Әрмән телен тәүге өйрәнеүсе тип Месроп Маштоцты атайҙар (361—440), ул 406 йылда әрмән алфавитын төҙөгән. Алфавитты төҙөгәс, Маштоц ғалим-монахтар төркөмө менән әрмән теленең фонетик һәм орфографик нормаларын билдәләй. V быуаттың икенсе яртыһында әрмән теленә Дионисий Фракийскийҙың «Грамматика сәнғәте» (б. э. т. II—I бб.), һәм шунан һуң әрмән телен өйрәнеүенең, тел өйрәнеү фәнендәге үҙ ҡараштары формалашыуының яңы этабы башланған һәм ул әрмәндәрҙең беренсе үҙ аллы лингвистик дисциплинаһы булған. Был йөҙйыллыҡтан һуң грамматика буйынса бик күп хеҙмәттәр барлыҡҡа килә. Был хеҙмәт башҡа иртә урта быуат һәм урта быуат Әрмәнстан телсе-ғалимдарыныңxa0— Мамбре Верцанохтың (V быуат), Давид Анахттың (V—VI века), Мовсес Кертогтың (VII быуат) һәм башҡаларҙың тикшеренеү эштәренең нигеҙен тәшкил иткән. Езник Кохбаци (374/380—450) тәүләп әрмән диалекттарын айырыу буйынса тырышлыҡ һалған, уларҙы «түбәнге» һәм «үрге» диалекттарға айырған. Давид Грамматик (V—VI бб. Грамматик аңлатмаһында әрмән теленең этимология принциптарын төркөмләү эшенә айырата ҙур өлөш индергән. Давид этимологияны билдәләгәндә етерлек һаҡлыҡ күрһәтер кәрәк тигән һәм «<этимология> табыу һәр кемдең <эше> түгел, ә тик аҡыл менән эш итеүселәр эше»тип билдәләгән. Степанос Сюнеци (VIxa0— 735 й. үлгән), грамматика беренсе сығанаҡ булараҡ әҙәбиәткә таянырға тейеш, әҙәбиәт кенә грамматиканың дөрөҫ яҙыуҙы (орфография) һәм дөрөҫ әйтелеште (орфоэпия) хәл итеүҙәге, әҙәби тексты тәнҡитләүҙәге әһәмиәте тураһында һорауҙар ҡуя һ. б., тигән. Сюнеци әрмән диалекттарын беренсе тапҡыр төркөмләгән (классификация), үҙәк һәм периферия диалекттарын айыра, әрмән теленең 7 периферия диалектын һанап сыға,уларҙың әҙәби әһәмиәтен билдәләй