Такім чынам, Статут 1588 года не толькі абараняў незалежнасць ВКЛ, але і скасоўваў вельмі прынцыповы для польскага боку пункт пастановы Люблінскага сойма 1569 года аб дазволе шляхце Каралеўства Польскага займаць дзяржаўныя пасады і набываць зямельную ўласнасць у межах ВКЛ. Статут 1588 года зацвярджаў незалежную ад Польшчы судовувую сістэму, якая лічылася адной з самых дасканалых і дэмакратычных у Еўропе. Суды былі незалежнымі ад улады, абвяшчалася публічнасць суда і адзінства законаў для ўсіх. Кожны абвінавачваемы меў права на адваката, якія ў нас з’явіліся ўжо ў XVI ст. (дарэчы, у Расіі толькі ў 1864 годзе). Пазямельнымі спрэчкамі займаліся падкаморскія суды, а крымінальнымі — замкавыя суды. Дзейнічаў традыцыйны копны суд, на якіх суддзямі былі старцы копныя з сялян.