Біблейская прытча пра Давіда і Вірсавію (Вераніка Баранава) выглядае гэткім “устаўным нумарам”. Яна згадваецца і ў п’есе, але ў спектаклі не пераказваецца, а паказваецца — няспешна, дэталёва, дазваляючы гледачам адчуць сапраўдную асалоду ад жаночай прывабнасці нават у час такой “бытавухі”, па цяперашніх мерках, як мыццё ног. “Устаўны нумар” быў і ў першай дзеі — разгорнутая сцэна прысвячэння ў “брацтва вольных людзей”: з запаволенай пластыкай, з вялізнай жывой змяёй — тыгровым пітонам па мянушцы Зіна. Пэўна, ад гэтага можна было б і адмовіцца. Але тады адбылося б прыблізна тое, што будзе, калі з оперы выкінуць самыя “хітовыя” арыі (бо гэта ж спыненне дзеяння!), пакінуўшы адно рэчытатыўныя фрагменты. Аднак оперна-сімфанічнае мысленне Варнаса — тэма асобнай размовы. А тэма Скарыны — адкрытая для далейшых асэнсаванняў.