“Бацька мой прайшоў вайну, і ўся мая радня пацярпела ад вайны, і я не ведаю такога чалавека ў нашай вёсцы, каго б яна не закранула. Для мяне Дзень Перамогі быў заўсёды найвялікшым асабістым святам, якое выклікае самыя глыбокія пачуцці. На маю думку, да ветэранаў былой вайны трэба адносіць не толькі тых, хто непасрэдна ўдзельнічаў у баявых дзеяннях, але і ўсіх тых, у тым ліку і малых дзяцей, хто так ці інакш дакрануўся да яе, на свае вочы бачыў яе жахі і перажыў іх. Вось чаму для мяне вялікая радасць віншаваць нашых ветэранаў і сустракацца з імі. Бо гэтыя людзі стваралі і мацавалі нашу творчую арганізацыю, без іх немагчыма ўявіць станаўленне айчыннага выяўленчага мастацтва і беларускай нацыянальнай культуры. І дзякуй Богу, што яны не губляюць свайго творчага імпэту, а мы з імі яшчэ можам размаўляць і раіцца. Я хачу, каб гэта было доўга і хачу састарэць разам з гэтымі людзьмі. Менавіта дзякуючы ім мы маем магчымасць радавацца жыццю, менавіта ў іх вучымся прафесіі і шляхетным паводзінам, — сказаў Рыгор Сітніца.