— Добра, што я табе натрапiўся, — гэтак жа раптоўна, як i разбушаваўся, пачаў супакойвацца Iван. – На маiм месцы хто другi нi броту б табе не прынёс, нi васэры — дулю! А я табе i хлеба прынясу, i сасну перасяку, каб ногi твае адпусцiла, а тады заяўлю, каб цябе забралi. Можа, i не застрэляць. Ты ж палонны, ды ў дадатак i паранены. Ну дык я пайшоў.