As uaspringliche Siidboarische kennt koa r-Vokalisiarung, si is ower decht ind Stoudtmundortn am Vurdringa. Noch Vokaln weascht l do nid vokalisiascht, ois Vurstufm ower e und i vur l grundescht (z. Bsp. Mülch). In d' Städ is d' l-Vokalisiaring im Vurruckn (sogor bai d' Aingnom' wia z. Bsp. Höga fir Hochdeitsch: Helga). Waideaschts unterschain oanige siidboarische Mundortn Storche- und Schwochlaute, wia in Doch neem Tog, s oide k is in Karntn und in Toaen vo Tiaroi und 'm Lond Soizburg lautvaschom zua kʰ (Affrikatum), wia z. Bsp. in Kʰlea (fir Hochdeitsch: Klee). De Affrikatt steind a Fonem dor (vagleich s Minimalpoar rukn/rukʰn)A Karaktaristikum vom Karntnarischn is d' sognonnte Karntner Dehnung: aufgrund vo da Interferenz mim Slowenischn wernd vij Sejbstlautt entgeng da hochdeitschn Norm long ausgsprochn, z. Bsp.: „låås lei lààfm“. De Dascheinig houd za da Foing, dass z. Bsp. d' Wärschter (in Deitsch) „Ofen“ und „offen“ lautlich zommfoind za „Oofm“, emso d' Wärschter „Wiese“ und „wissen“ za wiisn.