distreiñ a raio kalz eus bugale Israel dan Aotrou o Doue,    hag e valeo dirazañ e spered hag e nerzh Elia, evit treiñ kalonoù an tadoù ouzh ar vugale, hag ar re disentus ouzh furnez ar re reizh, evit aozañ dan Aotrou ur bobl tuet mat.    Zakaria a lavaras dan ael: A betra ech anavezin kement-se? Rak me a zo kozh, ha va  gwreg a zo aet war an oad?    An ael a respontas dezhañ: Me eo Gabriel, an hini a chom dirak Doue; degaset on bet evit komz ouzhit ha disklêriañ dit ar cheloù mat-mañ.    Ha setu, te a ya da vezañ mut, ha ne chelli ken komz, betek an deiz ma choarvezo an traoù-mañ, abalamour nech eus ket kredet dam chomzoù, hag a erruo en o amzer.    Koulskoude, ar bobl a chortoze Zakaria, hag a oa souezhet ma  talee en templ.    Pa voe deuet er-maez, ne chelle ket komz outo, hag ech anavezjont en devoa bet ur welidigezh en templ, rak dre sinoù en roe da gompren dezho; hag e chomas mut.