Так, штодня прачынаючыся ты ведаеш што і як: праца, вучоба. У малога парваўся бацінак, трэба адведаць бацькоў, сяброўку, здаць справаздачу. Канец месяца. Значыць хутка заробак. Ізноў налічаць гэтыя капейкі. Як пражыць? Забягаеш на хвіліначку ў касцёл. Стаеш на калены. “Божа! Дзякуй табе за сённяшні дзень! За тое, што ёсць побач. За тое што вядзеш за руку і атуляеш сваёй бязмернай любоўю!”. Але хвіліначка хутка скончваецца і трэба вяртацца да штодзённасці… І вось нарэшце! Дачакалася. Я вазьму з сабой толькі сваё сэрца, каб Ты, Пане, дапамог навесці там парадак. Каб дапамог раставіць кропкі над “і”. Усё ж астатняе застаўлю за межамі пілігрымкі…