Іх не адпявалі, не рабілі памінальную вячэру, не прыходзілі сюды на дзявяты дзень. Старыя кабеты тлумачаць тое тым, што гэта ж дзеткі, яны як анёлкі, во і паляцелі. Зьвярніце ўвагу – у гэтым параўнаньні з анёлкамі гучыць не матыў замілаваньня або шкадаваньня. Дзеці – такія ж бескарысныя як і анёлкі, таму яны самі сваіх і хавалі. Хлопчыкі несьлі хлопчыкаў, а дзяўчынкі – дзяўчынак. Дарослыя нібыта і не спрычыняліся да тых хаўтураў. Падкрэсьлю, што зьява гэта чыста беларуская і аналягаў ёй, як зрэшты і нашай безэмацыйнасьці, няма ў суседніх культурах. Аналягі знаходзім на мяжы жалезнага і бронзавага веку альбо ў тых плямёнаў, якія ўсё яшчэ жывуць у першабытным стане. Вось тыя сьведчаньні, якія дзеля аналёгіі сабраў Сяргей Харэўскі.