Атайһыҙ икәнемде тоймаһам да, атайлы ғаиләләрҙә нимәлер икенсерәк икәнен аңлайым. Шунлыҡтан еҙнәмдең (хәҙер мин уны шулай атайым, дөрөҫөрәге, әсәйем “һыҙырыу” менән янап шулай тип кенә өндәшергә ҡушты) башҡа балалар янда булғанда килеп һүҙ ҡушҡаны оҡшай. Ат эсерә барғанда йыуаш бейәһенең киң арҡаһына атландыра ла яйлап ҡына йөрөтөп алып килә. Мин түбәндә йәнәшәнән тәпәйләгән малайҙарға һауалы ғына ҡарап барам. Әүһәләгенә лә бик ҡәнәғәтмен. Атынып эйеп, һауаға тиклем осорға була. Көйәнтәгә тип муйыл киреп ҡуйҙы әле, икенсе килеүемә кибеп торор, тине. Улар апайым менән күрше ауылда йәшәй. Быйыл уҡырға барып, киләсәктә дүртенсене тамамлағас, мин дә уларҙа торасаҡмын, беҙҙә башланғыс ҡына мәктәп бар.