Пасля гібелі Тузіка мінуў амаль год. Я выпрасіў у бацькоў новага сабаку. Аўчарку! На мае дванаццатыя народзіны мы паехалі з бацькам у горад і купілі на птушыным рынку шчанюка, мяшанца нямецкай і каўказскай аўчаркі. Шчанючок быў маленькі, яму было трохі больш за тыдзень, ён кепска поўзаў, яшчэ горш еў, змяшчаўся на маёй дзіцячай далоні, не меў радаслоўнай, але й каштаваў усяго пятнаццаць рублёў. Уначы ён пішчаў і поўзаў па падлозе ў маім пакоі, пакуль маме не надакучыла, і яна паклала яго мне ў ложак, і там ён прыгрэўся і заснуў. Карміў я шчанюка, мачаючы палец у малако, бо сам хлябтаць ён яшчэ не ўмеў. Назвалі мальца – Дзік.