Hag an Aotrou a lavaras: Selaouit ar pezh a lavar ar barner disleal-se.    Doue, ha ne raio ket reizh de re dibabet a gri dezhañ noz-deiz, hag e taleo en o cheñver?    Me a lavar deoch, e raio reizh dezho prest. Met pa zeuio Mab an den, ha kavout a raio feiz war an douar?    Lavarout a  reas ivez ar barabolenn-mañ, diwar-benn tud a grede enno o-unan e oant tud reizh, hag a zisprize ar re all:    Daou zen a bignas dan templ da bediñ; unan a oa farizian, hag egile a oa publikan.    Ar farizian, och en em zerchel en e sav, a bede evel-hen ennañ e-unan: O Doue, da drugarekaat a ran dre ma non ket evel an dud all, a zo laeron, direizh, avoultrerien, nag ivez evel ar publikan-se.    Yunañ a ran div wech ar sizhun, reiñ a ran an  deog eus kement am eus.