Con al respective del so padre (hermanu menor de Barthélemy), foi un diplomáticu qu'exerció cargos consulares en diversos países como España, Marruecos y Libia. Ente 1803 y 1804, Napoleón Bonaparte dio-y el títulu de conde y nomar comisariu xeneral d'Exiptu; poco dempués Mathieu vio virtúes de gobernante en Mehmet Alí, quien se convertiría nel fundador del estáu exipciu modernu, y sofitar cuando yera un pachá. Al convertise Alí en gobernante hereditariu d'Exiptu en 1805, confirmóse'l sofitu francés al país. Esti llazu especial ente dambos gobiernos foi lo qu'aseguró'l destín de Ferdinand n'Exiptu mediu sieglu dempués.