Dende los sos oríxenes el cristianismu presentar a sigo mesmu como'l "Nuevu Israel" y escupulicióse porque los xudíos persistieren nel so "ceguera" de siguir esperando la venida del Mesíes, pa cumplir la Promesa que Dios fixéra-y a Abraham, cuando'l Mesíes yá había llegáu: yera Xesucristu —por eso "mientres sieglos, la iconografía cristiana representó a la sinagoga por una muyer colos güeyos vendados, dando a entender que nun vía nin quería ver la Verdá"—. La Ilesia católica nun podía dexar que los xudíos negaren a Xesucristu como'l Mesíes porque eso ponía en cuestión la esistencia mesma del cristianismu. Asina surdió l'acusación contra los xudíos de que yeren el pueblu deicida, el responsable de la muerte de Xesucristu na cruz, y mientres sieglos, nes ceremonies del Vienres Santu, se invitana a los fieles cristianos a rezar pro perfidis Judaeis. La frase significaba textualmente oremos polos xudíos que tán estremaos de la fe verdadera, pero siempres se-y dio otru sentíu, el de la perfidia que caracterizaba al pueblu xudíu nel so conxuntu. Hubo qu'esperar cuasi dos mil años por que'l papa Xuan XXIII en 1959 ordenara que yá non se rezara'l Oremus pro perfidis Judaeis nes ilesies católiques.