Mar pech seizh gwech an deiz en da enep, ha mar distro seizh gwech an deiz daz kavout, o lavarout: Keuz am eus, pardon dezhañ.    An ebestel a lavaras dan Aotrou: Kresk deomp hor feiz.    Hag an Aotrou a lavaras: Mar ho pije feiz kement hag ur chreunenn sezo, e lavarfech dar wezenn-sikomor-se: En em ziwrizienn alese, hag en em blant er mor; hag  e sentfe ouzhoch.    Piv achanoch, mar en deus ur mevel och arat, pe o vesa al loened, a lavaro dezhañ kerkent ha ma tistroio eus ar parkeier: Tost amañ, hag en em laka ouzh taol?    Ha ne lavaro ket kentoch dezhañ: Aoz koan din, en em chouriz ha servij achanon, betek ma em bo debret hag evet; ha goude-se e tebri hag ech evi.    Ha trugarez en devo dar mevel-se, abalamour men deus graet ar pezh  en deus gourchemennet dezhañ? [Ne gredan ket.]    Chwi ivez, pa ho po graet kement a zo gourchemennet deoch, lavarit: Mevelien didalvoudek omp, abalamour nhon eus graet nemet ar pezh a oa ret deomp ober.