Оҙаҡ та үтмәй, ҡыҙҙың атаһы ҡунаҡтарҙы үҙ өйөнә саҡырып ала. Яусы, егеттең атаһы, уның иптәше һәм ҡунаҡ хужаһы саҡырған ергә бергә баралар. Саҡырылған ҡунаҡтар янына ауылдың муллаһы һәм мәзине, кәңәштә булмаған күрше-тирәнән олораҡтар һәм яҡын-тирәнән әбей-һәбейҙәр (әбейҙәр никах туйына килгәндә май, ҡорот алып килә) саҡырылып, яңынан мәһәр, ҡалым биреү, туй һуйыу (туй үткәреү – диалект һүҙе. – Г.А.) инә, тун һәм башҡалар хаҡында булған һалымдар ҡабатланып әйтелгәндән һуң, мулла ҡыҙ менән егеткә никах уҡый. Никах уҡып бөтөүгә, егеттең атаһы ҡыҙға бүләк итеп аҡса бирә.