La respuesta definitiva del gobiernu estauxunidense foi apurrida a Kurusu y a Nomura a última hora de la tarde del 26 de payares pol secretariu Hull y n'esencia suponía volver a la posición inicial estauxunidense, pero nun tonu muncho más duru y añediendo nueves demandes. Trátase d'un documentu tituláu «Esbozu de la Base Propuesta pa un alcuerdu ente Estaos Xuníos y Xapón», que sería más conocíu como la Nota Hull. Una primer dificultá pa la so aceptación polos representantes xaponeses yera que se proponía un alcuerdu multillateral de non agresión que tenía d'incluyir tamién a Gran Bretaña, China, Países Baxos, la Xunión Soviética y Tailandia, cuando namái taben autorizaos a algamar un alcuerdu billateral. Pero lo más grave pa ellos yera la segunda parte titulada «Pasos qu'han de dar los Gobiernos d'Estaos Xuníos y Xapón» y que constaba de diez puntos, na que se recoyíen les condiciones qu'Estaos Xuníos esixía p'algamar l'alcuerdu: la retirada de les tropes xaponeses d'Indochina y de China; la reconocencia del gobiernu de Chiang Kai-shek con sede en Chongqing como únicu gobiernu lexítimu de China —lo qu'implicaba que Xapón retirara'l sofitu al gobiernu títere de Wang Jingwei—; l'arrenunciu a los derechos d'extraterritorialidad en China y a les ventayes y derechos derivaos del Protocolu Bóxer de 1901; la reconocencia de la llibertá de comerciu y de la igualdá d'oportunidaes como los principios que teníen de rexir les rellaciones económiques n'Asia. Nos Diez Puntos» de Hull tamién s'incluyía l'abandonu per Xapón del Pactu Tripartitu. En contrapartida Estaos Xuníos ufiertaba la descongelación de los activos xaponeses y l'entamu de conversaciones pa establecer un nuevu tratáu comercial y a más llargu plazu asegurar la paz nel Pacíficu.