На пачатку верасня ажывала жыццё ў школе. Пачыналіся заняткі, аднак самым цікавым было з’яўленне новага настаўніка: прыгожага, спартыўнага, пахмуран-сінявокага Паўла Стрыжэўскага. Вёсачка Росіца жыла сваім размераным, нетаропкім жыццём, і Павел яшчэ тут добра не асвоіўся, не паспеў агледзець мясціны, пахадзіць па наваколлі: ля рэчкі, ля старога млына, у лесе. Ён прывыкаў да новай працы. Праводзіў час у спартзале ды за паперамі. Жыў ён у невялічкай хаціне, якую купіў тут за грошы, што засталіся ад яго ранейшага бізнесу. Засталася ў яго і машына. І сына свайго, улада, ён забраў ад Бэці і перавёў у сёмы клас вясковай школы…