Тым, хто бачыў Viva la mamma!магчыма, падалося нязвыклым, што аркестр разьмясьціўся на сцэне, разам з усімі выканаўцамі. Такім чынам, па задуме рэжысёра, аркестр і асабліва дырыжор зрабіліся дзеючымі асобамі сьпектакля. Дырыжор нават уступаў у дыялог з выканаўцамі, зьвяртаўся непасрэдна да публікі. Гэта зусім іншы прынцып і ўзровень пастаноўкі! Як сьцьвярджае сам Ю. Аляксандраў, яму вельмі хацелася, каб аркестр, а таксама дырыжор у рэшце рэшт павярнуліся тварам да публікі. Гледачы ўпершыню ўбачылі, што Аляксандр Сасноўскі, музычны кіраўнік сьпектакля, валодае і акцёрскімі здольнасьцямі, таксама як і малады дырыжор Вячаслаў Чарнуха. Ім трэба было, як дзеючым асобам, арганічна ўвайсьці ў мізансцэны і пры гэтым не пакідаць без увагі аркестр. А ўмовы для аркестра на сцэне былі не зусім зручныя. Ён быў разьдзелены немалой сцэнічнай прасторай, на якой адбывалася дзеяньне, і, такім чынам, музыканты не толькі не чулі адзін аднаго, але і не бачылі. Адсюль вынікала праблема гукавога балансу, якая выклікала нямала цяжкасьцей падчас рэпетыцый. А салістам таксама было складана, бо аркестр аказваўся ў іх за сьпінай і ім даводзілася ўвесь першы акт, як кажуць, трымаць вуха востра. У другой дзеі аркестр заняў сваё звыклае месца ў яме. 