Мин хәҙер еҙнәмде күрә алмайым түгел, киреһенсә, күргем килеп тик тора. Был хистәрем ни арала улай төптө икенсе яҡҡа әүеп киткәндер, ҡайһы арала ул мине шулай сихырлап алғандыр – белмәйем. Апайымдан бигерәк уны һағынам. Мәктәптән ҡайтам да әсәйемдән: “Еҙнәмдәр килмәйме әле?” – тип һорайым. “Ураған һайын ҡотороп йөрөй алмайҙар инде, ял етһә, бер кискә генә килә һалып китербеҙ, тигәйне апайың”, – тигәндән ҡанатланып, буяу ҡәләмемде төкөрөкләп, календарҙағы былай ҙа ҡыҙыл ялды тағы ла ҙурайтыңҡырап ҡуям – күренеңкерәп торһон.