У Каралішчавічах бацькі імкнуліся жыць у асобным фінскім дамку. Такіх дамкоў было тры. Сярэдні заўсёды займалі Гурскія. Яшчэ адзін па чарзе арандавалі Панчанкі, Сабаленкі і Калачынскія. Іншых жыхароў я не памятаю. Калі наша сям’я сялілася пасля Панчанкаў альбо Калачынскіх, то мы, дзеці, ведалі, што ў шуфлядзе пісьмовага стала нас чакаюць шакаладныя цукеркі. У нас было свята.