Шунан балаһын күтәреп, Сынтимер ҡарт янына керә. Килененең ҡыҙарған күҙҙәрен күрһә лә, ҡарт артыҡ бер нәмә лә төпсөнмәй. Ҡайныһының һағыш эсенә сумған күҙҙәренә ҡарап, Гөлбиназ да уны йәлләп бөтә алмай. Улар эстәре бүҫкәргәнсе һөйләшәләр, бер-береһен йыуаталар. Гөлбиназға еңел булып китә. “Ярай әле һөйләшеп ултырырға олатай бар. Ул булмаһа, яңғыҙым ни эшләр инем?” — тип ҡыуанып уйлап ала йәш ҡатын.