Хутка будзе дваццаць гадоў, як пад дружныя заклікі вышэйшай бюракратыі грамадства, нібы ўтрапёнае, кінулася на барацьбу з карупцыяй. Зацяжная, аднак, вайна атрымалася, але галоўнае, усе задаволеныя. Чыноўнікі – павелічэннем штатаў і ростам зарплат (для плённай барацьбы, зразумела, патрэбныя войскі “непадкупных” барацьбітоў); дэпутаты, як і належыць ананістам, – працэсам; вольныя ад прынцыпаў маралі і этыкі журналісты – магчымасцю даказаць, што іх прафесія старажытней; прэзідэнт – роляй канстытуцыйнага гаранта і пачуццём уласнай значнасці; народ… А што народ? Ледзь што, адразу народ, народ! Народ маўчыць, ён заўсёды маўчыць, пакуль інтарэсы банкіраў не закрануць, ну а ў барацьбе з бюракратыяй іх інтарэсы сапраўды не закрануць, братэрскія ж цяганні за пэйсы не ў лік. Так што ўсё сваім шляхам, і люд служывы можа спаць спакойна.