Неабсяжныя Раздзялавіцкія балоты, якія людзі называюць журавінавым кутком Палесся, цягнуцца на дзясяткі кіламетраў ад Ганцавіч на захад да вядомага ў савецкія часы па вырабе лыж гарадскога пасёлка Целяханы. Сярод векавой твані на выспах-паплавах сяліліся палешукі, адваёўваючы ў дрыгвы кавалачкі зямлі. Вырошчвалі хлеб, гадавалі свойскую жывёлу, збіралі багатую даніну прыроды. На ўскрайку палескай нізіны, непадалёк ад ціхіх Ганцавіч, збоку ад старадаўняй грэблі, пракладзенай сярод дрымучай багны, уціснуліся паўсотні падворкаў невялікай вёсачкі Ельна. З вясны да позняй восені шырокі поплаў, што пачынаецца за агародамі, быццам бялюткім снегам усыпалі шматлікія гурты гусей і качак, якім прасторна было тут жыраваць. Побач пасвіўся статак кароў і авечак, скакалі па лузе спутаныя коні. Назіраць за птушыным царствам гаспадары давяралі падросткам. У сям’і Паўлоўскіх сыноў не было, і вялікі гурт пярнатых пасвілі сёстры Валянціна і Ванда. Раненька выпускалі гагачы натоўп з падворка, і да вечара дзяўчынкі з грудка пазіралі, каб не зблыталіся яны з іншымі. Важна хадзілі па мурагу і крыклівыя індыкі.