Найперш тут варта гаварыць пра феномен памежжа як такога – ён для Беларусі надзвычай характэрны: наша гарадская культура і літаратура ў гэтых гарадах сёння ўспрымаецца з тым ці іншым маркерам. Віцебск, Магілёў, Гомель – з пэўнай асцярогай далучаны да Беларусі, нібы да першага ўзбуйнення БССР: таго і глядзі, што выкінуць каларадскія сцягі і абвесцяць сябе народнымі рэспублікамі. Гародня і Берасце – наадварот: як быццам у заўсёдным чаканні зменаў, якія прыйдуць з заходняй мяжы. І – Менск – як тая дзірка ў ванне ўбірае ў сябе ўсе сокі з усіх бакоў, “паглынае, ператраўляе і выдаляе” (Ружэвіч).