Cuerri la nochi; fuxe la ñeblina, dexando ver los montes y los valles; canta'l gallu; sonen les esquiles de los armentíos, y ente les sábanes branques, goliendo a lloréu, escuéndense les postreres rises de l'esfoyaza, y quiciás dalgún sueñu d'amor cierrará los gueyos d'una virxen, pos dalguna palabra sonó na s'oreya, mentanto nes sos manes reblincaben les panoyes de maiz al llau del galán coses que saben almíbare.