Dende aprosimao'l sieglu I e.C., una nueva tradición testual empezó a surdir nel pensamientu budista Indiu llamáu Mahāyāna (Gran Vehículu), qu'adulces llegaría a apoderar la filosofía budista India. La filosofía budista espolletó en grandes complexos de monesterios y universidaes como Nalanda y Vikramasila. Los filósofos de Budismu Mahāyāna siguieron los proyeutos filosóficos de Abhidharma de la que los criticaben ya introducíen nuevos conceutos ya idees. Puesto que el Mahāyāna enferronar al conceutu pragmáticu de verdá qu'establez que les doctrines considérense condicionalmente "verdaderes" nel sentíu de ser espiritualmente beneficioses, les nueves teoríes y práutiques consideráronse como "medios arteros" (Upaya). El Mahāyāna tamién promovió l'ideal del Bodhisattva, qu'incluyía una actitú de gran compasión (mahakaruna) por tolos seres. El Bodhisattva ye daquién qu'escueye permanecer nel samsara (el ciclu de nacencia y muerte) pa beneficiar a tolos demás seres que tán sufriendo.