Гөлнур Ҡасим ҡыҙы. Ғиниәт гел шулай “еңел аяҡлы” булды (көлә) инде. Улар мәктәптә 11 класс уҡыған, аҙаҡ уҡыу ун йыллыҡҡа әйләнеп киткән, армияла өс йыл йөрөп ҡайтыуына илдә артабан хәрби хеҙмәт ике йылға ҡалған. Кандидатлыҡ эшен яҡлағанда ла, башҡортса яҙҙы ла, яҡлар көнө килеп еткәндә, диссертация русса булырға тейеш, тигән күрһәтмә килде лә ҡуйҙы. Береһенә биреп ҡарай тәржемәгә, икенсеһенә, оҡшатмай. Шунан үҙем ярҙамға ултырҙым. Ҡуртымға алып йәшәгән һалҡын йортта быйма кейеп, шәл ябынып эшләнем эштән һуң, кистәрен. Шулай бергәләп ныҡыша торғас, өс ай үтеүгә яҡлап ҡуйҙы ағайығыҙ кандидатлыҡ диссертацияһынШунан инде ул докторлыҡ эшен рус телендә яҙҙы. Көн дә тикшерәбеҙ, камиллаштырабыҙ, алты йөҙ ҙә нисә бит. Шулай тырышып русса яҙып ҡына бөткәйне, Мәскәүҙән “можно и на родном языке защищаться” тигән хәбәр килеп төштө. Шулай бына, үәт! Әрмелә яҙылған бөтә шиғырҙарын да юҡ итә! – Армияла ла журналислыҡты дауам иттегеҙме?