Ar re-mañ a yeas da lavarout d'ar re all ha n'o c'hredjont ket kennebeut.    Da ziwezhañ, en em ziskouezas d'an unnek abostol, evel ma oant ouzh taol, hag e rebechas dezho o diskredoni ha kaleter o c'halon, abalamour n'o devoa ket kredet ar re o devoa e welet adsavet a varv.    Hag e lavaras dezho: It dre ar bed  holl, ha prezegit an Aviel da bep krouadur.    An hini a gredo hag a vo badezet a vo salvet; met an hini na gredo ket a vo kondaonet.    Ha setu ar mirakloù a heulio ar re o devo kredet: Kas a raint kuit an diaoulien em anv; komz a raint yezhoù nevez;    kemer a raint an naered; mar evont un dra marvus bennak, ne raio ket a boan dezho; lakaat a raint o daouarn war ar re glañv, hag e vint yac'haet.    An Aotrou, goude bezañ komzet outo, a voe savet en neñv, hag ec'h azezas a-zehou da Zoue.