Pero yeren les denominaes armes non convencionales les que llamaben poderosamente l'atención: más poderoses, eficientes, difíciles de fabricar y desaxeradamente cares. La principal d'estes armes yera la bomba atómica. De primeres de la Guerra fría solo EE. UU. disponía d'estes armes, lo qu'aumentaba significativamente la so poder bélicu. La Xunión Soviética empecipió'l so propiu programa d'investigaciones, pa producir tamién tales bombes, daqué que consiguió en cuatro años; relativu pocu tiempu, ayudar d'espionaxe. Nun principiu, Estaos Xuníos centró les sos investigaciones en perfeccionar el vector que tresportara les bombes (misil o bombarderu estratéxicu); pero foi cuando se supo que Moscú españara la so primer bomba nuclear de fisión, cuando se dio lluz verde al proyeutu pa fabricar la bomba d'hidróxenu, arma que nun tien llende de potencia conocíu. Esto llogróse en 1952, y la URSS llograr al añu siguiente. Magar que la carrera diba bien pareya nel planu cualitativu nun yera lo mesmo nel cuantitativu: contradiciendo a la esmolición occidental d'aquella dómina, el ciudadanu d'Estaos Xuníos y miembru del Institutu Thomas Watson, Serguéi Khrushchov afirma qu'en tiempu de la Crisis de los misiles de Cuba el poder nuclear d'Estaos Xuníos superaba al oriental en 10 vegaes o más.