Адсюль мне цяжка даведацца, колькі ўсё ж часу ён пасьпеў правучыцца ў ІФЛІ, тыдзень, месяц ці некалькі месяцаў. Але я па сабе ведаю, наколькі ўражвальнымі і вырашальнымі ў жыцьці могуць быць першыя сустрэчы з сябрамі-творцамі, якія маюць іншы, адметны, большы чым у цябе кругагляд, калі адна размова, адна сустрэча можа перавярнуць ці ўмацаваць твае ўяўленьні, калі кожнае пачутае слова падае ў тваю сьвядомасьць, у тваё “я”, як зерне, кінутае ў маладую веснавую ральлю. Мы амаль нічога ня ведаем пра гэты кароткі перыяд жыцьця геніяльнага Івана Мележа. Але мне чамусьці хочацца верыць, што менавіта там ён асэнсаваў сябе, свае Глінішчы ў часе і прасторы сусьветнай культуры.