— Вельмі прыемна, што фэст жыве — хутка ўжо як год. І спадзяюся, што па выніках гэтага юбілейнага цыклю мы прыйдзем да высновы: трэба працягваць. Таму што юбілейны год — гэта пачатак, гэта вяршыня, гэта кульмінацыя, але павінны быць наступныя крокі. То бок, па грэбні хвалі, па хрыбце Агінскага — да новых вяршыняў. А калі сур’ёзна, то сэнс гэтага фэсту — ажыўляць, матэрыялізаваць дух Агінскага ў Залесьсі. Бо, як мне здаецца, дух гаспадара жыве тады, калі там праводзяцца натхнёныя экскурсіі (а цяпер сядзіба зажыла цікавымі экспанатамі — дзякуючы перадусім Зінаідзе Кучар, якая зьбірала экспазыцыю), а галоўнае, калі там гучыць музыка. Прычым, музыка ня толькі Агінскіх, але музыка той эпохі, музыка, так ці іначай зьвязаная з тагачаснымі падзеямі. Дзеля гэтага, уласна кажучы, прыдуманы і ладзіцца фэст “Год Агінскага ў Залесьсі”. І пакуль будзе гучаць музыка, будзе жыць сядзіба музаў.