Гамельчукі маглі штодня бачыць яго ў цэнтры горада — на Савецкай ля парка. “Ён пад маімі вокнамі стаяў, смешны такі. Добры нейкі. Увесь час пасміхаўся. Мне падавалася, што ён трошку, як бы сказаць, дзіўнаваты, але ж усе мастакі крышку “не такія”, — гаворыць гамяльчук Яўген. Карэнны жыхар Гомеля Андрусь прыгадвае: “Я сам не мастак, але ягоныя карціны падаваліся мне файнымі. Ён прыроду, не памятаю, каб маляваў. У асноўным мадэрнізм і сюррэалізм. Я заўсёды, калі ішоў з заняткаў, драбязу яму пакідаў”.