Алькаголь — які большасьць паэтаў услаўляла як нешта такое, што спаслана чалавеку праз культуру старажытных грэкаў і рымлянаў дзеля дадатковай эстэтыкі, асабліва ў творцаў і найперш, канечне, у паэтаў, — спаліў калі не палову, то каля паловы асобаў беларускай літаратуры. Прычым я маю на ўвазе менавіта літаратуру, а не графаманію ці там нешта вершатворнае. Сапраўдную літаратуру, і найперш паэзію. Таму што чамусьці паэты найбольш упадалі ў залежнасьць ад бога Бахуса. Я магу назваць імёны, два тузіны іх перад вачыма стаіць, якія спачатку перасталі праз гэта пісаць, ва ўсякім выпадку на тым узроўні, на якім яны маглі гэта рабіць, а пасьля проста ня сталі быць. І тым ня менш гэта такія вось наўпроставыя адносіны літаратуры і алькаголю. А ёсьць яшчэ не наўпроставыя.