— У нашых Ёлках святы нічым асаблівым не вызначаюцца. Як і ў любы дзень, трэба гаспадарку дагледзець, абагрэць хаціну і, калі ёсць настрой, — на стол святочны сабраць. А ёлку мы з мужам заўжды для сваіх хлопчыкаў ставілі і нешта пад яе стараліся пакласці. Выбіралі ў лесе невялічкую густую ялінку. Хлопцы цацкі больш самі майстравалі. Шышачкі яловыя і сасновыя, шкарлупіны яек курыных фарбавалі, невялікія чырванабокія яблычкі запасалі да гэтага свята і так ёлачку ўпрыгожвалі. Агеньчыкаў такіх, як зараз, не было. Не прыходзілі па выкліку ў нашыя вясковыя хаты Дзед Мароз і Снягурка. Звычайна яны віталі дзетак у школе ці ў вясковым клубе. Зімы былі снежныя, марозныя. Выйдзеш на падворак і чуеш, як парканы ад сцюжы трашчаць. А ўвечары зірнеш на зорнае неба — вачэй не адвесці.