Галоўнай удачай спектакля хочацца назваць работу Святланы Сухадолавай у ролі Фінэі. У пачатку дзеі яна іграе хутчэй не дурасць, а прыродную чысціню, цнатлівасць, недасведчанасць у адносінах да навакольнага свету і людзей. Яе гераіня — быццам белы аркуш паперы, на якім можна напісаць любы тэкст ці намаляваць які заўгодна ўзор. Пасля сустрэчы з бедным паэтам Лаўрэнсьё (Арцём Герак) яна фактычна наноў нараджаецца, адкрывае для сябе невымернае багацце і размаітасць Сусвету. Актрыса выдатна паказвае трансфармацыю характару гераіні, якая ў другой дзеі захоўвае маральную чысціню, але дадае да яе розум, хітрасць, вынаходлівасць. Асабліва гэта праяўляецца, калі дзеля ўратавання кахання яна іграе сваё зваротнае пераўтварэнне ў дурнічку. Пэўнай кульмінацыяй спектакля і развіцця характару Фінэі з’яўляецца яе выдатны паводле паэтычнага хараства маналог пра каханне.