Күренеүенсә, әүлиә, Аллаһтың ҡөҙрәте менән, кешеләрҙең ни уйлағанын, улай ғына түгел, үткәнен һәм киләсәген, үҙенә кемдең ниндәй ауырыу менән килергә тейешлеген алдан белгән. Әммә бер ваҡытта ла кешеләргә уларҙы киләсәктә нимә көткәнен һөйләмәгән. Алыҫ юлдан арып-талып килә ятһалар, ул: “Әбей, килен, сәйегеҙҙе әҙерләгеҙ, шундай-шундай кешеләр килә”, – тиер булған. Яҙыусы Ғәлим Афзал улы Хисамов та уның шундай һәләттәрен үҙе күреп белгән кеше. “50-се йылдар уртаһы ине. 7-8 йәшлек сағымда атайыма иптәш булып урманға барҙым, – тип һөйләгәйне ул. – Бер ағас төбөнә ятып торғайным, арығанмындыр инде, йоҡлап киткәнмен. Атайым арбаға утын тейәп бөтөп, мине уятҡайны, тора алмайым, аяҡ-ҡулдарым эшләмәй. Атайым мине арбаға, утын өҫтөнә һалып алып ҡайтты.