Дайшоў да Берліна. Там трапіў у шпіталь. Ад яго імя медсястра адправіла дадому пасылку з прывітаннем і падарункамі, нават цукар быў. Пасля прыйшло паведамленне, што ён загінуў. Маці не хацела ў гэта верыць. Калі аб’явілі пра Перамогу, усе радаваліся, дзяцей на руках падкідвалі. А ў мяне слёзы ў вачах: тата не дажыў. Цяпер расказваю ўнучкам, што дзесьці ў Берліне пахаваны іх прадзядуля. Сёння ішоў па горадзе “Бессмяротны полк”, а я ўспомніла, як праз нашу вёску немцы гналі кудысьці мірнае насельніцтва. Тады таксама было шмат людзей. Мір — гэта сапраўднае багацце. Трэба даражыць ім і цаніць. Штодня радавацца жыццю, не растрачваць яго на сваркі і папрокі.