У сувязі з гэтым як не прыгадаць і гісторыю будзённа-празаічную. Неяк папрасіла мяне маці прыехаць і пасекчы на дровы сьпілаваныя дарожнікамі ўзбоч вясновай вясковай вуліцы вербы. Цэлае лета прыехаць не выпадала, а пад самую восень падышоў я зь сякерай да курганка напілаваных калодак і — сумеўся. Даўжынёй усяго па локцю, бязьлітасна і канчаткова адарваныя ад пажыўнай зямлі, яны павыганялі да сонца мэтровыя парасткі! Толькі сваёй унутранай сілай!