У настаўніка буйнымі кроплямі пот выступіў на лобе, ён дастаў з пулярэса фотаздымак жонкі і дзіцяці і імі спрабаваў урымсьціць Галкевіча, але той паўтараў адно і тое самае сваё: “Не магу, не магу”. І гэтае душавымотлівае “не магу” множылася, расло, заражала, ужо з кутоў даходзіла шыканьне: “Мы таксама ня можам”, і пачала пагражаць агульная немагчымасьць. Настаўнік апынуўся у вялічэзным канфузе. Кожнае сэкунды мог грымнуць выбух – чаго немагчымасьці?, кожны момант дзікі рык нежаданьня мог вырвацца і дапасьці ў вушы дырэктару і інспэктару, кожнае хвіліны цэлы гмах мог абваліцца і пахаваць пад сабою дзіця, а вось Галкевіч усё ня мог, Галкевіч і далей аніяк ня мог і ня мог (з рамана “Ferdydurke”, пераклад Васіля Сёмухі).