Mención estreme merecen les lletres d'Enrique Bunbury, una de les carauterístiques personales de la banda, catalogaes pola crítica como críptiques y de «escuridá espresiva». Polo xeneral, son composiciones ambigues, hermétiques y simbóliques, bien daes a distintes interpretaciones. Estes carauterístiques algamaron el so estáu supremu nEl espíritu del vino (Bunbury declaró años dempués que neses lletres llegó a afigurar suaños inconexos vivíos so los efeutos de les drogues), definíu per dellos medios como «poesía tiránica», pa volvese más esplícites nAvalancha. Les temes aludíes por Héroes nos sos cantares son diversos, magar tuvieron especiales reminiscencies marines nel so primer álbum, nel qu'hasta cuatro tarrezas referir al mar, amás d'apaecer na portada una imaxe del grupu nunes roques xuntu al mar.<ref>Creitos dEl mar no cesa. EMI-Odeón, 1989</ref> Enrique faló de cutiu de les interpretaciones que se faíen de les sos lletres: