Салғысылар иртәнге һыуһынға китеп бөткән, Ғилфан да юҡ. Вазифа алып ҡайтҡан күстәнәстәрен ҡыуыш эсенә йыйнап-тыҡшырып ҡына тора ине, Фатима килеп инде. Ул кәшәүәр, ит һалырға ҡалған. Сәйер төштөң ниндәй хәтәрҙе иҫкәрткәнен ҡыуыштары йәнәшә генә булған Фатиманың шаҡ ҡатырғыс хәбәрен ишеткәс тулыһынса аңланы Вазифа. «Еңгәкәйем, нишләп кенә кисә ҡайтманың инде? Тегеләр бөгөн ҡушылды ошонда, һеҙҙең ҡыуышығыҙҙа. ҡәнифә әбей никах ҡыйған булды, йәнәһе, хәләл итеп ҡуя. ҡатын өҫтөнә ҡатын алыу электән килгән йола, тип ултырған була, йәлсемәгер… Төндә килеп тыңлап торҙоҡ Мәрүәрә менән. ҡыландылар ғына… Уй, еңгәкәйем…» ҡыҙ һүҙһеҙ шаҡ ҡатҡан еңгәһенең эргәһенән шым ғына китеп барҙы.