— Я прыязджаю на матч, гляджу яго, адзначаю гульцоў, якія найбольш ярка выяўляюць сябе па ходзе сустрэчы. Як правіла, з імі заўсёды лягчэй дамовіцца аб каментарыі ці міні-інтэрв'ю, асабліва калі каманда выйграла. Калі спартсмены церпяць паражэнне, часта адмаўляюцца падыходзіць да камеры, тады прыходзіцца неяк выходзіць са становішча. Па маіх назіраннях, часцей за ўсё гэта здараецца з футбалістамі і хакеістамі, а людзі, якія лягчэй за ўсё ідуць на кантакт, — гэта, напэўна, гандбалісты. Зразумела, што ёсць выключэнні, напрыклад, Віталь Радзівонаў — чалавек, які заўсёды гатовы размаўляць. А ёсць людзі, у якіх і пасля перамогі слова не выцягнеш. Я лічу, гэта няправільна, бо журналісту трэба мець зносіны са спартсменам, можа яму і самому гэтага не асабліва хочацца. Гэта, у першую чаргу, патрэбна людзям, якія падтрымліваюць і хварэюць за тваю каманду, мы выключна пасярэднікі. Спартсмены павінны разумець, адмаўляючы журналісту, яны адмаўляюць тым людзям, якія за іх перажываюць.