– Паколькі я працую ў, так бы мовіць, творчай установе, дык, мабыць, мне больш і запомніліся навагоднія святы для нашых выхаванцаў – сваёй падрыхтоўкай. І радасць мне прыносіць тое, калі бачыш шчырыя ўсмешкі і захапленне гледачоў, калі яны дружнымі воплескамі ацэньваюць вынік тваёй працы. Успаміны ад гэтага застаюцца ў мяне надоўга. А што датычыцца асабістага святкавання, дык да душы мне болей Раство, якое нясе штосьці светлае, радаснае. Я заўсёды наведваю святочнае набажэнства ў нашай Смілавіцкай царкве. І яно таксама заўсёды запамінальнае. Тады сапраўды адчуваеш свята ўнутры сябе, а не толькі захапляешся якімісьці яго знешнімі атрыбутамі і праяўленнямі. Хачу зазначыць, што пры нашай працы выхадных практычна не бывае. Вось і напярэдадні Раства, шостага студзеня, я праводзіла ў музеі Хаіма Суціна экскурсію для гасцей з Расіі. І таксама адчувала радасць і захапленне ад таго, як яны слухаюць, як усё ўспрымаюць…