Можа, гэта засталося яшчэ з тых часоў, калі быў падлеткам. Калі ў цемры паварочваў круцёлку радыёпрыёмніка, а часам і сам прыёмнік, нацэльваў бліскучы пруток антэны ў розныя бакі, трапляў: то на музыку, то на чужую мову, потым на іншую мову, але зноў чужую… А вось музыка не здавалася чужой, ні джаз, ні песні, ні класіка… Можа, гэта толькі мне радыё падаецца таемным, загадкавым, чароўным…