1609—1611 йылдарҙағы Антверпен эштәре Рубенс техникаһының үҫешен күрһәтә. Был драпировкаларҙы матурлап биҙәүҙә айырыуса һиҙелә. Тәүге эштәрендәге (бигерәк тә «Поклонение пастухов» картинаһында) фигуралар скульптура һынын хәтерләтә: персонаждарҙың шымартылған ҡаты кейемдәре, уларҙың һырланып тороуы академия манераһында тәртиптә, хатта елдә осоп барған кеүек итеп һүрәтләнгән. Әлбиттә, миһрабтар өсөн яҙылған эштәрендә кейемдәрҙең һырланыуы (драпировкаһы) тәбиғи һүрәтләнгән: рәссам кеше кейеме торошоноң кеше хәрәкәтенә буйһонғанын тәбиғи итеп төшөргән. Шулай уҡ Рубенс картиналарының артҡы планын ҡараңғылатырға ярата, алғы планын асыҡ төҫтәр менән һүрәтләй. Күрәһең, ул, картинаның абруйы ундағы персонаждарҙың күплегенән тора, тип һанай. Һан буйынса күп фигураларҙы ул контраст принцибында, театр мизансценаһы принцибында урынлаштыра алған: Рубенс композициялары хәрәкәтсән һәм һәр ваҡыт берҙәмлекле.