Sicasí, n'otru artículu de 1997, Visser conxeturó que la complexa configuración d'un aníu Roman” (asina nomáu n'honor a Tom Roman) d'un númberu N de furacos de guxán alliniaos nun polígonu simétricu podría actuar como una máquina del tiempu, anque conclúi qu'esto nun sería tantu un defectu na teoría clásica de la gravedá cuántica, sinón más bien la prueba de que ye posible violar la causalidá.[3]