An Aotrou, o vezañ distroet, a sellas ouzh Pêr; ha Pêr en devoe soñj eus komz an Aotrou, ha penaos en devoa lavaret dezhañ: A-raok ma kano ar c'hilhog, ez po va dinac'het teir gwech.    Hag o vezañ aet er-maez, e ouelas gant c'hwervder.    Neuze an dud a zalc'he Jezuz, a rae goap anezhañ, hag a skoe warnañ.    O vezañ e vouchet, e skoent war e zremm, hag e c'houlennent outañ: Divin piv eo an hini en deus da skoet.    Hag e lavarent kalz a draoù a-enep dezhañ, en ur zroukkomz en e enep.    Adalek ma voe deuet an deiz, kuzul henaourien ar bobl, ar veleien vras hag ar skribed en em zastumas hag a reas Jezuz dont dirak ar sanedrin;    lavarout a rejont dezhañ: Mar dout ar C'hrist, lavar  deomp. Eñ a respontas dezho: Mar en lavaran deoc'h, n'en kredot ket,