Шулай ҙа, егетлеген күрһәткеһе килдеме, пинжәген сисеп, ергә йәйҙе: “Ултыр әйҙә”. Ҡатын аңланы, аяҡтарын яҙып ултырҙы. Рәсүл тубыҡланып торҙо ла, уның алдына башын эйҙе. Ҡатындың аяғына башын һалып, күҙҙәренә ҡараны. Ҡараштар осрашты. Егеттең ике күҙенән дә эре йәш бөртөктәре ағып төштө. Нимәлер бышылданы ла шикелле. Шунан артына йығылып китте лә, ҡулдарын өҫкә һоноп оҙаҡ күккә ҡарап ятты. Күҙҙәрен һөртмәне, сикәһенән аҡты ла аҡты йәше. Тәңрегә рәхмәте булдымы, яҡты донъяға бушҡа тыумауы, шундай ләззәттәре өсөн күккә табыныуы, әллә был көндәрҙә ерҙә түгел, күктә йөҙөүен аңғартыуы инеме, устарын күк йөҙөндә оҙаҡ тотҡандан һуң ғына, битен ҡапланы. Ирендәре генә ҡыймылданы. Шунан рәхәтләнеп көлөп, ҡатынға ҡараны. Тороп өҫтөн ҡаҡты ла, ҡатынға ҡулын һуҙҙы. Нәфисә торғас, пинжәген алып иңенә һалды һәм тауҙан төшөп китте. Бер аҙ барғас, эйелеп ниҙер өҙҙө. Яңынан килде. Аҡ төрткөлө ҡыҙыл бәшмәк ине ҡулында. Халыҡ телендә әйткәнсә, ағыулы мухамыр ине ул. Шуны ҡатындың кәрзиненә һалды ла, ауылға табан ыңғайланы. Бәшмәк ятҡан кәрзинде Нәфисә бар көсөнә ырғытып ебәрҙе. Егеттең ни әйтергә теләгәнен аңламаны ул. Тик шуны белде, башҡаса уға өмөтләнмәһә лә була, башҡаса ул уның юлына сыҡмаясаҡ. Тик... яңылышты ҡатын. Күңел кәрзинендә тамыр йәйгән ағыулы бәшмәк тағы ла ҡалҡып сығасағын белмәй әле.