Ці ведаў малады Пятро, што так будуць зваць яго абранніцу? Вядома, не. Пазнаёміліся на вясковым вяселлі. Яе, светлавалосую, з прыгожымі выразнымі вачыма, ён заўважыў, калі тая стаяла з сяброўкамі пад яблыняй. Запрасіў танцаваць, правёў дадому, дарыў кожны дзень кветкі, а праз месяц маладыя людзі зразумелі, што не могуць адзін без аднаго. Бацькі не пярэчылі — вырашылі, значыць вырашылі. Згулялі вяселле. Так і пачалася іх сямейная біяграфія, якой у кастрычніку гэтага года споўнілася дзевятнаццаць гадоў.