На ганаровым месцы залацілася і бранзавела, дабрадушна зажмурыўшы вочкі і схапіўшы у лыч сіняе яйка, печанае парася. Побач выстаўлялі свае акруглыя вытанчаныя сцёгенцы качкі, надзетыя вышуканай надзеўкай, заўсёды ганарыстыя, хоць і пазбаўленыя галоў. Ляжалі, разваліўшыся, індыкі, вабячы снежным мясам, якое ўгадвалася пад тонкай скуркай. Не было недахопу і ў тлустых гусаках, і ў маладых куранятах, залітых смятанай. Навокал на талерках расцвіталі пурпуровыя паляндвіцы і касавокія літоўскія каўбасы, як завялыя пялёсткі ўсходніх кветак, ганарыліся сабой вэнджаныя шынкі. Гэты мясны крыжовы паход, які ішоў на захоп страўнікаў уладароў навакольных засценкаў і маёнткаў, падтрымлівалі ў меншых талерках грыбкі: кармінавыя з шэрымі абадкамі, выстаўлялі са смятаны свае капелюшы мажныя і здаровыя рыжыкі; злёгку аслізлыя, але ядраныя і вострыя, як сам голад перад сілкаваннем, выстаўлялі ў салатніцах белыя брушкі маладзенькія, зрэзаныя раней часу, але дзякуючы гэтаму такія дарагія гурманам баравікі. Былі таксама жоўтыя, як тыднёвага ўзросту кураняты, лісічкі – злёгку цвердаватыя, са своеасаблівым пахам. Таксама не было недахопу ў маласольных агурочках, яшчэ цвёрдых і зялёных, але ўжо насычаных пахам кропу, хрэну і часнаку, далікатнага смаку, завостранага соллю і зелянінай.