Pero, a diferencia d'otru autores, Pávlov consideró que munchos «comportamientos humanos» son más complexos qu'un sistema de reflexos condicionales simples nun modelu «estímulo/respuesta» llinial. Nel Homo sapiens, Pávlov consideró que se produz un saltu cualitativu respectu al primer sistema de señales; nel humanu la cuestión yá nun s'acuta solamente a reflexos condicionales o a estímulos que funcionen de manera sustitutiva direuta de la realidá. La complexidá de les funciones psicolóxiques humanes facilita un segundu sistema de señales que ye'l llinguaxe verbal o simbólicu. Nésti les sustituciones a partir de los estímulos paecen ser infinites y, sicasí, altamente ordenaes (lóxiques). En gran midida Pávlov postula tal capacidá del segundu sistema de señales porque considera que nel ser humanu esiste una capacidá d'autocondicionamiento (aprendizaxe empobináu por unu mesmu) que, anque paeza contradictoriu, ye-y lliberador: el ser humanu puede reaccionar ante estímulo qu'él mesmu va xenerando y que puede tresmitir (ver información).