Sa iyang kaugalingong pag-angkon, si David nahibalo nga ang iyang pagdumala “dili ingon niana uban sa Diyos.” (II Sam. 23:5) Nga dili kadto panahon nga malinawon nga walay dag-um. Halos ang tanang panahon sa paghari ni David nagugol sa pagpakig-away batok sa mga kaaway sa Israel. Apan, sa mao usab nga bersikulo, iyang gisulti ang saad sa Diyos nga “walay katapusang kasabutan”, nga adunay kahan-ayan sa tanang butang ug sigurado: kay kini mao ang akong kaluwasan, ug tanan kong ginahandum.” Dinhi, si David nagsulti sa Abrahamic nga kasabutan, Diin ang Diyos nagsaad nga sa hustong panahon, ang binhi moabot, ug panalanginan ang tanang kabanayan sa yuta. (Gen. 12:3; 22:18; 26:4; 28:14) Bisan paman, siya gikan sa kaliwat ni Judah, ang tribu diin ang binhi nga gisaad, si David managnaong nagsulti mahitungod sa umalabot nga adlaw diin ang tugbang nga binhi ni Abraham moabot sa eksena.