Мин 12 йыл Мәскәү сәнғәт академия театрында уҡыттым. Курстың художество етәксеһе инем инде. Шунан беҙ “Юғары сәхнә сәнғәте мәктәбе”н астыҡ. Ҡайһылыр этапта, үҙҙәре өсөн актерҙар әҙерләү маҡсатында, ололар театры үҙенең уҡыу йортон асырға теләй. Был тулыһынса минең тәжрибәүи эшмәкәрлегем менән бәйле: мин бик күп уйнайым, күп ҡуям, мин – худрук, мин театр эшмәкәрлегенең дүрт төрө менән шөғөлләнәм, шулай ҙа был бер кешелә һирәк берләшә. Мин курс йыйған ваҡытта, унда яңы тарихта бер нәмә лә аңламаған, бер нәмә лә уҡымаған, ауыл балалары ла бар. Мин уларҙы оҙаҡ һайлайым, өс түгел, ә биш тур яһайым: әңгәмә менән, күнегеүҙәр менән, этюдтар менән. Был нисек тә булһа әҙерәк хата ебәреү өсөн эшләнелә... әммә барыбер яңылышлыҡтар осрай. Тик эш кенә, был кешенең кем икәнен күрһәтә. Әйтәйек, холҡо ихтыярһыҙ икән, был кеше актер эше өсөн бер нисек тә тап килмәй, минеңсә. Шуның өсөн дә мин уларҙы аямайынса ҡыуам. Мин ҡыуған билдәле актерҙарҙың иҫәбе-һанын әйтеүе лә оят. Улар киноларҙа төшөп кенә билдәле булып киттеләр, унда бөтөнләй башҡа талаптар. Улар менән хушлашыуыма: “Аллаға шөкөр!” – тейем.