Primeramente l'autoridá condal recayó na aristocracia local, tribal o visigoda, pero los intentos de convertir les sos demarcaciones en señoríos hereditarios obligó a los carolinxos a sustituyilos por condes d'orixe francu. D'esta miente, en Girona, Urgel y Cerdaña hubieron d'aceptar nel añu 785 l'autoridá franca qu'impunxo'l Imperiu carolinxu nestes marques como baluarte contra la puxante espansión del emirato cordobés del poderosu Abderramán I, yá independizáu d'oriente. Coles mesmes, Carlomagno, que nesta dómina andaba a la tema pol dominiu d'occidente col Emiratu de Córdoba, asitió marqueses y consolidó la so poder ocupando Ribagorza, Pallars, Cerdaña, Besalú, Girona, Ausona y Barcelona onde estableció caudiellos con prerrogativas militares pa oponese a les ofensives árabes. A lo llargo de tol sieglu IX los condaos hispánicos van depender del emperador carolinxu.