– Ендәр – сихырсыларҙың ялсылары. Кешегә уның ҡушыуы буйынса керәләр. Кемдеңдер ғәиләһен боҙалар, кемделер – эсеүгә, ә кемделер ауырыуға һабыштыралар, эштәре алға барған кешенең эше бармай башлай. Матур кешегә ен ғашиҡ булып та инә, ҡайһы берҙәре матурлығынан көнләшеп, уны йәмһеҙләр өсөн керҙем, тип әйтә. Улар боҙомды кем ҡуйғанын да әйтәләр, әммә бөтөнөһөнә лә ышанып булмай, алдарға ла мөмкиндәр. Йөҙгә береһе генә дөрөҫөн әйтә. Мин өшкөргәндә, кешеләр йә илай, йә көлә, йә тибенә, йә һуғыша башлай. Ҡайһы берҙәре бик тыныс ултыра, аҙаҡ инде бик көслө ауырыйҙар. Шунан кеше ен теле менән һөйләшә башлай. Мин уларҙан, ни өсөн керҙең, кем менән йәшәйһең, һеҙ нисәү, ниндәй бурыс үтәйһең, тип һорайым. Ҡайһы бере, йәшәргә урын булмағанға индем, тип тә әйтә. Улар бик тиҙ хәрәкәт итә. Бер тип әйтеп ҡуйғанда, улар Мәккәлә булырға мөмкин.