Immanuel Kant publicó en 1764 el curtiu Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen ("Observaciones sobre'l sentimientu de lo bello y lo sublime"), namái verdaderamente desenvueltu más tarde nel so Crítica del Xuiciu (1790). Kant investigó'l conceutu de lo sublime, definiéndolo como “lo que ye absolutamente grande” o namái comparable a sigo mesmu, lo cual vendría devasar al contemplador causándo-y una sensación de displacer, y puede dase namái na naturaleza, ante la contemplación acongoxadora de daqué que la so atueldu devasa les nueses capacidaes. El sublime kantianu ye nel suxetu, magar hai de caltener concordanza cola naturaleza.