— Добра памятаю 24 чэрвеня 1941-га, — узгадвае Вальмен Аладаў. — Маці апранула нас з братам у добрую вопратку і ўзяла на працу. Яна тады была галоўным захавальнікам. Перад галерэяй пачулі сірэну. Спусціліся ў бамбасховішча. Калі ў музеі зразумелі, што горад бамбяць, сталі пакаваць карціны. Добра памятаю, як маці сама забівала скрыню са слуцкімі паясамі, так яна хацела іх зберагчы. 25-га выйшлі на вуліцу... Горад ужо дагараў, на месцы нашага дома — чыстае поле.