Czej bùten je słunuszkò, tej jô so tak fëjn sadnã na łôwce przed dodomã a sedzã. Czej padô deszcz, tedë sã legnã na zófie w paradny jizbie a leżã. Spòkójno, pòmalë… Tak so sedzã, tak so leżã a rozmiszlajã, czemùż nen swiat wkół mie tak nëkô. Jak òbarchniałi nëkô. Jistno jak nen mój lubòtny drëch brifka, chtëren krótkò pò Jastrach do mie fërtã na kòle przëcësnął.