Васіль Быкаў з раней нязвыклай для яго стараннасцю, з нейкім асаблівым замілаваннем апісвае падрабязнасці няхітрага вяскова-хутаранскага побыту. Суровая яго муза і строгі, стрыманы і лапідарны стыль на гэты раз дазваляюць празаіку ўжываць словы з памяншальна-ласкальнымі суфіксамі: "хатачка", "зямелька", "бульбачка" і г. д. Ранейшы яго катэгарычны маральны імператыў, які быў своеасаблівым эталонам гераічных паводзінаў і ўчынкаў чалавека ў экзістэнцыяльнай сітуацыі выбару, відавочна змяняецца на кодэкс маральных правілаў, што змяшчае ў сабе элементы ліберальных адносінаў да чалавека, у якога гэтага выбару няма і любы варыянт паводзінаў вядзе да смерці, а яго пакрокавыя саступкі злу выклікаюць адно толькі большую раз'юшанасць.