Калі я знаёмілася з юнацкімі марамі, то адчувала сябе крыху Дзедам Марозам, якому пішуць лісты-просьбы. Хачу заўважыць, што мне вельмі спадабалася гэтае адчуванне — улоўліваць, быццам антэнай, навучэнскія настроі і ў адказ дарыць упэўненасць, што ў іх многае атрымаецца.