Шундай саф, шундай илаһи гүзәл саҡ ине ул. Киске уйындан арып- талсығып ҡайттыҡ та, ошонда ауҙыҡ. Ғәлинур мине ҡосаҡлаған килеш, сикәмдән генә берҙе “әп” итте лә, хәйеле төн теләп, йоҡлап та китте. Мин уның киң күкрәгенә башымды һалып, тәненән, сәстәренән килгән илерткес хуш еҫте еҫкәп, ҡыбырҙау түгел, тын алырға ла ҡурҡып яттым. Яратҡан кешеңдең тын алышын тыңлап, ҡосағында тик кенә ятыу ҙа ниндәй оло бәхет икән, тип аптырағайным. Саҡ ҡына ҡымшанһам да, ошо серле тынлыҡ юғалыр, төш кенә булып ҡалыр төҫлө. Мин таң атҡансы татлы хыялдарға бирелеп, Ғәлинурҙың сибәр, һөйкөмлө йөҙөнә төбәлеп, һоҡланып сыҡтым.