El panenteísmo (del griegu: πᾶν (pân). 'tou'; ἐν (en), 'en'; y θεός (theós), 'dios') ye un conceutu filosóficu y teolóxicu qu'indica que Dios ye al empar inmanente y trascendente al universu o, n'otres pallabres, que Dios engloba l'universu pero nun se llinda a él, estremándose tantu del panteísmu, qu'afirma la identidá ente Dios y l'universu, como del pandeísmo, qu'afirma que Dios dexa de ser trascendente cuando crea l'universu y fúndese nel mesmu.