Вялікімі сходамі ўваходзіць у шырока адкрытыя дзверы Года Міласэрнасці. Бачную здалёк касцёльную цемру перасякаюць белыя палосы. Цягнуцца ад самай зямлі ў касцёльнае неба. Мабыць нейкі шлюб якраз адбываецца, – думае сабе. Але ў сярэдзіне ні маладажонаў, ні катафалька, хаця атмасфера амаль як на паховінах. Адна імпазантная бель да самай вышыні. А можа з вышыні ўніз быццам белае як аплатка цела зыходзячае на зямлю. Белым засланыя таксама алтарныя сталы, за якімі стаіць немалады ксёндз. Распавядае пра цуды. Просіць каб іх запісваць і пасылаць у касцёльны архіў. Запэўнівае, што цуд дапамагае нават на сужонскія сваркі.