Адзін з міфаў Пахлёбкіна – сцвярджэнне, што быццам бы “сапраўдныя беларускія стравы” – абавязкова развараныя да бясформенасці і што іх можна прыгатаваць толькі ў рускай печцы: “Разваранасць, бясформеннасць стравы прызнаваліся ідэалам у старажытнай беларускай кухні. Каб яе атрымаць трэба было ўсе інгрэдыенты класці ў чыгунок і заліваць іх вадой амаль да верху посуду. Пры гэтым, каб вадкасць не лілася праз верх, тэмпературу падагрэву паступова змяншалі, а не павялічвалі. Таму страва варылася вельмі павольна, паступова, часам на працягу цэлых сутак. Такі цеплавы рэжым можна атрымаць толькі ў рускай печы”. Такім чынам, беларуская кухня ў версіі Пахлёбкіна цалкам выключае стравы, якім патрэбныя паслядоўна некалькі разнастайных рэжымаў цеплавой апрацоўкі, напрыклад, хуткае абсмажванне, а затым тушэнне. Або абед з 2-х гарачых страў – супа і другой стравы. Бо, паводле Пахлёбкіна, беларускі ідэал – гэта толькі густое аморфнае рагу – ані суп ані каша.