Нутро Аўдзеева паныла сцялася ў прадчуванні жончыных дакораў (“Божухна… мужык… Усё жыццё адседзеў за маёй спінай!”), але тут жа і выпрасталася: ён згадаў, нарэшце, пра храбусткія паперкі, якія мулялі кішэнь. Заплюшчыўшы вочы, Аўдзей кінуў паперкі на стол, а калі зноў зірнуў на свет, грошай на стале ўжо не было. Ён падумаў было – ці не вылецелі яны, як тая пчала, у фортку, але рашучы голас кабеты: – Падумаем! – пераканаў, што грошы паляцелі ў патрэбным кірунку.