Foi profesor nes universidaes d'Universidá de Granada Granada (mientres tres años) y de Baeza (ente 1549 y 1577) —onde llogró la cátedra de Sagraes Escritures— y arcedianu de Xaén (ente 1569 y 1574). Ellí, la so vida rigorosa y l'ésitu de la so predicación espertaron envidies y, como'l mesmu san Juan d'Ávila, foi echáu llevantos y acusáu ante'l Santu Oficiu d'espublizar doctrines sospechoses de herexía. Prohibióse-y predicar y foi encarceláu en Córdoba hasta que se demostró la so inocencia. De nuevu en Baeza tornó la ufierta del arcedianáu, según el nomamientu episcopal ufiertáu por Felipe II y decidió poner en práctica'l so deséu de viaxar a Roma pa llograr la bendición del papa y dir predicar a tierres d'infieles.