Ҡулыма диплом алғас, эшкә урынлашыр алдынан ауылға ҡайтып килергә булдым. Әсәй бик аралашырға теләмәһә, ағайымдарға барырға була, тип уйланым да, юлға сыҡтым. Ҡолас йәйеп ҡаршы алмаһалар ҙа, ҡыуып сығарманылар. Әсәй өсөн мин ят бауырға әйләнгәйнем инде, хәлемде лә һораманы. Кис еткәс, Хәлиҙә еңгәй мине килеп, үҙҙәренә алып ҡайтып китте. “Эй, бикәс, Сания менән ҡәйнәм бер-береһенә оҡшап ҡырыҫ бит, ул ҡылыҡтарына аптырама. Ғаиләгеҙ ҙә һин дә, ағайың ғына ихлас кеше бит. Күңелеңә ауыр алма, йәме. Туй көнөндә үк кире холҡон күрһәтеп ултырғас, апайыңдың тормошо ла кире китте. Һине ғәйепләй ҙә бит, әрләп-талап ҡына мөхәббәтте ҡайтарып булмай шул. Әҙ генә йылы һүҙ, яҡты йөҙ булһа, Илфат кейәү ҙә ирер ине яйлап. Үҙен ыҙалап, кешене яфалап йәбешеп ята бит,”– тип ул мине йыуатырға тырышты. Өс көн уларҙа тороп, ҡабат ҡалаға юлландым.