Яе бацькі, як выязджалі ў бежанства, калі была тая, царская вайна, папалі ў Маскву. І прыставілі іх да лазарэта. Бацько і маці памагалі кухару шпітальнаму. Бацько сек дровы, паліў печы, маці мыла посуд, абірала бульбу – усё рабілі, што ўжэ скажуць. А яе, пятнаццацігадовае дзяўчо, узяў ваенны фельчар да сябе ў памагатыя: халаты, бінты мыла, кіпяціла шпрыцы, інструмент доктарскі. А дзяўчынка была рухавая, паслухмяная. Ёй два разы не трэба было казаць. І цікаўная, памятлівая, да ўсяго прыглядалася, прыслухоўвалася. Хутко навучылася і ўколы даваць, і парашкі разносіла па палатах. Адна хіба, казала, была ў старога фельчара: часта прыкладваўся да чаркі. То ўжэ яна яго пакрывала, за яго работу рабіла. Дзве рэвалюцыі ў Маскве перажылі, а шпіталь іх не закрылі.