Па сутнасці, і самі героі спектакля нагадваюць гэткія ж парашуты, што завіслі паміж небам і зямлёй. І той кліпавы калаж-нарэзку, што па ходзе спектакля час ад часу праектуецца на іх, можна было б назваць станам свядомасці гэтых маладых людзей, дзе спалучыліся ў адно жахлівыя, але адначасова і эфектныя, уражваючыя кадры катастроф, забойстваў, катаклізмаў. На фоне іх самі людзі выглядаюць усяго толькі маленькімі хісткімі ценямі, што толькі і могуць трымаць адзін аднаго за руку.