У адным з артыкулаў пра З. М. Задору я прачытала такія сугучныя маім думкам словы: “Из уходящего исторического поколения…” І гэта так. Але жыццёвы фініш у кожнага розны. І ніхто не ведае, які век яму адмераны. У старасці Зоя Макараўна агорнута сапраўднай любоўю і клопатам блізкіх. Цешаць яе душу праўнукі, асабліва першакласнік Глеб і малы Арцёмка, якія жывуць побач, яшчэ двое праўнукаў жывуць далекавата – у Пінску. У праўнуках бачыць свой працяг і ведае, што жыццё пражыта недарма. А пажыць яшчэ хочацца, і ажаніць двух унукаў, і ўбачыць, якімі стануць праўнукі. Гэтага ёй жадалі ўсе. Здароўя Вам, Зоя Макараўна, светлага розуму, і да новых юбілеяў!