Часам шкада, што яны ёсць. Папсовае каляднае засмечвае зрок (ня)танным мерчандайзінгам, раскручвае карусель сямейнай весялухі, ператварае кікімар у снягурак і наадварот, дурыць галаву салодкімі прыпеўкамі ды дзіцячым лямантам, засыпае нашую самоту папяровым канфеці і падсоўвае тутэйшым разумнікам пластыкавыя дудзелкі made in China. “Ёлки новые – в декабре 2017-го будет жарко!”. Хтосьці скажа: файная прышчэпка ад правінцыйнасці. Як на мяне – наадварот. Трыумф статкавай свядомасці: “Мне пяць пернікаў з сабачкам, дзесяць налепак, заечыя вушкі і вyнь той чырвоны капялюшык!” – “Вой, даражэнькая, і мне таксама!”. Каб было правільна. Як ва ўсіх. Серыйнае свята: батальёны зайцоў і брыгады сняжынак падгрызаюць горы пернікаў і ладзяць бязмежныя карагоды пад тэлевізар. Пакуль старэйшая генерацыя годна залівае хатні салацік айчынным віскачом і кантрабандным абсэнтам.