Ar vrud eus e zantelez ne chomas ket er vro vihan-ze. An ôtrou Vianney ne zaleas ket da vezan anavezet dre ar bed holl, hag ugent vla arôk e varo, n'halle ken mont er-mêz eus e barouz, kement a dud a deue en pelerinaj evit hen gwelet. A bep tu e c'hoantaed anaout ar beleg a lenne en goueled ar c'halonou an treo kuzetan, a anaveze an amzer da zont, a sklerijenne kement hini a c'houlenne kuzul digantan, en devoa, en lez-varn ar binijen, eun dorn ken flour evit parean gouliou an dud hag eur skiant ken dispar evit o reizan war an hent mat. Lavaret o deus ar visionerien a veve gantan, n'eus bet kammed nebeutoc'h eget kant mil den er bla ouz e welet, epad an ugent via divezan eus e vue. Dont a read niverus eus ar Frans, eus holl rouauteleziou an Europ, ha zoken eus broiou pellan an Amerik. An dud-ze a c'hoantae holl tremen dre e gador-govez; alïes n'hallent ket; neuze e c'hortozent anezan war ar blasen, pe en kichen dor an iliz, evit klevet eur ger gantan, ha pa ne vije ken. Etre seitek ha triouec'h heur bemde, hep diskuiz ebet, e roë d'al labour-ze. Red oa bet d'ezan, pell a oa, kemer eur gompagnunez misionerien evit e zikour en e labour. Ar miraklou a bep seurt a ziwane dre ma tremene; mes ken izel oa a galon ma felle gantan e vije laket an holl miraklou-ze war gont e zantez karet, Philomena.