Los sasánides algamaron Calcedonia nel 615, llugar nel que, según Sebeos, Heracliu prometiera abdicar, tresformar l'imperiu en vasallu de Cosroes II, y dexar qu'esti escoyera al so socesor nel tronu constantinopolitano. La suerte de los bizantinos empioró cola cayida de la ciudá nel 617; l'exércitu de Shabin atopóse entós frente a Constantinopla. El xeneral sasánida recibió cortésmente a los emisarios bizantinos llegaos pa tratar la paz, pero refugó parlamentar por escarecer d'autoridá pa ello, y aconseyó a Heracliu que se dirixiera direutamente a Cosroes, quien, pela so parte, refugó la propuesta bizantina. Magar ello, l'exércitu persa retiróse poco dempués, probablemente pa participar na conquista d'Exiptu. Entá asina, la suerte de la guerra siguió siendo favorable a los sasánides, que s'apoderaron d'Ancira, una importante plaza fuerte del centru del pandu anatolia nel 620 o'l 622. Rodas y otres islles del Exéu oriental tamién cayeron nel so poder nel 622/3, lo que fizo tarrecer a los bizantinos que l'enemigu atacara la capital per mar. L'apiertu paecía tan grave, que Heracliu sopesó inclusive treslladar el gobiernu imperial a Cartago, n'África.