У канцы 30-х гадоў яна паспяхова звярнулася да караля Карла XIV з просьбай аб вызваленні ад апекі яе брата; у свае 50 гадоў яе раман «Герта» выклікаў грамадскі рух, які забяспечыў усім незамужнім шведскім жанчынам законнае паўнагоддзе ва ўзросце 25 гадоў і заснаваў Каралеўскую семінарыю па падрыхтоўцы вышэйшых настаўнікаў, першую шведскую вышэйшую школу ў Швецыі для жанчын.