-- Ne ouzer ket mat a belec'h e teuont; mes setu a lârer: - Ar roue kozh en deus en e jardin ur wezenn-ber burzhudus hag a ro per aour; ur pennad ' zo e vije laeret ur  berenn bep noz, ha n'halle den dont a-benn da c'hout piv e oa al laer. Mab henañ ar roue, ar priñs Fañch, o welet kement-se[,] ac'h eas da dremen un noz ouzh troad ar wezenn, gantañ ur wareg vat en e zorn, evit tennañ war al laer, n'eus forzh piv e vije. Mes menel a eure kousket, hag an dewarlerc'h ar beure e oa aet arre ur berenn gant al laer. An eil mab, ar priñs Erwan, ac'h eas an noz warlerc'h da diwall ar wezenn, hag e c'hoarvezas penn-da-benn evel an noz a-raok: menel a eure ivez kousket, hag an  dewarlerc'h ar beure ez oa arre ur berenn nebeutoc'h er wezenn. Neuze mab yaouankañ ar roue, ar priñs Arzhur, ac'h eas ivez d'e dro da diwall ar wezenn, mes hemañ ne gouskas ket, evel an daou all. War-dro hanternoz, e welas un evn bras, un êgl a lârer, hag a deuas war-eeun d'ar wezenn, hag a gasas ur berenn gantañ en e veg. Mes pa oa o vont kuit gant e berenn, ar priñs yaouank a dennas warnañ, hag e leuskas ar berenn d'an traoñ, hag e nijas kuit gant ur garm spontus. Pa voe deut an deiz, an tri friñs yaouank hag o  zad a em lakaas da glask an êgl, dre ma kredent ez oa kouezhet un tu bennak war-dro. O heuilhañ ar gwad a oa kouezhet eus e c'houli, ec'h ejont betek ur c'hozh puñs dilezet a oa en ur c'hoad. Eno e paouezjont da welet gwad, hag e lârjont: "Aet eo er puñs-se!" Ar yaouankañ eus an tri breur, ar priñs Arzhur, a diskennas da gentañ er puñs, ha ne voe ken gwelet goude, ar paour-kaezh!...