Díez-Picazo foi'l mayor de los nueve fíos del matrimoniu ente Luis Díez-Picazo González y María Victoria Ponce de León Belloso. Llicencióse en Derechu na Universidá Complutense de Madrid en 1953. Llogró'l premiu estraordinariu de llicenciatura y premiu de la Fundación Montalbán al meyor espediente académicu. Darréu doctoróse en Derechu na mesma casa d'estudios en 1956, con una tesis titulada “El arbitrio d'un terceru nos negocios xurídicos”, siendo premiu estraordinariu del doctoráu y de la Fundación Condesa de Maudes. En 1956 ganó por oposición plaza de xuez de primera Instancia ya Instrucción, qu'exerció per un curtiu espaciu de tiempu. Dende entós dedicóse a l'abogacía, salvo'l periodu de tiempu en que foi Maxistráu del Tribunal Constitucional, ente 1980 y 1989. En 1963 llogró la cátedra de Derechu Civil na Universidá de Santiago de Compostela incorporándose esi mesmu añu a la Universidá de Valencia y en 1972 a la Universidá Autónoma de Madrid, onde siguió impartiendo les sos clases como profesor eméritu.