Falar de dialeutu y non de llingua napolitana siguiendo una tradición sociolóxica que da l'estatutu de llingua namái a los sistemes llingüísticos reconocíos como oficiales, los que son institucionalizaos en centros d'enseñanza y utilícense pa producir documentos de calter llegal, escribir constituciones y lleis o dictar sentencies nos tribunales. Pero, si considérase'l dialeutu como un sistema llingüísticu deriváu d'otru, casi como si'l napolitanu fuera una variante xeográfica del italianu, pos, esta definición ye inaceptable. Sicasí, los napolitanos tienen de reconocer que al so sistema de comunicación fálta-y una normalización de la ortografía, que ye un pasu indispensable pa faer d'un llinguaxe común una llingua real y efectivo. Asina puede concluyise que'l napolitanu ye sobremanera una llingua falada, ensin regles ortográfiques precises, anque dende'l sieglu XVII hubo una notable producción creativa en napolitanu (teatru, narrativa, poesía, cantares, cine).