– У грымёрках, на рэпетыцыях мы заўжды дзелімся нейкімі жартамі, назіраннямі, ідэямі, – кажа Павел Яскевіч. – Чым актыўней жыве тэатр, тым больш такога матэрыялу накапліваецца. Шкада, калі ён знікае. На капусніку з нагоды 95-годдзя тэатра мы ўбачылі, што гледачам падабаецца наш акторскі гумар. Зараз у нас ёсць асобная тэатральная праграма, у якой мы пастараліся пазбавіцца ад унутраных жыртаў, зразумелых толькі нам. Сцэнар пабудавалі так, быццам разам з гледачамі хочам паляцець кудысьці. Куды – гэта пакуль таямніца. Але будзе і пілот, і сцюардэсы. Жартуем з саміх сябе, нашага акцёрскага жыцця, таму паляцім з песнямі і танцамі. Мяркуем, што публіка будзе прымаць актыўны ўдзел у палёце. Абяцаем бойку, жывую музыку, запросім на нашу сцэну артыста-невідзімку.