El gramáticu foi mentáu por dellos autores británicos nel sieglu VIII - San Aldhelm, Beda, Alcuino - y foi resumíu o llargamente citáu nel sieglu siguiente por Rabano Mauro de Fulda y Servatus Lupus de Ferrières. Los sos manuscritos contienen indicaciones pa ser copiaos pol emplegáu de la corte imperial Flavius Theodorus, esistiendo cerca d'un millar de manuscritos derivaos de tales copies. La mayoría de les copies contienen los llibros I a XVI (dacuando llamaos Priscianus major); dalgunos (colos trés llibros de Ad Symmachum) contienen los llibros XVII y XVIII (Priscianus minor). Unes poques copies contienen dambes partes. Los manuscritos más tempranos daten del sieglu IX, anque esisten fragmentos más antiguos.