Napoleón terminó'l so discursu coles palabres: «La mio voluntá ye la de la xente: Los mios derechos son los suyos»; palabres que sonaron bueques, como pudo trate cuando'l 3 de xunu los diputaos escoyíen como presidente de la Cámara a Lanjuinais, el firme lliberal que s'opunxera frecuentemente al Emperador.