Erruout a rejont en tu all d'ar mor, e bro ar C'hadareniz.    Ha raktal, evel ma tiskennas Jezuz eus ar vag, un den dalc'het gant ur spered hudur a zeuas eus ar bezioù d'e gavout.    Chom a rae er bezioù, ha den ne c'helle e zerc'hel ereet, na zoken gant chadennoù;    rak  alies, o kaout an hern ouzh e dreid, hag o vezañ bet ereet gant chadennoù, en devoa torret ar chadennoù ha friket an hern; ha den ne c'helle e zoñvaat.    Chom a rae dalc'hmat, noz ha deiz, war ar menezioù hag er bezioù, o krial hag oc'h en em vloñsañ gant mein.    P'en devoe gwelet Jezuz a-bell, e teredas, e taoulinas dirazañ,    hag e lavaras, o krial a vouezh uhel: Petra a zo etre te ha me, Jezuz, Mab an Doue uhel-meurbet? Da bediñ a ran dre anv  Doue, na boagn ket ac'hanon.