Пачынаючы аповед пра Ігнаценку, Аляксей Белы прачытаў свой верш “Добры Бор, дом 89”, прысвечаны сябру. Там былі такія словы: ”На ўзбярэжжы пары, што падорыць лістам фарбы жніўня і колер жытнёвы, “Хай хоць ТАМ будзе добра табе, хай хоць ТАМ…” – мы ўбачым апошнія словы.” Няхай бы так і было!