Petra a vije graet en amzer gwechall gant ar muiañ lakadur evit ar foenn ? An dra-se a oa boued evit ur bloavezh ; ma vije daspugnet mat, ar c'hezeg hag ar  saout a vo lart : "E-barzh ur gêr vat an ozhac'h a zo treut, met e loened a zo lart".  Mare ar foenn a zo e miz Even, a-benn emañ an devezhioù an hirañ, eus teir eur eus ar mintin betek unnek eur eus an noz.  A-raok e oa degouezhet ar sklerijenn, ar baotred yaouank hag an dud kreñv 'yae tram ar foenneg. Pep hini o falc'h war e skoaz hag o c'horn d'-istribilh diouzh o senturenn, e-barzh un dornad geot hag ur bannig dour gant gwinegr, e-touez ar maen-falc'h.  E traoñ ar foenneg e yaent barzh ar  prad, e lec'h ar c'hezeg hag ar falc'herez na oant ket evit mont tost, damm e oa re zour : an douar ' oa re vlot.  Degouezhet war an dachenn labour, pep den a gemere e vaen ha gober un taol lemm d'e falc'h, a-raok en em lakaat barzh al labour. Ha goude an eil war lerc'h egile gant o vrec'h war-stenn gant o hent, ar geot a gouezhe a daolioù sec'h, ar baotred a stoke o falc'h diouzh ar geot ha da heul etre o zent un trouz evel "a-han" e-giz evit beziñ aesoc'h taolet ar geot war an douar. Ar filzi a stoke  ouzh ar geot asamblez evel ur mekanig dispar.  Degouezhet betek ar c'hleuz, pep hini, e falc'h war e skoaz, en-dro d'ar penn all : un taol maen diouzh ar falc'h, en dro d'ar falc'hat e-pad teir eur a vont-dont, se d'an eil penn ar foenneg.  Ar geot ' oa ledet war an douar e rizennadoù eeun. Echuet e oa ar c'horn lagenn, ha memes ar penn pellañ toud eus ar foenneg e-lec'h ne oa ken broenn ha hesk a vije daspugnet evit goloiñ ar bern foen barzh al leur pe gouzer dindan ar saout.  Met dek eur e  oa, an heol a ziskoache, hag ar gwrez dija a lakae ar falc'herien da vont goustadikoc'h : piv na vezi ket bet skuizh goude pemp eur falc'hadeg ! Int tram kêr da zebriñ lein, ul lein dispar gant vioù fritet, kig-sal, chistr, kafe.  E-pad an amzer-se an ozhac'h ' oa e-barzh ar foenneg gant daou loen-kezeg staget diouzh ar falc'herez. En un nebeut amzer ar rest eus ar foenneg, ur c'hrenn tachenn geot ' oa taolet d'an traoñ. Goude gant forc'hoù, ar merc'hed hag ar vugale a lede ar geot.  An heol  betek an abardaez a rae e labour en ur sec'hiñ ar geot ; en noz, ur c'hwezh vat 'barzh ar foenneg, c'hwezh ar foenn nevez.  An antronoz vije troet ar foen geot gant forc'hoù pe gant ur mekanik dre gezeg. Ar foenn a oa c'hoazh glas ha memes gleb 'barzh al lagennoù, dav oa diskouez anezho d'an heol.  Goude merenn vihan, ar foenn a vije rodelloù ha renkennadoù an eil penn d'an egile diouzh ar foenneg. Ha ma vije sin c'hlav, tout an dud, bihan ha bras, kozh ha yaouank, paotred ha merc'hed gant forc'hoù da  ober bernoù diouzh ar foenn ; met d'an deiz war-lerc'h, un tammig heol hag ar bernoù oa ledet en-dro.  A-wechoù e-pad meur a zevezh al labour-se : ' verner ha leder en-dro.  An devezh evit charreat ar foenn a zegouezhas. Diouzh ar mintin a-raok mare merenn a vije troet pe ledet ar foenn, ma oa bernet. Goude rodellat e ya diouzhtu ar c'harr kentañ e-barzh ar foenneg. Tud a oa deuet diouzh ar c'hêrioù tro-war-dro, tri c'harr gant pep hini daou loen-kezeg.  Gwazed gant forc'hoù hir a daole ar  foenn sec'h e-barzh ar c'harr. An hini a oa e-barzh ar c'harr na helle ket chom da ehaniñ : pevar den a daole hep herpel melloù tamm-foenn. Ha labour en doa evit ober ar c'harr eeun, ha ma gouezhe ar foenn a-hed an hent, brud fall a vije graet dezhañ : "Ne ouzes ket ober mat ar c'harr foenn" a vije lavaret d'ar baotred pe d'ar merc'hed yaouank a zegouezhe an taol-se gante. Hag alies e oa gwazhoù dour ha fozioù e-barzh ar foenneg da dreuzañ, an dra-se ne renke ket an traoù evit ar c'harr ma ne oa ket graet  peurvat.  A-benn e vije leun ar c'harr, unan diouzh ar baotred a bege e-barzh ar fun hir a oa staget diouzh penn-dreñv ar c'harr ha stlapañ anezhi e penn-a-raok. Ar maout a oa gant an hini a lakae ar fun da gouezhañ etre divskouarn ar marc'h-limon.  Ha goude, tri pe bevar den kreñv da dennañ war ar fun evit stardañ anezhi mat, ur skoulm e-barzh ar c'hravazh ha bannañ anezhi en tu all ; ur frapad all c'hoazh hag ur skoulm e-barzh ar c'hravazh all. Bremañ ar foenn emichañs a chomo eeun er c'harr betek  al leur.  Ar charretour a zegouezhe gant ur c'harr goullo, a yae tram kêr gant ur c'harr leun.  Hag ar foenn diouzhtu en-dro e-barzh ur c'harr all. D'e heul, merc'hed hag ar vugale gant rastelli koad a oa o kribañ, netra ne chome war-lerc'h, naet ha glas- brav e oa ar foenneg dre ma yae ar foenn kuit.  E-barzh al leur an nebeut gwazed a ziskarge ar c'hirri, a rae ar bern foenn.  A-raok, plas ar bern oa bet naetaet, an tuchennoù glazenn oa diblantet, an taol skub gant ur valaenn bezv, ha  goude e oa graet un dorchenn gant duilhoù keuneud evit d'ar foenn nonpas beziñ war-eeun war an douar, ha chom sec'h;  Dont a rae ar bern uhel, a-raok echuiñ anezhañ e vije beziñ serret : a-benn ar fin vije goloet gant plouz ha hesk evit d'ar foenn beziñ e-barzh an dic'hlav e-pad ar goañv a vo kalz ezhomm eus ar foenn evit al loened.  Dont a rae an abardaez, ar c'harr diwezhañ ' oa e-barzh al leur gant ur mell boked derv. Kanaouenn a youc'hadeg a oa, skuizh 'oa an dud, deuet 'oa mare koan, poent e  oa mont da gemer un tammig repoz en ur zebriñ ur pred mat, en ur evañ un nebeut gwerennoù chistr.  A-benn arc'hoazh e vije dav abred ar mintin mont da falc'hiñ e-barzh ur gêr all. Ha goude ar foenn e teufe an eost.