Риүәйәттә әйтелә: “Рух (Ғайса) ғәләйһис-сәләм сәфәр ваҡытында бер тауға күтәрелде. Ул тау башында бер ғәжәп аҡ таш күреп иҫе китеп ҡатып ҡалды. Шул ваҡытта Аллаһ Тәғәлә әйтте: “Әй, Рухуллаһы! Һиңә бынан да ғәжәп нәмә күрһәтәйем”. Шул арала таш уртаға ярылды. Шул таштың эсенән бер аҡ һаҡаллы шәйех килеп сыҡты. Өҫтөнә йөндән кейем кейгән, алдында бер нисә йөҙөм емеше бар ине. Рухулла ғәләйһис-сәләм унан һораны: “Әй, шәйех, был йөҙөм емеше һиңә ҡайҙан иреште”. Шәйех яуап бирҙе: “Аллаһ Тәғәләнең миңә ризығылыр”. Рухулла ғәләйһис-сәләм тағыла һораны: “Әй, шәйех, был таш эсендә нисә йыл ғибәҙәттә булдың?” Шәйех әйтте: “400 йыл ғибәҙәт ҡылдым”. Рухулла ғәләйһис-сәләм, ғәжәпкә ҡалып: “Йә, Хоҙай Тәғәлә, Һинең ҡаршында был шәйехтәндә ҡәҙерле, сауаплы бәндә бармы?