30-40-сы йылдарҙа  Люллиҙан һуң үҫешен туҡтатҡан «лирик трагедия»ны  Жан-Филипп Рамо ҡотҡарырға тырыша. «Итальян партияһы»ның күп дәлилдәрен ҡабул итеп, ул теоретик булараҡ музыканы рационалистик тәғлимәт сныйырынан ҡотҡарыу өсөн сығыш яһай, әммә быны ғәмәлгә ашырыу ҡатмарлы булып сыға. Тормошсаныраҡ драматик стиль эҙләгән Рамо   хор һәм балет функцияларын ҡабаттан ҡарай; Люллиҙа ла, уның эйәрсәндәрендә лә йомшаҡ булған гармонияны һәм ритмиканыxa0 үҫтереп, оркестрҙың тасуири сараларын байыта, ул француз операһына тәүләп колоратураны индерә; дөйөм алғанда, Люлли эшләгән һыҙманы музыкаль башланғыс файҙаһына киңәйтеп,  Рамо музыканттарға ҙурыраҡ ирек бирә. Ләкин ныҡлы тамыр йәйгән һарай  традициялары уға билдәле сиктәрҙән сығырға ҡамасаулай:  Рамо операларында  контрастар ҙа,  көсәйтеүҙәр ҙә,  кульминациялар ҙа була, ләкин  характерҙар,  опера-сериалағы кеүек, типик үҙенсәлектәрҙе йөрөтөүсе булып ҡала һәм үҫешкә дусар ителмәй. Рамоны Люлли ижадына табыныусылар үҙенеке тип иҫәпләй, 40-сы йылдарҙан Жан-Жак Руссо етәкләгән «итальян партияһы» уның традицион  tragédie lyriqueға йән өрөргә тырышыуына дошмансыл мөнәсәбәт күрһәтә.