La rellación d'España con Italia foi bien temprana dende la Edá Media, especialmente en Sicilia y despues en Nápoles (al traviés de la rellación que tuvo cola Corona d'Aragón), ya intensificóse mientres el Prerrenacimientu y Renacimientu esta vegada al traviés de Castiella: Garcilaso de la Vega trató a los miembros de l'Academia Pontaniana ya introdució la métrica, l'estilu y les temes del Petrarquismo na llírica española. Esta estrecha rellación enllargar a lo llargo del Manierismu y el Barrocu, nos sieglos XVI y XVII; a principios d'esti últimu sieglu un estudiante en Salamanca, Girolamo da Sommaia, escribió un diariu de la so estancia ente 1603 y 1607. Nel sieglu XVIII foi quiciabes el meyor hispanista d'Europa'l poeta, traductor y antólogu Giambattista Conti (1741-1820), y tamién destaca la figura del dramaturgu, críticu ya historiógrafu teatral Pietro Napoli Signorelli (1731-1815), quien s'opunxeron nel so país a quien, como Girolamo Tiraboschi o Bettinelli acusaben a la lliteratura española de "mal gustu", "corrupción" y "barbarie"; viaxaron per España Giacomo Casanova y Giuseppe Baretti, dexando interesantes rellaciones de les sos andances, especialmente'l segundu, qu'aprendió bien l'idioma, y, de la mesma, Leandro Fernández de Moratín realizó un viaxe a Italia sobre'l qu'escribió un interesante Diariu; el so padre Nicolás foi un gran amigu del eruditu arquiteutu de Carlos III Ignazio Bernascone, y el críticu Pedro Estala tuvo nos Reales Estudios de San Isidro col eminente médicu y arabista Mariano Pizzi. A estos nomes cabría amestar los de Leonardo Capitanacci, Ignazio Gajone, Prestáu Bordoni, Giacinto Ceruti, Francesco Pesaro, Giuseppe Olivieri, Giovanni Querini y Marcu Zeno.