Канешне, праспект Незалежнасці, сталінскі ампір – гэта фасадная архітэктура. Асмалоўка ўсе ж больш для звычайных людзей, звычайнага жыцця. На мой погляд, лакалізацыя гэтых двух квартальчыкаў (літаральна два крокі – і гістарычны цэнтр) вельмі ўдалая. Гэта значна бліжэй, чым трактаразаводскі ці аўтазаводскі пасёлак. І турысты, і мінчане з радасцю будуць прыходзіць сюды. А тут зеляніна, архітэктура, якая нас адсылае да праспекта Незалежнасці, але двухпавярховая. Тут застанецца частка жылых дамоў, будуць кавярні, з'явяцца памятныя дошкі. Напрыклад, што тут нарадзіўся лепшы футбаліст Беларусі Сяргей Алейнікаў. Дарэчы, тут ужо 7 ці 8 мастакоў зрабілі на мансардах свае майстэрні.