Бы­вае, не­шта не­йкае збя­рэш­ся ра­біць, а так і не зро­біш. Збо­ль­ша­га пра ня­зроб­ле­нае хут­ка за­бы­ва­ецца, але ча­сам па­мя­та­еш доў­га, ця­гам уся­го жыц­ця. Мне так по­мняц­ца мас­та­коў­скія май­стэр­ні, якія па­ра­бі­лі са­бе на га­рыш­чах кой­да­наў­скіх ба­ць­коў­скіх хат То­ля Алек­сан­дро­віч і Во­ва Са­віч. Во­ва па­сту­піў у інсты­тут, То­ля скан­чаў ву­чэ­ль­ню, а я да­хо­джваў у ся­рэд­нюю шко­лу. Ба­ць­кі да­зво­лі­лі хлоп­цам аб­ста­ля­вац­ца на га­рыш­чах, а мне да­зва­ля­лі то­ль­кі зра­біць хо­ван­ку над хля­вом. Зра­зу­ме­ла. У іх — ба­ць­кі да­ва­лі да­звол, а ў мя­не — ба­ба і дзед. У сва­ёй хо­ван­цы я ля­жаў на за­сла­най по­сціл­ка­мі са­ло­ме і чы­таў. Там я на­ват і не ма­ля­ваў ні разу, я ха­дзіў ма­ля­ваць да То­лі. Ён да­ваў па­пе­ру, аква­рэ­ль­ныя фар­бы і два пэн­дзлі — вя­лі­кі і ма­лы.