І вудзіць любіла таксама, рэчка ж недалёка – толькі сцежачкай цераз поле прабегчы. Змайструеш, бывала, вудзільна з пругкаха дубца ляшчыны, прывяжаш абрывак лескі, калі ёсць, а не — то і белую нітку. На яе – кручок, часцей самаробны, змайстраваны са скобкі ад школьнага сшытка. Накапаеш на гародзе чарвячкоў у старую бляшанку і – на рэчку! Аднойчы, не паверыце, на такі самаробны кручок, падсекшы, злавіла ажно дзвюх гаркавак адразу. Сама дзівілася, як убачыла. Нездарма, відаць, рэчку нашу Клявой назвалі. Добры быў клёў!