Хәлифәнең һаҡсыһы зинданға барып, ул хөрмәткә лайыҡлы кешене күрҙе: тамам кибеп, һарғайып бөрөшкән, уны зиндандан сығарып, мең алтынды уға тапшыра һәм хәлифә әйткән һүҙҙәрҙе еткерә. Быға яуап итеп, тотҡон үҙенең тыуған ҡалаһына китергә теләне. Һаҡсы ат әҙерләп, ул кешене атҡа мендереште лә һәм һораны: «Әй, әҙәм, хәлифә хәҙрәттәренең һине азат иткәненә ниндәй сәбәп икәнен белдеңме?»—тип һораны. Был кеше: «Валлаһи, был кистә төшөмдә Рәсүл Әкрам салләллаһу ғәләйһи үә сәлләмде күрҙем дә ул миңә әйтте: «Эй, мосолман, һиңә насарлыҡ ҡылдылармы?» — тине. Мин: «Әйе, йә, Рәсүлуллаһ саллал-лаһу ғәләйһи үә сәлләм», — тинем. Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи үә сәлләм әйтте: «Тор, тәйәммүм менән ике рәкәғәт намаҙ уҡы һәм намаҙҙан һуң ошо доғаны уҡы», — тип бер доға өйрәтте. Мин дәхи Рәсүлуллаһ саллаллаһу ғәләйһи сәлләм әйткәнсә ике рәҡәғәт намаҙ һәм ул өйрәткән доғаны уҡыным, шул ваҡыт ишек асылып, һин мине саҡырҙың», — тине.