El cálculu infinitesimal, llamáu por brevedá "cálculu", tien el so orixe na antigua xeometría griega. Demócrito calculó'l volume de pirámides y conos considerándolos formaos por un númberu infinitu de seiciones de grosez infinitesimal (infinitamente pequeñu). Eudoxo y Arquímedes utilizaron el "métodu d'escosamientu" o exhaución p'atopar l'área d'un círculu cola exactitú finita riquida per aciu l'usu de polígonos regulares inscritos de cada vegada mayor númberu de llaos. Nel periodu tardíu de Grecia, el neoplatónicu Pappus d'Alexandría fixo contribuciones sobresalientes nesti ámbitu. Sicasí, les dificultaes pa trabayar con númberos irracionales y les paradoxes de Zenón d'Elea torgaron formular una teoría sistemática del cálculu nel periodu antiguu.