— Мае бацькі, савецкія людзі, паехалі працаваць на цаліну, — згадвае яна. — Вагончык, дзе яны жылі, аказаўся самым багатым: там быў халадзільнік. Палад Бюль-Бюль Аглы, калі прыязджаў на гастролі, пастаянна захоўваў у ім сваё піва. Вось ён, трымаючы мяне на руках, і казаў: “Гэтая музыкантам стане”.