Foi ministru de Guerra nel gobiernu provisorio del vicepresidente Manuel Menéndez y en 1845 foi electu senador por Puno. Mientres el primer gobiernu de Castilla foi miembru del Conseyu d'Estáu, que la so presidencia exerció ente 1845 y 1846. Nuevamente exerció como ministru de Guerra, de marzu a agostu de 1848. Acusáu de combalechadura, foi prindáu y desterráu a Chile, pero llueu tornó gracies a una amnistía dada n'agostu de 1849. Postuló a la presidencia de la República en 1851 anque solo llogró'l 6,3% de la votación total; en diches eleiciones trunfó'l xeneral José Rufino Echenique.