El Ducáu de Prusia tien el so orixe nel establecimientu de los alemanes na Prusia Oriental a partir del sieglu XII. La provincia, que darréu recibió'l nome de «Prusia Oriental», yera hasta esa dómina l'únicu territoriu llamáu puramente Prusia, yá que'l so nome derivaba de los sos orixinarios habitantes prusianos bálticos, non alemanes, quien fueron asimilaos tres les Cruzaes Báltiques y la Drang nach Osten. El réxime establecíu polos alemanes en Prusia recibió'l nome d'Estáu monásticu de los Caballeros Teutónicos, y anque llogró someter a los reinos cristianos de Lituania y Polonia, depués perdió la so hexemonía en diverses guerres contra estos postreros, siendo la guerra polacu-teutónica (1519-1521) la que representó la derrota final. El postreru gran maestre de la orde, Alberto de Brandeburgu-Ansbach, arrenunció entós al catolicismu, abrazando'l luteranismu y xuró vasallaxe al rei de Polonia, Segismundo el Viejo. Pela so parte, el monarca polacu secularizó los territorios de la Orde Teutónica y apurrir a Alberto pa él y los sos herederos so la forma del Ducáu de Prusia.