Aтайыбыҙ бик ярҙамсыл кеше булды. 60-сы йылдар, унан һуңда әле, тормоштоң ауыр сағы. Ауылыбыҙҙың ҡатын-ҡыҙҙары атайыбыҙға, кемдер ярыҡ сәйнүген ҡоршарға, кемдеңдер самауырының йә һемәгенән, йә төбөнән һыу аға, биҙрәһенең ҡылысы төшкән, сәғәте боҙолған, һанһыҙ ауыл мәшәҡәттәре, йүнәттерергә киләләр. Атайыбыҙҙың эштән арып ҡайттым, тамағыма ла ашамағанмын, үҙемдең эш күп, ваҡытымда юҡ тигәнерәк һүҙҙәр менән кире бороп ҡайтарғанын белмәйбеҙ. Ултырып ала ла тотона бар күңелен һалып кеше эшен эшләргә. Әсәйебеҙҙә һис бер ваҡыт ауыҙ асып ҡаршы төшкәне булманы. Ул ихласлап тороп тотонғас ни беҙҙә уға “ярҙам” итешеп ҡушылып китәбеҙ. Бына ошо инде тормош һабағы.