Nel so primer alcuentru, Julieta y Romeo utilicen una forma de comunicación (metáfora) encamentada por dellos autores convencionales mientres la dómina en que vivió Shakespeare. Faciendo usu d'elles al implicar les pallabres "santu" y "pecáu", Romeo foi capaz d'evaluar los sentimientos de Julieta escontra él, nuna manera inusual. Esti métodu tamién foi sofitáu pol escritor italianu Baltasar de Castiglione (que les sos obres, na so mayoría, fueron traducíes al idioma inglés). Amás Castiglione aconseyó que, en casu de qu'un home usara una metáfora a manera d'invitación pa una muyer, ella podría asonsañar que nun lo entendió, colo que'l so pretendiente podría retirase ensin perder el so honor. Contrariamente, Julieta participa na metáfora, espandiéndola. Los términos relixosos "sepulcru", "sienda" y "santu" yeren bien populares na poesía d'esi entós, amosando una propensión al tonu románticu, más qu'a una indireuta blasfemia —el términu "santidá" foi acomuñáu col catolicismu dellos años antes del escritu—. Más palantre, nel mesmu testu, Shakespeare determinó esaniciar la más clara referencia a la resurrección de Cristu y la Pascua, elementos presentes en The Tragical History of Romeus and Juliet.