- Атай ҡайтҡас һөйөнөсөбөҙҙөң сиге булманы. Ул йылды бәрәңгебеҙ уңды. Атаxadйымдың быны күреп, бәрәңге шау сәскәлә ултыра, тимәк, асҡа үлмәҫбеҙ, тигәне иҫтә. Ләкин шатлығыбыҙ оҙаҡҡа барманы, һуғышта алған яраларҙан атайыбыҙ фани донъянан китеп барҙы. Бер аҙ ҡул араһына инеү менән Миңлекамал, Миңлеямал апайымдар, Ғәбделбарый ағайым да эшкә сығып, әсәйемә ярҙам итә башланылар. Улар тапҡан һәр телем ризыҡты шөкөр итеп, бүлешеп ашаныҡ. Утынға сана менән Тауһеңер урманына йөрөй инек. Аяҡта – сабата, өҫтә - йыртылып бөткән бишмәт. Унда ла гел генә юлдар уңмай, урмансы осрап, йә сананы, йә утынды алып ҡала. Йәшем еткәс, мәктәпкә уҡырға төштөм. Яҙырға ҡәләм юҡ, ҡаурый менән ҡараға манып яҙа инек. Ҡайтып инеү менән колхозға эшкә йүгерәбеҙ, кистәрен лампа яҡтыһында дәрес әҙерләйбеҙ. Әсәй ҡайтыуға ашарға бешереп, баҡса утап, иҙәнде ҡырып йыуып ҡуя инек, - ти Миндинә әбей хәтирәләргә бирелеп.