Cirilu foi una figura de relieve pol desenvolvimientu teolóxicu de los sos escritos, cuantimás pol so defensa de la unión ente la divinidá y l'humanidá de Xesús, frente a les tesis de Nestorio, que nel añu 428 xubió a la sede de Constantinopla. Cirilu aprovechó l'error dogmáticu de Nestorio pa deponelo de la so sede. Participó viviegamente nel Conciliu d'Éfesu (431), convocáu pol emperador Teodosio II, y llogró que se proclamara a María la Theotokos:  Madre de Dios. Cirilu presidió'l Conciliu so l'autoridá'l Papa Celestín I.