Күпме йылдар үткән, уйлап ҡараһаң, ул замандан, күпме һыуҙар аҡҡан. Ләкин Йырыу Ғәйшәнең миһырбанлы ҡарашы шул ваҡыт ағышында сағылып киткәндәй, үҙен күреп өлгөрмәһәм дә, Зәйтүнә апай аша уны асыҡ күҙ алдына килтерәм, күңелемдән генә бер тапҡыр: “Рәхмәт һиңә, игелекле инәйем!” – тип өндәшәм...