Les teatralizaciones profesionales de Shakespeare na metá del sieglu XIX teníen dos carauterístiques no particular: de primeres, consistíen en producciones que teníen el fin principal d'ameyorar la trayeutoria artística de los sos protagonistes, polo que s'acostumaba omitir dellos papeles secundarios con tal de caltener cierta prominencia nos personaxes principales. La traza restante d'esa dómina definir pol conceutu "ilustráu", calificativu que faía referencia a la espectacularidá de los montaxes ellaboraos onde pretendíen llevase a cabu les escenificaciones. Esti últimu factor causaba qu'esistieren llargues poses en plena obra pa poder camudar l'escenariu cada vez que lo riquir el contestu. Coles mesmes, usábense pintures vivientes de manera constante. En 1882, estrenóse la producción del actor Henry Irving nel Lyceum Theatre de Londres. En dicha versión, Irving interpretaba a Romeo, ente que l'actriz Ellen Terry exercía'l papel de Julieta. Cabo mentar que la versión habría de ser catalogada como unu de los arquetipos del estilu ilustráu, mentáu enantes. Tiempu dempués, en 1895, cuando Irving viaxó al continente americanu pa realizar una xira teatral, Johnston Forbes-Robertson asumió'l papel de Romeo nel Lyceum Theather, y la so dramatización del personaxe foi más natural y realista en comparanza a la de Irving; la so visión pasó a popularizase dende entós. Mientres el so llabor, Forbes-Robertson evitó faer usu de la espectacularidá de Irving, pos trató de dar a conocer una descripción más realista de Romeo espresando'l diálogu poéticu como prosa realista y evitando florituras melodramátiques.