Henvel oa ouz eun êl, hag an holl e gare. Da seiz vla, e vicher pemdeziek oa mont da vesâ al loened : «Red e vije d'in neuze, e lavaro divezatoc'h, sevel abred. Ma mamm, devot ha mat evel ma oa, a c'houlenne diganin bepred, arôk mac'h een eus ar ger, ha lavaret am ije ma f'ater. Hag e poken d'ezi evel evit kaout he bennoz. Lakat a rê ouz ma brec'h eur baner vihan, a veze enni ma lein. Gourc'hemen a rê d'in bezan fur, hag ec'h en laouen en hent, gant ma c'hi bras, a zikoure ac'hanon da ziwall ma loened. Evit e zigoll eus e boan, pa deue heur ar pred, e kave e lod em faner. »