Дзівоснае, парадаксальнае спалучэнне неспалучальнага (аксюмаран стаю на ростанях былых), кантрастная метафара (самотным жаўранкам звініць і плача май), мажорная мінорнасць і элегічнасць верша — усё ў ім выяўляе стан душы ўзвышанай і натхнёнай, шчаслівай і самотнай — багатай! Невыпадкова гэты верш стаў вядомай і любімай песняй. Верш варты таго, каб быць школай выхавання самых дастойных чалавека пачуццяў, каб выхоўваць душою чулых.