Tres varios sieglos d'independenca, Fernandu III une en 1230 la Corona de Llión cola Corona de Castiella. Esta unión dinástica nun supunxo la desapaición de los reinos, ya que caún d'ellos caltuvo les sos propies instituciones polítiques, territoriales, económiques y sociales al marxe de tar gobernaes por un mesmu rei. Concretamente, el Reinu de Llión siguió celebrando les sos propies Cortes especíques hasta 1349, tamién siguió existiendo l'Adelantamientu Mayor del Reinu de Llión (que sostituyía a les Merindaes Mayores del sieglu XII, independientes tamién en cada reinu) que caltenía la figura del Defensor del Reinu de Llión, continuó acuñando moneda propia hasta'l sieglu XIV (como'l maravedín Llionés -o longo), y nel planu universitariu llegóse a un acuerdu d'alternancia pa que'l rector de la Universidá de Salamanca fora un añu d'orixe Llionés y al otru castellanu.