Сыуаҡ йәйге иртәлә тап ошо көн уның тормошонда иң ҡара, тыныс, ҡәнәғәт ҡартлығының иң аҙаҡҡы көнө булыр тип ҡайҙан күҙ алдына килтерһен инде ул. Алама төштәр ҙә күрмәне бит әле. Бөтәһе лә яҡшы ине. Был йәшкә етермен тип һис уйламағайны — етте, ерҙә ҡаты баҫып, ышаныслы йөрөнө, яйлап бесәнен дә сапты, кәбәнен дә һалды. Шулай ҙа тормошондағы иң ҙур шатлығы — әлеге шул биш йәшлек ейәне Илдар ине. Ҡартайғас, йәш сағында ҡатынына, балаларына мөхәббәт йөрөткән йөрәгендә ниндәйҙер бушлыҡ, һағышлы тыныслыҡ урынлашҡайны, һуңынан үҙенең күңелле тауышы, ихлас ҡыланыштары менән уның донъяһына ошо ейәне килеп керҙе. Тормошо үҙгәрҙе ҡарттың, сарыфланып бөтмәгән йөрәк йылыһы, мөхәббәте Илдарға күсте. Малай үҙе лә олатаһын яратты, уларҙан ҡайта белмәне, иркәләнеп уларҙа үҫте. Ул үҙенең сағыу тауышы менән: «Олатай!» — тип һөрәнләп ебәрһә, Барыйҙың йөрәге ниндәйҙер бер рәхәтлек, йылылыҡ менән тула, ошо бәләкәй генә кеше ишаратында үҙенең ҡаны аҡҡанына ҡыуана, үлһә лә ул ҡан ағасаҡ һәм малай олатаһын оҙаҡ йылдар хәтерендә йөрөтәсәк.