Les biografíes que se publicar dempués de la so muerte yeren típicamente emponderadores. El Magnum opus de Theodore Martin de cinco volúmenes foi autorizáu y supervisáu pola reina Victoria y la so influyencia notar nes sos páxines. Sicasí, ye un rexistru preciso y refecho. Queen Victoria (1921) de Lytton Strachey foi más crítica, pero foi desacreditada en parte por biógrafos de mediaos del sieglu XX como Héctor Bolitho y Roger Fulford, quien, a diferencia de Strachey, tuvieron accesu a los diarios y les cartes de Victoria. Los mitos populares sobre'l príncipe Alberto —tales como l'afirmación de qu'introdució los árboles de Navidá nel Reinu Xuníu— son refugaos polos académicos. Biógrafos recién, como Stanley Weintraub, retraten a Alberto como'l personaxe d'un romance tráxicu, que morrió demasiao puestu y al que la so amada guardó-y llutu mientres tola vida. Na película The Young Victoria de 2009, Alberto, representáu por Rupert Friend, convertir nun personaxe heroicu na representación novelesca del atentáu de 1840, onde recibe l'impautu d'una bala —daqué que nun asocedió na vida real.