Alain Prost, debíu al baxón nel rendimientu del so Ferrari 642, yá nun yera a esos altores un competidor seriu. Senna ganó los cuatro primeres carreres. A mediaos de temporada, Mansell nel más avanzáu Williams FW14/14B, foi capaz de poner un retu, demostrando a cachos tener un coche muncho más aptu p'algamar el títulu que'l McLaren del brasilanu, como asocedió en Monza, mientres el Gran Premiu d'Italia y yá que sal,, ser tamién el mayor rival de Senna hasta 1992. Hubo dellos momentos memorables, como nel Gran Premiu d'España cuando Senna y Mansell fueron rueda a rueda con pocos centímetros d'espaciu ente ellos, a más de 320 km/h (200 mph) pola recta principal, nuna carrera que finalmente ganó'l británicu. Tou un espectáculu distintu ufiertóse-y tres la victoria de Mansell nel Gran Premiu de Gran Bretaña en Silverstone. El coche de Senna llegara al so fin na postrera vuelta pero quedó varáu a una banda del circuitu debíu al gastu total de combustible del McLaren. Como Mansell paró na so vuelta de victoria, dexó que'l brasilanu montar nel cockpit del Williams pa volver a boxes. A pesar de la consistencia de Senna y la falta de fiabilidá de Williams nel entamu de la temporada que-y dio una temprana ventaya, Senna aportunó en que Honda intensificara'l so programa de desarrollu de motores y esixó nueves meyores nel coche primero que fuera demasiáu tarde. Estos cambeos dexáron-y dar un impulsu nel final de la temporada y llogró ganar tres carreres más p'asegurar el campeonatu, que s'instalaron definitivamente en Xapón nuevamente cuando Mansell (que precisaba ganar pa caltener posibilidaes de retardar la definición pol títulu a la última fecha n'Australia), na novena vuelta dir na primer curva, mientres corría terceru por detrás de Senna y dexó varáu'l so Williams-Renault na trampa de grava. Senna terminó en segundu llugar y llogró el so tercer títulu, apurriendo la victoria al so compañeru d'equipu, Gerhard Berger na postrera curva como un xestu d'agradecimientu pol so sofitu mientres la temporada.