Наша супрацоўніцтва мела працяг. У лютым гэтага года Юрый Васільевіч прыехаў на мерапрыемствы Мінскага кніжнага кірмашу, прывезшы арыгіналы тых тэкстаў, пра якія мне расказваў і пісаў. Такім чынам я атрымаў магчымасць іх у сваіх руках патрымаць, сваімі вачыма пабачыць. Эмпірычны вопыт, што называецца, даваў ужо маральнае права гаварыць пра выяўленыя рукапісы іншым. Што я і зрабіў у маі месяцы тройчы на канферэнцыях (у Шчучыне і Мінску). Пасля гэтага, калі “напоўнілася чуткамі зямля”, многія знаёмыя сталі званіць і пры сустрэчах распытваць пра “сенсацыйную знаходку”. А мне, вядома ж, хацелася мець як мага больш доказаў яе сапраўднасці.