“Ён быў шыкоўны, і ёй падабалася ўсё, што ён рабіў. І час нібы спыніўся ў прыемным руху (ага, менавіта так напісана ў рамане. – Злы крытык.). Яна амаль што паверыла яму. Шалупінне непатрэбных думак таксама, здавалася, адсыпалася. Ганна была за дзве секунды да таго, каб раздзяліць з ім яго палкасць, аднак у той самы момант ён рэзка выйшаў з яе, апёкшы яе жывот сваёй страсцю”.