Вада з разварушанага ім лапіку зямлі спачатку толькі пазначыла сябе, прабілася вонку некалькімі кроплямі, як сьлёзкамі. Потым выхапілася невысокім, у рост чалавека, струменем. Але той струмень імкліва рос і дужэў, паглынаючы глебу з-пад яго ног, выціскаючы з сажалкі тых, хто там знаходзіўся, усё вышэй і вышэй узьнімаўся ў неба, нібы крыху сумняваючыся, што яно ёсьць і яму няма ў ім забаронаў. Набгом піў неба, і неба ўпівалася ім.