Pa voe tremenet ar sabad, da darzh an deiz kentañ eus ar sizhun, e teuas Mari a Vagdala hag ar Vari all  da welout ar bez.    Ha setu e c'hoarvezas ur c'hren-douar, rak un ael eus an Aotrou a ziskennas eus an neñv, a zeuas da ruilhañ ar maen [a zirak ar bez], hag a azezas warnañ.    E neuz a oa evel ul luc'hedenn hag e zilhad gwenn evel an erc'h.    Ar warded a grene gant ar spont razañ, hag e teujont evel tud varv.    Met an ael a lavaras d'ar gwragez: Evidoc'h-hu, n'ho pet ket aon,  rak gouzout a ran e klaskit Jezuz, an hini a zo bet staget ouzh ar groaz.    N'emañ ket amañ, rak adsavet eo a varv, hervez m'en devoa lavaret. Deuit ha gwelit al lec'h ma oa bet lakaet an Aotrou;    it raktal, ha lavarit d'e ziskibien penaos eo adsavet a-douez ar re varv; ha setu, ho tiaraogo e Galilea, eno en gwelot; setu, em eus e lavaret deoc'h.