— Сваю Малышку (думаю, не варта расказваць пра памеры жывёліны) і ў прамым, і пераносным сэнсе нашу на руках. І вельмі рада была б пабавіць з ёй вольны час у якім рэстаране: сабе заказала б марожанае, хатняй любіміцы — чыпсы са смакам ялавічыны. Але разумею, што сёння з “цывілізаваных” прыстасаванняў маю толькі спецыяльны савок для ўборкі жывёльных экскрэментаў і сумленне, якое прымушае гэтай рэччу карыстацца… У той жа час разумею, што за выгоды трэба плаціць. І калі ўявіць штогадовы еўрапейскі падатак у 100 еўра, то прыходжу ў свядомасць: папесціць сябе і Малышку прысмакамі можна на цудоўнай мядзельскай набярэжнай.