El grau en que los estigmes se elongan penriba de los estambres (variable que se denomina «protrusión de los estigmes») ye un determinante central na posibilidá de polinización cruciada y, poro, de l'alogamia nestes especies. Les especies rellacionaes col tomate que son AI obligaes o facultatives presenten flores colos estigmes bien protruídos. En contraste, otres especies tales como'l tomate cultiváu, presenten los estigmes insertos lo que promueve l'autopolinización. Reparóse qu'una rexón del xenoma del tomate (un QTL, acrónimu inglés pa designar un locus que determina o gobierna un calter cuantitativu) denominada se2.1 ye responsable d'una gran proporción de la variabilidá fenotípica reparada pa esti calter y que les mutaciones nesti locus tán arreyaes na evolución dende l'alogamia escontra l'autogamia nestes especies. La llocalización d'esti QTL nel xenoma del tomate dexó concluyir que se2.1 ye un locus complexu qu'entiende a lo menos 5 xenes estrechamente amestaos, unu que controla'l llargor del estilu, 3 que controlen el tamañu de los estambres y el postreru que gobierna la dehiscencia de les anteres. Esti grupu de xenes representaría les muertes d'un complexu ancestral de xenes co-afechos que controlen el tipu d'apareamiento nestes especies de Solanum.