У дзяцінстве разам з сябрамі ён часта гуляў на цвінтары царквы, і яны вельмі любілі мераць свае ступні з выявай следу на вялікім камяні, што ляжаў непадалёку ад царквы. “Апошні і цяпер знаходзіцца там, толькі зарос кустом бэзу”, — удакладніў ён і паказаў некалькі валуноў.