Rall a wech en deus gallet parañ e selloù war stummoù ken brav, ken disi. C'hoantaat a ra pep lodenn eus he c'horf, pep tamm eus e c'hroc'hen. Biskoazh bravoc'h blev n'en deus gwelet, ha n'hell ket gortoz mui kent dizoloiñ  ar pezh a zo damguzhet gant al lêr strizh hag an nebeudik danvez, evel ur bugel pa wel e brofoù edan ar saprenn. Met gortoz a ra c'hoazh, gwelloc'h eo pa c'hortozer, a soñj-eñ. Kregiñ a ra hi da zantañ kig e c'houzoug. Dont a ra da azezañ war e zargreiz. Santout a c'hell ober he morzhedoù tro-dro dezhañ, mezh en deus un tammig eus ar pezh a zistumm e vragoù. N'eo ket ar wech kentañ koulskoude ! Ha pell alese ! Donezonet ar plac'h, a-dra sur. Brav, dreist-holl. Kregiñ a ra an diaoulez da zinozelenniñ e  roched, en ur zarlipat e vruched amañ hag ahont. Mar kendalc'h e-giz-se n'he devo ket kalz muioc'h da ober, a soñj eñ tra ma stard-hi e ibil etre he divesker, ur mousc'hoarzh liboudenn dezhi.