З Міхасём Тычынам нельга не пагадзіцца: Федарэнка па-сапраўднаму таленавіты. Пасля першых жа публікацый у часопісе “Маладосць” у 1987 годзе пра А. Федарэнку імгненна “загаварылі”. Спачатку – ў рэдакцыйных кабінетах ды прыватных літаратурных кампаніях. А крыху пазней, пасля выхаду кнігі “Гісторыя хваробы” (1989 г.), яго творчасць прыцягнула ўвагу крытыкаў і літаратуразнаўцаў. І гэта ўпаўне натуральна, бо ўжо ў дэбютнай кніжцы малады пісьменнік красамоўна заявіў пра свой эпічны талент, прадэманстраваў здольнасць да глыбокага псіхалагічнага аналізу і мастацкай тыпізацыі характараў.