Вернемся да таго, што аснова любой праграмы — еднасць фактаў жыцця і фактаў мастацтва. Інакш кажучы, асоба мастацтва, культуры павінна быць у цэнтры мерапрыемства. Святлана Майсейчук тлумачыць, што самая прыдатная тут — асоба самога работніка культуры. А я зноў апелюю да рэдакцыйнай пошты. Пісьмы пра работнікаў культуры самі работнікі культуры пішуць па нейкім трафарэце (як прадстаўленне да ўзнагароды), нецікава і не кранальна. Мы самі сябе не паважаем і карпаратыўны дух еднасці — толькі прыгожае словазлучэнне?