E heuliañ a reas hep gouzout re vat ma oa un huñvre pe ar gwirvoud. Poan en oa c'hoazh avat, ha yen-ki e oa dezhañ. Hogen piv a c'hell lavar n'heller ket hunvreal poan,  yenijenn hag anken ? Galloud ar spered war ar c'horf, daoust da Nietzsche. Dirak ur c'hozh tavarn ec'h errujomp a-benn ur mare. Touet en defe bet e oa serr, panevet an nebeud a c'houloù a c'helled spurmantiñ a dreuz ar boultren a c'holoe ar prenestri. Tre ez ejont neuze.  « Demat deoc'h tudoù !, a huchas egile  Plas a chom evit ho kwelañ pratikoù ?  Ma banne am bo evel boaz  Hag eñ ivez, n'eus ket da choaz ! »  Daoust dezhañ bezañ eno evit ar wech kentañ ne zeblantas ket souezhet an  nebeud tud a oa, hag azezañ a rejont. Pep a vanne Talisker a oa ouzh o gortoz.