Чаго найбольш не хапае, дык гэта агульнай мовы для камунікацыі. Эмрык не гаворыць на беларускай ці рускай, а большасць гарадзенцаў не валодаюць французскай ці англійскай: “Часам словаў рэальна не хапае. Калі нехта выклікае цікавасць, хочацца пагаварыць з чалавекам, задаць пытанні, абмеркаваць. А маеш у запасе толькі “Прывет, як справы”. Але нават гэта, як аказалася, не прысуд. Каб максімальна напоўніць камунікацыю, у ход ідуць міміка, інтанацыя і жэсты. “Часам гэта выглядае смешна, але так нават цікавей. Неабходнасць штодзённа крэатывіць дадае драйву ў жыццё”.