Зноў бабы падаюць да таго вакенца малога, бо галоўная дзея зноў у зямлянцы: Каляда, апёршыся на печ, выцірае та з аднае, та з другое шчакі слёзы – плечы ўздрыгваюць, госці і маладыя аслупянелі, у каго скварка застрала у роце, у каго гурок – нямая сцэна… была б, калі б яе не парушаў танюсенькі акулінін галасок