Зрэшты, не растлумачыць гэта ні хлопцам, якія без шкадобы шпурлялі ў фургон старую мэблю, ні новым гаспадарам, якія хутка прыедуць у Гарошчышыну хату і стануць яе рамантаваць, а можа, і зусім знясуць, каб паставіць новы акуратны дамок. Гэта не іх успаміны і не іх малая Радзіма. Якая — толькі цяпер я гэта зразумела — дзякуючы такім вось успамінам і жыве вечнай стрэмкай у сэрцы.