Вернасць выбару. Пасля заканчэння інстытута Уладзімір па размеркаванні быў накіраваны ў Карэлію. Там прайшлі першыя тры гады яго працоўнай дзейнасці. Там сустрэў сваё каханне. Але па сямейных абставінах (захварэлі бацькі) вярнуўся на радзіму. Пастараўся ўладкавацца на працу бліжэй да роднага Даўгінава – Докшыцы сталі нядрэнным варыянтам. Зразумела, што жонка, ураджэнка Ленінградскай вобласці, адправілася за мужам-беларусам як нітачка за іголкай. Новаспечаная сям’я стала прыжывацца ў раённым гарадку, а малады спецыяліст – працаваць у цэнтры гігіены і эпідэміялогіі. Адбылося гэта ў 1981 годзе, і з таго часу – а прайшло ўжо ні многа ні мала трыццаць пяць гадоў – Уладзімір Георгіевіч месца працы не мяняў. У дадзенай установе з’яўляўся загадчыкам санітарна-эпідэміялагічнага аддзела, выконваў абавязкі галоўнага санітарнага ўрача.