Dexando aparte'l “intelectualismo” del que frecuentemente se-y acusa (munches vegaes como forma de contraponer la so figura a les de los sos contemporáneos Dylan Thomas y W. H. Auden, poetes más netamente llíricos), la poesía de T. S. Eliot presenta tres vertientes fundamentales, facetes n'apariencia contradictories ente sigo, pero que'l gran artista harmonizaba sabiamente. La primera, una vena humorística bien sui generis. L'autor yera bien aficionáu a la bagatela satírica y el refilachu irónicu, visibles en llibros como'l primeru que publicó, en 1917, Prufrock y otres observaciones, o en El llibru de los gatos habilidosos (1939), nel cual ta basada la famosa comedia musical Cats, d'Andrew Lloyd Weber. La segunda, l'arrebatáu vanguardismu o experimentalismo lliterariu; bastante ye que, xunto a Wallace Stevens y Ezra Pound, foi'l gran representante del modernism inglés (vease modernismu anglosaxón), que nada tien que ver col nuesu «modernismu»: La tierra baldía.