Nes últimes décades del sieglu XX, una nueva cultura urbanística, basada na aplicación, ente otros, de criterios de sostenibilidá, ábrese pasu amodo. Los planteamientos teóricos d'un urbanismu científicu, básense tantu en postulaos estructuralistes que formulen una analoxía ente'l llinguaxe y l'arquiteutura de la ciudá, el territoriu o la redolada; según na teoría de redes que dexa l'aplicación de modelos matemáticos al estudiu de los fenómenos propios del texíu urbano, que ye entendíu como una estructura de complexidá entamada qu'esiste, sobremanera, nel espaciu ente los edificios, esto ye, na cai.