Сәйҙә ҡыҙының тиңдәштәре менән аралашыуға ҡарағанда урман-ҡырҙар ҡыҙырыуҙы өҫтөн күреүен күңеле менән аңлай. Ләкин йөрәге ҡабул итмәй. Алтынайының да, башҡа ҡыҙҙар кеүек, әхирәттәре менән быш-быш килеп серләшеүен, бер-береһенә ҡунаҡҡа йөрөшөүен теләй. Был турала ҡыҙына әйткәне лә бар. Тик ҡыҙы асыҡ һоро күҙҙәрен бер тултырып ҡына ҡарай ҙа ҡуя. Бар яуабы шул. Ул ҡараштан Сәйҙә үпкә лә, әсенеү ҙә, ғазап та уҡып, йөрәге өҙөлөп төшөр сиккә етә. Эйе, ғәйепле ул ҡыҙы алдында. Мең ғәйепле. Ләкин терһәген генә тешләй алмай…