Les antorches resguen la nueche coles sos llaparaes, abellugando a les prietes figures de la escuridá qu'intenta taramialos dende los llaos, y el silenciu ye total, namás rotu dacuando polos sollutos de les plañideres y el glayíu fonderu que sal de les xiblates feches col tueru del castañal y que faen lo que yo yá sé, anunciar la so venida.