Бынан ары ла, инде үҙем аңлаған һәм иҫләгән ғүмеремдә, мин еҙнәмдән аҙ яҡшылыҡ күрмәнем. Ул минең өсөн атай ғына түгел, терәк тә, таяныс та булды. Бошонған саҡтарымда сәсемдән һыйпап йыуата, яңылышҡанымда дөрөҫ йүнәлеш бирә, артыҡ шашынғанымда тынысландыра, мохтаж сағымда ярҙам ҡулы һуҙа, әүрәтә, күндерә һәм күңелемде үҫтерә белде. Апайым аңлай алмаған саҡтарымда ла хәлемде төшөндө, йөрәгемдәген тоя алды. Эскерһеҙ, атайҙарса яратты ул мине. Ә мин уны.