An abardaez eus an deiz-se a oa ar chentañ eus ar sizhun, an dorioù eus al lech ma oa an  diskibien en em zastumet o vezañ serret gant aon rak ar Yuzevien, Jezuz a zeuas hag en em ziskouezas en o chreiz, hag e lavaras dezho: Ar peoch ra vo ganeoch!    Pen devoa lavaret kement-se dezho, e tiskouezas dezho e zaouarn hag e gostez. An diskibien eta, o welout an Aotrou, o devoe ur joa vras.    Lavarout a reas dezho a-nevez: Ar peoch ra vo ganeoch! Evel men deus an Tad kaset achanon, me ho kas ivez.    Pen devoe lavaret kement-se, e chwezas warno hag e lavaras dezho: Degemerit ar Spered-Santel.    Dar re e pardonot o fechedoù, e vint pardonet dezho, ha dar re o dalchot, e vint dalchet dezho.    Met Tomaz, unan eus an daouzek, galvet Didim, ne oa ket ganto pa oa deuet Jezuz.    An diskibien all a lavaras dezhañ eta: Ni hon eus gwelet an Aotrou. Met eñ a lavaras dezho: Ma ne welan ket merk an tachoù en e zaouarn, ha ma ne lakaan  ket va dorn en e gostez, ne gredin ket.