Помніцца, як настаўнікі, разгледзеўшы малюнкі з планамі, вярнулі лісткі гаспадыні — і тут Сяргей Чыгрын ашаламіў усіх. На яго лістку выразна чыталася пытанне: “А ці цалаваліся вы з Максімам?” Людвіка Антонаўна паглядзела на аўтара пытання і ціха прамовіла, што Максім заўсёды памятаў аб сваёй хваробе: пры сустрэчах проста ветліва кланяўся, сядзець у гурце стараўся наводдаль, як і стаяць пры размове. Калі тратуарчык быў вузкі, то адыходзіў на дарогу, каб не ісці поруч. Згадала ўжо добра вядомы сёння эпізод пра сумесную паездку ў Ратамку, у дзіцячы прытулак, калі Багдановіч цэлую ноч прасядзеў у халодным класе, бо сагрэты жалезнай печкай пакойчык настаўніц, дзе сабраліся ўсе дзяўчаты, быў невялікі і ён не захацеў рызыкаваць іх здароўем. З самотай прыгадала Людвіка Антонаўна і апошнія дні паэта ў Мінску, калі ён стаў адчуваць сябе горш, але стараўся трымацца бадзёра, каб не засмучаць сяброў.