Я сеў і, акуратна перакладаючы старонкі, за некалькі гадзінаў перачытаў “Ладдзю” ў першародным выглядзе. Расчытваў, як Караткевіч па-майстарску шліфаваў тэкст, перастаўляў словы месцамі, дапісваў сказы, выкрэсліваў цэлыя абзацы – віртуозна і вытанчана працаваў над словам. Ужо тады мяне наведала думка, што такога скарбу нельга хаваць – яго павінен пабачыць кожны прыхільнік Караткевіча, кожны беларус. Потым я разгарнуў Збор твораў, пачаў параўноўваць… Высветлілася, што савецкія цэнзары-рэдактары зрабілі сотні правак, далёка не заўсёды дарэчныя!