І яшчэ памятаю, як у першыя дні вайны мы адзенне сваё хавалі ў вярэні. Сталі капаць, раптам бацька ўбачыў, што за вёскай спусціўся фашысцкі самалёт, і сказаў нам, што немцы могуць прыйсці сюды і ўсіх нас у гэтую яму пабіць. Дагэтуль мы іх ніколі не бачылі. Я так тады спужалася, што прыйшла дамоў, легла на лаву, моцна абхапіла яе рукамі і ўся трымцела. А тата кажа, хто гэта стукае. Адказваю, што я. А ён: а чаго ты стукаеш? Не магла сябе стрымаць, так напужалася. Ледзьве мяне супакоілі.