Trescurríu casi un añu de bloquéu la estratexa del duque de Pópoli fracasara. La coxuntura internacional taba evolucionando rápido, y si na negociación del Tratáu de Rastatt nun se diera por atayáu'l Caso de los Catalanes, el debilitamientu progresivu del poder de los Tories, favorables a la paz, nel parllamentu d'Inglaterra abarruntaba una nueva toma del poder de los Whigs, partidarios de volver a entamar la guerra. Na corte de Felipe V nun s'entendía como'l duque de Pópoli nun consiguiera rindir Barcelona a pesar de la so superioridá en númberu d'homes y primióse enconadamente al duque pa consiguir resultancies. En realidá los cuatro galeres de la débil armada española enxamás consiguieren bloquiar el puertu de Barcelona, onde dacuando se recibíen convóis procedentes del reinu de Mallorca y del reinu de Cerdeña, territorios controlaos pol Emperador Carlos d'Austria. Ante les presiones de la corte, en mayu de 1714, Pópoli camudó la so estratexa; dexó de llau les operaciones empuestes a tomar de Montjuïc y ordenó la conquista del conventu de los Capuchinos asitiáu nel campu delantre de Barcelona. Tomada la posición, instaló una batería de morteros dende la que se bombardeó indiscriminadamente Barcelona día y nueche mientres tol mes cola esperanza de forzar la rindición de la ciudá. Finalmente, tres 11 meses de bloquéu, el 6 de xunetu de 1714, el duque de Pópoli foi informáu de que fuera destituyíu, siendo releváu nel xeneral comandu pol mariscal de Francia duque de Berwick, quien empecipió'l sitiu de 61 díes que remataría con tomar de la capital catalana.