І той людскі вясковы страх пакаціўся па зямлі. Чорным падкалодным гадам папоўз з гароду на вуліцу. Падпоўз пад штыкетам і абочынай, абмінаючы сялянскія хаты – сапраўднай сілы ў ім яшчэ не было – прашыўся за аселіцу. Набіраючы хуткасьць, пацягнуў да лесу і балота. Спачатку вузенькай стужкай, што фабрычнай ніткай працінаючы, агніста цярэбячы сабе дарогу. Спатоліўшы першы голад і трохі, пэўна, акрыяўшы, пашыбаваў ужо больш спора, выпальваючы на сваім яшчэ ня вельмі шырокім, як капаніцай пракопаным шляху траву, кветкі і нават маленькія дрэўцы, што не пасьпелі яшчэ адскочыць ад зямлі. Але выпальваючы не зусім, пазбаўляючы іх толькі колеру, фарбаў і адданасьці зямлі і небу, сонцу. Яны жухлі і крохка падломваліся, падалі ніц. Ня грэбаваў землянымі чарвямі-выпаўзкамі. Неяк вельмі спрытна выцягваў іх з глыбіні, ці то яны, дурні, самі вылазілі на яго.