— Калi праходзiў сам злёт, мне хацелася распавесцi пра кожнага чалавека не з пазiцыi сухой бiяграфii, бо гэта, падаецца, было б не вельмi цiкава, а з таго пункту гледжання, што яны неслi. А таму пра кожнага прадстаўнiка нашай дынастыi я расказвала, як пра чалавека-сiмвала: кiм ён зяўляецца асабiста ў маiм уяўленнi. Напрыклад, мой дзядуля Мiкалай быў сiмвалам веры, таму што ён быў дырэктарам школы ў вёсцы Зарэчча Мiнскага раёна (там, дзе цяпер Мiнскае мора) i, вось, за тое, што ён ахрысцiў сваiх дзяцей у царкве, яго знялi з пасады дырэктара школы, адкамандзiравалi на афiцэрскiя курсы, i ў траўнi 1941 года ён прыбыў у Беласток, дзе, калi пачалася вайна, знiк без весткi. I вось, бабулi маёй ён прыслаў лiст, дзе былi такi радкi: Запомнi, мы павiнны навучыць дзяцей быць шчаслiвымi! — менавiта не зрабiць шчаслiвымi, а навучыць, бо зрабiць шчаслiвым чалавека нiхто не можа. Дакладна гэты радок i стаў дэвiзам, можна сказаць, асноўнай рысай усёй нашай настаўнiцкай дынастыi. Вось што ў жыццi важна?.. Выбраць прафесiю i выбраць спадарожнiка жыцця — два моманты, якiя ў жыццi кожнага чалавека найбольш значныя, бо, калi ты ўгадаў з прафесiяй i са спадарожнiкам жыцця, ты будзеш шчаслiвы. А таму навучыць быць шчаслiвымi: даць зразумець, якiя ў цябе схiльнасцi, да чаго ты цягнешся — гэта вельмi важна!..