Маляваць дываны Марціновіч пачаў яшчэ ў 30-я гады, найбольшы попыт яго творы мелі ў пасляваенныя час. Перажыўшы жах, галечу, голад і холад, людзі цягнуліся да нечага прыгожага: заказы на маляванкі так і сыпаліся. Дываны былі тады сімвалам прэстыжу, заможнасці, нават раскошы. Падобныя палотны можна сустрэць не толькі ў Засмужжы, Обчыне, Закальным і іншых вёсках Любанскага раёна, але і ў больш аддаленых кутках: у Прыбалтыцы, Калінінградзе, Мінску, Барнауле.