L'alegoría pretende dar una imaxe a lo que nun tien imaxe, por que pueda ser meyor entendíu pola xeneralidá. Dibuxar lo astracto, faer «visible» lo que solo ye conceptual, obedez a una intención didáctica. Asina, una muyer ciega con una balanza, ye alegoría de la xusticia, y un cadarma provistu de gadaña ye alegoría de la muerte. El creador d'alegoríes suel esforciase n'esplicales por que toos puedan entendeles. Pol so calter evocador, emplegóse profusamente como recursu en temes relixoses y profanos. Foi usada dende l'antigüedá, na dómina del Exiptu faraónicu, l'Antigua Grecia, Roma, la Edá Media o'l Barrocu.