Тәңренән дә, аҙғынлыҡ тигән әшәке һүҙҙән дә ҡурҡмай ине. Сиктән үткәйне. Ҡатындың күпме йылдар бала тип сарсаған дәрте елкендерҙе, бар булмышын биләп алды. Зөләйха кеүек түҙмәй йыртҡыстарса пәйгәмбәрҙе көсләргә әҙер ине. Тик Рәсүл пәйғәмбәр затынан түгел ине. Кешегә, гонаһ ағымына бирешкән телһеҙ әҙәм затына ҡан тамырҙарынан йүгергән ир ҡеүәте көс бирҙе. Эләгә-йығыла ул ҡатын янына килде лә, йомро түштәрҙе шашып имергә, үбергә тотондо. Нәфисә лә шашҡан мәлде ҡулланып ҡалырға ашыҡтымы, наҙлап-һыйпап Рәсүлде сисендерә башланы. Теге бахыр бар тәне менән ҡалтыранды, аңлайышһыҙ өндәр сығарҙы. Ҡатын нисек тә ирен күҙ алдына килтерергә тырышты, бер нисә тапҡыр иренең исемен дә әйтеп маташты. Был гонаһ ҡылмышта ниндәйҙер сафлыҡ тойҙо ҡатын. Тәжрибәһеҙлегеме, ихласлығымы егетте бала кеүек яраттырырға, донъяһын оноттороп наҙларға мәжбүр итте ҡатынды. Егет орлоғон кәрәкле һауытҡа сәскәс ҡатын уны ебәрмәй оҙаҡ ятты, һуңғы тамсыһына саҡлы ул бында ҡалырға тейеш, тип уйланымы, әллә ләззәтенән шулай айырыла алмай бер булдымы... Ята биргәс, егет тағы тәүәккәлләне, быныһын ҡатын ҡәҙимге эш кеүек ҡабул итте. Егеттең ялбыр сәсле башын ғына һыйпап, наҙ ҙа, артыҡ шатлыҡ та белдермәй