Los xardinos qu'arrodiaben el palaciu del obispu, Willibaldsburg, que foi construyida sobre una llomba con vistes a la ciudá. Esos xardinos empecipiárense en 1596 y diseñáu por un colega de Besler, Joachim Camerarius, el Mozu (1534-1598), médicu y botánicu. A la muerte de Camerarius en 1598, Besler llogró'l restu de les plantes de Camerarius, treslladándose a Eichstätt y siguiendo los trabayos de plantíu y supervisión. L'obispu encargólu a Besler, ellaborar un códiz de les plantes que crecíen nel so xardín, una xera que tardó dieciséis años en completar, y l'obispu morrió poco primero de que el trabayu fuera espublizáu. Besler cuntó cola asistencia del so hermanu y un grupu de calificaos dibuxantes y grabadores xermanos, incluyendo a Sebastián Schedel, un peracabáu pintor, y a Wolfgang Kilian, un calificáu grabador d'Augsburg. Kilian y el so equipu inicial grabó en plaques de cobre, pero dempués de la muerte del obispu, al camudase les sos operaciones a Nuremberg, formóse un nuevu equipu de grabadores, ente los que s'atopaben Johannes Leypold, Georg Gärtner, Levin y Friedrich van Hulsen, Peter Isselburg, Heinrich Ulrich, Dominicus Custos y Servatius Raeven. Un sobrín de Camerarius, Ludwig Jungermann (1572-1653), foi un botánicu y escribió la mayor parte del testu descriptivu.