— У мяне дома была канапа. Мы яе вельмі любілі. Але калі ад старасці канапа зламалася, я пачала на яе наракаць і вырашыла купіць новую, — распавядае казачніца. — І тут злавіла сябе на думцы: калі перанесці гэта ўсё ў рэальнае жыццё, то пакуль ты малады і гожы, усе табой захапляюцца, а як толькі састарэў — значыць, ужо кепскі.