Урамда туҡтауһыҙ яуған ап-аҡ ҡар былай ҙа кәйефе булмаған Мәрзиәнең ауыр хәтирәләрен яңыртып ебәрҙе. “Тирә-йүндә барыһы ла бәхетле. Ниңә минең генә күңелем һәр саҡ китек? Ошо ҡар кеүек аҡ бәхеткә хаҡым юҡмы ни?! – тип уйланы ла ҡатын, хәтирәләргә бирелде. – Холҡом хас атайым инде. Ул да бер ҡасан кешегә ҡаршы әйтеп бармай, тиҙерәк ризалашыу яғын ҡарай. Әсәйем генә, кәрәкһә, һәр кемде урынына ҡуйып, тура әйтеп ҡуя ине. Тик хәҙер ул да, быуындары һыҙлағаны бирле, эргә-тирәләге хәлдәргә артыҡ иғтибар итеп бармай. Ағайым да хас атайым. Ярай әле ҡатыны теремек, шәп, ғаиләләге барлыҡ проблемаларҙы хәл итә. Бала саҡтан ғәҙел, изге күңелле, башҡаларға ярҙам итергә кәрәк тип үҫтерелгән мин бигерәк мәмәй ауыҙ ҙа инде. Шунда яуыз ниәтле әҙәмдәрҙән һаҡ булырға ла өйрәтмәгәндәр бит, исмаһам...”