Зрэшты, малююць не адно настаўнікам… Ва ўспамінах, напісаных пра Якуба Коласа, ён і зьнешне, і ўнутрана настолькі розны, наколькі розныя людзі, якія сустракаліся з ім і свае ўспаміны пакінулі. Інсьпектар С. Квасьнецкі, які ў 1906 годзе разьбіраўся з удзелам Коласа ў нелегальным настаўніцкім зьезьдзе, пісаў: “Мне невольно бросилось в глаза то, что он при объяснениях со мной был скрытным и большею частью молчаливым, причем в его словах и действиях проглядывала какая-то неуверенность и трусость”. “Бацька быў сярэдняга росту, даволі моцнага складу, – распавядае старэйшы коласаў сын Даніла Канстанцінавіч. – Вочы цёмныя. Меў шмат сілы. Мог дужацца з двума-трыма і перамагчы. Любіў цягацца за пальцы і рэдка каго не перамагаў… Па натуры быў маўклівы. Аднак праз гэтую маўклівасьць прабівалася яго дабрата… Характарызаваўся вернасьцю свайму слову. Ніколі не даваў пустых абяцанак. Калі нешта некаму паабяцаў, дык нават калі б выкананьне гэтай абяцанкі патрабавала няведама колькі высілку, абавязкова абяцанку выконваў”.