Ha raktal, unan anezho a redas, a gemeras ur spoueenn, hag o vezañ he leuniet a winegr, he lakaas e penn ur gorzenn, hag he roas dezhañ da evañ.    Met ar re all a lavare: Lez; gwelomp hag-eñ e teuio Elia de saveteiñ.    Neuze Jezuz, o vezañ taolet adarre ur griadenn vras, a rentas e spered.    Ha setu, gouel an templ a rogas e div, adalek krech betek traoñ, an douar a grenas, ar reier a frailhas,    ar bezioù a zigoras, ha meur a gorf ar sent a oa marv, a adsavas a varv;    hag, o vezañ aet er-maez eus o bezioù goude adsavidigezh Jezuz a varv, ez ejont er gêr santel hag en em ziskouezjont da galz.    Neuze, ar chantener hag ar re a oa gantañ da ziwall Jezuz, o welout ar chren-douar ha kement a oa choarvezet,  a voe spontet bras hag a lavaras: Hemañ, evit gwir, a oa Mab Doue.