– Гэта сапраўды так і было, – павольна і ціха адказаў фурман. – Трэба дзякаваць нявесце вашай ды хуткім нагам коней, яснавельможны пан. Колькі заракаўся ўжо не ездзіць у завіруху... Стары я ўжо. Смерць часта побач бачыць стаў. І не скажу, каб у яе быў непрывабны выгляд. Маладой дзяўчынай паўстае перада мною з тварам той, якую калісьці кахаў. Да яе ў абдымкі цягне… А, што казаць, пан яснавельможны! Грошай з вас браць не буду, бо вінаваты перад вамі праз меру. Даруйце старому…