Compunxo tamién una elexía, El lloru de Zaragoza. Destacó, pos, como poeta satíricu nos sos letrilles, epigrames y sátires, que demuestren lo meyor del so xeniu, ente que resulten daqué falses y postizas les sos églogues y esmorecíos los sos poemes didácticos. arrexuntóse-y na llamada Escuela Poética Salmantina, con otros inxenios de la mesma como'l citáu Forner, Juan Meléndez Valdés, José Somoza, frai Diego Tadeo González y Francisco Sánchez Barbero; ye, pos, un restaurador del llinguaxe castizo y equilibrao de la llírica del sieglu XVI y XVII; nes sos obres hai buelgues de les letrillas de Luis de Góngora y Francisco de Quevedo, lo mesmo que de los epigrames llatinos de Marcial (dalgunos de los cualos traduz) y andaluces de Baltasar del Alcázar. Nes églogues nótase'l calquier de Bernardo de Balbuena, y, per otra parte, na poesía llixera, d'Anacreonte y Esteban Manuel de Villegas. Nos sos Odes ye perceptible'l maxisteriu de Horacio y de frai Luis de León.