Ә шулай ҙа геройҙың рухи үҫеше уның уйланыуҙары аша сағыла. Бигерәк тә, Зиләгә тәүге роле – “Аҡбуҙат” эпосындағы Нәркәс образы бирелгәс, уның өҫтөндәге эҙләнеүҙәре, уй-фекерҙәре режиссер Алтынсурин, Һәүбән ролен башҡарыусы абруйлы атҡаҙанған артист Йәүҙәт Сәлимов менән диалог рәүешле бирелә: “Ниндәйерәк булған борон заманда башҡорт ҡатын-ҡыҙҙары, ниндәй уй-маҡсат менән йәшәгән, ирҙәр, йәмәғәт алдында нисек тотҡандар үҙҙәрен? Күп кешеләр фаразлауынса, пәрәнжә бөркәнеп, һүҙ ҡушырға баҙмай, ҡурҡып йәшәгәнме?” “Беҙҙе бала саҡтан ҡыҙ кеше тыңлаусан, баҫалҡы булырға тейеш, өлкәндәргә, ир-егеттәргә ҡаршы өндәшмәҫкә, ауыҙың тулы ҡан булһа ла төкөрмәҫкә бурыслы тип өйрәтәләр. Һәм беҙ шулайбыҙ ҙа. Бик аяныслы ҡатын-ҡыҙҙың хәле, эйе, үтә баҫалҡы, дөрөҫөрәге, баҫылып йәшәй улар. Аҡыллы, һәләтле генәһе лә һуҡыр тингә тормаған иренә буйһоноп, туҡмалып. һәм, иң ҡурҡынысы – шулай булырға тейеш, тип йәшәй. Яратышып өйләнешеп, матур балалар үҫтерергә тип хыялланған дәртле, егәрле ҡыҙҙан, өс-дүрт йыл эсендә бер нимә менән дә ҡыҙыҡһынмаған, робот-ҡатын барлыҡҡа килә. Балаларының тамағы туҡ, йорто-малы ҡараулы, иренә яраһа, шул еткән. Тәүҙә үҙенсә баш күтәреп, бер-ике мәртәбә ирен ташлап, ата-әсә йортона ҡайтып та ҡарай. Ләкин ғүмер буйы ике уртала йөрөп булмай, сөнки бер киҫелгән икмәк кире берекмәгәндәй, тыуған йортонда ла уны ҡолас йәйеп ҡаршы алмайҙар. Етмәһә, өйҙә ир туғаны, уның ғаиләһе, бала-сағаһы булһа, уның ҡайтыуы оло проблема тыуҙыра. Бахыр ҡатын ҡайҙа барһын, эт типкеһендә йөрөһә лә, китә ире эргәһенә. Әсәһе лә: “Үлһәң лә кейәүҙең тупһаһында ятып үл”, тип ут өҫтәп ебәрә. Сөнки башҡорт халҡы борон-борондан айырылышыуҙы өнәмәгән, бәхетлеме-юҡмы, бергә йәшәһен тип