— Была ды сплыла, — працягвае размову гаспадар. — Ездзіў да дзяўчыны за трыццаць кіламетраў, у вёску Макаравічы. Увечары на трактары вярнуся дамоў, хуценька прыбяруся і на веласіпедзе лячу да яе, каб пацалавацца. Уставаць на працу трэба было рана. А як лёс падараваў няўрымслівую Таццяну, адпалі такія вандроўкі. Захапіўся так, што і дамоў не вяртаўся. Да яе вёскі Крычын ад маёй Якавінай Грады амаль пятнаццаць кіламетраў.