Ur wech e oa,  ur wech e vo,  Komansamant an holl gaozioù,  N'eus na mar na marteze  En deus tri zroad an trebez  Ur wech e oa unan gozh chomet hep PRIED, dre ma n'he doa kavet hini ebet, me oar vat. Tremenet he doa he daou-ugent vloaz, hag e vije an dud o lâret dezhi, evit ober goap :  - C'hwi zimezo c'hoazh,  Marc'harid.  - Ya, ya, emezi, pa digouezho an Ankou d'am c'hlask.  Un deiz e miz Eost, e oa oc'h aozañ evit lein an DORNERIEN, pa degouezhas unan 'barzh an ti hag e c'houlennas diganti :  - Ma c'homer a refet da bried ?  - Piv oc'h c'hwi ?  - An Ankou.  - Neuze ho komerin.  Ha kerkent e laosk eno he bazh-yod hag e red d'AL LEUR hag e lâr d'an dornerien :  - Deut d'ho lein pa garfet, me zo o vont kuit : me a c'ha da dimeziñ.  - N'eo ket posubl, Marc'harid ! a  lâras an holl.  - Eo avat, degouezhet eo ma fried, an Ankou, D'AM KERC'HAT.  Neuze lâras an Ankou dezhi a-raok mont kuit, pediñ ar re a garje, n'hen gwelje ken nemet da zeiz an eured hag ec'h eas kuit.  Pa voe degouezhet deiz an eured, en em gavas arre ar pried nevez, deut da gerc'hat danvez e wreg, hag e voe ur pred kaer. Ma lâras d'e wreg nevez KIMIADIN eus he c'herent ha mignoned, nemet ur breur bihan, he filhor dezhi, a oa EN E GAVELL kousket, hag a welje c'hoazh, marteze…  Kontadennoù  ar Bobl /3 embannadurioù Al Liamm