Finalmente, anque Aureliano desempeñara un papel significativu na restauración de les fronteres del imperiu y la so proteición contra amenaces esternes, persistíen los problemes fundamentales que causaren la crisis primeramente. En particular, el derechu de socesión nunca fuera definíu claramente nel Imperiu romanu y dexárase llegalmente una gran flexibilidá por que los emperadores pudieren adoptar persones adultes qu'heredaríen supuestamente la so poder, lo que condució a continues guerres civiles al proponer distintes facciones los sos candidatos favoritos a emperador. Otru problema yera'l tamañu inmensu del imperiu, qu'enzancaba'l qu'un solu gobernante autocráticu encarara con efeutividá múltiples amenaces simultánees si ye qu'escarecía d'una burocracia axilosa y eficaz en cada provincia. Toos estos problemes continuos fueron encaraos radicalmente pol emperador Diocleciano a entamos del sieglu IV, fueron les reformes de Diocleciano les que dexaron al imperiu sobrevivir mientres más de cien años nel oeste (anque ensin reponer la so antigua rellumanza), y más de mil nel este.