Бер көн көттө киленен, ике, өс көн. Ахырҙа, өмөтөн өҙҙө. Шунда Бибисара беренсе тапҡыр сит-яттар алдында күҙ йәштәренә ирек бирҙе. Уның ниңә илағанын да белмәгән, шулай ҙа әлеге әсенеүҙәренең бала-сағаһына бәйле булыуын төшөнә башлаған күршеләре үҙҙәренсә йыуатҡан булды. Уҫалырағы, шәфҡәт туташтарының да илке-һалҡылығын тиҙ генә күреп барған мәрйә ҡатыны: “Үҫтер инде баланы әпәүләп! Иркәләткәнһең, хәҙер, ана, килеп хәлеңде белеүсе лә юҡ”, – тип ауыҙын асҡайны ла, Бибисара: “Минең илауымда баламдың ни ҡыҫылышы? Ул бушамай, әле командировкала”, – тип йәнә улын яҡларға кереште.