La principal aportación de la Renacencia a la matemática foi la sustitución del álxebra tensorial, heredáu de la Antigua Grecia, pola más senciell'álxebra de los polinomios.[63] Nesti periodu'l álxebra, que dende los Elementos d'Euclides estudiárase dende un puntu de vista xeométricu, independizar de la xeometría y conviértese nuna caña autónoma dientro de la matemática.[63]