У выпадку эпідэміялагічных захворванняў не было сродкаў, якімі можна было б лячыць дзіця з гарантыяй пераносу ім лекаў, якія прызначаліся даросламу. Павятовыя і гарадскія шпіталі не мелі поўнага штата лекараў, фельчараў, месцазнаходжанне шпіталя было, часцяком, у недасяжнай далечыні ад многіх вёсак і дабрацца да іх, асабліва зімой, селяніну з хворым дзіцем не было магчымасці. З 1869 года існавала вяскова-лекарская частка, якая ўяўляла сабой арганізаваныя пункты медыцынскай дапамогі ў воласці з фельчарам, павітухай і аптэкай. Задачай фельчара быў прыём і агляд хворых, прыняцце мер у папярэджанні эпідэміялагічных захворванняў.