У выніку выехалі ў Сьмілавічы а другой гадзіне дня на аўтобусе. Я ў лёгкім шоку: звычайна ў такі час вяртаюся назад дахаты, калі ўжо не сяджу там, папіваючы каўку і ўзгадваючы разнастайныя архітэктурныя дзівоцтвы. Але ўсё калісьці бывае ўпершыню. Пагаджаюся на “глынуць піва”, тулюся галавою да шкла, туплюся ва ўлюбёныя беларускія відарысы. З надвор’ем, дарэчы, неверагодна шчасьціць: ранішняя шэрасьць і дробны дожджык зьмяняюцца зьзяньнем сонейка, нябёсы ясныя, лістота рознакалярова-залацістая – што яшчэ трэба для шчасьця? Ну адно што які прывабны доўгавалосы мужык побач і старажытны паўразбураны прыгожы палац. Мужык ёсьць, вось жа ён, шыбуе побач, па вачах бачу – з займальнымі, немудрагелістымі думкамі кшталту: “Насьця, што ты тут нарабіла, я выклікаю міліцыю!” Да палацу мы нарэшце таксама дабраліся – і я адразу расчаравалася тым, што ён ужо не такі паўразбураны, а прыгожы толькі напалову. Шкада, не давялося Мэю пабачыць поўную карціну былой велічы і вышуканасьці аднаго з найдзівосьнейшых па маім асабістым рэйтынгу архітэктурных помнікаў на Беларусі.