Адметнасцю гасцей сталі папраўдзе шыкоўныя, зробленыя з густам ды фантазіяй відэа на задніку, што замянялі сцэнаграфію. Тут былі не толькі прыгожа знятыя краявіды ці іншыя малюнкі, але і, да прыкладу, фантазіі на тэму супрэматызму Казіміра Малевіча (відэаафармленне Вадзіма Дуленкі) — у аднаактовым балеце “Кармэн” на музыку Радзівона Шчадрына — Жоржа Бізэ. Згаданы спектакль ставіўся яшчэ тады, калі трупа была выключна дзявочай. Малады казахскі балетмайстар Мукарам Авахры знайшла выйсце, замяніўшы мужчын манекенамі. Бо іначай — што ж рабіць галоўнай гераіні? Тым больш яе вобраз быў падзелены паміж пяццю салісткамі: маўляў, Кармэн у блакітным (насамрэч колер быў даволі насычаным сінім) — халодная і разважлівая, у ружовым — какетлівая, у чырвоным — палкая, у жоўтым — закаханая, у чорным — трагічная. Паводле дызайнерскіх прадбачанняў Малевіча, колераў (як заўжды ў гэтага мастака, без усялякіх паўтонаў-пераходаў) нават занадта. Паводле ж самога сюжэта — ці не надта просталінейна? Дый адрозніваліся розныя іпастасі гераіні пераважна колерам сукенак, а не ўласна харэаграфіяй. Філасофія таксама аказалася на ўзроўні фарбаў: усе каляровыя строі адцяняліся чорнымі пробліскамі ніжніх спадніц, чорная ж сукенка хутка здымалася, каб пакінуць гераіню ў белым, быццам агаліўшы яе душу.