Әгәр Айгиз тәүге юлынан уҡ әсәһе тураһында, уның фанилыҡтан китеүе хаҡында яҙһа, бәлки, әйтәһе һүҙҙәрен баштан уҡ әйтеп бөтөр ине лә, әҫәрҙең бик күп битенә күҙ йөрөтөп кенә китер инең. Ә атаһын, уның балалары менән хушлашҡан, бәхилләшкән арауыҡтағы аҙ ғына ваҡытта тасуирлауы уҡыусы алдында повестың артабанғы юлдарында яҙылxadған һорауҙы ҡуя, әҫәрҙең бер һүҙен, юлын да ҡалдырмайынса уҡырға мәжбүр итә: «Их, балаҡайxadҙар. Бигерәк бәләкәйҙәр шул… Ни алып ҡалырға яҡын туғандары юҡ» Ирекһеҙҙән, һорау тыуа: ысынлап та, ни көтә үкһеҙ етем ҡалған был сабыйҙарҙы? Тормоштоң әсе еле төрлөһөн төрлө яҡҡа таратып, бер-береһен күрергә лә зар-интизар булмаҫтармы? Һорауҙар, һорауxadҙар…