— Шмат. Калі я яшчэ вучылася ва універсітэце, я вяла студыі. Дзіцячую і дарослую. У дарослую хадзілі тыя, хто зьбіраўся паступаць ва універсітэт. І паступалі амаль усе. Хто стаў архітэктарам, хто – мастаком дызайну вопраткі… Пасьля займалася з тымі, хто зьвяртаўся да мяне. І таксама ўсе паступалі. Ну ня з першага, дык з другога разу, з маёй лёгкай рукі… Дзякуй Богу, што вучні ёсьць, бо, значыць, не дарэмна гэтым займаюся. Спадзяюся, іхні лёс будзе лепшы за мой…