— У такой нефармальнай абстаноўцы размова ідзе па-іншаму, — гаворыць Л.М.Стэльмах. — Не прымаю рэзкіх рашэнняў, лічу, што абавязкова трэба даць шанс кожнаму выправіць сітуацыю. Сваім вучням хачу паказаць, што ў аснове адносін ляжыць дабрыня, даю паверыць у яе існаванне. Як настаўнік фізікі пераводжу гэта на закон захавання энергіі: што мы заложым у нашых дзяцей, тое і захаваем. Памятаю выпадак, калі “складанаму” хлопцу, у якога былі праблемы з паводзінамі, даверыў удзел ад школы ў спаборніцтвах “Лідская лыжня”. Назіраў, як ён з апошніх сіл ішоў да фінішу, і першым павіншаваў і падзякаваў за падтрыманне гонару школы. А праз некаторы час пачуў і ад вучня “дзякуй” за тое, што я паверыў у яго.