Ahmad ibn Tulun, un disidente turcu designáu gobernador polos abasíes, conquistó Siria, incluyendo Damascu, de los sos amos en 878-79. Nun actu de respetu a los gobernantes omeyes anteriores, alzóse un santuariu nel llugar de la tumba de Muawiya na ciudá. El gobiernu tuluní de Damascu foi curtiu, duró namái hasta'l 906 enantes de ser reemplazaos polos cármatas que yeren partidarios de los chiitas. Por cuenta de la so incapacidá pa controlar la gran cantidá de tierres qu'ocupaben, los cármatas retirar de Damascu y la dinastía ijsida tomó'l control de la ciudá. Ellos caltuvieron la independencia de Damascu de los emires de la dinastía hamdanida de Alepo y los abasíes basaos en Bagdag hasta 967. Un periodu d'inestabilidá siguió na ciudá, con una incursión cármata en 968, un ataque bizantín en 970, y l'aumentu de les presiones de los fatimíes nel sur y los hamdanidas nel norte.