Los Borbones caltuvieron la creencia nos poderes curatibles de la momia del santu y, en 1760, llevóse'l cuerpu al Palaciu Real mientres la enfermedá de la reina María Amalia de Saxonia. El cuerpu tamién sufrió mutilaciones motivaes pol fervor relixosu, como cuando una de les dames de Sabela la Católica arrincó d'un mordigañu un deu del so pie, o cuando'l cerraxeru personal de Carlos II, llamáu Tomás, arrincó un diente al santu y regalar al monarca, que lo guardó hasta la so muerte so l'almada.