Hag e savjont kerkent, hag ec'h eont  etrezek ar c'hastell. Skeiñ a reont war an nor. Nikun ne zeu ha ne gomz. Ma skoont ur wezh all, kreñvoc'h. Trouz ebet bepred. Neuze ar priñs Daofin a dorr an nor, gant e gleñve, hag ec'h eont er porzh o-zrizek. Kerkent an daouzek jeant a deuas evit teurel warnezhe o c'hrabanoù. Met ar priñs Daofin a em lakaas da c'hoari gant kleñve e dad-kozh, hag o zroc'has holl a bezhioù munut. Priñsez he blev aour a oa o sellet en he frenestr ha pa welas ez oa marv an daouzek jeant, e tiskennas hag ec'h eas betek ar  priñs Daofin hag e lâras dezhañ: