"Mui estimáu amigu y señor: el deséu qu'usté me manifiesta de saber cuálu ye'l veraderu blasón que pinta'l nuesu Principáu nes sos armes, excita una dulda nunca presentada a la mio maxinación. Cuanto más pienso nella más m'almira que s'afaye ente nós esti ablucamientu. Bien sé del pocu ciñu nel que ta la ciencia heráldica. L'oxetu de la pregunta d'usté non sólo fai xusta esta  espirica sinón tamién necesaria, pues tratándose de representar los nuesos blasones nes banderes del nuevu reximientu de nobles asturianos yá se ve que fuera tanta mengua inoralos como non tenelos. La opinión más antigua da por blasón al principáu d'Asturies trés o cinco sueles de zapatos, yá prietes, yá lleonaes, yá en fondu de metal o de collor. Esta opinión taba caltenida por dellos autores nos sieglos XVI y XVII y siguióla llueu Tirso d'Avilés na so obra xenealóxica de les cases d'Asturies, escrita a  entamos del sieglu XVII. El padre Carbayo qu'escribió a fines del sieglu XVI y antes que Tirso d'Avilés establez otra opinión. Diz que'l Principáu d'Asturies, asina como la ciudá y santa ilesia d'Uviéu pinten por armes la famosa cruz de los ánxeles. Esta cruz pintábase en tolos llibros antiguos d'aquellos tiempos y afayábase tamién n'abondos edificios de la ciudá y del Principáu. Carbayo amesta que vio nel arquivu la ciudá un sellu de metal en dos cachos y nél la cruz con dos ánxeles nos llaos y na otra parte  tien la figura del rei Alfonsu II el Castu, sentáu nel so tronu con una espada na mano y na otra'l cetru y coronáu con cercu alredor de la tiesta como suelen pintar los santos.  Esta opinión tan prestosa a la piedá satisfaz mui poco a la bona crítica. Les razones de Carbayo basten daveres pa dicir que la cruz anxélica ye'l verdaderu blasón de la ilesia y ciudá d'Uviéu, pero non que lo ye del reinu, provincia o principáu d'Asturies. Nestos puntos tengo grandes razones pa creer que Carbayo se confundió.  Hai otra opinión más sofitada nel usu que na autoridá según la que'l principáu pinta por armes un escudu de cuatro cuarteles; nel primeru y caberu un castiellu y un lleón, y nel segundu y terceru dos copes o cálices. Yo tengo visto estes armes n'algunos impresos modernos.  La opinión que al mio paecer s'acerca más a la verdá ye la que'l caballeru Trelles espón nel capítulu 36 de la so Asturias ilustrada: tol principáu usa por divisa y armes suyes la cruz que llamen de les Victories. Anque Trelles nun  presenta prebes pa fundar esta opinión ye al mio xuiciu la que tien más argumentos nel so favor. La cruz esculpida en dellos antiguos edificios del Principáu nun ye la de los ánxeles como creyó Carbayo sinón la de la Victoria. Asina los manifiesten les que tán sobre la fortaleza d'Uviéu y la fonte de Foncalada y les de la ilesia vieya de Valdediós, fundación de Don Alfonsu el Magnu y de Deva, fundación de Doña Balesquida, muyer de Don Bermudu II y otres qu'agora nun tengo presentes. Otru tantu se pue dicir  de la cruz que se ve dibuxada nos antiguos privilexos como preben, amás de la so forme, l'alfa y la omega pendientes de los sos brazos. La forma d'estes dos cruces ye tan estremada que dificilmente pue tracamundiase por más que la impericia de los antiguos grabadores y amanuenses les tenga desfigurao. La de la Victoria ye una cruz regular floriada nos estremos de tiesta y brazos y col alfa y la omega pendientes d'ellos. Ye fácil polo mesmo estremales auquiera que s'alcuentren. Pero la forma del pie de la  Cruz de la Victoria ufierta una circunstancia más digna de notase pues representa'l llargu espigón que servía pa ponela nel mástil o mangu y llevala nes batalles como seña o guión militar, lo que basta pa estremala de la cruz de los Ánxeles, y pa da-y el calter de blasón propiu de los nuesos reis como dafecho lo yera. L'alfa y omega, representaes en forma de colgadiellu per baxo los brazos d'esta cruz, caracterícenla más fondamente pues estes misterioses lletres alcuéntrense non sólo esculpíes nos antiguos  edificios que tenemos citao sinón tamién dibuxaes al principiu de los privilexos de los nuesos reis y preben que nunos y otros se trataba de representar la Cruz de la Victoria y non la de los Ánxeles. Si pues probamos que nin los nuesos reis nin el nuesu principáu usaron depués, polo menos constante y dafecho, otru blasón que'l de la Cruz de la Victoria, ye claro qu'ésti ye'l so propiu, únicu y verdaderu blasón. Tamién notaremos que l'usu constante del alfa y omega nesta Cruz preba que Don Pelayu y los demás  reis d'Asturies adoptaron esta insinia a imitación de los emperadores d'oriente que la llevaben por guión ya insinia principal nos exércitos, llueu que Constantino formó con ella'l so famosu lábaru y camudó a les antigues aigles romanes. Constando pues por una antigua y probada tradición que'l rei Don Pelayu, fundador de la monarquía d'Asturies, llevó esta Cruz por guión y divisa nes batalles, que como tala s'ornió guapamente nel castiellu de Gozón pol so sucesor Don Alfonsu III nel añu 916, qu'esti rei y  los sos sucesores l'adoptaron por divisa y orniaron con ella yá los edificios públicos y yá los diplomes surdíos de la so autoridá nun habiendo preba alguna del usu públicu y xeneral d'otru blasón, resulta que'l verdaderu blasón del principáu d'Asturies ye la Cruz de la Victoria.  Basta, pues, p'afitar el blasón d'Asturies, indicar la insinia que los nuesos reis usaron como divisa propia, ya inda pa terminar, que ye'l más antigu blasón d'Hespaña y l'únicu que pue presentar el so tipu orixinal. Fundáu  depués el reinu de Lleón, esta divisa fízose, si non, más propia, más peculiar d'Asturies.  Nel mio dictame, la forma na qu'habrá presentase habrá ser una cruz de plata dafecho copiada de la de la Victoria que s'alcuentra na santa ilesia d'Uviéu col alfa griega pendiente del so brazu derechu y la omega del manzorgu, y éstes pueden ser d'oru y too en campu azul siguiendo nesto último la opinión de Trelles. L'escudu habrá tener corona real y na so rodiada'l lema que s'afaya na inscripción de la mesma Cruz y  que diz asina: hoc signo tuetur pius: hos signo vincitur inimicus.  Esto ye lo que puedo dicir a usté en satisfacción del so deséu."