Kredennoù a zo e-leizh war-bouez an Ankoù evel-just !  A-drugarez d'ar c'hoñchennoù zo bet dastumet en naontekvet kantved eo bet gouiet e oa an Ankou, un haroz e-touez an dud. Istorioù spontus int evit ul lod ane', gant SEBLANTOÙ e oar hini pe hini 'mañ ar Marv o tostaat, an Ankou vez ur c'hamarad pe zaou d'e heul hag ur c'harr , e rojoù O WIGOURAT «wig ha wag» ! Dre ma ra an amzer he zro e wisk an Ankoù un dilhad all. 'Pad pell e oa ul lienenn wenn war e gorf eskern met da glask bout muioc'h heñvel ouzh un den ordinal e wisk ur vantell hir ha du. E fin an  naontekvet kantved zo deut c'hoant dezhañ gwiskañ un tok bras ha ledan, e-giz-se ne vo ket anve'et gant an dud ! Un tamm «anti-heros» eo ivez a-wechoù e kontadennoù zo e-giz an diaoul ; graet vez goap deusoutañ, c'hoariet troioù kamm dezhañ gant al labourer-douar koulz ha gant ar marichal pe ar soudard… int-i 'vez tud kalonek ha lemm o spered.  En ur gontadenn bet dastumet gant Fañch an Uhel e teu 'benn ar gow, (ar marichal) da lak an Ankou da chom HEP FICHAL, e revr speg ouzh ur gador.  Pad ur heurtadig  ne varv ket an dud ken neblec'h war an douar. Dont a ra neuze tud eus partoud, hag int-i er boan, da c'houlenn digant ar marichal leuskel an Ankou da vont.  Leuskel a ra ar marichal an Ankou da vont, ha la'het e vez diouzhtu -kaer gant paotr e falc'h.