Setu aze ur romantig sichant, e brezhoneg flour,  hag a vir al lenner e krog betek ar fin. Ne oan ket engortoz eus an dro ma kemerfe an traoù diouzh lenn ar penn kentañ, intello un tamm, o tiskouez skrivagnerien o kejout an eil ouzh egile hag o kaozeal eus o labour skrivañ… Nann, suspens 'zo, a-benn ar fin, ha kemm a ra an ton penn-da-benn pa cheñch ar savboentoù, asambles gant an dezrevellerien.  Traoù 'zo 'm eus kavet un tammig re anat, evel istor ar bladenn gollet hag adkavet, pe c'hoazh afer ar viñsaskell : gwirheñvel eo e tegasfe donedigezh ar  viñsaskell an disoc'h a zegas, met domaj eo e vije bet peuzlavaret er pennad a-raok. Er c'hontrol, n'eus ket a wir zisplegadenn evit darvoud souezhus ar penn kentañ, al levr heñvel a oa an daou zen o skrivañ pep hini diouzh e du.  Ne ouezan ket hag-eñ 'mije ket spiet ur fin evurusoc'h, evit an Ao. Poder, d'an nebeutañ ! met marteze 'vije bet kement-se ur seurt kliched ?  Lennet e vez buan, didrabas ha gant plijadur, arabat kaout aon d'en em goll en deñvalijenn