— Амаль сорак. Яна з суседняй вёскі Акцябрскага раёна. Так склалася, што пасля службы ў арміі я вярнуўся ў родныя мясціны, пайшоў працаваць механізатарам у саўгас. У вольны час разам з сябрамі на матацыклах ездзілі ў гэту вёску на гулянні. У нашай вёсцы Старасек было шмат хлопцаў, а там дзяўчат многа. Валянціна з харошай, працавітай сялянскай сям’і. Продкі яе, як і мае, — спрадвечныя земляробы. Нядоўга мы сустракаліся з Валянцінай, ўвосень у сельсавеце распісаліся. Спачатку жылі ў маіх бацькоў, а калі дзеткі пайшлі, кіраўніцтва выдзеліла жыллё.