Anque'l pónticu ye orixinariu de les mariñes meridionales del mar Negru, un gran númberu de los sos falantes emigraron a les mariñes oriental y septentrional (dientro del Imperiu rusu mientres los sieglos XVIII y XIX). El pónticu inda se fala n'Ucraína, Rusia (alredor de Stávropol) y Xeorxa, y tuvo ciertu usu como mediu lliterariu dende la década de 1930, destacando una gramática escolar. Dempués del xenocidiu griegu, la gran mayoría de los falantes que quedaben n'Asia Menor fueron suxetos al Tratáu de Lausana, y asitiáronse en Grecia (principalmente nel norte). Los habitantes del valle de Of, que se convirtieren al islam mientres el sieglu XVII, permanecieron en Turquía. A día de güei siguen falando pónticu, al que llamen rumca. El llibru Pontos Kültürü (1996) d'Ömer Garren da más información sobre la comunidá de falantes de pónticu de Turquía. En Grecia, el pónticu úsase anguaño más como llingua emblemática que como mediu de comunicación.