Marrakech ye güei la ciudá internacional de Marruecos, con una comunidá de expatriados (estranxeros que viven permanentemente equí) vasta y en continua crecedera. Los pioneros fueron los millonarios de los años venti y trenta, siguíos por artistes ya intelectuales de los años sesenta ente estravagancies y fiestes sicodéliques. Nació naquellos años el mitu del Marrakech exóticu y bohemiu qu'abasnó a la xeneración socesiva d'estranxeros, que desembarcó na ciudá a partir de los años ochenta. Dalgunos d'ellos decidieron treslladase a vivir a la Medina, recuperando antiguos edificios en plena decadencia. La población marroquina, sicasí, a lo menos la que-y lo puede dexar, vive nel suañu d'una casa "moderna" na ville nouvelle. El fenómenu de los europeos na Medina nun primer momentu yera daqué esporádicu, pero a mediaos de los noventa españó'l boom, cola contribución determinante d'un programa de la televisión francesa qu'esplicaba cómo en Marrakech, col dineru d'un pisín en París, podía mercase un "riad", un verdaderu palacete, y vivir a lo grande. Y asina foi como en pocos años na ciudá nació'l "pueblu del riad", una comunidá heteroxénea que tien de mancomún les ganes d'inventar un nuevu estilu de vida. Güei tener casa en Marrakech ye un suañu cada vez más practicáu y caru. Los precios xubieron, anque siguen siendo inferiores a los de les grandes ciudaes europees y americanes. Y empiecen a apaecer les primeres contradirecciones, y anque la Medina foi declarada pola Unesco Patrimoniu de la Humanidá nun esisten inda normatives ríxides pa caltener el patrimoniu histórico y arquitectónico. Por ello, ta reforzándose un movimientu d'opinión esmolecíu pol riesgu d'un espoliu modernu. Y depués ta la non menos importante cuestión del respetu escontra la cultura y la sensibilidá de los residentes del llugar. Pero'l camín paez marcáu y el futuru de la ciudá diríxese cada vez más escontra'l turismu y el mundu esterior.