Бик-бик борон ошо Ғәрәбстан яҡтарында Шидад исемле бер батша йәшәгән икән. Ул бер заман күп илдәрҙе, ерҙәрҙе яулап алып, яман байып киткән. Байлыҡтарын ҡайҙа ҡуйырға, нишләтергә белмәй, теге донъя ожмахына тиң алтын һарайҙарҙан торған ҡала һалдырырға, Ирәм бағтары, гөл-баҡсалары ҡорҙорорға, зәмзәм шишмәләре ағыҙырға уйлаған. Уйлаған да, бөтә донъянан оҫталар йыйып, бар байлыҡ, хазиналарҙы туплап, алтын-көмөштән зиннәтле һарайҙар һалдырған, мәрмәрҙән ҡоймалар ҡойҙорған, Ирәм бағ-баҡсалары булдыртҡан. һәр урында аҫыл таштар менән биҙәлгән һәйкәлдәр, фонтандар ҡалҡҡан. Шулай итеп, Шидад батша, яман ғорур һәм тәкәббер аҫыл зат, бөтә донъя батшалыҡтарын ғына түгел, теге донъяның ожмахы күркенән уҙҙырырлыҡ, хатта ки Алланың үҙен бағындырырлыҡ ҡала-баҡса төҙөткән, ти ер йөҙөндә. Шулай бөтөн донъяны хайран ҡалдырырға, үҙен Алла менән тиң күрһәтергә, барыһын үҙенә бағындырырға теләгән был. Ошо алтын ҡала, Ирәм бағы менән аҙаҡ ни булған — ил-халыҡ хәтере быны онотҡан. Йәм-йәшел ерҙәрҙе, ҡалаларҙы, меңәр-меңәр йылдар үтеүҙән тәбиғәт үҙгәреп, ҡоролоҡ ҡырып һалған, аҙаҡ ҡом бархандары ҡаплап киткән.