Увогуле, тэатральныя рэжысёры на пераломе стагоддзяў выйшлі ў сваім статусе за рамкі інтэрпрэтатараў драматургічных тэкстаў. Актыўная экспансія ў свет спажыўцоў кампютарных і мультымедыйных тэхналогій натуральным чынам прывяла да таго, што і тэатр становіцца месцам, дзе на сцэне ўзнікаюць новыя светы. Такія, у якіх віртуальнасць, несапраўднасць іх прыроды спалучаецца і пераплятаецца з рэальнасцю ды зайздроснай падрабязнасцю існавання. Калі Алвіс Херманіс сваімі спектаклямі ненавязліва прапаноўвае гледачам пабыць у ролі старонніх назіральнікаў, то рэжысёрскай манеры Оскараса Каршуноваса ўласціва актыўная пазіцыя: ён, бы дэміург, уцягвае нас у свет сваіх герояў, не пакідаючы аніякага шанцу застацца па-за ім. Дакладна прадуманая і пралічаная структура сцэнічнай прасторы спектакля - быццам матрыца, у якой для кожнай зявы і дзеі, думкі і слова маецца свой кластар. Так што глядач апынаецца ў добраахвотным палоне чарады рэжысёрскіх прыдумак і рашэнняў.