Цяпер у вёсках мала хто трымае кароў. І пасвіць іх, і нарыхтоўваць сена, і даіць-даглядаць людзям сталага веку цяжка, моладзі — не ахвота. А вось некалі рагуля (а то і не адна) была на кожным падворку, бо як жа без малака? У крайнім выпадку — казінага. Памятаю, у нашай вёсцы была гаспадыня, якой, мусіць, вельмі балела спіна і якая для таго, каб падаіць сваю козачку, для большай зручнасці ставіла яе на стол, як ручную швейную машынку...