Аднак у час азнаямлення з сюжэтам кожны чытач няўхільна апынецца перад пытаннем: няўжо староннія дарослыя, суседзі-аднавяскоўцы не бачылі, як жывецца хлапчуку, а пазней – і яго маленькай сястрычцы? Няўжо ў іx душах нічога не варухнулася, калі яны бачылі пакуты дзяцей? Безумоўна, Валерый Гапееў наўмысна падштурхоўвае, падводзіць чытача да асэнсавання падобных пытанняў, вымушае рабіць пэўныя высновы...