Lavaret a reas ar rener : « Chomet on bamet dirak an istor-se. Ne gredan ket penaos e c'hell daou baotr eveldoc'h ober kement-mañ. N'ho peus ket sentet ouzh al lezenn  hag ar fiziañs am eus ennoc'h a cheñcho. Deoc'h da zivizout ! Reiñ a ran ar choaz deoc'h : mont kuit, pe neuze chom da labourat amañ ha choaz ur plac'h e-touez ar merc'hed-mañ : Maria a zo ur plac'h seven. Labourat a ra kalz. Plijout a ra he zud dezhi, bevañ a ra c'hoazh ganto zoken, met n'eo ket dre he fazi, ezhomm m'he deus anezho. Laouen-kenañ on gant he labour, da lavaret gwir em eus kemeret anezhi peogwir em boa truez outi. E mod-all ez eus ur plac'h seven ivez evel-just : ma sekretourez-pennañ eo,  met ne oar na jediñ na skrivañ. Kemeret eo bet rak he zad a zo unan eus pennoù brasañ politikerezh ar vro. Paourkaezh plac'h ! Graet ho choaz ganeoc'h ?  - Daoust hag-eñ ez eus tu deomp komz kenetrezomp ? a c'houlennas Fañch digant ar rener.  - Evel-just ! Pemp munutenn a lezin ganeoc'h. Fañch ha Lanig a zivizas mont kuit rak o c'harantez a oa brasoc'h eget ar c'hoant da labourat en embregerezh.  - Graet ho choaz ganeoc'h ? a c'houlennas ar rener.  - Ya, choazet hon eus mont kuit a lavaras  Fañch.  - Ur choaz mat eo evidoc'h ma 'n em garit.  - Ket, n'on ket a-du. Emaon o vont da zibab unan eus ho merc'hed; klask a rin karout anezhi betek fin ma buhez ! a lavaras Lanig, kounnaret. »