Col fin del imperiu napoleónicu y la restauración borbónica, los arquiteutos franceses atopar ensin una guía confiable. Los nuevos enclinos surdieron de l'Académie des beaux-arts y del Conseil Génèral des Bàtiments Civils [Conseyu Xeneral de los Edificios Civiles]. Figura dominante d'esta fase foi Antoine Chrysostome Quatremère de Quincy (1755-1849), secretariu de l'Academia mientres más de venti años y partidariu convencíu del arte clásico. Dende esi puestu, les llendes del so gustu, debíos a la escesiva rixidez de los sos ideales doctrinarios, remanecieron en munchos edificios construyíos en Francia nel momentu, como nel Palaciu de Xusticia de Lyon, empecipiáu en 1835 por Louis-Pierre Baltard y carauterizáu por una severu fachada con venticuatro columnes corinties.