Pål er verzweiflt in an Wålt isch, kimmp an Ålter zuwég, in dén er sei Unglick derzéhlt. Er isch gånz unglaibig, wia der Ålte ihm sågg, dass er sei Våter isch. Weil er sich schusch nét zu helfn woaß, nimmp’r in Ålten, der’n auffórdert, mit ihm zun Kinig zu geahn, af sein Róss. Der Kinig isch verérgert, wia er sigg, dass a ärmlicher Ålter sei Våter isch. Der Ålte sågg ihm, dass er der Méntsch isch, der ihm amål die Zukunft vórausgsågg ghåp håt. Der Kinig gip in die Sóldåtn glei Kommando, in Åltn zu festzunéhmen. Der sel tuat sei Hémet auf unt drunter ... untern Hémet sigg man as góldne Vlies van Koaser. In Kinig pleip nix ibrig, as wia sich vórn Koaser niederzuwerfn unt um Verzeichn zu pittn.