Галоўнай дзеючай асобай у пачатку спектакля стала пустэча, у якой хаваліся адзінота і наканаванасць. Белая сцэна, лесціва, лава. На сцяну праецыруецца выява сада — як выразна акрэслены здымак, што імітуе акно, падобны да своеасаблівай налепкі-шаблона-ярлыка звыклага побыту, руху паводле інерцыі, традыцыйнай жыццёвай устаноўкі — мець добры дом, прыгожы сад. Бель сцэны, узмоцненая такім жа асвятленнем, асацыявалася са спыненым часам, усё той жа наканаванасцю адзіноты. Найгранасць, завучанасць дзеянняў няні Піліпаўны (Вольга Сташэўская) і памешчыцы Ларынай (Дар’я Кулінковіч) ператварала гераінь у лялек. Спяваючы пра звычку — замену шчасця, яны з нейкім педантызмам перабіралі каганец з клубнямі. Гераіні захраснулі ў сваіх побытавых клопатах і поркаюцца ў гэтай місе, як у сваім мінулым, у пыле ўспамінаў пра яго. Усё іх жыццё — такое ж непарыўнае корпанне. Яны і Вольгу (Кацярына Міхнавец, салістка Вялікага тэатра Беларусі) уцягваюць у тое кола — яна таксама бярэ клубень, становячыся закансерваванай у часе, няздольнай да росту.