Тое пачалося апоўдні. Тучы раптоўна зацягнулі небасхіл. Немаведама адкуль узняўся вецер, па возеры пабеглі хвалі адна за адну вышэйшыя. Князь з людзьмі сваімі назіраў за надыходам буры з берагу. І раптам ён пабачыў Сару. Яна сядзела верхам на белым адзінарогу, які падаваўся цяпер маладым, стройным і моцным. Адзінарог са сваёй каштоўнай паклажай бясстрашна крочыў проста ў раз’юшаныя хвалі. Князь думаў, што жывёла паплыве, але гэтага не здарылася. Капыты адзінарога хутка перабіралі па паверхні вады, не паглыбляючыся ў яе. У небе з’явілася барвовае авальнае вакно, з усіх бакоў абрамленае хмарамі. Раптам адзінарог скочыў. Скачок гэты быў такім моцным, што людзям на беразе падалося: ён паляцеў... Паляцеў, як птушка, проста да барвовага вакна і раптоўна знік у ім разам са сваёй прыгожай вершніцай…