Раптоўнае знікненне камароў змяніла б Беларусь мацней, чым выпадковае з’яўленне мора дзе-небудзь пад Вілейкай. Простыя людзі, тыя з іх, каго прыгажосць сусвету кліча падвячоркам да зор (то бок самыя разумныя), пачалі б у размовах даставаць да тэмаў, да якіх сёння не пушчаюць камары. Шчыра вам кажу: калі б у Афінах вадзіліся беларускія камарыхі, Платон далей за “Апалогію Сакрата” не зайшоў бы. А Адысея канчалася б на першым радку, тым, дзе музу просяць расказаць пра “шматдасведчанага мужа”. Шанцу на адказ музе не пакінула б рэзкая патрэба хавацца ў хату.