З прычыны падзелу Рэчы Паспалітай пад уладай Расійскай імперыі апынуліся зямлі, большасьць якіх на працягу дзвюх стагоддзяў жыла ў прынцыпова іншых умовах. У часы польскага панавання на гэтых землях разам з каталікамі і праваслаўнымі існавала вялікая колькасць тых, якія вызнавалі грэка-каталіцкую веру. На далучаных землях іх налічвалася каля 1,5 млн чалавек. На працягу першай паловы XIX ст. на Правобережье адбывалася «Барацьба за душы» грэка-каталікоў (або, як іх тады называлі, уніятаў) паміж польскімі каталікамі і рускім праваслаўем. Пытанне прыцягнення уніятаў да сваёй веры было для абодвух бакоў вельмі важным, паколькі гаворка ішла аб палітычным будучыню Правобережье. Палякі разглядалі Правобережье як частка Польскай дзяржавы, за аднаўленне якой вялі барацьбу, тады як расійскай ўрад лічыў, што гэта чыста рускія землі, якія палякі здаўна спрабавалі ополячить.