«Өс нәмә рәсүлдәрҙең сөннәте була: сәхәрҙе кисектереү, ифтарҙы ашыҡтырыу, намаҙҙа уң ҡулды һул ҡулдың өҫтөнә, кендек аҫтына ҡуйыу» (Табәрани, «Әвсад», №1905; «Сәғир», №279; «Кәбир», 11/7, Хәйсәми, №4880—4882, 3/368-369; Зәбиди, «Итхаф», 3/37; «Бәдайигус Санайи», 2 том, 105 б.).