— Так. У значнай ступені гэта заснаванае на тым, што мне казала мама, якая нашмат больш за мяне ведае пра наш палескі фальклор. Менавіта ад яе я атрымала зборнікі народных песень Палесся — кнігі Эвальда, Мажэйкі. З гэтых зборнікаў я бяру творы, над якімі працую цяпер. Паводле маёй мамы, людзі Палесся адрозніваюцца ад іншых жыхароў Беларусі. Яна казала, што палешукі такія задуменныя, філасофскага складу, большасць палескіх песень у міноры і мае больш меладычных упрыгожванняў, мелізмаў, шмат вакальных партый, пераплеценых мелодый. Неяк у мяне з’явілася кніга “Песні Падняпроўя”, і я ўсю ноч да раніцы чытала з ліста гэтыя песні, спявала з ліста. Не магла адарвацца, як толькі суседзі вытрымалі! Я так гэта люблю!