Витя сервант кәштәләрендәге төрлө сувенирxadҙарҙы вайымһыҙ күҙҙән үткәрҙе. Бөтәһе лә таныш уларҙың. Формаһының ниндәй булыуына ҡарамай, һәр береһе үҙенә күрә нәзәкәтле лә, түгел дә кеүек. Хәйер, әсәһе «уларҙы аңларға кәрәк» ти бит. Ул бар диҡҡәтен һалып тағы күпмелер текәлеп торорға көс тапты. Бер ни ҙә төшөнмәне. Шуға үҙен әле аңлар йәшкә етмәгән тип иҫәпләне. Бер айҙан атаһы менән әсәһе яңыларын алып ҡайтасаҡ. Ниндәйерәк булыр икән улары? Малай күҙалларға тырышты. Әсәһе үҙе яратҡанды, үҙе оҡшатҡанды алып ҡайтыр инде, атаһы ҡаршы килмәҫ. Уға, ни, ул сувенирҙар булды ни, булманы ни, барыбер. Ундай-бындай ҡыйғыпырға ҡатын-ҡыҙ ғына ҡыҙығырға тейеш, ти бит…