Герасімчык, якога называюць гісторыкам, спатыкаецца на кожным кроку. І гэта нягледзячы на тое, што проста пераказвае прачытанае. Але чытаў няўважліва. Нават беларускі пераклад успамінаў не ўзяў у рукі. Не кажучы пра арыгінал. Бо не пісаў бы, напрыклад, Апошняй, з кім яму было дазволена спаткацца на Радзіме, стала маладая дзяўчына, якая назвалася яго сястрой і імя якой для гісторыі засталося невядомым. Бо ў перакладзем чытаем, што сястра называлася Ганна, а ў рукапісе ёсць і прозвішча -- Гут (дачка вядомага віленскага лекара).