Que'l 'tueru' llingüísticu asturlleonés caltién munchos trazos que los xunce ye daqué que nun podemos ñegar, y filolóxicamente pue afirmase cuasi ensin dulda dala la xunción llingüística, y poro dicise que ye la mesma llingua. Son otres les circustancies que fai que la nuesa llingua tea aunida. Dende munchu tiempo atrás el territoriu qu'enzarra la llingua atópase xebráu alministrativamente, y dende fai pocayá que tamién tán dixebraos los movimientos socio-culturales y llingüísticos que la defienden. N'Asturies llamámoslo asturianu, en Llión, llionés; en Miranda de l Douru, mirandês; en Zamora, zamoranu/llionés; en Cantabria, cántabru; y n'Estremaúra, estremeño. Esto, por sigo mesmo, nun dixebra la llingua nin ñega l'aunidá idiomática (tenemos l'exemplu d'otres llingües, el català por exmeplu col nome de valencià, balear y català de la franja nos otros dos llaos u se fala); pero, tamién ye cierto, qu'ensin una conciencia llingüísitica conxunta que caún nome al so conxuntu de fales-variantes dialeutales col topónimu tampoco aida a creala.