Ar vag a oa dija e-kreiz ar mor, gwallgaset gant ar gwagennoù, rak an avel a oa en o enep.    Dar bedervet beilhadenn eus an noz e teuas do chavout, o vale war ar mor.    Pa welas an diskibien anezhañ, o vale war ar mor, o devoa spont hag e lavarjont: Un teuz eo! Hag e krijont gant ar spont.    Kerkent Jezuz a lavaras dezho: Ho pet fiziañs, me eo, nho pet ket aon.    Pêr a respontas dezhañ: Aotrou, mar deo te, gourchemenn achanon da vont daz kavout war an doureier.    Eñ a lavaras dezhañ: Deus! Pêr a ziskennas eus ar vag hag a gerzhas war an doureier, evit mont da gavout Jezuz.    Met, pa welas e oa kreñv an avel, en devoa aon; hag evel ma tonae en dour, e krias, o lavarout:  Aotrou, va savete!