N'España hubo una dómina en que les lleis toleraron a los eclesiásticos les barraganas o concubinas y nun-yos dexaben muyeres lexítimes seique porque se creía qu'éstes los distrayeríen de les sos funciones más que les mancebes, coles cualos nun taben amestaos d'una manera indisoluble, pos podíen dexar cuando quixeren o lo esixera'l bien de la ilesia.[2]