– Гэта мой памочнік, – пачала хваліць унука Ганна Уладзіміраўна. – Ён і посуд памые, і ў хаце прыбярэ. Разам бульбу капаем. І Мікіта, і старэйшы Максім нарадзіліся тут, у гэтай хаце. А калі дачка Вольга разышлася з мужам, то і перабраліся да мяне жыць.