La so primitiva ilesia foi alzada nel añu 1492 pol Exmo. Cardenal Arzobispu de Toledo, Don Pedro González de Mendoza, y darréu, por Frai Diego de Deza, en 1505, pola so bulda dada en Segovia el día 26 del mes d'abril del mesmu añu. Taba asitiada al oeste de la villa, sobre un cantil de bien mal accesu dende'l ríu, yera un edificiu de mampostería y lladriyu, según describir Pascual Madoz nel so Diccionariu, de 21 vares de llargor, 8 d'anchor y 21 d'altor. Les sos ruines, que la so figura retayar hasta fecha recién sobre'l tayo serrapatosu del ríu, emprestaba al paisaxe un ciertu encantu y sabor d'antigüedá yá desapaecíu pa siempres pola inesplicable decisión de baltar los restos de los vieyos murios, graciosos arcos y abovedáu techu pa espeñalos sobre'l calce secu del Almanzora.