Палачанскі часам нагадвае Стральцова, з ягонымі сумам, сонечнай вусцішшу і трывожнай інтанацыяй. Часам у ім прачынаецца нешта віянаўскае: ва ўспрыманні свету як пярэстай мазаікі, якую трэба сабраць, але не да канца, а лепш выпусціць з рук, калі здавалася, што ўсё ўжо ясна, — і засмяяцца. Часам Палачанскі Гогаль: не таму, што пельмені, а таму, што нос. Часам ён хоча быць падобным да нейкага камю — і калі спахопліваецца, позна: камю ўжо вылез і нагадзіў. Часам гэта абсурд у найлепшых беларускіх традыцыях, людзі-пельмені і расчлянёнка свету выключанай бензапілой. Часам — у найлепшых заходніх — досыць вытанчана. Можа, Бэкет. Таму тонкая, на паўпачка цыгарэт і дзве кавы, кніжка не ўспрымаецца як нешта цэльнае. Быццам яе пісалі трое, чацвёра, пяцёра Аляксееў Палачанскіх. І ў кожнага свой цвік. Для сваёй патрэбы.