Bəzən bir neçə gün sakitçilik olurdu. Bax onda, çuxur qazmaqdan yorulmuş bu camaat dincəlirdi. Dincəldikcə də, bir az öncə üsyan etdiyi Allaha şükürlər edir, bu dincliyin sonsuz olmasını diləyirdi. Bəzən də bu dincliyi bizdən heç də uzaq olmayan cəbhədən, öncə xəbəri, sonra cəsədi gətirilən şəhidlərimiz pozurdu. Kənd bir andaca başına daş düşmüş bu ata-ananın ünvanına axışır, hərə bir işin qulpundan yapışırdı. Kənddə on səkkiz yaşından yuxarı kişi qalmamışdı, əlbəttə ki, yaşlılar və bəzi şəxslərdən başqa. Ancaq belə halda kəndimizə bir düzünə əsgər gələr, cəsədi, camaatın artıq çoxdan qazdığı qəbrə qoyub, bir-iki ovuc torpaq atar, ürəklərini soyutmaq üçün bir daraq gülləni havaya buraxıb, çıxıb gedərdilər. Bax elə bu andaca qadınların fəryadı kəndi titrədərdi.