А разанская “Дзікунка” М.Астроўскага з яе яркай тэатральнасцю дэкарацый і “стракатасцю” акцёрскай ігры, што адсылала нас да “старамоднага” тэатра, нават пры ўсёй сваёй знешняй знарочыстасці і візуальнай гіпербалізацыі пераконвала ў перавагах прастаты сцэнічнай мовы. Эксперыментальнасць спектакля чарнігаўскага тэатра “Кумір душы маёй” заключалася не столькі ў тым, што класічны “Брыгадзір” Д.Фанвізіна паўстаў перад намі на ўкраінскай мове, колькі ў спробе рэжысёра зухавата перавесці канфлікт у… матрасна-дыскатэчную сістэму сцэнічнай умоўнасці, і гэтым ключыкам асучаснівання твора праз “карэкціроўку” існавання персанажаў з улікам сучаснай манеры паводзін зрабіць фанвізінскую гісторыю бліжэйшай для тэатрала ХХІ стагоддзя.