Мы сядзім на драбінах побач, звесіўшы частакольчыкам чатыры нагі, едзем па лесе ці то доўгім прагалам, ці то зарослай дарогай, нагамі ды коламі не ўтаптанай, не ўкатанай, не выбітай. Пасля халоднай вясны ў цяперашнім мінорна-задумлівым шэпаце запознена-цёплых, з прыпарачкам пасля ціхага дожджыку, яшчэ скупаватых на сонейка днях пачыналася нясмелае, падобнае сваім понаравам да нас, тутэйшых лесавых людзей, лета; зелянінка навокал блішчала мякенькая, чысценькая, у кожным каліўцы непаўторна духмяная, і дарога кацілася духмяная – трава ды трава, кветкі ды кветкі, ані знаку, што тут дарога і нехта яшчэ, апроч нас, яе топча; злева і справа, наперадзе і за спінамі – лясныя сцены, яшчэ не загусцелыя і памяркоўныя ў сваім шэпце. Спачатку, як выехалі на гэтую пуцявінку, я быў здзівіўся, што на ёй ані слядочка ад ног, капытоў, колаў, а пасля, праехаўшы, паўглядаўшыся ў яе з трывогаю, даўмеўся: каму ў зоне, арыштаванай ды выгараджанай дзе калючым дротам, дзе людскімі перасцярогамі ды страхамі, дзе дзяржаўнай хлуснёю і здрадаю, дарогі таптаць? Чалавек тут, свой і чужы, рэдкі госць, а тым больш з канём ці на машыне. Хіба здзічэлы без гаспадара сабака ці воўк, сам сабе гаспадар, аб’явіцца, насцярожана азірнецца ў немачы, праскуголіць? Або дзік забрыдзе, спыніцца, звесіць лыч і замрэ, вынюхваючы, ці ёсць тут якая небяспека або спажыва?