Tien los sos entamos hacia l'añu 750, anque hasta'l 1500 considérase que la llingua utilizada ye l'antiguu altu alemán. La dómina de mayor interés ta ente 1170 y 1230, na que florió'l Minnesang, cantares d'amor cortés y poemes épicos, que'l so representante más importante ye Walther von der Vogelweide. El Renacimientu y el Barrocu van ser de poco interés, anque ye nesta dómina que Martín Lutero crea, cola so traducción de la Biblia, la llingua estándar que conocemos na actualidá. Van Ser los movimientos del Sturm und Drang y el Clasicismu de Weimar los que dean autores universales como Goethe, que'l so Fausto pertenez ensin dulda al canon lliterariu occidental, Schiller y Hölderlin. El romanticismu tamién tuvo muncha importancia, dando autores como Heinrich Heine y los hermanos Grimm, pero ye a partir del sieglu XX que van apaecer de nuevu figures universales de la talla de Rainer Maria Rilke, Thomas Mann, Franz Kafka, Hermann Hesse y Bertolt Brecht.