Заһир бөтөнләй Зөмәрә яғына күҙ ҙә һалманы. Башын баҫып ашай ҙа тын ята, төнгөлөккә бөтөнләй икенсе бүлмәгә бикләнеп ҡалды. Һалҡын түшәк, еүеш мендәр, һыҙлатып һөт һығылған түш һис кенә лә йоҡо элмәй күҙгә. Түштәрен һыпырып-һыпырып һауып, һыға бәйләп ҡараһа ла ваҡыты-ваҡыты менән һөт эйеп ярты бүҫкәһенәсә һөткә мансылды Зөмәрә. Иртән тороуға таш кеүек ҡатҡан түш, әллә йөрәге туң, әллә күңеле туң?! Ҡайҙалыр сабауыллап сығып киткән Заһиры кискә генә ҡайтты, эскән.