Per otra parte, tien de tomase en cuenta que'l placer auditivu” nun ye la principal prioridá del serialismu. Antes bien, ye un proyeutu intelectual, onde la estructura de la obra pasa a un primer planu, con un resultáu auditiva secundariu. Na mayoría de les ocasiones, los procedimientos seriales son difíciles de percibir inclusive pa los oyíos más educaos, polo que cuntar cola partitura y analizala vuélvese casi conditio sine qua non pa poder entender la obra. Con tales esixencies, ye natural que'l serialismu tópese fuera del gustu de los públicos. Una de les grandes crítiques a los compositores serialistas, dende la so etapa dodecafónica, foi precisamente'l so “apostáu refugu al públicu”, que recibía les sos obres con xustificada incomprensión ya inclusive hostilidá. D'acordies con Zambrano, el compositor serialista “demanda una devoción polo incuestionable del so universu interior”, perdiéndose “l'espaciu común ente los autores, el públicu y los intérpretes, pa ser namái l'espeyu de lo particular del compositor. Esto dexó un repertoriu llenu d'una sensibilidá greba, que'l so valor anicia na dificultá”.