А мо гэта і ня так ужо блага і зусім безнадзейна. Яго прага пяра і пэндз­ля, пэўна, больш паходзілі ад непамяшчальнасьці ў ім той пракаветнай і ніколі і нікім незапатрабаванай брагі талентаў наскрозь павятовага яго краю. Талентаў, што заўсёды мелася тут у склянь. У склянь, хоць набгом пі, хоць чэрпай даланямі, а яны пераўтвараліся ў карчоўку і адгон, каб стацца першаком недзе далёка, далёка па-за межамі бацькаўшчыны і там звацца брэндзі, шампанскім, віскі ды каньяком.