Көноҙоно илап ятам, миндә береһенең эше булһасы. Ысынында иламайым да инде хәҙер, туйҙым, күҙ йәшем дә сыҡмай, көсәнһәм дә. Башта апайым әүрәткән, әсәйем йәлләгән саҡта илауы ла рәхәт ине. Хатта “анау” (исемен әйткем килмәй) килеп арҡамдан ҡағып, сәсемдән һыйпап маташxadҡанда ла, ярһығым ғына килгәйне. Аҙаҡ мине оноттолар. Әсәйем асыуланырға ла уйлай башланы әле. “Тор! Өй тулы кеше, әҙәм ҡаратып аунап ятма”, – тип әйтеп үтте. Торһам, еңеләм инде, тормаһам, күпме нәмәне күрмәй ҡалам.