L'estilu neoclásicu, que recuperó na segunda metá del sieglu XVIII la cultura clásica grecorromana, dio-y gran importancia a la escultura. Rescamplen les figures de Jean-Antoine Houdon, que demostró'l potencial de la escultura pal retratu, y Antonio Canova, que los sos desnudos exemplifiquen el carácter idealista d'esti movimientu artísticu. El periodu neoclásicu foi ún de los meyores momentos pa la escultura pública, magar que los prototipos "clásicos" que tomaben de modelu yeren en xeneral copies romanes d'escultures helenístiques. Amás de Canova o Houdon, podemos citar ente los autores neoclásicos europeos más importantes al inglés John Flaxman y al danés Bertel Thorvaldsen. Esti movimientu artísticu difundiose tamién a los Estaos Xuníos, au alcanzó'l so cumal unos años más tardes que n'Europa, y au destaca ente los demás artistes neoclásicos la figura de Hiram Powers.