Поўны кантроль дзяржавы над грамадскім жыццём не выключаў існавання прыватнай уласнасці, але, у адрозненне ад Еўропы, яна гуляла другарадную ролю. Прыватнай уласнасці было вызначана дакладнае месца ў дзяржаўнай структуры. Прыватны уласнік абслугоўваў у асноўным знешнюю і транзітную гандаль. Ён мог мець велізарнае маёмасць, але яго недатыкальнасць і цэласнасць не былі гарантаванымі - ніколі не кіраўнік мог забраць яго ў ўладальніка. Адзіны больш-менш гарантаваны спосаб абараніць сваю ўласнасць - гэтае атрыманне прэстыжу, г.зн. прыстойнай пасады ў дзяржаўнай структуры ўлады. Такая пасаду забяспечвала і пэўнае багацце, ўласнасць. Калі ўладальнік не належаў да дзяржаўнага апарату, то ён стараўся ўкласці свае багацці ў зямлю, хоць яна і не прыносіла прыбытку i таксама не было гарантый недатыкальнасці. Таму валоданне зямлёй - Гэта прэстыж. Усё цяпер залежыла ад таго, як спраўна ён плаціць падаткі з зямлі, якой валодае. Дзяржаве, нарэшце, было ўсё роўна, хто будзе плаціць падатак - Селянін ці буйны землеўладальнік. Але адной толькі зямлі для прэстыжу недастаткова. Варта было мець салідны дом, слуг, рабоў, уладкоўваць выезды.