En 1951 foi nuevamente candidatu a vicepresidente acompañando a Perón, depués de l'arrenuncia a esa candidatura d'Eva Perón. Internáu dende'l mes de xineru nel Sanatoriu Podestá, finó'l 3 d'abril de 1952, n'exerciciu de la vicepresidencia y antes d'asumir el so segundu mandatu. El cargu quedó vacante hasta 1954, añu en que se realizaron eleiciones especiales pa escoyer al vicepresidente, resultando electu'l almirante Alberto Teisaire.