Вось тады і сустрэла на вуліцы райцэнтра бацьку, ледзь пазнаўшы яго ў прапітым неахайным дзядзьку. А апошнім цвіком у труну яе мары стала тое, што ён – яе любімы, яе доўгачаканы татка – зусім не пазнаў яе, сваю дачку. I адкрыццё – раптоўнае, як удар маланкі: тады, як яна клікала яго скрозь слёзы, як расказвала яму ў думках свае дзіцячыя, самыя балючыя крыўды і чакала ад яго паратунку – ён не ляжаў непрытомны ў бальніцы і не быў загружаны работай. Ён, як і маці, піў гарэлку. I нічога не ведаў пра іх пакуты толькі таму, што не хацеў ведаць, што выкрасліў іх – яе, Анечку, Косціка – са свайго жыцця. Маці – тая хоць чэрствыя пернікі прывозіла, хоць раз у год туліла і цалавала! А ён проста забыўся пра іх існаванне...