Кожны з кавалкаў тэксту, можа, і мае сваю прывабнасць, але разам яны гучаць надзіва манатонна. Лемуры-механізатары, праўладныя прайдзісветы, выпадковыя хлопчыкі і кепскія дзяўчынкі, Diesel, сервелат, што нагадвае ножку крэсла, Ніцшэ, дзяржТБ, Metallica, мапа поўні і майткі з карункамі… Ратацыя фактуры плюс адсутнасць зрухаў. Той самы твар, тая ж меланхолія. Бясконцае вяртанне. І так трыста дваццаць старонак.