Неяк ураскарачку стаіць тэхнічны ўніверсітэт. Плошча пад абодва аўтапаркінгі, “для выкладчыкаў” і “для ўсіх”, вялікая. У параўнанні з ёю тупічок, дзе стаіць груба звараная прымітыўная рама для веласіпедаў, выглядае апендыксам. І ўжо зусім каго здзІвіць, а каго і абурыць нахабная шыльда перад галоўным уваходам “Стоянка велосипедов строго запрещена!”. Набягаюць асацыяцыі з напалову ўстойлівым словазлучэннем “стоянка первобытных людей” (маючы наўвазе ўвесь людскі мурашнік там). У Германіі перад галоўнымі ўваходамі ў навучальныя ўстановы стаяць, як правіла, сотні двухкалёснікаў. Бо там УСЁ ДЛЯ ЧАЛАВЕКА, УСЁ Ў ІМЯ ЧАЛАВЕКА, – абы яму было зручна і камфортна. А ў нас усё яшчэ племянны лад, хіба – рэктар ня ездзе на ровары, дык “…СТРОГО ЗАПРЕЩЕНА”.