Seul vuanoc'h e tremene an amzer, seul belloc'h e chome Maureen en he gwele. Klañvidik e oa krog da vezañ hag hep paouez e huche, e yude gant an aon ha gant an dic'hoanag. Dibaouez e kleve ur vouezh izel o c'hervel anezhi d'ar marv. Spontusoc'h-spontusañ e teue da vezañ ken ma  tivizas an Johnsoned distreiñ d'ar gêr. Seul belloc'h edo ar wetur diouzh ar gêriadennig, seul greñvoc'h e kleve Maureen mouezh izel un den oc'h huchal :  « Deus ganin davet ar marv, deus ganin davet ar marv, deus ganin... ». Ne zeue ket a-benn an dud d'ober war he zro, ken feuls ma teue da vezañ.