El vocabulariu asturianu qu'utiliza José María de Pereda nes sos noveles y obres lliteraries amuesa  una gran conocencia de la llingua y un correctísimu emplegu de los sos significaos con una intencionalidá clara de dar vitalidá, rellumu y visibilidá lliteraria a la llingua propia de la tierruca. El so apueste claru por un realismu dafechu, a diferencia d'otros autores tamién realistes, llevaba empareyao nel nuestru autor l'usu axeitáu y llitarariu de la fala popular de la tierra, nun intentu de facer resaltar los valores y caracteres propios d'una tierra y d'una xente que Pereda conoz perbién. L'elementu  más característicu de la fala montañesa o dialectu oriental del asturianu ye l'aspiración de la efe llatina, indicada cola grafía [f.], tamién ye típicu d'esti dialectu del asturianu l'emplegu de la [a] enantes de dellos verbos con matiz enfáticu (abaxar, afuyir, agoler, arresponder, allegar…) y tamién la guturalización fonética de la pronunciación antigua de la xe (xabalín, xareta, xargueta, xemes…) y nalgunos casos de la ye (amejao, barajón, escaju, estorneja…) por un probable influxu del castiellanu.