Este ye una tema común nel esistencialismu; Friedrich Nietzsche, en El ocaso de los ídolos, o cómo se filosofa a martellaes allaba los escritos de Dostoievski a pesar del teísmu presente nellos: "Dostoievski, l'únicu psicólogu, a éstes del cual podía aprendese daqué, ye unu de los accidentes más felices de la mio vida, más inclusive que'l descubrimientu de Stendhal". Non yá eso: hai un evidente parentescu ente la teoría ellaborada pol personaxe principal Raskólnikov al respective de los homes que pueden prescindir de la moral en bien d'un porvenir que xustifique les sos aiciones, y la teoría del Súperhombre, ellaborada pol filósofu alemán. Walter Kaufmann considera la obra de Dostoievski como inspiración pa La metamorfosis de Franz Kafka. Per otru llau, Dostoievski emplega al personaxe de Sonia p'amosar que solamente la fe puede curar la depravación del home, que ye onde s'estrema d'otros esistencialistes. Anque esta filosofía ye particular de Dostoievski, pol mentáu énfasis nel Cristianismu y tamién nel Esistencialismu (anque si ye o non esistencialista sigue siendo aldericáu), temes similares pueden atopara n'escritores como Jean Paul Sartre, Albert Camus, Herman Hesse o Kafka.