Cuidao que el Kilauea escarez d'una prominencia topográfica y apaez como un bárabu nel lladral sureste del Mauna Loa, foi enantes interpretáu como un satélite activu de Mauna Loa, tantu polos ḥawaianos nativos como polos primeros xeólogos. Sicasí, l'analís de la composición química de les laves de los volcanes amosó que tienen cámares magmátiques separaes, y que polo tanto son volcanes distintos. Sicasí, la so proximidá dio llugar a un enclín históricu na qu'una alta actividá nun volcán suel coincidir con una baxa actividá nel otru. Asina, cuando Kilauea taba inactivu ente 1934 y 1952, Mauna Loa convertir nun volcán activu, y cuando ésti quedó quietu ente 1952 y 1974, asocedió lo contrario. Esto nun ye siempres el casu; la erupción de 1984 de Mauna Loa empezó mientres una erupción del Kilauea, pero nun tuvo nengún efeutu perceptible sobre la erupción del Kilauea, y l'inflación en cursu del cume de Mauna Loa, indicativu d'una futura erupción, empezó'l mesmu día que los nuevos fluxos de llava del cráter Puo Oo de Kilauea. Los xeólogos suxurieron que los pulsos» de magma qu'entraron nel sistema de magma más fondu de Mauna Loa, pudieren aumentar la presión nel interior de Kilauea asina provocando les erupciones simultánees.