Суд нагадвае мне ў нечым такую сямейную сітуацыю… Дзеці з бацькам і маці сядзяць у хаце, а тут да маці сяброўка заскоквае: У краму нашу нешта такое прывезлі, такое!.. Я бягу, ты са мной? Маці, канешне, з ёй. Ты ж глядзі ў мяне дзяцей глядзі! — крычыць, выбягаючы, бацьку. А той глядзіць тэлевізар. Усе сумна, хакею няма. Тут сябрук тэлефануе: Мы з Ваванам на піва, ты з намі? Бацька, канешне, з імі, але ж трэба нечым дзяцей заняць. І ён прыдумляе для іх гульню ў суд. Ты, Жаначка, суддзя, ты, Андрэйка, пракурор, а Настачка, Сяргейка, Віталік — падсудныя. І глядзіце ў мяне: гуляйце, як бацька сказаў. А то прыду ды дзягі дам! Дзеці хоць і не надта хочуць (Жаначка ў мадэльку гуляла б, Андрэйка ў хакера), але паслухмяна гуляюць у суд, бо раптам бацька з дзягай прыйдзе…