Evel maz ae an dud-mañ kuit digant Jezuz, Pêr a lavaras dezhañ: Mestr, mat eo deomp chom amañ; greomp amañ teir deltenn, unan evidout, unan evit Moizez, hag unan evit Elia. Ne ouie ket mat petra a lavare.    Komz a rae choazh, pa zeuas ur goabrenn do golo; hag evel ma choloe anezho, ar spont a grogas en diskibien.    Ur vouezh a zeuas eus ar  goabrenn, hag a lavaras: Hemañ eo va Mab karet-mat, selaouit eñ.    Pa oa ar vouezh-se o komz, Jezuz en em gavas e-unan. E ziskibien a davas, ha ne lavarjont netra da zen, dar choulz-se, eus ar pezh o devoa gwelet.    An deiz war-lerch, evel ma tiskennent eus ar menez, ur bobl vras a zeuas a-raok Jezuz.    Un den, a-douez an dud-se, a grias hag a lavaras: Mestr, me az ped, taol da zaoulagad war va mab, rak va  mab nemetañ eo.    Ur spered a grog ennañ, ha kerkent e laosk kriadennoù bras; neuze ar spered a hej anezhañ start, en laka da eoniñ, hag a boan e kuita anezhañ, goude bezañ e vrevet holl.