Nel sieglu XXI Peri Rossi escribió coleiciones de poesía como Estáu del Exiliu (2003), Estratexes del deséu (2004), La mio casa ye la escritura (2006) y Habitación del hotel (2007). El poemariu Estratexes del deséu (2004) ye una intensa hestoria d'amor dende los alboreceres del deséu hasta l'amenaza del olvidu. Cada poema ye la secuencia d'un rellatu azogosu, entreverado de cuidáu erotismu, rellumanza, señardá y suañu. Los escenarios del amor, les pallabres, la memoria o'l cuerpu son los elementos con que l'autora constrúi la trama verbal d'esti poemariu.Playstation (2009) ye otra coleición de poesía, que ganó'l Premiu Loewe. Según la mesma autora ye un llibru bien duru, y dafechu urbanu. Esto ye, ye la desmitificación de tolos rituales de la vida urbana y trata d'una gran soledá. La escritora indica que ye un llibru dafechu autobiográficu. Cada unu de los poemes trata una esperiencia de la so vida. Por casu, un poema describe un tracamundiu qu'asocedió dempués de que Peri Rossi salió na televisión. Taba recién exiliada en Barcelona, una habitante d'un barriu d'emigrantes probes per San Andrés. Los sos vecinos, al ver la so semeya na televisión, tratar mal porque suponíen que si salía na televisión tenía que ser rica y famosa. Otros poemes tienen que ver col mundu lliterariu, cola esperiencia de tener que vivir de la lliteratura. Unu de los poemes más aclamáu “Puntu d'alcuentru”, fala d'una esperiencia que tuvo nun sex shop. Nesti poema surde otra vegada la tema del erotismu. Otru, “Formar una familia”, trata de la(s) noción(ye) de lo que ye una familia.