Пісьмовыя помнікі ўпершыню ўзгадаваюць пра культывацыю збору чарвяца і тэхналогію яго апрацоўкі ў пачатку XV ст. Разам з тым, мы маем доказы важнасці гэтага прадукту ў значна ранейшыя часы праз факт паўстання агульнаславянскіх словаў “чырвоны” і “чэрвень”. Нават у надзвычай стрыманых на каларыстыку тэкстах старажытнарускага перыяду мы знаходзім плойму згадак пра колер “чарвлёны”, прычым не толькі ў адзенні эліты, але і на шчытах вояў. І калі тканіны маглі імпартавацца, то шчыты рабіліся і фарбаваліся на месцы, што азначае наяўнасць мясцовых цэнтраў збору і апрацоўкі чарвяца, беручы пад увагу вельмі кароткі перыяд збору сыравіны і працаёмкасць працэсаў як збору, гэтак і апрацоўкі.