– Йәйге эҫе көн. Беҙ урам буйында уйнай инек, малайҙар ниндәйҙер һуғыш тураһында һөйләй башланы. Мин өйгә йүгереп ҡайттым да әсәйем-дән: “Нимә ул һуғыш?”, – тип һораным. Әсәйемдең һуғышты аслыҡ, ялан-ғаслыҡ, емереклек, ҡан ҡойош, үлем, ҡурҡыу менән бәйләп һөйләүе әле һаман хәтеремдә. Шунан атайымды оҙаттыҡ, ағайҙар, улдар фронтҡа китте. Ирҙәр күҙ йәштәрен күрһәтмәҫкә, бер-береһенең, ҡатындарының, балаларының күңелдәрен күтәрергә тырышты. Йырҙар йырлап хушлаштылар: “Донъя хәлен белеп булмай, һау булығыҙ, туғандар!”. Атайым һәр балаһын ҡосаҡлап үпте. Әсәйем атайым эргәһенә арбаға ултырып, уны ауыл осона сыҡҡансы оҙатты.