– Вось у маёй напарніцы муж! Вось дзе сапраўдны мужчына! Забяспечвае сям’ю от и до”. І ў жонкі футра, і дзеці ў лахманах не ходзяць, – даставала” жонка. Сямён разумеў, што яе вуснаміпрамаўляе сярмяжная праўда, але ад гэтага не было лягчэй. Колькі ні круціўся бедалага-мапед” (малады педагог), – а пасля дзесяці гадоў працы ў школе – усё яшчэ малады” выкладчык інстытута і пачынаючы літаратар, – от и до” ў яго не атрымлівалася. Скандалаў ён па-ранейшаму імкнуўся пазбягаць, добра ўсведамляючы, што яны нічога не вырашаюць. І яшчэ была адна істотная прычына, па якой ён баяўся гучных разборак – плакалі дзеці. Ну чаму так? Чаму трэба смяшыць людзей, цешыць такіх жа, як і самі, нашчасных!” – у які раз задаваў Сямён сабе пытанне і не знаходзіў адказу. Прыціснуўшы даланёю рэбры – балела сэрца – ён выходзіў на балкон ухапіць свежага паветра, а за спінаю чулася істэрычнае: Зараз жа адыдзі ад акна! Зноў выглядаеш, паразіт, сваіх прастытутак!”