Можна нават сказаць, што ў выніку ўзнікае т.зв. “мітуслівая культура”, якая з аднаго боку адлюстроўвае, спасцігае не метафізічныя пытанні быцця, а яго павярхоўны, знешні пласт, а з другога, у саміх творцаў у выніку паўсядзённага існавання ў такой сітуацыі паступова фарміруецца “мітуслівае мысленне” (ментальнасць), што накладвае адпаведны адбітак на змест і форму мастацкіх твораў. Пры гэтым апошнія становяцца падобнымі на серыю своеасаблівых ментальных “ласкуткоў” (фрагментаў), дзе часам немагчыма зразумець змест твора, дзе няма адчування завершанасці і магчымасці чытацкага суперажывання.