Ur wech, aet ar plac'h eus an ti, he mamm da larout : "Podig, poazh." Ha prest ar yod, ha hi ha kargañ he c'hof. Pa fellas dezhi lakaat ar podig da baouez avat ne ouie ket penaos ober peogwir ne ouie ket ar gerioù da larout. Ma talc'has d'ober yod, ma savas ar yod, ma leunias ar gegin, hag an ti, ha ti an amezeg, hag ar straed, evel pa en dije bet c'hoant da reiñ e walc'h d'ar bed a-bezh. Spontet-bras e oa an holl, met den ne ouie penaos lakaat ar reuz da baouez. A-benn ar fin, pa ne chome nemet un ti ken e-maez ar yod, e tegouezhas ar bugel hag e lavaras "Podig paouez" hag e voe echu. Ha neb a gare mont e kêr a ranke debriñ ar yod da dremen.