Ҡөръәндә «Атай-әсәйең менән тупаҫ һөйләшмә, бер ҡасан да уларға «Уф!» тип әйтмә, екеренмә, икеһенә ҡарата ла күркәм мөғәмәләлә бул» тиелә. Аллаһы Тәғәлә, беренсе ҡарашҡа, бик ябай тойолған әлеге һүҙгә иғтибарҙы йәлеп итә һәм ата-әсәйгә ҡарата ҡулланмаҫҡа ҡуша икән, уларҙы тыңламау, ҡаршы килеү, ярҙам итмәү кеүек насар күренештәр тураһында ни әйтергә мөмкин? Әлбиттә, иманлы кеше бер ҡасан да тупаҫ ҡыланмай, ҡаты бәғерле булыуҙан һаҡлана һәм Аллаһы Тәғәләгә ҡаршы бармай. Бынан тыш, атай-әсәһен хаҡлап йәшәмәүселәрҙең тормошта уңышһыҙлыҡҡа дусар булыуҙары ла, йәмғиәттә ихтирам яуламауҙары ла мәғлүм. Ахыр сиктә улар үҙҙәре үк балалары тарафынан рәнйетелеүгә мөмкин. Шуға ла балаларыбыҙҙы рәхмәтле, мәрхәмәтле булырға өйрәтәйек! Үҙебеҙгә лә һәм балаларыбыҙға үкенерлек булмаһын...”