La moralitas clásica paez aportunar nel fechu de que foi'l poder supremo'l que tornó a un home risonderu, benignu y caritatible nun déspota faltante, feroz ya inhumanu, pero'l conxuntu de la so carrera, y n'especial el so voluntariu arrenunciu al poder, nun faen más qu'añedir incógnites sobre la so persona, una de les más revesoses del mundu clásicu. La so figura ye complexa, quiciabes como resultáu de ser, per una parte, prototipu del noble romanu y, por otra, un home trescaláu d'una ideoloxía helenística que se fixo dar oficialmente'l nome de Félix (escoyíu de la Fortuna) y considerábase so la proteición de Venus (Epaphroditos). De tal manera, teníu por esi sentimientu de predestinación, inclusive en metá de les adversidaes más catastrófiques, Sila topábase imbuyíu d'un supremu enfotu en sí mesmu, un convencimientu total de que, fueren cualos fueren les circunstancies, la victoria sería so.