өйөп ҡуйҙы — колхоздың оҙаҡ йәшәренә ышанманы. Ә үҙе колхозда ен кеүек эшләп алды ла китте, һеҙ мине колхозға көсләп индерҙегеҙ, мин бында ла арыу эшләрмен, юғалмам, тип сәмләнде. Ялҡауҙарҙы, бушбоғаҙҙарҙы яратманы, күрә алманы. Трактористың ерҙе һай һөргәнен күреп ҡалһа, тегеңә осоп ҡуна яҙа: «Әгәр һин үҙ ереңде ошолай һөрһәң, атайың артыңа тибеп өр-яңынан һөрҙөрөр ине!» Бесәндә һөйрәтмә артынан тырмаусы бисәләргә лә өндәшмәй китмәй: «Таҙараҡ тырмала, ҡалдыраһың бит!» Алама ҡамыт бауы күҙенә салынһа: «Ай, минең ҡамыт-көйән шуның ише инеме ни?» йәки «Халыҡ ялҡауланды хәҙер, ҡояш ана ҡайҙа күтәрелгән, э улар эшкә саҡ йыйына». Ҡыҫҡаһы, колхоз эше өсөн ныҡ борсолдо, бөтәһен дә йөрәгенә яҡын алды, мыжыны, әрләне, һүкте, оялтты. Ә колхоз уның үҙен кәксәйтте. Бер ваҡыт шулай, ярты ҡартайғас әле, бригадир Фәйзулла уның өс эш көнөн яҙмаған, кем белә инде, бәлки, ҡартҡа шулай күренгәндер, үҙе дөрөҫ иҫәпләмәгәндер.