— Але свята непаслушэнства калі-небудзь заканчваецца, — заўважае Пукст. — Шмат хто пасля акадэміі проста знік у нікуды, з акадэмічнай музыкай справа ішла прыблізна гэтак жа. Так бачылася мне. Да ўсяго, і тая, і іншая прафесія аплачваліся вельмі сціпла. І пад слушным уплывам бацькоў, з’яўляючыся сам чалавекам у чымсьці прагматычным, я паступіў у “іняз”. Чалавек з веданнем замежных моў у тыя часы быў запатрабаваны ўсюды. А жывапісам і музыкай вырашыў займацца толькі дзеля ўласнага задавальнення. Больш выйшла з музыкай. Сёння я выкладаю англійскую мову, складаю песні, выступаю, запісваю альбомы і зрэдку малюю.