У палітычным плане Інгеборга выказвала дэмакратычныя і ліберальныя сімпатыі і не любіла кансерватараў, гэтыя меркаванні яна выказвала падчас урадавага крызісу ў 1918 годзе.[1]. Яна ненавідзела кансерватыўны кабінет міністраў Хамаршэльда і палітыку 1914 года, крытыкавала кансерватыўную прэсу і разглядала адстаўку Ліберальна-сацыял-дэмакратычнага кабінета 1918 года як катастрофу, паведамляючы пра гэта са словамі: «Гэта не павінна было адбыцца!