Ни эшләйһең – донъяның үкенесле мәлдәре күп. Динә Азат ҡыҙы менән аҙна-ун көн элгәре генә шылтыратып һөйләшкәйнем. “Китап” нәшриәтендә ҡатырға (картон) китап сығарырға ниәтләнеүебеҙ күптәнге хыялыбыҙ булғанға күрә, тәүге китапты һеҙҙең шиғырҙарҙан төҙөргә булдыҡ, тигәс, бик шатланғайны. Уға аҙ ғына ваҡыт бирҙем. Тормош иптәше Ринат Сәлим улы 27 февралдә эшкә барышлай нәшриәткә индереп сығырға тейеш ине. Көтәм – юҡ. Иртәнге сәғәт 10 тулып килгәндә өйҙәренә шылтыраттым. Ринат Сәлим улы трубканы алды, тауышы тоноҡ, төшөнкө. “Һеҙ беҙгә ҡулъяҙма килтерергә тейеш инегеҙ, Динә апай әйткәйне, көтөп ултырам”, – тим. Бер аҙ өндәшмәй торҙо ла: “Динә апайың китте бит”, – ти. Аңламаным. “Динә апай беҙгә ҡулъяҙманы үҙе алып киттеме ни?” – тип ҡабат һорайым. “Юҡ, вафат булды”, – тигән яуап ишеткәс, йығыла яҙҙым, шаңҡыным, оҙаҡ йылдар һаулыҡҡа туймаһа ла, Динә апай йәшәр ҙә йәшәр кеүек ине...