Я пошел по большой дороге – справа тощий озимь, злева хмызняк і балота. Вакол плоскае прастору. Насустрач адны паласатыя вёрсты. У нябёсах павольнае сонца, дзе-нідзе воблака. якая нуда! іду назад, дошед да трэцяй вёрсты і пераканалася, што да наступнай станцыі заставалася яшчэ дваццаць дзьве.