Mont a reas adarre un eil gwech, hag e pedas o lavarout: Va Zad, ma ne c'hell ket an hanaf-se  mont e-biou din hep ma'c'h evin anezhañ, ra vo graet da volontez!    O vezañ distroet, o c'havas adarre kousket, rak o daoulagad a oa pounneraet.    O c'huitaat a reas adarre, hag e pedas evit an trede gwech, o lavarout ar memes komzoù.    Neuze e tistroas da gavout e ziskibien hag e lavaras dezho: Kouskit bremañ ha diskuizhit! Setu, an eur a zo tost ha Mab an den a zo lakaet etre daouarn ar bec'herien.    Savit, ha deomp, setu, an hini am gwerzh a dosta.    Evel ma komze c'hoazh, setu Judaz, unan eus an daouzek, a zeuas, ha gantañ ur vandenn vras a dud gant klezeier ha gant bizhier, a-berzh ar veleien vras hag henaourien ar bobl.    An hini en gwerzhe en devoa roet ar sin-mañ: An hini a bokin dezhañ, hennezh eo, krogit ennañ.