у музеі. Яго папракалі ў “няправільным стаўленні да гісторыі”, у нацыяналізме – і хацелі звальняць. Генадзь прыйшоў да мяне на прыём, расказаў сваю гісторыю – і я ўмяшаўся ў гэтую справу, патэлефанаваў у Маладзечна, у музей, кіраўніцтву раёна. І не давялося выступаць у друку – усё вырашылася разумна.