— На адным з ручнікоў адлюстравала арнамент, расказвае далей вясковая майстрыха. Раней у нашых мясцінах вышывалі яго толькі чорнымі і чырвонымі ніткамі, цяпер жа сталі дадаваць бэзавы, блакітны, зялёны колеры. Я ж мяркую знайсці старадаўнія ўзоры, характэрныя для вёскі Салава, і вышыць ручнік у традыцыйным народным стылі. Іншы раз столькі часу ідзе на адну кветачку! Але я ніколечкі пра гэта не шкадую. Магу вышываць гадзінамі, забыўшыся на абед. Калі закончу работу, абавязкова развешу ручнік, каб раніцаю адразу паглядзець: што ж атрымалася? Калі штосьці не спадабаецца — усё роўна зраблю так, як мне здаецца лепш. Яшчэ прыкмеціла, што для кожнай вышыўкі трэба знайсці ў хаце прыдатнае менавіта для яе месца, каб яна “загаварыла”. І па памерах той жа ручнік павінен адпавядаць іконе.