Раскіданыя паўсюль камяні, марэнныя валуны шкодзілі сельскагаспадарчай дзейнасці, таму ўзнікала патрэба перамяшчаць іх, выдаляць з палёў. Так стыхійна нарадзіліся дзве штучныя прасторавыя формы аранжыроўкі камянёў – рады ўздоўж палявой мяжы і кучы на межах ці пасярэдзіне апрацаванай зямлі. Цікава, что гэты традыцыйны прасторавы сімвал камень ля поля мог быць ужо не толькі спосабам вымярэння дыстанцыі (чалавек візуальна ацэньваў і задумваўся: колькі яшчэ яму ісці да таго канца поля?), але і вымярэння часу (які час патрэбны, каб закончыць працу?).