Heñvel int ouzh bugale azezet war al leurgêr, hag a gri an eil degile, o lavarout: Ni hon eus sonet deoch ar fleüt, ha nhoch eus ket dañset; ni hon eus kanet deoch hirvoudoù, ha nhoch eus ket gouelet.    Rak Yann-Vadezour a zo deuet, hep debriñ bara, hag hep evañ gwin, hag e lavarit: Un diaoul a zo ennañ.    Mab an  den a zo deuet, o tebriñ hag och evañ, hag e lavarit: Setu un debrer hag un ever, ur mignon dar bublikaned ha dan dud a vuhez fall.    Met ar furnez a zo bet reishaet gant he holl vugale.    Ur farizian, o vezañ e bedet da zebriñ en e di, Jezuz a yeas e ti ar farizian, hag en em lakaas ouzh taol.    Ur wreg eus kêr, ur wreg a vuhez fall, o vezañ gouezet e oa ouzh taol e ti ar farizian, a zegasas ul  lestr alabastr, leun a chwez-vat,    hag och en em zerchel a-dreñv, ouzh treid Jezuz, o ouelañ, en em lakaas da zourañ e dreid gant he daeroù, ha do zorchañ gant blev he fenn; pokat a rae de dreid, hag ech eoulie anezho gant ar chwezh-vat.