Аляксандр. Калі я вучыўся ў 2 класе, заўважыў, што некаторыя мае аднакласнікі некуды сыходзяць падчас заняткаў. Неяк я набраўся смеласці і запытаўся пра гэта ў Аліка, свайго суседа па парце. “У нас ёсць духавы аркестр, — адказаў ён, — і нас на рэпетыцыі адпускаюць з заняткаў”. Аказалася, што Алікаў бацька, Восіп Мартынавіч Шусталік, кіраваў гэтым духавым аркестрам. Так, па пратэкцыі свайго сябра я трапіў у гэты калектыў.