Беҙ , — тип яҙа К. С. Станиславский, — иҫкесә... уйнауға һәм ялған пафосҡа , декламацияға, актерҙың ҡыланыуына һәм ҡуйылыштың насар шартлылығына, декорацияларға һәм бер артистың , ансамблде боҙоп,айырылып тороуына, бөтә спектаклдәрҙең ҡоролошона, театрҙарҙың йүнһеҙ репертуарына ҡаршы сыҡтыҡ[2].