У спектаклі занята амаль уся трупа, што на сённяшнім этапе ўяўляецца вельмі важным для Коласаўскага тэатра. Пастаноўка яднае не толькі акцёрскі склад, патрабуючы ад яго філігранных ансамблевых якасцей (іх дасягненне — справа ўсяго жыцця кожнага артыста), але і сцэну з залай, запрашаючы публіку да нячутнага дыялога душ. Вялікія надзеі пакідае Дзмітрый Каваленка, для якога роля Юрася Братчыка стала не проста першай буйной, а ўвогуле першай. Ён быў прыняты ў трупу з 1 ліпеня, як толькі скончыў Віцебскі каледж мастацтваў, і адразу ўключыўся ў працу над спектаклем, што на той час ужо ішла поўным ходам, а паралельна — паступаў (і паступіў!) у Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў. Тое, што тэатр паверыў і ў яго, і ў іншых маладых артыстаў, якія ўпрыгожваюць спектакль сваёй энергетыкай, сведчыць аб тым, як сур’ёзна пачалі там ставіцца да заўсёды балючай праблемы змены і пераемнасці пакаленняў.