Àn de Wikipedia uff Luxeburjerisch steht: „Dofir, fir et als eege Sprooch ze gesinn, schwätzt ënnert anerem, datt een, deen Héidäitsch als Mammesprooch huet, Méi huet, fir Lëtzebuergesch ze verstoen“, àlso ass fr de Eijeständigkeit „untr àndri Sache spricht, ass ebbr, wo Hochditsch àls Muedrsprooch redd, Miejh het,“ s ze vrstehn. Un öi, ass s én „viil meh Situatione gebrücht wurd, wies bime Dialekt de Fall war.“ (s langt, de Gebrüch vum Schwizrditsch ànzelöje, fer um ze sehn, dass diss nix mit de Fröj „Dialekt“ odr „Sprooch“ ze duen het!) Drgege wurd grachnet, asss zue de „Dialekte, wo àns Luxeburjerisch àngrenze, keng däitlech Sproochgrenz gëtt“. Diss sin àwwr àlls ken Kriterie fr de Untrscheidung vun e Sprooch un e Dialekt. Wichtijr ésch, wie sich de Sprooch àls e offiziell Sprooch mit Regle un e Norméerung jetz zue de „Hochsprooch“, m Standardditsch, entwickle wurd.