Los empiezos del periodu clásicu constitúin la edá d'oru del Pireo qu'adquier una hexemonía sobre'l comerciu griegu, y ello en desterciu d'otros puertos como Calcis, Eretria, Egina o inclusive Corintu que ye sicasí l'únicu puertu en llograr caltenese. A partir de 451 e.C. , la ciudá d'El Pireo ye reconstruyida totalmente sobre un vastu planu arquiteutural por Hipódamo, los almacenes y arsenales son engrandaos y la ciudá dotar de templos y de dársenes. El Pireo apaez entós como una clave de la puxanza ateniense pos-y confier seguridá, prosperidá económica y comercial, según poder naval ensin igual. Los ingresos d'El Pireo xuníos a los de les mines de Laurión constitúin entós más del 65% del presupuestu del estáu ateniense, el desenvolvimientu de la navegación que compensa la probeza de la tierra del Ática. El Pireo avérase igualmente a Atenes na midida na que los sos habitantes tomen cada vez más parte na democracia ateniense, pos la tradición democrática ta bien fondiada n'El Pireo. Finalmente, los Murios Llargos, construyíos ente 461 y 456 e.C.  y que xunieron El Pireo con Atenes por aciu una doble muralla d'unos 6 quilómetros acabaron de protexer la ciudá y confiriéron-y non solo virtúes defensives sinón tamién potencial agresivu. La importancia d'estos Murios Llargos murios esprésase bien nel llibru I de la Historia de la Guerra del Peloponeso, pos Tucídides enséñanos que Temístocles pensaba quE'l Pireo tenía más utilidá que la ciudá alta y repitía de cutiu a los atenienses, que si nunca dexaben a algamar el puertu un asaltante per tierra, cola so flota podríen face-y frente.