Вось у такіх умовах у душы пасяленца нараджаліся радкі звінючых слоўпакідалі свой след на паперы і ляцелі з далёкай Сібіры на Радзіму. Яго вершы сведчылі аб тым, што Алесь Гарун не пaў духам, не зламаўся маральна. Ён падтрымліваў цесную сувязь са знешнім светам, жыў яго клопатамі, займаўся літаратурнай творчасцю і знаходзіў магчымасць перадаваць вершы на волю. Нават змог падрыхтаваць паэтычны зборнік Матчын дар і ў 1914 пераслаў яго ў Вільню, але вайна перашкодзіла публікацыі. Зборнік пабачыў свет толькі ў 1918 годзе. 