Польская мова, якая з году ў год часцей і часцей гучыць у час праваслаўных набажэнстваў на Беласточчыне, цалкам там ненатуральная. Але ўжо беларуская з традыцыйнай царкоўна-славянскай аж так надта не кантрастуе. Бо яна проста для тутэйшых вернікаў, больш свойская. Але і так не ў змозе яна заступіць адвечную царкоўна-славянскую, хаця цяпер мала ўжо зразумелую. Для духоўнага перажывання самое разуменнне слоў малітвы, аднак, не такое важнае. Вырашае тут сакрум, значыць, нейкая містыка, дапоўнена эстэтычным багаццем царкоўных спеваў і нязвыклымі выявамі іконаў.