En em fiziout a rae e Doue, ra zieubo Doue anezhañ bremañ, mar en em blij ennañ; rak lavaret en deus: Mab Doue on!    Al laeron ivez, a oa kroazstaget gantañ, a rae dezhañ an hevelep rebechoù.    Adalek ar c'hwec'hvet eur betek an navet, e voe teñvalijenn war an douar holl.    Ha war-dro an navet eur, Jezuz a grias gant ur vouezh kreñv: Eli, Eli, lama sabaktani? Da lavarout eo: Va Doue, va Doue, perak ec'h eus va dilezet?    Hiniennoù eus ar re a oa eno, o vezañ e glevet, a lavare: Setu e c'halv Elia.    Ha raktal, unan anezho a redas, a gemeras ur spoueenn, hag o vezañ he leuniet a winegr, he lakaas e penn ur gorzenn, hag he roas dezhañ da evañ.    Met ar re all a lavare: Lez; gwelomp hag-eñ e teuio Elia d'e  saveteiñ.