Уй, Алла, бар! «Бар, бына торам! Бармын, как булмай, ни мужыт быйт булмаҫҡа! Бына – Ғәлиева Вазифа Сәйетғәле ҡыҙы, 1926 йылда тыуған, «ҡыҙыл байраҡ» колхозы ағзаһы». Аһ -аһ, тыуған йылын нишләптер яңылыш яҙғандарсы… Тик шунда ғына үҙенең бөтөнләй икенсе район кешеләре яҙылған биттәргә барып юлыҡҡанын аңланы Вазифа әбей. Тамаҡ төбөндәге ҡаты төйөр шартлап ярылды, әсе күҙ йәштәре лә кипмәгән булған – даръя булып урғылды. Кеше шул тиклем дә ымһыныр икән… Үс иткәндәй, ҡалай исем-шәрифтәре тап килә һуң әле… Һыңҡылдап иланы Вазифа әбей, яҫтығына бөгәрләнеп кенә ятып иланы. Бәләкәс кенә ҡураныс кәүҙәһе бер яҫтыҡҡа һыя ла ҡуя шул. Һы, тип баш сайҡап ала ла, бер аҙ тын ғына ята, ни мужыт быйт, тип тә ебәрә. Оҙаҡ иланы, китапты күкрәгенә ҡыҫып. Уны ситтән тыңлап торған кеше өҙөк-йыртыҡ ишетелгән: «Ә мин һуң… Атыу ништәп… Мына инде…» – тигән һүҙҙәренән бер нәмә лә аңламаҫ ине.