La victoria final de les fuercies parllamentaries foi un puntu decisivu na historia del Parllamentu d'Inglaterra. Esto marcó'l puntu cuando'l parllamentu reemplazo al monarca como la suprema fonte de poder n'Inglaterra. Les batalles ente la Corona y el parllamentu siguiríen al traviés del sieglu XVII y XVIII, pero'l parllamentu yá nun taba a disposición de la monarquía inglesa. Esti cambéu foi simbolizáu cola execución de Carlos I en xineru de 1649. Foi un tanto irónicu qu'esti eventu nun fuera socatráu polos representantes electos del reinu. La Purga de Pride d'avientu de 1648, el nuevu exércitu modelo (qu'aquel día yá se perfilaba como la fuercia principal na alianza parliamentaria), explusó del parllamentu a los miembros que nun lo sofitaben. El "parllamentu restante", como foi conocíu más tarde polos críticos, promulgó llexislación pa poner al rei en xuiciu per traición. Esti xuiciu, que la so conderga yá se conocía dende'l principiu, llevó a la execución del rei y a l'apaición d'una república por 11 años. La Cámara de los Lores foi abolida y la Cámara de los Comunes purgada gobernó Inglaterra hasta abril de 1653, cuando'l xefe del exércitu Oliver Cromwell eslleir dempués de desalcuerdos sobre la política relixosa y sobre como exercer les eleiciones al parllamentu. Cromwell más tarde convocaría a un parllamentu de radicales relixosos en 1653, comúnmente conocíu como'l Parllamentu de Barebone, siguíu pol Primer Parllamentu del Protectoráu (unicameral) que sesionó dende setiembre de 1654 hasta xineru de 1655 y el Segundu Parllamentu del Protectoráu que sesionó en dos sesiones ente 1656 y 1658, la primer sesión foi unicameral y la segunda sesión foi bicameral.