У тую першую зіму часта прывозілі ворагаў народа сюды ў тайгу, скідалі ў снег цэлымі семямі. Тыя баракі, што стаялі ў розных месцах, былі перапоўнены і прыехаўшым не было куды дзецца. Рабілі нейкія шалашы, грэліся ля агню, дзяцей, хто мог з нашых, забіраў у баракі. Страшна бедавалі людзі. Колькі іх памерла зімой, асабліва пажылых і слабых, нельга падлічыць. Мёрлі, як мухі. Ніхто з уладаў не звяртаў на гэта ўвагі. Маўляў, так і трэба.