Una de les primeres aplicaciones d'estes ferramientes teóriques nueves utilizar na reproducción del soníu fonográficu. Un problema recurrente colos primeros diseños de fonógrafos foi que les resonancies mecániques na pastilla y nel mecanismu de tresmisión causaben crestes y valles descomanadamente grandes na respuesta de frecuenca, lo cual resultaba nuna calidá de soníu baxa. En 1923, Harrison de Western Electric Company rexistró una patente d'un fonógrafu nel cual el diseñu mecánicu atopábase dafechu representáu como un circuitu llétricu. La bocina d'un fonógrafu represéntase como una llinia de tresmisión, tresformándose nuna carga resistiva pal restu del circuitu, ente que les partes mecániques y acústiques (dende l'aguya de la pastilla hasta la bocina) son traducíes como elementos arrexuntaos acordies con l'analoxía de la impedancia. El circuitu llográu consiste nuna tipoloxía d'escalera d'una serie de circuitos resonantes acoplaos per mediu de capacitores en paralelu. Esto pue ser consideráu como'l circuitu d'un filtru paso banda.Harrison diseñó a los valores de los componentes por que tuvieren una banda de camín correspondiente cola del audiu deseyáu (nesti casu de 100 Hz a 6 kHz), según una ruesta de frecuencia plana. Al traducir estos valores de los elementos llétricos a les magnitúes mecániques apurriéronse les especificaciones pa los componentes mecánicos en términos de la masa y la rixidez, lo cual tamién pudo ser traducíu a les dimensiones físiques pa la so manufactura. El fonógrado resultante tenía una respuesta de frecuencia plana na so banda de camín, amás de ser llibre de les resonancies esperimentaes primeramente. Poco tiempu dempués, Harrison regirstró otra patente usando la mesma metodoloxía nos transductores de tresmisión y receición nel teléfonu.