El primer venceyu de los Omeyes col califatu produzse cuando un miembru del clan, Uthman ibn Affan, ricu comerciante de La Meca y maríu socesivu de dos fíos de Mahoma, ye escoyíu socesor del califa Omar a la muerte d'este nel añu 644, convirtiéndose d'esta miente nel terceru de los llamaos califes bien empuestos. La eleición de los califes entra en conflictu, cada vez que se produz, coles reivindicaciones del llamáu Partíu de Alí, qu'afirma que Ali ibn Abi Tálib, primu y xenru del profeta, ye quien tien d'ocupar el cargu por cuenta de la so estrecha proximidá con Mahoma. Uthman ye asesináu nel añu 656 y Alí ye escoyíu califa. Sicasí, esta eleición ye contestada por otru miembru del clan Omeya, Muawiya I, coles mesmes gobernador de Siria. Mu‘awiya acusa a Alí de complicidá nel asesinatu del so predecesor y llevántase n'armes contra él. Dambos exércitos enfrentar na batalla de Siffin, acontecimientu de gran importancia pos ye'l que marca l'orixe de los trés grandes divisiones doctrinales del islam. Alí ye derrotáu y retírase a la so plaza fuerte de Kufa (Iraq), ente que Mu‘awiya proclámase califa en Damascu, treslladando d'esta miente la capitalidad del Estáu islámicu dende Medina, nel Hiyaz (na actual Arabia Saudita), a la urbe siria.