hag e kaso e aeled, da zastum e re dibabet eus ar pevar avel, adalek pennoù pell an douar betek pennoù pellañ an neñv.    Deskit dre barabolenn ar wezenn-fiez: pa zeu he brankoù da vezañ tener hag he delioù da vountañ, ec'h anavezit eo tost an hañv;    evel-se ivez, pa welot kement-se oc'h erruout, gouezit Mab  an den a zo tost, hag ouzh an nor.    Me a lavar deoc'h e gwirionez, penaos ar rummad-mañ ne dremeno ket, ken na vo c'hoarvezet an holl draoù-se.    An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den n'o anavez, nag an aeled a zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak  n'ouzoc'h ket pegoulz e teuio an amzer-se.