“Я з’яўляюся пастарам Галандскай (Нідэрландскай) рэфармацкай царквы. Гэтая Царква была ля вытокаў апартэіду, была Царквою колішніх уладароў гэтага краю. Гэта былі тыя, хто распрацоўваў і развіваў ідэалогію расавага падзелу. Нашая гісторыя - гэта гісторыя сегрэгацыі. Гэта тая праўда, якой мы, як Царква, мусім падпарадкавацца, адначасова пагаджаючыся з нашым грахом, але таксама й становячыся сапраўднае часткаю Афрыкі. Прывіды мінулага працягваюць пераследваць нас аж да сёння, 20 гадоў пасля нашых першых дэмакратычных выбараў. Мы ўсё яшчэ далёка ад праўдзівае дэмакратыі ў Паўднёвае Афрыцы. Доступ да адукацыі, адпаведная медыцынская апека, працоўная занятасць ды ўзровень санітарыі застаюцца для многіх паўднёваафрыканцаў па-ранейшаму недасяжнымі. Гэта падсілкоўвае гнеў, які ў 2016 г. прывёў да пратэстаў, вядомых пад назваю movement (анг. рух маюць быць абніжаныя). Чорнаскурыя студэнты запатрабавалі інстытуцыянальнае рэформы па зніжэнні аплат за навучанне, доступу на ўніверсітэты ды больш інклюзіўнай моўнай палітыкі.