Сама Разалія паходзіла са шляхетнай сям'і, але забралася ў горную пячору і давяла сябе да поўнага катарсісу. Паколькі такіх дзівакоў тады хапала, можа б, пра яе і забыліся, але ў цяжкі для Палерма час, калі распаўсюдзілася эпідэмія чумы, яна з' явілася ў яве аднаму паляўнічаму і параіла перанесці яе рэшткі з пячоры ў кафедральны сабор Палерма. Пасля гэтай працэдуры чума цудоўным чынам спынілася, а святая Разалія стала апекавацца Палерма. На месцы ж знаходжання парэштак святой у гарах быў пабудаваны санктуарый, вельмі шанаваны. Праўда, асноўныя рэшткі ў саборы Палерма, іх на свята дастаюць і носяць па вуліцах. У санктуарыі засталіся толькі зуб і кавалак косткі святой Разаліі, ну хоць нешта.