Polo xeneral, Santibáñez ye un pueblu ricu en flora y fauna, con riberes y montes de bellu encantu; concretamente nel so términu municipal atópase la Encina del Carrasco, el 3º árbol más antiguu de la provincia de Salamanca, con hasta 450 años y tamién con gran variedá de páxaros y mamíferos como llebres, xabalinos, qu'abonden en zones d'abondosa carba. Tamién ye unu de los conceyos con más historia y monumentos de la contorna onde s'alluga, siendo dalgunos d'ellos del s.XII, como la talla románica de la so patrona, la Virxe de Valparaíso o la Torre de Santibáñez, fortaleza del s.XII-XIII apostada por Xuana la Beltranexa y Sabela I de Castiella. Anguaño ta catalogáu como monumentu de Patrimoniu Históricu Español. Santibáñez ye una zona "billingüe", yá que se fala'l castellán y l'estremeñu, que concentra tan solo falantes nel norte de Cáceres y una pequeña franxa del sur de la provincia Salmantina, (40.000 falantes en total). Santibáñez de Béjar ye un conceyu relativamente industrializáu y desenvueltu tocantes a la economía llocal, siendo habitual nun pueblu de menos de 1000 habitantes, los sos vecinos dedíquense mayormente al sector primariu. Nel casu de Santibáñez, el 55% de la población trabaya nel sector terciariu, el 30% nel sector secundariu y el 15% restante nel sector primariu.