Яна яшчэ спала на канапе з Уладзікам, як на сьвітаньні да бацькі пастукаўся гаспадар гэтай хаціны — каваль Іцак Каган, ён прыйшоў разьвітацца са шматгадовым кватарантам і са сьлязьмі выказваў сваю яму ўдзячнасьць, бажыўся, што ніколі не хацеў таго нічым пакрыўдзіць, а калі што было ня так, дык хай пан вучыцель даруе, бо болей на гэтым сьвеце ім не сустрэцца. Бацька, з аброслым сіваю шчэцьцю тварам выслухаў яго, моўчкі абняў дрыготкімі рукамі, а як той выйшаў, усё нічога ня кажучы, павярнуўся да шафы, дастаў свой старасьвецкі сурдут, узяў фасонны кіёчак, які ці ня з царскіх часоў стаяў у шафе за вопраткай. Падхапіўшыся з ложку, дачка кінулася да бацькі — татка, ня йдзі, ня йдзі, татка!… Той сурова так зірнуў на яе — чаму ня йдзі? І застыў, чакаючы адказу. Але што яна магла адказаць, што яна ведала, апроч таго, што гэтак спазьнела адчула кепскае. І бацька бяз шапкі, зь непакрытай сівой галавой пайшоў — на падворак, праз варотцы на брукаванку — і схаваўся за вуглом кузьні. Болей яна яго і ня бачыла…