У эканамічна слабаразвітых грамадствах нярэдка закон універсальнага прызначэння даброт выконваецца часткова праз уласцівыя супольнасцям звычаі і традыцыі, якія забяспечваюць кожнаму з іх членаў неабходныя для жыцця сродкі. Нягледзячы на гэта, нельга лічыць нязменнымі пэўныя звычаі, калі яны не стасуюцца з патрабаваннямі сучаснасці. З другога боку, нельга безразважна выступаць супраць годных звычаяў, якія надалей застаюцца вельмі карыснымі і адпавядаюць сённяшнім умовам. Падобна ў краінах з высокім эканамічным узроўнем пэўны корпус грамадскіх устаноў, адказных за дапамогу і бяспеку, можа са свайго боку рэалізаваць прынцып універсальнага прызначэння даброт. Трэба надалей падтрымліваць сямейныя і сацыяльныя службы, асабліва ў галіне адукацыі і выхавання. Пры ўтварэнні ўсіх гэтых інстытутаў трэба сачыць, каб грамадзян не ахапіла спажывальніцкае стаўленне да грамадства і каб яны не пазбаўляліся цяжару ўскладзенага на іх абавязку ці каб не пагарджалі служэннем дзеля грамадства.