Melar a c'hourvezas, ken dinec'h ha tra, etre Kerialtan hag e vab, ha goude bezan o briataet gant teneridigez, en em roas da gousket. An daou vleiz, unan a bep tu d'ezan, ne gouskent ket. Pa weljont ne oa mui den war bale er c'hastel, e savjont didrous, hag en keit ma talc'he Justan bleo hirr melen e vreur-mager, an tad a gemeras e vouc'hal hag a darc'haoas eun tol krenn war goug Melar; penn an oan a strinkas diouz e gorf beuzet en e wad. Herve ar marc'had, Kerialtan a renke kas ar penn da Rivold. Justan, hag a oa gwevn e izili, a 'n em gargas da vont gantan er-mêz eus ar c'hastel; mes en eur ziskenn en doufle, e reas eul lamm treuz hag e torras e c'houg; an de war-lerc'h, pa lakas Kerialtan e dreid war bont-gwintr ar c'hastel, e kavas e gorf-maro en kichen ar zac'h a oa ennan penn Melar. Ne chomas ket da zellet diou wech endro d'ezan; kemer a reas samm e vab hag e kerzas gantan d'ar red da di Rivold : « Mat eo, a lavaras heman, gant eur c'hoarz ifern, pa c'hallas dougen war bal e zorn penn an hini a oa en e c'holo war an douar, mat eo ! Pignal a ri breman war ar mene a gari, ha kement a weli ac'hane a vezo d'it ! »