Інтарэс да Беларусі быў узмоцнены той настальгіяй, якую заклалі ў мяне бацькі. Беларусь была для мяне terra incognita – зямля невядомая і прыцягальная, якая захоўвае ў сабе шмат таямніц. Да таго ж, хутка па вяртанні на Радзіму чакалі новыя страты. Пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС вёска дзядоў па лініі маці трапіла ў зону радыяктыўнага забруджання і была выселена. Зараз на тым месцы расце лес, пасярод якога захаваліся толькі могілкі, што да гэтага часу даглядаюцца былымі вяскоўцамі і іх нашчадкамі. Вёска дзядоў па лініі бацькі амаль вымерла, а навакольны ландшафт, да непазнавальнасці зменены тэрыконамі адвалаў пасля здабычы калійных соляў, усё больш нагадвае марсіянскі. На жаль, наступ тэхнагеннай цывілізацыі спыніць немагчыма, і дзякуй Богу, што на Беларусі яшчэ захавалася шмат мілых закуткоў, якіх не закранула экалагічная навала. Так ці інакш, тэма пошуку і вяртання маёй Беларусі заўсёды заставалася для мяне актуальнай.