Вартавы спынiў цьмяную постаць рэзкiм вокрыкам, але пазнаўшы ў прыцемку самога капiтана, засмуцiўся й саступiў убок. У некалькiх сотнях мэтраў чарнела вежа. Балкевiч добрую хвiлiну глядзеў на яеную роўную паставу, а потым, нiбы нешта задумаўшы, рашуча рушыў наперад. Ягоныя ногi вязьлi ў цёплым пяску, з кожным крокам вежа нiбы сама сунулася яму насустрач. Стала вiдаць ужо тое самае вакно, а ён усё йшоў, зачапiўшыся вачыма за верхнi рог праваленае ў сьцяну брамы. Засталося ня болей за дзясятак крокаў. Балкевiч паволi апусьцiў пагляд i ледзьве ня ўскрыкнуў. Застылае цела ўсё яшчэ ляжала зямлi. Холад прабёг па сьпiне, зрабiлася суха ў роце, гучна застукала сэрца. Напэўна, там за брамаю чакалi больш позьняга часу, каб забраць рэшты свайго героя. Крыху супакоiўшыся, капiтан прысеў, аглядаючы сiвую галаву, дарагую прыгожую кашулю, моцныя шырокiя далонi… Чамусьцi ўзгадалiся ўчорашнiя думкi аб сьмерцi, i ён мiжволi ўзьняў позiрк на замёрлую вежу. Але там было цiха. Балкевiч уздыхнуў, падняўся ды патупаў уздоўж высокае аблупленае сьцяны з шэрымi хвалiстымi валунамi пасярод чырвонае пальчаткi.