Мине күтәреп индереп урындыҡҡа һалдылар. Арттараҡ ҡалған хәлфә килеп инеү менән миңә: “Тор, нимәнде ҡарап ятаһың һаман”, – ти. Мин, бер ай буйы аяҡ-ҡулымды ла ҡыбырлата алмай ятҡан кеше, хәрәкәттең нимә икәнен онотоп бөткәнмен бит инде, аптырап ята бирәм. Эргәмә килеп: “Тор, тинем бит, ҡара әле, һаман тик ятасы, йә, тороп, атайыңа атлап күрһәт”, – тип төрткөләй башлағас, уның әйткәненә ышаныр-ышанмаҫ ҡына тороп ултырҙым һәм атланым да киттем”.