Урэшце ў двух апошніх сваіх лістох, пісаных такжа з-пад шыбеніцыКаліноўскі сардэчна разьвітваецца зь беларускім народам, просячы помніць аб ім, a такжа кліча народ гэты да далейшай барацьбы, карыстаючыся з паўстаньня ў Польшчы, якое там яшчэ не было зьліквідаваным. Narodzie, — піша Каліноўскі, — jak tolki poczujesz, szto braty twaje z pad Warszawy bjucca za praudu i swabodu, tahdy i ty nie astawajsia zzadu, no uchapiuszy za szto zmożesz — za kasu, siakieru i cełaj hramadoj idzi wajawaci za swajo czaławieczaje i narodnaje prawa, za swaju wieru, za swaju ziamlu rodnuju. Тут ужо, як бачым, слаўны наш барацьбіт выразна падчорквае патрэбу барацьбы беларускага народу i за яго народнае права. 