Da vintin, evel ma tistroe e kêr, en devoe naon.    O welout ur wezenn-fiez war an hent, e tostaas outi; met ne gavas enni nemet delioù, hag e lavaras dezhi: Ra ne zeuio biken frouezh achanout! Raktal, ar wezenn-fiez a sechas.    An diskibien a welas kement-se, hag a voe souezhet, o lavarout: Penaos eo  deuet ar wezenn-fiez-se da vezañ sech raktal?    Jezuz a respontas dezho: Me a lavar deoch e gwirionez, mar ho pije feiz ha ma ne ziskredjech ket, neo ket hepken ar pezh a zo bet graet dar wezenn-fiez e rajech, met pa lavarjech dar menez-se: Sav alese hag en em daol er mor, kement-se en em raje.    Kement a choulennot gant feiz dre ar bedenn, a vo roet deoch.    Jezuz a yeas en templ, hag e-pad  ma kelenne, ar veleien vras hag henaourien ar bobl a zeuas da lavarout dezhañ: Dre beseurt galloud e rez an traoù-se, ha piv en deus roet dit ar galloud-se?    Jezuz a respontas dezho: Me a choulenno ivez un dra ouzhoch, ha, mar respontit, e lavarin deoch dre beseurt galloud e ran an traoù-se.