Добрыя мы настаўнікі ці так сабе — праўду нам, канечне ж, ніхто не скажа, але ўдзельнікі сустрэчы моцна дзякавалі за цярплівасць. Калі табе не 20 год, і не 30, а ўжо за 50, вучыцца хочацца, але павольна, усё занатоўваючы і паступова прамацваючы невядомую глебу. У сыноў і дачок, унукаў не заўсёды ёсць час сесці, усё паказаць і патлумачыць, часам і некалькі разоў. А самому разабрацца — гэта заданне не з простых і вымагае пэўнай смеласці.