Teóricamente yera'l deber del faraón llevar a cabu los rituales del templu, pos yera'l representante oficial d'Exiptu ante los dioses. En realidá, los deberes rituales yeren casi siempres llevaos a cabu polos sacerdotes. Mientres los Imperios Antiguo y Medio, nun había una clase separada de sacerdotes; en llugar d'ello, munchu oficiales del gobiernu sirvíen nesta capacidá per dellos meses del añu antes de tornar a los sos deberes seculares. Namái nel Imperiu Nuevu'l sacerdociu profesional xeneralizóse, anque la mayoría de los sacerdotes de rangos baxos yeren entá de mediu tiempu. Toos taben entá emplegaos pol estáu, y el faraón tenía'l veredictu final nel so moblame. Sicasí, a midida que la riqueza de los templos creció, la influencia d'el so sacerdotes tamién lu fixo, hasta andar a la tema la del faraón. Na fragmentación política del Tercer Periodu Entemediu (c. 1070–664 e. C.), los altos sacerdotes de Amón, en Karnak, inclusive se volvieron gobernantes efectivos del Alto Exiptu. El personal del templu tamién incluyía a muncha xente ayeno al sacerdociu, como músicos y cantantes de les ceremonies. Fora del templu taben los artesanos y otru trabayadores qu'ayudaben a cubrir les necesidaes del templu, según granxeros que trabayaben nes finques del templu. Toos yeren pagaos con porciones de los ingresos del templu. Grandes templos yeren, poro, importantes centros d'actividá económica, dacuando emplegando a miles de persones.