– Мая сяброўка працавала сацработнікам у нашай вёсцы. А калі ўязджала з раёну на новае месца жыхарства, звярнулася да мяне, каб я ўзяла на сябе яе працу,– успамінае Людміла Аляксееўна. — Яна адносілася да сваіх абавязкаў вельмі добрасумленна, і калі звальнялася, хвалявалася, каб яе падапечныя атрымлівалі дапамогу ў поўным памеры. Я, канешне, адказала ёй, што не спраўлюся, бо яшчэ дзеці малыя. Але яна настойвала на тым, што менавіта я і павінна іх даглядаць.