Маладыя станавіліся на ручнік і, нізка пакланіўшыся бацькам тройчы, пыталіся спачатку ў маці: “Дазвольце, мама, пад вянец ехаць”, на што тая адказвала: “Бог дазволіць!”, пасля таксама тройчы маладыя звярталіся да бацькі: “Дазвольце, тата, пад вянец ехаць”, на што і той адказваў: “Бог дазволіць!”, і, нарэшце, такое ж траістае благаславенне на просьбу маладых: “Дазвольце, добрыя людзі, пад вянец ехаць” давалі госці. Маладых абводзілі тры разы, абсыпаючы іх жытам. Атрымаўшы благаславенне бацькоў і “радзіначкі” на вянчанне, маладыя тройчы цалавалі абраз на ручніку і выходзілі з хаты ў двор. Маці ў гэты час перадавала абраз святога ў рукі бацьку, а сама брала пасудзіну з зернем і, ідучы следам за маладымі, “абсявала іх жытам”, калі яны праходзілі парог хаты, “каб іх доля была добрая”.