evit ma vefe peurchraet a pezh a oa bet lavaret gant Izaia ar profed:    Setu va servijer am eus dibabet, va charet-mat, ennañ va ene en deus kemeret plijadur; lakaat a rin va Spered warnañ, hag ech embanno ar reizhder dar broadoù;    ne rioto ket, ne grio ket, ha den ne glevo e vouezh er straedoù;    ne frigaso ket ar raosklenn dorret, ha ne vougo ket al lutigenn a zivoged choazh, ken en devo lakaet ar reizhder da drechiñ;    hag ar broadoù a espero en e anv.    Neuze e voe degaset dezhañ un den dalchet gant un diaoul, dall ha mut, hag e yachaas anezhañ, en hevelep doare ma komze ha ma wele.    An holl bobl, souezhet bras, a lavare: Ha neo ket hemañ Mab David?