Цікава, той, хто з дзяцінства слухае другі канцэрт Рахманінава, прымае творчасць Ісачова? Псіхадэліка, напэўна, таксама бывае шчырай. Па гэтай логіцы "Апостала Пятра" павінны ўшаноўваць апалагеты "Пінк Флойд"… Я, калі знайшліся б лішнія грошы, прыдбаў абодва альбомы. Вашчанку гартаў бы, калі баліць сэрца. Ісачовым хвастаўся б перад знаёмымі ветранымі жанчынамі, часам і сам разглядаў бы, як бяздумна цікуюць за вясёлкай у небе. Упэўнены (хто мне забароніць?), што Вашчанка да прыгожага вядзе, далікатна і сцішана (не ўсіх, а хто хоча), а Ісачоў робіць усім прыгожа. Нічога не маю супраць творчасці апошняга. Проста не магу пазбавіцца думкі пра тое, што гэта ў беларускай ментальнасці: любіць таго, каго шкадуеш за цяжкі лёс, нішчымніцу, хваробы і непрызнанасць пры жыцці…