— Пералічу тыя, якія былі напісаныя ў пазначаны прамежак часу, і ў якіх я як звычайны чытач знаходзіў духоўны спажытак: “Евангелле ад мамы” Рыгора Барадуліна, “Прошча” Уладзіміра Някляева, “З людзьмі і сам-насам” Янкі Брыля, “Жураўліная пара” Генадзя Бураўкіна, “Паляванне ў райскай даліне” Алеся Разанава, “Гаспода” Леаніда Дранько-Майсюка, “Egoізмы” Сяргея Абламейкі, “Пляц волі” Алеся Пашкевіча, “Лён” Анатоля Сыса, “Гадара” Ірыны Жарнасек, “Дыялогі з Богам” Валянціна Акудовіча, “Выратуй і памілуй нас, чорны бусел” Віктара Казько, “Заклён на скрутны вір” Анатоля Вялюгіна, “Перад геніем лёсу” Алы Сямёнавай, “Любіць ноч — права пацукоў” Юрыя Станкевіча... Назаву яшчэ “Біблію” ў перакладзе Васіля Сёмухі. Выданне па-беларуску Святога Пісьма — найбольшае дасягненне не толькі за апошнія 15 гадоў, але і за апошяе стагоддзе, бо, на маю думку, не маючы Бібліі на роднай мове, беларусы не мелі права называцца хрысціянамі.