En cuanto proclamóse Xefe Supremu, decretó la manumisión de los esclavos y destinó gran parte del presupuestu pa indemnizar a los propietarios. Depués d'un encendíu bancia ente los representantes de la Sierra y de la Mariña sobre'l plazu pa executar esti decretu, l'Asamblea Constituyente decidir pola manumisión inmediata. Foi un golpe pa dellos llatifundistes serranos, que los sos llibertos emigraron a la Mariña. Urbina llogró que'l Congresu suprimiera'l proteutores d'indíxenes. "Los indios ", argumentó, "colos ilotas (esclavos) del Ecuador; fecundizan la tierra col so trabayu; erogan grueses contribuciones pal sostenimientu del cultu y aumentu de los fondos del erariu nacional, y en reciprocidá nun llogren del orde social sinón una suma bien llindada de bienes ". Suprimió'l cobru antemanáu de los tributos a los indíxenes y dio a delles comunidaes llabradores la posesión d'agües hasta entós monopolizadas polos terratenientes. Remembrando ante los güeyos de los notables la pantasma d'un probable españíu social de los primíos, preguntába-yos: "¿Va Tar nel corazón de l'autoridá'l mandar a reprimir a balazos por vencer a los conseyos de la so desesperación?". Nengún presidente ecuatorianu amenaciara asina al poder económicu y políticu.