Маючы добрую адукацыю і вялікую цягу да навукі, Станіслаў некаторы час працаваў хатнім настаўнікам у Радзівілаў. Менавіта пад уздзеяннем гэтай магнацкай сям’і ён прымае рашэнне прыняць каталіцтва. У 1763 годзе, скончыўшы Галоўную школу піяраў у Варшаве, быў высвенчаны на ксяндза. У гэтым жа годзе атрымаў парафію і працаваў у Гомлі, Бабруйску, затым каноннікам у Вільні, пасля чаго быў узведзены ў сан епіскапа-суффарагана. Пасля далучэння беларускіх зямель да Расеі Кацярына II, асабіста пазнаёміўшыся з ім, прызначыла яго ў 1773 годзе (без дазволу Папы) епіскапам Беларускім. Гэта дало яму магчымасць выконваць ролю галоўнага правадніка палітыкі рускай улады ў адносінах да каталіцкай царквы ў Расеі. Гэта падзея вызвала незадавальненне з боку езуітаў і папскай курыі.