А думак у тую ноч было шмат. І ў тым ліку — пра самага роднага чалавека — маці. Думаў з цеплынёй, з заклапочанасцю: “… Мо холадна табе, мама, у калядную ноч?! Хутка выстывае старая, зробленая пасля вайны з дзедавага гумна наша хата. І бацькі няма разам з табою, мама. Спіць ён на вясковым пагосце, не прыходзіць дадому ўжо трэці год. Як ты там адна, у гэтай неабсяжнай начной прасторы?”