Pa qu'un alma goce del descansu eternu ye necesariu que sea enterrada apropiadamente n'un tarrén consagráu pa ello (cementeriu). De lo contrario, l'alma cuerre sin descansu pel mundu los vivos, buscando a daquién que-y de una oportuna sepultura. Cuéntase en Ribesella el casu d'un monxu que fue enterráu n'un cruce de caminos, lloñe del campu santu, cuya sepultura apaecía revuelta toles mañanes. Los monxos del so monesteriu diéronse cuenta del error, entamaron desenterralu y n'esi momentu apaecióse-yos el vieyu monxu, que-yos dixo "enterráime en sagráu que toi nel cielu": Y así ficieron.