La dómina romántica nun foi yá un sieglu de grandes composiciones vocales. Subsistieron inda una serie de compositores a capella, esquisitos y refinaos, como Mendelssohn y Brahms, que llograron efeutos d'harmonía y cromatismu inconcebibles nel sieglu XVI, que foi la edá florida del estilu a capella. Especialmente, n'Alemaña, el mediu pa consiguir esti refinamientu fueron les composiciones corales pa homes, que, sicasí, debieron el so impulsu non a razones puramente artístiques, pos se convirtieron n'espresión del nacionalismu o de les actividaes partidistes, ente que'l restu de les manifestaciones de base vocal cayeron en desusu. Los grandes adalides del periodu románticu nun pensaron nin por un momentu en componer obres pa la ilesia y contribuyir asina a que s'escucharen los versículos de la Biblia.