Gil Vicente ye amás consideráu como'l "padre del drama portugués", gracies a les sos cuarenta y un pieces (catorce en portugués, once n'español y les demás billingües) ente les qu'hai autos sacramentales, obres devocionales, traxicomedies y farses. La so carrera empecipiar en 1502 con una serie d'obres relixoses, ente les que destaquen el Autu da Alma y la triloxía de les Barques; más tarde introducióse nel xéneru satíricu, y finalmente desenvolvió la comedia pura, n'obres como Ignez Pereira o Floresta de Enganos. Les sos trames yeren sencielles; los sos diálogos, inspiraos y vivos; los sos versos de cutiu algamaben una gran guapura; los dramaturgos que lu siguieron nun fueron cimeros a él talentu, y cuando se vieron atacaos polos críticos clasicistes pola so incultura y la so inmoralidá, conformar con entretener a les clases inferiores en feries y festivales. Asina, los autores cultos qu'intentaron siguir el cercu de Gil Vicente, apenes llograron ésitos reseñables: Jorge Ferreira de Vasconcelos foi l'autor de la primer obra dramática en prosa, Eufrosina, y Antonio Ferreira construyó, nel so Ignez de Castru, una traxedia débil anque con dellos ecos de Sófocles.