Юніёрскія спаборніцтвы ў біятлоне — гэта заўсёды цікава. У свеце не так шмат відаў спорту, дзе пераход на дарослы ўзровень ажыццяўляецца гэтак імкліва, а працэнт “маладзёжных” чэмпіёнаў, якія папоўнілі ў далешым сваю калекцыю “дарослымі” ўзнагародамі, такі ж вялікі. Да 100 працэнтаў, вядома, не дацягвае, і страт па дарозе біятлон таксама ведае нямала, але прадказаць па юніёрскіх стартах граматны спецыяліст можа вельмі многае. Таму што ў адрозненне ад прагрэсуючых спартсменаў Бразіліі, Аўстраліі або Новай Зеландыі, якія ўсё яшчэ застаюцца экзотыкай у біятлоне і якіх трыбуны ў “Раўбічах” падтрымлівалі ўжо хоць бы за старанне, у выхадцаў з традыцыйна “біятлонных” краін нават у нефарсіраваным рэжыме работы на перспектыву парода праглядаецца нават з трыбун. Так яшчэ ў самым пачатку кар’еры вялікую будучыню прадказвалі нарвежцам Олі-Эйнару Б’ёрндалену і Тар’ею Бо, французу Мартэну Фуркаду і, вядома, Дар’і Домрачавай, якая не раз падымалася на юніёрскія п’едэсталы. Падобныя “масткі” галоўны трэнер нацыянальнай зборнай Беларусі Андрыян Цыбульскі рэкамендуе пера-кідваць асцярожна. У ранейшыя гады імкненне ў што б там ні было“даць вугалю” з самага старту каштавала кар’еры не аднаму таленавітаму беларускаму атлету. Але пры іншых роўных карціна складваецца цалкам выразная. І таму наўрад ці, напрыклад, згубіцца на шляху ў асноўную зборную нарвежка Інгрыд-Ландмарк Тандрэволд, якая заваявала ў “Раўбічах” аж 4 медалі. Варта запомніць імя расійскага “мультымедаліста” Аляксандра Дзядзюхіна, францужанкі Лены Арно ці ўкраінкі Юліі Журавок, якая паразіла ў “Раўбічах” усе 60 мішэняў у чатырох гонках. І, улічваючы ўзровень канкурэнцыі ў сучасным біятлоне, зусім не бравадай бачыцца няпэўнае “час пакажа, хто лепшы” аднаго з суаўтараў французкага “срэбра” ў юніёрскай эстафеце Эмільена Жакліна ў адказ на пытанне аб яго перспектывах у саперніцтве з Фуркадам і Жанам Гіёмам Беатрыксам. Рассудзіць гэтую спрэчку пакаленняў можа, сапраўды, толькі час, і далёка не факт, што пераможцамі ў гэтай спрэчцы выйдуць цяперашнія зоркі этапаў Кубка свету.