El folclorista asturianu Constantino Cabal foi'l que defendió pela primer vegada la esistencia de parentescu etimolócicu, güei xeneralmente aceutao polos filólogos, ente'l vocablu llatín diana, que menciona la cita de San Martín de Braga, y l'asturianu xana, que denoma a la conocida criatura de la mitoloxía asturiana: ello podría indicar la esistencia d'una cierta continuidá ente la antigua relixón ástur y les creyencies mítiques anguaño presentes nes zones rurales d'Asturies. Arriendes d'ello, la ñora que naz del santuariu de Cuadonga lleva tovía güei'l nome de la antigua diosa celta Deva, de la que'l so cultu taba consagráu'l llugar enantes de la so cristianización. Según otros autores, deva ye una pallabra céltica y indoeuropea que significa simplemente diosa, polo que sedría posible que tres d'esta denomación s'escondieren otres divinidaes femenines como Navia o Briga. En tou casu, Deva yera una advocación que, según la opinión d'historiadores renomaos, etnólogos y filólogos, gociaba de gran predicación na dómina precristiana, asina lo demuestren dellos topónimos como La Isla de Deva (en Castrillón) o'l pozu del Güeyu la Deva (Xixón). De la primera dizse güei entá que vienen les neñes que nacen nel territoriu d'esti conceyu. Del Güeyu la Deva, que les sos agües encarnaes nun son más que'l sangre de los moros derrotaos na batalla de Cuadonga.