Dende'l sieglu XIII la categoría de los ciruxanos franceses venía medrandu y faciénduse visible mediante la autoridá pa vestire la toga llarga y faere ciruxía mayor. Nel trescursu los sigientes sieglos entama emplegase la pallabra "barberu" pa referise a un gremiu de "práuticos", non médicos, descuñecedores del llatín y cuyu campu d'autuación se llimitaba a intervenciones menores, cumu flebotomías, estraición de piezas dentarias, ou curación de pequeiñas feridas. Na Francia, los ésitos de la ciruxía durante'l Renacimientu emburrianun a la espaición de las diferencias de clas ente los médicos y los ciruxanos.