El Shoubo prauticáu na dinastía Shang (1766-1066 a.C.), y el Xiang Bo (asemeyáu al Sanda) del sieglu VII a.C., son dos exemplos d'antigües artes marciales chines. Nel 509 a.C. Confuciu aconseyó al duque Ding de Lu que'l pueblu prauticara les artes marciales amás de les artes lliteraries; d'esta miente les artes marciales empezaron a prauticase pola xente común al marxe de la milicia o les sectes relixoses. Un sistema de llucha llibre llamáu jueli o jiaoli ye mentáu nel Clásicu de los Ritos (sieglu I a.C.). Esti sistema de llucha inclúi téuniques como golpes, proyeiciones, remanamientos d'articulaciones (Chin Na), y ataques a puntos de presión. El Jiao Di convertióse nun deporte en tiempos de la Dinastía Qin (221-207 a.C.). El Llibru de Han rexistra que contra los Han Antiguos (206 a.C. - 8 d.C.) estremábase la llucha llibre ensin armes, a la que llama shoubo, pa la que yá había manuales d'instrucción, de la llucha deportiva que llamaben daquella jueli o jiaoli. La llucha ta tamién documentada nel Shǐ Jì, Archivos del Gran Historiador, escritu por Sima Qian (ca. 100 a.C.).[1]