En mayu de 987, los cronistes, principalmente Richer de Reims y Gerbert d'Aurillac, escribieron que, en Senlis, «escastábase la raza de los carolinxos». El rei difuntu foi rápido soterráu en Saint-Corneille de Compiègne y non en Reims como él deseyara. Pero, inclusive si Lluis V morrió ensin fíos, quedaba un carolinxu con posibilidaes d'aportar al tronu. Trátase de Carlos de Lorena, fíu de Lluis IV y hermanu de Lotario. Esto nun tenía nada d'estraordinariu: nun yera la primer vegada qu'un carolinxu competía con un robertino. Ello ye que nos tiempos del padre d'Hugu Capeto, nun se concebía la rotura colos carolinxos mientres esistieren, y el príncipe Lluis yera percibíu como mozu y puru. Pero los tiempos camudaren nel añu 987. Dende diba una década, Hugu Capeto competía de manera abierta col rei, paecía someter a los grandes vasallos, pero, sobremanera, el so adversariu Carlos de Lorena foi acusáu de tolos males posibles: de querer usurpar la corona (978), d'aliase con Otón II, y dempués foi acusáu d'adulteriu cola reina Emma d'Italia, muyer del so hermanu.