Jozef, he fried, a oa un den reizh ha ne felle ket dezhañ he mezhekaat; choantaat a reas he chas kuit e-kuzh.    Evel ma soñje kement-se, setu, un ael eus an Aotrou en em ziskouezas dezhañ, dre e gousk, o lavarout: Jozef, mab David, naz pez ket aon da gemer ganit Mari, da wreg, rak ar pezh a zo koñsevet enni a zo eus ar Spered-Santel,    hag e chano ur mab, hag e roi dezhañ Jezuz da anv, rak eñ a saveteo e bobl eus e bechedoù.    Kement-se holl a choarvezas, evit ma vije peurchraet ar pezh a oa bet lavaret gant an Aotrou dre gomz ar profed:    Setu, ar werchez a vo brazez, hag a chano ur mab a vo galvet Emmanuel, da lavarout eo: Doue ganeomp.    Jozef, o vezañ dihunet eus e gousk, a reas ar pezh en devoa ael an  Aotrou gourchemennet dezhañ, hag e kemeras e wreg gantañ.    Hogen nanavezas ket anezhi betek ma voe gwilioudet eus he mab [kentañ-ganet], hag e roas dezhañ Jezuz da anv.