L'apaición de la condena a les mines de Almadén, íntimamente amestáu a la pena de galeres, tien un fin utilitariu induldable: la falta de xente riquida na mina pa la so recuperación, primero, y dempués pal caltenimientu de los niveles de producción d'azogue alcordaos nos socesivos arriendos ente la Corona y los Fúcares, fixo qu'en 1559 solicitar dende l'establecimientu la unviada de trenta condergaos a galeres, a lo que'l monarca contestó que, magar al paecer nun seríen útiles, dada la calidá de la mano d'obra, unviaríense dalgunos pa faer la esperiencia. A partir d'esi momentu establecer en toos y cada unu de los asientos d'esplotación de la mina una clausa sobre l'empléu de forzaos, qu'incluyía la xurisdicción inhibitoria sobre ellos, dende'l númberu inicial teóricu de los trenta alcordaos en 1566 hasta los sesenta o ochenta que recueye l'asientu de 1623. A ello hai que sumar una cifra más o menos similar d'esclavos, mercaos polos alministradores o unviaos ellí polos sos dueños pa la so «correición», que siempres había na mina como mano d'obra igualmente «non llibre» pa collaborar nunes xeres que la so peligrosidá retrajo a munchos potenciales obreros del trabayu na mina; en tou casu, los trabayadores llibres yeren más costosos que los forzaos y esclavos.