Фронт пайшоў далей. Нашу будку занялі немцы, яны цяпер кантралявалі чыгунку. А мы перабраліся ў вёску Міцуры, дзе была наша хата. Некалькі сем’яў туліліся ў адной хаце, елі, што выпадзе. Але і тады, у найцяжкіх умовах, наш чалавек заставаўся Чалавекам. Памятаю, за вёскай, далей да рэчкі, да балоння, немцы пабудавалі агароджу. Мабыць, лагер. Сагналі туды італьянцаў, здзекаваліся, марылі голадам. Нашы бацькі і мы, гледзячы на іх, пяклі бульбу, збіралі яе ў кошыкі і неслі палонным. Кідалі яе праз дрот галодным зняволеным і бачылі ў іх вачах слёзы ўдзячнасці…