Había n'España ahechadores d'oficiu, que teníen los sos harneros o peñeraes afuracaos de munches maneres según les granes que teníen que ahechar y l'oxetu de la operación. Coyíen cola peñerada una cantidá de granu y, sofitándo-yla na cintura, movíense a un llau y otru, y concluyíen dando a la peñerada un movimientu circular ya inclináu escontra alantre y estremándola de sópitu. Esti movimientu fai que xunto en cantu delanteru de la peñerada axunten les morgazos más llixeros que'l trigu y, al estremala sópito llevantando y baxando un pocu la peñerada, les materies más llixeres caien nel suelu y el granu bonu dir na peñerada. Esta operación, malo d'esplicar con bastante claridá, namái s'apoderaba cola práutica. Los menos diestros contentar con axuntar les ahechaduras nel centru de la peñerada pol movimientu circular y quitar cola mano'l remolín de paya y granes que se forma y que suelen llamar repelón.