Әммә эшләргә шарт, рәсемдәрен һаҡларға урын булмағанлыҡтан, байтаҡ әҫәрҙәре юғала, ә үҙенең һуңғы ғүмер йылдары аяныслы тамамлана. Ғаиләһе булмай. М.Н. Елгаштина аҙаҡ былай тип яҙа. «Тағы бер һәйбәт кеше яҡты донъянан китте. Нескә күңелле, тәрән хисле кеше... Уның ғүмерен һаҡлап ҡалыу, уны йәшәтеү өсөн бик аҙ, хатта бөтөнләй бер ни ҙә эшләмәгәнлеген уйлаһаң, күңелгә бик ауыр булып китә. Ьуңғы юлға оҙатҡан саҡта, халыҡ күп булды, рәссамдарҙың барыһы ла тиерлек бар ине. Ләкин уны оҙатыуға рәсми төҫ биреүсе бер кем дә булманы...»