— Я адказаў, каб гаспадар карабля адпачываў на ёй, — узгадвае Леанід Дранько-Майсюк. — Мяне вельмі здзівіла, што Караткевіч дасканала ведаў канструкцыю марскога судна. Увогуле дыяпазон яго інтэлекту быў неабсяжны. Уладзімір Сымонавіч умеў захапляць і сваімі вуснымі апавяданнямі. Мог гадзінамі расказваць пра рускі жывапіс XIX стагоддзя ці італьянскую архітэктуру XVI стагоддзя, альбо італьянскае пасляваеннае кіно. Пісьменнік шмат вандраваў. Палессе ён прайшоў з захаду на ўсход. У яго нарысе “Званы ў прадоннях азёр” цікава расказана пра Давыд-Гарадок, пра нашу Юраўскую царкву і Замкавую гару, схілы якой ён назваў галоваскрутнымі.