La propiedá d'agüeyar ta n'un de los güeyos, nunca nos dos; y esta propiedá nun ye innata, apaez de repente, y a vegaes tamién dalgunos homes la poseen. Cuéntase en Caravia que tando un llabrador xunciendo los gües, dempués d'añudar los cornal y d'abrochar les melenes coles estorneyes, púsose a acariciar a ún d'ellos nel focicu, y al mira-y a los güeyos, el güe cayose en suelu, dempués que se llevantó, el llabrador cayó na cuenta de que podía facer mal de güeyu, y pa saber con cuál podía agüeyar xubiose al horru y per ún de los taladros que sirven pala ventilación del llocal, miró con un güeyu al güe y ésti volvió a caer. Probó a mirar col otru güeyu y nun pasaba nada: Entós el llabrador, comprendiendo el dañu que podía causar sacose el güeyu con un punzón.