– Не, хлопча, не, я твае параджэньне, хаця і ня ўпэўнены, што было на пачатку – яйка ці курыца, хто з нас каго стварыў. Я цябе ці ты мяне. І сам Усявышні, сам Творца, пэўна, сёньня ўжо ня ведае. Адно толькі бясспрэчна: ён даў нам слова і права. Права славіць яго, права славіць яго і яго слова. Права славіць цябе і мяне – нас. Менавіта з гэтым і з гэтага мы, – Цмок паказаў пальцам на кожнага з сваіх хаўрусьнікаў, – з словам і з слова ўсе мы вылупіліся, убачылі гэты сьвет, як, на маю думку, і сам чалавек. З слова – гутарак, містэрый, вяртэпаў і апокрыфаў. І каб не прапасьці зьнічкамі ў сусьвеце, да гэтага трэба нам і вяртацца, што і загадвае нам той жа сусьвет, космас.