У царкве Святога Духа я паставіў тры свечкі – за бацьку, маці і Алега, а пасля мы зайшлі ў бліжэйшую музычную краму (Эдуард шукаў цвёрды гітарны футарал), а тады ўжо крыху пастаялі на Піўной ля дому, у якім у 1939-ым жыў Антон Луцкевіч; так, жыў, але праўдзівей – дажываў свае апошнія вольныя дні, як сам казаў: не ў імя палітыкі, не ў імя партыйнасці, а выключна ў імя чалавечнасці.