Тое самае і з адносінамі Васіля да спіртнога. Так, піў, захапленне, магчыма, перайшло ў пэўную залежнасць, аднак апусціцца да самага дна ён не дазваляў сабе. Аднойчы паведаў мне, што ў яго начаваў Мікола Купрэеў – слынны паэт і пісьменнік, ды, на жаль, даўно і моцна “падкошаны” алкаголем. Потым Васіль успамінаў той нечаканы візіт зноў і зноў, але прычыну свайго засмучэння і крыўды, якія прыйшлі на змену захапленню, не называў. У чым прычына, я здагадаўся толькі з ягонай першай пасмяротнай кніжкі “Голас”, выпушчанай дзякуючы мінскаму вядомаму паэту, апекуну “праклятых паэтаў” Леаніду Галубовічу. Сярод аўтараў прадмоваў-згадак, якімі пачынаецца зборнік, – Мікола Купрэеў. Шмат што ў яго слушнае, трапнае – нават Гадулькаву чыгунную патэльню дакладна апісаў, – а вось дазволіў сабе няпраўду: нібыта ў тую ноч яны з гаспадаром хаты… пілі трайны адэкалон! Сваю прывязанасць да гэтага напою алкаголікаў перанёс і на гаспадара. Думаю, назойлівы госць за што-небудзь адпомсціў яму, хутчэй за ўсё – за нястачу выпіўкі. Васілёва душа як прадчувала гэта…