En 1972, Hugh Smythe describe la enfermedá nos términos modernos, "dolor xeneralizáu y puntos de sensibilidá". En 1975, Harvey Moldofsky y el mesmu Smythe, realizaron el primer estudiu con electroencefalogrames, onde afayaron que los pacientes con fibrositis amosaben un patrón d'inclusión d'ondes alfa, mesmes del suañu superficial, nel rexistru d'ondes delta del suañu fondu, dando la impresión d'un suañu non reparador. En 1976, Hench propón el términu de "fibromialxa", y definir como una forma de reumatismu nun articular.