…Пякло тым летам, як ніколі. У лесе нават воўчым грыбам не пахла. Затое адліло ў верасні. Пасля жыццядайных дажджоў маладзенькія апенькі пырснулі паўсюль, дзе толькі вытыркалася карчэўе, завіліся ланцужкамі па зямлі. Былі і такія выскачкі — навыперадкі мерыліся па бярозах ды елках нават да неба даскочыць. Шыкаўцовы хлопцы некалькі разоў з кашамі па іх збегалі, натаміліся. Уздумалі на грыбазбор каня запрэгчы, і Лёльку на воз падсадзілі.