Evit ar pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den n'o anavez, nag an aeled a zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak n'ouzoc'h ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez' e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ d'e vevelien, o lakaat da bep  hini e labour, hag a c'hourc'hemenn d'ar porzhier bezañ dihun.    Chomit dihun eta, rak n'ouzoc'h ket pegoulz e teuio mestr an ti, pe d'an abardaez, pe da hanternoz, pe da gan ar c'hilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha n'ho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoc'h holl: Chomit dihun.    Gouel ar Pask hag ar bara hep goell a dlee bezañ  daou zevezh goude; ar veleien vras hag ar skribed a glaske an doare da gregiñ e Jezuz dre droidell ha d'e lakaat d'ar marv.