Neus gwezenn vat ebet hag a zougfe frouezh fall, na wezenn fall ebet hag a zougfe frouezh mat.    Rak pep gwezenn a anavezer diouzh he frouezh hech-unan. Ne zastumer ket a fiez diwar ar spern, nag a rezin diwar an drez.    An den mat a denn traoù mat eus teñzor mat e galon, hag an den fall a denn traoù fall eus teñzor fall  e galon; rak eus leunder ar galon eo e komz ar genou.    Perak eta e chalvit achanon Aotrou, Aotrou, ha ne rit ket ar pezh a lavaran?    Me a ziskouezo deoch ouzh piv eo heñvel pep den hag a zeu dam chavout, a selaou va chomzoù hag a sent outo.    Heñvel eo ouzh un den a sav un ti, hag o vezañ kleuzet ha toullet don, en deus lakaet an diazez war ar roch; an doureier o vezañ deuet, ha skoet gant  nerzh a-enep an ti-se, no deus ket gellet e ziskar, dre maz eo diazezet war ar roch.    Met an hini a selaou ha ne sent ket, a zo heñvel ouzh un den a sav e di war an douar, hep diazez; an doureier o vezañ skoet gant nerzh a-enep dezhañ, kouezhet eo kerkent, ha diskar an ti-se a zo bet bras.