Ha me ur pennadig o sellet outañ; n'on ket chomet re bell avat, rak buan on aet d'ar red en tu all, kement a aon a oa ennon. Chomet e oa Fridu da harzhal dirak an estrañjour. Met hemañ ne chomas ket  pell gant ar c'hi, un taol kontell en e gof hag echu. Ha me o redek ken buan en ur leñvañ, ne gomprenen ket ar pezh a c'hoarveze ganin. Piv 'oa an den sot o redek war ma lerc'h ? Petra 'felle dezhañ ? Dre ma reden em eus troet ma fenn ha gwelet an den o redek buan-kenañ war ma lerc'h. Ken buan ez aen-me, ma'z on kouezhet, ha n'em eus ket bet amzer da sevel adarre da dec'hout kuit : erru an den em c'hichen dija, e gontell buket war va zu. Huchet em eus kreñv "Sikour din ! Sikour din ! Petra 'm eus graet  deoc'h, pa'z oc'h ken drouk ouzhin ?" Hag eñ em c'hichen ne rae ket van eus ar pezh a lavaren.