— Прозвішча я ніколі не саромеўся. Можа, проста глыбока не задумваўся над iм, бо гэта тое, што пераходзіць чалавеку ў спадчыну. З вялікай павагай стаўлюся да сваіх продкаў, цікаўлюся гісторыяй нашай сям’і. Прызнаюся, шукаў цёзак па прозвішчы на прасторах інтэрнэту, і толькі ва Украіне змог сяго-таго знайсці. Мабыць, гэта таму, што мой тата родам з Заходняй Беларусі — Іванаўскі раён, вёска Юхнавічы. А адтуль да Украіны — усяго некалькі кіламетраў. Дарэчы, у дзяцінстве кожнае лета я праводзіў менавіта там і па прыездзе дадому ў Мінск гаварыў на вельмі смешнай мове — сумесі рускай, беларускай і польскай. Часта жартую, што наша прозвішча не паспелі перакласці на рускую, а так быў бы я цяпер Олег Жестянщиков, бо “бляха” ў перакладзе з беларускай — “жесть”...