Мусіць, малы ўсё ж заснуў, расчараваны, што не спаткаў партызанаў, а яна сядзела на ўслончыку, думала. У запеччы, чуваць было, ня спала, як заўжды, сухотна кхекала сьвякроў, якая амаль ужо ні з кім не размаўляла — зацялася ў свае перажыванкі, сваё мінулае, якое ў яе — ня дай Бог нікому. З колісь вялікага сялянскага роду, на старасьці год засталася апошняй — усе яе сямейнікі і радня папрападалі — у тую вайну, рэвалюцыю, пасьля яе, падчас клясавай барацьбы і калектывізацыі. Быў ці не апошняй ейнай надзеяй і апорай у старасьці малодшы сын Апанас — настаўнік, бацька Ўладзіка, дый таго ня стала пяць год таму. Цяпер у яе толькі ўнук Уладзя, якога няма чым карміць, бо кароўку ж зьвялі — у лес партызанам на харч. А як малому на посьніцы, без малака?