L'Edictu de Gülhane (Hatt-i Şerif), promulgáu por Abdülmecid I en 1839, marcó l'entamu de les reformes que n'años socesivos llevaron a cabu col envís de convertir a los súbditos en ciudadanos, y toos n'igualdá énte la llei. El gobiernu otomanu creyó realmente que la introducción de reformes d'estilu européu yera la única manera de salvar l'Imperiu.