Калінкіна: Асабіста ў мяне ёсьць розныя абмежаваньні. Напрыклад, я лічу, што ўвогуле нельга весьці дыскусію зь пераходам на асобы. Калі чалавек выказвае сваё стаўленьне да чаго-небудзь, то нельга яму адказваць, напрыклад, што ў цябе лысіна вялікая ці нос крывы. Гэта ўвогуле не дыскусія, але на сёньняшні дзень гэта досыць распаўсюджана ў грамадзтве і ў мэдыях. Для мяне вельмі цяжкая праблематыка — асабістае жыцьцё людзей. Хто там чый каханак ці каханка, у каго і дзе растуць дзеці. Калі гэта ня тычыцца лёсаў вялікай колькасьці людзей, калі каханак ці каханка не атрымала вялікі бізнэс ці вялікую пасаду, ня маючы на тое ніякіх падстаў — для мяне гэта вельмі цяжкія тэмы. Ёсьць пытаньні нацыянальнага характару: ці ты рускі, ці паляк, ці габрэй, ці беларус і таму ты такі — гэта таксама для мяне забароненая тэма. Я лічу, што гэта ўзровень палемікі, дыскусіі, які проста непрыстойны. Такіх тэмаў шмат. Ёсьць агульныя тэмы, але ў мяне, напрыклад, ёсьць і асабістыя. Я нядаўна прызнавалася, што не магу пісаць нешта крытычнае пра беларускі касьцёл. Я сама не ў касьцёле, я праваслаўны чалавек, але для мяне крытыкаваць касьцёл — гэта ня тое, што такая забароненая тэма, але я не магу гэта рабіць. Мне здаецца, што гэта як лезьці і разьбірацца ў чужую сям’ю, не разабраўшыся ў сваёй.