Узгадваю, як некалькі гадоў таму на сцэне нашага опернага піярыліся адноўленыя Андрысам Ліепам “Рускія сезоны”. Раптам падумалася: а ці ж балеты Елізар’ева не развіццё лепшых дзягілеўскіх памкненняў да новага, больш раўнапраўнага сінтэзу мастацтваў? Развіццё, зноў-такі, на чарговым вітку гістарычнай спіралі: не як вяртанне ды паўтор, а як далейшы рух у абраным творчым напрамку і выхад на новы мастацкі ўзровень. Бо тыя ж заднікі, распісаныя Яўгенам Лысікам да “Стварэння свету”, аднаго з першых елізар’еўскіх спектакляў, — гэта не што іншае, як сучасны аналаг фрэсак Мікеладжэла на столі Сіксцінскай капэлы. Толькі дэманструецца цыкл не адначасова, а паслядоўна — бы ў дыястужцы пра выяўленчае мастацтва.