Mientres tol sieglu XVI apaecen gramátiques de llingües vernácules (español, francés), de llingües indíxenes (quechua, náuhatl), lo que demuestra la necesidá que tienen el nacionalismu político, per un sitiu, y la Ilesia por otru, de disponer d'un preséu d'identificación y de divulgación respeutivamente. A pesar d'ello, nun aparra l'interés pol estudiu del llatín, ente otres razones porque una vegada sumíu'l llatín vulgar como llingua franca, esiste na Renacencia la imperiosa necesidá de rescatar el llatín clásicu como llingua de cultura. Coles mesmes, l'interés qu'espertó l'estudiu de les llingües vulgares fai posible estudios comparativos que busquen les sos traces comunes y más xenerales.