A finales de la década de 1760 y empiezos de la década de 1770 Haydn entró nun periodu estilísticu conocíu como Sturm und Drang (torbonada y ímpetu). Esti términu foi tomáu del movimientu lliterariu apaecíu na mesma dómina, anque paez que'l movimientu musical apaeció unos años primero que'l lliterariu. El llinguaxe musical del periodu ye similar al usáu enantes, pero ye esplegáu nes obres con una mayor intensidá espresiva, especialmente nes obres en tonalidaes menores. James Webster describe les obres d'esti periodu como «más grandes, más apasionaes y más coraxoses». Dalgunes de les sos composiciones más famoses d'esta dómina son la Sinfonía de los adioses, la sonata pa pianu en do menor (Hob. XVI/20, L. 33) y los Seis cuartetos de cuerda Op. 20 (los cuartetos «Sol»), toos ellos de 1772. Nesa mesma dómina Haydn empezó a amosar interés na composición de fugues siguiendo l'estilu Barrocu y trés de los cuartetos de cuerda Op. 20 acaben con estes fugues.