Часта месца спачыну звязвалася з царквой, касцёлам ці манастыром. Але часам тастатары жадалі быць пахаванымі побач з продкамі, а таксама пад вярбой, пад грушай, на ўзгорку і нават ля дарогі. Відавочнае паганства пасярод, здавалася б, цалкам хрысціянскага светаўспрымання. Верагодна, гэта вынік нашага беларускага хрысціянска-паганскага сплаву, але не толькі. Уявіце жыццё свайго тагачаснага продка. Хутчэй за ўсе, ён не пакідаў роднага мястэчка аніразу. Лапік зямлі, на якім стаяў яго дом, быў усім сусветам, а вярба ля ганка – уся, да апошняга лісточка, вядомая – у якісьці момант станавілася часткай яго самога. Задзіночанне з яе каранямі – натуральнае. І нават неабходнае.