La mayoría de les nebuloses son pergrandes, d'hasta millones d'años lluz de diámetru. Contrariamente a lo que vemos nes representaciones ficticies, nes que les naves espaciales escuéndense en nebuloses tan denses como bancos de niebla, lo qu'asocede en realidá ye que una nebulosa que ye malpenes visible pol güeyu humanu dende la Tierra veríase mayor, pero non más brillante, si mos averáramos a ella. La nebulosa d'Orión, la más brillante del firmamentu, qu'ocupa nelli una rexón del doble de diámetru que'l de la Lluna llena, puede vese a simple vista, pero nun yera conocida polos astrónomos antiguos. Magar que tienen una densidá mayor que l'espaciu que les arrodia, la mayoría de les nebuloses son muncho menos denses que cualisquier vacíu creáu na Tierra: una nube nebular del tamañu de la Tierra tendría una masa total de namái unos pocos quilogramos. Munches nebuloses son visibles gracies a la fluorescencia que-yos causen les estrelles calientes que tán empotraes nelles, mentantu qu'otres son tan difuses que namái pueden ser detectaes col usu de filtros especiales y en llargues esposiciones al telescopiu. Delles nebuloses tán iluminaes de forma variables por estrelles variables T Tauri. Les nebuloses son, a menudu, rexones de formación d'estrelles, como asocede na zona nomada Pilares de la Creación, na nebulosa de l'Águila. Neses rexones les formaciones de gas, polvu cósmicu y otros materiales amontónense pa formar rexones más denses, qu'atraen cada vegada más materia y que, n'ocasiones, vuélvense lo bastante denses como pa formar estrelles. Créese que'l material sobrante ye'l que forma los planetes y otros oxetos de los sistemes planetarios.