Ҡатын, балаларын уйлап, ыңғырашып ҡуйҙы. Ныҡ өшөтә башланы, башы ла ауырта. Юҡ, алға атларға кәрәк, атларға, атларға! Ошо төн уның тормошон үҙгәртергә ярҙам итте. Былай баҫылып, үҙеңде рәнйеттереп йәшәргә ярамай. Китергә кәрәк был ирҙән, был ауылдан. Илдә сәпсек үлмәй тиҙәр. Эшләр ҙә, йәшәр ҙә, торлағы ла табылыр, балаларын да матур итеп уҡытыр. Ҡатын-ҡыҙ заты бирешмәй ул. Ғәфүр ҙә үҙ енәйәтенең язаһын алырға тейеш.