— Штосьці панесла мяне не ў той бок, — спахапіўся Мікалай Іванавіч, — пацягнула на філасофію. Ён падышоў да сваёй прыгажуні-яблынькі, асцярожна адарваў крыху румяны яблык, пагладзіў крыху шурпаты яе ствол, дакрануўся да яе лісцяў, быццам бы назаўсёды развітваўся з ёю, і паціху пакрочыў у бок хаты.