верагодна, навучыўшыся не заўважаць гэтыя карцінкі, я засвоіў першы ўрок у мастацтве адключацца, зрабіў першы крок па шляху адчужэння. рушылі ўслед далейшыя: у сутнасці, ўсё маё жыццё можна разглядаць як бесьперапынная старанне пазбягаць найбольш назойлівых яе праяў. Трэба сказаць, што па гэтай дарозе я зайшоў вельмі далёка, можа быць, занадта далёка. усе, што пахла паўтаральнасцю, кампраметавала сябе і падлягала выдаленню. Гэта было сказана да фразах, дрэвам, людзям пэўнага тыпу, часам нават да фізічнага болю; гэта паўплывала на адносіны з многімі людзьмі. У пэўным сэнсе я ўдзячны Леніну. Усе тыражнай я адразу ўспрымаў як нейкую прапаганду. Падобны погляд на рэчы, мне здаецца, каласальна паскорыў рух скрозь гушчар падзеяў — з спадарожным верхаглядствам.