Увесь час, як толькі расплюшчыла вочы, усьмешка не сыходзіла са сьвежага ружовага твару, а рукі не знаходзілі сабе месца. Наста аглядала фату ня проста ўважліва, а нават прыдзірліва, спрабавала знайсьці хоць якую загану. У адным месцы адшукалася невялікая, памерам з пазногаць плямка засохлай крыві. У другім нітачка выехала з карункавай кветкі. Наста ўзяла голку і асьцярожна, акуратна, каб не пашкодзіць далікатную кветачку, засунула нітку. Ледзь бачны вузельчык завязаўся выдатна, і справа была зроблена.