El altu clasicismu continuó desarrollando'l realismu y la sofisticación na representación de la figura humana, y ameyoró la representación de la ropa, qu'usó p'añedir impautu visual a les poses dinámiques (en movimientu). Les espresiones faciales, por embargu, yeren davezu, perconteníes, inclusu n'escenes de guerra. La composición de los grupos de figures nos relieves y nos frontones combinaba complexidá ya harmonía d'una forma qu'influyó pa siempres l'arte occidental. El relieve podía ser mui altu, lo que si bien-y daba a la escultura mayor vistosidá -y dificultá pa la so realización- facíala tamién más vulnerable a los daños. El clasicismu tardíu desarrolló la forma estatuaria que representaba, en bultu redondu, una muyer desnuda -piénsase qu'esto foi una innovación fecha por Praxiteles- y desarrolló poses cada vegada más complicaes y sutiles, y un mayor nivel d'espresión nos rostros. Dambes tendencies seríen desarrollaes con mayor fondura nel periodu helenísticu.