Aparte de la teoría d'orixe feniciu, la más aceutada (magar el significáu precisu del términu sigue siendo oxetu d'alderiques, a lo llargo de la historia propuxéronse estremaes hipótesis, basaes en semeyances aparentes y significaos más o menos rellacionaos. Nel entamu de la Edá Moderna, Antonio de Nebrija, na llinia d'Isidoru de Sevilla, propunxo'l so orixe llariegu como deformación de la pallabra ibérica Hispalis, que significaría la ciudá d'occidente, y que, al ser Hispalis la ciudá cimera de la península, los fenicios, y, posteriormente los romanos dieron el so nome a tol so territoriu. Posteriormente, Juan Antonio Moguel propunxo nel sieglu XIX que'l términu Hispania podría provenir de la pallabra eusquera Izpania que vendría a significar que xebra la mar al tar compuesta por les voces iz y pania o bania que significa "dixebrar" o "partir". Al respeutive, Miguel de Unamuno declaró en 1902: "La única torga qu'alcuentro [...] ye que, según dalgunos paisanos míos, el nome España deriva del vascuence 'ezpaña', llabiu, faciendo notar la posición que tien la nuesa península n'Europa".