Прадаў Мардух вала і купіў гуску. Усёй сямёй за ёй сачылі, каб не прапала нікуды, каб якія сабакі не парвалі. Але і гэтая радасць нядоўга працягвалася. Справа ў тым, што прыспела пара сенакосу. Сам жа карчмар, як вядома, ніколі не касіў, а наймаў каго з вяскоўцаў. Так і на гэты раз. Пайшоў да суседа, і той пагадзіўся зрабіць усё за кварту гарэлкі. Толькі папярэдзіў карчмара, што не мае свайго бруса, якім касу востраць. Той запэўніў, што ў яго ёсць брус, прыйшоў дамоў, пачаў шукаць, ды дарма – так і не знайшоў. Крычыць на Сару