— Дык такое ж і сапраўды было — і неаднойчы! І ў Еўропе, і ў Санкт-Пецярбургу праводзіліся летнія канцэрты для турыстычных груп — і нас туды запрашалі. Каб не тыя запрашэнні — у прыватнасці, у тады яшчэ Ленінград, у нас не было б ні гістарычнай праграмы “Полацкі сшытак”, ні “Бывай, ХХ стагоддзе!” Летні “неканцэртны”, асабліва ў Беларусі, час, калі ўсе займаюцца лецішчамі ды гародамі, мы толькі гэтымі гастролямі і жылі. Нас сялілі ў вялізным гатэлі “Ленінград”, там жа была зала, дзе мы выступалі, і тую сцэну мы выкарыстоўвалі па адным-два месяцы, бо яна цалкам была ў нашым распараджэнні. Зранку ставілі новыя нумары, рэпеціравалі, увечары — выступалі. Потым адчыніўся другі такі гатэль — “Пулкава”, таксама са сцэнай, і мы працавалі там. Менавіта тады і ставіліся новыя праграмы, бо там, на гастролях, былі для гэтага ўмовы.