Мастацтва заўсёды дапамагала мне. І калі табе кепска — любімая праца з’яўляецца самай лепшай тэрапіяй. Праца не толькі забаўляе, як нейкая варажба, яна для цябе апірышча і не дазваляе зусім раскіснуць. Менавіта праца выратоўвала мяне падчас вучобы на факультэце графікі Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута. Тады мне было вельмі цяжка ад стрэсаў, звязаных з безграшоўем, беднатой і тым, што адзін з педагогаў у вельмі грубай форме выказаў сумненне наконт майго мастацкага таленту. Мая струна жыцця заўсёды напятая, не раслаблена-абвіслая, што парваная павуцінка на вятры. І каб гэтая струна не лопнула, я шукаю ў любімай працы нейкі паратунак ад нягод… Тым больш, што матэрыяльны свет грубы, у жыцці няма чыстай гармоніі, якую стварыў Бог. Але калі ты мастак, на сваіх палотнах ты сам творца і ў нейкай ступені адчуваеш сябе падобным Богу…