І я вельмі ўдзячная ёй, бо на той час мы ўжо даўно скончылі вучобу і было прыемна разумець, што пра мяне не забылі. Я тады рыхтавалася да вяселля, таму ўсе падзеі, якія адбываліся ў жыцці паралельна, успрымала спакойна. У тым ліку і не хвалявалася, ці выберуць мяне. Але ж аказалася, што пераможцу сярод усіх прэтэндэнтак на ролю вядучай вызначалі не дарослыя, а самі дзеткі. І за мяне аддала свае галасы большасць.