У 1863–1864 гг. у Польшчы, Літве і на Беларусі ўспыхнула нацыянальна-вызваленчае паўстанне супраць царызму, прычынамі якога былі крызіс феадальнага ладу, неабходнасць сацыяльна-эканамічных пераўтварэнняў, імкненне да аднаўлення нацыянальнай незалежнасці. Праграма паўстання прадугледжвала буржуазна-дэмакратычныя свабоды, раўнапраўе ўсіх грамадзян, рэспубліканскія формы кіравання, але не вырашала аграрныя пытанні.