Франтавой удавой засталася і другая бабуля Васілька, у якой, акрамя мужа, вайна забрала і двух старэйшых сыноў. Ніколі не чуў хлопчык ад сваіх бабуль вясёлых спеваў. Бабуля Кацярына жыла з імі пад адным дахам. Дапамагала па хатніх справах, шасцярых унукаў няньчыла. Ганарылася сынам Іванам, які адным з першых у Прыбалавічах стаў шафёрам. Ліха кіраваў калгасным грузавіком. За вялікае шчасце было Васілю і яго малодшым братам Сяргею і Мішу праехацца па вясковай вуліцы ў кабіне. Маці Лідзія Іванаўна працавала ў калгаснай паляводчай брыгадзе, і па сваёй гаспадарцы клопатаў хапала. Асабліва напружаным быў час касавіцы і жніва. Усёй сям’ёю выносілі скошаную траву з балота на грудок і сушылі на сена для сваіх дзвюх кароў, дровы з бору вазілі, агарод апрацоўвалі.