Dalgunos autores atalanten, nun se sabe de xuru, qu'estos vocablos paecen una onomatopeya del golpe sobre la piel al dai y que tien un raigañu semíticu.  Ensin separtanos d'esti razonamientu, que ye posible, camiento qu'hai mui pocos instrumentos usaos na antigüedá y tan espardíos anguaño, como los de percusión, que conservaren una onomatopeya pa llamalos. Non ye un de los motivos más utilizaos, nin munchu menos.    Una onomatopeya ye una trascrición a la escritura de los soníos y grafíes d'una llingua y cultura concreta que los utiliza. Ye  raro qu'una onomatopeya pase esatamente igual d'una a otra llingua y cultura estremadá. El sentír del son d'un golpe y la so trascrición, ye mui particular d'aquelles persones o falantes que lu sienten, caún a la so manera, y ca pueblu lleva una herencia llingüística que lo fai reconocer, o non, como de so.    Un golpe nun pelleyu d'un panderu puede dar llugar a munches onomatopeyes imitatives de soníos graves y agudos que conocemos nel nuestru entornu, pero a otres persones pueden sona-yos ayenes  nel so conceutu llingüísticu y herencia cultural. Delles onomatopeyes podríen ser: pon, plin, bum, bom, poc, tac, toc, tiqui, pam, ton, tap, potón, tolón, pof, plof, blof, borrón, porrón, plon, plum, blin, don, tonk, tan, tlan, uón, etc.  Pal nuestru alredor, los vocablos daf o dof, non sedríen una onomatopeya d'un golpe nun panderu. Lo que non escluye que lo pudiere ser, cencillamente trátase d'amosar la diferencia qu'esiste ente conceutos llingüísticos d'estremaes poblaciones.    Ye mui  raro qu'una onomatopeya s'axunte y blinque porriba tantes llindes, a lo llargo'l tiempu, ensin camudar a otros conceutos llingüísticos d'otros pueblos, a pesar de, precisamente, ser les onomatopeyes una trascrición mui básica de soníos, en principiu, comunes. Como exemplu, el lladríu d'un perru paez el mesmu en tol mundiu, pero en Castellán escríbese guau, en Francés waf, y n'Inglés woof, y la so pronunciación camuda. Igual casu nos atopamos col glayíu del gallu, en Castellán quiquiriquí, en Francés cocorico,  y n'Inglés cook a doodle doo.    Si mos quedamos cola idega de que fuere una onomatopeya, podría pensase entos, nuna llingua común mui antigua na que tolos pueblos garraran el nome onomatopéyicu d'esti panderu como propiu y conocíu, cosa que todavía ye más difícil que pase, pol espardimientu del usu del instrumentu, el tiempu que pasó y el llargu viaxe del vocablu.    Por otru llau, sí esisten datos de qu'un vocablu viaxe con un objxetu d'un sitiu a otru, ensin práuticamente cambios y  adaptándose a la llingua nueva a la que llega, y ensin que los sos nuevos recetores conozan el sinificáu del nuevu vocablu qu'aporta col obxetu. Lo que mos fai albidrar nesti casu, un filu condutor del orixen del vocablu y por tantu del instrumentu col que viaxa.  Atalanto que non conocemos el sinificáu del vocablu daff, cencillamente, pol pasu del tiempu. Creo que l'estudiu d'un campu semánticu sobre palabres que contengan esti vocablu echaría un gabitu a conocelu meyor y quizá mos apurra dalgún  sinificáu, que probablemente, taría venceyáu al material usau na so fechura, sobre too al pelleyu. Asina asocede n'otros munchos instrumentos y pude documentalo nel trabayu publicáu sobre la bandurria y el rabel.    Como exemplu, les palabres bandurria, bandura, bendhir, banhu, banjo, bandir, pandair, pandura, panderu, tambura, tambor, tampura, dambura, dambareh, dombak, tombak, son la mesma y el so sinificáu ye'l del pelleyu col que se tapez, o tapecía n'orixen, l'instrumentu. El pasu'l tiempu y  l'adatación popular del instrumentu, pue facer que se pierda esti elementu, pero afortunadamente, caltién el so nome.    Otros autores camienten que'l vocablu daf tien un orixen persa, y anque non se conoz el so sinificáu, sí apaez venceyáu a un instrumentu y tá documentáu gracies a varios poetes antiguos.  Nesta llingua, apaez como dap, y esto apúrrenos una pista. Na páxina que vien darréu podemos atopar información sobre'l Persa: http://es.wikipedia.org/wiki/Idioma_persa    El Persa ye conocíu tamién como farsi, parsi, o dari, ye una llengua que falen n'Irán, Tayikistán, Afganistán, Georgia, parte de la India y parte de Pakistán. Persa, ye'l nome na forma helénica del términu nativu Parsi. Farsi ye la forma arábiga pa espresar Parsi, debíu a la falta del fonema /p/ nel árabe estándar.    Esta falta de soníu /p/, fai que'l vocablu dap, pase a otres llingües orientales, como l'árabe, a daf.    Esiste  un instrumentu de percusión llamáu dap ente un pueblo, los uighur, con una llingua milenaria que, anque dientru'l territoriu chinu, conserva'l so raigañu y costumes del Asia Central. Tamién esiste en Malasia como dup.  Polo que paez que tenemos un orixen persa del vocablu, y que como n'otros casos el nome y l'instrumentu pudieron aportar dende esta cultura a la península direutamente, arabizándose nos exemplos que vimos, ya que nos llugares onde sigue falándose con un raigañu persa, sigue  conservándose'l nome dap o dup.    Estos instrumentos, dende la llegada del mundiu islamista, tán mui relacionaos cola mística Sufi y les creyencies relixoses d'eses cultures.  Según los datos consultaos nes páxines:  www.ahura.homestead.com/files/IranZaminTen/PERSIAN_MUSIC.htm  www.drumdojo.com/world/persia/persian_perc_encyc.htm  http://nasehpour.tripod.com/peyman/id41.html  www.drumdojo.com/world/framedrum.htm  www.encislam.brill.nl/data/EncIslam/C6/COM-0196.html