Безумоўна, Гескаму заказалі традыцыйныя выявы евангельскіх сцэн – эпізодаў з жыцця панны Марыі і Ісуса Хрыста. Але пачэснае месца мусілі заняць таксама выявы святых патронаў сямейства Радзівілаў, тых, у гонар каго яны атрымоўвалі імёны на працягу трох стагоддзяў, калі Нясвіж быў іх рэзідэнцыяй. Меркаваліся таксама найбольш яркія сцэны са Старога Запавету. Іх адабранне і размяшчэнне даверылі густу мастака. І нечакана, пэўна, нават для заказчыка, Гескі зрабіў акцэнт на Саламоне і царыцы Саўскай. Выбар такі быў невыпадковым. Цар Іерусаліма Саламон на фрэсцы знешне нагадвае фундатара касцёла Мікалая Крыштафа Радзівіла, які праславіўся тым, што здзейсніў поўнае небяспекі паломніцтва менавіта ў Іерусалім, ды пасля яшчэ і напісаў пра сваё падарожжа цікавую і пазнавальную кнігу. А царыца – вельмі падобная да жонкі Мікалая Крыштафа, Альжбэты Эўфіміі Вішнявецкай, якую яшчэ пры жыцці безымянны паэт параўноўваў з біблейскай царыцай, бо розумам сваім і чалавечымі вартасцямі некалі перамагла яна ў спаборніцтве за сэрца князя Радзівіла славутую францужанку – каралеву Марго.