Выйсце тут можа быць толькі адно: не сядзець і чакаць бюджэтных сродкаў, але шукаць спонсараў ды мецэнатаў, ствараць праекты і дасылаць штогод па некалькі заявак на гранты ў айчынныя ды замежныя фонды. Можна наладзіць супрацоўніцтва з грамадскімі арганізацыямі і тымі ж валанцёрамі, якія, будучы, скажам, прыхільнікамі музейнай ці краязнаўчай дзейнасці, дапамогуць музейшчыкам з развіццём інтэрнэт-старонкі, з напаўненнем яе актуальным кантэнтам ды, магчыма, праз свае кантакты выйдуць з прапановамі на інвестараў з іншых краін і гэтак далей… А калі ўстанова культуры сапраўды пачне “гучаць” спачатку ў віртуальнай, а пасля і ў рэальнай прасторы, на яе звернуць увагу і больш буйныя арганізацыі — як прыватныя, так і дзяржаўныя, — ды, магчыма, і кіраўнікі райвыканкамаў… Улічваючы ж тое, што менавіта з дапамогай валанцёраў летась ды сёлета ў Беларусі было ажыццёўлена нямала праектаў у сферы культуры, гэты шлях падаецца адным з самых перспектыўных…