Сцэнічныя строі Валянціны Праўдзінай маюць шмат дэталей, што не ўспрымаюцца нават з першай паловы партэра і тое пры ўсёй сваёй фантазійнасці. Не спрыяе добраму малюнку і святло: спектакль ідзе нібы ў паўзмроку, на фоне чорнага кабінетадзе зяўляюцца хіба водарасці з мядузамі ды жырандолі-ліхтары. Але ўсе артысты, уключаючы выканаўцаў цыганскага і ўсходняга танцаў, могуць пахваліцца ўдалымі работамі. Не выклікае сумневу і тое, што балет, безумоўна, без цяжкасцей знойдзе сваіх спажыўцоў-пакупнікоў бо наша публіка любіць відовішчы, якія не вымушаюць думаць — адно глядзець… 