Como filósofu y científicu Scaligero foi un filólogu competente; amás, ente 1556 y 1557 imprimió'l Dialogue de plantis" y les Exercitationes, en forma de comentarios, y nun foi sinón a los setenta años (cola esceición d'un curtiu tratáu De insomniis de Hipócrates) que sintió qu'una de les sos investigaciones taba lo bastante completa pa dala a la imprenta. En 1556 fixo imprimir el so diálogu sobre les plantes De plantis atribuyíu a Aristóteles y en 1557 los sos Exercitationes fundaes nel trabayu de Girolamo Cardano, De subtilitate. Póstumos apaecieron los sos comentarios De causis plantarum a Teofrasto y a la Storia degli animali d'Aristóteles más o menos incompletos y acompañaos d'un dogmatismu sobeyosu, violencia nel llinguaxe y un constante enclín a la autoglorificación, extrañamente combinaos con auténtica conocencia tocantes a la materia tratada y razonamientos agudos, observaciones de fechos crudos y detalles ensin comparanza ente los otros estudiosos del so tiempu. N'efeutu yera quiciabes el mayor naturalista del Quinientos, con toles llendes que-y dio'l so dómina. Antemana'l razonamientu inductivu del métodu científicu, pero los sos estudios de botánica nun lo conducieron (como al so contemporaneu Konrad von Gesner), a la idea d'un sistema natural de clasificación, y despreció el sistema descubiertu por Copérnico. Yera un dogmáticu y aristotélicu en metafísica y historia natural, según fanáticu de Galeno en medicina. Apoderaba amplia y fondamente los principios de los sos maestros cuando estos nun yeren capaces de ser coherentes consigo mesmos. En munchos aspeutos corrixó a los sos maestros utilizando los sos mesmos principios, y foi más aristotélicu que'l mesmu Aristóteles. Atopar nuna fase d'evolución del saber na cual inténtense harmonizar los testos colos fechos testarudos, y por eso les sos resultaos tienen un valor puramente históricu. Los sos Exercitationes fundaes nel De subtilitate de Cardano (1551) diéron-y notoriedá como filósofu. Les sos numberoses ediciones testifiquen la so popularidá na so dómina y hasta la cayida final de la física aristotélica los sos llibros fueron bien usaos, por causa del so caudal de conocencia enciclopédica, el brengosu estilu del autor y l'agudez de les sos observaciones. Leibniz y William Hamilton reconocer como'l mayor esponente de la física y metafísica d'Aristóteles. Giulio Cesara Scaligero morrió na cidudad d'Agen en 1558.