Treisman venceyó los procesos d'unión qu'asoceden na etapa d'atención enfocada a la fisioloxía al reparar qu'un oxetu causa actividá na corriente del “qué” y el “ónde” de la corteza (ver la hipótesis de dos corrientes). L'actividá de la corriente '' que '' inclúi información sobre'l color y la forma, ente que l'actividá na corriente “onde” inclúi información alrodiu de la ubicacion y el movimientu. D'alcuerdu a Treisman, l'atención ye'l “pegamento” que combina la información de los dos corrientes y fainos percibir toles carauterístiques d'un oxetu como combinaes nun allugamientu n'específicu allugamientu específicu. Ye fácil considerar la perceición d'un oxetu aislláu, pero cuando consideramos múltiples oxetos, numberoses carauterístiques esisten en munchos allugamientos. La xera del sistema perceptual ye acomuñar caúna d'estes carauterístiques col oxetu al que pertenecen. La teoría de la integración de carauterístiques d'atención (FIT) propón que por que esto asoceda precisamos enfocar la nuesa atención en cada oxetu nel so momentu. Una vegada qu'atendemos a un allugamientu particular, les carauterístiques nesi allugamientu xúnense y acomúñense col oxetu nesi allugamientu.