У першыя стагоддзі хрысціянства канфірмацыя, як праxadвіла, удзялялася разам з сакрамэнтам хросту, і гэтыя сакрамэнты цэлебраваў біскуп. Але пазней, калі вельмі хутка пачала павялічвацца колькасць хрысціянаў, парафій і дыяцэзій, прысутнасць біскупа на ўсіх цэлебрацыях хросту зрабілася амаль немагчымаю. У заходняй традыцыі ўстанаўxadліваецца раздзяленне цэлеxadбрацыі сакраxadмэнтаў хросту і канфірмацыі такім чынам, што сакрамэнт хросту можа ўдзяліць кожны святар, а цэлебрацыю сакрамэнту канфірмацыі — толькі біскуп. Усходняя традыцыя захавала адзінства абодвух сакрамэнтаў, і сакрамэнт канфірмацыі ўдзяляецца тым жа святаром, які ўдзяляе хрост. Такім чынам, практыка ўсходніх Касцёлаў больш яскрава падкрэслівае адзінства хрысціянскага пасвячэння, а практыка заходняга Касцёла — сувязь хрысціяніна са сваім біскупам, які з’яўляецца знакам адзінxadства ўсяго Касцёла і падкрэслівае апостальскае паходжанне Хрыстовага Касцёла.