Калі пачалася вайна, пад мабілізацыю не трапіў. Як і шэраг іншых лепяльчан, быў прызваны ў Чырвоную Армію ў ліпені 1944 года, калі тэрыторыю раёна вызвалілі ад нямецкай акупацыі. Амаль усе лепельскія навабранцы былі накіраваны ў падраздзяленні 1-га Прыбалтыйскага фронту, які з сумежнымі франтамі вёў жорсткія баі на подступах да горада-крэпасці Кёнігсберга. Сярод іх быў і мой дзядуля. Дзе і як ён ваяваў звестак не захавалася. Вядома толькі, што займаў пасаду старшыны ў разведроце. Адпраўляў на заданні разведчыкаў за лінію фронта. У адным з баёў быў лёгка паранены. Пасля лячэння яго накіравалі ў адну з артылерыйскіх брыгад, якая ўваходзіла ў склад 1-га Украінскага фронту. Ваяваў у 1111 гаўбічным артылерыйскім палку на пасадзе каптэнармуса.