Толькі пасля 9 траўня я змог вырвацца ў камандзіроўку на радзіму, да бацькоў, але сёстры ўжо зехалі, а мне таксама трэба было пісаць пра гераізм тых, да каго прыйшла чарнобыльская бяда… Гераізму і подзвігаў сапраўды хапала, толькі наколькі патрэбныя яны былі? І ці разумелі да канца тыя “героі” сапраўдны кошт іх “подзвігаў” і навошта яны іх здзяйснялі? Пэўна ж, не… Ад мажлівага бунту ўлады ратавала, вядома ж, звычайная недасведчанасць людзей: ніхто і думаць не думаў тады пра радыеактыўны ёд ды “гарачыя часцінкі” – самае небяспечнае ў першыя дні пасля аварыі, і пра тое, што тыя часцінкі могуць патрапіць не толькі з пылам, паветрам, але і ежай… Яшчэ “дапамог” страх перад уладамі, які быў большы, чым страх перад радыяцыяй, страх, які сядзеў у душах савецкіх людзей, што прайшлі прыгнёт калектывізацыі і сталінскіх рэпрэсіяў.