Педагог заўсёды разумее сваю адказнасць за жыццё і здароўе сваіх вучняў. І яму, напрыклад, ніколі не прыйдзе ў галаву даць свайму вучню ў рукі востры нож, не папярэ-дзіўшы пра небяспеку, якая пагражае пры абыходжанні з ім, або, скажам, абвінавачваць дзіця і з абурэннем адварочвацца ад яго, калі, не здагадваючыся пра небяспеку, яно парэжацца да крыві. Адмаўляючыся з якой бы там ні было прычыны ад размовы з дзецьмі і падлеткамі пра палавое жыццё, пакідаючы дзіця без усякіх тлумачэнняў, без усякіх павучанняў, ведаючы пры гэтым, што ў ім абуджаецца сексуальнасць — тая цялесная сіла, якая можа аказацца больш небяспечнай і фатальнай, чым самы востры нож, ці не пакідаем мы іх заведама ў небяспецы?