Otru factor que contribúi a l'habilidá d'un ácidu pa perder un protón ye la fuercia d'enllaz ente l'hidróxenu ácidu y el anión de la molécula que la tien (ver base conxugada). Esto, de la mesma, ye dependiente del tamañu de los átomos que comparten l'enllaz. Pa un ácidu HAI, al empar qu'aumenta'l tamañu del átomu A, la fuercia del enllaz mengua, significando esto que ye más bono de ser rotu, y la fuercia del ácidu aumenta. La fuercia del enllaz ye una midida de cuánta energía ye necesaria pa romper un enllaz. N'otres pallabres, rique menos enerxía romper l'enllaz cuando l'átomu A faise más grande, y el protón ye más fácilmente removible por una base. Esto esplica parcialmente por qué l'ácidu fluorhídricu ye consideráu un ácidu débil, ente que los demás ácidos d'halóxenu (HCl, HBr, HI) son acedos fuertes. Anque'l flúor ye más electronegativu que los otros halóxenos, el so radiu atómicu ye tamién enforma menor, polo que comparte un enllaz fuerte col hidróxenu. Al movese escontra baxo nuna columna na tabla periódica, los átomos fáense menos electronegativos, pero tamién significativamente más grandes, y el tamañu del átomu tiende a apoderar l'acidez nel enllaz col hidróxenu. El sulfuru d'hidróxenu, H2S, ye un ácidu más fuerte que l'agua, inclusive anque l'osíxenu ye más electronegativu que l'azufre. Esto ye por cuenta de que el azufre ye más grande que l'osíxenu, y l'enllaz hidróxenu-azufre ye más fácilmente francible que l'enllaz hidróxenu-osíxenu.