Зразумеўшы, што ў лоб Пышна не ўзяць, немцы вырашылі зайсці цераз вёскі Пораўна, Замошша і пераправу Тартак у наш тыл. Аднак іх манеўр не застаўся незаўважаным. У гэты дзень я разам з партызанам трэцяга атрада Іванам Казаковым, выканаўшы заданне каманxadдзіра атрада Дзмітрыя Караленкі, вяртаўся на фурманцы з Вялікіх Дольцаў у гарнізон. Па дарозе заўважылі вялікую колькасць гітлераўцаў, якія рухаліся ў бок Пышна. Казакоў сцебануў каня пугай — і мы ў адно імгненне пераскочылі дарогу, схаваліся ў лесе. Наўздагон фашысты адкрылі шквальны агонь. На жаль, куля прабіла Івана Казакова са спіны, і ён, смяротна паранены, упаў. Я схапіў лейцы і што ёсць сілы памчаў у атрад. Прыбыўшы на месца, неадкладна далажыў аб усім Караленку. Той загадаў стралковаму ўзводу Загудаева зрабіць засаду ў напрамку Тартака. Такім чынам была папярэджана небяспека быць разбітымі з тылу.