El periodu danés empezó cuando'l rei Cristián IV de Dinamarca (1577-1648), un luteranu convencíu, tarreciendo que la soberanía de Dinamarca como nación protestante fora amenazada, ayudó a los alemanes encabezando un exércitu contra'l Sacru Imperiu. Cristián IV sacara abondosu provechu de les sos polítiques nel norte d'Alemaña (Hamburgu fuera forzada a aceptar el protectoráu danés en 1621, y en 1623 l'herederu de Dinamarca foi nomáu obispu de Bremen-Verden). Cristián IV desendolcárase francamente bien como alministrador y consiguiera pal so reinu un nivel d'estabilidá y riqueza que nun fuera igualáu niundes d'Europa. Beneficiárase tamién de les aportaciones económiques de les aduanes nel Skagerrak y de los estensos arreglos de guerra pagues per Suecia. L'únicu país n'Europa con una posición financiera comparablemente fuerte foi, irónicamente, Baviera. Tamién ayudó a ello'l que'l rexente francés, el Cardenal Richelieu, deseyaba fomentar y financiar una incursión danesa n'Alemaña. Cristián invadió al frente con un exércitu de 20 000 mercenarios, pagáu casi dafechu cola so fortuna personal.