Agnes a lavaras nan. « Tec'h diouzin, kef-tan-ifern zo ac'hanout ! emezi. Karet on gant unan hag a zo e vraoigou mil gwech skedusoc'h evit da re. Gwalen e eured a zo war' ma dorn, hag e ligne, e hano hag e renk a zo kalz kaeroc'h evit da re. Laket an eus e verk war ma zâl, ha birviken n'am bezo hini-all ebet. An Ele a zo en harz e dreid ar stered a vezeven o daoulagad o sellet outan; ar c'houez vat a deu dioutan a ra d'ar re varo sevel eus o beziou; ouz e garet, e choman dinam; ouz e vriata, e chornan glan; ouz e gemer da bried, o choman gwerc'hez.»