Спачатку цяжка мне было разабрацца, хто з нас у „Часопісе” падлягае люстрацыі, хто журналіст, а хто не. Каб высветліць справу, скантактаваўся я з Тамашом Данілецкім з беластоцкага аддзела ІНП, з якім знаёмы я яшчэ з ранейшых часоў, калі працаваў ён у беластоцкай рэдакцыі „Газеты Выборчай”. Мой сябра праверыў дзе трэба і ўстанавіў, што ў выпадку рэдакцый невялікіх як наша, люстрацыі павінны падлягаць пастаянныя аўтары. На другі дзень я перадаў, або парассылаў поштай, фармуляры ўсім, што былі на той час у рэдакцыйным калектыве, у тым ліку і Сакрату Яновічу. А я, памятаю, склаў ажно дзве люстрацыйныя заявы, бо яшчэ як рэдактар „Гарадоцкіх навін”, чаго ад мяне патрабаваў дырэктар Дома культуры ў Гарадку (як выдавец).