Уянып китте. Шаҡыйҙар икән. Ишек ауыҙында өҫтәренә ҡар бөртөктәре ҡунған йөҙҙәре алланған Света менән Зоя торалар. Зояның ҡулында кисәге шыршы. - Галина Петровна, был һеҙгә… - Рөхсәт иттеләрме һуң? - Шыршыны балалар өсөн алалар һәм ҡуялар. Ул минеке! Атай-әсәйемдең кисәге ҡылыҡтары өсөн ғәфү итегеҙ, улар хаҡлы түгел. Барыбер Ер әйләнә, Галина Петровна! Ҡыҙҙар яҡын итеп, яратып уҡыусыһына төбәлделәр. Әкрен генә ябалаҡлап яуған ҡар көсәйә төштө, тирә-яҡ тағы ла ағыраҡ, сафыраҡ булып китте.