У пачатку XVI ст. у еўрапейскай фартыфікацыйнай навуцы пачынаюць адбывацца каласальныя змены. На працягу 100 год знешні выгляд і прынцыпы будаўніцтва крэпасцяў мяняюцца кардынальна. Звязана гэта было са значным паляпшэннем вогнепальнай зброі. Калі першыя еўрапейскія гарматы (часта зробленыя з дрэва) мала шкодзілі сярэднявечным замкавым сценам, то ў першай палове XV ст. былі вынайдзены новыя спосабы выплаўкі чугуна і парахавая зброя прымусіла моцна задумацца еўрапейскіх фартыфікатараў. У выніку паступовай эвалюцыі вежы замкавых сценаў выносіліся ўсё далей за лінію курціны і набывалі спачатку круглую, а пасля гранёную форму, пераўтвараючыся такім чынам у бастыёны. Сцены станавіліся ніжэйшымі, бо абстрэл з вышыні моцна зніжаў эфектыўнасць выкарыстання гарматаў. І што самае важнае, сцены пачалі ўзводзіць не з каменя ці дрэва, а з зямлі. Што цалкам лагічна, бо толькі земляны вал мог вытрымліваць артылерыйскі абстрэл таго часу. Прыдумалі і першымі выкарысталі гэтую сістэму італьянскія інжынеры ў першай палове XVI ст. Пазней вялікі ўнёсак у яе ўдасканаленне зрабілі галандцы. Адпаведна такую сістэму фартыфікацыі часта называюць новаітальянскай, стараітальянскай ці галандскай, у залежнасці ад велічыні бастыёнаў і памераў курціны.