Быҫҡаҡлап яуған ямғыр, мыжып бер туҡтауһыҙ илаған балалай, һаман туҡтаманы. Башҡа йылдарҙа был ваҡытта күптән әбейҙәр сыуағы, йылы, ҡояшлы көндәр була торғайны. Әле күктең төбө тишелгән тиерһең. Етмәһә, һыуыҡ, әсе еле үҙәккә үтә. Былай ҙа өшөп, ауырып торған Зәбирә ҡарсыҡ тамам хәлдән тайҙы. Арҡаһы, аяҡтары боҙ кеүек туңып, тамағы ауыртыуҙан төкөрөгөн дә йота алмаған, башы өҙлөкһөҙ сәнсеүҙән йонсоған ҡарсыҡ, исмаһам, мамыҡ шәлем генә лә янымда юҡ шул, ябынып ятһам тәнемә әҙерәк йылы инер ине тип уйлап ҡуя. Алдан йығылырымды белһәм, аҫтыма һалам түшәп ҡуйыр инем, тигәндәй, Зәбирә ҡарсыҡ бындай ташлындыҡ әйбер хәленә ҡалырмын тип һис көтмәгәйне. Сит ярлыҡамаҫ, үҙеңдеке ташламаҫ, тиһәләр ҙә, үҙ балаң шундай көнгә ҡалып ятырһың тип кем уйлаһын инде...