Les desavenencies ente los distintos caudiellos tribales sometíos a los omeyes producieron la siguiente crisis: el favor dau por Almanzor a Ziri ibn Atiyya —magrava— disgustó a otru xefes qu'acabaron alzándose n'armes y venciendo al gobernador andalusí de Fez —que finó nel combate— y a Ibn Atiyya n'abril del 991. Tres la derrota del 991, Almanzor entendió la necesidá d'otorgar el control de la rexón a los caudiellos bereberes locales en cuenta de tratar de gobernala al traviés de delegaos andalusíes. Esta estratexa tenía d'atraer el respaldu de les tribus locales a los omeyes cordobeses. Fundamentalmente, la suerte de les campañes dependía de les cambiantes llealtaes de los distintos caudiellos tribales, anque, polo xeneral, los zanata sofitaren a los omeyes y los sinhaya a los fatimíes. Tres una infructuosa división de territorios ente Ibn Attiya y otru xefe tribal qu'abandonara a los fatimíes —tíu d'a el-Mansur ibn Buluggin, fíu y socesor de Buluggin ibn Ziri—, Almanzor dio tolos controlaos pol califatu cordobés a Ibn Atiyya, que llogró ganar a los rebeldes y a los partidarios de los fatimíes nel 994. Esi añu fundó nel so provechu un pequeñu principáu centráu n'Uchda.