У рамках такой сістэмы выразнае месца адводзілася іроніі: яна дапамагала схаваць гэтыя, часам пакутлівыя, пошукі формы светаўвасаблення і ўзнікала ад эмацыйнага аддалення мастака ад аб’екта адлюстравання ды нежадання адкрыта выявіць свае пачуцці. Іронія Скрыпнічэнкі дапускала інтэлектуальную ацэнку з’явы: спачатку — творцам, а потым — гледачом. Мастак прапаноўваў зірнуць на свет збоку, перш чым яго прыняць або адхіліць. Іронія прадвызначала многія глыбінныя ўласцівасці эмацыйнай структуры жывапісу, стварала пэўную дыстанцыю паміж мастаком і гледачом.