Христианлыҡтың универсаль әхлаҡ урынлаштырыуы һәм милли һәм социаль айырмалыҡтарҙы кире ҡағыуы мәңгелек тыныслыҡ идеяһына ныҡлы теоретик нигеҙ булып тора. Иртә христиандар һуғышҡа һәм хәрби хеҙмәткә ризаһыҙлыҡ белдереп ҡарайҙар, кешене ғүмерҙән мәхрүм итеүҙә иң ауыр гонаһты күрәләр. Лактантиус, милләттәр араһындағы хәҡиҡәт һәм дошманлыҡ тап килмәй һәм диндарҙарҙың күңелендә йәнәш йәшәргә тейеш түгел, тип уйлаған; Августин христианлыҡ идеалын мәңгелек тыныслыҡ тип таныған. Сиркәүҙең империя менән берләшеүе лә уның тәғлимәттәренә хәрбилек килтерә, әммә тыныслыҡ идеяһы әлегә тиклем юғалып ҡалмаған була. 1182 йылда француз балта оҫтаһы Дюран тыныслыҡ туғанлығын булдыра, тиҙҙән ул бөтә ҡатламдар кешеләрен йәлеп итә. Ун өсөнсө быуатта доминиканлылар һәм францискандар Италияла тыныслыҡ тураһында вәғәз әйтәләр. Сиркәү тарафынан саҡырылған соборҙар һуңғы дипломатик конгрестар һәм конференцияларҙың хәбәрселәре булып тора; әммә шул уҡ ваҡытта Рим католик сиркәүе мөртәттәрҙе (еретик) һәм көфөнлөктө (башҡа дин тотоу) юҡ итеүҙе хуплап, тыныслыҡҡа ҡаршы сыға.