doa (i dua, mia dean/dàn, és deaz/dàz, de dàn, Kj. i dàd oder i dàdad) – dô (tun; steht historisch aussahoib vo d Owlautklassn. "dàd" wead in da Regl stod dt. "würde" fian periphrastischn Konjunktiv heagnumma)