У гэта ж час, пачынаючы з 1907 г., Міхаіл Барысавіч пачаў займацца новымі, нікому не вядомымі ў той час часткамі неўралогіі, а менавіта праблемамі лакалізацыі функцый галаўнога мозгу, па якіх не толькі апублікаваў шэраг навуковых прац, але таксама і выступіў у 1911 г. у Маскве на I зездзе Рускага саюза псіхіятраў і неўрапатолагаў з праграмным дакладам Да клінікі і тапічнай дыягностыкі афатычных і апрактычных расстройстваўа на два гады пазней прадставіў дадзены даклад і на Міжнародным кангрэсе ў Лондане. Пасля вынікі праведзеных даследаванняў ляглі ў аснову яго доктарскай дысертацыі Матэрыялы да вывучэння апраксіі напісанай у 1918 г. У гэтым жа годзе за дасягненні ў галіне дадзенай навукі Міхаілу Барысавічу будзе прысуджана навуковая ступень доктара медыцынскіх навук і званне прафесара. 