Безумоўна, адзнака і ацэнка ўплываюць на самаацэнку навучэнца, матывацыю яго дасягненняў, трывожнасць, эмацыянальны камфорт, узаемаадносіны з навакольнымі. Настаўнікі добра ведаюць напружаную цішыню ў класе пры аб’яўленні адзнак, рэакцыю, якую выклікаюць адзнакі ў дзяцей: ад слёз да непрыхаванай радасці. Але, можа быць, тады ў школе адмовіцца ад ацэньвання ведаў навучэнцаў? Або настаўнік не павінен выстаўляць нізкія адзнакі сваім вучням? Я ўпэўнена, што ацэньваць веды навучэнцаў трэба абавязкова. Проста адзнакі і ацэнкі павінны быць аб’ектыўнымі, без папярэдняй негатыўнай устаноўкі “слабы вучань”, або станоўчай устаноўкі “гэта добрая дзяўчынка”, “гэта медаліст”. Аб’ектыўная і сістэматычная ацэнка стымулюе работу, паспяховасць навучэнцаў, іх славалюбства, садзейнічае рэгулярнаму выкананню работ. Любая адзнака, якую навучэнец лічыць справядлівай (няважна, нізкая яна ці высокая), павышае ўзровень матывацыі, становіцца стымулам дзейнасці і паводзін навучэнцаў, дапамагае зрабіць яго суб’ектам, які думае, які крытычна падыходзіць да дасягнутага выніку і не губляецца ў складаных жыццёвых сітуацыях.