— У рамане Вы выкарыстоўваеце незвычайны не толькі для беларускай, але і для сусветнай літаратуры прыём: асобныя Вашы персанажы не толькі маюць рэальных прататыпаў, але і носяць прозвішчы гэтых, так бы мовіць, прататыпаў. Гаворка ідзе, у прыватнасці, пра акцёра Рускага тэатра Эдуарда Гарачага, пра пісьменніка Уладзіміра Караткевіча, пра рускага акцёра Андрэя Міронава, пра Тумаса — дырэктара тэхнікума, у якім Вы вучыліся, пра першага сакратара ЦК КПСС Мікіту Хрушчова і Лі Харві Освальда, забойцу прэзідэнта ЗША Джона Кенэдзі. Чым гэта выклікана? Тым больш што стваралі Вы ўсё ж не дакументальны, а мастацкі твор…