“Пачынаць трэба было ад найгалаўнейшага для хору — ад дырыгента, — піша ў сваёй кнізе “Дванаццатка” (Нью-Ёрк, 2002) Янка Запруднік. — З гэтым, на шчасце, справа выглядала не безнадзейна: із сп. Кіслым (Кастусь) мы ўжо працавалі кавалак часу; дырыгент ён дасведчаны (кіраўнік беларускага хору ў Беластоку падчас нямецкай акупацыі), і галоўна, што з Льежу ў Лювэн і візы ня трэба, і цягнікі спраўна ходзяць.