Усе змаўкаюць, здымкі пачаліся. З дзвярэй хутка выходзіць у бальнічны калідор акцёр на мыліцах, нага ў гіпсе, галава перабінтавана. Перабіраючы мыліцамі і кульгаючы на нагу ў гіпсе, ён спешнай хадой выдаляецца ў далеч, відавочна ад кагосьці спрабуючы ўцячы і пры гэтым незадаволена лаючыся. Па дарозе ён кідае адну мыліцу, якая яму хутчэй перашкаджае, і яшчэ больш прыспешвае, нязграбна размахваючы і рукой і мыліцай. Эпізод глядзіцца камічна нават падчас здымак і выклікае ўсмешку. Але, праглядаючы знятую сцэну, здымачная група трошкі не задаволена. Хутчэй за ўсе чалавек са зламанай нагой пакінуў бы другую мыліцу, каб зручней было ісці. Нават у такіх дробязях каманда імкнецца не дапускаць недакладнасцяў і ляпаў. Усё павінна быць праўдападобна. І сцэна пераздымаецца яшчэ некалькі разоў, а лепшы варыянт потым увойдзе ў фільм.Падрыхтоўка да іншай сцэны. Акцёру трэба хутка зняць гіпс. Яго адводзяць у кабінет.