“Дилбегә буйы теҙелешеп китеп, күмәкләшеп тартабыҙ, мотор ҡабынһа, көлөп ебәргән булабыҙ. Ырҙында ҡуна ятып эшләйбеҙ, таң һарыһынан эшкә тотонабыҙ. Сифатлы итеп һөрөргә, сәсергә, урырға тырышабыҙ, эшебеҙҙе тикшереп кенә торалар. Ашағаныбыҙ – алабута, туйра ҡабығынан бешерелгән күмәс, ул эсте ауырттыра, тәгәрәп йөрөйбөҙ. Техника ватылып китһә, 20 килограмлыҡ деталдәрҙе йөкмәп, һыу аша Мәсетле МТС-ына йүгерәбеҙ. Ҡышын тулы ремонт кәрәк, трактор менән ватыла-ватыла 2-шәр көндә саҡ барып етәбеҙ. Аяҡтар сабатаға ҡуша туңа”, – тип иҫенә төшөрә торғайны Сәлимә Таһирова. Уның прицепкала ярҙам итеп йөрөүселәре Кәрәм һәм Миңлеғәле Солтановтар – 12 йәшлек үҫмерҙәр була. Унан башҡа Әсмә Мөхөбуллина, Нәзирә Зиннурова, Әҡлимә Иҡсанова – дүрт тракторсы ҡыҙ йөҙәрләгән гектар ер эшкәртеп, иген үҫтерә. Тик ауыл халҡына уның бер генә килограмы ла ҡалмай, хатта ҡалдыҡтарын ҡат-ҡат елгәреп фронтҡа оҙаталар. Халыҡ, балалар аслыҡтан интегә. Башҡорт дәүләт аграр университеты доценты, ауыл хужалығы фәндәре кандидаты, бөтә Рәсәйгә билдәле умартасы Ивний Шафиҡовтың атаһы һәләк була. Үҫмер малайҙар йылғанан ҡабырсаҡ сүпләп бешерә. Ивний һуңлап булһа ла, сөнки өҫтөнә кейергә әйбер юҡ, 10 йәшендә 1-сегә уҡырға бара. Атаһынан ҡалған тунды йәйен-ҡышын һалмай кейә, аяҡтарында ла атайҙан ҡалған иҫке ботинкалар. Бына шулай интегә фронтовиктарҙың етем балалары.