*** Увага кітайцаў да паўтаральнай функцыі вобразаў (і словаў) вядзе да распаўсюджання дадатковых вобразаў, фатаграфіяў, што выяўляюць сцэны, дзе, натуральна, не можа прысутнічаць фатограф; і далейшае выкарыстанне такіх фатаграфіяў прыводзіць да думкі, наколькі нясталае ўяўленне мае грамадства пра тое, што нясуць у сябе фатаграфічныя вобразы і фатаграфаванне. У сваёй кнізе “Chinese Shadows” Сайман Ліс прыводзіць прыклад з “Руху спаборніцтва з Лі Фэнам” — масавай кампаніі сярэдзіны 1960–х па ўкараненні ідэалаў мааісцкага грамадзянства, заснаванага на ўслаўленні Невядомага Грамадзяніна, салдата–навабранца Лі Фэна, які ў дваццацігадовым узросце загінуў пад час банальнага няшчаснага выпадку. Выставы Лі Фэна, арганізаваныя ў буйных гарадах, складаліся з такіх “фатаграфічных дакументаў”: “Лі Фэн дапамагае старой перайсці вуліцу”, “Лі Фэн потайкі (sic!) мые вопратку свайго таварыша”, “Лі Фэн аддае свой сняданак таварышу, які забыў торбу з ежай” і г.д.”. Канечне, ні ў кога не ўзнікалі пытанні наконт “прадбачлівай прысутнасці фатографа пры такіх розных выпадках з жыцця сціплага, дагэтуль невядомага салдата”. У Кітаі вобраз робіцца сапраўдным, калі людзям карысна бачыць яго.