І зразумела, што Стась — не першы, ён ідзе ў рэчышчы пэўнай (у тым ліку тутэйшай) традыцыі, носьбітаў якой можна было б лёгка пайменаваць. Але вось жа: старэйшыя, заслужаныя і зняважаныя, ужо нават не пяюць — хрыпяць. Яны спачатку смяяліся, потым крычалі, потым шапталі, сарваўшы галасы. І цяпер час ад часу выдаюць на гарышча нешта збянтэжана-раззлаванае, з зарадам такой касмічнай крыўды ў кожнай косцы, што называць гэтыя вершы творамі мастацтва не выпадае, хутчэй — грамадзянскай пазіцыяй.