Сам аўтар вызначаў жанр сваёй песы як драматычную паэму ў трох частках. Аднак даследчыкі адзначаюць, што гэта гістарычная драма з элементамі меладраматызму і рамантызацыі, бо ў ёй гістарычныя падзеі падаюцца ў вострых жыццёвых супярэчнасцях, гіпербалізуюцца чалавечыя пачуцці, страсці. Падзеі, апісаныя ў гэтай драме, адбываюцца ў 1543-1551 гадах у часы праўлення караля Жыгімонта Старога, жонкай якога была італьянка Бона Сфорца, адукаваная, вельмі рашучая і моцная характарам, якая ў многім вызначала палітыку дзяржавы, уплываючы на свайго мужа. Пасля смерці Жыгімонта Старога каралём польскім стаў яго сын Жыгімонт Аўгуст, які закахаўся ў Барбару Радзівіл і абвянчаўся з ёю насуперак волі сваёй маці. Процістаянне гэтых канкрэтных гістарычных асоб і ляжыць у аснове драматычнага канфлікту песы. Барацьба паміж маці і сынам настолькі вострая, што заканчваецца яна смерцю Барбары. Здаецца, перамога на баку каралевы Боны, але каханне застаецца жыць у сэрцы Жыгімонта. Страсці, якія разгараюцца вакол асноўнага канфлікту, гіпербалізуюцца аўтарам, каб паказаць сілу кахання, моц і веліч характараў герояў.