У Максіма Гарэцкага ў “Меланхоліі” герой, уцякаючы ад марнасці марнасцяў, пляцецца то да Жамойтаў у вёсачку падзарабіць грошай, то дадому – па адхланнё. Але нідзе не знаходзіць паратунку ад сваёй паныласці. Ад меланхоліі. І вызваляецца толькі ў апошнім абзацы – калі пагаджаецца выпіць віна са сваім гаспадаром. Меланхолія знікае. Ён не ўсплывае з віра на паверхню – ён апускаецца ў салодкае зацішша на дне.