Па словах Юліі Мікалаеўны, цяжэй за ўсё было адважыцца на трэцяе дзіця, прычым, як яна падкрэсліла, гэта не толькі яе ўласнае меркаванне, але і меркаванне многіх мнагадзетных маці: “Чамусьці менавіта ў гэты момант пачынаецца нейкае неразуменне, здзіўленне з боку навакольных. Многія думаюць, што гэта робіцца толькі для таго, каб атрымаць жыллё, ільготы. Мы ж з усіх даброт скарысталіся толькі магчымасцю пабудаваць жыллё. Наш тата зарабляе нядрэнна. Даход у нас быў такі, што, напрыклад, на бясплатнае харчаванне для дзяцей мы не маглі прэтэндаваць”. Трэба сказаць, што пэўны час Казлоўскія жылі на здымных кватэрах, потым у інтэрнаце ў 12-метровым пакоі са старэйшай дачкой, потым у маці Юліі Мікалаеўны. А ў сваю кватэру, дакладней, дзве кватэры, пераехалі некалькі гадоў назад. Спачатку, праўда, зусім нядоўга, сям’я выплачвала крэдыт, прыкладна 80 долараў (у эквіваленце) у месяц, потым па 10 долараў, затым, пасля таго, як сям’я вырасла, выплату крэдыту ўзяла на сябе дзяржава. Канечне, калі б не дзяржаўная падтрымка з жыллём, Казлоўскія, магчыма, і не адважыліся б на столькі дзяцей, але гэта якраз выпадак нармальнага чалавечага стаўлення да сям’і, калі не дзеці дзеля жылля, а жыллё, як і ўсё іншае, дзеля дзяцей. Гаварыць пра нейкую сквапнасць тут, паверце, не даводзіцца.