Los indíxenes de Mesoamérica, como cuasi tolos habitantes prehistóricos del restu del continente, compartíen la creencia de la esistencia d'una entidá anímica nel cuerpu que daba identidá y conciencia al ser humanu y que lo abandonaba al morrer pa dir a una esistencia ultraterrena. Los azteques identificaben dicha sustancia inmortal col «teyolía», aniciáu nel corazón, ente que pa les mayes tal esencia recibía'l nome del «ol». Felicidad concencia pervivía nel llugar de los muertos onde siguía riquiendo alimentu, reconocencia y dalgunes otres ayudes espirituales que podíen ser daes polos vivos pa dexa-yos siguir la so esistencia inmortal. Lo anterior xeneró'l desarrollu d'un cultu a los ancestros bastante espublizáu en Mesoamérica.