I ён пайшоў. Лёгка і порсьценька, пазбаўлены цяжару начнога і дзённага часу, бы сустрэча з былым сябрам даравала яму памілаваньне ўсіх яго грахоў, скасавала турботы, прымірыла з непазьбежнасьцю наканаванага кожнаму спакою вечнасьці. I лодка яго была цяпер спраўнаю, з дном. Хаця ваду прапускала. Але якая лодка не прапускае вады. На тое яна і лодка, з вадой заручоная, вечным спакоем двух берагоў адной ракі бласлаўлёная і асьвячоная.