Міжваенная Польшча не была працягам першай Рэчы Паспалітай — агульнай дзяржавы некалькіх народаў. Нягледзячы на канстытуцыйныя гарантыі правоў нацыяў, на практыцы яны не выконваліся. У адносінах беларускага насельніцтва польская дзяржава ў 20–30-я гады праводзіла палітыку суцэльнай паланізацыі.