Аднак гэтыя аб’ектыўныя і, напэўна, не ўсвядомленыя на той момант цяжкасці не перашкодзілі Міхалу Міхайлавічу вырасці ў сур’ёзнага і аўтарытэтнага даследчыка. Даследчыка, які не толькі заклаў падмуркі, але і сканструяваў і ўзвёў муры будынка сучаснай беларускай археалогіі каменнага і бронзавага вякоў. Яго намаганнямі паўсталі абагульняльныя працы па многіх археалагічных культурах на тэрыторыі Беларусі, ад фінальнага палеаліту да бронзавага веку – лінгбійскай, яніславіцкай, нёманскай, нарвенскай, грабенчата-ямкавай керамікі, шарападобных амфар, шнуравой керамікі, паўночнабеларускай. Кола праблем, што закраналіся ў публікацыях Чарняўскага, уражвае: храналогія і перыядызацыя неаліту і бронзавага веку, крэмнездабыча, рыбалоўства і іншая гаспадарчая дзейнасць першабытных людзей, старажытнае мастацтва… Цікавасць даследчыка нярэдка выходзіла за межы вузкай спецыялізацыі. Цягам сваёй кар’еры ён займаўся і археалогіяй больш позніх перыядаў (даследаваў умацаванні Мядзела, Лоска, Ляхавіч), сярэднявечнай і сучаснай гісторыяй.