Але ізноў жа, падзеі перабудовы звязваюцца ў кнізе перадусім з актуалізацыяй цікавасці да гісторыі, з развіццём краязнаўчага ды горадаабарончага рухаў. Сапраўды, усё гэта мела месца. Аднак ці не звязаная такая ўвага да дадзенай праблематыкі з тэхналогіяй стварэння гісторыі, а менавіта з тым, што гісторыкі пішуць тэксты, выліўшы ў іх уласныя адчуванні, уласнае бачанне сучасных ім працэсаў? Апісваюць як самае важнае тое, у чым удзельнічалі непасрэдна. І мы тут зноў сутыкаемся з няздольнасцю супрацьстаяць суб’ектывізму крыніцы. Але наколькі такая ацэнка грамадскіх працэсаў рэлевантная для ўсёй Гародні? Мала нададзена ў кнізе ўвагі палітычным падзеям, рабочаму руху, эканамічнаму жыццю ў 1980-х — пачатку 1990-х гг. (мімаходзь узгадана толькі пра дэфіцыт).