Рыгор Васілевіч: Гэта той выпадак, калі суадносіны выплат павінна фармаваць судовая практыка. У нас, як і шмат у якіх іншых дзяржавах, няма нейкіх спецыяльных законаў, дзе былі б прапісаныя крытэрыі “падзелу” выплат кампенсацыі — колькі дзяржаве і колькі пацярпеламу. Карысна было б суддзі паставіць сябе на месца таго ж пацярпела ў электрычцы і паглядзець, ці задаволіла б яго сума кампенсацыі ў 150 долараў? Ці калі казаць пра кампенсацыю маральнай шкоды блізкім за забойства іх роднага: 5-6 мільёнаў, ці 2-3 тысячы долараў, ці можна тут казаць пра поўную кампенсацыю? Жыццё чалавека павінна цаніцца значна вышэй. Справа злачынцы, як ён будзе кампенсаваць, ці паспее ён гэта зрабіць, калі будзе вынесены смяротны прысуд. Ведаеце, колькі гадоў таму я чытаў пра тое, што жанчыне за дрэнна зробленую ў цырульні прычоску выплацілі 700 долараў кампенсацыі. Ёсць іншыя прыклады, калі пацярпеламу выплачваюцца сотні тысяч долараў кампенсацыі. Гэта на Захадзе, але і мы паступова рухаемся ў гэтым накірунку — зламыснікам прысуджаюць выплаціць больш значную кампенсацыю пацярпелым. Але праблема застаецца нявырашанай.