L'afeición nun tien un orixe históricu específicu, yá que se trata d'un comportamientu humanu. N'antigües civilizaciones de la cultura clásica en Grecia y l'Imperiu Romanu solía identificase a l'afeición (Malakia: ἀνανδρία) como un signu de debilidá, vulnerabilidá o cobardía que yera severamente castigáu por nun representar les carauterístiques clásiques de la valentía nun home. En diversos escritos bíblicos retómase'l sentíu de la pallabra malakos como distintos comportamientos moralmente inaceptables que variaben según la interpretación en: afeición, prostitución masculina y sodomía. Otres visiones sociales que víen l'afeición na cultura clásica, yera'l tratu d'una persona como muyer (asimiláu na dómina como una persona costantemente humildada o envuelta nel rol pasivu na espresión sexual homosexual).