Mientres el reináu de Valente, herederu de Xulianu, a partir de los años 369/70, tuvieron llugar de nuevu guerres n'Armenia, nes cualos Sapor II intentó faer prevalecer la supremacía persa. Un exércitu romanu invadió Armenia y repunxo nel tronu al antiguu rei Pap. Nos años siguientes, menguó la intensidá de les operaciones militares. Esto debió, per un sitiu, a que Valente viose obligáu a combatir tamién a los godos (combatiendo contra ellos morrería en 378 na batalla d'Adrianópolis); por otru, a qu'a la muerte de Sapor, asocedida en 379, los sos herederos inmediatos gobernaron mientres poco tiempu. Hacia l'añu 400, reinaba ente Roma y Persia una pocu habitual concordia. La razón principal yera que'l "problema armeniu" fuera resueltu de forma temporal. Mientres el reináu de Teodosio I (de xuru en 387) llegárase a un alcuerdu, pol cual Persia quedar cola mayor parte d'Armenia (que se llamó d'equí p'arriba Armenia persa), en cuantes que Roma conformar con cerca d'un quintu del territoriu. L'alcuerdu atayó la cuestión de les fronteres, lo que foi beneficiosu tamién pa Roma.