Вось прайшоў салдат у доўгім шынялі, за ім рухавы чырвонаармеец. Ішоў стары чалавек з невялікім клункам. Чалавек задраў бараду ўгору, жмурачыся, глядзеў на станцыйны гадзіннік і нечаму ўсміхаўся. Церушыў першы сняжок. Цяжка было разгледзець стрэлкі гадзінніка. І чалавек, махнуўшы рукой, шпарчэй пайшоў да дзвярэй. Ужо нікога не было на пероне, пайшоў цягнік, сіратліва і холадна кружыліся сняжынкі ў святле станцыйнага ліхтара, а яна стаяла ў задуме, прыслухоўваючыся да самотных крокаў дзяжурнага па станцыі. Яш ведала ўжо яго, гэтага вясёлага хлопца ў чырвонай шапцы. Ён і цяпер, як штодня, падышоў да яе, запытаў