«Ҡайһы әсә бала тип өҙөлмәй, тиерһегеҙ, тик һәр кемдең дә үҙе теләгәнсә килеп сыҡмай бит әле», – минең үҙемдең дә шулай тип уйлағаным бар. Бында, һис шикһеҙ, Рәйсә апайға тәбиғәттән һалынған йәнә бер сифат – аҡыл менән тойғоларҙың үҙ-ара килешеп, татыу йәшәүе ярҙам итә. Мин үҙем, хис-тойғолар ҡойононда йәшәп, зиһенемдең уларҙы йүгәнләй алмауынан йонсоған кеше, был сифатҡа эйә булыуҙың ни тиклем ҙур бәхет икәнен беләм. Рәйсә апай быны, әлбиттә, үҙе лә аңлай, аңламай булмаҫ. Ошоно күҙ уңында тотҡанда тағы ла бер нәмәнең сере сиселә. Ул «Башҡортостан ҡыҙы» журналында 40 йылдан ашыу техник редактор, ә компьютерҙар килеп сыҡҡас, бер нисә йыл корректор булып эшләне. Әллә ни ҙур вазифа ла түгел кеүек. Әммә коллективтағы тормош – биләгән вазифаң, башҡарған эшең генә түгел, ә һәр саҡ хеҙмәттәштәр араһындағы мөнәсәбәт тә. Сөнки кеше ғүмеренең күп ваҡытын эштә үткәрә. Шунда һәр кемдең булмышы асыла, раҫ баһаһы асыҡлана. Ошо йылдар эсендә Рәйсә апайға бергә эшләгән хеҙмәттәштәренең генә түгел, баш мөхәррирҙәрҙең дә сере һыйған, кәңәш кәрәк саҡта – кәңәш, таянысҡа мохтаж мәлдәрҙә таяныс алған. Инде нисәмә йылдар хаҡлы ялда булһа ла, журналдан айырылғаны юҡ Рәйсә апайҙың, үҙе алдырып, уҡып барыу ғына түгел, уны тарата, пропагандалай.