Estes premises son una declaración de guerra al gregarismu y a la propaganda, por non dicir qu'una declaración de guerra a l'autoridá coactiva polo xeneral. Pero aguantar vien de que los emboscados vacunar contra'l nihilismu –al espulsar de los sos pechos la rensía énte la necesidá de morrer-, y gracies a ello atopen con fontes de vida qu'ufierten “manantiales de bayura, veneros de poder cósmicu”. Fuere cual fuere la so suerte particular, “son conscientes de la inatacable fondura [...] y la plenitú del mundu”. Eso funda nellos ánimos de benevolencia, como funda l'amor de los padres mesma estima nos fíos. Les llinies finales del llibru, que resumen el paisaxe deparáu pol monte, dicen asina: “Lo abuxao, lo polvoriento, xúntense namái a la superficie. Quien cava más fondu algama en cualquier desiertu l'estratu onde se topa'l manantial. Y coles agües xube a la superficie una fecundidá nueva”. (Gocie y esixencies de la llibertá, 2003)