El Vieyu Testamentu o Tanak empezó la so canonización nel 450 e.C. y terminó la so canonización nel conceyu de Yavne (96 d. C.), pol Sanedrín del primer sieglu. Anque'l conceyu de Yavne foi más una confirmación que canonización. L'últimu llibru en ser canonizáu foi'l llibru de Daniel, en Yavne (Yamnia). Cuando s'aldericó si Cantar de los Cantares yera a cencielles un idiliu amorosu, Rabí Akiva llevantar nel so defensa (ver Halakhá) diciendo que Salomón taba falando inspiráu pol Espíritu Santu, como un Midrash (romance metafóricu) ente Dios y el pueblu d'Israel. (Tamién, por motivos similares plantegóse l'aceptación o refugu de Eclesiastés y el rollu de Ester. El Sanhedrín consideró que Ester y Salomón taben dotaos del espíritu de profecía. Rabí Hanina (sieglu I) tuvo un trabayosu trabayu alliniando la teoloxía del llibru d'Ezequiel cola Llei de Moisés. Gracies a eso a la fin el llibru tamién foi aceptáu nel canon.