Тора-бара бөтәһе лә үҙ урынына баҫты. Күмәге бергә бер ғаилә кеүек булып китте. Йәштәр йорт эштәрен эшләштеләр, утын да быстылар, урамды ла таҙарттылар, малдарҙы ла ҡараштылар. Хәмиҙә йүгереп йөрөп хужабикәнең ҡул аҫтына инә ине. Кистәрен, йыйылышып алғас, әңгәмәләшеп ултырып сәй эсер булдылар. Тормош ағышында бер-береһе менән яҡыныраҡ таныштылар. Нәғимә апай менән Зәйнулла ағай, йәштәрҙе үҙ балаларындай күреп, ҡыуанып бөтә алманы.