Пазней з’явілася паўднёвая школа “Се І” (пісаць ідэю), якая злучыла у сабе філасофію, паэзію і каліграфію. Майстры аддавалі перавагу манахромнай і свабоднай манеры, сцвярджалі спантаннае бачанне. Тут мастакоў адрознівалі віртуозны кампазіцыйны лад, пачуццё, перажыванне і асэнсаванне хуткаплынных імгненняў, інтуітыўнае пранікненне ў сутнасць таго, што адбываецца, напаўненне жыццёвай энергіяй, імправізацыя і ўжо ў апошнюю чаргу – знешняе падабенства з маляваным прадметам. У “Се І” мастак “перш пэндзля бачыць ідэю”. Няма эскіза – толькі вобраз у свядомасці аўтара. І гэтая ідэя перадаецца на паперу нешматлікімі моцнымі рыскамі – ўдарамі пэндзля. У завяршэнне некалькі сакавітых паўтонаў тушшу і атрымліваецца карціна падобная на накід, але напоўненая жыццём, паэзіяй і дакладным адлюстраваннем сутнасці таго, што адбываецца. Уяўная незавершанасць і недаказанасць мяркуе дыялог аўтара і гледача – давяршэнне працы адбываецца пасля, пры разглядзе скрутка.