Справа не адно ў таленце, але і ў знойдзенай рэжысёрам метадалогіі спалучэння разлічанай на эліту тэатральнай эксперыментальнасці з камікаваннем. У выніку, па маіх назіраннях, сфарміраваўся суцэльны кірунак, жанрава акрэслены рэжысёрам як “спецыфічныя камедыі”. Ад звыклых трагікамедый іх адрознівае не сумесь смешнага з сур’ёзным, а паслядоўны рух ад “ха-ха” да непазбежнай трагедыі. Першая палова такіх спектакляў вырашаецца як камедыя, прычым вельмі смешная, што дасягаецца не ўласна рэплікамі, а менавіта тэатральнымі прыёмамі. Але потым, часта ўвогуле неяк незаўважна, адбываецца пералом: нас вымушаюць задумацца, асэнсаваць, спахапіцца, спыніцца. І ўцяміць, што героі, на жаль, не зрабілі таго ж самага.