Les principales obres de Ricardo de Mediavilla son: Comentariu a les Sentencies, Cuestiones apostaes, trés Quodlibetos, Quaestio de gradibus formarum, Postillae a los evanxelios y a les cartes de san Pablo. Ricardo ye un espíritu caltriante y ensin prexuicios, que recibió con prestu l'ascendiente del tomismu y que sabe pensar de manera personal. Tien un espíritu abierto y conciliador, anque, como diz Hocedez, tiende a siguir xeneralmente la opinión común y tradicional como la más segura. Siguiendo la tradición franciscana, sostién la imposibilidá de la creación dende tola eternidá, la composición hilemórfica universal de los seres creaos, la pluralidá de formes y el primáu de la voluntá sobre l'entendimientu. L'entendimientu ye como'l siervu qu'alluma, cola so lluz, el camín del señor. La voluntá ye capaz d'autodeterminación y puede dir en contra del xuiciu del entendimientu. La voluntá, facultá del amor, empobina la razón escontra la so bien. La voluntá ye cimera a la razón como l'amor ye cimeru al conocer, una y bones el bien ye más sublime que'l ser y que lo verdadero. Esi primáu de la voluntá manifestar nuna actividá que ye llibre por esencia y que quier necesariamente ensin ser coaccionada por otra facultá. Per otra parte, pa P. Duhem, Ricardo ye un precursor de la ciencia moderna. El pensamientu filosóficu de Ricardo representa ensin dulda una etapa escontra'l escotismo, que s'abrir al aristotelismu, pero verdaderamente nun foi nominalista.