“Працоўны дзень кінамеханіка, — прыгадваў Мікалай Дыбкін, — працягваўся ад пачатку першага сеанса да фінальных тытраў апошняга фільма, гэта значыць ад 9-й раніцы, напрыклад, да поўначы. Навагоднюю ноч многія таксама праводзілі на працоўным месцы. Мне, як чалавеку сямейнаму, у гэтым плане было няпроста. Акрамя таго, у рабоце з апаратам заўсёды існавала рызыка траўміраваць рукі ад частак, якія рухаюцца, даводзілася штодзень дыхаць выпарэннямі разагрэтай плёнкі. Механік таксама займаўся рэгулярным тэхаглядам апаратуры, рабіў чыстку і змазку дэталяў. Для чысткі стужкапрацягвальнага механізма я выкарыстоўваў звычайную зубную шчотку”.