— З дзяцінства захавалася ў памяці бяскрайняя збожжавая ніва з камбайнамі, — узгадвае Валерый Леанавец. – Горы збажыны ўзвышаліся на зернепрыёмніку, дзе працавала маці. Бацька займаўся будаўнічымі справамі ў гаспадарцы. Мне і сямі гадоў не было, як ён захварэў і не ўдалося яго ўратаваць. Аўдавелая маці вырашыла вярнуцца да беларускіх сваякоў. Яны нас цёпла сустрэлі, дапамаглі ўладкавацца. Маці даіла кароў на калгаснай малочна-таварнай ферме. Нам выдзелілі невялікую кватэру ў двухпавярховым доміку, дзе і цяпер жыве матуля.