El Castellán vallecaucanu, más conocíu como valluno, ye'l nome popular que se-y da a la variedá llingüística carauterística na fastera sur-occidental de Colombia qu'entiende'l departamentu del Valle del Cauca y tamién se-y conoz como acentu bugueño o caleño. En poblaciones como Jamundí, Palmira y Buga (d'ellí'l nome d'acentu bugueño) ye claramente reconocible. Na ciudá de Cali (Capital del departamentu del Valle del Cauca) y nos conceyos de Yumbo, La Cumbre y El Cerrito suelen atopase falantes que pueden neutralizar les traces más llocales, ente que nos conceyos de Buga y Palmira intensifícase con más fuercia les traces autóctones. El castellán vallecaucanu ye senciellu de reconocer pola so particular forma d'abasnar les oraciones, cambéu de la «ene» (n) final pola «eme» (m), y pola fuerte pronunciación de la lletra «ese» (s) cuando esta nun s'atopa ente vocales, onde la «ese» (s) ye camudada pola «jota» (j) yá seya en pallabres o ente pallabres (Jejeo). Ye común nos falantes l'usu de les muletilles «¡ve!» y «¡mirá ve!» (utilizaes de normal antes d'una oración), «¿oís?» y «oíste?» (davezu dempués d'una oración). Munches d'estes traces atópense tamién nel castellán del departamentu del Cauca, anque la entonación rexonal ye distinta. Nel so conxuntu, el castellán vallecaucanu y caucanu formen el sub-dialectu caucano-valluno. La pronunciación de les consonantes dase de manera nidia y adulces acompañaes d'un soníu ñasal. El castellán vallecaucanu tien traces del castellán andaluz y llionés, apurríos polos primeros colonos de la rexón. Nel léxicu, contién amás elementos africanos, por cuenta de la cercanía al puertu de Buenaventura; una pallabra de posible orixe africanu ye «batuso», que significa tener la cara puerca. Tamién tien elementos de la llingua quechua, como la pallabra «chuspa» (bolsa), por cuenta de que los conquistadores traxeron indíxenes de Perú.