En distintos autores diéronse formes bien diverses de dualismu ontolóxicos. Atópase en Pitágores, cola oposición ente llende ya ilimitáu, par ya impar, a les que correspuenden otros ocho oposiciones; en Empédocles, col contraste ente l'amistá y l'odiu, que Aristóteles interpreta como'l Bien y el Mal; en Anaxágoras col caos primitivu y l'intelixencia (Nous); nos atomistes, col vacíu infinitu y la multiplicidá de corpúsculos invisibles. Acentuar en Platón, colos dos mundos: el mundu intelixible de les idees, eternu, inmutable y necesariu, y el mundu sensible de la materia, envernada, camudable y corruptible (alma zarrada nun cuerpu). Platón desvaloriza el mundu de la materia; de la so doctrina procede la imaxe del cuerpu como cárcel de l'alma. El dualismu platónicu remanez completu nos neoplatónicos, anque néstos añede la doctrina de la emanación, qu'amiesta dambos mundos.