El términu barrocu» foi usáu a partir del sieglu XVIII con un sentíu despreciatible, pa sorrayar l'escesu d'énfasis y bayura de ornamentación, a diferencia de la racionalidá más clara y sobria de la Ilustración. Nesi tiempu, barrocu yera sinónimu d'otros axetivos como «absurdu» o «grotescu». El pensadores ilustraos vieron nes realizaciones artístiques del sieglu anterior una manipulación de los preceptos clasicistes, tan cercanos al so conceutu racionalista de la realidá, polo que les sos crítiques al arte seiscentista convirtieron el términu barrocu» nun conceutu peyorativu: nel so Dictionnaire d'Architecture (1792), Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy defini lo barroco como «un matiz de lo estravagante. Ye, si quierse, el so refinamientu o si pudiera dicise, el so abusu. Lo que la severidá ye a la sabiduría del gustu, el barrocu ser a lo estraño, esto ye, que ye'l so superlativu. La idea de barrocu corada la del ridículu llevao al escesu».