Иртәнге һауынға килгән һауынсылар ҡот осҡос хәлгә дусар булдылар: юл уртаһында - ҡанға туҙған Хәлиҙә, эргәһендә - инә бүре, ә бер аҙ ситтәрәк Ғәлекәй ҡарт ята ине. Кешеләр ҡысҡырышҡан тауышҡа Ғәлекәй ҡарт иҫенә килеп, уларға хәлдең нисек булғанын аңлата. Әхирәттәре Хәлиҙәнең буштан-бушҡа төн уртаһында йөрөй торған кеше түгеллеген аңлап, быға бары сәбәпсе булған Хисаметдинде эттән алып эткә һүгәләр , уның эсеп алһа ни ҡыланғанын белмәүе арҡаһында ҡазаға дусар булған Хәлиҙәне йәлләп илайҙар. Күп ҡан юғалтҡан, тын да алмай ятҡан Хәлиҙәне үлгән тип уйлайҙар, етмәһә башы айнымаған мал духтыры Шафиҡ та уны ҡарап, “мал булырҙай түгел” тигәс, мал ҡарарға эшкә килгән көтөүсе Харрастың арбаһына һалып, йортона алып барырға булалар. Уның янына шаңҡыуҙан иҫәнгерәгән Ғәлекәй ҡартты ла ултырталар. Ғәлекәй ҡарт ошондай ваҡытта мәрхүмәнең хәлен еңәләйтергә теләп, ясин сүрәһен уҡый башлай. Ауылға етәрәк әллә арбаның яй ғына тирбәлеүенәме, әллә тилбер генә уҡылған доға тауышынамы Хәлиҙә күҙҙәрен аса. Баш өҫтөндә аяҙ күк, тирә яҡта бейек ағастар, ҡолағына сылтырап аҡҡан шишмәләй ниндәйҙер талғын моңло йыр ишетелгән һымаҡ. Кисәге ҡот осҡос хәлдәрҙән һуң Хәлиҙә үҙен йәннәт ишектәренә китеп барған кеүек хис итә. Донъя мәшәҡәттәренән арынып, мәңгелеккә теге донъяға киттем тигәндә генә, кемдеңдер: “Тере, тере!” - тигән тауышына һиҫкәнеп, тертләп китә һәм тағы иҫен юғалта.