"Эх, каб жа можна было лятаць не толькі ў снах, але і наяве!" – думаем мы пасля таго, як прачнёмся. Пра гэта марылі і нашы далёкія продкі, з зайздрасцю пазіраючы на неба, дзе лёгка кружылі буслы, альбо стралою праносіліся ластаўкі, ці паважна ляцелі вароны. Тыя самыя вароны, да якіх чалавек заўсёды ставіўся хутчэй пагардліва, чым з захапленнем, і якія, нібы ведаючы ўсё, што ён пра іх думае, здавалася, не проста, а нават вельмі насмешліва каркалі: маўляў, хоць вы людзі і лічыце нас нікчэмнымі стварэннямі, а лятаць не ўмееце!