Nos meses posteriores a la muerte de Sertorio, sicasí, Pompeyo reveló unu de los sos más significativos talentos: un xeniu pa la organización y alministración de la provincia conquistada. Estendió la so rede clientelar con términos arrogantes por toa Hispania y la Galia meridional. Mientres Pompeyo enfrentar con Sertorio, producióse la rebelión d'Espartaco, qu'españó en Capua nel 73 e.C. Cuando Pompeyo tornó a Italia, nel añu 71 e.C., desembarcó en Regio, nel sur d'Italia, col so exércitu. Na so marcha escontra Roma atopar colos restos del exércitu de Espartaco, y prindó a unos cinco mil rebalbos qu'habíen quedáu aisllaos. Pompeyo despedazó a estos fuxitivos, y pretendió que, amás de les sos otres fazañes, a él correspondía-y la gloria d'acabar cola revuelta. Nun actu de prepotencia, Pompeyo escribió al Senáu diciendo qu'anque yera Crasu quien venciera a Espartaco, él yera quien «había extirpado el mal de raigañu», terminando la guerra y reclamando bona parte del méritu. El so intentu de llevase'l méritu por acabar cola guerra servil enfureció a Crasu.