Los oríxenes del contrabaxu remontar al sieglu XVI, dómina na que yá esistía un preséu llamáu violone del cual paez derivar. Sicasí, hasta'l sieglu XVII nun adoptó la forma y les carauterístiques actuales, una combinación d'elementos propios del violín y de la viola da gamba. Tamién mientres esi sieglu incorporóse definitivamente a la orquesta, na que desempeñaba un papel secundariu: llindar a reforzar la parte del violonchelu. Les dificultaes de la interpretación derivaes del so gran valumbu llindaron el so saltu a los escenarios. Con too y con eso, a finales del sieglu XVIII y mientres tol sieglu siguiente dellos compositores depositaron el so enfotu nel preséu, que se foi ganando'l respetu de músicos y del públicu. Hubo qu'esperar a la segunda metá del sieglu XX p'asistir a la verdadera puxanza del contrabaxu de la mano d'instrumentistes, pedagogos y, sobremanera, del jazz, que brindó la oportunidá de llucise en solitariu y fixo posible l'adopción de nueves téuniques interpretatives.