Калі заходжу ў рэдакцыю, заўсёды саграваю душу святлом сардэчнасці і цеплыні, якія выпраменьваюць вочы Галіны Мікалаеўны Смалянка, і з нецярпеннем чакаю яе новых публікацый аб людзях вёскі творчага праекта “Аднавяскоўцы”, аб шчаслівых сем’ях, аб лёсах людзей Карэліччыны, разважанняў аб духоўных каштоўнасцях, бо яны кранаюць, западаюць у сэрца. За кожным з іх адчуваецца шчымліва-пяшчотная любоў да роднай зямлі, да чалавека працы, якія, дзякуючы дасканаласці пяра журналісткі, струменяць крынічкай невычэрпнай дабрыні, прымушаюць задумацца над адвечнымі пытаннямі “Як мы жывём? Што нясём у якасці скарбу сваім нашчадкам?” — і выклікаюць жаданне стаць лепшымі, у нечым змяніць свае адносіны да акружаючага асяроддзя. Кожная публікацыя — своеасаблівы жыццёвы ўзор яе істоты — трапяткой, ранімай, неабыякавай, спачувальнай. Нездарма ж, адпрацаваўшы ў журналістыцы чвэрць веку, яна не змяняе свайму перакананню, што праца журналіста — гэта стан душы. Марыць, каб кагорту тых, хто выбірае прафесію журналіста, папоўнілі юнакі раёна.