Час, з рыбацкага пункта гледжання, ляцiць неймаверна хутка. Яшчэ, здаецца, учора ўсё наша няўрымслiвае племя ладзiла да пары летнi рыштунак i гадала, будзе лёд цi не, як, глядзiш, зiма праляцела i самы час закрываць зiмовы сезон. Ён, дарэчы, быў не вельмi добры: клявала, прычым па ўсёй краiне, на вялiкiх i малых азёрах, рэках i рачулках, як мокрае гарыць. Карацей кажучы, уся надзея, усе спадзяваннi злавiць не пяць-сем пад’ёршыкаў цi плотак-недамеркаў, а добрых рыбiн былi якраз на гэтыя вось дзянькi. Лёгкi мiнус ноччу, трывалы плюс днём, стабiльны цiск, добрага напрамку вецер, яркае, амаль веснавое сонца, пад промнямi якога прама на вачах шыпiць, асядае снег на лёдзе, – што яшчэ трэба, каб паставiць апошнюю, пажадана трыумфальную, кропку на “леднiковым перыядзе”.