Хаця ўсё гэта дробязі. Справа ж была ў нечым зусім іншым, больш істотным, і Біч, прыгадаўшы зямную і надта ж строгую хатку, зразумеў, у чым. Месячнай па-панску дагледжанай хаце не хапала ліпы. Старажытнай пракаветнай ліпы, што была неаддзельна ад хаты, што разам з ёй, яе каранямі брала пачатак з самога глыбу зямлі. І так зжылася з хатай, што разам з ёй пайшла на той сьвет. Не было яе ўжо на зямлі, не было і тут, на Месяцы. Мо і таму, што тут, на Месяцы, пэўна, немагчыма было завесьці пчол, Божых дзетак, здольных апладніць вясновую квецень дрэва і тым надаць ёй працягу, зямной месячнай – касьмічнай бясконцасьці, непарыўнай бясконцасьці самога космасу, сутнасьці і існасьці вечнасьці.