Адноўленыя пасля пажару ў 1907 годзе Мінскія паравозавагонарамонтныя майстэрні з 1910 года перайшлі выключна на рамонт вагонаў. У 1932 годзе з Мінскіх вагонных майстэрняў быў выдзелены ўчастак рамонту грузавых вагонаў, які да пачатку вайны быў значна пашыраны: былі пабудаваны механічны, сталярны і кавальскі цэхі. У 1939 годзе былі ўсталяваны электрычныя дамкраты, у зборачным цэху створана аддзяленне па мантажы ролікавых буксаў. Да 1955 года парк пасажырскіх вагонаў на аддзяленні дарогі павялічыўся і было прынята рашэнне аб перадачы рамонту грузавых вагонаў у Оршу, а ў Мінскіх вагонарамонтных майстэрнях арганізаваны рамонт пасажырскіх вагонаў. Для гэтага ў майстэрнях былі зноў створаны нікеліровачнае аддзяленне, электрацэх, сушыльны цэх, новы сталярны цэх, падоўжыліся зборачны і падсобны цэхі, над былым колавым цэхам быў пабудаваны другі паверх для адміністрацыйных мэт. У працэсе асваення рамонту суцэльнаметалічных пасажырскіх вагонаў работнікамі дэпо былі вырашаны задачы механізацыі работ. Было арганізавана гарачае абмыванне цялежак, усталяваны маставыя краны, зманціраваны веласіпедныя цялежкі для маляроў. Будынак дэпо зазнаў рэканструкцыю, якая дала магчымасць поўнасцю змяніць профіль работы дэпо. Эканомнае і беражлівае вядзенне вытворчасці садзейнічала таму, што дэпо стала ўдзельнікам выставы дасягненняў народнай гаспадаркі СССР.