На жаль, толькі фанэтыкай тут справа не заканчваецца, хоць менавіта яна дасьледавана больш-менш поўна – і менавіта паводле яе, фанэтыкі, стварыў сваю вядомую клясыфікацыю і мапу заходнепалескіх гаворак Фёдар Клімчук, надзвычай цікавую для навукі 35 гадоў таму. Сёньня, у ХХІ стагодзьдзі, дыялектолягу адабюць рукі, калі ён стане разьмяжоўваць групоўкі гаворак паводле аднае толькі фанэтыкі – бяз лексыкі і марфалёгіі, сэмантыкі і акцэнталёгіі. Фанэтыка+скланеньні+лексыка можа прыкладна апісаць дыялектную сытуацыю (прычым для Палесься – сытуацыю ў адной фактычна вёсцы), але гэта дзясяткі асаблівасьцяў, а ня тры. Значна больш аргумэнтаў, калі ўжо весьці такія дыскусіі, будзе ў лінгвістычнай спрэчцы за Чарнігаўшчыну, беларускія гаворкі якое цудоўна выпісала ўкраінская акадэмічная дасьледчыца Тацьцяна Назарава – на фанэтычным, прасадыйным, граматычным, лексыка-сэмантычным узроўнях.