– Дык няхай пан Вашамірскі не дзівіцца, – сказаў пан Скшымбжыцкі і сарваў з сябе бараду і парык з галавы, – бачыце, акторы з панскай студыі, што нядаўна ўцяклі ад пана, прынеслі мне парык і грыму – прыгадзілася. Я грымаваўся пад панскага дзеда. Вельмі добра памятаю яго.