En deiz war-lerc'h, deuet sec'hed dezhañ, ha setu an daou vugel da vont da glask ur feunteun. E-keit-se he deus gwelet al lezvamm drouk e oant tec'het, ha taolet he deus he mallozh war gement eienenn a zo er c'hoad. P'emañ ar breur o vont d'evañ eus dour unan anezho e klev ar c'hoar an eienenn o lavarout : Neb a ev eus ma dour a vo tigr. Hag ar c'hoar da lavarout d'he breur e oa arabat evañ, panevet-se e trofe-eñ en ul loen gouez hag e trailhfe anezhi. Hag int en hent neuze, ken na gavont ur feunteun all, hag ar c'hoar a gompren e lavar: Neb a ev eus ma dour a vo bleiz. Ha hi adarre da lavarout eo arabat evañ. Hag ar breur a sent outi adarre, nemet lavarout e evo diouzh ar c'hentañ feunteun all, rak sec'hed ruz en deus.