Вось у такі момант і атрымалася адлюстраваць сонейка на фотаздымку – мы якраз ехалі за ім на машыне. Яно нагрэлася за дзень, расчырванелася і па дарозе з задавальненнем хавалася ў лёгкіх хмарках, што там-сям трапляліся на жнівеньскім небе і давалі магчымасць адпачыць хоць хвілінку. Калі ў раёне Лагазы сонца кацілася яшчэ досыць высока, то ля Янушкавіч пачало чапляцца за верхавіны сосен і іншых дрэваў. За Калачамі, спускаючыся ў в. Мышыцы, сонца, быццам з апошніх сіл, выпусціла чырвоныя прамяні. Як маці дзіця перад сном, яна пяшчотна гладзіла нагрэтую за дзень зямельку, спяваючы ёй нячутна калыханку і суцішваючы…