У XVI – XVIII ст. вельмі часта помнік па шляхцічу знаходзіўся ў касцёле або царкве на сцяне ў якасці шыльды. Фактар аддаленасці цела ад яе быў не прынцыповым. Сама шыльда з’яўлялася ўвасабленнем чалавека, а труна звычайна ставілася ў крыпту. Пры гэтым вызначыць з часам прыналежнасць канкрэтнай шыльды да канкрэтнай труны рабілася ўсё складаней. Для сялянскай культуры такі падыход не ўласцівы – нельга, каб помнік стаяў у адным баку могілак, а магіла месцілася ў іншым.