Аўтарам праекта ўдалося дасягнуць атмасферы нязмушанасці і дабрыні, якая спрыяла творчаму працэсу. Слухаючы беларускія казкі, удзельнікі вучыліся паважаць працу калег, шукаць словы падтрымкі, суперажываць. Праца ў групе суправаджалася цёплымі словамі і апладысментамі. “Было цікава назіраць, як з кожнай казкай расце ўпэўненасць удзельнікаў у сабе, — адзначае Вера. — Яны паказвалі свае малюнкі адно аднаму і цікавіліся іх зместам. Барыс спачатку ўвогуле адмаўляўся маляваць. Ён сядаў побач і рабіў малюнкі на адвольныя тэмы. Паступова далучыўся да праекта і стаў адным з самых актыўных яго ўдзельнікаў. Праз творчасць і ўзаемадзеянне ў групе чалавек раскрыўся”.