У 1848 годзе тэрмін кантракту скончыўся, але маладая Чылійская Рэспубліка працягвала адчуваць недахоп у спецыялістах. Дамейку прапанавалі месца прафесара хіміі і фізікі ў незадоўга да таго адкрытым у сталіцы краіны нацыянальным універсітэце. Ігнацый згадзіўся і ў хуткім часе пабудаваў на ўскраіне горада невялікі ўтульны домiк, абсадзіўшы яго экзатычнымі (для нас) дрэвамі. Тут лепшыя людзі краіны вялі шматчасовыя гутаркі, якія часам перарасталі ў гарачыя спрэчкі, абмяркоўвалі навіны навукі, разважалі аб тым, што яшчэ трэба зрабіць для развіцця рэспублікі. Менавіта тут Дамейка пазнаёміўся і з пятнаццацігадовай дзяўчынай Энрыкай Гюзман дэ Сатамаер, якая хутка стала яго жонкай.