– Памятаю, з Калінінграда мне прывозілі 7-гадовую дзяўчынку, якая не гаварыла. Я перад іконай на каленях прасіла Бога, каб той адкрыў дзяўчынцы вусны, сям’я некалькі разоў прыязджала. І аднойчы гэтая дзяўчынка зайшла са сваёй маці ў хату і сказала мне: “Бабуля, я размаўляю, у школу хутка пайду”. Вы не паверыце, я плакала, як тое дзіця. Слёзы ў мяне ліліся ракой, і я іх не саромелася…