Al llegar a esti puntu, nun quedaba tiempu p'atopar otru conductor, y foi Green, quien nun conduxera percima de les 130 milles per hora (210 km/h) na so vida, la eleición más lóxica por cuenta de la so familiaridá cola mecánica del vehículu. Una vegada en Bonneville, Green empezó'l so asaltu al récor de velocidá en tierra practicando col coche alredor del "área d'aparcamientu", como cualquier conductor en práutiques. Nel so primer percorríu algamó les 236 milles per hora (380 km/h), pero "nun pudo antemanar dafechu que dempués tendría que sentise solmenáu y cutíu so la so petrina de seguridá, solmenáu como una piedra nuna llata intentando siguir la llinia negra de referencia de la trayeutoria rectillinia... el sal yera un pocu aspra...". "A 250 mph [400 km/h] el tapizáu del asientu abrazábame como si fuera un traxe a presión, y a 275 [440 km/h] ¡tuvi la estraña sensación de que taba nevando sobre la cabina!"