Тәриҡәт сөхбәт менән йәшәй. Яҡшылыҡ йәмғиәттә. Пәйғәмбәр (с.ғ.с.) әйтә торғайны: “Намаҙға баҫҡанда сафтар төҙ һәм тығыҙ булһын. Арала бушлыҡ ҡалмаһын. Әйтерһең дә һуңғы намаҙығыҙҙы ҡылған кеүек ҡылығыҙ (һаубулллашыу намаҙы)”. Әйтерһең дә был донъянан айырылып әхирәткә киткән кеүек. Әйтерһең дә Һеҙгә, был һеҙҙең һуңғы намаҙығыҙ, тип әйткәндәр. Ошо рәүешле намаҙ уҡырға кәрәк. Бер нимә тураһында ла уйламай, бары тик намаҙ ҡылыу. Намаҙ – Исламдың төп терәге. Күп кеше, беҙ мосолман, әммә намаҙ ҡылмайбыҙ, ауыр, тип әйтә.