Я чы­та­ла праў­дзі­выя гіс­то­рыі, на­пі­са­ныя вы­жыў­шы­мі свед­ка­мі той вай­ны. Ва ўсім гэ­тым мо­ры ся­рэд­ня­веч­на­га вар­вар­ства згу­бі­ла­ся ма­лень­кая вё­сач­ка з па­мян­шаль­на-лас­каль­най наз­вай — Лу­жын­ка. Там не жы­ло столь­кі лю­дзей, каб ка­заць пра ве­лі­зар­ныя маш­та­бы ах­вяр. Але гэ­та бы­ла вёс­ка са сва­і­мі звы­ча­я­мі і ўні­каль­ным жыц­цём. І бы­лі лю­дзі, пра­цаў­ні­кі, якія збі­ра­лі ўра­джай, на­ра­джа­лі дзя­цей і спя­ва­лі на­род­ныя пес­ні. І не ду­ма­лі, што ме­на­ві­та тут ім прый­дзец­ца пры­няць смерць ад чу­жа­коў...