Мәрүә ҡалҡыулығына килеп баҫҡас, икенсе тапҡыр үмрә хажы үтәгәндә булған хәл иҫемә төштө. Бер-ике урап сығыуға аҙан ишетелде, намаҙлығымды түшәп, ғибәҙәт ҡыла башланым. Шул саҡ аяғы сей ҡутыр бер ир уға баҫты ла үтте. Күңелгә көҙөк булды был. И Раббым, әгәр насар сир булһа, ҡотҡара күр, тип намаҙлығымды сумкама ныҡлап тығып ҡуйҙым. Сәъи тамам булғас, аяҡ кейемемде алайым тиһәм — юҡ намаҙлығым. Ҡайҙа, нисек төшөп ҡалған, һиҙмәнем дә. Апайҙарым да күрмәгән. һөйөнә-һөйөнә яңыһын һатып алдым.