ҡыҙ самауырҙы ҡағып, яңынан һыу ҡойҙо ла, тере күмер һалып, торба ҡуйҙы. Аласыҡта ваҡ-төйәк эш менән булғансы, аҡ самауыр ҙа ҡайнап сыҡты. Уны ялтыратҡансы һөртөп, сәй һалайым тип сәйнүккә ынтылғайны, күтәрмәлә Зөбәйер торғанын күреп ҡалды. Зәңгәр юлаҡ төшкән аҡ күлдәгенең еңдәрен терһәгенә тиклем төргән, иҙеүен ысҡындырған. Күтәрмәгә баҫып, ауыл аръяғындағы баҫыуға төбәлгән. «Һүрәтен еренә еткерә инде, – тип уйланы Хәмиҙә. – Ниндәй мөһабәт булып тора ул! Зәңгәр күҙҙәре аяҙ күк кеүек. Зәңгәр юлаҡлы күлдәге бигерәк килешә үҙенә!»