El tamién psicólogu estauxunidense Albert Ellis cuntó que la infidelidá xeneralmente nun destrúi» un matrimoniu y que ye un motivu esaxeráu pa terminar una rellación. Pa él, el sexu extramarital namái ye dañible cuando a les persones arreyaes realmente nun-yos gusta convivir. Esto ye, la perspeutiva de la TREC sobre la infidelidá ye qu'ésta namái ye conflictiva cuando va acompañada de creencies irracionales que desencadenen emociones desavenientes. Sol modelu A-B-C, el descubrimientu de la infidelidá sedría'l activante, l'enoxu y la murnia seríen la consecuencia indeseable, metanes estos dos habría un sistema de creencies racionales (por casu: «nun ye prestosu que la mio pareya tuviera rellaciones sexuales con otra persona»), pero sobremanera idees irracionales como: «esto nun puede tar pasando», «ye horrible», «nun puedo trepar con esto», «soi indignu de ser amáu», etc. Tamién se presentaríen esixencies absolutistes de ser amáu y aprobáu (por toos y en tou momentu). Otramiente, la conmoción xenerada pol procesu vendría aburuyar la perceición; asina, por casu veríase a la pareya como un completu desconocíu y se sesgaría o omitiría los momentos prestosos cola pareya. D'esta miente, la persona diría creando conclusiones rápides y precipitaes que lo llevaríen inclusive a un estáu depresivu y autoderrotista. Pal tratamientu d'estos síntomes, Ellis y los terapeutas racionales alderiquen col veceru cuestionando les sos idees ríxidu y tendenciosu, demostrando l'ausencia d'evidencies y buscando xenerar idees más lóxiques. A la fin, la persona podría aceptar que la infidelidá de la so pareya, anque doliosa, nun ye «catastrófica» y qu'anque ésta pueda ser considerada moralmente «mala» nun fadría a quién la cometió una mala persona (pos pa Ellis, el ser nun ye definíu pola conducta).