Кволая, няўмелая надзея падымаецца ў маім сэрцы. І яна спраўджваецца! Разам мы ствараем складаны, але хітры план — і вось, кат ляжыць непрытомны ў маёй камеры, а я крадуся па калідорах турмы. За яе межамі мне рабіць няма чаго, трэба вярнуцца ў свой сусвет. Таму я не іду да выхада, а шукаю — і знаходжу! — партал, праз які мяне і выцягнулі сюды. Кідаюся ў яго пад тупат вартавых, за мной пралятае ненавісны кат — і калі толькі апрытомнеў! — і партал закрываецца ўжо ў нашым сусвеце.