Stirner empieza afirmando que'l centru de toa reflexón, y entá de toa realidá, ye l'home. Sicasí, nun se trata del home polo xeneral, nin del representante d'una Humanidá astracta, sinón del individuu, de "mi mesmu" en cuanto "yo" únicu. El "Únicu" ye únicu non porque tea rellacionáu con nada, sinón más bien porque él, y namái él, ye'l fundamentu de toa rellación posible. Tou lo que me xune a otros, o tou lo que tengo de mancomún con otros, ye namái relativu respectu al calter absolutu de "el mio" unicidá. D'últimes, la unicidá nun paez ser en Stirner ausencia de rellación, sinón que la rellación ye ausencia d'unicidá.