Unu de los primeros estudios científicos de los dialeutos del euskera, en rellación les formes verbales auxiliares, foi fecha por Louis-Lucien Bonaparte, un sobrín de Napoleón. El so mapa dialeutal orixinal Carte des Sept Provinces Basques, que se publicar en 1869 xuntu col so -y Verbe Basque en Tableaux foi considerada como la guía autorizada na dialeutoloxía vasca mientres un sieglu. Bonaparte recoyó los sos datos nel trabayu de campu ente 1856 y 1869 en cinco visites al País Vascu. Daquella, el euskera yá yera bien escasu en tol territoriu onde fuera comúnmente faláu. En Álava, toos sumieren de les planicies y les tierres altes, solo queden na fortaleza d'Aramayona y franxes fronterices de Vizcaya y Guipúzcoa, ente qu'en Navarra l'estudiosu de les pruebes arrexuntaes llegó hasta les zones que s'estienden hasta'l sur de Tafalla. En 1998, Koldo Zuazo, profesor de Filoloxía Vasca na Universidá del País Vascu, redefinió llixeramente la clasificación de los dialeutos: ente otres coses, camudó'l nome del dialeutu vizcaín a occidental, de guipuzcoanu a central, arrexuntó los dialeutos labortanu y baxu navarru nel llamáu navarru-labortanu, dixebró'l faláu nel oriente de Navarra como un dialeutu independiente y reconoció delles zones mistes: