La so reputación como paladín contra la inxusticia fíxo-y ser escoyíu pa la Cuarta Duma na seronda de 1912 como miembru de los trudovikí (un partíu llaborista moderáu). Brillosu orador y esperimentáu líder parllamentariu, aportaría a miembru del Comité provisional de la Duma como social-revolucionariu y líder de la oposición socialista al réxime de Nicolás II. Dende l'empiezu del so periodu como diputáu de la Duma ganóse l'enfotu de les mases. Utilizó'l so puestu de diputáu pa denunciar los abusos de les autoridaes, estender la propaganda revolucionaria y criticar al Gobiernu. Trató de radicalizar la Duma, convencíu de qu'esta tendría un papel crucial tres la cayida de l'autocracia, pero fracasó; lliberales y moderaos preferíen la meyora paulatina de la situación política a una posible revolución.