Chwi eta ivez, bezit prest, rak Mab an den a zeuio dan eur na soñjit ket.    Neuze Pêr a lavaras dezhañ: Aotrou, pe deomp-ni, pe dan holl, e lavarez ar barabolenn-se?    Hag an Aotrou a lavaras dezhañ: Piv eo ar merour feal ha fur, en deus ar mestr lakaet war e vevelien, evit reiñ dezho en amzer dereat o  muzuliad ed?    Eürus ar servijer a vo kavet gant e vestr och ober kement-se pa erruo!    Me a lavar deoch e gwirionez, e lakaio anezhañ war gement en deus.    Met mar lavar ar merour-se en e galon: Va mestr a zale da zont; ha mar en em laka da skeiñ gant ar vevelien ha gant ar mitizhien, da zebriñ, da evañ, ha den em vezviñ,    mestr a merer-se a zeuio en deiz na chortoz ket, hag  en eur na oar ket, e tilamo anezhañ, hag e roio dezhañ e lod gant ar re disleal.