Т. В.: Мы дасягнулі нават болей. Дзякуючы таму, што нам шанцавала на добрых і цікавых людзей, якія дапамагалі. У тым ліку нам пашчасціла, што мы былі знаёмыя з Уладзімірам Караткевічам. Памятаю, як ён сказаў, што даўно не чуў такой сапраўднай беларускай мовы, як у мяне. А я яму адказала, што размаўляю на трасянцы. Уладзімір Сямёнавіч папрасіў пры ім больш не ўжываць гэтае слова, бо ён яго не разумее. Для мяне гэта была вялікая адзнака, якую да сённяшніх дзён успамінаю з павагай. А праз некалькі гадоў я даведалася, што ў дзённіку пісьменніка былі занатаваны ўспаміны пра нашу сустрэчу...