L'usu abusivu de la llei per parte de les dereches viose ampliáu pola publicación en 1935 del Reglamentu sobre Vagos y Maleantes (como dixo'l Conde de Romanones: "Ustedes faigan la llei, que yo voi faer el reglamentu"). Esi reglamentu, contradiciendo tou principiu xurídicu, alterió'l conteníu de la llei por aciu la adición de nueves categoríes del estáu peligrosu y l'inclusión d'una clausa final que faía posible la interpretación analóxica, lo qu'ensin dulda yera la pieza clave que daba llugar a les actuaciones arbitraries del gobiernu. Nesti contestu abondó'l castigu automáticu de los delitos contra la propiedá, les declaraciones de peligrosidá ensin analís psicolóxicu, l'ausencia de individualización de la pena, la evitación antemanada de formes de reincidencia y otra serie d'actos que diben en contra de la esencia mesma de la llei. Esta desnaturalización de la norma, xunida a la falta de medios materiales que dende un primer momentu torgó la correuta aplicación de la mesma, traducióse, non solo na oposición a la norma per parte d'unu de los sos creadores, Luis Jiménez de Asúa, sinón nel refugu de les izquierdes, qu'en dellos mítines del Frente Popular defenderíen la derogación de la llei. Tres la victoria eleutoral del Frente Popular, el curtiu periodu trescurríu ente les eleiciones y l'españíu de la guerra civil fixo imposible una reforma o inclusive una derogación de la llei, d'esta miente, les izquierdes del primer bieniu republicanu establecieren, ensin sabelo y ensin pretendelo, les bases pa la represión mientres el franquismu.