Ілмарынен з нявестай ды сябрамі прыязджае дадому (1—382). Усіх добра частуюць, і Вяйнямёйнен спявае хвалу жаніху, нявесце, гаспадарам і ўсім прысутным (383—672). Па дарозе з гасцей у Вяйнямёйнена ломяцца сані, ён іх напраўляе і шчасліва вяртаецца дахаты (673—738).