Ці даўно ён, ураджэнец вялікай слуцкай вёскі, дзе матчына мова яшчэ пакуль не забыта-закінута, як у горадзе, гаварыў “жыта”, “грэчка”, “бульба”, “гарбуз”? Пакуль не пайшоў у “людзі”. Армія, сельскагаспадарчы інстытут, наменклатурнае асяроддзе раённага маштабу, дзе мова беларуская не ў пашане — ёю і сёння пагарджаюць, — зрабілі сваю справу. І на сустрэчы з вучнямі вясковай школы з нагоды пачатку навучальнага году, куды запрасілі і старшыню… папрасіўшы прабачэння, сказаў: