Часам, калі чытаю пэўныя духоўныя трактаты, у якіх дасканаласць апісана ў святле тысяч пут, акружана мноствам ілюзій, мой бедны розум хутка стамляецца. Таму я закрываю вучоную кнігу, якая муціць у маёй галаве і сушыць сэрца, і бяру Святое Пісанне. Ці ж Езус не быў маім адзіным сябрам? Толькі з Ім я ўмела размаўляць. Размовы з іншымі, нават пабожныя, былі мучэннем для маёй душы. Я адчувала, што лепш гаварыць з Богам, чым размаўляць пра Бога, таму што да духоўных размоў прымешваецца вельмі шмат любові да сябе.Пан Бог, Які пранікае ў глыбіні сэрцаў, ведае, што я ні за што на свеце не хацела б Яму не падабацца; я адносілася да Яго як дзіця, якое верыць, што яму дазволена ўсё, і якое скарбы Айца лічыць сваімі.