Бала саҡтан минең интуициям көслө булды. Быны белеп ҡалған әсәйем ниҙер эшләргә уйлаһа: “Эйеме – юҡмы, әйт”,-тип һорай торғайны. Мин һүҙ нимә тураһында барғанын да белмәй яуап бирә торғайным. Әсәйемдең атайыма: “Бер ҡасан яңылышҡаны булманы”,-тип аптырап һөйләгәнен хәтерләйем.