Як мы ўжо адзначалі ў папярэдніх артыкулах, звяртаючыся да гісторыі вёскі Парэчча, яшчэ на пачатку мінулага стагоддзя “слабым” месцам з’яўлялася аказанне ўрачэбнай дапамогі. Тут атрымаць яе было проста-напраста немагчыма, бо медыцынскія ўстановы размяшчаліся сама бліжэй у Рудабелцы і Забалацці, і дабрацца да іх любому парачаніну даводзілася з цяжкасцямі з улікам тагачаснага бездарожжа. Вось і невыпадкова, як сведчаць статыстычныя дакументы таго часу, у гэтым глухім палескім кутку адзначалася вельмі вялікая смяротнасць насельніцтва, асабліва дзіцячага – па апошняму паказчыку была самай высокай у Мінскай губерні.