Dos pilastres de la manera de vida británicu desempeñaron un importante papel nesta espansión. Dende 1795, la Royal Navy faía tomar llimón a les tripulaciones de los sos barcos como remediu pal escorbutu. Yá en 1840 empecipióse la producción comercial, nuna escala menor, d'otru cítricu, l'aceite de bergamota, utilizáu p'arumar el té de la variedá Earl Grey. Dambos productos yeren esportaos dende Sicilia. Les naranxes y llimones unviar a Nueva York y a Londres. En 1834 esportáronse más de cuatrocientes mil caxes de llimones; en 1850 la cifra aumentó a 750.000. A mediaos de la década de 1880 llegaba cada añu a Nueva York la estelante cantidá de 2.500.000 caxes de cítricos italianos, la mayoría procedentes de Palermo. En 1860, l'añu de la espedición de Garibaldi, calculábase que los limonares de Sicilia yeren los campos más rentables de toa Europa, superando inclusive a les güertes de frutales de la contorna de París.