Восень – пара дэпрэсіўная. Чагосьці ўвесь час бракуе, няўтульна, самотна, сумна, нават нягледзячы на тое, што, падавалася б, жыцьцёвая пазіцыя ў мяне больш чым актыўная і драйву хапае з галавой. З гэтай нагоды я вядуся на любыя, самыя сумнеўныя авантуры і шукаю ўсялякія легальныя шляхі атрыманьня адрэналіну. Зганяла на адпітачныя выходныя ў Летуву, зрабіла татуяванку, скокнула зь вежы, наведала шэраг трэшавых канцэртаў, абмазвалася і новымі праектамі па асноўнай працы, і цікавымі ідэямі па журналісцкай… І зразумела раптам, што даўно не вандравала па ўлюбёных беларускіх архітэктурных дзівосачках. Гэтая думка падзейнічала адначасова і прыгнятальна, і заматывавала наведаць для натхненьня якое-небудзь няхай тыповае, але прыродна прыгожае, маляўнічае месца. Амаль адразу ўзгадала сядзібу ў Беразіно, горадзе, паўзь які езьдзіла разоў сто, але ніколі не было нагоды там грунтоўна спыніцца і пааглядаць мясцовыя цікавосткі. Тым часам у Беразіно, на стромкім беразе магутнай ракі, сярод нізенькіх домікаў звычайнага прыватнага сектару хаваецца сядзібны дом графа Патоцкага — помнік архітэктуры ХIX стагодзьдзя, узьведзены ў стылі позьняга класіцызму. Раней гэта быў заможны, шыкоўна абстаўлены асабняк, але пасьля рэвалюцыі дом над Бярозай-ракой паступова прыходзіў у запусьценьне. Да 70-х гадоў там разьмяшчалася школа, затым склад, а пасьля мясцовыя дзівакі, імкнучыся адшукаць нібыта залаты скарб, пачалі паступова разьбіраць будынак па кавалачках – і да нашых дзён ад яго засталася хіба што трэцяя частка…