Бер-береһенен яратҡан кешеләр араһында фетнә, нәфрәт ҡуптарырға тырышыусы ғәйбәтселәр ниндәй нәтижәгә ирешә ала? Кеше сәйнәүҙән, ғәйбәт таратыуҙан туҡтамаһа, ул был донъяла ла хур буласаҡ, теге донъяла ла бик мөшкөл хәлгә ҡаласаҡ. Хәҙистә лә быға ап-асыҡ дәлил бар: «Ғәйбәтсе йәннәткә инмәҫ». Ғәйбәтсе кеше ҡәбергә инеп ятыу менән уның өҫтөнә Аллаһтың асыуы, ғазабы ишелә башлай. Һәр бер ғәйбәтсене шул көтәсәк. Ибн Ғаббасҡа иснад ителгән Әш-Шәйхәйни ( Бухари белән Мөслим) риүәйәт иткән хәҙистә шулай тип әйтелә: «Бер көндө Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһиссәләм ике ҡәбер янынан уҙып барғанда шулай тип әйтте: «Былар икеһе лә ғазап күрә. Береһе ғәйбәт таратып йөрөгән (өсөн). Икенсеһе бәүелдән һаҡланмаған, истинжә алмаған (өсөн)». Ул йәшел ағас ботағы килтерергә ҡушты. Уны һындырып, икеһен дә ҡәберҙәре өҫтөнә ҡаҙаны һәм шунан һуң шулай тине: «Был үҫемлектәр ҡороғансы, бәлки уларҙың хәле еңеләйеп торор».