была ў словах Саламона і праўда, і надзея: сапраўды: куды ім ісьці? ад чаго ўцякаць? ці ўцячэш ад лёсу? ці ўратуешся? але вырашылі яны сяму-таму падказаць, каб дзяцей сваіх пераправілі з гета да знаёмых ці блізкіх у мястэчка, каб перастрахаваліся і схавалі іх там, а Васіль пайшоў да бацькі Саркі, каб адпусьціў ён яе з ім, каб, калі не жаніцца даxadзволіў, дык… што “дык” Васіль ня думаў, бо не было ў яго ў галаве ніякога іншага “дык”, як толькі быць з Саркаю разам…