Tres les eleiciones de xunu, el gobiernu francés reconoció la necesidá d'entamar una política de reformes fondes pa faer frente al malestar social esistente nel país. N'abril de 1969 celebróse un referendu sobre'l proyeutu de rexonalización (una de les principales reivindicaciones polítiques d'aquellos momentos yera una mayor descentralización del Estáu) y la reforma del Senáu, que De Gaulle plantegó como un plebiscitu sobre la so xestión al anunciar qu'abandonaría la presidencia si nun trunfaba'l SÍ. Sicasí, los franceses votaron mayoritariamente pol non, provocando la retirada de De Gaulle de la escena política. Estes resultancies amosaron que De Gaulle y la so xeneración nun yeren, pa la población francesa, los que podíen llevar a cabu la reforma social y política que precisaba'l país. La derrota gaullista marca l'entamu del fin de la xeneración de líderes políticos que dirixieren Europa Occidental dende'l fin de la II Guerra Mundial, de la que soterraba'l modelu de lideralgu personalista qu'hasta'l momentu marcara la Quinta República francesa.