Rak un ael a ziskenne er stank, a amzer-da-amzer, hag a gemmeske an dour. An hini kentañ a yae e-barzh, goude ma vije bet kemmesket an dour, a veze yac'haet, n'eus forzh peseurt kleñved a vije gantañ].    Bez' e oa eno un den hag a oa klañv abaoe eizh vloaz ha tregont.    Jezuz, o welout anezhañ gourvezet hag oc'h anavezout e oa dija  klañv abaoe pell amzer, a lavaras dezhañ: Fellout a ra dit bezañ yac'haet?    Ar c'hlañvour a respontas dezhañ: Aotrou, ne'm eus den evit va zeurel er stank pa vez kemmesket an dour; hag e-pad m'emaon o vont, unan all a ziskenn a-raok din.    Jezuz a lavaras dezhañ: Sav, doug da wele, ha bale.    Kerkent, an den a oa yac'haet; hag e kemeras e wele, hag e valeas. Met an deiz-mañ a oa un deiz sabad.    Ar Yuzevien eta a lavaras d'an hini a oa bet yac'haet: Ar sabad eo; n'eo ket aotreet dit dougen da wele.