A partir de la segunda metá del sieglu XIX, la rexón esperimentó una masiva inmigración europea, concentrándose preferentemente nos países del Conu Sur, esto ye, Arxentina, Chile, Uruguái y el sur de Brasil; según tamién nel estremu noroccidental, ye dicir en Venezuela, Colombia y Ecuador.[138] Esta población provenía d'España, Portugal, Italia, Alemaña, Reinu Xuníu, Croacia, Francia, Polonia, Rusia, Ucrania, ente otros países.