A midida que el gobiernu fortificaba la so influencia nos derechos de l'aduana y la fuercia del exércitu nacional, el so poder estender a les provincies, afectando l'autonomía de les mesmes. Ello terminó per constituyir un partíu únicu so les órdenes del presidente, lo que se conoció como'l "unicato", que produció un intensu refugu popular. Nesi momentu Pellegrini empezó a tomar distancia de Juárez Celman cuando esti proclamó'l "unicato" y centró na so persona l'autoridá d'estáu y la presidencia del partíu. Cuando asocedieron los primeros acontecimientos revolucionarios de 1890, el vicepresidente Pellegrini foi'l sostén de l'autoridá y l'encargáu de comandar a les tropes pa encalorar la revolución. Nel momentu que Juárez Celman foi a Retiru pa embarcar camín de Campana, Pellegrini montáu nun caballu, acaballó hasta Plaza Llibertái pa inspeicionar el comandu del xeneral Nicolás Levalle. Instalar na casa de José Luis Amadeo y dirixó dende ellí l'ataque final al Parque. Les crecientes acusaciones de corrupción, el autoritarismu y l'aguda crisis económica desaguó nun españíu en Buenos Aires conocíu como Revolución del Parque, cuando'l 26 de xunetu de 1890 un grupu cívicu-militar dirixíu pola acabante formar Unión Cívica, sol lideralgu de Leandro Alem, Bartolomé Mitre, Aristóbulo Del Valle, Bernardo de Irigoyen y otros, intentaron sacar a encomalo al gobiernu. Anque fracasaron nel so intentu, el presidente Juárez Celman arrenunció. Enantes el 11 d'abril del citáu añu munchos ministros arrenunciaren en vista de la problemática situación que s'averaba. Tan solo dos díes depués un ensame de trenta mil persones manifestar nel Frontón de Buenos Aires, acopando l'Avenida Córdoba, ente les cais Llibertái y Cerrito. El Presidente camudó'l gabinete'l 18 d'abril, como un refuerzu ante la crisis. La situación agravóse entá más cuando'l 28 de xunu'l senador Aristóbulo Del Valle denunció delles irregularidaes nes finances públiques, especialmente por emisiones fraudulentas de moneda. El 5 d'agostu los mesmos llexisladores oficialistas pidieron l'arrenunciu de Juárez Celman. A otru día el pidíu foi concebíu y aprobáu por 61 contra 22, asumió como presidente, Carlos Pellegrini. Pellegrini caltuviera un perfil baxu hasta entós, pero agora tresformárase nel nuevu Xefe d'Estáu, y arriendes d'ello, nel centru de la política arxentina, sumida nuna crisis productu de la quiebra de diverses instituciones financieres.