El rococó francés, al aprucir n'Alemaña, fundir col barrocu xermánicu. Bebía tamién del barrocu recargáu y de procedencia italiana. Arquiteutos como Borromini o Guarino Guarini sirvieron como fonte d'inspiración a les pequeñes cortes alemanes que deseyaben asonsañar lo francés y recurríen con frecuencia a arquiteutos de dicha procedencia. Destaquen la basílica de Ottobeuren (Baviera), el Palaciu Solitude de Stuttgart, el palaciu Augustusburg en Brühl o'l palaciu Falkenlust, tamién en Brühl; tamién se dexa notar n'ilesies y campanarios solos o en pareya, sobremanera nel sur del país, onde en contaes ocasiones dexaben entever dende l'esterior les rellumances qu'allugaben. Exemplu d'ello son la basílica de Ottobeuren, en Baviera, o la Wieskirche (ilesia del prau), proyeutada por Dominikus Zimermann y asitiada nes proximidaes de Füssen y Oberammergau, tamién al sur de Baviera. Foi l'arquiteutu François de Cuvilliés, el que realizó les obres más direutamente rellacionaes colos modelos franceses del rococó, tal que fizo na decoración del palaciu de Nymphenburg. Otru arquiteutu de reconocíu prestíu foi Johann Balthasar Neumann, quien, sofitándose nos modelos de Guarino Guarini, llevantó estructures emplegando entós la decoración carauterística del rococó. Ente los sos proyeutos más destacaos atópense la residencia del Obispu eleutor de Würzburgu y les ilesies de Neresheim y Vierzehnheiligen. En Postdam, Georg Wenzeslaus von Knobelsdorf realizó para Federico'l Grande el palaciu de Sanssouci, a imaxe y semeyanza del Trianon. En Prusia, Matthaus Daniel Poppelmann (1662-1736), constrúi en Dresde el pabellón de fiestes del Zwinger, curiando qu'harmonice col paisaxe. Les escaleres con curves en tolos sentíos dan allegría tanto al edificiu como a los xardinos mientres los covarones y fontes alluguen toos tipos de personaxes mitolóxicos. El castiellu del Belvédère, en Viena, ye otra amuesa d'ésti estilu.