Тады хан для падмацавання сваіх аргументаў прапануе старому, якога яны ўбачылі каля скіта, зрабіць выбар: аддаць сваё жыццё дзеля выратавання людзей альбо — наадварот. Стары згаджаецца памерці, але просіць пакінуць жывымі столькі палонных, колькі змесціцца ў ягоным скіце. Хан згаджаецца. У скіт зайшлі ўсе палонныя і вылецелі адтуль белымі лебедзямі. Стары кажа, што ён прыняў слёзы і гора цэлай зямлі. I яшчэ ён верыў і любіў. Калі хоць адзін чалавек астаўся на роднай зямлі — яна не загіне. Стары ператварыўся ў камень, з- пад якога тачыліся слёзы, збягалі ў ручаёк, струменьчыкам беглі да возера. У страху ворагі кінуліся прэч з гэтай страшнай зямлі, дзе плачуць нават камні і змагаюцца нават слабыя.