Den ne chell mont e ti un den kreñv ha preizhañ e vadoù, nemet en defe da gentañ ereet an den kreñv-se; neuze  e preizho e di.    Me a lavar deoch e gwirionez, penaos pep peched a vo pardonet da vugale an dud, kenkoulz hag ar gwallgomzoù mo devo touet drezo;    met piv bennak en devo gwallgomzet a-enep ar Spered-Santel, nen devo biken a bardon; met dalchet e vo dindan ar varn peurbadus.    Jezuz a gomze evel-se, abalamour ma lavarent: Dalchet eo gant ur spered hudur.    E vreudeur hag e  vamm a erruas eta, hag och en em zerchel er-maez, e kasjont de chervel;    ar bobl a oa azezet en-dro dezhañ, hag e voe lavaret dezhañ: Setu, da vamm ha da vreudeur a zo er-maez aze o choulenn achanout.    Met eñ a respontas: Piv eo va mamm, piv eo va breudeur?