La solución atopada en 1418, cuando la República de Florencia yá amosaba clares intenciones de manifestar la so poder económicu na arquiteutura de la ciudá —colo que la catedral convirtióse, por tanto, cuasi nuna tarxeta de visita—, foi promover una especie de concursu d'idees pa la conclusión del templu, que traía, ta claro, la solución al problema de la cúpula. Filippo Brunelleschi, que yera, na dómina, un artesanu relativamente reconocíu, aceptó'l desafíu. Decidió, pa ello, viaxar a Roma en busca d'inspiración. Roma, nesi periodu, yera'l llugar del mundu nel que les ruines de l'Antigüedá clásica yeren más visibles, cuasi integraes nel paisaxe. La principal fonte d'inspiración pa Brunelleschi foi'l Panteón de Agripa: una estructura con un diámetru similar al de Santa María dei Fiori, rematáu con una cúpula n'arcu plenu. Brunelleschi non yá reparó la solución constructiva utilizada nel Panteón, sinón qu'empezó a estudiar les rellaciones estilístiques, proporcionales y formales ente los distintos elementos que componíen esi espaciu. Y foi efeutivamente esta actitú la que fizo que se xestara l'espíritu del Renacimientu: un individuu repara una determinada realidá al traviés del deséu y de la intención cola qu'interfier naquella realidá antigua pa buscar soluciones útiles aplicables a la realidá moderna. Brunelleschi nun tenía plena conciencia de la teoría clásica, pero reconoció un modelu estilísticu qu'usaría pa construyir y escurrir la so propia arquiteutura.