Унікальнасьць сытуацыя была ў тым, што ў Вялікім Княстве Літоўскім Геранім Праскі прапаведаваў афіцыйна, маючы ахоўную грамату вялікага князя Вітаўта, тады як у сябе на радзіме ён рабіць гэтага ня мог.