Я спяшалася па кнігу Андруся Горвата “Радзіва “Прудок” так, як імкнуцца да ратавальнага круга. Але набывала хутчэй не для сябе – многія фрагменты ўжо прачытала ў фэйсбуку. Найперш для сваякоў. Дзесьці падсвядома лунала надзея: “Можа быць, вось ён, ключ? Тая сцежка, якая прывядзе нас да цуду?..”