Tres el fracasu de la revolución de 1848 y la instauración del II Imperiu de Napoleón III produzse una puxanza del catolicismu ultramontanu, d'acordies cola llucha qu'enfrenta al nuevu Reinu d'Italia col Papa Pío IX, qu'al traviés del Syllabus (1864) conderga'l lliberalismu y la modernidá. Mientres l'II Imperiu, la Ilesia católica gocia d'un tratu preferencial per parte del Estáu francés (formalmente, xuntu coles relixones minoritaries xudía, luterana y calvinista, pero na práutica con muncha más inflúi qu'aquelles). Les escueles públiques emplegaben religiososos y monxes como profesores, y la relixón enseñar nes escueles (los maestros fueron tamién obligaos a llevar a les sos clases a Misa). En 1875 envalórase qu'hai un sacerdote por 639 habitantes –esto ye, 55.369 seculares-; de la mesma, les congregaciones cunten con 158.000 relixosos, de los cualos 31.000 son homes y 127.000 muyeres; el presupuestu de la Ilesia ronda'l 2 per cientu del presupuestu xeneral del Estáu. “La nueva relixosidá, coles procesiones y el desarrollu de les pelegrinaciones marianes, son otres manifestaciones de la vitalidá recuperada del catolicismu francés. Esti activismu' provoca, en reaición, l'anticlericalismu, sobremanera porque los republicanos fáense cada vez más sensibles a la puxanza católica”.