A llargues traces esa foi la situación llegal que se caltuvo hasta la posterioridá al procesu d'independencia. Con posterioridá a esa independencia, los comunes sumieron como tal: «proponemos como hipótesis que'l procesu acentuáu de desapaición de les comunidaes» mientres la primer metá del sieglu XIX foi productu del réfugu del derechu sobre les tierres comunales, cola consecuente disolución de los llazos de solidaridá de la comunidá, enmarcada nun procesu de construcción d'una nueva llexitimidá social que, per un sitiu intentó definir la igualdá de los homes ante la llei y el nuevu Estáu, al empar que caltuvo les práutiques de discriminación y estigma basáu, a partir d'entós, en términos de diferenciación cultural ente “bárbaros” y “civilizaos”.