Гэтая задача прачытваецца ўжо на ўзроўні сцэнаграфічнага вобразу спектакля. Рэжысёр і мастачка Крысціна Баранава (дарэчы, яшчэ студэнтка Беларускай акадэміі мастацтваў, майстэрня прафесара Барыса Герлавана) пераносяць дзеянне ў замкнёную, асляпляльна белую (аж да стэрыльнасці аперацыйнага пакоя ў шпіталі) прастору сцэны (падлога, столь, бакавыя кулісы злучаныя ў адно цэлае). Кантрасныя чорныя офісны стол і чатыры офісныя крэслы на колах будуць увесь час у руху, дзеянні разам з героямі. Героі пераважна апранутыя таксама ў чорна-белыя сучасныя касцюмы з яркімі элементамі чырвонага: элегантны камбінезон гераіні, чырвоныя шкарпэткі, гальштук, шлейкі ў мужчын. А на столі — вялікае, у белай пластыкавай раме акно, за якім мы бачым кавалачак блакітнага неба, па якім павольна плывуць аблокі. На стале — ваза з апельсінамі. Строгая колеравая гама: стылёва, элегантна, матывавана зместам і ідэяй спектакля.