Parménides de Elea (sieglu VI-V e. C.) ye consideráu'l fundador de la ontoloxía. Ye él quien utiliza per primer vegada'l conceutu de ser/ente en forma astracta. Esti saber, metafísicu, empezó cuando l'espíritu humanu fíxose consciente de que lo real ensin más nun ye lo que nos ufierten los sentíos, sinón lo que se capta col pensamientu. («Lo mesmo ye pensar y ser») Ye lo qu'él llama «ser», y que caracteriza al traviés d'una serie de determinaciones conceptuales que tán al marxe de los datos de los sentíos, como ingénito, incorruptible, inmutable, indivisible, unu, homoxéneu, etc.