Каб не ўпасці ў ідэалізацыю намаляванай “фатаграфічнай культуры ў горадзе”, варта, напэўна, выказаць здагадку, што маё апісанне не вычэрпвае ўсю паўнату ўспрымання гараджан, намераў арганізатараў і нават адэкватнасці праектаў лепшым дасягненням, аўтарскім вяршыням. Ёсць у людзей і іншыя эмоцыі, іншыя ўяўленні пра тое, што павінна адбывацца ў публічных прасторах. Ёсць, у рэшце рэшт, простыя супадзенні падзей і імёнаў, з якіх няма сэнсу рабіць “доўгія” высновы. Але тым і добрая наяўная сітуацыя: усе акалічнасці сышліся для радавога гледача адначасова. І яны відавочна ўкладваюцца ў пэўную схему ўзаемаадносінаў горада і мастацтва, прычым не на прафанным, а на высокім узроўні, які прад’яўлены як штодзённасць.