Такія развагі — “пра “халоднае вуха Я”, пра “дрэвы”, “прывязаныя да неба”, так што зямля пад імі гайдаецца “як арэлі”, пра “дзень”, што “не можа закончыцца”, бо “той, хто яго зацеяў, не закрывае батлейку і патрабуе падзеяў” — надаюць грунтоўнасці таму, што напісана пра нашых “Неронаў”. Дзве інтанацыйныя плыні, спалучаючыся, ствараюць эфект жывой класікі, і абуджаюць радасць ад таго, што з’явіўся голас, які зараз зможа нам усё навакольнае тлумачыць ці хаця б дапамагаць перажыць.