Хароныч засьмяяўся. Сьмех гэты быў нейкі дзіўны: сухі, патрэсканы, але неўзабаве ён у рэшце рэшт зьмяніўся ў кашаль. Аўтобус стаяў на скры­жаваньні, перад ім пераходзілі дарогу людзі, пра нешта гаманілі, маладыя нават цалаваліся, міліцыянт пасярод дарогі круціў паласатай палкай. І ўсё гэта яшчэ больш дадавала сітуацыі неверагоднасьці, нерэальнасьці.