Пэўнае ажыўленне ў дзейнасці апошняй мінскай уніяцкай парафіі назіралася ў 1830-я гг. Пасля задушэння паўстання 1830-1831 гг., некаторыя уніяцкія святары, якія падазраваліся ў сімпатыях да паўстанцаў, утрымліваліся падчас следства ў Мінскай турме. Імі апекаваўся мінскі парох Пятро Сіткевіч, які нават узяў аднаго са сваіх калег на парукі і пасяліў ва ўласнай плябаніі [45].