Como pensador decantar pol eclecticismu. Escribió un Cursus Philosophicus (1736). Animáu pol padre Benito Jerónimo Feijoo, quier precaver a los mozos del peligru de cayer nel escepticismu o pirronismo que, por entontes, empezaba a faer estragos ente los ilustraos. Pa ello escribió Dolencies de la crítica, que pa precuru de la estudiosa mocedá espón... y dirixe al... P. Feijoo... (1760). Amuésase inda incapaz d'abandonar el pensamientu aristocráticu sobre'l que se sofita la formación humana qu'imparten nos colexos xesuites. Redactó un Índiz de Filosofía moral cristianu-política, dirixíu a los Nobles de nacencia y d'espíritu (1746) nel que conscientemente, según Francisco Aguilar Piñal, "espón una ética basada nel conceutu d'honor y na conciencia de ser miembru d'una clase nacida pa mandar. Una idea de ciudadanu o d'home de bien nun entra nel horizonte mental d'esti xesuita".