Так, і гэты дзень — Дзень нараджэння Віктара — быў урачыста, на дзяржаўным узроўні, адзначаны ў Тэатры-студыі кінаакцёра, хаця вечар, шчыра кажучы, прайшоў не вельмі весела. Тураў быў ужо невылечна хворы, і ўсе тое ведалі, як, мабыць, і сам ён. Але, прынамсі, пры мне ніколі не ўпадаў у роспач. Верыў — будзе ўсё о’кэй, будзе і яго “фіеста”…