Як часта бывае пасля доўгай разлукі з радзімай, радасць, хваляванне, гонар за яе межавалі ў душы з пэўным расчараваннем: “няма таго, што раньш было”. Дух эпохі, на якую прыпала маладосць падарожніцы, знік амаль бясследна, калі і праяўляўся, то толькі ў асобных дэталях. Новы час, новыя павевы, рытмы, вобразы і формы. А так хацелася нейкай цэльнай карціны з мінулага!