У Беларусі пластычныя тэатры толькі пачынаюць развівацца. Адны называюць новы напрамак “мадэрнам”, другія знаходзяць яго карані ў практыцы мімаў і пантаміме часоў антычнасці, трэція ахрысцілі тое, што адбываецца на сцэне, “нававынайдзенымі сістэмамі танцавальнай культуры”. У спектаклях пластычных тэатраў прысутнічаюць элементы клаўнады, акрабатыкі, пантамімы, у іх шмат імправізацыі і абсурдызм часам змешаны з фантазіяй і снамі наяве. Галоўны выразнік пачуццяў — цела артыста. Тэкст і псіхалагічныя нюансы не важныя. Сучасны тэатр стаміўся ад багацця слоў.