Сапраўды, хто сёння спрачаецца з глабалізацыяй, з тым, што яна – рэальнасць? З тым, што на постсавецкай прасторы працягваецца “расхістванне нашай уласнай ідэнтычнасці”, “самаачужэнне, спроба зірнуць на сябе як на суб’екта вычыма іншага”, і нават з тым, што – з пэўнага пункту гледжання – “памежны інтэлектуал жыве ў свеце, а не ў пэўнай культуры або краіне” [ 2, с.10]; што асноўным сюжэтам, нават метасюжэтам сучаснасці ўсё больш выразна робіцца наратыў сустрэчы з іншым, інакшасць і яе зняцце (або не-зняцце) ? [2, с. 91].