— Ёсць такі грэх, калі ў нейкіх перадачах не заўсёды цітрамі паказваюцца аўтары песень. Але збольшага яны ў нас усё-такі згадваюцца — хуткабягучым радком, у агульным фінальным спісе паэтаў-тэкставікоў і кампазітараў якой-небудзь канцэртнай тэлепраграмы. Я пачынаў яшчэ на савецкім тэлебачанні, стаяў, што называецца, ля вытокаў ТБ незалежнай Беларусі, і тады стаўленне да аўтараў песень было іншае, больш датклівае (павага да іх нікуды і сёння не прапала), тэлевізійшчыкі наогул больш адказна ставіліся і да сваёй працы — да яе якасці, і да гледачоў. Цяпер не тое, каб усё стала неяк бязладна, проста змяніўся час — хуткасць змены падзей павялічылася, свет з’яў сцяўся, гісторыі пастаянна перафарматуюцца. Гэта адбілася і на ТБ, у якім эфірны час значна больш жорстка рэгламентаваны, калі прадзюсары за кошт метражу робяць таннейшым для сябе выкананне праектаў — курачка ж па зярнятку дзяўбе, вось аўтары песень і “пакутуюць”. Гэта значыць, нюансаў масу ім прывядуць. Але я, напрыклад, у “сваёй” праграме “Наперад у мінулае” заўсёды ўказваю не толькі аўтараў кампазіцый (калі яны ёсць), але і аранжыроўшчыкаў, і нават назвы вёсак, адкуль да нас прыйшла тая ці іншая песня! І ў выніковых па гэтай перадачы тэлеканцэртах так раблю.