Me a lavar deoch e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo choarvezet an holl  draoù-se.    An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den no anavez, nag an aeled a zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak nouzoch ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ de vevelien, o lakaat  da bep hini e labour, hag a chourchemenn dar porzhier bezañ dihun.    Chomit dihun eta, rak nouzoch ket pegoulz e teuio mestr an ti, pe dan abardaez, pe da hanternoz, pe da gan ar chilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha nho kavfe kousket.