Тэмп Аленінага жыцця даволі хуткі: маладой жанчыне даводзіцца практычна адной упраўляцца з немалой хатняй гаспадаркай, бо муж працуе ў Мінску і дадому прыязджае толькі на выхадныя. Але ўсе праблемы яна пакідае за веснічкамі сваёй сядзібы і да падшэфных заўсёды прыходзіць з добрым настроем, з усмешкай, знаходзіць для іх цёплыя словы, якія дапамагаюць часам лепш, чым самыя дарагія лекі.