D Nämmè un Zeichè für diè musigalischi Artikulation chönnèd nit exakt definyrt wörrè. Iri Aawendung muè je nõch Inschtrumènt, Spilltechnig un Musigschtyl modifizyrt wörrèd un isch stark vom gwäältè Tempo un dè Raumakuschtik abhängig. Asè isch s Legatissimo (au Übberlegato benamst) gnau wiè s Legato mit ènèm Bogè notyrt, un bedütet è Witterklingè i dè nägschte Dòn iè, wodurrè „die Finger sich erst von der Taste heben, wenn der nächste darauf folgende Ton schon gehört worden ist“, un isch nit uff allnè Inschtrumänt möglich isch. S wörd bsunders uff èm Klavyr braktizyrt, schu vom C. Ph. E. Bach erwäänt un z. B. i dè Klassik bi dè pedallosè Ufffüürung vu Alberti-Bäss bruucht. In spôterer Zit (Romantik, Impressionismus) hèt öfter s Pedal sèlli Fungtion übbernõ, obwoll z. B. no dè Frédéric Chopin in Begleitfigurè sèlli Art vum legatissimo-Spyl sowoll sèlber braktizyrt wiè au gleert hèt. Diè aageblichi Möglichkeit, uff èm Klavyr au bi glychzitiger Aawendung vum Pedal è Non-Legato z broduzyrè, woby è Staccato mit spitzem Aaschlag aadütet wörd, isch è akustischi Däuschung un isch nit mit dè phǜsikalischè Gegebèheitè (Interferènz vo beidè Döönd) daccord.