— Неяк мне па службе давялося адправіцца ў камандзіроўку на Цярнопальшчыну, — узгадвае Васіль Рыгоравіч. — Толькі пачаў там гаварыць, а мне тут жа сказалі, што я беларус. Пазналі па мове. А вось на Кіеўшчыне мяне прызналі за свайго, настолькі нашы мовы падобныя.