Санеты С. Шах – роздумныя і самотныя, узнёслыя і пяшчотныя. Яны – усхваляванае сэрцабіццё паэткі, якая непакоіцца пра лёс чалавека, роднай зямлі і наогул сусвету. Паэтку натхняюць успаміны аб маці, каханым, дзівосныя краявіды прыроднага ўлоння, радасць і краса жыцця. Боль, трывога, хваляванні – праз іх паэтка нібы сэрцам судакранаецца да праблем роднай Беларусі і суайчыннікаў.