У суботу дзядуля часта выпраўляўся да сябра-франтавіка ў госці. Падчас браў з сабой унука. Прыходзілася ехаць у супрацьлеглы бок горада. Хлопчыку падабалася доўгая дарога. Ён прыціскаўся тварам да шыбін трамвая, затым — аўтобуса. Глядзеў у свет. За вокнамі бурчэлі “грузавікі” і гудзелі “легкавушкі”, мільгалі дарожныя слупы, вітрыны, кіёскі, весела пераміргваліся святлафоры, мітусіліся людзі. Асабліва прыгожым і палохаюча незразумелым быў горад зімой: занесеныя снегам дахі дамоў, штыкетнікі і агароджы прымалі дзіўныя абрысы; святло фараў або нізкія сонечныя промні разбіваліся аб іх, шматразова адлюстроўваліся і кідаліся ў розныя бакі, выводзілі чароўныя карункі. Скрытае станавілася яўным, а відавочнае хавалася. Дом дзедава сябра — 12-павярховы гмах, вялікая гаманлівая сям`я стваралі рэзкі кантраст з штодзённым Толікавым існаваннем. Але хлопчык любіў свой пакоік і дбайна аберагаў гэты свет, аберагаў нават ад радні, мо акрамя дзеда. У гасцях жа адчуваў сябе непрыкаяна, адыходзіў як мага далей ад святочных сталоў, зашываўся ў куты пакояў і кухань. Маруднай і незразумелай была яму застольная размова, дзіўнымі ўяўляліся чырвоныя ад віна ці гарэлкі твары гаспадароў і бацькоў, стамлялі іх парывістыя жэсты і занадта гучная гутарка.