Hag e em lakajont da evañ stank, gant ar joa, kement ha kement ma em vezvjont hag e vanjont kousket, hepdale, en-dro d'an tan. Mes a-raok o devoa laket an tok, ar gweltrou hag ar wareg eus brankoù izelañ ar wezenn. Pa welas e oa kousket mat an tri den, Arzhur a diskennas goustadik hag a dapas hep poan an tok, ar gweltroù hag ar wareg. Lakaat a eure an tok war e benn, 'vit na vije ket gwelet, ha neuze e skoas un taol  bazh eus e wellañ war benn pep hini an tri laer. Ar re-mañ a dihunas, hag a em lakaas da em gannañ. Hag Arzhur da c'hoarzhin o welet kement-se. Al laeron souezhet dre ma klevent c'hoarzhin ken tost dezhe ha na welent netra, a eas neuze 'vit komer an tok, ar gweltroù hag ar wareg: met allas! ne oa ken na tok, na gweltroù, na gwareg lec'h m'o devoa o lakaet. Ha setu-int da estlammiñ ha da douiñ, ha da vallozhiñ. Arzhur a oa aet kuit, ha pell ac'hane. Bremañ avat e rae hent! Mont a rae dreist ar stêrioù bras, ar  c'hoadoù, ar menezioù, ar c'hêrioù; netra na harze anezhañ bremañ. Pa oa o tremen dre ul lanneg vras-vras e welas ur wrac'hig kozh o vesa he deñved.