Потым была памінальная вячэра. На ёй прагучалі песьні, якія пасьпеў запісаць сам Алесь Чаркашын на ўласныя вершы і на вершы блізкай яму па духу Ларысы Геніюш. У іх сканцэнтравана ўсё, пра што ён думаў, перажываў. Некаторыя словы, на жаль, сталі прарочымі для яго асабіста... Ён, як шчыры хрысьціянін, які вучыўся ў Херсоне ў Біблейскім інстытуце, ня змог застацца абыякавым да чужой бяды, паехаў спачатку валанцёрам, а потым як парамедык, дапамагаць братам-украінцам у зону баявых дзеяньняў, дзе ён найперш аказваў духоўную падтрымку, служыў словам, сваёй песьняй.