Трэба загадзя сказаць, што дзяўчына была з сям’і сярэдняга дастатку – у плане ежы не шыкавалі, ды і дэфіцыт быў тады такі, што за шчасце было набыць слоічак маянэзу ці банку шпротаў. Далікатэсы хаваліся на святы, для гасцей, і калі ўжо вісела пад столлю засоленая паляндвічка, то маці казала дзецям: “Дзеткі, вы паласуйцеся, але ўсю не з’ядайце – мо хто чужы ў хату зойдзе”.