Одессанан Севастополгә китеп барғанда, хикәйәсе пароход бортында Иван Шамохин исемле кешене осрата, һәм Иван үҙенең Ариадна Котлович исемле ҡатынға мөхәббәте тарихын һөйләй. Башта Ариаднаның сибәрлегенән, нәзәкәтлелегенән, башҡаларға , тапҡырлығынан һәм  башын юғалтҡан ул, ҡатын уның өсөн камиллыҡ кәүҙәләнеше булып тора. Яйлап ҡына ҡатындың һоҡландырғыс  артында ысынында ығы-зығы һәм һалҡынлыҡ йәшеренгәнлеген аңлай ул. Шундай һөйкөмлө һәм изгелексән йәш кешенең һис шикһеҙ үҙенә ғашиҡлығы ҡәнәғәтләнеү килтергәнлектән, Ариаднаға Шамохин менән күрешеү оҡшай. Иргә был ҡатындың һоҡланыуынан ҡотолорға тырышыуы файҙаһыҙ: ул тулыһынса Ариаднаның йоғонтоһо аҫтында була… Шул уҡ ваҡытта Ариадна, үҙе ҡасандыр уның тәҡдименән баш тартҡан һәм (һуңғараҡ билдәле булғанса) бының өсөн үҙен ғәфү итә алмаған, «хәлле, ләкин бөтөнләй әһәмиәтһеҙ» кенәз Мактуев тураһында уйлай.