Au bim Name Frankoprowänzalisch gseht me sofort, es isch es sproochwüssechaftlechs Kunschtwort. Dä Begriff het der iteliänische Filoloog Graziadio Isaia Ascoli 1873 prägt als Rahme für die galloromanische Mundarte, wo nit zum Französische und au nid zum Prowänzalische basse. Dr Ascoli het das no il franco-provenzale gschribe und so het me gmerkt, es isch e Hilfskonstrukzioon für die Sach, wo halt kei algemeine tradizionelle Name gha het. Uf em Kolloquium über die frankoprowänzalische Tieläkt vo 1969 a dr Uni Nöieburg isch me sech denn einig gsi, dass me vo jetz a dr Bindestrich im Sproochename wäggloot und ebe Frankoprowänzalisch schript. I dr nöiere Zyt, sid de 1970er Joor, isch nomol e künschtleche Name ufchoo, wil me ebe doch dä alt Begriff, wo sech uf die beide Nochbersprooche beziet, het welle vermyde: Es heisst jetz als Synonym zu Frankoprowänzalisch au Arpitanisch, was vom alte Mundartwort arpitan härchunt, wo Bärgbewooner oder eifach Bärgler bedüütet. Arp isch e Fluername, wo i däm Sproochruum a vilnen Oort vorchunt. 2004 isch die internazional Tachorganisazioon Alliance culturelle arpitane (ACA) gründet worde. Früener het me de frankoprowänzalische Tieläkt deils eifach patois oder au Romand gseit, so wie mers scho bi verschidene andere romanische Sproochen atroofe händ, und die Bezeichnig isch z Friburg im Üechtland sid em 15. Joorhundert dokumäntiert.