— Үткәндәр хәтергә төштө, балам. Ҡырҡ икеләме, эйе, эйе, муйыл сәскәләре ҡара көйҙө. Ваҡытһыҙ ҡырау тейҙе. Шул саҡ кәләш әйттерергә лә өлгөрмәгән ике улымдың бер юлы үлем хәбәре килде. Бер-бер артлы тыуғайнылар, игеҙәк кеүектәр ине. Эй, йөрәк кенәм өҙөлә, һығылып-һығылып илайым. Сәскәләре шиңгән муйылдарҙы ҡосоп үкһейем. Иҫәңгерәп күпме ятҡанмындыр. Әхирәттәрем өйгә алып ҡайтҡанын да иҫләмәйем. Әле ошо туйҙы күргәс, һәммәһе күҙ алдыма килеп баҫты. Уландарым иҫән булһа, инде ейәндәремдең улдары ҡыҙ күҙләр ине. Ҡырҡ бишенсе йыл муйылдар хас быйылғы кеүек шау сәскәгә төрөндө. Мин дә кешеләр ыңғайына көлөргә маташам, тик күҙҙәрем үҙенән-үҙе мөлдөрәй. Уйлаһам, әле лә уйҙарымдан уйылам. Сәскә кеүек уландарымды һуғыш ҡына йотто. Муйыл ағасын һындырыусыларҙы күрһәм, йәнем көйә лә китә. Уландарымдың йәненә ҡағылалар кеүек. Егеттең ҡулындағы ваҡытһыҙ шиңгән сәскәләрҙе күргәс, күкрәгемдә ниҙер сәнсеп-сәнсеп алды, тәнемде утлы йәшен телеп үткәндәй булды, — тип яуап бирҙе оләсәй.