Пикассо  формаларҙы геометрик блоктарға әйләндереүгә айырым иғтибар бүлә  («Фабрика в Орта-де-Эбро», 1909), күләмдәрҙе арттыра һәм һындыра («Портрет Фернанды Оливье», 1909), картинаның яҫылығында сикләнгән  аралыҡтарҙы дауам итеүсе яҫылыҡтарға һәм ҡырҙарға тураҡлай («Портрет Канвейлера», 1910). Алыҫтан күренеш  юҡҡа сыға, палитра монохромлыҡҡа тартыла, һәм кубизмдың баштағы маҡсаты традицион алымдар сағыштырыуға  ҡарағанда  аралыҡ һәм массаларҙың ауырлығының мөмкинлектәрен ышандырырлыҡ итеп  иҫкә төшөрөү булһа ла, Пикассоның картиналары йыш ҡына аңлайышһыҙ ребустарға ҡайтып ҡала. Ысынбарлыҡ менән бәйләнеште кире ҡайтарыу өсөн, Пикассо менән Жорж Брак үҙҙәренең картиналарына типография шрифтарын, «алдаҡ» элементтарҙы һәм тупаҫ материалдарҙы: обойҙарҙы, гәзит киҫәктәрен, шырпы ҡаптарын — индерә. Музыка ҡоралдары, тәмәке  төрөпкәләре, ҡаптары, ноталар, шарап шешәләре һ.б.  — быуат башы  художестволы богемаһының  йәшәү рәүешенә   хас булған атрибуттар менән  натюрморттар өҫтөнлөк итә башлай. Композицияларҙа  «кубистик шартлы яҙыу»  барлыҡҡа килә: шифрлы телефон, йорт номерҙары,  һөйөклөләрҙең  исем киҫәктәре, урам исемдәре. Коллаж  техникаһы кубистик призманың ҡырҙарын ҙур яҫылыҡтарға  тоташтыра («Гитара и скрипка», 1913) йәки  1910—1913 йылдарҙа яһалған асыштарҙы тыныс һәм юмористик манерала кәүҙәләндерә  («Портрет девушки», 1914). «Синтетик» осорҙа  композициялар менән тигеҙләшкән колоритты гармонизациялауға  ынтылыш була. Асылда  Пикассо ижадында  кубистик осор Жорж Брак менән айырған Беренсе донъя һуғышынан һуң тамамлана. Хәйер, рәссамдың ҡайһы бер әҫәрҙәрендә кубизм алымдары 1921 йылға  тиклем ҡулланыла («Три музыканта», 1921).