Гаспадаром Случчыны пасля смерці князя Уладзіміра стаў яго старэйшы сын Аляксандр Уладзіміравіч Алелька (1380–1454). За часамі Алелькі Слуцк разросся і стаў вялікім па тагачасных мерках горадам. Напрыклад, у вялікакняжацкім прывілеі 1444 года ён прыводзіцца ў ліку галоўных гарадоў краіны. А незадоўга перад тым, у 1441 годзе першым з прыватнаўладальніцкіх гарадоў ВКЛ атрымаў Магдэбургскае права.