Ҡөрьәндә һәм Сөнниҙә тәсәввуф («суфыйсылыҡ») һүҙе телгә алынмай. Әммә суфыйсылыҡ нигеҙҙәренә Мөхәммәт пәйғәмбәр башланғыс һалған һәм хәҙистәрҙә сағылдырған. Суфыйсылыҡтың башы булған аскетик йәшәү рәүеше һәм уларҙың рухи сифаттарын камиллаштырыу практикаһы, Мөхәммәт пәйғәмбәр заманында барлыҡҡа килгән. Суфыйҙар өсөн Мөхәммәт пәйғәмбәрxa0— Аллаһтың рәсүле, ул үҙенең өлгөһө менән шәхестең һәм йәмғиәттең рухи тәрбиә юлдарын күрһәткән. Мөхәммәт аскетик тормош алып барған, иң әҙе менән дә ҡәнәғәт булған һәм байлыҡҡа ынтылмаған. Байлыҡ һәм власть менән ҡыҙыҡһынмай, ваҡытының күп өлөшөн намаҙҙа һәм ураҙала үткәрә һәм иң яҡшы әхлаҡи сифаттар өлгөһө була (хәсән усватун).