У канцы Прадмовы аўтар выказвае спадзяванне, што загучыць беларускі паэтычны аркестр: Граю трошкі на скрыпачцы, ну дык няхай і мая ксёнжацца завецца струмантам якім; вот я і назваў яе Смык. Смык ёсць, а хтось скрыпку, можа, даробе (трэці зборнік Ф. Багушэвіча меў назву Скрыпачка беларуская), а там была Дудка - вот і мы зробім музыку...