Ял көнө ине. Йыһангир ленкомнатаға инеп, хат яҙырға ултырҙы. Ул башта Гөлбиназға, шунан олатаһына яҙҙы. Өйҙәгеләрҙе борсомаҫ өсөн бындағы хәлдәрҙе матур буяуҙар менән һүрәтләне. Амангилдин бер юлы Әсфиргә лә хат яҙырға булды. Дуҫына ул ошоларҙы теҙҙе: “Теге ваҡыт һинең армия хаҡында һөйләгән һүҙҙәрең дөрөҫкә сыҡты, брат. Дедовщина тигән нәмә ул армияны эстән ҡаҡшатыусы, уның тере күҙәнәктәрен үлтереүсе яман шеш менән бер икән ул. Быға ҡаршы командование көрәш алып бармай. Бик һирәк командирҙар ғына дедовщинаға ҡаршы, күпселеге был әшәке күренешкә ҡарата моңһоҙлоҡ, вайымһыҙлыҡ күрһәтә. Бәйҙән ысҡынған ике аяҡлы йыртҡыстарҙың ҡырағай ҡылыҡтары бандиттар ҡылығынан да әшәкерәк һәм хәтәрерәк”.