Тәүге осор эштәренә лә ( “ Яҡты көн ” , 1978 ; “ Кенә уты ҡыуағы ” , 1983 ) , һуңғы осор ижадына ла хас фольклор эстетикаһы мөһабәтлек , тарихилыҡ һыҙаттарына эйә : рәссам кешелек тормошоноң асылы ( “ Яҙ ” , 1987 ; “ Йәрминкә ” , 2001 ) , урыҫ мәҙәниәте һәм Рәсәй яҙмышы ( “ Параскева Пятница ” , 1995 ; “ Борис һәм Глеб ” , “ Урыҫ тәреһе ” , икеһе лә — 2005 ) тураһында уйлана , ғаләмдең гүзәллеген данлай ( “ Көҙгө симфония ” , 2002 ; “ Зәңгәр иртә ” , 2004 ) .