Перадусім важна адзначыць заганнасць практыкі “святочнага” добраўпарадкавання, калі можна гадамі нічога (ці амаль нічога) не рабіць з горадам, не ўкладаць у інфраструктуру, а потым за год усё перарабіць. Што зроблена добраўпарадкаванне на хуткую руку, з парушэннем пэўных нормаў, часам насуперак генплану, нерацыянальна, бо ў шалёнай спешцы не было часу элементарна паразважаць, – усё гэта адыходзіць на другі план. Любы разумны чалавек пры тым разумее: метадычнае і прадуманае ўкладанне грошаў нашмат больш эфектыўнае. Разумеюць, але не робяць? Наадварот, правядзенне “Дажынак” рэспубліканскіх, абласных, Дней беларускага пісьменства сведчыць аб тым, што гэтая практыка “святочных” рамонтаў вельмі добра замацавалася і культывуецца. Адказ на пытанне чаму так сталася можа быть больш складаным чым падаецца. Па-першае, відаць у пэўны момант паступовае планамернае развіццё горада пачало даваць збоі, выявіла сваю неэфектыўнасць. Гарады, кіруючыся ёй, прыходзілі і прыходзяць у заняпад, з якога як раз “Дажынкі” нібыта мусяць ратаваць. Па-другое, па ўсім выглядае, што існуе выразнае чынавенскае лоббі, для якога “святочнасць” мае аб’ектыўныя і суб’ектыўная перавагі над планамернасцю. Як перавесці гарады на планамернае, эфектыўнае развіццё – вялікая метадалагічная задача, што патрабуе сур’ёзнай междысцыплінарнай навуковай распрацоўкі, пасільнай хіба кангламерату даследчыкаў, з прыцягненнем аналітыкі Дзяржкантролю і г.д.Сама паслядоўнасць выбару гарадоў для чарговых рэспубліканскіх “Дажынак” сведчыць, што хутка канцэпцыю свята прыдзецца істотна перапрацоўваць, бо дасюль сістэма ішла па нарастаючай – кожная вобласць імкнецца выставіць на “Дажынкі” як мага большы горад.