Un primer aspeutu a señalar en redol a'l costumes köktürk ye'l de la so escritura. Nun primer momentu, la escritura "rúnica" topada nes estepes, entá siendo reconocida yá polos sinólogos del sieglu XIX, nun pudo ser descifrada hasta la llegada del sieglu XX, cuando empezaron a analizase y estudiase en fondura esti tipu d'escritura, de les cualos yá tenemos na actualidá múltiples pruebes, como les famoses inscripciones pedreses del valle del Orkhon, en Mongolia septentrional, que sobrevivieron hasta'l presente. Son precisamente estes inscripciones fechaes a principios del sieglu VIII, les principales anotaciones mandaes pola escritura "rúnica" de los köktürk y a partir de les cualos los turcólogos y otros llingüistes empezaron a faer los primeros estudios de sintaxis del proto-turcu. Por cuenta de que enagora les fontes direutes d'esta escritura que se nos mandó fueron fechaes en redol a los sieglos VI-VII, los académicos nun son capaces entá de discernir si finalmente esti tipu d'escritura foi caltenida por delles dinastíes anteriores o si foi una escritura xenuino acuñada a partir d'un momentu determináu de la so historia. A la escasez de documentos previos a dómina köktürk añedir l'enclín a aplicar felicidaes runes a materiales perecederos, como llámines de madera, fragmentos de güesu o túmulos de piedra tremaos a lo llargo y anchu de la estepa. Ello ye que yá'l Wèi Shū (魏書) señala que los mesmos rouran, realizaben tales escritures en materiales perecederos (corteces de madera), ensin que na actualidá afayárense entá dalguna prueba d'escritura de dómina rouran. Coles mesmes historiadores chinos de la dinastía Han tamién señalaron esti tipu d'escritura pa los xīongnú (匈奴, sieglos II a.C-III d.C.) o los xiānbēi (鮮卑, sieglos I-VI d.C.), lo que delata una continuidá de costumes nesti campu cultural, sicasí namái tenemos enagora una descripción en fondura y exemplar d'esta escritura nel casu de los köktürk. Con tou y a pesar de la dificultá d'atopar ciertes pruebes d'esta escritura en materiales perecederos, consiguiéronse recuperar delles inscripciones en llámines de madera topaes en Siberia meridional, siendo atribuyíes a unu de los pueblos rellacionaos estrechamente colos köktürk, los qirgiz. L'aportación d'estos postreros en materia d'escritura, fixo qu'ente los turcólogos establezan una segunda aguada d'escritura estremada xunto a la escritura de Orkhon: la escritura Yeniséi, nomada asina pol allugamientu de los restos topaos nel valle del ríu Yeniséi.