Hiniennoù eus ar farizianed a lavaras dezhañ: Perak e rit ar pezh neo ket aotreet ober deizioù ar sabad?    Neuze Jezuz, o kemer ar gomz, a lavaras dezho: Nhoch eus ket lennet ar pezh a reas David hag ar re a oa gantañ, po devoa naon?    Penaos ez eas e ti Doue, e kemeras hag e tebras ar baraoù a ginnig, hag o roas memes dar re  a oa gantañ, petra bennak ne chelle o debriñ nemet ar veleien hepken?    Hag e lavaras dezho: Mab an den a zo mestr memes war ar sabad.    Choarvezout a reas ivez, un deiz sabad all, maz eas er sinagogenn, ha ma kelenne enni; hag e oa eno un den, ma oa disechet e zorn dehou.    Ar skribed hag ar farizianed a selle outañ, evit gwelout hag eñ a yachafe deiz ar sabad, evit kaout peadra de damall.    Met evel mach anaveze o soñjezonoù, e lavaras dan den en devoa an dorn disechet: Sav hag en em zalch aze er chreiz. Eñ, o vezañ savet, en em zalchas en e sav.