– Еңеүгә йыраҡ ине әле. Ҡырҡ дүрт тә тыумағайны. Ҡара көҙ үтеп, аҡ себендәр оса башлағайны былай, – тип башланы һүҙен Рәсүлдең өләсәһе. – Ҡыр эштәре бөтөп өйгә бикләнгән осор инде. Көн дә ауылға ҡара ҡағыҙ килә. Шомло ауыр осор. Яңғыҙлығым кимерә. Ике ағайым фронтта, береһенең үлем хәбәре килде. Әсәм ҡырҡ икелә үк үлеп ҡалды. Оло бер донъяла яңғыҙым тилмерәм. Һуғыш алдынан ней кейәүгә сығыр йәшкә етмәй ҡалдым. Хәҙер егермемә еттем дә, тик яңғыҙлыҡтан тилмерәм. Аҡ себендәр осоуын ҡарап күккә бағып йөрөһәм, сикһеҙ ғаләм ниндәйҙер тынғыһыҙлыҡ сирен ебәрҙе. Түҙер әмәлем юҡ. Бала көҫәйем, һин аңламайһың уны. – Нәфисәнең күҙенә баҡты. – Бәлки, аңлайһыңдыр, һин дә ҡатын-ҡыҙ. Ул баланы мин генә түгел, бар ғаләм минең аша ялбара ине. Бар донъя теләһә, тыуыр йән сыҙатмай башлай, ти ине ололар. Минең менән дә шул хәлме? Һуғыш бөтәсәк, ҡайтыр ирҙәр ҡалмаясаҡ, Һинең яртың яуҙа ҡалды, тигән ҡурҡыныс уй быуынға төштө. Һин – ҡатын-ҡыҙ, һин әсә булып яралғанһың был донъяға, тип оран һалды Йыһан һәм шунда уҡ күк ҡабағы асылды ла, шикелле. Иртәгәһенә күрше Әйүп ағай госпиталдә ятҡан еренән ике аҙнаға ялға ҡайтты. Иртәгәһенә үк, эйе, хәбәрһеҙ-ниһеҙ. Мин аңланым: күк тәңреһе ҡайтарҙы уны.