Y Severino quedábase calláu. Porque esi cuetu marcaba pa él la cabeíra llende de la tierra conocida n'aqueilla brumosa direición. Y cavilaba que, si esa nueva casa quedaba tan p'allá, entós nun podería tornare quandu quisiera a xugare conos sous collacios al catarramayu nin andar a ranas nel riu, nin facere santos de nneve nel hibiernu, nin tolas demás cousas que-y prestaban nel poucu tiempu que-y deixaban los sous trabayos d'andare tol día tras los xatos y las oveyas,  dar un sofitu nel güertu y nas eiras y sufrire dalgunos torniscones nos poucos ratos pasaos na scuela.