Tardíamente, el Reinu Xuníu y Francia decatar de qu'Alemaña buscaba estendese vastamente. Mentanto, al otru llau del Atlánticu, la nación qu'ayudara a les democracies europees na guerra anterior, Estaos Xuníos, atopábase atollada nuna disputa interna ente aislacionistas y intervencionistes; disputa qu'aseló a los gobiernos de Roma y Berlín. Nuna xunta, celebrada n'ochobre de 1938, Ribbentrop asegurólu a Ciano que la conducta estauxunidense mientres la crisis de los Sudetes demostráralu qu'Estaos Xuníos nun intervendría nuna futura guerra europea. El movimientu aislacionista estauxunidense ganara enforma sofitu políticu nos años 1930; depués de qu'una comisión del Senáu suxuriera que la participación del so país na "Gran Guerra" fuera por motivos económicos. Amás, munchos estauxunidenses creíen que la última guerra fuera empecipiada por conflictos ente imperios, y tamién criticaben el Tratáu de Versalles. La espansión d'Alemaña nun camudó la opinión pública, una y bones un mes primero qu'españara la guerra, el 92% de los estauxunidenses refugaba la hipotética participación del so país na mesma. So esta presión popular promulgáronse les Lleis de Neutralidá, qu'imponíen restricciones a la venta de material de guerra a les naciones batalloses y paecíen garantizar l'ausencia estauxunidense nel inminente conflictu européu.