– Гэта ўсё – мае ўнучакі, іх восем, і праўнукаў ужо дзевяць маю, – усміхаецца бабка Волька. Добрыя яны ў мяне, прыязджаюць, не забываюцца. А я дзякую Богу за жыццё. Каб не ён – жанчына паварочваецца да кута з абразамі – не ведаю, як выжыла б.