У. Жданова распавядае, што ў 1946 году ў іх кватэру, дзе жыла тады Матрона, прывялі жанчыну, якая займала высокае становішча. У яе здурэў адзіны сын, муж загінуў на фронце, сама яна, вядома, была бязбожніцай. Яна ездзіла з хворым сынам у Еўропу, але вядомыя лекары дапамагчы яму не змаглі. "Я прыйшла да вас ад роспачу, - сказала яна, - мне ісці няма куды". Матрона спытала: "Калі Бог вылечыць твайго сына, ці паверыш ты ў Бога?" Жанчына сказала: "Я не ведаю, як гэта - верыць". Тады Матрона папытала воды і ў прысутнасці няшчаснай маці стала гучна чытаць над вадой малітву. Падаючы ёй затым гэтую ваду, блажэнная сказала: "Едзь зараз у Кащэнка (псіхіятрычная лякарня ў Маскве), дамоўся з санітарамі, каб яны яго дужа трымалі, калі будуць выводзіць. Ён будзе біцца, а ты пастарайся плюхнуць гэтай вадой яму ў вочы і абавязкова патрап у рот".