Сауҙа үҙәгендә әйберҙәр ҡарап йөрөргә тура килгәйне. Арып киткәс, урындағы ашханаға инеп, ҡәһүә эсеп алдым. Оҙаҡ ҡына баҙарҙы ҡыҙырып йөрөгәндән һуң, ала торған әйберҙәремде ҡарап, һатыусыларға тағы уйлаясағымды әйтеп, ҡайтыуға йүнәлдем. Ҡаланан ситтә торам. Ауылыма етмәҫ борон бер магазинға туҡталдым. Алған ризыҡтар өсөн иҫәпләшәм, тип кеҫәмә тығылһам, янсығым юҡ. Сығып машинаны ҡараһам, унда ла күренмәй. Юғалтҡанмын! Ә унда – кеше аҡсаһы, унан да былайырағы – машинаның документтары. Көйөнөп киттем. Сауҙа үҙәге ябылһа ла, унда барып килергә булдым. Нисек йоҡлап ятмаҡ кәрәк?! Ләкин тәүҙә ултырып, тәсбих тартып зекер әйттем. Алланан янсығымдың табылыуын һораным. Юлда барышлай һатыусыларға, һеҙҙә янсығым төшөп ҡалмағанмы, тип шылтыраттым. Әлдә визиткаларын алғанмын. Әммә ундай әйбер күҙҙәренә салынмауын йә иртәгә иртәнсәк ҡараясаҡтарын әйттеләр. Зекерҙән һуң күңелдә тыныслыҡ урынлашты. Яйлап ҡына көнөмдө, кинолағы кадрҙар кеүек, кире күҙ алдынан үткәрә башланым. Аҙаҡҡы тапҡыр ашханала аҡса тотҡайным. Тимәк, улар шунда ғына тороп ҡалған.