Åbr aa wénn man dé nuin Frémtwértr ausn Énglischn nét mitrechnt, kimmp man af mehrere Hundrt Wertr, in dé man a germanische Åpståmmung zuaschreip, wénn dés in Oanzelfälle aa nét ålm sichr isch unt wénn man aa nét ålm genau sågn kånn, wås fir oane die germanische Ursprungsspråch isch. Déswégn fintet man in Wértrpiachr, dé an etymologischn Hinweis håm, zun Toal lei die Pemérkung „origine germanica“ ódr éhnlich. Die Réd isch då va dr italienischn Hoachspråch; as isch zu vrmuatn, dass in a Toal Dialekte aa nó Wértr zu fintn warn. Só isch z. B. in an Oanspergr Wérterpuach dr Pegriff „sgneffa“ (pedaitet „góschets Weibrméntsch“) vrzeichnt, der ausn Langobardischn „snepfa“ (Schnepfe) kémmen sóll.