У 1569 г. адбылася дзяржаўная унія паміж ВКЛ і Польскім каралеўствам, вядомая як Люблінская унія. Паводле яе ўмоў утваралася агульная дзяржава – "Рэч Паспалітая абодвух народаў", але ВКЛ захоўвалася ў ёй у якасці федэратыўнай адзінкі, па-ранейшаму мела ўласнае войска, заканадаўства і структуру дзяржаўных пасад. Віленскі ваявода па-ранейшаму быў буйнейшым дзяржаўным саноўнікам і меў магчымасць карыстацца даходамі з Барысаўскай воласці. У 1567 г., пасля смерці Мікалая Радзівіла Чорнага, ваяводам стаў яго стрыечны брат Мікалай Юр'евіч Радзівіл Руды, заснавальнік так званай біржайскай галіны гэтага славутага роду (ад маётка Біржы на поўначы Літвы). Застаючыся віленскім ваяводам да канца жыцця (1584 г.), ён у 1579 г. перадаў Барысаўскае намесніцтва свайму сыну Крыштафу па мянушцы Пярун. Апошні пасля смерці бацькі стаў таксама віленскім ваяводам.