Тое, што культура можа выкарыстоўваць структуры сваіх папярэднікаў, як гэта рабіла хрысціянства з антычнай спадчынай ці мусульмане з хрысціянскімі храмамі, мае пад сабой працяглую традыцыю. Такім жа чынам і мастакі, якім не хапае натхнення, могуць карыстацца чужой творчасцю, негледзячы на тое, што ім можа пагражаць балючае выкрыццё. Тое, што нашчадкі схільныя да таго культурнага матэрыялу, сапраўдны сэнс якога застаецца ім невядомым, добра паказвае сітуацыя з егіпталогіяй. Аднак пазбаўляць культуру, якая рэальна існуе, яе дасягненняў, а затым прыпісваць іх пацёмкінскаму аўтарскаму фасаду, пры гэтым не будучы пайманымі і нават атрымаўшы за гэта Нобелеўскую прэмію, гэта ўдалося хіба што Савецкаму Саюзу: у персоне Міхаіла Шолахава (1905–1984) з ягоным раманам “Ціхі Дон”.