A partir de 1954, compaxinó la so actividá artística col llabor docente nel Real Institutu de Xovellanos. Aquel día, Luis Pardo empezaba a dar amueses de reticencia y desengañu con respectu al mercáu y el mundu del arte polo xeneral. Cada vez más cansáu de la vida pública y cola necesidá de trabayar sobre'l so propiu discursu pictóricu ensin condicionamientos esternos, Pardo pasó la década de los setenta y bona parte de la de los ochenta estremáu de los circuitos del arte. Namái en 1986, a los 76 años d'edá, aportó a dexar trés obres pa la esposición Maestros y Figures del Arte Asturiano que Sala d'Arte Van Dyck celebró por cuenta del so segundu aniversariu. Redescubierto pol públicu asturianu arriendes de esti acontecimientu, Luis Pardo foi recibíu con almiración y sorpresa dempués de casi #trenta años d'ausencia. Nos años que siguieron, anque siguió col so estáu de reclusión, dexó delles obres a Van Dyck y en 1995, dempués de trabayosos trámites, inaugurar na sala xixonesa la so primer esposición individual antolóxica.