Юлға сығып бер аҙ барғас, малай тағы тәне яныуын тойҙо. Ә бер аҙҙан теше-тешкә теймәй ҡалтыранырға тотондо. Етмәһә, туҡтауһыҙ йүтәл быуа. Еүешләнгән кейем менән һыуыҡ мунсала ҡунмай, йылы өйҙә йоҡлаһа, бәлки, былай ауырып та китмәҫ ине лә бит – юҡ шул. Вәлишә килеп индеме Ҡасим шым ғына сығып мунсаға йүнәлә. Ундағы сей утынды ыҙалана-ыҙалана тоҡандырып, уныһы янып төтөнө бер аҙ бөткәнсе үтәнән-үтә ел өргән һыуыҡ соланында ултыра. Был хәл аҙна-ун көн һайын, ә ҡайһы саҡ йышыраҡ та ҡабатланып тора. Вәлишәне һуғыш башында уҡ ике бармағын ҡырҡтырып ҡайтҡас персиҙәтел итеп ҡуйҙылар. Башҡа ирҙәр яу яланында яфа сиккәндә, рәхәтләнә ул бында. Шунда башҡа ерен генә өҙҙөрмәгән бит. Юғиһә, күпме яңғыҙ бисә, хатта йәш ҡыҙҙарҙың да башына етте, ҡан илатты. Ҡурҡытып, көслөк менән дә ала, йә булмаһа тейешле игенен бирмәй ыҙалай. Ә үгәй әсәһе ихахайлап үҙе ҡаршы сығып ала. Атаһы, Ҡасимдың әсәһе үлгәс, һуғыш башланыр алдынан ғына күрше ауылдан алып ҡайтҡан ине уны. Бигерәк ялҡау, уйын-һый яратҡан әҙәм булып сыҡты. Атаһы фронтҡа киткәндә аҙбарҙа күпме һарыҡ-кәзә, ҡош-ҡорт бар ине. Хәҙер береһе лә юҡ. Башҡалар аҡтан айырылмаҫ өсөн этләнеп булһа ла һыйыр аҫырарға тырышһа, үткән йыл үгәй әсәһе Ҡасимдың ҡаршылашыуына ҡарамай, уны ла һуйҙырып ҡуйҙы. Мал ҡарап ыҙаланмай хәҙер – йәтеш! Былай, башҡа бисәләр ыңғайына колхоз эшенә йөрөй-йөрөүен. Ләкин өйҙә ҡыл да ҡыбырҙатмай. Утын әҙерләү, картуф үҫтереү,йорттағы бөткөһөҙ башҡа ваҡ-төйәк эштәр Ҡасим өҫтөндә. Үгәй әсәһе ауырыуға һабышҡан булып, һыу ғына ла килтермәй хатта. Ҡайтыу менән һуҙлайа ла ята. Ә инде ир-ат күрһә бар сырхауын онота. Ауыҙын сабаталай йырып, йүгергеләп йөрөй башлай. Вәлишәнең үҙе генә йөрөүе етмәгән, йыш ҡына район уполномуштарын да эйәртеп килеп, үгәй әсәһе янында ҡалдырып китә. Ул төндәрҙә лә Ҡасимдың урыны мунсала. Иртәгеһен үгәй әсәһе юха бесәй һымаҡ малай тирәһендә урала-уралыуын. Өҫтәлгә “хәйергә төшкән” һыйын да мул ултырта. Атаһына яҙа күрмәһен, тиҙер инде. Хәжәте бар ине! Былай ҙа күпме ҡайғы күреп, әле лә яфа сигеп йөрөгән атаһына тағы хәсрәт өҫтәргә ул иҫәр түгел дә. Шулай ҙа ул көндәрҙә әҙерәк туйынып ҡалһа ла, барыбер аҙығы тамағына аш булып бармай уның. Үҙен Вәлишәләр менән бер табындан ашағандай тойоп, атаһына хыянат итәлер һымаҡ хис итә. Тиҙерәк был ҡәһәрле һуғыш бөтөп, атаһы, башҡа ир-ат иҫән-һау ҡайтһалар ине лә бит. Донъялар рәтләнеп китеп, әҙерәк тын алып ҡалырҙар ине. Өс-дүрт йылдан Гөлзифаны кәләш итеп алыр ине. Был егәрле һылыу ҡыҙҙы күптән инде ул үҙенеке итеп һанай. Йыш ҡына нисек кәләш әйттергәнен, өйләнешкәс өй һалып башҡа сыҡҡандарын, бала-сағалы булып йәшәп китеүҙәрен күҙ алдына баҫтырырға тырыша. Ҡыҙҙың да үҙенә битараф түгеллеген белә ул. И-их, бик тә оҙаҡҡа һуҙылған был нужалы көндәрҙе тиҙерәк кенә үткәреп ебәрәһе ине!..