Час посту гэта час адмаўлення, кароткі прамежак у нашым жыцці, калі нам прапануецца дабравольна абмежаваць сябе ў дазволеных і прыемных рэчах, а разам з тым больш увагі прысвяціць свайму духоўнаму жыццю. У сённяшнім евангельскім урыўку Хрыстос запрашае нас: “Калі хто хоча ісці за Мною, хай адрачэцца самога сябе, і возьме крыж свой ды ідзе за Мною” (Мк. 8, 34). Нашае прагненне жыцця і шчасця мае адзіны шлях – следаванне за Хрыстом. Хрыстос жа сцвярджае, што для следавання за Ім чалавеку патрэбна адрачыся сябе і ўзяць свой крыж. Тамаш Кемпійскі ў сваёй кнізе “Пра наследаванне Ісуса Хрыста” заахвочвае нас: “Што ж баішся ты ўзяць крыж, калі крыжам уваходзяць у Валадарства Нябеснае? У крыжы збаўленне, у крыжы жыццё, у крыжы абарона ад ворагаў, у крыжы невычэрпнае сыходжанне слодычы нябеснай, у крыжы ўмацаванне думкі, у крыжы радасць духоўная, у крыжы найвышэйшая дабрадзейнасць, у крыжы здзяйсненне святасці. Акрамя крыжа няма для душы збаўлення, няма надзеі на вечнае жыццё. Вазьмі ж крыж свой і ідзі следам за Ісусам, і ўвойдзеш ў жыццё вечнае”.