Una vegada aseguráu'l sofitu del obispáu alemán al nuevu antipapa Pascual III (1164-68) na asamblea de Wurtzburgu (1165), Federicu I reemprendió el camín a Italia pel branu de 1166, p'afirmar la so autoridá definitivamente, na dieta de Lodi (1166) refugó les esixencies de les ciudaes italianes y dirixóse a Roma pa espulsar al Papa Alejandro III, mientres, Cremona, que fuera fiel aliada del emperador, revolver contra él, y xuntu con Crema, Brescia, Bérgamo, Mantua y Milán, crearon la lliga cremonense nel xuramentu de Pontida el 7 d'abril de 1167. Vueltu a ser coronáu emperador pol antipapa Pascual III en Roma n'agostu, l'emperador tuvo qu'abandonar precipitadamente la ciudá ante una devastadora epidemia de malaria ente les sos tropes, lo cual foi aprovecháu pa fundir la lliga de Verona y de Cremona na Societas lombardie (Lliga lombarda) el 1 d'avientu de 1167, qu'espulsó a Alemaña al maltrecho exércitu de Federicu I asitiáu en Pavía. Esta Lliga foi compuesta primeramente por 16 ciudaes, y más tarde ampliada a 20, incluyendo Milán, Venecia, Mantua, Padua, Brescia, y Lodi; foi sofitada dende los sos empiezos pol Papa Alejandro III, que vio nella una bona aliada contra'l so enemigu l'emperador Federicu I Barbarroxa.