Бер саҡ хәлфә абыстай менән оҙаҡ ҡына ваҡытҡа икенсе ауылға (исеме Ыуары ине) ҡунаҡҡа китте, ә мине өйөн, кәртә-ҡураһын ҡарарға ҡалдырҙы. Өйөн дә, малын да ҡараным, ҡушылған эштәрҙең барыһын да башҡарҙым. Барыһы ла һәйбәт, тик бына, тәмле күрептер инде, хәлфәнең батмандағы ҡорт балын бик ныҡ кәметкәнмен. Ҡайтып төштөләр, сәй эсергә булдылар. Әлеге батмандан бал алып килгән килененә хәлфә: “Ниңә балды әҙ алып килдең, бына Фәтхелислам, балды кәметкәнмен, тип сурнып ултыра. Ҡурҡма, минең балым бөтмәй ул”, – тине, һис тә асыуланмай. Шунда миңә Шәмиғол хәлфәнең минең уйымды белеп тороуына тағы бер тапҡыр ышандым. Ундай хәлдәр минең менән генә түгел, башта кешеләр менән дә йыш була ине.