— Йә Рәсүлуллаһ, — тине Ғазраил. — Хаҡ Тәғәлә мине шулай әҙәмдәр йәнен алырға тәғәйенләгән икән, нисек борсолмай түҙәйем. Баштараҡ әҙәмдәрҙең йөҙҙәренә ҡарап, күҙ ҡараштары иңрәүенән, тәндәре ҡалтыра- уынан үҙҙәрен йәлләп, үҙ ҡулдарым ҡалтырап ҡуйғылай ине. Хәҙер инде өйрәндем, күндем вазифама. Үҙеңдән, һуңғы пәйғәмбәр һин олуғ затынан да йәшерә алмайым, был вазифама хатта ғорурланып та китәм, һәммә әҙәм балаһы, ниндәй бөйөк, олуғ заттары ла минең ҡаршымда ҡаушап, бөгөлөп төшә бит, гүйә, бахыр мәхлүккә әйләнә, һәр әҙәмгә ғәзиздер шул үҙ йәнкәйе. Ә минең өсөн ул ни, сүп ни, барыһы бер.