Үҙемдең хәлем тураһында ата-әсәйемә һөйләргә лә ҡурҡам: улар аҡсаһын үҙҙәренә йүнләп тотонмай, миңә тип йыйғайнылар. Элекке иремдең аҡса алғанлығын раҫлаған бер ниндәй ҙә документ ҡулымда юҡ, банкта ла үҙем килешеүгә ҡул ҡуйҙым. Хәҙер ике бала менән яңғыҙмын. Икенсеһенә бер йәш тә юҡ әле. Ҡуртымға алынған фатирҙа йәшәйбеҙ, иртәгә нимә булырын күҙ алдына килтерә алмайым...”