El Primer Partíu Comunista Cubanu, antecedente del actual PCC, ye fundáu en 1925 por Julio Antonio Mella, Carlos Baliño, José Miguel Pérez y Alfonso Bernal del Riesgu, el primeru nuevu dirixente estudiantil y el segundu, un veteranu independentista compañeru de José Martí. Tamién participaron exiliaos venezolanos como Pio Tamayo y Gustavo Machado. El so primer secretariu xeneral foi José Miguel Pérez, quien años dempués tamién fundara'l Partíu Comunista de Canaries. El PCC va permanecer na clandestinidá hasta 1938; en 1939 toma'l nome d'Unión Revolucionaria Comunista y en 1944 el de Partíu Socialista Popular (PSP). Amestáu a la Confederación de Trabayadores de Cuba. La dirigencia stalinista del PSP sofita la candidatura presidencial de Fulgencio Batista pal periodu 1940-1944, y dos de los sos dirixentes más bultables, Juan Marinello y Carlos Rafael Rodríguez, son ministros del gabinete d'aquél, a quien van carauterizar como «cubanu cientu per cientu, celosu guardador de la llibertá patria, tribunu elocuente y popular... prohome de la nuesa política nacional, ídolu d'un pueblu que piensa y vela pol so bienestar... home qu'encarna los ideales sagraos d'una Cuba nueva y que pola so actuación demócrata identificáu coles necesidaes del pueblu, lleva en sí el sellu del so valor».