Тағы бер миҫал. Бик ауыр осор булды. Һанламау, баһаламау, кәмһетеү кеүек ҡараштар шул тиклем түбәнһетте. Уларҙы үҙгәртеү мөмкин түгел. Хәл-ваҡиғаларға бер нисек тә тәьҫир итеп булмай. Һәм шул саҡта үҙем ул кешеләргә бүтәнсәрәк ҡарарға көс таптым. Күрһәм дә – күрмәмеш, ишетһәм дә ишетмәмеш булдым. Йәшәүе еңелерәк тойола башланы. Эргәмдә йөрөһәләр ҙә – минең өсөн улар бар ни, юҡ ни. Үҙемә бикләндем. Ә тегеләр үҙҙәренең кәмһетеүҙәре, рәнйетеүҙәре менән тороп ҡалды. Әгәр түбәнһетергә тырышһам, һүҙҙәренә ҡаршы яуап ҡайтарһам, уларҙы үҙемә ҡабул итеп алған булыр инем. Ә тар күңеллеләр, маҡсаттарына ирешеп, ҡыуаныс кисерер ине. Тормошта әгәр башҡалар үҙгәрмәй икән, үҙеңә үҙгәрергә тура килә шул.