En realidá esta práutica surdió en Nanjing, al entamu de la dinastía Song (937–975), onde se celebraba la fama de les sos baillarines, almiraes polos sos pequeñu pies y formosos zapatos narquiaos. Inda mientres l'anterior dinastía Tang ente les estauínes policromadas que s'incluyíen nes dotes funeraries dexaos nes tumbes acomodaes, topáronse dalgunes de muyeres a caballu, pos les dames chines de les dómines más antigües practicaben la equitación y el polu al igual que los sos familiares masculinos, exercicios que depués abandonaríen, imposibilitaes polos pies tullíos. El vendado de pies foi de primeres practicáu ente la élite y namái nes rexones más riques y prósperes de China. Esto revela que vendar los pies de les neñes d'altu trubiecu, representaba'l so exención de realizar xeres pesaes, destinaes a muyeres de clase social baxa. Tamién indica que los sos futuros homes yeren lo suficientemente adineraos como pa dexase'l matrimoniu con una dama a la que caltener y que esta esposa viviera namái pa complacer al home y gobernar a'l sirvientes de la casa. Poro, tar casáu con una muyer con "pies de lotu" yera tamién signu de prestíu pa un home.