Mientres dellos decenios, a partir de 1939, hubo tamién un solu catedráticu de lliteratura española, Giovanni Maria Bertini, profesor en Venecia y Turín, abiertu a lo hispanoamericano hasta'l puntu de fundar en 1946 la revista Quaderni Ibero-Americani, mientres decenios la única nel sector. Namái cola oposición de 1956, a diecisiete años de distancia, hubo otros trés caderalgos: Mancini, Meregalli, Macrí, y a partir d'ellos empezó a floriar el hispanismo n'Italia, antes coto zarráu apoderáu polos filólogos románicos. Puede dicise asina que la hispanística moderna naz n'Italia a partir de 1945 col tríu Oreste Macrí, autor d'una monumental edición de les Obres d'Antonio Machado y de frai Luis de Lev; Guido Mancini y Franco Meregalli. Muncho más tarde (salvo'l precedente yá mentáu) va nacer la hispanoamericanística, definiéndose como una área d'especialización independiente de la lliteratura española. Ente'l 60 y 70 créanse les primeres cátedres de Llingua y Lliteratura Hispanoamericana col so pioneru Giovanni Mexo Zilio, qu'ocupó la primer cátedra de la mesma creada na Universidá de Florencia en 1968, y quien lu siguen pocu dempués: Giuseppe Bellini, historiador de la lliteratura hispanoamericana, traductor de Pablo Neruda y estudiosu de Miguel Ángel Asturias; Roberto Paoli, gran peruanista y traductor de César Vallina; Giovanni Allegra (El reinu interior. Premises y semblanzas del modernismu n'España) y Darío Puccini, estudiosu de la llírica del sieglu XX, pero tamién de sor Juana Inés de la Cruz.