Алдан иҫкәртелгән булһа ла, ауылда беҙҙе көтмәйҙәр ине. Өйҙөң ишеге бикһеҙ, унда бер кем дә юҡ, мейескә ут яғылмаған. “Чечен”де индереп һалдыҡ та, мин ата-әсәһен эҙләргә сығып киттем. Әсә кеше урамда тап булды, “Тиҙ ярҙам” машинаһын күргән дә ҡайтып килә икән. Эскәнгә оҡшай. Улын алып килгәнде әйткәс, ҡыуанып киткән булды, эләгә-ҡолай өйөнә йүгерҙе. Иренең ҡайҙа эсеп ултырғанын табып, уны етәкләп алып сыҡтым. Әйҙәләһәм, ул миңә: “Паш-шел...! Әйткәнде тыңламай, сығып киткәйне, ниндәй мотоциклды онтаны! Ниңә алып килдегеҙ, кире алып китегеҙ!” – тип аҡырына башлағайны, түҙмәнем, бейек тупһанан осора һуҡтым. Шунан ғына ул алдан төштө.