Мөхәммәттең күҙенә бәреп, алдаҡсы, аҡылдан яҙған, сихырланған бәндә, тип әйтеүселәр күп булды. Көфөрлөккә әллә ни аҡыл кәрәкмәй шул. Мәккәнең абруйлы ғына кешеләре, аҡһаҡалдары Мөхәммәттән пәйғәмбәрлек ҡөҙрәтен танытыр берәй мөғжизә күрһәтеүен талап итә башланы. Муса, Ғайса һәм бүтән пәйғәмбәрҙәр үҙҙәренең илаһи зат, Алла илсеһе икәнен раҫлар өсөн халыҡҡа күҙ алдарында мөғжизә күрһәткәндәр бит. Һин дә шуны эшлә, шунда беҙ ҙә ышанырбыҙ пәйғәмбәрлегеңә, тигәндәр. Быға яуап итеп, Мөхәммәт: “Минең мөғжизәм — Ҡөрьән, — тигән. — Ҡөрьәндән дә юғары ниндәй мөғжизә булырға мөмкин минең кеүек уҡый-яҙа белмәгән кеше алдында? Уның теле юғары, рухы илаһи. Уны ябай кеше лә, шайтан да уйлап сығара алмай. Шунан да тыш ниндәй иҫбатлау булыуы мөмкин. Аллаһы Тәғәлә һүҙе, Ҡөрьән — Хоҙай, Алла мөғжизәһе”.