Трэба зазначыць, што звычайнае на першы погляд мерапрыемства такім як раз і не было. Замест нуднага апавядання я пабачыў актыўны і шчыры дыялог. Высветлілася нават, што нехта ахвяраваў партрэт сваёй бабулі рукі майстра ў музей. Магчыма, прычына такой зацікаўленасці крыецца ў асаблівасцях аўдыторыі. А мо так і трэба шанаваць памяць людзей, якія аддалі ўсё жыццё на праслаўленне роднага краю.