Nes caberes décades del sieglu XIX desarrollaronse delles campañes pa consiguir l'autonomía política pa Irlanda. Esta islla taba xunificada con Gran Bretaña; tres de la rebelión de 1798, y pol Acta de Xunión de 1800, formose'l Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda. L'autogobiernu yera defendíu pol primer ministru británicu William Gladstone, que confiaba en qu'Irlanda siguiera el camín marcáu por Canadá, el de convertise nún dominiu dientro l'imperiu, pero la so propuesta, fecha en 1886, foi derrotada nel parllamentu. Pesie a que, de tener aprobáose, daría-y a la islla menos autonomía de la qu'esfrutaben les provincies canadienses dientro de la so federación, munchos parllamentarios taben medranosos de qu'una Irlanda parcialmente independiente representara una amenaza pa la seguridá de Gran Bretaña o marcara, inclusu, l'entamu de la rotura del imperiu. Una segunda propuesta foi rechazada nel parllamentu, y la tercera, magar que foi aprobada en 1914, nun foi puesta en práctica por culpa l'españíu de la Primer Guerra Mundial. La respuesta de los irlandeses foi la rebelión de Pascua de 1916.