Тое, што я жыву, — гэта цуд. Тры разы мяне маглі забіць, але я жыву. Дзяўчына, з якой я гуляла ў баскетбол, забітая, яна атрымала кулю ў галаву, яе застрэліў снайпер ў бяспечным месцы, у цэнтры горада. І вядома, былі бамбёжкі. Два разы бамбілі цэнтр горада ў 2011 і ў 2012 гадах, і цэлы будынак па суседстве з маім офісам быў разбураны. Гэта жудасныя рэчы. Я прыехала і распавяла мужу, як школьны аўтобус, на якім ездзіла маё дзіця, згарэў: у яго трапіла ракета. Таму я не дала яму скончыць школьны год тады. У той тыдзень мы і зехалі.