— Спачатку мы былі засяроджаныя на цудзе, які здарыўся з Янам Паўлам ІІ 13 мая 1981 года, на яго падарожжах, на закліку да супакою. Цяпер у сувязі з сёлетнім візітам папы Францішка ў Фаціму я зноў перачытваю Пасланне, глыбока разважаю над ім, спрабуючы забыць тое, што я ўжо ведаю, паглядзець на Фацімскае пасланне новымі вачыма. І я зразумела, што вельмі важная, цудоўная думка Паслання — гэта заклік да навяртання. Не толькі асабістага, але і цэлых нацый і краінаў. Ян Павел ІІ казаў, што існуе асабістае пакліканне, а ёсць яшчэ пакліканне краіны і народа. Кожная нацыя мае свайго Анёла Ахоўніка і сваё пакліканне. І цяпер значэнне Фацімы і яе Паслання — у навяртанні. Яно павінна адбыцца і ў Касцёле, і ў чалавечых сэрцах, і ў народах. Напрыклад, што датычыць навяртання Касцёла, я была вельмі ўражаная прамоўленымі яшчэ 50 гадоў таму словамі папы Паўла VIаб тым, што першая наша мэта — маліцца аб еднасці Касцёла. Гэта і цяпер вельмі актуальна. Навяртанне — гэта заўсёды актуальна…