La escultura barroca adquirió'l mesmu calter dinámicu, tropezosu, espresivu, ornamental, que l'arquiteutura —cola que va llegar a una perfecta simbiosis sobremanera n'edificios relixosos—, destacando'l movimientu y l'espresión, partiendo d'una base naturalista pero deformada a caprichu del artista. La evolución de la escultura nun foi uniforme en tolos países, yá que n'ámbitos como España y Alemaña, onde'l arte góticu tuviera enforma asentamientu —especialmente na imaginería relixosa—, entá pervivían ciertes formes estilístiques de la tradición llocal, ente qu'en países onde'l Renacimientu supunxera la implantación de les formes clásiques (Italia y Francia) la perduración d'estes ye más acentuada. Por temática, xunto a la relixosa tuvo bastante importancia la mitolóxica, sobremanera en palacios, fontes y xardinos.