Цешча, спагадлівая душа, зразумела яго: будзе, будзе табе, зяцёк, дублёнка. I сапраўды, выкарпала недзе, прывезла са сваёй чыгуначнай радзі­мы даўжэзны, па самыя пяты, і шырачэзны, на пяцёх, нават не кажух, а расейскі беспамерны ці не кандуктарскі тулуп. Таму што быў ён добра ў мазуце, і гады, што пэўна, пралежаў недзе на гарышчы, пакуль кандуктар таварнага цягніка не адмерла як прафесія, ня выветрылі з яго паравознага вугальнага дыму і вандроўнага бражнага расейскага ветру. Вецер і на тую хвіліну быў гатовы надзьмуць яго праз сапрэлыя прарэхі і гады, што ўтварылі тыя прарэхі.