-Эй, шулай бит әле…уныһы ла бар төшөмдә, -ти ҙә ҡарсыҡ һүҙен дауам итә. – Аяҙ көндө йәшен атҡандай килеп сыҡты инде ул һуғыш. Улдарымды колхозға алмаһалар ҙа, һуғышҡа ала һалдылар. Икенсе көндө үк өсөһөн дә әпкиттеләр. Балаҡайҙарым аталарына оҡшап бик матур тауышлы ине. Башҡалар янына арбаға менеп ултырғас, эй моңло итеп йырлап ебәрҙеләр инде. Кесе улым Ғәйзулла ат ҡылынан яһап алған скрипкәһендә уйнаған була. Уландарымдың үҙәктәргә үтерлек йырын бар ауыл һыҡтай-һыҡтай тыңланы. Мин дә ҡыҙҙарымды ҡосаҡлап илап тороп ҡалдым. Һин Ғәйфулла ултырған арба артынан йүгереп барған булдың. Һыртҡа менеп күҙҙән юғалғансы ҡарап ҡалдым.