Першыя густыя промнi памаранчавага млявага сонца прынесьлi вецер. Спачатку недзе далёка нiзкiм голасам загула Пушча. Потым дробным мiтусьлiвым шоргатам задрыжэла сумная старая асiна ля дарогi да замка. Нарэшце закiвалi галовамi магутныя стромкiя хвоi, апранутыя зялёным аксамiтным футрам. Дужы вецер узьняўся над гонкiм гаманлiвым лесам, горнучы да зямлi ягоныя ганарыстыя, ўпартыя шчыкi, але чамусьцi амаль не кранаючы росны дол, па якiм ужо совалiся, нiбы мурашы, зайнятыя ранiшнiм клопатам сонныя гусары. Белы празрысты дым ад вогнiшчаў уздымаўся роўнымi рухавымi слупамi крыху вышэй за галаву вершнiка й раптоўна, быццам спуджаны конь, кiдаўся ўбок, рассыпаўся асобнымi малочнымi шапкамi й зьнiкаў ва ўзрушаным лесе. I векавая Пушча, i маленькая чалавечая грамада ад самага ранку жылi сваiм жыцьцём, зусiм непадобным мiж сабою, але аднолькава напружаным i трывожным.