A lo llargo de la so carrera, foi presa de la cuestión de si'l fierro y la mampostería debíen de combinase nuna construcción. Sabía del usu de tirantes y grapes de fierro na construcción de les catedrales orixinales una y bones verificara la so presencia, pero sabía los problemes qu'esto podría causar, col tiempu, pola evolución de les estructures. El fierro había, ello ye que sío utilizáu nes construcciones gótiques dende los primeros díes. Foi namái con Ruskin y l'esixencia del góticu arquiteutónicu de la verdá estructural», que'l fierro, yá fuera visible o non, foi consideráu desaveniente pa un edificiu góticu. Esti argumentu empezó a derrumbar a metá del sieglu XIX cuando se construyeron grandes estructures prefabricaes, como The Crystal Palace, en vidriu y fierro, o l'atriu del Muséu de la Universidá d'Oxford, que paecíen encarnar los principios del góticu al traviés del fierro. Ente 1863 y 1872, Viollet-le-Duc publicó los sos Entretiens sur l'architecture, un conxuntu de plantes coraxoses y vanguardistas que combinaben el fierro y mampostería. Anque estos proyeutos nunca se realizaron, influyeron en delles xeneraciones de diseñadores y arquiteutos, ente ellos Antoni Gaudí, o los arquiteutos Destailleur, a los que se debe, ente otros, el castiellu de Trévarez.