Я чэх роду славянскага, i ўсiм тым нямногiм, што магу i што маю, я цалкам i назаўжды аддаўся слугаваньню свайму народу. Народ гэты хоць i малы, але самабытны i самастойны адвеку; валадары яго спрадвечна ўдзельнiчалi ў саюзе князёў нямецкiх, але народ сябе сам нiколi да народу нямецкага не далучаў, i iншымi праз усе вякi нiколi да яго далучаны ня быў. Усе зьяднаньнi зямлi чэскай напачатку iзь сьвятой iмпэрыяй нямецкай, а потым зь Нямецкiм саюзам заўжды былi адно рэгалiямi, пра якiя чэскi народ ды станы чэскiя наўрад цi калi ведаць хацелi. Гэтую рэчаiснасьць ведаюць усе нямецкiя знаўцы гiсторыi гэтаксама добра, як i я; а калi хто б хацеў яшчэ ў гэтым засумнявацца, абяцаю, што прывяду iх у свой час да поўнай i яснай пэўнасьцi, што ўсё наяўнае зьяднаньне зямлi чэскай з iмпэрыяй нямецкай лiчыцца i ўважацца павiнна нiяк не за саюз народу з народам, а за саюз валадара з валадаром. Калi ж нехта жадае, каб па-над гэтым наяўным саюзам памiж князямi цяпер злучыўся сам народ чэскi з народам нямецкiм, дык гэтае патрабаваньне ўсё ж новае, якое ня мае нiякай гiстарычнай юрыдычнай падставы i якому я сваёй пэрсонай не адчуваю праўным сябе патураць, пакуль не атрымаю для гэтага пэўнага i сапраўднага мандату.