У першы дзень пасадзілі за стол (палуднаваць ці вячэраць), усе разам — гаспадары, работнікі — усе за адным сталом. Заўсёды так было. Ага, падаюць стравы розныя — дзівяцца нашыя дзяўчаты кулянскія. Аднак, дзе лыжкай, а дзе відэльцам спраўляцца трэба, неяк маглі скумекаць — не з тундры ж, як-ніяк, з Кулян. А тут падаюць нейкую страву незразумелую, такі брусочак бурштынавы, кажа, дачапнулася да яго — а яно дрыжыць, як дрыгва. Як яго есці? — паміж сабой шэпчуцца.