Да пэўнага часу вярхоўная ўлада захоўвала некаторую аўтаномію за тымі беларускімі землямі, у якіх былі яшчэ моцныя вечавыя традыцыі. На правах аўтаноміі знаходзіліся Полацкая і Віцебская землі. Тут збіраліся мясцовыя сеймы, што прымалі ўдзел у прызначэнні ваявод і намеснікаў.