–Рәхмәт, абзый! – Йөҙө һурылып, күҙҙәре төпкә батыңҡыраған сибек кенә йәш ҡатын ҡыйыр-ҡыймаҫ ҡына диван ситенә терәлде. Бер аҙ һүҙһеҙ ултыра биргәс кенә оялсан ҡарашын Мәжиткә төбәне ул. – Һеҙгә нисә йәш?