Сярод старых бярэзін, нагнутых тоўстымі камлямі над зямлёю і абросшых сівым мохам, стаяў звер! Звер гэты быў незвычайнай велічыні. Асабліва вялікай была яго галава і наагул увесь перад. Масці ён быў шэрай, шэрсць меў кудлатую і доўгую. Першы момант анямення і адзервянення прайшоў, і думкі мае пачалі крыху варушыцца. Я навет перастаў адчуваць уплыў страху і ціхенька, зусім без слоў, заспяваў пра сябе песню: