«Splendor paternae gloriae, de luce lucem proferens, lux lucis et fons luminis, diem dies illuminans». D'esta manera -cola invocación a Cristu como lluz verdadera que, nacida de la gloria del Padre, ilumina'l mundu- empieza ún de los himnos de Laudes, la oración d'alabanza matutina. La repetición de la raiz lux, como un mantra, inunda'l pensamientu con una lluminosidá hermana de la que, nesi momentu, arrama pel exterior dende lo alto. Y, si la lluz ye la imaxe fuerza de los himnos de Laudes, Lisboa ye la encarnación fecha ciudá d'una d'estes allabancies.  Les coordenaes xeográfiques y l'abertura al mar fain de Lisboa una ciudá que vive dafechu en primavera y parez desconocer los estremos, polo menos los climatolóxicos. La impresión xeneral ye tamién la de tar nun territoriu primaveral pola so población, mui guapo y mui mozo. Pero Lisboa tien pasáu y nun ye la menos importante la memoria que guarda de la metrópoli que foi: de les colonies falen les cares de la xente y  la piel espeya la mestura del sangre.  Lisboa naz de la unión espiritual de la lluz col agua y la concha primixenia, como la d'una Venus siempre núbil, ye la Praça do Comércio o Terreiro do Paço, onde antiguamente desembarcaben los embaxadores pa presentar les credenciales al rei. Les sos dimensiones, que superen la simple monumentalidá, fain del Terreiro do Paço dalgo más qu'una plaza mayor y l'abertura al ríu crea un espaciu únicu. Les llinies de fuga converxen nel arcu trunfal que da accesu non  sólo a la Via Augusta, sinón a Lisboa entero. La Praça do Comércio ye'l principiu y la promesa de l'aventura, la metáfora de tolo que ta por descubrir. Un abanicu imensu de caminos y elecciones ábrense énte'l recién llegáu, que empieza'l camín col ansia de recorrelos toos. De momento, namás que son nomes: Baixa, Chiado, Alfama, Bairro Alto…, dientro poco sedrán los escenarios de la vida.