Але ж чуе Маня, што дзверы адчыняюцца, што нейкі мужык (якраз як яе?), відаць, да ветру ідзе, бо на хаду расшпіляецца, да плота кіруе. І — галоўнае — якраз туды, дзе звычайна жонкі сядзяць, дзе іх тачкі стаяць. А ён што — мазгі адпіўшы, тут паскудства будзе чыніць? Дык жа не!