Думаецца, тое, што мы пабачылі і пачулі, сталася яваю дзякуючы ня толькі імпэту пробашча Язэпа Булькі, якога завуць часам і Ёзасам, бо ён ад нараджэньня летувіс, дарэчы, неўтаймаванага змагара з п’янствам і самагонарабленьнем, але і шчодрым фундатарам, прычым, мяркую, ня толькі мясцовым. Прызнацца, не хацелася і выязджаць з гэтага рукатворнага аазісу.