Ғиниәтулла Сафиулла улы. Әһәһә-ә, кем алдында, иң элек үҙеңдең алдында, намыҫың алдында. Әгәр кеше үҙенән башламай башҡаларҙан ғына талап итә икән, ул – ғифриттәй ҙур эгоист, үҙенең генә мәнфәғәтен күҙәткән, яҡындарын, коллективты, йәмғиәтте, халыҡты уйламаған карьерист. Бурыс тигәндән, әҙәбиәттә, ижадта, үҙегеҙ беләһегеҙ инде, юҡҡа ғына героик, трагик, драматик тигән төшөнсәләр барлыҡҡа килмәгән. Шуға бит үҙ йөрәгеңдә, күңелеңдә, уй-зиһенеңдә көрәш бара, бер туҡтауһыҙ бара бит ул, шунһыҙ йәшәү, үҫеш-үҙгәреш юлы юҡ.