Llogró un ésitu inmediatu y en 1915 tornó a Estaos Xuníos, onde yá yera reconocíu. Dio a conocer darréu Intervalos nel monte (1916), El regueru que flúi al oeste (1928), Un cordal de más allá (1936), Nel calvero (1962) y otros volúmenes de versos y drames. Los sos poemes reflexen la naturaleza amestada a les emociones de los homes que lu habiten, con un llinguaxe senciellu que va texendo sicasí máximes o moralejas complexes. El so mundu ye tráxicu pero al empar, por efeutu d'una filosofía de la resignación o d'una sabiduría elemental, lo tráxico eslleir nos acontecimientos naturales de la vida, con un leve sentíu del humor.