– Дочкі крычаць на мяне, што цяжка цяпер адной за каровай хадзіць. Канечне, цяжка. Узрост ужо не той, каб подбегам усё рабіць. Цяжэй за ўсё з сенам. Тут зяці дапамагаюць, а я раніцай выведу кароўку на поле, і ходзіць яна там на прывязі да вечара, падаіць прыходжу. Малако і цяпер люблю. Таму не ўяўляю я сябе без маёй Нюры.