666. Риүәйәт ҡылынғанса, Нәфиғ һөйләгән: «Бер ваҡыт мин Ғабдуллаһ ибн Ғүмәр (Аллаһ унан риза булһын) менән юлға сыҡтым. Юлда беҙҙең янға бер кеше килеп: «Сафия бинтү Әбү Үбәйд үлем хәлендә, барып хәлен белегеҙ», — тине. Беҙ кисекмәҫтән уның хәлен белергә киттек. Беҙгә көрәйештәрҙән булған бер ир эйәрҙе. Ҡояш байыны, әммә ибн Ғүмәр намаҙ уҡырға ашыҡманы. Мин уның намаҙҙарҙы тейешле ваҡыттарында уҡығанын белеп: «Намаҙ уҡырға кәрәк», — тинем. Ул миңә ҡараны, ләкин намаҙҙы уҡыманы. Киске шәфҡәт ҡыҙыллығы бөтә башлағас, ул ахшам намаҙын, киске ҡыҙыллыҡ тулыһынса юғалғас, киске намаҙҙы уҡыны. Шунан һуң, ул: «Пәйғәмбәребеҙ саллаллаһу ғәләйһи үәссәләм, берәй ергә ашыҡҡанда, шулай эшләй ине», — тине. Ошо хәҙис сылбыры «ышаныслы» тип һанала.