— Моладзь ацаніла мой парадак, калі ім дакладна паступаў раствор і іншыя будматэрыялы, — узгадвае Алег Адольфавіч. — На заробкі студэнтам не сквапіліся. Многія з тых байцоў цяпер вядомыя ў краіне асобы. Не сорамна праз гады глядзець ім у вочы. Некалі дзядуля Іван вучыў мяне паважна адносіцца да людзей. Жыў ён у вялікай вёсцы Старчуны, займаўся сельскай гаспадаркай. Мой бацька прывёў у дзедаву хату маладую жонку. Тут прайшло маё дзяцінства. Часта з маці адведвалі яе сястру Антаніну ў суседняй літоўскай вёсцы. Цётка гаспадарыла амаль на гектары зямлі і большасць яе, як і іншыя літоўцы, засявала жытам, з якога пяклі хлеб і гналі самагонку. У пасляваенныя гады людзі адбудоўваліся і такой валютай разлічваліся за працу.