evit ma vefe peurc'hraet a pezh a oa bet lavaret gant Izaia ar profed:    Setu va servijer am eus dibabet, va c'haret-mat, ennañ va ene en deus kemeret plijadur; lakaat a rin va Spered warnañ, hag ec'h embanno ar reizhder d'ar broadoù;    ne rioto ket, ne grio ket, ha den ne glevo e vouezh er straedoù;    ne frigaso ket ar raosklenn dorret, ha ne vougo ket al lutigenn a zivoged c'hoazh, ken en devo lakaet ar reizhder da drec'hiñ;    hag ar broadoù a espero en e anv.    Neuze e voe degaset dezhañ un den dalc'het gant un diaoul, dall ha mut, hag e yac'haas anezhañ, en hevelep doare ma komze ha ma wele.    An holl bobl, souezhet bras, a lavare: Ha n'eo ket hemañ Mab David?