Arniu de borrina púrpura na lluna Titán. Sonda Cassini, 2004. NASA/JPL/Space Science Institute    Anguaño, cualisquier observador poco rigurosu pudiera certificar, de mano, la caducidá'l términu "esploración". Pero si bien ye verdá que'l términu perdiera la so vixencia, nun ye dable afirmar que se trata de daqué caduco  dafecho. Tamos refiriéndonos, claro ta, a la esploración entendía nel so sen más clásico.    L'aceición clásica'l términu "esploración" va xuncía sobre toó al conceutu de descubrimientu y tamién a unes dosis más o menos variables d'aventura.    Al afirmar l'actualidá del términu, nun lo facemos gratuitamente. En primer llugar, plantegámonos si son posibles nos nuesos díes el descubrimientu y l'aventura nel sen clásico. Ye dicir, si l'aventura se fae necesaria y los descubrimientos se faen  posibles, comu nes grandes esploraciones, sobre toó na Edá Moderna.    Munches persones refuguen la vixencia'l términu esploración nel so sen clásico. José M. Cuesta Abad diz: "Les aventures propies de la era moderna desumiéronse va tiempu porque con elles s'agotare la posibilidá xeográfica de l'alfayu". Ensin embargu esto nun ye verdá.    L'aventura nel sen clásico podría entendese comu una gueta de novedá, comu un intentu d'ampliar la realidá qu'en principiu ta al algame de  tol mundu. Ye posible que'l conceutu d'home que nagua por coses nueves comu centru de toa una ideoloxía d'época, na que s'afitaba l'aventura clásico, remitiera. Anguañu la ideoloxía d'época ye otra perdistinta, pero ye induldable que l'espírtu d'esi home que naguaba por coses nueves sigue baltiendo.    Y esi espírtu alienda dos posibles formes d'esperimentar l'aventura anguañu, entendiéndolo nel so sen clásico: l'aventura terrestre y l'aventura estraterrestre.    En primer llugar,  l'aventura intramuros o terrestre.    Bien ye verdá que vivimos nún mundu familiar cuyes dimensiones redúcense de manera vertixinosa al empar que se desendolquen los medios de comunicación. El nuesu ye un mundu pequeñu, con distancies abarcables y del que práuticamente desapaecieren los espacios ignotos o misteriosos. Pero, anque paezca mentira, entá son posibles los dominios por descubrir, la posibilidá xeográfica de l'alfayu ye daqué real nún mundu que l'home recorriere cásique dafecho. Toó ta pisao en  sacantes les cueves y lo fondero la mar. La espeleoloxía y la oceanografía son dos actividaes nes que l'aventura ye daqué necesario pa aportar al descubrimientu, un descubrimientu qu'entá se sabe posible.    Pero esto ye la esceición. La mayoría de l'aventura intramuros o terrestre carauterízase por ser producía.    L'aventura, d'esi mou, guétase cola fin de proporcionar un nuevu mundu personal y soxetivu. Al escosar los mundos nueos reales sustitúinse per otra mena de mundos nuevos. La  cultura de mases ufiértanos l'aventura comu una mercancía. L'aventura camúdase nuna mercancía que se consume y dexa de ser una esperiencia que se vive, nestos casos. Nun hai más que ver la proliferación d'axencies de viaxes y otres asociaciones que vienden yá l'aventura preparao, enlatao. Pero eso nun ye aventura. L'aventura producía namái que sedrá aventura na midía en que respuenda a una finalidá determinao. L'aventura supón una gueta y comu anguaño son escosos los dominios nuevos por descubrir, esa  gueta empobínase al descubrimientu y al aprendizax personal, al averamientu a "lo otro", o a la llucha escontra les condiciones adverses. L'aventura asina entendía allóñase del conceutu clásicu.    Comu yá indicáramos, namái que dos actividaes, comu son la espeleoloxía y la oceanografía, son quién a proporcionamos la oportunidá de vivir una aventura nel sen clásico'l términu dientru l'ámbitu'l nuesu planeta.    Y hai otra forma d'esperimentar l'aventura anguañu, entendiédola nel sen clásico:  l'aventura estramuros o estraterrestre.    Na aventura espacial viáxase a unos dominios qu'entá tán por descubrir. El planeta quédase pequeñu énte esi naguar del home por coses nueves. Na tierra, les posibilidaes d'aportar a otros mundos son cada vuelta son más escoses, anque non imposibles. Poro, el viaxe'l descubrimientu desterritorialízase. Trátase d'una aición aventurera buscao y vivío que, mesmo que pasa cola espeleoloxía o la oceanografía, evoca les fazañes xeográfiques antigües. La  posibilidá xeográfica de l'alfayu caltiénse viva.    Resulta d'interés y ensin dubia relevante, l'apreciar la interrelaición qu'hai ente les dos formes posibles d'aventura clásico. La interconesión llega a ser tala que incluso les sensaciones y les reaiciones sicolóxiques de los esploradores terrestres, por exemplu los espeleólogos, son asemeyaes a les de los astronautes. Quiciabes esa perfonda interconesión, pola mor de la semeyanza ente los tres medios hostiles nos que se desendolca la esploración  moderna tantu terrestre comu estraterrestre -les cavernes, lo fondero la mar y l'espaciu esterior- resida la razón pola cuala un númberu considerable d'espeleólogos siéntense atrayíos pola realidá estraterrestre, son unos auténticos forofos de la cencia-ficción.    Polo xeneral, tanto los autores comu los direutores que s'internaren nel campu la cencia-ficción allugaron les realidaes nueves (ya seyan mundos o seres concretos), fuera l'ámbitu terrestre. Nesti sen, "Alien" de Ridley Scott; una película  na que l'aición desendólcase nún mediu hostil y na que la sensación de claustrofobia vése reforzada pola llimitación de la nave espacial. Asemeyáu plantegamientu fizo más sero James Cameron con "Aliens", dalgo como la segunda parte la xenial película de Scott. Pero, tamién esa película dafecho apócrifa ya italiana de Ciro Ippolito titulada "Alien 2 Sulla Terra", cuya aición desendólcase nin más nin menos que nuna caverna... (mesmo qu'en "The Cave" de Bruce Hunt, o en "The Descent" de Neil Marshall, a  estrenar esti mesmu 2005).    Caberamente, paez ser que dellos direutores tornaren a redescubrir la interconesión a la que facemos referencia ente l'espaciu esterior, les cavernes ("Alien 2", "The Cave"...) y lo fondero la mar. Amuesa d'ello son delles produciones recientes que tornen a incidir nel vieyu y yá cásique escaecíu mundu somarín dientru la cencia-ficción: el "Leviathan" de George P. Cosmatos o "The Abyss" del propiu James Cameron.    Tamién, en ralaición con toó esto, podríen citase  les hipótesis de dellos ufólogos que defenden que la supuesta vida intelixente estraterrestre nun sólo debe buscase nel espaciu esterior, sinón tamién -paradóxico- nel nuesu propiu planeta. Estes persones apunten la posibilidá de qu'esistan otres civilizaciones intraterrestres, no fondero la mar, o nes cavidaes de la tierra, que sedríen los descendientes de l'antigua civilización de l'Atlántida mítica o daqué asemeyao. Con ello estaríase recuperando la idega d'una tierra güeco, que yá apuntara Xulio Verne  nel so "Viaxe al centru la tierra".    La esploración, esi viaxe dica lo non-descubierto, a esi mundu ignoto ya inesplorao, en definitiva, la esploración clásico, tovía ye dable nestos díes. Y como siempre, cada vegada que l'esplorador s'enfrenta a un mundu nuevu (lo otro), hai la posibilidá de l'alcuentru con pueblos, especies o formes de vida desconocíes (l'otru). Pue ser qu'esi alcuentru col otru seya más qu'improbable, pero la necesidá de creyer nello remanez. Por eso tamién equí atopamos un  puntu de semayanza ente los esploradores clásicos entá posibles, tantu terrestres comu estraterrestres.    La esploración ye cada vuelta más difícil, pero nun morrió. Continúa alendada por esi espíritu d'home que nagua por coses nueves. la clave ta na esploración mesma. Diz Juan José González refiriéndose a la espeleoloxía: "L'auténticu aliciente ta nel descubrimientu. El saber que tas pisando tierra qu'enxamás nun foi visto nin esplorao por dengún ser humanu. Na cueva o'l pozu nun sabes lo que vas atopar. Sólo ves la boca escura y embaxu los tos pies pue haber veinte metros d'abisu, cien, mil o más".