Әммә иң яҡшыһы, тәһәджүдте йоҡонан уянғас, төндөң һуңғы өлөшөндә уҡыу сауаплыраҡ. Сөнки барлыҡ ғәләм йоҡлаған саҡта, кеше үҙендә көс табып, йоҡоһонан тороп, төнгө тынлыҡта яңғыҙы Раббыһына ялбарып, Уны ихлас зекер ҡылыуы айырыуса ҡиммәт. Дин ғалимдарының фекеренсә, фәҡәт төндөң һуңғы өлөшөндә Аллаһ күктең түбәнге ҡатына яҡынлаша, ул – доғалар ҡабул ҡылына торған ваҡыт. Шул мәлдә Аллаһ Тәғәлә: «Кем ғәфү үтенә, ғәфү итәм! Кем нимә һорай, бирәм!» – ти икән.