Ha raktal, evel ma tiskennas Jezuz eus ar vag, un den dalchet gant ur spered hudur a zeuas eus ar bezioù de gavout.    Chom a rae er bezioù, ha den ne chelle e zerchel ereet, na zoken gant chadennoù;    rak alies, o kaout an hern ouzh e dreid, hag o vezañ bet ereet gant chadennoù, en devoa torret ar chadennoù ha friket an hern; ha den ne chelle e zoñvaat.    Chom a rae dalchmat, noz ha deiz, war ar menezioù hag er bezioù, o krial hag och en em vloñsañ gant mein.    Pen devoe gwelet Jezuz a-bell, e teredas, e taoulinas dirazañ,    hag e lavaras, o krial a vouezh uhel: Petra a zo etre te ha me, Jezuz, Mab an Doue uhel-meurbet? Da bediñ a ran dre anv Doue, na boagn ket achanon.    Rak Jezuz a lavare dezhañ: Spered hudur, kae eus an den-se.