— Я гарадскі жыхар, і ўсе вядомыя мне пакаленні нашай сям’і жылі і жывуць у Мінску. Аднак і з працай на зямлі мае родныя знаёмы не па чутках. Бацькі — Аляксандр Фёдаравіч і Яўгенія Уладзіміраўна, як і многія гарадскія жыхары, марылі пра свой надзел і ўласны дом. Аднойчы гэта мара здзейснілася, і на дачным участку пад Мінскам закіпела праца. Мама і тата, інжынеры-канструктары па прафесіі, загарэліся ідэяй стварыць утульнае сямейнае гняздо. Вядома, асноўныя работы па будаўніцтве бацька выконваў уласнымі рукамі: ён многаму вучыўся, чытаў літаратуру, планаваў кожны крок… Гэта быў занятак для душы, які прыносіў яму радасць і задавальненне. З малых гадоў я з цікавасцю назіраў за будаўніцтвам, стараўся запомніць, паўтарыць. Бацька ж, у сваю чаргу, імкнуўся прывіць мне гэты інтарэс, і я даволі рана ўзяў у рукі сталярны інструмент, пасля перайшоў на электрычны — асвоіў і яго, зразумеў тэхналогію многіх працэсаў… Ці варта і казаць, як моцна гэта ўсё мне дапамагае і ў жыцці, і ў прафесійнай дзейнасці!