“Гамбургскі рахунак Бахарэвіча” — кніга вельмі дзіўная, яна абвяргае любыя азначэнні і не дазваляе зрабіць нейкія абагульненні. Яе можна назваць зборнікам літаратуразнаўчых эсэ, але ніводзін літаратуразнаўца ніколі не прызнае Бахарэвіча “сваім”, бо літаратуразнаўства — гэта ўсё ж пра іншае. Можна яе назваць і дзённікам чытача (мне, напрыклад, такое вызначэнне падаецца найлепшым), але дзённік — гэта тое, што пішацца перадусім для сябе і перадугледжвае пэўную інтымнасць, якой у “Гамбургскім рахунку” няма: кніга напісаная, можа, і для сябе таксама — але ўсё ж для чытача.