Драма  театрының йоғонтоһона бирелһә лә, опера уға эйәрмәй, үҙ юлдарын эҙләй, үҙ ҡанундарын сығара, ә улар драма сәнғәте принциптарынан ныҡлы айырылып китә. Быуаттың башындараҡ   Рим  опера мәктәбе барлыҡҡа килә, уға башланғысты Эмилио де Кавальериҙың «Йән һәм тән тураһында тамаша» тигән әҫәре һала, ул 1600 йылдың февралендә  Римдағы Санта-Мария-ин-Валичелла сиркәүендә ҡуйыла, әҫәр  ысын мәғәнәһендә опера булып етмәһә лә, дини  оратория тип һанала ала. А. Агаццариҙың «Эвмелио» пастораль драмаһы Флоренция монодияһын  Рим музыкаль  тамашаһына хас  өгөт-нәсихәтселек менән ҡушыу өлгөһө булып тора.  20—30-сы йылдарҙа  Рим операһында ике йүнәлеш төҫмөрләнә: барокко  стилендәге күперенке спектакль (тәүге өлгөһө - Доменико Маццоккиҙың «Адонистың сынйыры», 1626 йыл) һәм өгөт-нәсихәтле-кәмитсел,  стиле буйынса дель арте  комедияһына яҡын тора. Римда 1637 йылда беренсе комик опера xa0—   Вирджилио Маццокки менән  Марко Мараццолиҙың «Теләгән өмөтләнер» операһы, ул Дж. Бокаччоның  «Декамерон»ы сюжеты буйынса ижад ителгән. Мәктәптең билдәле вәкилдәренең береһе Стефано Ланди үҙенең әҫәрҙәрендә ике тенденцияны ла берләштерә.