(*) E-pad ur varc'hekadenn e welas Konan Meriadeg, anezhañ unan eus roueed kentañ Breizh, un erminig e raoskl ur wazh he riblou fank. Konan, sachet e evezh gantañ, a reas d'e gazeg chom a sav, hag eñ arvestiñ ouzh an erminig. Gwech e yae war-raok al loen bihan e feur gwenn-erc'h, gwech e souze, hag e klaske, adarre, treuziñ al lec'hid du war ur bod re vresk evitañ. Pennfollet e hañvale ar paour-kaezh loen bezañ o welet ar fank-se.  "Abalamour da betra eo ken aonik ? Ha perak ne  dec'h ket kuit alese ar buanañ ma c'hell ? a c'houlennas ar roue digant an ofiser a oa en e gichen. "Roue ar Vretoned, un erminig eo; n'eo ket gloazet anezhañ, met disaotr e fell dezhañ chom. Aon en deus rak ez afe lous e sae gwenn-kann o treuziñ ar wazh-se."  "Burzhudusat glander !" a estlammas Meriadeg. "An enor a c'houlenn ma vo diwallet ha savetaet gant ar roue Konan."  Evel pa vije bet intentet gant an erminig langaj an daou zen ha divinet gantañ madelezh Konan, e redas war an dorn a astenne  hemañ dezhañ hag e klaskas repu e plegoù mantell ar roue.  Lavarout a reas Konan dezhañ : "E-giz-se e oa gwelloc'h ganit mervel kentoc'h eget bezañ louzet. Kentoc'h mervel eget bout kousiet ! : hiviziken e vo hemañ ger-stur an holl Vretoned. Ha te, erminig, a vo an arouez bev anezhañ", a ouzhpennas ar roue Konan en ur lakaat anezhañ war e skoed.  (adtroet diwar galleg Youenn Kermorgan, kemeret eñ eus : Le breton parlé vannetais de Merriadeg Herrieu, Embannadurioù Bleun Brug Bro Gwened)