Стаім мы апазіцыйныя, разгубленыя. Вакол нас урачыста бегаюць дворнікі-таджыкі з расейскімі сцягамі, гарлапаняць РА-СІ-Я! Лезуць да нас на балконы, сцягі чапляюць, пагражаюць паліцыяй, калі тут жа не станем патрыятычнымі. І нічога не зрабіць. Крэмль, які тоне, запоўз на Крым, учапіўся ў яго, як у выратавальны круг, і па крайняй меры на нейкі час цвёрда стаў на ногі. Гэтая цвёрдасць не абяцае нічога добрага ні Расіі, ні свету. Але лішні час ён сабе, прызнаемся, адваяваў. Хаця наўрад ці надоўга.