Здаецца, кожная дробязь афармлення акцэнтуе тваю ўвагу на паняццях іграгульня фантазія. I ў сцэнаграфіі ўжо вычытваеш знакі эфемернага свету матылёў і стракоз, пустых надзьмутых шарыкаў і мыльных пузыроў. Падзеі камедыі перанесены ў мікрасвет кузурак?! Задумана паказаць пачатак і развіццё дзеяння ў свеце насякомых, як бы праз старонняе і своеасаблівае ўспрыманне наваколля паэтам дэ Бержэракам, – чаму б і не? Цікава, небанальна. Шкада, не стасуецца з такою задумкай аблічча самога паэта. Ён жа зусім прыпадабняецца да гэтага свету дробных істот: і ў яго за спіной стракатыя крылцы, і клінок у яго несапраўдны. Прырода заўсёды пазначае паэтаў лица необщим выраженьем. А ў I дзеі – тлумнай, мітуслівай – постаць Сірано не тое што зліваецца з ненавісным яму натоўпам, а часам губляецца сярод шматлікіх дзейных асоб. І вылучаецца хіба што адмоўнай адметнасцю твару – даволі грубаватай нашлёпкай на носе. Ні смешна, ні страшна, ні горка, ні пікантна... 