Neuze e kemeras bara hag, o vezañ trugarekaet, e torras anezhañ, hag en roas dezho, o lavarout: Hemañ eo va chorf, an hini a zo roet evidoch; grit kement-mañ en eñvor achanon.    En hevelep doare, goude bezañ koaniet, e roas dezho an hanaf, o lavarout: An hanaf-mañ eo an emglev nevez em gwad, an hini a zo skuilhet evidoch.    Met setu,  dorn an hini am gwerzh a zo ouzh an daol-mañ ganin.    Evit ar pezh a zo eus Mab an den, mont a ra, evel maz eo merket; met gwalleur dan den maz eo gwerzhet drezañ!    Hag en em lakajont da choulenn an eil ouzh egile pehini anezho a raje kement-se.    Sevel a reas ivez un tabut etrezo, evit gouzout pehini anezho a dlee bezañ galvet ar brasañ.    Met eñ a lavaras dezho: Rouaned  ar bobloù a vestroni anezho, hag ar re o deus galloud warno a zo galvet madoberourien.