Карл V быў уладальнікам найбуйнейшай па памерах і адначасова слабой палітычна імперыі. Асобныя часткі гэтай імперыі вялі самастойную палітыку, не заўсёды лічачыся з імператарам. Пасля паражэння ад нямецкіх лютэранскіх князёў у 1555 Карл V зракаецца ўлады на карысць свайго брата Фердынанда, якому аддаў аўстрыйскія, венгерскія валодання, і сына Піліпа, які атрымаў іспанскую карону, калоніі ў Новым Свеце, Нідэрланды і Паўднёвую Італію.