La doctrina de Ibn Arabi abonda nel calter absolutu de Dios como unidá suprema. Esta niega cualquier tipu d'analoxía ente Dios y crear -polo tanto escapando del panteísmu que-y han adscritu dellos pero tamién desenvolviendo una complexa rellación de lo creao col Creador, del que ye una espresión de los sos distintos Nomes y Atributos (Allahu a l'asma al-husna), qu'empecipió Sahl al-Tustari. Esta radical separación de Dios y la so creación torga la so conocencia racional de Dios como Esencia, pero nun torgar la so conocencia al traviés del develamiento, esto ye, de la certificación o Realización de la Realidá (Haqq) de les coses, que nun ye otru que Dios. Con él el sufismu algama'l desenvolvimientu más refináu de la espresión de la ellaboración teórica del sufismu.