— Па-першае, таму што ён наш — у вузкім і шырокім сэнсах гэтага слова. Па-другое, таму што ён вельмі таленавіты. Па-трэцяе, таму што ён асоба настолькі яскравая і шматгранная, што пра яго можна цікава і здымаць фільмы, і пісаць кніжкі, і ствараць спэктаклі. Зь ім цікава, ён цікавы. А, цікавячыся гісторыяй, культурай Беларусі, якая называлася раней іначай — Вялікім Княствам — становіцца зразумела, што без Агінскага ну аніяк. Гэта вельмі сымбалічная постаць свайго часу. На жаль, вельмі сумнага. Дакладней, нарадзіўся яшчэ ў часе нармальным, а вось жыць ужо давялося ў часе жахлівым, калі рушылася дзяржава, асновы грамадзтва, яго структура. Адпаведна, культура таксама. Разбуралася ўсё. І спробы знайсьці ў гэтым патопе нейкія плыты, нейкія апоры, нейкія купіны, на якія можна было б абаперціся, прыводзілі яго да пэўных пошукаў ці то з боку Напалеона, ці то з боку Аляксандра. Усё гэта было няўстойліва, не сваё, ня тоеснае, ня сутнаснае. Але ён шукаў саюзаў.