2. Фальшыва. Не ўсё звяртаюць увагу на факт, што восьмае прыказанне не забараняе нам гаварыць дрэнна пра бліжняга, але рэч аб тым, што забараняе гаварыць ня-праўду. Гаварыць добра пра іншых – правіла добрага тону і выхавання, але не пра гэта рэч у восьмым прыказанні. Аказваецца, што гаварыць добра пра кагосьці у той час, калі гэта далёка ад праўды, ёсць вялікае зло… Просты прыклад: у парафіі маёй бабулі, дзе я як дзіця праводзіў канікулы, быў арганіст. Відаць, той малады чалавек меў многа талентаў і здольнасцей, аднак яму яўна не хапала слыху і не патрапляў спяваць. Канечне, ён любіў гэта рабіць, да таго ж спяваў моцным голасам, змучваючы мясцовую парафіяльную супольнасць ў нядзелі і святы. Рабіў гэта на працягу некалькі гадоў. Як гэта магло быць? Значыць, нехта сказаў яму, што мае добры голас і мог бы быць арга-ністам (фальшывае сведчанне), а ён і паверыў гэтаму. А парафіяне не мелі смеласці, каб сказаць пробашчу ці самому арганісту, мусілі цярпець пакуты або затыкаць сабе вушы.