Па-чацвёртае. І гэта ўжо пытанне да мінчукоў. Даводзіцца назіраць, як тое месца, якое 3 ліпеня пустым дакладна не будзе (каля стэлы “Мінск – горад-герой”), па вечарох, калі адбываюцца рэпетыцыі параду, збіраюцца ледзь не тысячы людзей. Што вас туды цягне? Жаданне без перашкодаў убачыць тое, што вам не дадуць убачыць 3 ліпеня з прычыны прысутнасці у гэтым месцы “сливок общества”? Што цягне вас любавацца гэтай мілітэршчынай?