Калі ж традыцыя не перарывалася ў XIV ст. і пасля часовага заняпаду наступіла яе адраджэнне, то чаму пропаведзь XVII ст. так моцна адрозніваецца ад “матчынай пропаведзі”? Для вырашэння гэтага складанага пытання відавочна не хапала нейкага важнага звяна ў фенаменалагічным ланцужку. І гэтым звяном, як нам уяўляецца, можа служыць прапаведніцкая спадчына а. Лявонція Карповіча (1580-1620 гг.). Выдатны красамоўца, пісьменнік, педагог, заснавальнік і першы архімандрыт Віленскага Свята-Духава манастыра нарадзіўся ў Пінскім павеце, скончыў Астрожскую школу на Валыні, узначальваў навучальную і выдавецкую дзейнасць праваслаўнага Свята-Духава брацтва ў Вільні і Еўі.