“Атай, һин мине башҡа яратмайһыңмы?” Ир кескәй баланың һорауынан ултыра төштө. “Яратам, улым, бик яратам!” - тине ул улын ҡосаҡлап. “Атай, ташлама мине, зинһар! Әсәй “һин тыңлауһыҙ, насар булғанға атайың беҙҙе ташланы” тип мине тағы туҡмар”, - тип һыңҡылдап илап ебәрҙе ул. Ир баланы күтәреп алып, күкрәгенә ҡыҫты. “Минең менән бараһыңмы, улым? Өләсәйҙәреңә алып барам”,-тип һораны ул. “Барам, барам, атай!”-тип һикерәңләне әле генә илаған малай. Унан ҡапыл башы эйелде. “Юҡ, атай, нәнәйҙәр ебәрмәҫ ул. Ошаҡлағанһың тип мине тағы мөйөшкә ҡуйырҙар”,-тине. Малай кескәй йөрәгенә һыймаған ауыр ҡайғыһынан һыҡтап илап ебәрҙе. Был юлы ул тынысланырлыҡ түгел ине. Ата кеше улын ҡосағына алып, диванға барып ултырҙы. Ярһып типкән кескәй йөрәк әкренләп тыныслана башланы. Уны бәүетеп ултырған ир үткәндәренә ҡайтып, ауыр уйҙарына сумды...