— Люся, вы беражыце сябе, — прыцішваючы стогны, шэпча Лук’янаў. — Беражыце. Вы прыгожая… Гэта так многа!.. І не трэба так… шкадаваць нас. Не варта… А мне ўжо ўсё. Канец! Як недарэчна! Як пагана! Эх!.. Каб хоць адзін дзень! Адзін дзень жыцця!.. Я б інакш… Эх!..