…Віхрастыя хлапчукі ў зале, нібы пеўнікі-сяголеткі, харахорыліся, пасмейваліся, перамаўляліся… Так хочацца спадзявацца, што чужыя памылкі стануць для іх урокам на ўсё жыццё. Што святы і свяшчэнны для іх дзедаў і бацькоў абавязак – ахова Радзімы – для іх не стане пустым гукам.