Los romanos planiaben el paisaxismu a gran escala. Vitruvio escribió sobre varios temes, como por casu, la planificación de les ciudaes, qu'entá güei interesen a los arquiteutos paisaxistes. Igual que con otres artes, foi cola llegada del Renacimientu cuando'l diseñu de xardinos alicar con realizaciones escepcionales, como'l desapaecíu antiguu Paséu del Prau de Madrid tresformáu por cuenta de la reforma pa convertilo nel Salón del Prau, que foi realizáu mientres el reináu de Carlos III, o la inda caltenida Alamea de Hércules de Sevilla, construyida en 1574, el más antiguu xardín públicu d'Europa que llegó a los nuesos díes. Mientres los sieglos XIV, XV y XVI abondaron los xardinos privaos nes villes de la Toscana, tal como refier Juan Bocaccio (1313-1375) na so obra El Decamerón, serie de cuentos d'un grupu de mozos abellugaos nuna villa cercana a Florencia onde s'axunten pa fuxir del flaxelu de la peste negro. D'aquellos modelos de villes privaes sobresal un estraordinariu exemplu que ye'l de Villa d'Este, en Tívoli. El xardín siguió desenvolviéndose a lo llargo de la Renacencia hasta'l sieglu XVI y, yá nel XVII, mientres el Barrocu, algamó'l so apoxéu cola obra d'André Le Nôtre nos palacios de Vaux-le-Vicomte y Versalles.