Як той акын — пішу, што бачу, а значыць… Раніца. Спешка. Дарога — на машыне, праз лес і поле, праз сонныя змрочныя вёскі, бо ўзімку ў рэдкіх вокнах блішчыць святло… Якраз на яго (перад чарговай павароткай) мы кіруемся; якраз у ім, у гэтым святле (акно без фіранак), пад’ехаўшы, бачым постаць мужчыны: з [...]