Con éses el bandu subleváu nun tuvo que construyir el so exércitu sinón que cuntó dende'l primer momentu coles unidaes militares (y les fuercies d'orde públicu) sulevaes mientres el golpe yá entamaes y empobinaes polos sos mandos, ente les que destacaba l'exércitu del Protectoráu de Marruecos, el llamáu Exércitu d'África, compuestu pola Lexón Estranxera y los Regulares (tropes indíxenes mores mandaes por oficiales españoles) que constituyía la fuercia militar más esperimentada de too l'exércitu español. Per otru llau les milicies carlistes (requetés) y les milicies falanxistes que sofitaron a los sulevaos fueron integraes nel exércitu del que se consideraben aliaes y non enemigues (al contrariu de lo qu'asocedió nel bandu republicanu onde les milicies obreres, especialmente les milicies confederales anarquistes, siempres resabiaron de la institución militar, cola esceición de les milicies comunistes).