Навучэнцы — хлопчыкі і дзяўчынкі — паважліва віталі дырэктара, звярталіся да яго з просьбамі і за парадамі, і ён, без сумнення, заняты думкамі пра шэраг іншых, больш важных праблем, нікому не адмовіў, для кожнага знайшоў хвілінку, каб адказаць на пытанне, даць параду, проста пагутарыць. Менавіта з гэтых непрацяглых гутарак было відаць: дзеці не толькі паважаюць дырэктара, але і давяраюць яму. І гэта нядзіўна. Нягледзячы на дваццаціпяцігадовы стаж работы, ён па-ранейшаму поўны сіл і знаходзіцца ў цэнтры падзей. Заўсёды спакойны, з сур’ёзным, але добрым поглядам. У кожнай рысе твару, у кожным жэсце Алега Адамавіча чытаюцца разуменне, строгасць і велікадушнасць, а дзеці заўсёды гэта адчуваюць. Для кожнага з выпускнікоў, і цяперашніх навучэнцаў таксама, ён надзейны праваднік у дарослае жыццё, які дапамагае ім, яшчэ не сфарміраваным асобам, уладкавацца ў грамадстве.