На мой погляд, фота з Замкаддзя, скажам так, ва ўласнай краіне сёння для 20-гадовага мінчаніна — амаль такая ж экзотыка, як з Афрыкі. Гадуючыся на “асфальце”, без вясковых бабуль і дзядуль, сучасны малады чалавек успрымае вясковую культуру як чужую, незразумелую, аджылую — якую заўгодна, але не сваю. Больш за тое, грамадства настолькі дыверсіфікаванае, што падлетку, які наведвае гімназію ў цэнтры, вельмі складана паразумецца з навучэнцам ПТК. Пачалося гэта з 1990-х, калі не стала хоць бы і ўяўнай роўнасці постсавецкіх гараджан, а вясковы лад жыцця разбурыўся яшчэ раней. “Цяпер не трэба нікуды ехаць, тубыльцы ў нас на суседняй вуліцы” — заўважыў пецярбургскі антраполаг Ілья Уцехін на нядаўняй сваёй лекцыі “Камера як даследчыцкі інструмент у сацыяльных навуках”.