Imaxiné (qué coses) que vivía nun país onde'l paru aumentaba día ente día,  onde un gobiernu que se dicía d'esquierdes combatía'l paru faciendo más fácil y más baratu'l despidu y, una vegada metíu en farina, retrasaba la edá de xubilación, privatizaba les caxes d'aforros y refundiábase nos brazos de los mercaos (esa forma new age de llamar a los banqueros de rampiña).