У XIX стагоддзі манастыр пераходзіць у лона Праваслаўнай Царквы. Ён быў пераведзены ў рад другакласных, царскі ўрад адрэзаў шмат зямлі, якая прыносіла даход, манастыр бяднеў і, нарэшце, быў наогул зачынены. І толькі дзякуючы дэпутату Дзяржаўнай Думы Расіі, свяшчэнніку Аляксандру Вераксіну, былі выдзелены немалыя сродкі на яго аднаўленне. У ліпені 1901 года ў Беразвечча разам з манахіняй Сергіяй прыехалі 9 сясцёр-паслушніц. З цягам часу іх колькасць павялічылася да шасцідзесяці. Пры манастыры адчынілася іканапісная майстэрня і настаўніцкая школа для дзяўчынак, у якой ролю старшай выкладчыцы выконвала родная пляменніца ігуменні Сергіі — Раіса Каліннікава. Манахіні прымалі самы актыўны ўдзел у рэстаўрацыі храма і іншых будынкаў. Першая сусветная вайна, а затым рэвалюцыя адыгралі трагічную ролю ў лёсе манастыра.