А самым галоўным пытаннем лічу наступнае: “Калі ты станеш дарослым, то ў якой краіне і чаму табе хацелася б жыць?” Мы, дарослыя, можам спасылацца на крызіс і “інтрыгі імперыялістаў”, шукаць прычыны ў падзенні кошту на нафту або развале Савецкага Саюза, а дзецям усе гэтыя развагі чужыя. Яны проста глядзяць па баках, параўноўваюць і адказваюць: “У Японіі, гэта цывілізаваная краіна”, “У Італіі, бо там прыгожа”, “У Швецыі: там смачная ежа”, “На Маямі: там мора, а я люблю купацца”, “У Францыі, таму што там ёсць Парыж”, “У Расіі, яна вялікая”, “У Амерыцы: я хачу навучыцца спяваць і стаць рэжысёрам”. І хоць у асноўным вучні галасавалі за Беларусь (аргументы: гэта мая Радзіма, я тут нарадзіўся, тут жывуць мае родныя, гэта мой дом, гэта мірная краіна) і ў многіх работах падкрэслівалася: “Дзе нарадзіўся, там і спатрэбіўся”, — вельмі хацелася б, каб дзеці з узростам навучыліся адчуваць і адказнасць за сваю краіну. У заключным слове я так і казала: “Не трэба спадзявацца на цуд ці на чыюсьці дапамогу. Мы так шмат сіл укладвалі ў эксперымент менавіта для таго, каб выраслі тыя людзі, чые здольнасці, праца і энергія зробяць нашу Беларусь лепшай. І гэтыя людзі — вы, і наша будучыня залежыць ад вас!”