– ҡуй инде, ҡуй! Һуң, үткән аҙнала ғына шул мәхлүк ҡайнағаңа осрағайны бит, – тип Мәлифә инәй тағы бер тапҡыр бабайы менән булған айыу мажараһын күршеһенә һөйләп бирҙе. – ҡайнағаңды әйтәм, шул көндө Ғәлим кеүек таң һарыһынан тороп атын эҙләргә сыҡҡайны. Ул сығып китеү менән үҙемә урын тапмай башланым. Һыйырҙарымды һауып, иртә булһа ла, көтөүгә ҡыуҙым да, йөрәгем болоҡһоуға сыҙамай, кире инеп ятып ҡараным. Оторо күңелем ярһығас, сыҙамай, тороп сығып киттем. Уға тотоноп ҡарайым, быға тотоноп ҡарайым. Юҡ, ҡулға эш бармай. Шул саҡ Оло урман яғынан “Айыу-у!” – тигән ауаз ҡолағыма салынды. Нимә уйларға ла белмәй албырғап ҡалдым. Баяғы тауыш йәнә ҡабатланды. “Бабайым тауышы бит”, – тигән уй мейемде ярып үтте. Һәләтләп инә һалып, оло улымды уяттым. Ярай уныһы хәлде тиҙ аңлап алды. Атаһының һунар мылтығын ала һалып, ата- ата йүгерҙе. Яңғыҙ ҡайынға тиклем үҙем дә эйәреп барҙым. Айыуҙы әйтәм, ауыл осона тиклем килгән булған. ҡайнағаң шулай ти. Ауылды сығып алыҫ та барманым, боролоштан айыу килде лә сыҡты, ти. Бер аҙ бер-береһенә текләп торғандар. ҡайнағаң шунан арты менән сигенеп барып бер ҡайынға төртөлгән дә, аҫтағы ботағына менеп һөрәнләгән. Тәүге атыу тауышынан баяғы айыу шыртламаны ла, ти. Икенсеһен ишеткәс, яйлап ҡына атлап китә башлаған. Мылтыҡ тауышы оҙағыраҡ ишетелмәй торғас, йәнә кире килгән. Өсөнсө атыу тауышынан һуң ғына артҡа ҡарай тәкмәс атҡан да, ашыҡмай ғына китеп барған. Аллаға шөкөр, аңһыҙ ҡазанан Хоҙай Тәғәләм үҙе араланы… Ғәлим генә әрәм булып ҡуймаһын инде, йәш бит. Анау һунарсыларын да әйтер инем! Көстәре еткән бала айыуҙарға. Шәп булғас, инә айыуҙы атып алһындар ине. Беҙҙең ҡарт йәшерәк сағында тиңдәштәре менән, һәндерә яһап, ятып айыуға һунар итә торғайнылар…