— Іх знікненнем. Пры такім падыходзе з часам ніхто не зможа сказаць, як насамрэч павінен праходзіць абрад або гучаць пэўная песня. Пры вуснай перадачы песні ад пакалення да пакалення і без таго не заўсёды ўлічваецца дыялект, і часцяком уносяцца змены ў тэкст. Да таго ж фальклор не вывучаюць у дзіцячых садках і школах, а каб захаваць этнаграфічны матэрыял у першапачатковым стане, трэба, каб гэтыя песні, абрады з дзяцінства былі вакол дзіцяці, каб, стаўшы дарослым, ён мог стварыць калектыў, які зможа перадаць арыгінальныя словы, музыку, дыялекты, касцюмы. Тады ўсе матэрыялы ў найлепшым выглядзе будуць захаваныя для наступнага пакалення.