Канечне, мы не толькі займаліся паэзіяй. Мы хадзілі ў парк, і мне вельмі падабалася быць побач, калі Крысціян пісаў чарговы верш, і гэтая прыемнасць не азмрочвалася цыгарэтным дымам. У яго акуратную кватэрку не ўвальваліся бясконцыя сябры, у галовах якіх піва было намнога болей, чым мазгоў. Здаецца, сяброў у яго не было зусім. Нашы вечары часта пачыналіся рамантычнай саксафоннай музыкай у яго выкананні і заканчваліся там, дзе гэта прынята ў дарослых і закаханых людзей. От тут параўнанне было на карысць самца Барбі… опс, я яго яшчэ памятаю? Прэч, даражэнькі, з маіх нябёсаў, буйвалы не лятаюць!