Төштөң хаҡ булыуы хаҡында тағы бер хикәйәт: Мансур хәлифәнең бәгзе бер яҡындары әйттеләр: «Бер кисәлә хәлифә хәҙрәттәренең хозурында инек. Хәлифә беҙгә: «Һеҙ берәр сәғәт ултырып тороғоҙ, күҙемә йоҡо төштө, мин аҙ ғына булһа ла ятып алайым», — тип, хәлифә йоҡларға ятты, бер ни тиклем йоҡлағандан һуң уянды ла әйтте: «Тиҙ генә зинданға барығыз, унда Әхмәт исемле дөйәләр һатыусы булыр, уны тиҙ арала хозурыма килтерегеҙ!». Уны алып килделәр. Хәлифә: «Әй, Әхмәт, ниндәй ваҡыттан бирле зиндандаһың?» — тип һораны. Дөйә һатыусы: «Ярты йылдыр инде, зиндандамың», — тине. Хәлифә һорауын дауам итеп: «Ни сәбәпле эләктең унда?» Әхмәт әйтте: «Мин бер дөйәсе инем, ҡала ал тороуы ауыр булғас, дөйәмде алып, икенсе ҡалаға барғанда, юлда шуға осраным: юлбаҫарҙың ғәйептәрен тикшереү өсөн Мәүәсилдән ун кешене алып баралар ине. Тотҡон әҙәмдәрҙән береһе һаҡсыларға ришүәт бирҙе, уны иреккә ебәреп, уның урынына мине тотоп килтерҙеләр һәм дөйәмде алдылар, юлбаҫарҙар менән бергә зинданға яптылар. Уларҙың бәғзеһе ҡотолоп сыҡты, бәғзеһе вафат булды, мин бер яңғыҙым ҡалдым. Зинһар, Аллаһы хаҡы өсөн, мине азат итегеҙ, минең бер ғәйебем дә юҡ, мин был ҡазыйға ла әйтеп ҡараным, файҙаһы булманы. Ошо кистә күҙ йәшемде ағыҙып, хәҙрәти Рәсүл Әкрам салләллаһу ғәләйһи үә сәлләмгә нияз ҡылып, доға менән мәшғүл булып ултырғанда, зиндан ишеге асылып, мине һеҙҙең хозурға килтерҙеләр», — тине. Хәлифә әйтте: «Дөрөҫ әйттең», — тине һәм азат итеп биш йөҙ алтын бирҙе һәм шунан яҡындарынан һораны: «Былай эшләүемдең сәбәбе нимәлә икәнен беләһегеҙме?» Ярандары: «Юҡ, белмәйбеҙ, әмирел-мөьминин, бының асылын аңлатып бирегеҙ», — тинеләр. Хәлифә: «Бөгөн төндә йоҡомда хәҙрәти Рәсүл салләллаһу ғәләйһи үә сәлләмде күрҙем, ул миңә зинданда ғәйепһеҙ ултырыусы Әхмәтте зиндандан сығарып, хөрмәт-ихсан ҡыл, тип бойорҙо», — тине.