A pidíu de San Martín tenía bien claro'l colores que tenía de tener la bandera del Exércitu de los Andes: celeste y blancu. A la busca de teles salieron la esposa del Llibertador, Remedios y la so amiga, Laureana Ferrari. En consiguiéndola, Remedios poner a coser y les sos amigues a bordar. L'escudu d'armes que orna el centru de la bandera, envalórase que foi dibuxáu pol Capitán Bermúdez o'l Sarxentu Antonio Arcos. Laureana Ferrari escribió que l'óvalu del escudu foi diseñáu por una tal señora de Huisi y les manes dibuxaes pol brigadier Soler; tamién reveló que les lentejuelas d'oru fueron sacaes de dos de los sos abanicos (que güei s'atopen espuestos nel Muséu Históricu Nacional) y que l'óvalu y el sol del escudu fueron afataos con rosetas de diamantes y perlles de collares sos y de Remedios. El 5 de xineru de 1817 - a pocos díes de la partida del Exércitu - la bandera foi bendicha na ilesia matriz de Mendoza. Dempués de la ceremonia, San Martín tomó la bandera y dirixióse a la plaza mayor, onde taben les tropes alliniaes. Ante elles esclamó: "Soldaos: Esta ye la primer bandera independiente que se llevantó n'América". Y ximelgar tres veces metanes una indescribible allegría de campanes, salves, vives y músiques.