Nel más altu de los trés niveles asitiaos nel puntu más alloñáu de la exa de la nave sentábense sobre taburetes 31 tranitas (thranítai, de trânoι= taburetes) en cada borda, sentaos a 89 cm (dos coldos) unos d'otros, y llixeramente per delantre y percima del zigita correspondiente. Por que los sos remos nun interfirieren colos de los niveles inferiores, yeren instalaos nun dispositivu eleváu sobre'l cascu y abiertu al vientu. Los toletes para los sos remos folgaben sobre arbotantes que sobresalíen cerca d'un metro de cada banda del trirreme. La palada de los sos remos yera la más enérxica, porque pivotaban dende bien alto, enfusando antes na agua. Na filera entemedia y nel interior del cascu, sobre los baos, asitiábense 27 remeros, llamaos «zigitas» (zygioi, de zeugon, bao), llixeramente movíos en rellación a los sos vecinos cimeros, p'aprovechar meyor l'espaciu vertical y que pasaren los sos remos por un llugar caláu del cascu. Cada zigita sentábase enriba y llixeramente adelantráu del talamita correspondiente, y sofitaba el so remu sobre la borda. Nel nivel inferior, na bodega, 27 «talamitas» (thalamitoi, de thálamos= bodega), tamién movíos poles mesmes razones, remanaben los sos remos al traviés de les portes, abertures circulares asitiaes a unos 45 cm de la llinia de flotación. Un pequeñu envolvedoriu de cueru yera curioso afechu en redol al remu, pa facilitar la so penetración y torgar que l'agua moyáralo. Si esistía riesgu de daños pa los remos, estos xubíense y les abertures tapar con portar.