Над храмам навісла пагроза, з якой яшчэ ў сваёй шматпакутнай гісторыі ён не сутыкаўся. Ваяўнічы камуністычны атэізм нёс у сабе мэту стварыць савецкага чалавека бяз веры і памяці. Бальшавікі не маглі па сваёй ідэалогіі дазволіць, каб у цэнтры горада дамінавалі хрысціянскія храмы, таму што ім былі непатрэбныя людзі, у сэрцах якіх жыве хрысціянская вера і гонар за сваю Айчыну. Грамадствам, у якім людзі забыліся родную мову і гісторыю, значна прасцей кіраваць і навязваць рознага кшталту ідэалагічныя эксперыменты. Агонія храму працягвалася да пачатку шасцідзесятых гадоў XX стагоддзя.