Cada vez que me pongo a escribir llevo conmigo  dos sieglos (polo menos) de ficciones calculaes  qu'a cuasi toos nos paecieron (yá non) verdaes a medies  o cásique absolutes, cuando yéremos más nuevos y inocentes.  El ritmu, la prosodia, les metáfores grises qu'utilizo  como cuerpos estraños que de mi s'alimenten,  royéndome lo poco que de mi caltuvieren  dacuando les pallabres: hipoteques que vencen  namás qu'un par de güeyos, o ún namás, s'apoderen  de la so condición de falsedaes inconscientes,  de febles ruindaes  que siempre van conmigo.