Нядаўна мне зноў давялося ехаць сталічным метро. На станцыі ў вагон зайшоў не вельмі ахайнага выгляду стары ў зашмальцаваным стройчыку. Рукі і ногі пакручаныя, быццам яго катавалі на сярэднявечнай дыбе – “кабыле”, ледзь сунуўся, пакутліва кульгаў, торгаўся. У руках трымаў невялікую кардонку. Ён ішоў паміж радамі сядзенняў і падстаўляў скрынку, у якую спагадлівыя пасажыры кідалі капейкі. Калі ён параўнаўся са мною, я з вялікай доляй сумневу пазнаў таго самага аднакурсніка — “Міхася”. Ад здранцвення нават не паспеў дастаць партманет. Жабрак таропліва выйшаў на платформу, я кінуўся следам, няўпэўнена перапытаў у яго, ці ён сапраўды “Міхась”? Той неахвотна пацвердзіў і прапанаваў падняцца на паверхню. Каля грамадскай прыбіральні ён папрасіў мяне крыху пачакаць. Выйшаў адтуль абсалютна здаровы, такі ж стройны, маладжавы, як пры апошняй сустрэчы, у модным адзенні і адразу запрасіў мяне ў кавярню.