El "B-24" tenía una velocidá cimera, mayor algame y mayor capacidá pa cargar de bombes qu'el "B-17", pero nun podía caltenese en formación percima de los 6.400 metros, lo que-y faía más vulnerable a l'artillería antiaérea ("Flak") y a los caces.[17] En 1942, l'altu mandu estauxunidense nun vía la necesidá disponer d'un caza de llargu algame, y al igual qu'el "Mandu de Bombardéu de la RAF" de primeres de la guerra, taben convencíos de que los bombarderos siempres pasaríen.