Віктар Стрыжак паспеў напісаць не так уж і многа, аднак амаль кожны яго твор пазначаны пячаткаю таленту. Яго індывідуальнасць асабліва выразна выявілася ў патрыятычнай лірыцы, дзе ак неабходна быць сапраўдным паэтам і дзе зазвычай бывае найбольш павярхоўнага, эпігонскага; асабліва многа падобнага “гладкапісу” – і дастаткова прафесійнага – было ў паэзіі 70-х – пачатку 80-х гадоў. Віктар жа пра Радзіму пісаў так: