Паўгадзіны да канца маёй візы — і вось мы зноў на Радзіме. Прачнуўся я на танкоўцы недзе пад Стоўбцамі. Хістаючыся і спрабуючы перастаць калаціцца, у ранішнім матавым паўзмроку я пабачыў сюрэалістычную карціну. Перада мной самотна круціўся вятрак, адзін, такі самы, як і “там”. Побач зь ім проста на поўдзень пазіралі дзьве сонечныя батарэі. Я працёр вочы, можа то мне падалося проста? Нагадвае канец фільма “Иван Васильевич меняет профессию”. Зараз вятрак ператворыцца ў трактар “Беларус” і крыкне: “Нагібаць!”. Але ўсё на месцы. Ну і халера зь ім.