“Көндәр буйы кешеләрҙе ҡабул итеп, һәр береһенең хәлен һорашып, Аллаһ ризалығында йәшәргә өндәп, мөмкинлеге булһа, сәй эсереп, өшкөрөп, ауырыу урындарын ыуып, кискә хәлдән тайып ҡолаған саҡтары була торғайны”, – тип иҫләй ауылдаштары. Хәлфәнең ҡулынан һаулыҡ тапҡаны өсөн, әлбиттә, һәр береһе әжеренә саҙаҡаһыҙ килмәгән. Кемдең кем икәнен үтәнән-үтә күреп торған әүлиә береһенән дә бер ниндәй ҙә хаҡ һорамаған. Киреһенсә, күп балалы, ярлы кешеләргә, үҙҙәре алып килгәнде алмау ғына түгел, байҙар мулыраҡ ҡалдырғанды ла, ай-вайҙарына ҡарамай, көсләп биреп ҡайтарған. Берәй ергә аят уҡырға барһа, саҙаҡа аҡсаһын йә ултырған ерендә яҫтыҡ, түшәк аҫтына ҡыҫтырып, йә сыҡҡас бала-сағаға таратып китер булған. Ғөмүмән, донъя байлығына ҡыҙмау, бәндәнең фани донъяға һынау үтер өсөн генә килгәнлеген, бөгөн гөрләтеп йәшәп ятһаң да иртәгә булмауың бик ихтималлығын, ә байлыҡты үҙең менән алып китеп булмағанын белеп йәшәү – изгеләрҙең генә ҡулынан килә торған эштер.