– Нам не хапае рабочых рук, – бядуюць Рыгор Іванавіч і Марына Аляксандраўна. – Людзі нашы распешчаныя пенсіямі ды дапамогамі. Працаваць адвыклі. Сёння працуючы ў калгасе, калі гэта рабіць добрасумленна, можна зарабіць добрыя грошы. Калі прапануем мясцовым мужчынам дзённы заработак у 200 тысяч рублёў, ежу і цыгарэты, часцей адмаўляюць. А за такія грошы казахі ці ўзбекі будуць працаваць ў Маскве ці Пецярбурзе тыдзень. Мы наглядзеліся ўдосталь на тую галечу. Спадзяёмся цяпер, што на нашу прапанову сямейнага бізнесу адгукнецца малодшая дачка з зяцем.