El fusil d'asaltu ta encuadráu ente los subfusiles, qu'empleguen munición de pistola (pesada y de baxa velocidá, apenes supersónica, con algame efeutivu inferior a 150 m.; y.g., 9mm Parabellum) y los fusiles de gran calibre o fusiles de batalla (como'l CETME C, el FN FAL, l'H&K G3, etc.), qu'empleguen munición bien rápida y pesada (como'l cartuchu 7,62x51 OTAN o'l 7,62x54R) y que poles sos carauterístiques son bien difíciles de controlar en fueu automático, anque'l so algame efeutivu cifrar en 800 m. aprosimao. Precisamente, el fusil d'asaltu definir pol so munición entemedia: de pequeñu calibre, llixera y de gran velocidá (SCHV, Small Calibre High Velocity, como'l 5,56x45 OTAN o'l 5,45x39), o de calibre completu y velocidá y pesu entemedios inferiores a la munición emplegada n'ametralladores de propósitu xeneral y fusiles de batalla. en dambos casos, l'algame efeutivu asitiar ente l'algame de la munición de pistola y l'algame de la munición de batalla, y el fueu automático ye lo suficientemente controlable como pa ser emplegáu ensin necesidá d'un entrenamientu altamente específicu. Los distintos creadores de conceutu y modelos de munición entemedia consideraron que pal infante desmontáu, que nel so momentu emplegaba mires abiertes, 300 m yera lo más razonable como algame efeutivu ensin apenes recibir un entrenamientu altamente especializáu.