Вось роля Марыцы. Упершыню зяўляецца яна перад намі вясёлая, няўрымслівая, нічым не засмучаная, можа, падчас дзёрзкая і ўладарная, але разам з тым чыстая, летуценная. Голас Гайды нібы выпраменьвае ўсё гэта. Але вось яна пакахала. Гэтае каханне – як паядынак душы паміж яе становішчам графіні і далёкай летуценніцай, якой была калісьці Марыца. Калі яна спявае з Тасілам – здаецца, з яе павек злятаюць пушыстыя зорачкі пекнаты, ці, можа, гэта струменіць з вачэй святло пяшчотнай, чыстай душы. Але інтрыга разлучае іх. I калі Марыца выконвае свой музычны маналог, здаецца, нібы празрыстыя кроплі слёз падаюць на халодны мармур. Кранаючы сэрца, гучыць арыя Марыцы – Гайды Свет чистых светлых грез, где нет ни горя, ни слез... Але яе графіня гордая, яна нават плача з высока ўзнятай галавой, калі на развітанне кідае Тасілу грошы.