Мая парафіянка сеньёра Марыя споўніла сваё абяцанне і на наступны дзень прынесла абед: вялікую міску рысу з соусам ракота і маленькі кавалак курынага мяса. Толькі я збіраўся падзякаваць жанчыне, як яна паабяцала і ў наступны дзень прынесці мне абед. І так, напэўна, пасля чацвёртага абеду сеньёра запыталася ў мяне, ці магу я ёй падараваць невялікі мяшочак урадлівай глебы з сада каля плябаніі, дзе я рабіў перапланіроўку кожны дзень. “Нешта тут, мабыць, не так!” – мільганула тады ў мяне думка. Нам некалі на курсах місіянераў у Іспаніі апавядалі, што ў індзейскім свеце няма такога, каб даваць бескарысна. Нас папярэджвалі, што патрэбна быць вельмі асцярожнымі з падарункамі ад перуанцаў. Калі мая парафіянка прыносіла мне ежу, то яна не проста клапацілася пра мяне, як гэта рабілі беларусы ці палякі, а чакала нейкай выгады. “Але ж няхай сабе жанчына возьме гэты мяшок зямлі. У Перу паўсюдна горы, добрай глебы зусім мала” – падумаў я.