Ужо адзінаццаць гадоў я жыву без маёй матулі. На жаль, яна не ўбачыла, як і дзе я сёння. Яна таксама любіла прыроду і хацела праводзіць больш часу на зямлі. Я ўпэўненая, яна была б тут шчаслівая разам са мной. Канечне, не ўсе сваякі разумеюць мой выбар. Мой канцэпт жыцця правакуе канфлікт з пунктам гледжання тых людзей, каму важна жыць у дабрабыце, камфорце і мець тыя магчымасці, што даюць горад і грамадства. Але нічога не перашкаджае мне і маім сваякамі абыходзіць спрэчныя моманты пры сустрэчах. Я досыць дарослая і самастойная, каб будаваць сваю ўласную будучыню, як разумею. І што б родныя ні казалі, навязаць мне іншае ўспрыманне свету не атрымаецца.