Па жоўтых траншыях хваляю прабегла кароткая клапатлiвая мiтусьня, iмгненьне нiбы надзiмаўся пругкi шар напятага чаканьня, якi нарэшце лопнуў рэзкiм iрваным выбухам гучнага залпу. Воблачкi белага едкага дыму ўзьнялiся над зямлёю, з шоргатам пасыпалiся аскепкi старой тынкоўкi й абкружаныя ружовым пылам кавалкi чырвонае пальчаткi з замкавых сьцен, са звонам абрынулася ўнiз разбiтае шкло. Ашалелая пакалечаная цiшыня, замёрлая ад нечаканасьцi й недарэчнасьцi гэткае падзеi ў сваiх пакорлiвых лясных уладаньнях, на момант абгарнула падрапаныя муры. Але кароткiя злосныя стрэлы, што ўжо праз iмгненьне, быццам сухi гарох, пасыпалiся над спуджаным долам, адкiнулi яеныя зьняважаныя рэшты далёка ў цянiстыя глыбiнi лесу.