Чыкунгуння была ўпершыню апісана падчас усплёску хваробы ў паўднёвай частцы Танзаніі ў 1952 годзе. На працягу шэрагу гадоў узровень інфіцыравання людзей у Афрыцы заставаўся адносна нізкім, але ў 1999-2000 гадах буйны ўсплёск хваробы адбыўся ў Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, а ў 2007 годзе — у Габоне. Натуральнымі раёнамі распаўсюджвання ліхаманкі Чыкунгуння лічацца тропікі Афрыкі, Індыі, Паўднёва-ўсходняй Азіі і выспаў Індыйскага акіяна, дзе сезонныя ўсплёскі інфекцыі фіксуюцца штогод, а таксама Мексіка і Гватэмала. У апошнія гады адзначаюцца выпадкі рэгістрацыі ліхаманкі Чыкунгуння ў Еўрапейскіх краінах – Італіі і Францыі.