5. Сцэна балю відавочна раскрывае аблічча мясцовай шляхты. Праз яе ўчынкі і адносіны да Надзеі, да госця Андрэя мы бачым іх уласны твар, твар пачвар і нягоднікаў. Мы адчуваем амаральнасць учынкаў Дубатоўка, які ўвесь час толькі і робіць тое, каб успомніць закляцце караля Стаха, каб напужаць у каторы раз Надзею. Ён даруе Надзеі партрэт Рамана Старога, віноўніка радавога праклёну. Свядома, прылюдна падкрэслівае, дорачы кілім, што "ногі ва ўсіх Яноўскіх былі нямоцныя". Такім спосабам ён нагадвае пра асобу, з-за якой загінуў бацька Надзеі, вымер род, і як бы папярэджвае аб тым, што чакае яе.