Анакрэантычная паэзія – лёгкая жыццярадасная лірыка, пазбаўленая суму і глыбокіх перажыванняў. Назва паходзіць ад імя старажытнагрэчаскага паэта Анакрэонта, асноўнымі матывамі песень якога былі каханне, бестурботная весялосць, віно. Анакрэантычныя вершы ў Францыі пісалі А. Шэнье, Вальтэр, П. Беранжэ; у Германіі – І. Глейм, Г. Лесінг; у Расіі – М. Ламаносаў, А. Пушкін і іншыя.