An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar  pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den no anavez, nag an aeled a zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak nouzoch ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ de vevelien, o lakaat da bep hini e labour, hag a chourchemenn dar porzhier bezañ dihun.    Chomit dihun eta, rak nouzoch ket  pegoulz e teuio mestr an ti, pe dan abardaez, pe da hanternoz, pe da gan ar chilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha nho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoch holl: Chomit dihun.