Es guet bekants Bischpiil het me bim Latyn, wo s näbet em Klassische Latyn au no d Umgangssprooch, s Vulgärlatyn, und s middelalterliche Latyn und s Chilelatyn git. Us de regionale latynische Sprooche vo dr spootantike Zyt sind drno mit em Sproochwandel immer wie underschidlicheri Varietäte woorde, wo men im Middelalter als die verschidene romanischi Sprooche het agfangen aluege. Für dene iiri grössere Dialäktgruppe bruucht me Bezeichnige, wo vo de Ländernääme chöme: Spanisch, Französisch, Iteliänisch. Grad z Itaalie gälte hüt wäge dr nazionale Dominanz vo dr Sprooch, wo vo dr Florentiner Mundart chunt, teil alti Regionalsprooche ender als Mundarte weder als eigeständigi Sprooch, so wie s Lombardisch; zu däm zellen übrigens au die alpynlombardische Dialäkt vo dr Südschwiiz. Und me het us politische Gründ phauptet, au s Rätoromanische ghööri eignetlich zu dr iteliänische Sproochfamilie (Questione ladina). Für d Rätoromanischte isch es uf iirere Syte schwirig sech eis z wäärde, ob jetz s Bünderromanisch und s Ladynisch vo de Dolomite von ere gmeinsame Sprooch härchömen oder nit.