Хутка паказаўся картэж аўтамашын, у якім і ехаў Пётр Клімук. Яму таксама нічога не заставалася, як прыпыніцца. Пачаліся абдымкі, пацалункі. Хоць і быў зімовы час, але з’явілася столькі жывых кветак, што не ўмясціліся ў ахапак.