Brinton (1892) consideró que'l alagüilac yera un dialeutu del pipil, anque Campbell considera que dicha identificación ye errónea. Esto podría debese a un tracamundiu a partir de les fontes esistentes: En 1576 Palaciu informó sobre la llingua de Acavastlan en Guatemala, qu'él llamó tlacacebatleca. Juarros menta qu'en San Cristóbal de Acasaguastlán falábase "alagüilac", ente qu'en San Agustín Acasaguastlán falábase "mexicanu", fechu qu'abría l'alderique sobre si'l alagüilac yera de fechu una llingua rellacionada col náhuatl-pipil. Puesto que el mesmu Briton topó cuatro páxina manuscrites escrites ente 1610 y 1637 escrites nun dialeutu nahua nos archivos de San Cristóbal Acasaguastlán y amás Bromowicz arrexuntó en 1878 una llista de pallabres en San Agustín Acasaguastlán, Brinton concluyó que'l agüilac nun yera otra cosa qu'una forma de náhuatl. Sicasí, la evidencia arqueolóxica nun paez sofitar la interpretación de Brinton del indocumentado alagüilac como una forma de náhuatl o pipil. Otru autores suxurieron que Acaguastlán podría ser una rexón billingüe onde tuviera presente tantu'l pipil como dalguna lenga maya del grupu poqom.