Рэдакцыя ж часопіса “Маладосць”, дзе ўпершыню з’явіліся апавяданні С.Дубовіка, выявіла высокі прафесіяналізм і сацыяльную адказнасць, паспрыяўшы гэтай публікацыі з сур’ёзным выхаваўчым патэнцыялам. Ён заключаецца менавіта ў ідэі неабходнасці дабра: без дабрыні, сумленнасці немагчыма жыць чалавеку. Беларусы гэта ведаюць найтрывала. Адсюль – і пункт гледжання аўтара, і фарміраванне ацэначнасці, погляду на персанажаў ва ўсіх апавяданнях Сяргея Дубовіка. Яго герой вяртаецца з вайны ў Афганістане са сваёй праўдай: з асуджэннем гвалту, абсурду, з цвярозай ацэнкай фарысейства. Бо колькасць чалавечых пакутаў пад час вайны наўпрост залежыць яшчэ і ад таго самага сумлення: субстанцыі ідэальнай, якая, тым не менш, вызначае самыя найматэрыяльныя рэчы. Вось пра што не стамляецца нагадваць беларуская проза ХХ і ХХІ стст.