Ang atong paglakaw diha sa pagtoo nagasugod sa dihang uban sa pagsalig ug pagtoo sa Diyos, nakita nato ang iyang kinaiya, ug ang iyang pinalanggang anak, bisan tuod sa limitado nga sukdanan. Sa hinayhinay, nga magakaduol kita sa Diyos, mas makaila kita kaniya, magatubo nga maga tamod sa iyang maanindot nga plano, nga nagatungtong ang atong mga tiil sa kamatuoran. (Efeso 3:17-19) Kini nga mga sangkap sa pagtoo importante kaayo nga kita gisultihan sa Hebreohanon 11:6, “Kon walay pagtoo dili gayud mahimo ang pagpahimuot kaniya. Kay bisan kinsa nga magaduol sa Dios kinahanglan magatoo sa iyang pagkaanaa ug nga siya magabalus ra sa mga magapangita kaniya.”