Таң алдынан мәс килеп йығыxadла. Үҙе туҡтауһыҙ нимәлер һөйxadләй, үҙе әрләй, баҫалҡы ғына илап та ала. Ауыҙ эсендә бутҡа бешереп бытырҙап ята торғас, домп итеп иҙәнгә йығылып төшә, унан тыптыр-тыптыр килеп ике карауат араһында тәгәрxadләп йөрөй башлай. Ул ауырый, ул яна, уның “эсәктәре өтөлөп бара”, сөнки ул бөгөн эскән, сөнки ул һөйөклөһө менән талашҡан. Шуға ла туп һымаҡ ике карауат араһын ҡыҙыра. Ярай әле, бәхеxadтенә, алда ял... Йәкшәмбелә көн буйы көс йыя, яраларын ялай, өҫ-башын рәткә килтерә.