Al escurecer, podíes velu nel mediu'l camín o nes escaleres de la casa, na corrada y ondequiera. Había que tener cuidáu de nun pisalos, porque yera abondo desagradable. Tengo'l recuerdu d'un día que me descalcé pa xubir a una figal que medraba a la vera la mio casa. Descalcéme como faciemos davezu pa xubir a los árboles, quiciabes porque asina s'agarraben meyor los pies a les canes. Esi día, nuna especie d'asientu qu'había nel tueru la figal,  taba aseñoráu un sapu grandón, escucando o dormiendo. Yo nun lu vi y pisélu ensin querer. Los glayíos que di sintiéronse en tol pueblu del noxu que me dio pisar aquel sapu grandón y retrepu.