Николай Некрасов «Кому на Руси жить хорошо» эпик поэмаһы, «Мороз, Красный нос» һәм «Русские женщины» поэмалары, «Дедушка Мазай и зайцы» шиғыры менән бигерәк тә ныҡ танылыу ала. Уның шиғырҙары башлыса ябай халыҡтың михнәттәренә, ауыл кешеләренең, крәҫтиәндәрҙең тормошон идеаллаштырып һүрәтләүгә (идиллиялары). Некрасов үҙ дәүерендәге рус шиғриәтенә халыҡ теленең байлығын һәм ауыҙ-тел ижады (фольклор) өлгөләрен индерә, үҙенең әҫәрҙәрендә сәсмә әҫәргә хас һүҙ йәки һүҙбәйләнештәрҙе (прозаизмдарҙы) һәм ябай халыҡ телмәрен киң ҡуллана. Уларҙа көндәлек тормош-көнкүреш стиленән — публицистикаға, халыҡтың ябай һөйләү теленән — шиғри лексикаға, оратор стиленән — пародия-сатира стиленә тиклем үрнәктәрҙе күрергә була. Һөйләү телен һәм халыҡтағы ҡалыплашҡан тотороҡло һүҙбәйләнештәрҙе (фразеологик берәмектәрҙе) ҡулланып, ул рус шиғриәте диапазонын һиҙелерлек киңәйтә. Некрасов тәүгеләрҙән булып бер шиғырҙа һағыш (элегия), лирик һәм сатирик мотивтарҙы ҡыйыу рәүештә бергәләп ҡуллана, уға тиклем был сара шиғриәт өсөн бөтөнләй ят була. Уның әҫәрҙәре рус классик, һуңыраҡ хатта совет шиғриәтенең артабанғы үҫешенә лә ыңғай йоғонто яһай.