In der ladinischn Sågnwelt isch die Larch a Paam, dén die Zwerg aus verschiedne Ploamenårtn unt Zweig zsåmmgmischt håm. Passiért isch dés pa der Hoazet (Hochzeit) va der Merisana, der Kinigin va die Wåssergeischter mitn Kinig va die Stråhln, in der Gégnt glei sidweschtlich va Cortina d’Ampezzo. Damit der Kinig sie heiratet, håt sie ihm die Pedingung gstéllt, dass er ålle Lébewésn fir ålm glicklich måchn muaß. Sel isch er nét in Stånt gwésn. Draufhin isch sie mit ihrer Fórdrung pescheidner gwurtn, unt håt verlångg, dass lei af Mittåg pa der Hoazet ålle Lébewésn glicklich sein. Damit der Paam Lébmskråft kriagg, håt die Merisana ihrn Prautschleier dribergwórfn; déswégn håm hait die Larchn só zårte Zweig unt Aagn (Nadeln). Dé Gschicht wert derzéhlt van Karl Felix Wolff.