Cuando Nasereddín Shah Kayar foi asesináu por Mirza Reza Kermani en 1896, la corona pasó al so fíu Mozaffar-y-din, quien foi un gobernante moderáu y atentu, pero tamién pocu efeutivu. La estravagancia real y l'ausencia d'ingresos exacerbaron los problemes financieros. El sah gastó rápido dos grandes préstamos de Rusia, en parte en viaxes a Europa. L'enoxu públicu cebar na propensión del sah a faer concesiones a los europeos en cuenta de arrogantes pagos a él y los sos oficiales. La xente empezó a esixir poner frenu a l'autoridá real y l'establecimientu del gobiernu basáu nel Derechu, de la que crecía la so esmolición pola influencia estranxera, especialmente la rusa.