Les llingües preindoeuropeas de les diverses rexones d'Europa, Anatolia, Oriente mediu y Asia meridional polo xeneral son mal conocíes por cuenta de que la gran mayoría escastáronse va munchos sieglos, quedando bien poca evidencia direuta o indireuta de les mesmes. Solo un puñáu de llingües preindoeuropeas sobrevivieron hasta l'actualidá, ente elles el protoeuskera y presumiblemente les llingües dravídiques, les llingües munda y caucásiques. N'otros casos magar les llingües orixinales nun sobrevivieron, esisten testimonios epigráficos o testuales que dexen cierta conocencia de les mesmes, como nel casu del etruscu, l'ibéricu, el llinial A o'l hatti. Nel peor de los casos la única evidencia disponible de munches llingües son topónimos y préstamos dientro de les llingües indoeuropees que darréu ocuparon ciertes rexones.