Икенсе бер Мөхәммәд ғәләйһис-сәләмдең бер хәҙисендә, унда ғилемдең алыуҙың ни дәрәжәлә булыуы килтерелә. Пәйғәмбәребеҙ ғәләйһис-сәләм әйткән: Кем ғилем алыу юлына баҫһа, Аллаһ уға йәннәткә алып барыусы юлды еңеләйтә. Фәрештәләр ғилем алыусы кешегә ҡылған ғәмәленә ризалыҡ белдереп ҡанаттарын йәйәләр. Әгәр берәй әҙәм ғилем алыу ниәте менән өйөнән сығып китһә, ул әйләнеп ҡайтҡансы, Аллаһ Тәғәләнең бөтөн фәрештәләре, бар мәхлүктәре, хатта һыуҙағы балыҡтары ла ошо кешегә хәйер доға ҡылып торорҙар, гонаһын ғәфү итеүҙе һорайҙар. Ғалимдың ғибәҙәт ҡылыусы (белемһеҙ) кешенән өҫтөнлөгө айҙың бөтә йондоҙҙарҙан да өҫтөн булғаны кеүек. Пәйғәмбәрҙәр динарҙы ла һәм дирһәмде лә мираҫ итеп ҡалдырманы, улар бары тик ғилемде генә ҡалдырҙы. Кем дә кем уны алһа, үҙенә етерлек дәрәжәлә алған булыр« (Тирмизи).