La filosofía d'Adorno toma'l camín del analís de la razón. Pal filósofu alemán esta ye una cuestión importante que tien que plantegase la filosofía na so reflexón. Magar la ontoloxía occidental ye tendente a concebir la totalidá, a pensala, Adorno espón que tou pensar, incluyíu'l ser, tien que tar basáu en dalguna cosa, en “daqué”. Esto ye importante una y bones nun podemos esaniciar el pensamientu astractu que se crea a partir de daqué y que ye totalmente distintu a la realidá, esto ye, producimos astracción. D'un oxetu nel pensamientu podemos suponer tou un corpus astractu que parte dende'l mesmu oxetu y facer infinitu nel pensamientu. Nesta llinia critica al Idealismu dende Fichte, por “creer que'l procesu de l'astracción llibera d'aquello de lo que abstrae, y ye que, anque lo esanicie del pensamientu, desterrar del so país natal, nun lo aniquila en sí mesmu”. El pensamientu nun puede de nenguna de les maneres dixebrase de lo pensao, y esto, en munchos casos, entra en contradicción col mundu, siendo la dialéutica la forma d'entender esa contradicción. El puntu de partida de la dialéutica mora precisamente naquella crítica que faemos de la mesma razón cuando nos sobrevienen les contradicciones.'''