Праца над фільмам ішла чатыры месяцы. Мы ездзілі ў Маскву, у Кіеў, закраналі гісторыю фестывалю, гутарылі з тымі, хто стаяў ля яго вытокаў, з першымі вядучымі. І за гэты час яшчэ раз пераканаліся, што фестываль робіцца цягам усяго года, а ліпень - гэта толькі фінал, вяршыня вялізнага айсберга. Усе, да каго мы звярталіся, пагаджаліся на здымкі без аніякіх "але", ва ўсіх было заўважна папраўдзе неабыякавае стаўленне да фестывалю - як да чагосьці вельмі дарагога: адразу запальваліся вочы, ажывалі эмоцыі, быццам гэта было літаральна ўчора.