Не забылася на сваё абяцанне і дзівосная жанчына, што ўмову перад памешчыкам паставіла. Нарадзіла пані дзіцятка. Толькі надта слабы сынок быў у гаспадара маёнтка. Худзенькі, нягеглы нейкі, ён і есці не браў, а толькі ўвесь час плакаў. Хадзіла за ім, вядома ж, не сама пані, а, прыгонная жанчына – нянька. Стамлялася яна страшэнна без адпачынку: увесь час толькі і калыхала на руках равучага паніча.