Una esplicación pa esta suspensión pragmática de xuiciu o epojé epistémico ye que tales entrugues distrayen l'actividá que ye práutica pa realizar el llume y suponen el peligru de sustituyir la esperiencia de la lliberación pola comprensión conceptual de la doctrina o pola fe relixosa. Según el Buda, el Dharma nun ye un fin últimu en sí mesmu o una esplicación de tola realidá metafísica, sinón un conxuntu pragmáticu d'enseñances. El Buda usó dos paráboles pa esclariar esti puntu, la parábola de la balsa» y «la parábola de la flecha envelenada». El Dharma ye como una balsa nel sentíu de que ye solo una ferramienta pragmático p'algamar la nirvana («pal propósitu de cruciar, non d'enferronase», M.N. 22) una vegada qu'unu fixo esto, unu puede refugar la balsa. Tamién ye como la medicina, porque los detalles de cómo unu foi mancáu por una flecha envelenada (esto ye, metafísica, etc.) nun importen nel actu d'esaniciar y curar la ferida de la flecha en sí (esaniciando'l sufrimientu). Nesti sentíu, el Buda de cutiu foi llamáu «el gran médicu» porque'l so oxetivu yera curar la condición humana del sufrimientu de primeres, nun especular alrodiu de la metafísica.