У стужцы яны распавялі пра сваё пасляваеннае жыццё, якое характарызавалася нястачай, бяздомнасцю, голадам, прымусовай, амаль бясплатнай працай, а таксама поўнай адсутнасцю грамадзянскіх правоў і свабодаў. У фільме гаворыцца пра рэпрэсіі сталінскага рэжыму ў 1945–1953 гадах, пра жыццё калгаснага сялянства, якое чынавенства, у асноўным расійскага паходжання, душыла шматлікімі і непасільнымі падаткамі, штрафамі, насільнай вярбоўкай у школы ФЗУ, на аднаўленне шахт Данбасу і лесараспрацоўкі Карэліі, прымусовымі падпіскамі на аблігацыі дзяржаўных унутраных пазык і адсутнасцю пашпартоў, а потым адмовай іх выдаваць. Нездарма сяляне казалі, што калі жадаеш жыць ў дабрабыце і шчасці, павінен красці, красці і красці. Героі стужкі сведчаць пра тое, што савецкае прыгоннае права было больш жорсткім, чым у Расійскай імперыі, дзе можна было хоць раз на год ў Юр’еў дзень перайсці ад самадура-барына да больш гуманнага памешчыка. На думку Міхася Берната, савецкі таталітарызм, які кантраляваў усе сферы жыцця чалавека ад яго нараджэння да скону, па ўзроўню сачэння за людзьмі перасягаў італьянскі і нямецкі фашызм, які абмяжоўваўся, у асноўным, палітычным кантролем над грамадствам.