Даведаўся, што ў Беларусі не вучаць кіно зусім. На адной лекцыі пачуў пра Акадэмію мастацтваў і пайшоў туды наўгад: сустрэў Лідзію Аляксееўну Манакову, яна і паведаміла, што трэба для паступлення. Дзесьці праз два тыдні я прыйшоў акурат на кансультацыю. Мяне першага выклікалі, абраў Пушкіна – і гэта быў мой каронны нумар: у парыве пачуццяў я ўпаў на калені, чытаючы верш. Гэта, хутчэй за ўсё і падкупіла выкладчыкаў.