– У агульных нормах літургічнага года і календара можна знайсці наступныя вызначэнні: “Адвэнт мае падвойны характар. Ёсць перыядам прыгатавання да ўрачыстасці Божага Нараджэння, калі ўспамінаем аб першым прыйсці Сына Божага да людзей. Адначасова ёсць перыядам, у часе якога праз успамін першага прыйсця Хрыстуса накіроўвае душы на чаканне Яго паўторнага прыйсця ў канцы свету. З абедзвюх кропак гледжання Адвэнт ёсць перыядам пабожнага і радаснага чакання”. Прыгожае перажыванне Адвэнту і Раратаў звязана з разважаннем над тымі дзвюма праўдамі: прысутнасцю Хрыстуса ўжо зараз, які вядзе нас праз жыццё, мэтаю якога ёсць вечнасць. Варта ў гэтым надта кароткім часе трохі затрымацца, каб не даць панясці сябе атмасферы Божага Нараджэння заўчасна, якім фактычна святы толькі пачынаюцца, бо тады рызыкуем перажыць Божае Нараджэнне без Бога… Чуванне выпрацоўвае прыгожыя рысы: працы над сабою, гатоўнасць на спатканне з Панам з чыстым сэрцам. Таму варта перажыць Адвэнт, удзельнічаючы ў Раратах, прыступіць да Сакрамэнту Пакуты і ўзяць удзел у рэкалекцыях, арганізаваных у парафіі.