El narrador asítiase siempres en favor del Cid (toma partíu na so alegranza pola llegada, gracies al Campeador, del obispáu a Valencia: «¡Dios, qué allegre yera tou cristianismu, / qu'en tierres de Valencia señor avié obispu!», vv. 1305–1306), y contra los sos antagonistes, como'l Conde de Barcelona, a quien lloma de coqueru. Pa buscar la complicidá col auditoriu, el narrador abandona n'ocasiones la tercer persona pa dirixise a los oyentes con fórmules apelatives en segunda persona o refiriéndose a él mesmu en primer persona. Por casu cuando se celebren les bodes de les fíes del Cid en Valencia, esclama ante'l so públicu: «sabor abriedes de ser y de comer nel palaciu», v. 2208 ('Encantaríavos tar y comer nel palaciu').