У выпадку варожага нападу месцічы хаваліся ў горадзе, бралі з сабой, што паспявалі прыхапіць. Разам з гарнізонам на сценах адбівалі непрыяцельскія напады, жанчыны і падлеткі лячылі параненых. Што пасад згарыць, не лічылася страшнай бядой: лесу вакол багата, адбудавацца можна было, абы людзі засталіся жывымі і не пакалечыліся. Бывалі нават такія выпадкі, калі абаронцы самі падпальвалі дамы ў выпадку патрэбы.