З 13 відаў папугаяў, якія, згодна вызначальніку, сустракаюцца ва Ўсходняй Афрыцы, прычым некаторыя ў значнай колькасці, на вочы нам трапіўся толькі адзін экзэмпляр карычневага альбо Мейеравага папугая Poicephalus meyeri. Гэта і назіраннем цяжка было назваць. З рэзкімі гучнымі крыкамі нехта на вялікай хуткасці прамалінейна як зімародак, альбо нават як не вельмі таропкая куля, прыляцеў на адзінокае дрэва, пад якім мы прыпыніліся перакусіць і схаваўся сярод густой лістоты. Хаця, калі быць больш дакладным, пад дрэвам мы не перакусвалі, а елі ЛАНЧ – за мяжой, і ў Афрыцы ў тым ліку, ніхто не перакусвае, там усе ядуць ЛАНЧ! І так, адклаўшы ўбок свой недаедзены ланч, я ўзброіўся камерай і пачаў высочваць гэтага “нехта”. Уся аперацыя заняла хвілін пяць – птушку я заўважыў і нават паспеў зрабіць пару кадраў, але як толькі папугай зразумеў, што ён рассакрэчаны, то тут жа, не разважаючы, сарваўся з галінкі і таксама куляй і з гучнымі крыкамі быццам растварыўся ў паветры. Але ўсё ж гэта быў папугай – сапраўдны, дзікі, афрыканскі!