Запалілі святло, людзі пачалі разыходзіцца. Я азірнуўся і атарапеў. Яна ўжо знікла. Упікаючы сябе: "Каб цябе чэрці! Як я мог яе ўпусціць?" — я кінуўся да выйсця. Публіка спускалася павольна, і, як на халеру, мяне ўвесь час то адзін акліне, то другі. Віншавалі з фільмам, захапляліся працаю мастака-пастаноўшчыка. Але мне было не да гэтага. Я скокаў вокам па тварах, разглядаў людзей на тым канцы залы, але яе не бачыў.