Падышоўшы бліжэй, вітаемся са старшынёй парафіяльнай рады. Уладзімір Фярковіч гаворыць: “Вельмі непрыгожа выглядала, калі пасярод вёскі старадаўнія могілкі былі ў такім запусценні. Цяпер тут парадак, аж сам від Дзеркаўшчыны ад гэтага змяніўся”. Аглядаюся навокал. Бачу, што на многіх помніках няма крыжоў і шмат дзе зусім не відаць межаў магіл. Ксёндз Андрэй пацвярджае маю думку: “Вось такая ў нас спадчына савецкага мінулага. Пазбіваныя крыжы і зруйнаваныя магілы. Але, дзякуй Богу, тое мінула і, думаю, ужо не паўторыцца. Мы вельмі шчыльна супрацоўнічаем не толькі з простымі людзьмі, але і з прадстаўнікамі ўлады. Без дапамогі старшыні сельсавета Яўгена Клаўдзевіча Татуна нам бы сваімі сіламі не ўдалося зрабіць так многа. Але пачакайце, ён сам усё пакажа і раскажа.