З аднаго боку стаіць дэканструкцыя, якая з самага пачатку, нягледзячы на ўзмоцненыя прэтэнзіі на наватарства, па-філасофску, без супраціву залічылася да традыцыі “лінгвістычнага павароту”, што азначала (натуральна, для яе паслядоўнікаў значыць і дагэтуль): яна лічыць усялякі лінгвістычны замах на пазамоўную рэчаіснасць немагчымым ці прынамсі недаказальным — і, як вынік, суп­рацьлеглыя думкі штампуе (часта з саркастычнымі паўтонамі) як наіўныя. Перадусім гэтай пазіцыі прытрымліваўся Пол дэ Ман, сябра Жака Дэрыда, які пад праграмным паняццем “алегорыя чытання” пастуляваў, што ўсе функцыі літаратуры і спосабы дачынення да тэксту відавочна дэманструюць: мова ніяк не адносіцца і ніколі не адносілася да свету.