Калі навокал цябе – “вечныя дзеці Беларусі” (метафара В. Акудовіча), ты мімаволі пачуваешся такой сабе Мэры Попінс для інфантыльных дарослых. А з даступных табе радасцяў – толькі “золак, ахутаны туманам” і “далягляды ў барвах бэзу”, як з боскай мовы паланезаў пераклаў на чалавечую паэт, чыё прозвішча трохі нагадвае пра сакалінае паляванне ў “Сарматыі”. І ўжо вось-вось загучаць табе “нябёсныя арганы”, нагадваючы, што вецер перамяніўся – і пара звальваць адсюль (“не адразу Вільня будавалася!”) першым-лепшым лаўкостам: