Адзін я не мог ужо да яго наблізіцца. Маючы ад прыроды раманічнай ўяўленне, я ўсіх мацней раней гэтага быў прывязаны да чалавека, якога жыццё было загадкі і які здаваўся мне героем таямнічай нейкі аповесці. Ён любіў мяне; па меншай меры са мной адным пакідаў звычайнае сваё рэзкае ліхаслоўе і казаў пра розныя прадметах з прастадушнасцю і незвычайнаю прыемнасць. Але пасля няшчаснага вечара думка, што гонар яго была запэцкаць і ня абмыта па яго ўласнай віне, гэтая думка мяне не пакідала і замінала мне абыходзіцца з ім па-ранейшаму; мне было сорамна бачыць яго. Сільвіё быў занадта разумны і дасведчаны, каб гэтага не заўважыць і не адгадваць таго прычыны. здавалася, гэта засмучала яго; па меншай меры я заўважыў разы два ў ім жаданне са мною растлумачыцца; але я пазбягаў такіх выпадкаў, і Сільвіё ад мяне адступіўся. З тых часоў бачыўся я з ім толькі пры таварышах, і ранейшыя шчырыя размовы нашы спыніліся.