En 1920, a la edá de 75 años, Fauré retirar del Conservatoriu por cuenta de la so creciente sordera y a la so debilidá física. Esi mesmu añu, llogró la Gran Cruz de la Lexón d'Honor, una reconocencia escasamente concedida a un músicu. En 1922, rindióse-y públicamente un homenaxe nacional a cargu del presidente de la República, Alexandre Millerand, descritu en The Musical Times como «una arrogante celebración en La Sorbona, onde participaron los más pernomaos artistes franceses, lo cual dio-y muncha allegría. Trátase d'un espectáculu conmovedor: el d'un home presente nun conciertu de la so propia obra ya incapaz d'escuchar una sola nota. Quedábase mirando pensatible y, con too y con eso, amosaba agradecimientu y prestu». Esi mesmu añu foi convidáu a los Grémys celebraos en Villa Frya, onde-y confió a la so esposa sentir que vivía la vida d'un galbaniegu». Coles mesmes, nesta dómina publicó una nota pol Excelsior titulada «Mon père» onde'l mesmu Fauré recordaba cómo s'enfusara nel mundu de la música: