– Был һорауға бая яуап биреп бөтә яҙҙым инде. Тик шуны өҫтәп әйткем килә: олоғая килә күҙҙең кәре ҡайта. Күҙлек кейгән кешенең күҙ нуры кәмей. Ә шулай ҙа күҙҙәр менән генә аңлашыу кешелә мәңгелеккә ҡалалыр ул. Әнием был донъянан баҡыйлыҡҡа күсә торған һуңғы төндә апайым эргәһендә булды. Бер бүлмәлә ятты. Мин ике айлыҡ ҡына сабыйым менән икенсе бүлмәлә инем. Әнием телдән ҡалғайны инде. «Бер нимә лә әйтә алмай, шул тиклем йәл, үҙәкте өҙгөс итеп ҡарап ята, ниҙәр генә әйтергә теләй икән», – тип сыҡты бүлмәнән апайым, күҙ йәштәренә төйөлөп.