La escelente comunicación viaria en dómina Antigua, en gran midida, foi heredada tres la Reconquista poles persones qu'equí s'establecieron. Hernando de Colón na so Xeografía describe someramente, en 1510 la gran cantidá de caminos qu'escurríen por Villarrobledo. Poco dempués, en 1546, Villuga nel so Repertoriu de Caminos d'España, señala unu d'especial importancia que, bien probablemente, ye herederu d'una antigua vía romana y que cruciaba pol mesmu centru del cascu urbanu: El Camín Real de Granada a Cuenca. En 1557, los documentos municipales señalaben que Villarrobledo taba en mediu del Camín Real de Toledo al Reinu de Murcia. Otru Camín Real más, el de Andalucía a Valencia cruciaba'l términu y el cascu urbanu (anguaño'l so herederu ye la N-310). A lo último, otra vía romana (d'orixe íbero), el conocíu como Camín Real de Villarrobledo a Pedro Muñoz partía, como'l so nome indica, d'esta población. Repertorios de caminos posteriores y llibros de viaxeros estranxeros siguen recoyendo estos y otros caminos. La importancia caminera secular de Villarrobledo crez si tenemos en cuenta les hipótesis de Uriol Salcedo qu'afirmen que, n'esencia, la rede caminera del sieglu XVI ye heredera direuta de la rede viaria romana de Hispania.