Comparte cola villa d'Alfarnatejo una interesada lleenda que ye l'orixe de los sos de los sos respeutivos llamátigos o apellativos cariñosos: “melandros” y “palancos”. El sucesu, anque creíble, nun dexa de tar cubiertu pol velu de la lleenda. Asocedió qu'una piedra de grandes proporciones qu'esistía nel actual “Camín del Malinfierno” (el so nome más antiguu y auténticu ye "Valdeinfierno"), antiguu camín de caballería y únicu qu'enllazaba dambes poblaciones, y que faía les vegaes de separación de términos, rodó de resultes d'una enchente nube hasta que foi a asitiase en mediu del camín, atayando'l so usu; pa reabrilo alcordaron los de Alfarnate llevar fierros y palos que pretendíen usar como palanques (palancos), ente que los de Alfarnatejo facer con picos y palas, pos el so enfotu yera socavar (melandros) la piedra por qu'ésta rodara col so propiu pesu. A la fin venció la propuesta de Alfarnatejo y la piedra rodó hasta'l calce del ríu onde, dicen, entá güei permanez.