“Хай робіцца тое, што робіцца, але ж павінна і яшчэ нешта рабіцца, каб даць канчатковы ратунак!” – сумна думаў я, ідучы па Вільні, і на выхадзе са Шкляной спачатку злева ўбачыў званіцу Мікалаеўскай царквы, пасля проста перад сабой – вежу Аўгусцінскага касцёла, а тады ўжо справа – карону Святога Казіміра.