Агонь разгарэўся ўжо, і ў дамавіне стала святлей. Сухое галлё гарэла шчыра, без дыму – толькі злавесна патрэсквалі сучкі. Па іх скакала полымя – усё бліжэй і бліжэй да Купалкі. Нібы спяшалася дагнаць яе. Цені ад полымя мітусіліся ўжо зусім побач Н ад гэтага ёй было яшчэ страшней: полымя даганяе яе!