У прыватнасці досвед іншых краінаў паказвае, што для хуткай рэакцыі з боку прапановы неабходны выбарачныя, дыферэнцыяваныя меры на карысць экспарцёраў, а не “гарызантальная” палітыка, якая прасоўвае ў першую чаргу звычайную структурную рэформу. У гэтым і заключаецца парадокс: чым больш артадаксальнай з’яўляецца макраэканамічная і фіскальная стратэгія Грэцыі, тым больш нетрывіяльнай мусіць быць стратэгія эканамічнага росту.