Esisten pruebes indireutes d'esti escenariu d'impautu nes roques recoyíes demientres les misiones Apolo, qu'amuesen que la bayura de los isótopos d'oxíxenu (16O, 17O y 18O) ye práuticamente igual a la qu'esiste na Tierra. La composición de la corteza llunar rica en anortosita según la esistencia de muestres riques en KREEP,que sofiten la idea de que nun pasáu una gran parte de la Lluna tuvo fundida, y un xigantescu impautu pudo apurrir la enerxía abonda para formar un océanu de magma d'estes carauterístiques. Diverses pruebes amuesen que si la Lluna tien un nucleu ricu en fierro, ésti hai de ser pequeñu, menor d'un 25% del radiu llunar, a diferencia de la mayor parte de los cuerpos terrestres onde'l nucleu supón en redol al 50% del radiu total. Les condiciones d'un impautu dan llugar a una Lluna formada mayoritariamente polos mantos de la Tierra y del cuerpu atanante -col nucleu d'esti postreru amestándose a la Tierra- y satisfaen les restricciones del momentu angular del sistema Tierra-Lluna.