— Мин һеҙҙең күңел бойоҡлоғон, алыҫ тарафтарҙа йөрөп талсыҡҡанығыҙҙы, ғаилә, бала-сағаларығыҙҙы өҙөлөп һағынғанығыҙҙы тоя-күрә йөрөйөм, — тип һүҙ башланы ул өлкәндәрен бергә йыйып. — Ауыр булһа ла, юлыбыҙ изге, динебеҙ өсөн йәнебеҙ фиҙа. Миңә, рәсүлегеҙгә, үпкәләргә лә хаҡығыҙ барҙыр. Иң тоғро мосолмандарым менән беҙ һеҙгә килеп һыйындыҡ, урын-ер, йорт-ҡура бирҙегеҙ. Мәсет һалайыҡ, тинек, ул изге йортто һалып бирҙегеҙ; ярлы-ябаға килдек, мул тормошло итештегеҙ, мал-мөлкәттәрегеҙ менән бүлештегеҙ. Былар өсөн мең-мең рәхмәтлебеҙ. Хәҙер изге төйәгебеҙ — Мәккәбеҙ ҙә үҙ ҡулыбыҙҙа. Ул беҙҙең уртаҡ Ҡәғбәбеҙ, изге хаж йортобоҙ. Миңә Мәҙинәм төп йортом булып ҡала. Үҙегеҙ мине, рәсүлегеҙҙе, ҡаҡмағыҙ, ант итеп әйтәм, мин һеҙҙең менән мәңгегә ҡалам, изге тупрағым Мәҙинәлә булһын, Аллаһы Тәғәлә бойорһа!