Не, час не лечыць. Ён проста дзейнічае як глыбокая анестэзія, з кожным годам прытупляючы боль тых, хто страціў сваіх блізкіх у самым працяглым ваенным супрацьстаянні XX стагоддзя. Гэта маці, жонкі, дзеці, сваякі загінуўшых у кровапралітнай афганскай бойні. Кожная размова з імі – цяжкае выпрабаванне. Раз у год, а можа, і радзей, прыходзяць да іх такія, як я, надакучлівыя людзі – з пафасным жаданнем пашырыць “афганскую” біяграфію герояў. І вярэдзяць пытаннямі іх збалелыя душы.