Ente 1820 y 1824 foi ministru de Gobiernu y Rellaciones Esteriores de la provincia de Buenos Aires mientres el gobierno del xeneral Martín Rodríguez. Partidariu de la organización nacional, mientres la vixencia del Congresu Xeneral de 1824 destináu a redactar una constitución, l'entamu de la Guerra de Brasil motivó la creación inmediata del cargu de presidente de la Nación Arxentina y —en siendo escoyíu— foi'l primeru n'ocupalo. La sanción de la Constitución Arxentina de 1826, de fuerte conteníu unitariu, refugada poles provincies y el so propiu refugo a la Convención Preliminar de Paz de 1827 col Imperiu de Brasil pa rematar la guerra —a la que llomó de «tratáu deshonroso»— motivaron el so arrenunciu a la presidencia, siendo asocedíu por Vicente López y Planes, pero al poco tiempu les autoridaes nacionales eslleiéronse, situación que s'enllargó hasta 1852. La so influyencia sobre la historia arxentina foi tal que'l periodu marcáu pol so dominiu de la política nacional ye llamáu de cutiu dómina de Rivadavia.