El gabinete nun espolletó; Ibáñez, de calter ferrial y autoritariu, nun toleró les midíes de Montero, que yeren ocupar l'apertura de prensa como válvula d'escape a la situación: Montero punxo en marcha esti plan y foi abiertu y atentu cola prensa, que taba bien polarizada, causando la consecuente reaición del públicu, que s'enteró del catastróficu estáu de la nación. Blanquier fixo lo mesmo colos presupuestos, llogrando les mesmes resultancies pol magro estáu financieru. El gabiente ye reemplazáu por Ibáñez, impopularizándose el Gobiernu pero popularizándose Montero.