Ул, ҡулында мал булһа, асла уйлап тормайса бирә ине. Әгәр мохтаж кешенең ихтыяжын үтәү мөмкин булмаһа, яҡшы, үә мөләйем һүҙҙәр менән ҡайтара, йәки ҡулына мал кергәс, бирергә вәғәҙә ҡыла ине. Үлгән ваҡытында һис бер нәрҫә ҡалдырмауы, тимер кейеме йәһүдиҙә закладта ҡалыуы, әлбиттә, шул йомартлыҡ нәтижәһе ине. Бер ваҡыт уға туҡһан мең дирһәм мал килгәйне. Шуны бер балаҫҡа һалып, бер мәжлестә өләшеп бөтөрҙө. Шул ваҡыт бер кеше килеп унан мал һораны. Рәсүлуллаһ уға: «Хәҙер миндә бер нәрҫә лә ҡалманы. Һин минең өҫтәмә бурысҡа кер, ҡулыма мал төшкәс, шул кешегә түләрмен», — тине. Быны күреп Ғүмәр: «И рәсүлуллаһ, нигә ул ҡәҙәр үҙеңә ауырлыҡ йөкләйһең? Аллаһ һиңә көсөң етмәгән нәрҫә менән бойорманы бит», — тине. Рәсүлуллаһ Ғүмәрҙең ошбу һүҙҙәрен яратманы. Шул ваҡыт бер ансари: «И рәсүлуллаһ, мал биреүеңдә дауам ит, ҡурҡма, Аллаһ һине ас ҡалдырмаҫ!» — тине. Был һүҙҙәргә рәсүлуллаһ ғәйәт шатланып, йөҙө асылып китте, һәм: «Мин шундай эштәр менән әмер ителгән», тине.