Вітаўт абняў, прытуліў Эльвіру, моцна пацалаваў. З усёй жарсцю яна адказала на гэты пацалунак. Колькі імгненняў стаялі, нібы зліўшыся ў адну істоту. Шумела над галовамі старая цёмная ліпа. Надзея чулася ў нямоўчным шматслойным шуме.