Unu de los clérigos que más batalló a favor de la espulsión foi'l dominicu Jaime Bleda, autor de la Defensio fidei in causa neophytorum… y de la Corónica de los moros d'España (Valencia, 1618) y que foi nomáu pol arzobispu de Valencia Ribera párrocu de la llocalidá morisca de Corbera. Coles mesmes l'arzobispu Ribera unvió dos memoriales al rei nos qu'aportunaba tamién na espulsión. Nel primeru, fecháu a finales de 1601, afirmaba que si non s'espulsaba a los moriscos "he de ver nos mios díes la perda d'España". Nel segundu, de xineru de 1602, calificar de "herexes aportunantes y traidores a la Corona Real", pero nél faía una "tan interesada como absurda" distinción ente los moriscos de señoríu, que yera'l casu de la inmensa mayoría de los moriscos valencianos y aragoneses, y los de realengu, la mayoría de los castellanos, que taben sueltos, polo que namái pidía la espulsión d'estos postreros –calteniendo'l rei los que quixera pal serviciu de les galeres o pa trabayar nes mines de Almadén, lo cual podría faer "ensin escupuliciu dalgunu de conciencia"-, una y bones los primeres podíen ser finalmente convertíos gracies a l'esfotu de los sos señores. "Lo inconsecuente d'esta actitú salta a la vista y namái cabo achacar a les presiones qu'exerceríen les clases altes valencianes sobre'l Patriarca, y al so propiu convencimiento de les ruinoses consecuencies que tendría p'aquel reinu una decisión al empar deseyada y tarrecida", afirmen Domínguez Otiz y Benard Vincent.