Для нашае тэмы гэта значыць, што да формулы “каталіцкі – праваслаўны” мы мусім дадаць яшчэ трэці элемент. Ня мусіць быць сумніваў, што гэты элемент ня можа быць пазначаны інакш, як толькі “грэка-каталіцкі” ці “ўніяцкі”. Менавіта тыя ўсходнія Цэрквы, што аб’яднаныя з Рымам, знаходзяцца на лініі падзелу паміж станам “быць каталіком” і “быць праваслаўным”. Што зьяўляецца сьпецыфікай сітуацыі хрысьціянаў грэка-каталікоў на лініі падзелу паміж дзьвюма культурнымі прасторамі? Што вызначае гэтую “ўніяцкую” тоеснасьць? Яна характарызуецца перадусім тым, што гэтая тоеснасьць ёсьць у вялікай меры “падвойная тоеснасьць”. Менавіта ў гэтым знаходзіцца яе найвялікшая цяжкасьць, але таксама і яе вялікі шанец. Гэтая падвойная тоеснасьць мае як пазітыўныя, так і негатыўныя вынікі.