Lavarout a reas ivez ar barabolenn-mañ, diwar-benn tud a grede enno o-unan e oant tud reizh, hag a zisprize ar re all:    Daou zen a bignas d'an templ da bediñ; unan a oa farizian, hag egile a oa publikan.    Ar farizian, oc'h en em zerc'hel en e sav, a bede evel-hen ennañ e-unan: O Doue, da drugarekaat a ran dre ma n'on ket evel an dud all, a  zo laeron, direizh, avoultrerien, nag ivez evel ar publikan-se.    Yunañ a ran div wech ar sizhun, reiñ a ran an deog eus kement am eus.    Met ar publikan, oc'h en em zerc'hel pell, ne grede ket memes sevel e zaoulagad d'an neñv; met skeiñ a rae war boull e galon, o lavarout: O Doue, az pez truez ouzhin, ur pec'her on!    Me a lavar deoc'h, hemañ a zistroas pardonet d'e di kentoc'h eget egile; rak piv  bennak en em uhela, a vo izelaet, ha piv bennak en em izela, a vo uhelaet.    Degaset e voe dezhañ bugale vihan, evit ma stokje outo; met an diskibien, o welout kement-se, a c'hrozmole d'ar re o degase.