Лёша родам з Дунілавіч. З чатырох месяцаў знаходзіўся ў Доме немаўляці, потым у доме-інтэрнаце. У чатыры гады застаўся сіратой. Яму пастаянна хацелася мець маму, тату, браціка ці сястрычку, уласны веласіпед, цацкі. Напярэдадні новага навучальнага года яго мара збылася: хлопчык трапіў да Татарчукоў, якія прынялі яго не толькі ў сваю ­сям’ю, але і ў сэрца. Хоць у Лёшы няпросты характар, прыёмныя бацькі здолелі знайсці ў ім станоўчае і шчыра палюбіць.