Les llingües semítiques son singulares pola so morfoloxía non concatenativa. Esto significa que les raíces de les pallabres nun son en sigo mesmes sílabes o pallabres, sinón conxuntos aisllaos de consonantes (les más de les veces trés). La formación de pallabres derivaes a partir d'eses raíces nun ye siempres a base d'añedir prefixos o sufixos, sinón que se fai davezu rellenando con vocales ente les consonantes de la raíz. Asina, por exemplu, n'árabe la raíz de significáu "escribir" tien la forma k-t-b. A partir d'ella fórmense, añediendo vocales y delles veces tamién consonantes, les pallabres de la so familia: kitāb ye "llibru", kutub ye "llibros", kātib ye "escritor" y kuttāb ye "escritores", y les formes verbales fainse de forma asemeyada, siendo kataba "elli escribió" y yaktubu "elli escribe"...