Chomit dihun eta, rak n'ouzoc'h ket pegoulz e teuio mestr an ti, pe d'an abardaez, pe da hanternoz, pe da  gan ar c'hilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha n'ho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoc'h holl: Chomit dihun.    Gouel ar Pask hag ar bara hep goell a dlee bezañ daou zevezh goude; ar veleien vras hag ar skribed a glaske an doare da gregiñ e Jezuz dre droidell ha d'e lakaat d'ar marv.    Met e lavarent: Arabat e vefe e-pad ar gouel,  gant aon na savfe un drubuilh bennak e-touez ar bobl.    Jezuz, o vezañ e Betania ouzh taol e ti Simon al lovr, ur wreg a zeuas d'e gavout gant ul lestr alabastr leun a c'hwezh-vat a nard pur hag eus ur priz bras, hag, o vezañ torret al lestr, e skuilhas ar c'hwezh-vat war e benn.    Hiniennoù a yeas droug enno o-unan, hag a lavaras: Perak koll evel-se ar c'hwezh-vat-se?