Сёлета на “Старэйшых песнях Еўропы” побач з польскімі, сербскімі ды ўкраінскімі гуртамі выступілі беларускія бабулі з вёскі Залатуха Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. У Польшчы знайсці аўтэнтычных спявачак ужо вельмі складана, трохі лягчэй з музыкамі (у Беларусі — наадварот). Таму калінкавіцкіх бабуль віталі горача, пасля выступлення падыходзілі, каб пазнаёміцца ды падзякаваць. Да таго ж у палякаў, як і ў шведаў, гурты-пераймальнікі звычайна не выступаюць у традыцыйных касцюмах. Спецыяльнае сцэнічнае адзенне таксама не выкарыстоўваюць, але дамаўляюцца ўнутры гурта, хто ў чым будзе. Тады глядзіш: у адной спявачкі — чырвоны шалік, у другой — гэтага ж колеру калготкі, у трэцяй — ружа прышпілена... І гурт глядзіцца як адно цэлае. Беларуская постфольк-сцэна ў гэтым плане адрозніваецца: звычайна спявачкі імкнуцца аднавіць рэгіянальныя варыянты строяў.