— Я падумаў пра гэта ўпершыню яшчэ ў самым пачатку 2000-х гадоў, а канкрэтна — у 2001-м, калі прыехаў з Хельсінкі хаваць Кіма Хадзеева. Прыехаўшы, чакаў убачыць процьму народу, але там сабралася паўтара дзясятка чалавек. Тады і зразумеў — хоць разумець тут асабліва не было чаго… проста ўбачыў, як хутка змяніўся час і як тыя, хто яшчэ ўчора быў валадаром думак, сёння адыходзяць — і ніхто пра іх ужо не памятае.