El direutor teatral Peter Brook anotó nun comentariu sobre Final de partida: «Les pieces de Beckett tienen dalgunes de les carauterístiques de los carros blindaos y de los tontos: anque se dispare contra ellos y tírense-yos tartes de crema siguen el so camín impertérritos. Amás de otres ventayes sorprendentes, son inmunes contra los críticos. Beckett siempres fadia a la xente pola so honestidá. Fabrica oxetos. Presentar. Lo que presenta ye tarrecible. Por ser tarrecible, tamién ye risible. Demuestra que nun hai escapadera, y esto produz desasosiegu, porque, efeutivamente, nun hai escapadera. [...] Nuesa enganía constante d'optimismu ye nuesa peor escusa». Per otra parte, Brook, nel so estudiu sobre'l teatru The Empty Space, afirma que si cuntes que Beckett ye "pesimista", entós ye que te convertisti n'unu de los sos personaxes, dexándote atrapar nuna de les sos obres; Beckett nun dicía “non” porque quixera sinón porque lo que buscaba en realidá yera'l “sí”.