Bonaventura, a quien la hestoria tenía de conocer col nome de «el doctor seráficu», enseñó teoloxía y Sagrada Escritura na Universidá de París, de 1248 a 1257. Al so xeniu caltriante xunía un xuiciu bien equilibráu, que-y dexaba dir al fondu de les cuestiones y dexar de llau tou lo superfluo pa discernir tou lo esencial y poner al descubiertu los sofismas de les opiniones errónees. Nada tien, pos, d'estrañu que'l santu estremárase na filosofía y teoloxía escolástiques. Bonaventura ufiertaba tolos estudios a la gloria de Dios y a la so propia santificación, ensin confundir el fin colos medios y ensin dexar que dexenerara'l so trabayu en disipación y baldíu interés.