Аллаһ ризалығы өсөн: йәтимдәргә, толдарға, бурыслыларға, меҫкендәргә, әлбиттә саҙаҡа биреү кәрәк. Үҙебеҙгә, ғаиләбеҙгә кәрәкле нәмә алып ҡайтһаҡ, ул да саҙаҡанан китәр Һәм хәҙер Ҡөръән мәжлестәрендә берәр инвалидты, меҫкенде тәрбиәләй торған кеше булһа, уға саҙаҡа бирһәң дә, Аллаһ ризалығы өсөн булһын, мин шундай күркәм табында ултырам, мин сәләмәт, иҫән-һау, тип, йә булмаһа, ниндәйҙер изге эшләйһең килә икән, саҙаҡаңды алып кил дә шул табында уртаға һал. Уртаға һал да, доға ҡылып йорт хужаһы алып ҡуйһын. Йорт хужаһы үҙе нисек теләй, шуға тапшырыр. Берәр йәтим кеше бармы, меҫкен кеше бармы. Һинең ошо мәжлестә ултырғаныңа Аллаһ Тәғәләгә бер рәхмәтең булыр. Ауырыу булһаң, сәләмәт булмаһаң, утыра алмас инең. Һәм хәҙер саҙаҡа бирәм, тип, кешенең ваҡытын алып, ығы-зығы ҡуптарып, аҡса алыштырышлы уйнауҙан сауап юҡ. Был турала Ризаитдин бине Фәхретдиндең «Жәвәмиғүл кәлим шәрхе» китабында ла яҙылған. Кеше алдында, бер ус аҡса тотоп, әйләнеп-тулғанып йөрөп, сауап эшләп булмай. Һәм, әйткәнемсә, шунда мохтаж кеше бар икән, шуға бир, ундай кеше күрмәйһең икән, уртаға һал саҙаҡаңды.