Адрамантавалі хату намаганнямі ўсёй сям’і: паднялі зруб, замянілі падлогу і сцены, уставілі новыя вокны. У старым садзе абсталявалі зону для адпачынку: сакавіты мурог, гамак і качэлі. Узрадавалася жанчына, што ўнукі, якіх у яе трое, займелі добрую магчымасць адпачываць з бабуляй у вёсцы. Свежае паветра, лясныя абшары, шмат прастору і волі. Што яшчэ трэба чалавеку, які вырваўся з горада! Але найбольшым гонарам стаў для вёскі калодзеж грамадскага карыстання. Быў час, калі крыніца жыцця займела непрыглядны выгляд: усё падгніло, пакрылася цвіллю, да вады было не даступіцца. Толькі вочы баяцца, а рукі робяць. Вярнула да жыцця Людміла Аляксандраўна калодзеж, нават верх пафарбавала ў блакітны колер, каб на фоне царквы, якая знаходзіцца побач, глядзеўся прывабна. Вада тут смачная, але, дзеля цікавасці, хоча звазіць у Мінск, у лабараторыю. У будучым гаспадыня плануе падвесці ваду бліжэй да хаты. Гэта добрая справа паслужыла своеасаблівым урокам для іншых вяскоўцаў, у якіх зайграла сумленне і якія таксама падрамантавалі іншы калодзеж. Вада дае жыццё. А пакуль не перасохлі ад нашай нядбайнасці вось такія калодзежы, ёсць надзея, што вёска не згіне. І няхай толькі пэўную частку свайго жыцця праводзіць новая гаспадыня на сваёй бацькаўшчыне, жаданне спрыяць адраджэнню і станоўчы прыклад у адносінах да сваёй спадчыны сведчаць пра любоў да роднага краю і вяртанне да сваіх каранёў.