Por esos mesmos años, los almohades empezaben a hostigar a los almorávides nel corazón del Magreb occidental. Aquellos tizaron el descontentu pola relaxación de los costumes, influyencia de la cultura andalusí conquistada. Nel 1121, tres una disputa teolóxica celebrada en Marrakech que resultó desfavorable pa los alfaquíes almorávides, ganaos pol saber y l'habilidá del fundador del movimientu almohade, Ibn Tumart, les autoridaes deportar. Establecióse entós nos montes del Atles, d'onde yera natural y onde formó una comunidá colos sos siguidores, que resultó'l xerme d'un nuevu Estáu qu'acabó per esaniciar al almorávide. Los almohades, que surdieron de les tribus masmudíes del Atles, tuvieron nos sos empiezos notables paecíos col so enemigos almorávides: teníen un claru orixe tribal —masmudí nel casu almohade, cenhegí nel almorávide—, un sacalliñu relixosu reaccionariu —los dos abogaben por una torna a valores y costumes islámicos qu'almiraben— y yeren un movimientu a un tiempu tribal, políticu y relixosu.