El sionismu nun recibió nos sos empiezos finales de sieglu XIX– el sofitu mayoritariu de los xudíos. En particular, nun cuntó coles simpatíes de la mayoría de los xudíos d'Europa occidental, que creyeron poder considerase a sigo mesmos como ciudadanos con plenos derechos nos sos respeutivos países, tres los aires d'emancipación y tolerancia que traxo consigo la Ilustración y l'estáu lliberal decimonónicu clásicu. La forma más exacerbada d'oposición a les idees sionistes conocióse como integracionismo (tamién llamáu «asimilacionismo»), y afirmaba que'l sionismu yera análogu al antisemitismu, na midida na que dambos nieguen la condición de nacionales d'un determináu país a los xudíos. Una manifestación estrema de integracionismo ye la conversión a la fe cristiana. Un exemplu célebre de antisionismu foi'l d'Edwin Samuel Montagu, ministru xudíu del Gobiernu británicu que punxo munches torgues a la redaición de la Declaración Balfour tachándola d'antisemita. La oposición al sionismu esistía tamién ente'l movimientu Bundista n'Europa oriental, que buscaba l'autonomía cultural de los xudíos nos países onde vivíen; lo mesmo que de la mayoría de los xudíos ortodoxos. Ente estos postreros sigue habiendo daqué d'ambigüedá y inclusive hostilidá al sionismu. El casu Dreyfus foi determinante pa inspirar a Herzl, al considerar al sionismu como única solución plausible y efectiva contra l'antisemitismu europeo. L'impautu emocional del Holocaustu convenció definitivamente a numberosos xudíos asimilaos, socialistes y ortodoxos, refractarios col sionismu, que quedaben n'Europa.