L'español faláu en Méxicu nun ye homoxéneu. Cada rexón tien los sos propios modismos, como nel restu de los países de fala hispana. Sicasí, ye posible falar de delles carauterístiques más o menos comunes a tolos dialeutos rexonales que conformen aquello que, pa encurtiar, ye llamáu dialeutu mexicanu del español. Ye notable la bayura de voces d'orixe náhuatl, inclusive en zones onde esta llingua nun yera emplegada de manera xeneralizada, como la península de Yucatán o'l norte de Méxicu. Munches d'estes voces sustituyeron les mesmes de los conquistadores o les que fueron adquiríes por ellos nes Antilles, mientres la primer etapa de la colonización. Otres tantes fueron adoptaes porque'l españoles escarecíen de pallabres pa referise a delles coses que desconocíen y que taben presentes nel contestu de la civilización mesoamericana. Son exemplos: