Надзейнымі спонсарамі былі бацькі, адчувальнай — падтрымка дзяржавы: рэгулярна выплачвалася дапамога на дзяцей, вы­дзяляліся па ніжэйшых цэнах 10 кілаграмаў мяса на месяц, алей, іншыя прадукты. Ды і самі Аліхверы не сядзелі склаўшы рукі: трымалі карову, свіней, авечак, курэй. Віктар Мікалаевіч працаваў на заво­дзе жалезабетонных вырабаў у Варапаеве. І Тамара Генадзьеўна ні адзін дэкрэтны водпуск не адбыла поўнасцю, надаралася магчымасць — выходзіла на работу на шклозавод “Гута”. Малых глядзеў дзядуля, а падраслі старэйшыя — яны за малодшых сталі адказныя. Нават на працягу навучальнага года адпускалі маці ў начныя змены на падпрацоўку. Алёна паступіла вучыцца, Жэня пайшоў служыць у армію, а маленькая Карына заставалася з Рытай і Сашам. Яны і на школьныя вечары па чарзе бегалі, бо не было з кім пакінуць сястрычку.