— Вельмі адносна. Дарэчы, у мяне ёсць здымак возера Белага, дзе мы з Лёнькам шмат гадоў адпачывалі (і палявалі, у тым ліку), — адшуквае фатаграфію наш візаві. — Качак там на прудах гаспадаркі — немаведама колькі! Я нават іншы раз стрэльбы не браў. Лёнька пойдзе і 15 — 20 застрэліць. А калі я яшчэ? Памятаю, пастралялі неяк, і я прапаноўваю Лёню: “А навошта нам іх шчыпаць? Давай на 40 секунд у кіпяток — і ўсё будзе ў парадку”. “Не! — кажа, а ён такі хлопец катэгарычны. — Будзем шчыпаць!” І мы паўдня сядзелі і скублі, і скублі, — смяецца Міхась Канстанцінавіч. — Але прызнаюся, што дагэтуль такіх смачных паштэтаў з качак мне не давялося каштаваць. Тыя паштэты, што мы рабілі, — проста цуд!”