Стваральнікі спектакля не імкнуліся да глыбокага раскрыцця вобраза бацькі, ён хутчэй паказаны як фігура знакавая (таму і безыменная). Гэта тыповы “папік”, які западае на малалетак. Пры дапамозе тэлефоннага даведніка метадам тыку ён пачынае размову з Норай, якая чуе знакавыя для сябе словы з песні аб дрэвах… На крылах кахання яна ляціць на доўгачаканую сустрэчу, і яе зусім не бянтэжыць салідны ўзрост загадкавага незнаёмца – яна ж у думках дапускала такое. Гэта калізія з’яўляецца галоўнай ў сюжэтнай лініі “бацькі і деці”.