– Мы любім свае Докшыцы, – сцвярджаюць сужэнцы, – і нават калі былі студэнтамі, ведалі, што нідзе больш жыць не будзем, як толькі ў нашым ціхім, спакойным гарадку, дзе можна не баяцца за дзяцей, дзе ёсць усё, што патрэбна для жыцця. А калі чаго няма, то абавязкова будзем мець, толькі трэба рупіцца.