Напруж думку: ці яна, флатылія, якая ня вернецца, здавалася каўчэгам, каўчэгам-караванам на свабоду? Ці каўчэгам быў сам Крым? Часовым каўчэгам, як хутка высьветлілася. Які ім давялося сьпехам пакінуць, ратуючы свае душы, істоты, свае гонар і годнасьць, жыцьцё. Сваю рэлігійнасьць, сумленьне, як ні дзіўна, сваю любоў да радзімы, да зямлі продкаў, да айчынных сьвятыняў. Але з разьбітымі надзеямі, з раструшчаным як царкоўны звон шчасьцем, са згубленымі радасьцямі. Уласна кажучы, бяз веры, пагатоў без цара і зусім без айчыны. З пахаванымі марамі, учорашнімі непатрэбнымі посьпехамі, стлумленымі жаданьнямі, марнымі планамі, колішнімі пражэктамі, з недарэчнымі сёньня памкненьнямі, з пакінутымі ў іншым жыцьці каханьнямі, вянчаньнямі і шлюбамі.