Шмат якія значныя празаікі ў розных частках свету апошнім часам адчулі патрэбу змянення сваёй літаратурнай манеры з-за ўплыву “выбуху аўтарства”, які спароджаны сацыяльнымі медыямі і Інтэрнэтам. Усе яны, ад Джонатана Франзена да Архана Памука, усведамляюць, што ў сітуацыі, калі балбатаць у сацыяльных сетках можа кожны (і гэта чутно!), задачай літаратуры ёсць не ўбудоўвацца ў гэты болбат, а казаць нешта іншае неяк па-іншаму. У адваротным выпадку літаратуру робіцца не чутно з-за навакольнага гулу.