Ҡунаҡ йыйыу, табын ҡороуҙан да мәшәҡәтлерәк эш юҡтыр ул ҡатын-ҡыҙ өсөн. Тәүҙә магазинға барып кәрәк-ярағын ал, ауыр сумкаңды һөйрәп ҡайт. Берәй нәмә онотолһа шул уҡ юлды яңынан ура. Унан салат-малатын әҙерлә, бешерен-төшөрөн; ҡунаҡтарыңды һыйлап, ҡәҙер-хөрмәт ит, уларҙы оҙатҡандан һуң тауҙай һауыт-һаба өйөмө, өйөңдө рәткә килтереү... Йәш саҡта ғына бер ни түгел икән: һә тигәнсе әҙерләнәһең, һә тигәнсе йыйыштырып та алаһың. Хәҙер ни йыбандыра ла, арыттыра ла. Гүзәлдең ҡабаланып магазиндан ҡайтып килеүе. Ҡалыныраҡ кейенеп сыҡҡан икән, шәп атлауға бышлыҡты, арҡаһына тир бәреп сыҡты хатта. Мамыҡ шәле бушап, сикә сәстәре битен ҡытыҡлай. Рәтләп алырға ине лә, туҡтарға ваҡытын йәлләй. Ҡайтып еткәнсе түҙермен әле, тип атлауын белде.