Setu bremañ ti ma mignon gwellañ, Pêr.  A-dreñv an ti-se e kaver ur poull-dour bras a-walc'h, houidi ennañ, ma chom c'hoazh unan bennak. Unan, d'an nebeutañ, a oa bet lazhet ganeomp. C'hoarvezet 'oa an istor-se pa 'oamp yaouank ha disoursi c'hoazh : dre ma ne ouezemp ket re petra ober e-kerzh ar Yaouvezh-se goude-lein e oamp aet, Pêr ha me, da ober tro ar poull ha da reiñ bruzun bara d'an houidi. A-greiz-holl e krogas unan anezho e dorn Pêr ! Daoust da hemañ bezañ kreñv ne ziskroge ket an houad eus e zorn, setu 'm boa tapet krog en e c'houzoug  ha klasket ober ur skoulm gantañ. Deuet e oan a-benn da lakaat anezhañ da ziskregiñ diouzh dorn Pêr met d'e sioulaat avat, ne oan ket. A-benn ar fin, ur c'hardeurvezh goude, e oa sioulaet an houad, hag ouzhpenn sioulaet zoken : marv e oa, gant an holl daolioù bazh hon doa roet dezhañ ! Pa welas mamm Pêr ar pezh hon doa graet, e lakaas linad en hor bragoù ! Morse n'hon eus klasket ober ar memes sotoni adarre war-lerc'h. E-giz an holl re all ez eo marvet Fañch en e di, gant ar gozhni. Bet on, e keit an  amzer-se, o welet ar poull : n'eus houad ebet ken.