Ауылды урап сыҡҡас, бураҙнаның ике осон да бергә тоташтырманылар, кеше инеп сығырҙай ишек һымаҡ ара ҡалдырҙылар. Артабан Шәмиғол олатай, тағы ниндәйҙер доғалар уҡып, ауылдағы бөтә ауырыу кешене лә ошо ишек аша тышҡа ҡыуып сығарҙы ла бураҙнаның остарын тоташтырып ҡуйҙы. Шунан һуң кешеләрҙең үлеме шып туҡтаны ла ҡуйҙы. Мин үҙем дә һәр саҡ унан дауаландым. 50-се йылдар башы ине, йәш саҡ. Бер мәл кискеһен эштән ҡайтып килә инек, арбала ултырған көйөнсә нимәгәлер терт итеп ҡалдым. Шунан алып эсемдә нимәлер шыуҡылдап шылып йөрөй һәм мин ауырый башланым. Был турала берәүгә лә әйтмәнем, теге нәмә ваҡыты-ваҡыты менән ҡуҙғалып ҡуя, шулай һыҙылып ҡына өс йыл тирәһе ауырып йөрөнөм. Ул саҡта халыҡты ныҡ эшләттеләр бит, күрәһең, олатайға барырға ваҡыт та тапмағанмындыр инде.