Агонь шанавалі з даўніх часоў, яму прыносілі ахвяры. Менавіта агонь быў найлепшым багаствам для старажытных людзей. Яго бераглі як свае вока. Славяне лічылі свяшчэнным жывы агонь, запалены з кавалкам ясеня ці іншых парод дрэў. Ніхто не спрабаваў ратаваць дом, куды трапляла маланка. Верылі, што чалавеку, якому выпала пайсці ў іншы свет, адчуўшы на сабе агонь Перуна, здымаліся ўсе грахі, ен трапляў у рай. Да агню ставіліся як да жывой істоты, ўшаноўвалі падчас зімовага і летняга сонцастаяння (Коляды, Купалле), 22 сакавіка, калі (паводле міфаў) сонца пасылае на зямлю птушак, якія носяць на крылах агонь.