An abardaez o vezañ deuet, ar vag a oa e kreiz ar mor, hag eñ a oa e-unan war an douar.    Hag e welas o devoa kalz a boan o roeñvat, rak an avel a oa en o enep; war-dro ar bedervet beilhadenn eus an noz e teuas d'o c'havout, o vale war ar mor; c'hoant en devoa d'o diaraogiñ.    Met pa weljont anezhañ, o vale war ar mor, e kredjont e oa un teuz, hag e krijont.    Rak holl a weljont anezhañ, hag e voent spontet; met kerkent e komzas outo hag e lavaras dezho: Ho pet fiziañs, me eo, n'ho pet ket aon.    Hag e pignas d'o c'havout er vag, an avel a baouezas, hag e voent souezhet meurbet o-unan ha leuniet a estlamm,    rak n'o devoa ket komprenet mirakl ar baraoù, dre ma oa o c'halonoù kaledet.    P'o devoe treuzet ar mor, e teujont da vro C'henezared, hag e touarjont eno.