N'ouzon ket mat petra lavar, gwenn e chom ar bajenn dirazon, gwenn e chom ar skramm hag ar varennig o wilc'hañ war erc'h glann ar parkad goullo. Dont a ra  gerioù em fenn, gerioù a-vil-vern, dont a ra frazennoù zoken, hogen netra dedennus, netra na c'hellfen rannañ, netra na dalvezfe ar boan lakaat ma bizied da fiñval. Ha mont a ran a bajenn da bajenn, evel pa vefe warno ar pezh am eus da skrivañ, ha n'am befe nemet lakaat minenn ma c'hreion warno evit kavout ma awen. Hogen gwenn e chom pep hini, ken gwenn an eil hag eben pe wennoc'h zoken. Evel ul loenig spontet e troan ar pajennoù buanoc'h buanañ, an aon o tont ennon, emañ ar munutennoù o tremen, emañ an eur o  tostaat, n'am eus skrivet ger ebet c'hoazh, n'am eus ket kroget, n'am eus graet netra.