Першым згадаў Зарэмбу пляменнік Тадэвуша Рэйтана, былы кірасір і ўланскі капітан, колішні маршалак Слуцкага павета і, нарэшце, пісьменнік Станіслаў Рэйтан у сваім дэбютным літаратурным творы “Паперы пана Амброзія Вэйлы”, які выйшаў у 1845 годзе ў альманаху Язэпа Крашэўскага. Праз дзесяць гадоў імя Зарэмбы яшчэ тройчы “стрэліла” ў друку. У 1856-м выйшаў першы том успамінаў Евы Фялінскай з Вендорфаў, чый маёнтак Узногі цяпер — паўднёвы край Баранавічаў. Праз год выходзяць разам успаміны сястры Станіслава, Ганны Герычовай з Рэйтанаў (на старонках львоўскага “Dziennik Literacki”) і ананімныя “Літоўскія прыгоды, або Аповесць з майго часу”. Доўгі час аўтарства твора, сярод іншых кандыдатур, прыпісвалі Станіславу Рэйтану. Але аўтарам іх быў паўстанец 1831 года, эмігрант, ліцвін-наваградчанін, Ігнацы Яцкоўскі. У кожным з гэтых твораў з “асобым пачуццём” згадваецца постаць “шамбеляна” Зарэмбы. Сапраўды, асоба гэта занадта каларытная і дзейная, каб сутыкнуўшыся з ёй адразу забыцца на яе існаванне…