Otru terrén onde se desenvolvió la prosa barroca española foi la novela picaresca, siguiendo la tradición empecipiada'l sieglu anterior col Lazarillo de Tormes (1554). Tuvo representada principalmente por trés nomes: Francisco de Quevedo, autor de La vida del Buscón (1604), d'aspeutu amargosu y crudamente realista; Mateo Alemán, que robló'l Guzmán de Alfarache (en dos partes: 1599 y 1604), quiciabes la meyor nel so xéneru, onde'l pícaru ye más un filósofu qu'un probe vagamundu; y Vicente Espinel, qu'en L'escuderu Marcos de Obregón (1618) ufierta una visión agriduz del pícaru, que magar los sos infortunios atopa'l llau atentu de la vida. Otru xéneru foi'l de la novela pastoril, cultivada principalmente por Lope de Vega, autor de La Arcadia (1598) y La Dorotea (1632), esta postrera un drama en prosa que los sos llargos diálogos facer irrepresentable como drama teatral. A lo último, otra aguada de la prosa de la dómina foi la conceutista, qu'en paralelu a la poesía desenvolvió un estilu d'escritura intelectual y cultiváu, que se sirvía de los recursos de la llingüística y la sintaxis pa describir la realidá circundante, xeneralmente de forma realista y desengañada, reflexando l'amargura d'una dómina onde la mayoría sobrevivía en dures condiciones sociales. El so principal esponente foi Baltasar Gracián, autor de Agudez y arte d'inxeniu (1648), un tratáu que desenvuelve les posibilidaes de la retórica; y El Criticón (1651-1655), novela de corte filosóficu que'l so argumentu ye una alegoría de la vida humana, que bazcuya ente la civilización y la naturaleza, ente la cultura y l'ignorancia, ente l'espíritu y la materia. Como escritor conceutista tamién merez nomase a Luis Vélez de Guevara, autor de El diañu cojuelo (1641), novela satírica cercana a la picaresca pero ensin los sos elementos más comunes, polo que cabría más calificala de costumista.