Бахарэвіч піша чароўна, цудоўна; яго тэкст — нібыта прыгожыя пацеркі; “Дзеці Аліндаркі” — гэта прыхаванае ў лесе ад чужых вачэй любоўнае прызнанне да самага дарагога ў жыцці: словаў, гукаў, таямнічых формаў і зместаў роднай мовы: “Словы і праўда прагучалі так, нібы пасярод зараснікаў чарнічніку раскрыўся нейкі зялёны рот, паварушыў вуснамі і сказаў усё гэта — тое, што гаварыць нельга ні ў якім разе”.