La filosofía trascendental de Kant significó un xiru copernicanu» pa la metafísica. La so posición frente a la metafísica ye paradigmática. Atribúye-y ser un discursu de pallabres bueques» ensin conteníu real, acusar de representar «les allucinaciones d'un vidente», pero per otra parte recueye d'ella la esixencia d'universalidá. Kant propúnxose encontar una metafísica «que pueda presentase como ciencia». Pa ello esaminó primero la posibilidá mesma de la metafísica. Pa Kant les cuestiones últimes y les estructures xenerales de la realidá tán amestaes a la entruga pol suxetu. A partir d'esti presupuestu dedució qu'hai qu'estudiar y xulgar aquello que puede ser conocíu por nós. Al traviés del so criticismu estremóse explícitamente de les posiciones filosófiques que tienen como oxeto la entruga sobre qué ye la conocencia. Alloñóse asina de los enclinos filosóficos imperantes, tales como'l empirismu, el racionalismu y l'escepticismu. Tamién al traviés del criticismu marcó distancia del dogmatismu de la metafísica que -según Kant- convirtiérase nuna serie d'afirmaciones sobre temes que van más allá de la esperiencia humana. Intentó entós llevar a cabu un analís detalláu de la facultá humana de conocer, esto ye, un exame críticu de la razón pura, de la razón desvenceyada de lo sensible (Crítica de la razón pura, 1781-1787). Pa ello ye decisivu'l presupuestu epistemolóxicu de Kant de que al ser humanu la realidá nun se-y presenta tal como ye realmente (en sí), sinón tal como se-y apaez por cuenta de la estructura específica de la so facultá de conocencia.