Атайыбыҙ мәрхүм әҙәпле, тәрбиәле, кешелекле-кеселекле булды. Туғандары ғына түгел, дуҫтары һәм таныштары ла бихисап ине. Шуныһы ҡыҙыҡ – улар беҙгә лә, балаларына, атайыбыҙға ҡараған кеүек хөрмәт менән ҡарайҙар ине. Атайыбыҙ бөтәһенә лә аҡыллы кәңәштәре менән дә ярҙам итә ине. Әйтә торған ине “Тел ярҙамынанда ҙур ярҙам юҡ”, тип. Күп кешенән ишеткәнебеҙ булды нисек атайыбыҙҙың тел ярҙамы (кәңәштәре) ярҙам иткәнен. Ул вафат булғас, “Эй… Шәмсутдинович булһа ине ярҙам итешеп ебәрергә”, тип әйткеләй торған инеләр. Сабыр ғына өйрәтә белде. Атайыбыҙ бик ғәҙел кеше булды. Уның менән булған бер мәҙәкте лә яҙып үтәйем. Ул сельсовет депутаты булғас бер инәй таң менән киленен ошаҡларға килә торған ине. Килене лә бер йәш кенә бала булған, иртәнсәк һыйыр һауырға тора алмағандыр күрәһең. Ә мин бала аҡылы менән “килене ҡалай яман кеше икән, атайым шуны барып әрләһә булмаймы икән“, тип уйлайым. Атайым бер ни өндәшмәй тик ултыра, әбей “эсен бушатала“, ҡайтып китә.