Многае на малой радзіме прыносіць Сцяпану боль. Ён бачыць састарэлую маці, якая падняла на ногі сваіх дзяцей, цяжка працавала, якая не прывыкла да прамоў у яе гонар (хоць і варта ўшанавання). На юбілейным застоллі ў гонар 70-годдзя маці Сцяпан у сваёй прамове скажа словы, у якіх не толькі прагучыць яго шчырая ўдзячнасць матулі. У вусны свайго героя Ніл Гілевіч укладзе свае аўтарскія перакананні: