Ён рабіў усё, каб яны з сястрой не адчувалі сябе сіротамі. Ніколі не было, а тут раптам пачаў спраўляць” імяніны, сам прапанаваў запрашаць у дом сяброў. А яны, сорам прызнацца, карысталіся сіроцкім” становішчам. Не прасілі – патрабавалі: Нам трэба!”, Ва ўсіх ёсць – у нас няма!”, Не буду насіць гэтыя бамжацкія джынсы!..” Віталь злавіў сябе на думцы, што нават цяпер, студэнтам, ён успамінае маці мо нават часцей, чым у першыя гады пасля яе ад’езду. І ў гэтым найперш бацькава заслуга. Была крыўда, але не было адчування страты, адчування адзіноты.