N'Inglaterra surdió'l eufuismo —por Eufues o l'Anatomía del Inxeniu, de John Lyly (1575)—, una corriente similar al marinismo o'l preciosismu, qu'empresta más atención a los efeutos llingüísticos (antítesis, paralelismos) que al conteníu, y qu'entemez elementos de la cultura popular cola mitoloxía clásica. Esti estilu foi practicáu por Robert Greene, Thomas Lodge y Barnabe Rich. Darréu surdió una serie de poetes llamaos «metafísicos», que'l so principal representante foi John Donne, qu'anovó la llírica con un estilu direuto y coloquial, alloñáu de fantasíes y virtuosismos llingüísticos, con gran realismu y fonderada conceptual (Sonetos sagraos, 1618). Otros poetes metafísicos fueron: George Herbert, Richard Crashaw, Andrew Marvell y Henry Vaughan. Figura aparte y de mayor relevancia ye John Milton, autor de El paraísu perdíu (1667), d'influxu puritanu, con un estilu sensible y delicao, y que xira en redol a la relixón y el destín del home, al qu'da un espíritu de rebeldía que sería recoyíu polos románticos. El postreru gran poeta de la dómina ye John Dryden, poeta y dramaturgu de tonu satíricu. En prosa destacó la dómina de la Restauración, con un estilu racional, moral y didácticu, con influyencia del clasicismu francés, representáu por diversu xéneros: lliteratura relixosa (John Bunyan, George Fox); narrativa (Henry Neville); y memories y diarios (Samuel Pepys).