Сышла. А праз год-два, пашкадавала мо тутэйшых людзей, аб’явілася зноў. I зноў была яна горкай, таму і зноў зьнікла, але не сышла — стаілася, рассыпалася кроплямі сярод жвіру, каляровых глін, каранёў елак, арэшын і травы сьветаяньніка. Потым апамяталася і доўга тыя кроплі пясок, травы і дрэвы прасіла вярнуць ёй, угаворвала ранішнія росы сабрацца разам, сысьціся, зьліцца ў крынічку. I яны сыходзіліся, асабліва вясной, як толькі пачыналі сьветла бедаваць і соладка плакаць клёны ды бярозы. Зьбягаліxadся ў адно са смутку і радасьці вясковых казак, маёвай квецені садоў, лясных кветак белага і блакітнага званкоў, звону ландышаў і блакітнай паводкі лясной незабудкі. А на падтрымку ім спадыспаду зямлі ціхенька тачыліся, ачышчаліся сярод жывых і мёртвых, і больш мёртвых, адрынутыя людзьмі кроплі вады памяці — тыя ж сьлёзы людскія, што некалі праліліся і доўга, і стоена чакалі свайго часу, калі пра іх узгадаюць і прызавуць. Воды памяці людской, яе сьлёзы, нябачныя, але вечныя, што жывуць сярод могілкаў, сівых старажытных курганоў, каранёў пракаветных волатаў дубоў, што толькі ў посьвісьце ветру і плачы старых груганоў былі яшчэ жывымі на гэтым сьвеце, а так даўно ўжо спрахлі. Крынічка тачылася, набіралася моцы ад памяці пра іх, ад ніцых вольхаў і чэзлых лозаў пры берагах асушаных і ацалелых рэк і балотаў. I зваротным, зьведаным шляхам, пракладзеным ёй жа, зьняможаная, зноў вярнулася да чалавека і яго хаты.