Nicóbulo, sobrín-nietu de Gregorio, sirvió como'l so albacea lliterariu, calteniendo y editando la mayor parte de los sos escritos. Un primu, Eulalio, publicó delles de les más destacaes obres de Gregorio en 391. Pal añu 400 Rufinio empezó a traducir les sos oraciones al llatín. Conforme les obres de Gregorio circularon por tol imperiu influyeron nel pensamientu teolóxicu. Los sos discursos yeren citaes como autoridá pol Conciliu d'Éfesu en 431, y pal añu 451 yera llamáu Teólogu pol Conciliu de Calcedonia- un títulu que comparte con Xuan l'Apóstol y Simeón el Nuevu Teólogu. Sicasí, Teólogu nesti contestu implica un significáu más cristolóxicu que lo qu'anguaño s'esperaría. Ye bien citáu polos teólogos de la Ilesia Ortodoxa y tiénse-y alta estima como defensor de la fe cristiana. Les sos contribuciones a la teoloxía trinitaria son tamién influyentes y de cutiu ye citáu poles ilesies occidentales. Paul Tillich atribúi a Gregorio Nacianceno crear « les fórmules definitives pa la doctrina de la Trinidá».