Элек бөтә йәмғиәт әҙ менән ҡәнәғәтләнә белеү девизы менән йәшәгән. Исраф итеү, яҡшы шарттарҙы яратыу, туя белмәү һәм маҡтаныу сәхәбәләргә ят булған. Улар ваҡыты килеп еткәс нәфсенең ояһы ҡәбер буласағын аңлаған. Уларҙың иң яҡын дуҫтары Аллаһы Тәғәлә һәм уның Бәйғәмбәре (саллаллаһу ғәләйһи үә сәлләм) булған. Уларҙың күңелендә һәр ваҡыт: «Аллаһы Тәғәлә беҙҙән нимә теләй? Уның Бәйғәмбәре беҙҙә нимә күрергә теләй?» — тигән һорауҙарға урын булған. Шуға күрә беҙ рухи яҡтан үҫешергә һәм йәмғиәтебеҙҙә шундай бәхет һәм именлек булдырырға тырышып, сәхәбәләрҙең изгелекле тормошонан өлгө алырға тейешбеҙ.