Los planetes asitiaos na llende interna de la zona habitable presenten una gran esposición a l'actividá de les sos estrelles que, n'última instancia, puede provocar una elevada fotólisis de l'agua y la perda del hidróxenu al espaciu por escape hidrodinámicu (l'antoxana d'un efeutu ivernaderu esbocáu) o suponer un acoplamientu de marea al respeutive de la estrella (con un hemisferiu diurnu y otru nocherniegu, daqué especialmente común na zona de habitabilidad d'estrelles pocu masives). Amás, cuidao que les estrelles aumenten la so lluminosidá col pasu del tiempu, los cuerpos planetarios allugaos na rexón más interna de la zona habitable van tardar menos n'abandonar les sos llendes qu'aquellos asitiaos n'árees más esternes.