Гөлсара уға йәштән бик тә яратып, йәндәй күреп кейәүгә сыҡҡайны. Йәшел күҙле, һарғылт сәсле был егет уға ныҡ оҡшай ине. Уның өсөн утҡа-һыуға инергә әҙер булды, һәр саҡ ҡәҙерләп, күҙенә генә ҡарап торҙо. Ун йыл буйы ниндәй матур итеп йәшәне улар. Уларға ҡарап һоҡланмаған кеше ҡалмағандыр. Пар аҡҡоштар кеүек балҡып торалар ине икеһе лә. “Гөлсараның да хур ҡыҙылай, йөҙөк ҡашылай саҡтары бар ине. Ҡайһы арала уның һөйөклөһө шундай ҡаты бәғерлегә әйләнде? Йә, ни йөҙө менән ҡара төн йөҙөндә, ҡара урман янында япа-яңғыҙ ташлап китте ул ҡатынын? Ҡанһыҙ икән, дыуамал икән дә ул!”