Кніг нам навезлі шмат. Я падазравала, што так будзе, але ў першую хвіліну разгубілася. У выніку, пасля ўпарадкавання экспазіцыі, наш мікраскапічны стэнд стаў нагадваць грузінскае застолле — і без таго ненадзейныя выставачныя сталы ў літаральным сэнсе ламіліся. Яшчэ гэта ўсё нагадвала індыйскі кірмаш, што адбываецца ў тым жа павільёне ў іншыя дні — тыя яго закуткі, дзе прадаюць каляровыя ядвабныя хусткі па 5 тысяч. Людзі ішлі зранку да вечара. Сама я па кніжнай выставе амаль не хадзіла, але знаёмыя казалі, што цягам пяці дзён у нас было людней за ўсіх.