Якраз у той час у Неглюбку прыехала будучая майстрыха Людміла Кавалёва: выйшла сюды замуж. Першае ўражанне ад убачанай ткацкай прыгажосці — захапленне. На Брагіншчыне, адкуль сама родам, такой традыцыі не было. Літаральна з першых дзён карцела самой авалодаць рамяством, каб навясці ва ўласнай хаце прыгажосць. Работы грымелі на ўвесь Саюз, а ў Неглюбку прыязджалі навукоўцы з этнаграфічнымі экспедыцыямі. У адной з такіх Людміла Кавалёва пазнаёмілася з вясковай майстрыхай Марыяй Герасіменка. Яна і навучыла працаваць на кроснах. З цягам часу і сама Людміла Васільеўна ўладкавалася ў цэх, але яго лёс фактычна перакрэсліла аварыя на Чарнобыльскай АЭС… З забруджанай тэрыторыі з’ехалі людзі, былой моцы ў згуртаванні неглюбскіх ткачых ужо не было. У дадатак — цяжкія 90-я. Цэх прыйшоў у заняпад, але запал застаўся, рукі памяталі, як рабіць прыгажосць. Вырашана было спрабаваць перадаць сваё рамяство дзецям.