У гэты ж час Усевалад Дзмітрыеў знаёміцца з яскравымі прадстаўнікамі таго часу — ідэолагам аб’яднання “Свет мастацтва” Аляксандрам Бенуа, а таксама паэтам Міхаілам Кузьміным. Але “адкрыў” дваццацітрохгадовага крытыка ў 1912 годзе галоўны рэдактар “Апалона” Сяргей Макоўскі. За пяць перадрэвалюцыйных гадоў Усевалад Аляксандравіч надрукаваў у часопісе больш за трыццаць артыкулаў, рэцэнзій і нататак па рускім мастацтве, у тым ліку пра Канстанціна Сомава, Мікалая Ге, Валянціна Сярова, Паўла Фядотава і іншых творцаў. Адна з гэтых работ (пра таго самага Сярова) паспела выйсці асобнай кніжкай. Што да тэарэтычных задач, якія крытык ставіў і спрабаваў вырашаць, дык яны многіх раздражнялі: Дзмітрыеў пісаў пра Пятрова-Водкіна, пра Барыса Грыгор’ева, дазваляў сабе пярэчыць мэтрам “Света мастацтва”, у першую чаргу — самому Бенуа. Творцы Сярэбранага века, як і таленты іншых эпох, часта аддаваліся ўзаемным крыўдам і групавым канфліктам, адмаўляючыся ад шчырай дыскусіі і абмеркавання праблем. “Мастацкія звады” — так назваў Дзмітрыеў адзін са сваіх артыкулаў на гэту тэму.