En 1812, el Tambora entró nun periodu de gran actividá volcánica rematando nel catastróficu episodiu esplosivu d'abril de 1815. La erupción IEV–7 cuntaba con un volume d'eyección total de tefra de 160 km³. Foi una erupción esplosiva de la chimenea central con fluxos piroclásticos y el colapsu de la caldera, causando tsunamis, y estensos daños a propiedaes y tierres. Tuvo un efeutu al llargu plazu sobre'l clima global. L'alta actividá volcánica cesó'l 15 de xunetu de 1815. N'agostu de 1819 rexistróse dalguna actividá volcánica posterior inclusive una pequeña erupción (IEV–2) con nubes enceses, ruios retumbantes y retruques, lo que se consideró como parte de la secuencia eruptiva de 1815. Dempués d'aprosimao 30 años, Tambora entró nuevamente n'erupción, pero namái dientro de la caldera. Formáronse pequeños fluxos de llava y cúpules de llava extrusiones. Esta erupción (IEV–2) creó'l conu satélite Doro Api Toi dientro de la caldera.