Ar re ziskiant a lavaras dar re fur: Roit deomp eus hoch eoul, rak hol lampoù a ya da vougañ.    Met ar re fur a respontas: Gant aon nhor befe ket a-walch evidomp hag evidoch, it kentoch da gavout ar re a werzh, ha prenit evidoch.    E-pad maz aent da brenañ, e teuas ar pried; ar re a oa prest a zeuas gantañ dan eured, hag e voe  serret an nor.    Goude-se e teuas ivez ar gwerchezed all, hag e lavarjont: Aotrou, aotrou, digor deomp!    Met eñ a respontas: Me a lavar deoch e gwirionez, nanavezan ket achanoch.    Chomit dihun eta, rak nouzoch nag an deiz nag an eur [ma teuio Mab an den en-dro].    Rak heñvel eo ouzh un den a yeas en ur vro bell, a chalvas e servijerien, hag a lakaas e vadoù etre o  daouarn.