Intento analizar l'ethnos asturianu nel sentíu propiu de pueblu o grupu nacional, el conxuntu d'individuos de la mesma cultura y l'ámbitu territorial d'esta nación. La etnoloxía asturiana sedría asina la ciencia qu'estudia según criterios sintéticos tola cultura nacional  asturiana no que ye propio y definitorio d'ella mesma. Falo d'etnoloxía y non d'etnografía yá que n'Asturies más que d'etnografía tenemos que falar d'etnoloxía puesto que los asturianos somos una nación o pueblu y non una raza o una tribu esperdigada. Lo museos n'Asturies tienen que nomase etnolóxicos y non etnográficos. La etnoloxía non sólo describe sinón qu'interpreta. La etnografía equival a la dialectoloxía, al datu concretu específicu, analíticu, mentantu que la etnoloxía equival a la llingüística, a  la visión xeneral y sintética. N'Asturies fáltanos eso, sobra análisis y falta síntesis. Sobren etnógrafos y falten etnólogos. Naide se preocupó en facer un mapa de los teitos de paya, de los horros, de la gaita, de la llingua, de la mitoloxía, de los bolos... de tantes coses. Eso sí, monografíes d'un conceyu, d'un valleyu, o d'un llugareyu hailes hasta l'aburrición.  Tamién falo de la etnoxénesis asturiana, de cómo se formó la nación asturiana a lo llargo la historia y cómo ye ésta la que la conforma  y cómo se va afitando l'ambitu territorial d'esta nación.    - Esti ye'l primer llibru qu'entra dafechu na problemática territorial d'Asturies, de les llendes de la nación asturiana. ¿Cómo te tomes les posibles crítiques que puen venir, tanto dende'l "Principado" como dende fuera, al nun coincidir les llendes que propones coles alministratives?    Pero les crítiques nun pueden dir contra min sinón contra la propia historia o contra la propia etnoloxía que describo. Tamos falando  d'opiniones y yo nel mio llibru nun doi la mio opinión de lo que describo sinón que lo qu'ufierto son datos, quiciabes demasiaos datos pa un solu llibru. Por exemplu, lo que nun mento nel llibru ye la posibilidá que se baraxó na preautonomía de facer coles provincies d'Uviéu y Santander una sola Comunidá Autónoma conservando les dos diputaciones. Tampoco falo de la idea de xuntar Asturies con Lleón, o de qu'Asturies participe na nueva lliga de fútbol de les naciones celtes. Yo nun falo nel llibru d'esto,  d'opiniones. Podemos criticar les idees de caún pero criticar los datos históricos y los elementos etnolóxicos ye ridículo. Agora bien, si un horru o una gaita dicimos que son asturianos tenemos que saber mui bien a qué nos tamos refiriendo, son asturianos porque tán en y son d'Asturies, por eso tenemos que tener una idea mínimamente clara de lo que ye físicamente Asturies.  El Pincipáu d'Asturies en realidá diba del ríu Eo al ríu Miera nos sos oríxenes baxomedievales, ye de les dos Asturies. Ye difícil  d'entender pero la dixebra alministrativa de les dos Asturies nun dixebró la nación o ethnos. Ye más, hai años dieron la noticia de que'l gobiernu de Cantabria solicitaba que'l príncipe hespañol fuera tamién príncipe de Cantabria, nel so afán por cantabrizalo too, y tienen la so razón porque los príncipes lo yeren de Les Asturies, d'Uviéu y de Santiyana. Negalo sedría reconocer l'absurdu de que Peñamellera y Ribadedeva nun pertenecen al Principáu porque son Asturies de Santiyana. El Principáu yera too y ehí tán  los mapes históricos.    - En "Los ámbitos de la Nación Asturiana" entres tamién nos Derechos Históricos d'Asturies. ¿ Ye un tema escaecíu dientro de les vindicaciones nacionales asturianes?.    Los Derechos Históricos Asturianos nun són nenguna novedá, ehí tán les Ordenances históriques por exemplu, el derechu civil asturianu. Hai abonda doctrina constitucional yá que la Constitución hespañola reconozlos y ampáralos, nun ye nenguna ideoloxía nacionalista, son derechu reconocíu y llegal.  La novedá que planteo ye la idea de la territorialidá asturiana como derechu históricu, pero esa idea hai que rebatila con argumentos históricos y xurídicos non con descalificaciones de nengún tipu. La territorialidá asturiana ye mui clara na historia pero sufrió unos recortes impuestos. Cataluña tamién perdió territoriu, el Rosellón, pero sólo físicamente porque anímicamente siempre lo tienen presente. A min gustaríame que tolos asturianos, nacionalistes o non nacionalistes, de dereches o d'izquierdes, toos  tengan siempre presente'l territoriu históricu d'Asturies nel so corazón.    - La conclusión del trabayu son los ámbitos actuales del ethnos asturianu ¿Cuáles son los ámbitos de la Nación Asturiana?    Si los ámbitos históricos de la nación asturiana son claros los actuales nun lo son tanto, polo menos pa muncha xente. Ye ehí onde l'ensayu aporta la idea de que l'ámbitu actual del ethnos asturianu algama dende'l ríu Eo al valle del ríu Nansa. Ye'l cursu enteru del ríu Eo y non sólo la  so ría la que fai la llende política yá dende'l sieglu XI, pero curiosamente tamién ye ésta una llende cultural y los asturianos tenemos que tenelo mui presente. Otra llende márcala la vertiente o divisoria d'agües al norte y al sur del cordal asturianu. La fonte del Ebro siempre foi onde terminó Asturies, pero según el conceptu oxetivu de nación nos otros valles más orientales d'Asturies de Santiyana l'asturianidá foi perdiéndose pol influxu castiellanu, pero nun dexa de ser otra idea porque  s'investigáremos a fondu en sentíu sintéticu y non analíticu a lo meyor atopamos munchos más elementos culturales y llingüísticos de los que pensamos nun principiu y que son comunes y compartíos col restu d'asturianos.    - Tampoco vamos a desvelar tol llibru asina que lo meyor ye que la xente lu merque. ¿Por qué deberíemos mercar "Los ámbitos de la Nación Asturiana"?    Porque a los asturianos se nos intentó tapecer y manipular la nuesa historia pa que nun la reivindiquemos, pa que nun reivindiquemos  nada. Porque hai qu'entender que non sólo se minorizó a la llingua o a la cultura asturianes sinón mui fundamentalmente minorizóse'l propiu territoriu d'Asturies. Porque la historia nos da les claves pa interpretar qué ye lo que-y pasa güei a Asturies, un país desilusionáu con una clase dirixente desilusionada, que nun siente'l país nin la so cultura. Por ello, tenemos que confíar menos nos políticos y más en nosotros mesmos, nel poder rexenerador y cultural que puede facer el pueblu asturianu en conxuntu.  Y esta idea pa min ye una idea ilusionante. Non sólo hai que facer país, frase tan repetida como vacía, hai que pensar país y sobre too sentir país. Si nun pensamos nin sentimos el país, la nación o la tierra asturiana, nun podremos facer nada sobre ella.    - Pues despedímonos animando a la xente a mercar el llibru. ¿Quies dicir daqué pa finar?    Que anque a veces digamos lo contrario, nel fondu toos sentimos muncha allegría de ser asturianos de verdá, de pertenecer a esta patria  asturiana nuesa, con una historia tan dura de resistencia, emigración y probitú y lo pequeno que somos, creo que fai que sintamos toos como ciudadanos d'Asturies dalgo mui especial y afalagador.