Намаҙҙың бер шарты — кешенең кейеме лә, намаҙлығы ла, үҙе лә таҙа булыу. Тәһәрәтле булыу ҙа намаҙҙың бер шарты булып тора. Мосолман хәжәтен үтәһә, истинжә ҡылһын. Пәйғәмбәребеҙ ﷺ: «Ҡәбер ғазабының күпселеге бәүелдән һаҡланмауҙан килә», — тип әйтә. Күп кеше ялҡауланыпмы, иғтибарһыҙ булыпмы, нәжестән һаҡланмай ҙа, һуңынан ҡәбер ғазабына өлгәшә. Ҡайһы ваҡытта тәһәрәтханалар шундай хәлде күрергә тура килә: бәҙрәфтән сығалар ҙа, ҡулды ғына йыуалар ҙа, унан һуң намаҙ уҡырға килеп ултыралар. Бына шулай тәһәрәтһеҙ намаҙ уҡыусылар бар. Тәһәрәттең тәртибе бик ябай. Аллаһ еңеллек бирә. Күн ситектәргә мәсих ҡылырға була. Ауыртҡан ергә лә мәсих ҡылырға була. Нәжестән һаҡланыу, тәһәрәтле булыу бик мөһим нәмә, былар ҡәбер ғазабына ирешеүгә бер сәбәп булып торорға мөмкин. Ҡайһы бер кеше ауырыу булырға мөмкин, ләкин һау-сәләмәт килеш ялҡауланырға кәрәкмәй. Был беҙҙе газапҡа илтә. Аллаһтың ғазабы хаҡ.