Ye una aclamación que preciede a la proclamación del Evanxeliu. Cántase dempués de la llectura que preciede darréu al Evanxeliu, y puede ser sustituyíu por otru cantar establecíu pola robla, según les esixencies del tiempu llitúrxicu. Esta aclamación constitúi de por sí un ritu o un actu col que l'asamblea de los fieles acueye y saluda al Señor que-yos va a falar nel Evanxeliu, y profesa la so fe col cantar. Cantar toos de pies, y, si procede, repitir; el versu cantar el coru o un cantor. L'Aleluya cántase en tolos tiempos llitúrxicos, sacante nel tiempu de Cuaresma, nel que, en llugar del Aleluya cántase'l versu que presenta'l Lleicionariu antes del Evanxeliu, llamáu tracto o aclamación. Quiciabes les más conocíes d'estes aclamaciones sían les de Selmana Santa. Si hai una sola llectura antes del Evanxeliu, puede tomase o'l salmu aleluyático o'l salmu y l'Aleluya col so versículu. Nel tiempu llitúrxicu en que nun s'hai de dicir Aleluya, puede tomase o'l salmu y el versículu que preciede al Evanxeliu o'l salmu solu. Si nun se canten, l'Aleluya o'l versu antes del Evanxeliu pueden omitise. La "secuencia", que, fora de los díes de Pascua y Pentecostés, ye facultativa, cántase antes del Aleluya.