Чалавек мінулага ніколі не забываўся пра тую акалічнасць, што дэманалагічная істота можа быць вельмі падобнай на людзей, жывою, прывабнаю, але (абавязкова!) бяздушнаю, г. зн., што яна ні ў якім разе не павінна была мець душы. У гэтым жа заключалася асноўнае адрозненне паміж сумленнымі людзьмі і запрадаўшымі сваю душу, паміж людзьмі і пераўвасобленымі нячысцікамі ды іхнімі хаўруснікамі.