Apaecieron tamién numberosos fragmentos escultóricos y los restos d'un edificiu, seique un delubrum romanu (santuariu o llugar de purificación) que nos sieglos siguientes dedicar al cultu cristianu como oratoriu o basílica, y qu'allugaba una serie de tumbes: na más importante xacía una cadarma sobre un llechu de cal y arena, y calteníase la llábana de cayuela, que la so inscripción llatina,[4] del presbíteru Crispín, data del añu 693 (51 del reináu de Égica, añu del XVI Concilio de Toledo).