Лінейны блокавы код — такі код, што мноства яго кодавых слоў утворыць k {displaystyle k} -мерную лінейную падпрастору (назавем яе C {displaystyle C} ) у n {displaystyle n} -мернай лінейнай прасторы, ізаморфнай прасторы k {displaystyle k} -бітных вектараў.