– На працягу 18 гадоў я працавала малодшай медсястрой у бальніцы. Напачатку не задавалася ніякімі пытаннямі, ну хварэюць людзі, што тут незвычайнага? А пасля, калі я прыйшла ў “Фаўстынум”, пачала ўсведамляць, што ў кожным чалавеку – часцінка Бога, і мне стала цяжка перажываць іх цярпенні, глядзець на іх пакінутасць. Аднойчы прыходзіць да нас загадчык аддзялення і кажа, што захварэла наша медсястра Марыя Татарчук: анкалогія, стан цяжкі, аперацыя не паказана. Мы з Рэнатай – бягом ў капліцу, што на тэрыторыі бальніцы, укленчылі, молімся, слёзы градам. Пасля пачалі абзваньваць сваіх знаёмых, родных, суседзей, каб пашырыць кола малітвы Каронкай да Божай Міласэрнасці ў яе інтэнцыі… І хвароба адступіла. Марыя пасля гэтага пражыла больш чым пяць гадоў. Можна ўявіць, колькі міласэрнай любові перадала яна за гэты час сваім дзецям і ўнукам…