Я паўтараю гэтае пытанне ўголас у пустым купэ. I зноў сама сабе прыгадваю асноўныя правілы гэтай паездкі, якія я вызначыла перад адлётам. Правіла нумар адзін: гаварыць праўду. Заўсёды, усім і пры любых абставінах. Якія могуць быць гульні ў сорак адзін год? Якія хованкі? Інакш і вяртацца было б не варта. Правіла нумар два: не плакаць. Расчуленасць, смутак — навошта? Я ж не маленькая дзяўчынка. Апошнія пару лістоў, якімі мы абмяняліся з татам, мяне цалкам супакоілі. Аперацыя прайшла добра, учора яго павінныя былі выпісаць са шпіталя, і сёння ўвечары я пазваню ў ягоныя дзверы. Усё ў парадку. Усё будзе добра, кажу я сабе ўжо дваццаты раз і нервова кручуся на крэсле.