Некаторыя трэкі зь Белай яблыні (Гэй, наперадВецер Радзімы У турме) слухаюцца так, нібы запісаныя для новага посткрызыснага альбому N.R.M. Прынамсі, у рэпэртуар гэтага (паў)мёртвага гурта яны маглі бы спакойна ўвайсьці. Як зрэшты і другая частка песень – у канцэртны трэк-ліст Крамбамбулі. Скандынаўская песьня нібы нават адмыслова выдаецца за прыпадабненьне да Марскога чалавека. Крамбамбульны цень прабягае нават у творы, напісаным на словы Адама Міцкевіча, на словах: Ты пры апошняй стрэчы ў ГАІ… апошнім пацалункам упаі. Толькі за некаторымі песьнямі адчуваецца Сапраўдны Сур’ёзны Сольны Вольскі. Самы яскравы прыклад, канечне, цудоўная загалоўная песенька. У цэлым жа альбом выйшаў надта сумбурным: ідэя нібы чытэльная, але цэласнага ўражаньня не складаецца. 