An neñv hag an douar a dremeno, met va gerioù ne dremenint ket.    Evit ar  pezh a sell ouzh an deiz hag an eur, den n'o anavez, nag an aeled a zo en neñv, nag ar Mab, met an Tad hepken.    Bezit war evezh, chomit dihun ha pedit; rak n'ouzoc'h ket pegoulz e teuio an amzer-se.    Bez' e vo evel un den a ya e beaj, a lez e di, a ro ar gundu anezhañ d'e vevelien, o lakaat da bep hini e labour, hag a c'hourc'hemenn d'ar porzhier bezañ dihun.    Chomit dihun eta, rak n'ouzoc'h ket  pegoulz e teuio mestr an ti, pe d'an abardaez, pe da hanternoz, pe da gan ar c'hilhog, pe diouzh ar beure,    gant aon na zeufe en un taol, ha n'ho kavfe kousket.    Dre-se, ar pezh a lavaran, a lavaran deoc'h holl: Chomit dihun.