Мабыць, таму й далучыліся нечакана да літаратурна-мастацкай сустрэчы леснікі, якія спілоўвалі непадалёк саслаблыя дрэвы, і наведнікі музею з Пінску (нязважна на тое, што не ўсё разумелі ў плыні беларускай гаворкі), што творчасць лучыць нас усіх у вялікі магутны Род, надаючы неймавернай сілы і натхнення жыць. Як умеў жыць, наросхрыст, акрылена і ўдумліва, Уладзімр Караткевіч. Пакуль не спыніўся паспешлівы час ягоны на прыпяцкім пароме…”