Beidi Gränzoffizier träffe sich aa de Gränz zu Verhandlige über de Esel. Debi wird sträng noochem Protokoll verfaare: keiner vo de beide wott de andre diräkt aaspreche. Jeds Wort vum Komisar wird vo eim vo syne Soldate wiiderholt, un de Kommandant loot syn Adjudant in s Albanisch übersetze, glychwohl dass er sälber besser Albanisch cha, un em Adjutant sogar muess s richtigi Wort zueflüschtre. Zume de Komisar z fuggse, lännt de Kommandant s Angebot ab, de Esel gäge andri Esel ussztuusche. Schliessli wott de Kommandant de Esel an öberen im Dorf verchaufe, un de Niku bietet de Esel em Dorflehrer aa. De cha syni Begeischterig gar nit verberge, „isch de Esel würkli uss Albanie?“, froogt er. Natürli, meint de Niku, wo d Soldate en gfange hätte, hät er sogar de albanische doppelchöpfige Adler uff s Füdli gmoolt gha! De Lehrer willigt sofort yy, un bestuunt de Esel, wo für ihn wie e Relique isch: „en Esel uss Albanie!“ schwärmt er.