Для мастацкага асэнсавання нашага часу і яго балючых праблем у творах многіх сучасных пісьменнікаў характэрны зварот да гратэску, спалучэнне рэальнага і фантастычнага. У аповесці В. Казько Да сустрэчы... (1997) навакольны свет паўстае як тэатр абсурду і жаху, які палохае чалавека. Галоўны герой твора Майстар нібы апынуўся на раскрыжаванні часоў і розных эпох, бачыць натоўп чалавекападобных істотаў з жахлівымі кентаўрамі, і яго апаноўвае безвыходнасць. Таму ў аповесці зяўляюцца матывы адзіноты і смерці, якія ў В. Казько, як і наогул у пісьменнікаў-экзістэнцыялістаў, сведчаць пра трагічную асуджанасць чалавека і гавораць пра страту ім сэнсу існавання перад наступствамі хаосу, зла, бездухоўнасці. Майстар пакутліва ўсвядоміў, што расшчапленне чалавечай душы атамам жорсткасці, варяцтва вядзе чалавецтва да вялікага бедства на зямлі. I ўсё ж ён спадзяецца на тое, што светлы пачатак сусвету пераменіць рэчаіснасць, прынясе нам сустрэчу ў горадзе розуму і шчасця.