Новы польскі ўлюбёнец кінафестываляў і оскараўскіх акадэмікаў зняў палкую меладраму пра каханне Віктара, дырыжора і піяніста, і ягонай (паўналетняй, дзякуй богу) выхаванкі Зулы. Мужны і няголены Томаш Кот тут амаль не іграе — многія дзяўчаты мараць пра такіх вось строгіх, скупых на эмоцыі настаўнікаў, што ўмеюць павярнуць свой дасканалы профіль так, каб яго найбольш выразна падкрэслілі сонца і ўмелы аператар. Але хоць часцей за ўсё хваляць менавіта класічную манахромную карцінку, рэй у гэтай гісторыі вядзе музыка: ад аўтэнтычных фальклорных запісаў да выдатных эстрадных нумароў і пяшчотна-безнадзейных каляджазавых кампазіцый. Невыпадкова і заканчваецца фільм адной з кампазіцый Баха, нібыта напісаных, каб дапамагчы аднаму расійскаму дыпламату ў яго змаганні з бяссоннем, — так музыка далікатна падкрэслівае містычнасць падзеяў.