Ún de los propósitos más habituales de la escultura ye la so asociación con imáxenes sagraes o dalgún otru tipu de significáu relixosu. La representación de personaxes sagraos yera avezada en munches cultures antigües. Delles veces les estatues yeren pergrandes, como asocedía na Grecia clásica, pero nun ye esta la única forma na que se presentaben. Les imáxenes sagraes qu'había nel interior de los templos exipcios persábese, magar que nun llegó denguna a nós, que teníen que ser muncho más pequeñes, inclusu nos templos de mayor tamañu. Tamién nel hinduismu la forma más frecuente d'escultura ye la representación anicónica en pequeñu tamañu (lingam) del dios Shivá. El budismu foi quien llevó la representación escultórica d'imáxenes relixoses al este d'Asia; ellí parez que nun había previamente esi vezu, magar que quiciás oxetos anicónicos como'l bi o'l cong tuvieran significancia relixosa.