У цэнтры дыяканічнага служэння заўсёды стаіць чалавек. Мяне вельмі ўразіла наведанне дыяканічнай станцыі, а таксама хворых разам з патранажнай сястрой. Адна з жанчын, якую мы наведвалі, ужо шмат гадоў была прыкаваная да ложку. Да яе сацыяльныя супрацоўнікі прыходзяць некалькі разоў на дзень. Гігенічныя працэдуры, якія б маглі займаць паўгадзіны, займаюць сорак пяць хвілін. Чаму? Бо сястра міласэрнасці стараецца максімальна ўключыць у гэты працэс саму "кліентку". Усё, што яна можа рабіць сама - яе заахвочваюць рабіць самой, каб яны максімальна адчувала сябе не аб'ектам, а суб'ектам клопату. Што датычыць ежы, яна заўжды можа замовіць сабе з меню ўпадабаную. Яе не проста накормяць, каб падтрымаць жыццядзейнасць арганізму, а накормяць так, каб яна атрымала асалоду і радасць ад ежы. І гэтак далей.