Ул шулай үҙенең эсендәге хистәрен асып һалғас, беҙ шаҡтай танышып уҡ киттек. Мин үҙем хеҙмәттә булмаһам да, хәрби кешеләр менән һөйләшергә яратам. Улар күбеһенсә ҡорораҡ, аҙ һөйләүсән булалар. Ә был полковник, дәрәжәһе ҙур булһа ла, бик алсаҡ булып сыҡты. Саф күңеле йөҙөндә үк сағыла, күҙҙәрендә ниндәйҙер тормошто яратыу осҡоно. Исемдәрҙе лә әйтештек. “Инсаф Сафарович, тиҙәр мине,” – тип әйтә һалды ул. Ысындан да, был кешенең тормошо ҡыҙыҡһындырҙы мине. Беҙ, һөйләшә-һөйләшә, тротуарҙан атланыҡ.