Святло ён убачыў толькі ва Упраўленні, сярод чорных масак карнікаў. Апісаць тыя катаванні Сяргей і цяпер быў не ў стане: яго білі бізуном, жалезнымі і гумовымі дубінкамі, душылі супрацьгазам і прышпільвалі наручнікамі ў самых нязручных позах. Пазбаўлялі ежы і сну, крычалі і пастаянна прыніжалі. Усё гэта працягвалася каля тыдня, і яны патрабавалі аднаго — інфармацыі аб месцазнаходжанні ягонага бацькі, ягонай працы, а таксама аб тым, як бяспечна да яго дабрацца. Ні на адно з пытанняў Сяргей не адказаў і ўжо, імаверна, не змог бы перажыць чарговы дзень допытаў. Але праз сцяну ён пачуў неймаверна гучны голас свайго бацькі. Голас гэты казаў, што выйдзе са схову толькі калі пабачыць свайго сына.