Прамоўца гаварыў натхнёна, узнёсла і неяк вельмі проста, нібы ён быў і не на трыбуне, а от гэтак прыйшоў у людскі гурт і пасвойску гутарыць з ім. Потым выступалі яшчэ прамоўцы: рабочыя, што пракладалі па мінскім бруку рэйкі, студэнты. Гаварылі многа і неяк урачыста. Здавалася, людзі забыліся, што ўжо глыбокая ноч. I не дзіва, што забыліся: вакол была відната. Потым той, хто гаварыў першы, сказаў: