Йәнем шул тиклем дә тәнемде яратмаған икән. Әле генә ошонан да ғазаплыраҡ булыуына ышанмаҫлыҡ ҡот осҡос ауыртыу кисергәйнем, ҡабатлап оторо онтағысыраҡ тулҡын күкрәгемде ҡыҫты, үпкәм алҡымыма килеп тығылды, һәм бөтөнләй ят кешегә әйткән кеүек эске тауыш ишетелде: ”Шул кәрәк һиңә!”