Свяціцель Мікалай – найбольш ушанаваны ў народзе святы, цудатворац. На Беларусі яго лічылі адным з ахоўнікаў земляробства, таму да яго ставіліся з асаблівай павагай. У гонар святога называлі вёскі і храмы, ладзілі прастольныя святы з хрэсным ходам да крыніц, дзе святар асвячаў ваду, праводзілі кірмашы. Святкавалі “Мікольшчыну” некалькі разоў на год, вясной 22 мая – “Міколу Вешняга”. Гэта было свята конюхаў, паўсюдна служылі малебны, каб святы збярог коней ад ваўкоў, мядзведзяў і ліхіх людзей. У гэты час пачыналі збіраць лекавыя зёлкі.