La voz sufí deriva del raigañu sûf, (llana), aludiendo al vezu con que vistíen los sufíes como amuesa de desapegadura del mundu. A los ascetes errantes árabes llamar tamién faquires ("probes", n'árabe faqîr, pl. fuqarâ), y en persa derviches (darvîsh). Miraos con ciertu precuru dacuando por dellos sectores de la ortodoxa islámica, el respetu que demostró a les sos enseñances Algazel, denomináu por dellos orientalistes occidentales como "el San Agustín árabe", y más conocíu ente los musulmanes como Hujjatul Islam o la Prueba del Islam, fixo qu'a partir de grupos sunnitas allugaos n'Iraq nel sieglu VIII, y de Bagdag y El Cairu nel sieglu IX, estendiérase la presencia del sufismu per tol mundu islámicu, dende Irán hasta India, y dende el Magreb hasta Anatolia y Al Ándalus.