Асабіста для мяне першай ластаўкай новага статуса тэатра быў нашумелы ў 80-ых Клопза ім – мюзікл Уладзіміра Кандрусевіча Джулія (а пазней і Шклянка вады), шматлікія балетныя пастаноўкі і, нарэшце, камічная опера Даніцэці Viva la mamma! якая па віртуознасці вакальных партый належыць да вяршынь сусветнага bel canto. У параўнанні з мамай цяперашняя Даратэя – усяго толькі маленькая дачка. Яна пакуль добра вывучыла ўрок (засвоіла традыцыі, нават абыграла тое-сёе па-свойму), але ўсе чакаюць, у каго ж вырасце яе музычнасць з якімі жанрамі і, галоўнае, стылямі яна будзе сябраваць у далейшым. 