E 1698, ar fardour klavisim italian Bartolomeo Cristofori a soñj da grouiñ ur benveg nevez get ur c'hlavier. E bal a oa fardiñ ur benveg a c'helle produiñ sonioù nerzhek pe dous kement ha ma c'hell (n'ez eus ket tu kemm kreñvder son ar c'hlavisim). E 1709 en deus echuet an ijinadenn. Anvet eo bet get Cristofori gravicembalo col piano e forte - klavisim get arlivioù dous ha kreñv. Treuzfeurmet eo bet an anv-se e "pianoforte" ha berret e "piano" dibaoe. Cristofori en deus bet kalz a gudennoù evit sevel ar benveg. Da skouer, penaos paraat doc'h ar vorzholenn da adlammat goude bout bet skoet doc'h ar gordenn, ha lakaat anezhi da skeiñ ur wezh c'hoazh ? Kavout a reas un diskoulm : ur gwikefre a vez anvet hiriv an deiz an "achap". E 1732, ar sonaozer Lodovico Giustini a embannas daouzek sonatenn evit ar piano, ar re gentañ skrivet evit ar benveg-mañ. Àr ar skrid en doa skrivet ar lodennoù da soniñ "piano" pe "forte". Pianoioù Cristofori o doa div gordenn evit pep notenn (a-benn lakaat da vont àr gresk ar soneiz). Ar c'herdin a veze skoet get morzholennigoù stumm karrezek goloet get lêr. Gwan e oa soneiz ar benveg, ar pezh a laouene e gevezerion, fardourion klavisim.