Хәлфә мине тағы өшкөрҙө. Шунан мин әкренләп һөйләшә башланым. Хәлфә мине һәр ваҡыт үҙ балаһылай ҡабул итте, үҙ өйөндә йоҡларға ҡалдыра, ашатып, эсерә ине. Шулай 10 йыл самаһы мин хәлфәгә йыл да барырға тырыштым. Шуныһы хәтерҙә, теге ҡара ҡош мине һәр ваҡыт юлда оҙата йөрөнө. Бер ваҡыт уға килгәндә ниндәйҙер ҡара ҡоштоң һәр саҡ минең алдан барыуы хаҡында хәлфәгә әйттем. Ул: “Ярай, бөгөн һине ул ҡоштан айырам, һин уны ҡабат күрмәҫһең”, – тине. Ысынлап та, ул ҡошто мин башҡа күрмәнем.