Алда өс шишмә тап булды. Икеһен Ефрат менән Нил йылғаларының күктәрҙәге башы, тинеләр. Өсөнсө шишмәһе тирә-йүненә яҡуттан һәм ынйынан, йәнә зөбәржәттән ҡоролған сатырҙары менән хайран итте. Шул тирәлә йәннәти моңло тауыштар сығарып һайрашҡан ҡоштарҙы, бер аҙ тынып, тыңлап торҙо. Хайран-вайран ҡалыуҙары тиктәҫтән түгел икән шул — кәүсәр шишмәһенең бер осо ошо, имеш. Хаҡ Тәғәлә һиңә шуны күрергә насип итте, тине оҙатып йөрөүсе фәрештә. Кәүсәр шишмәһенең һыуын татыны, бал-тат тәменән күңелдәре иреп, зиһендәре ирегеп китте.