Безумоўна, амаль дваццацігадовае вывучэнне сучаснага стану традыцыйнай культуры, якое канстатуе, з аднаго боку, невычэрпнасць энергіі культурных традыцый народа, і прыхільнасць карэннага вясковага беларуса да сваёй культуры, з другога — існаванне моцнага ментальнага падмурка для працягу існавання традыцыі ў новых жыццёвых умовах і новых пакаленнях беларусаў, — вартае сур’ёзнай увагі грамадства, увагі нават у форме дзяржаўнай прэміі краіны.