Ruines del conventu de Morañina. La construcción llevantar nuna pandiella, nel términu Los Villares de Marchenilla, nel camín que conducía de Almonte a la llocalidá de Sanlucar de Barrameda, sobre l'antigua ermita rural de San Juan de Morañina. El so nome, quiciabes proceda, según Juan de Ledesma, d'una antigua parienta de los Duques de Guzmán Medina Sidonia, qu'habitaba nun castiellu próximu a la ermita. D'ende pue que llamárase San Juan de Morañina, “onde mora la neña de Guzmán”. Foi n'a l'añu 1400, concretamente'l 16 de febreru, cuando se fundó esti conventu, que correspondía a los relixosos de tercer orde de penitencia de San Francisco. La fundación viose ayudada por Enrique Pérez de Guzmán y Castiella, segundu Conde de Niebla, cola donación de les rentes de la devesa de Montañina y la finca de los Villares. Dende la so fundación nel sieglu XV hasta empiezos del sieglu XVII, el conventu foi llugar de pelegrinación de tolos devotos de la contorna. Ellí allegábase a venerar a la imaxe de Santa María de Morañina, la Virxe de la Consolación. Nel añu 1602, la comunidá de franciscanos decidió treslladase a un nuevu conventu construyíu en Sevilla, llamáu La nuesa Señora de Consolación. Al colase lleváronse consigo tolos oxetos de cultu incluyida la imaxe de la virxe. Pa ello pidieron y llograron el 14 de xunetu de 1603 bulda d'autorización del Papa Clemente VII. Años más tarde, poles circunstancies propies de la orde y a instancies de los vecinos, tornaron los flaires, anque nun se traxeron la imaxe de la virxe que se quedó definitivamente en Sevilla, onde güei se venera nel altar mayor de la Ilesia de los Terceros. Nel so llugar traxeron una imaxe de la virxe del Socorru. La imaxe de la virxe, d'unos 90 cm d'altor, d'autor anónimu del sieglu XVII, caltiénse anguaño xunto a lo que foi parte del altar mayor del conventu, na Capiya d'El nuesu Padre Jesús Nazarenu. L'estilu artísticu del Conventu ye mozárabe, construyíu con lladriyos cocíos. Dende la marcha de los flaires provocada poles Lleis de Desamortización, fixeron qu'a partir del añu 1836, el Conventu pasara a manes privaes (la finca foi mercada por Antonio Delgado Hernández) y que l'edificiu sufriera un progresivu deteriodo. Esto fixo qu'anguaño se caltengan pocos elementos del antiguu edificiu, según la vexetación de la dómina de máxima rellumanza del Conventu.