Самы свежыя прыклад таму – знарок не прыдумаеш – у крымінальных зводках апошніх дзён. Хаця якія гэта зводкі – цэлыя сюжэты для займальнага анекдота ці нават апавяданняў. Трыццацішасцігадовая жыхарка Віцебска (думаю, не памылюся, што адзінокая і самотная ад гэтай адзіноты) пазнаёмілася з двума кавалерамі вельмі нават сімпатычнага выгляду – нават на фота, зробленых у міліцыі, яны выглядаюць даволі прыстойна. Абодва – судзімыя, старэйшы – за вымагальніцтва і махлярства, маладзейшы – за крадзеж і рабаванне. (Але ж на лбах у іх тое не напісана было). Наша гераіня пачала з імі весела праводзіць час, з адным, старэйшым, нават завязалася сяброўства. Карацей, “саспела”. Бо, калі сябар папрасіў падвезці яго на яе дарагім аўто ўвечары на пустку (нібы вырашыць справы бізнесу) – згадзілася. Калі перад ёй разыгралі сцэну з серыяла “Брыгада” – паверыла і перасела ў іншую машыну, каб лацвей было ўцякаць з тых “разборак”. Калі ёй сказалі, што на яе машыне сябар насмерць збіў чалавека, і цяпер, каб ні яму, ні ёй як уладальніцы аўто не трапіць у непрыемнасці, трэба тэрмінова прадаць машыну на запчасткі, яшчэ і даплаціць “каму трэба” дзве тысячы долараў, — не сумняваючыся, не правяраючы, аддала ключы ад машыны і патрэбную суму.