Ҡатын көс-хәлгә торғоҙған ирҙе. Үҙе берәй таныш-тонош күреп ҡалмаһын, тип тирә-яғына ҡарана икән. Ҡалала ауылдаштар туп-тулы. Бер эскесенән сығып киткәйне, хәҙер икенсеһен эйәртеп йөрөй, тип көлөрҙәр, тип уйлаған. Оҙон телдәргә ауылға ҡайтып һөйләргә һүҙ булыр бит... Ир ул тиклем иҫерек түгел икән. Ҡулындағы, битендәге ҡатҡан ҡан эҙҙәрен йылымыс һыу менән йыуып таҙартҡас, йылы сәй эсереп, йоҡларға һалған уны Гөлиә. Унан кейемен сайҡатып элгән. Ныҡ ҡына арыуына ҡарамаҫтан, кемдеңдер ғәзиз балаһына ярҙам итә алыуына сикһеҙ шатланған. Тот та әллә ниндәй ирҙе эйәртеп ҡайт әле. Ҡатыны булһа? Минең ирҙе үҙеңә ҡаратырға теләйһеңме, тип дауыллап килеп инһә! Гөлиә шуларҙы күҙ алдына килтереп, көлөп ҡуйған. Тәүбә, тәүбә!