Карацей кажучы, у беларускім пытанні мела месца правіла зачараванага кола. Польскія ўлады, усвядоміўшы, што беларусаў не дасца лёгка спаланізаваць, бо ў іхніх шэрагах імкліва развівалася пачуццё ўласнай нацыянальнай тоеснасці, нервова рэагавалі на кожны акт беларускай нацыянальнай дзейнасці. А сярод беларусаў, як гэта выразна відаць, настроі з часам радыкалізаваліся з прычыны таго, што ўлады не выконвалі сваіх абяцанняў і ўсцяж легкаважна ставіліся да беларусаў. Непрыязнасць беларусаў да Польшчы нараджалася таксама ў выніку іхняга горшага класавага становішча, якая падсычалася весткамі з Савецкай Беларусі пра нібыта лепшае жыццё іхніх суайчыннікаў. Перашкодаю да ўзаемных стасункаў быў таксама нацыяналізм, што нараджаўся з абодвух бакоў (хоць трэба тут прыгадаць, што часта праявы нацыяналізму вышукваліся ў такой дзейнасці нацыянальнай меншасці, якая сярод палякаў пад час падзелаў Рэчы Паспалітай лічылася патрыятызмам).