Бер көн эңерләтеп кенә ҡайтмай ҡалған һарыҡ бәрәсен эҙләп йөрөйөм. Мал тауышы сыҡҡандай бөтә ерҙе лә ҡараным инде. Күберәген кешеләрҙең кәртә-ҡураһы булған яҡтан – арттан үтәм. Берәүҙәрҙең ялан кәртәһе тәңгәлендәге тар ғына тыҡрыҡтан килә инем, бәйле торған атты танып, иғтибар иттем. Мин кәртәгә яҡынлап, тәртә араһынан ҡулымды һонғас, ат та танып, бышҡыра-бышҡыра ынтылды. Еҙнәм менеп йөрөгән һоро айғыр ҙа һуң. Тура килгән һайын шаҡмаҡ шәкәр ҡаптырып өйрәткәнмен. Тик был ат бында ни эшләй икән, уны еҙнәм генә йөрөтә ине лә. Һәм был йортта кемдәр йәшәй? Еҙнәм уларға туҡтағанмы икән? Аптыранып ҡарана биреп торҙом да, аттан яуап алып булмаҫын аңлағас, үҙ юлымдан киттем. Бәрәсте табып алып ҡайтып бикләнем дә, өйгә инер-инмәҫтән