Але як уяўнае становіцца рэальным? І вось разглядаючы тое, як гэта адбываецца ў гульні, я разумею, што рэальнасць надаецца, напрыклад, тым, што ты асэнсавана ўдзельнічаеш ва ўстанаўленні рамак, межаў, правілаў гульні. Устанаўленні той прасторы, у якой ты гуляеш. Калі ты патрапляеш у яе наўпрост з борту самалёта, то гэта — можа, рэальнасць, а можа, і не. А калі ты яе разам з кімсьці сам устанаўліваеш, засноўваеш, то гэта становіцца рэальнасцю для цябе і тваіх дзеянняў. Пакуль ты ўтрымліваеш вось гэта ўстанаўленне, той самы сусвет, калі ты ўтрымліваеш яго ў сваіх (і яшчэ ў чыіхсці) руках, да таго часу гэта для цябе рэальнасць. І вось гэтая здольнасць не толькі ўяўляць, але і ўсталёўваць правілы, межы і г.д. — гэта тое, што дазваляе нам быць датычнымі нейкім чынам да канструявання сацыяльнай рэальнасці, тое, што дазваляе нам быць гаспадарамі, або са-гаспадарамі, нейкай рэальнасці. І трэба паспрабаваць адрэфлексаваць гэтую здольнасць, развіць яе ў сабе. А яна патрабуе даволі вялікіх здольнасцей фантазіі і ўяўлення. Яна патрабуе анталагічнай працы, бо трэба выбудаваць свет з усімі правіламі і стасункамі, бо гэта вам не вывучыць што-небудзь па кніжцы.