На востраве Гальчэня таксама ўпэўнена ішоў наперадзе, відаць, добра ведаў, куды вядзе. Не было такога кутка на Любаншчыне, якога б Герасім Маркавіч не ведаў. У гушчары пахла вільгаццю, месцамі пралезці было цяжка — арэшнік пераплёўся з бярэзнікам.