Шулай итеп, көнөнә биш мәртәбә, билдәләнгән ваҡытта намаҙ уҡыу – был донъяла ла һәм ахирәттә лә бәхеткә, сәғәҙәткә ирешеүебеҙгә бер сәбәп. Сөнки намаҙ уҡыу – иң ҙур изгелектәрҙең береһе. Ә кем Аллаһҡа иман килтереп, изге ғәмәлдәр ҡылып йәшәһә, Аллаһ Тәғәлә уны бәхетле тормошта йәшәтәсәк, быға Раббыбыҙҙың һүҙҙәре дәлил булып тора: Кем дә кем – ир кеше булһын, йәки ҡатын-ҡыҙ булһын, Аллаһыға иман килтергән хәлдә изге эш ҡылһа, уны Беҙ яҡшы тормош менән йәшәтәсәкбеҙ, һәм уларға әжерҙәрен, улар ҡыла торған ғәмәлдәренән яҡшыраҡ итеп ҡайтарасаҡбыҙ («Нәхел» сүрәһе).