En tiempos de Felipe III, Fernández de Quirós, tres el periplu de Mendaña, foi capacitáu al traviés del conde de Monterrey de Perú pa navegar pel llamáu mar de Balboa dende El Callao escontra l'oeste, con trés navíos y trescientos tripulantes. L'almirante Luis Váez de Torres, en que'l so honor bautizar l'estrechu que dixebra Australia de Nueva Guinea, y el cronista de la espedición Luis de Belmonte Bermúdez formaben parte de la mesma. Belmonte, darréu, publicaría una reseña de la espedición publicada de manera póstuma col títulu: “Hestoria del descubrimientu de les rexones australes pol xeneral Pedro Fernández de Quirós”. La espedición afayó, ese mesmu añu, les isas Nueves Hébrides a les que bautizaron como “Austrialia (sic) del Espíritu Santu”. Estes tierres yeren, en pallabres de Quirós, "la quarta parte del mundu”. Sicasí, aquelles tierres nun fueron colonizaes nesos años, cuidao que taben fuera de l'área d'interés de la corona; cuando finalmente aprobóse la so colonización; Pedro Fernández de Quirós yá finara y nunca se concretó'l proyeutu. Mientres esa espedición, meses dempués del descubrimientu de les Nueves Hébrides, el mentáu Torres saleó pol estrechu que güei lleva'l so nome, ente'l 1 y el 9 d'ochobre de 1606, y nesi momentu, con toa probabilidá, columbró la mariña septentrional australiana.​