« En noz-mañ em eus huñvreet gant un dra bennak spontus ha digredus war un dro ! O pourmen e oan gant va c'hi, Fridu, e koad Keryann. Ar wech-mañ e oa brav an amzer en va huñvre. Iskis-tre e oa : leun a laboused o nijal hag o c'hwitellat kreñv er gwez ha tro-dro deomp. Ha  kalz a drouz gant o divaskell. Fridu a grogas da harzhal ha da lammat evit klask tapout anezho. "Paouez 'ta ! Fridu !" am eus huchet outañ, met siwazh, kenderc'hel a reas da harzhal, kreñvoc'h c'hoazh. Aon am eus bet ha kroget on da redek ar buanañ posubl. Redek a rae Fridu ganin en ur harzhal hag al laboused a heulie ac'hanomp. Hag a-daol-trumm on chomet a-sav, ur c'horfad aon ennon : un den a oa e penn an hent, o sellet ouzhin. Gwisket e oa gant ur stammenn re verr dezhañ hag ur vragez zu; war e benn en  doa un tog gell toullet en e greiz, gant ur boled fuzuilh sur a-walc'h, hag en e zorn e oa ur gontell. »