–Мяжа між жыццём і смерцю такая тонкая… Танейшая за чалавечы волас, васпане. Кожны з нас носіць у сабе сваю смерць… Нешта, што парве той волас. У кагось гэта – слабы ад прыроды альбо пашкоджаны ўнутраны орган, які з цягам часу разладзіцца настолькі, што зламаецца, як шасцяронка ў складаным механізме, і тым спыніць дзеянне ўсяго механізму… У кагось – загана характару, альбо небяспечныя веды… Маленькі вусень, які селіцца ў яблыку і выядае яго да зморшчанай скуркі. Пакуль побач спрабуюць гвалтам змусіць кветкі распускацца, давайце пагаворым пра згнілыя плады. Прысаджвайцеся, вашы мосці. Ёсць квас і булка… Збан вунь там, на куфры, і кубкі.