Канешне, у спектакля знойдзецца глядач, які пусціць слязу ад расповеду пра першае каханне, настальгічна ўсміхнецца тлумачэнню “амерыканскаму таварышу”, што “управдом — это управляющий домом”, і рванецца апладзіраваць, калі на сцэне дама ў гадах пасля доўгіх угавораў пагадзіцца на ноч гледзячы “паглядзець квадратныя метры” пажылога мужчыны ў самым росквіце сіл. Але асабіста для мяне пасля заслоны павісае ў паветры пытанне: навошта? Ці насамрэч самай актуальнай тэмай для сённяшняй публікі з’яўляюцца ўспаміны пра савецкую рэчаіснасць? Эпоху, якая скончылася да нараджэння некалькіх пакаленняў гледачоў! Той аўдыторыі, якая прыйшла б у тэатр, калі пачула бы там развагі пра балючыя ім праблемы. Як часта мы гаворым пра беспрытульнасць сучаснай беларускай драматургіі. Верагодна, гэтыя п’есы занадта вострыя і непрадказальныя, каб пратаптаць сабе сцежачку ў галоўныя драматычныя тэатры краіны. З марсіянскімі хваляваннямі акадэмічным сцэнам куды спакайней.