Eso sí, de fondu al actu una pantallona de videu onde, a la bandera d'Asturies, -y seguía la d'España y la d'Europa. Nun fuere que, siendo el día d'Asturies, s'entendiera como identitaria la celebración. El  resultáu foi patéticu, dalgo que nun se ve en nenguna otra autonomía del estáu na celebración del so día oficial. De mou sistemáticu nel so discursu, cada vez que se faló d'Asturies, falóse d'España (Areces amestó sobre la marcha dalgunes d'estes reflexones siempre que-y paeció que podía tar falando de dalgo sólo asturiano, hasta'l ridículu: "les empreses asturianes -y españoles- son un exemplu per ende de...", "los ésitos del deporte asturianu -y los del español- nesti añu.."). Cada vez que se faló d'identidá, falóse de xenerosidá; cuando d'historia, d'"encomiable capacidad de sufrimiento". Murnio.  Hebo un momentu pal asturianu nel actu, aso sí. Dientro del landista, cuasi tardofranquista-centraliego-católicu, discursu d'Aurelio Menéndez: