Tres la muerte del xeneral Franco'l 20 de payares de 1975, asumió interinamente el poder el Conseyu de Rexencia, formáu por un teniente xeneral, un arzobispu y un miembru del Movimientu Nacional, hasta que dos díes depués, el 22 de payares de 1975, el Príncipe d'España Xuan Carlos de Borbón, designáu en xunetu de 1969 pol Caudiellu como'l so socesor «a títulu de rei», foi proclamáu col títulu de Xuan Carlos I ante les Cortes franquistes. Tres la intervención «dende la emoción na alcordanza a Franco» del presidente de les Cortes Alejandro Rodríguez de Valcárcel, Xuan Carlos I xuró les Lleis Fundamentales del Reinu y pronunció de siguío un discursu nel qu'evitó faer referencia al trunfu franquista na Guerra Civil Española y nel que, dempués de manifestar el so «respetu y gratitud» a Franco, afirmó que se proponía algamar «un efectivu consensu de concordia nacional» —la frase completa yera la siguiente: «Que toos entiendan con arrogancia y altor de mires que'l nuesu futuru va basar nun efectivu consensu de concordia nacional». «Un mensaxe que ye tou un programa», según Julio Gil Pecharromán—. D'esta forma dexó claro que nun apostaba pol puru «continuismu inmovilista» que preconizaba'l llamáu búnker —que defendía la perpetuación del franquismu so la Monarquía instaurada por Franco, siguiendo'l modelu establecíu na Llei Orgánica del Estáu de 1967—, pero col so mensaxe al Exércitu de qu'encarara'l futuru con «sele tranquilidá» dexaba entever que la reforma facer dende les mesmes instituciones del réxime. Los aplausos más entusiastes, sicasí, nun los llevó'l nuevu rei sinón la familia del xeneral Franco presente na ceremonia. La oposición antifranquista recibió con frialdá'l discursu del rei. El PSOE nuna nota afirmó que «nun sosprendiera a naide y cumplió el so compromisu col réxime franquista».