Мин атайһыҙ үҫтем. Ул һуғышҡа киткәндә сабый ғына булғанмын – бөтөнләй иҫләxadмәйем. Беҙҙең бәләкәй генә ауылxadға фронттан иҫән-аман өс-дүрт кенә кеше ҡайтҡан. Шуларҙың береһе беҙҙең күрше ине. Һәләк ҡыҙыу, эсеп алһа, бисәһе менән балаларына көн юҡ. Улар ҡасып беҙгә инеп йәшенә, йыш ҡына ҡалтырашып беҙҙә төн үткәрәләр. Теге килеп аҡырына, ишекте туҡмай. Ул ваҡытта күмәкләшеп һерелxadдәшәбеҙ. Бахырҡайҙар: “Һеҙ бәхетле, атайығыҙ юҡ”, – тип беҙҙән көнләшә. Мин шуларҙы күреп: “Атай шулай була икән дә”, – тип уйлап үҫтем, үҙ-үҙемә ғүмерҙә лә кейәүгә сыҡмаҫҡа тип һүҙ бирҙем. Тик улай буламы һуң инде. Ағай-апайҙарым ғаилә ҡороп, бала-сағалы булғас, минең һаман яңғыҙ йөрөгәнемә хафалана башланы. Башта, уҡыйым әле, тинем. Бына диплом да алдым. Осраған береһенең: “Кейәүгә сыҡxadманыңмы әле?” – тигәне лә теңкәгә тейә. Иң ҡыйыны шул: әсәйем көйөнә. Тирә-яғыма ҡарана башларға тура килде. Мин үҙем йәмһеҙ генә булдым бит инде. Йәмһеҙлегемә күптән күнxadгәнмен. Шуға күрә уға иҫем киткән юҡ. Асыҡмын, еңел генә аралашып барам. Эшем дә кеше араһында. Төшөп ҡалғандарҙан түгелмен инде, бер һүҙ менән әйткәндә.