Чалавечае стварэнне, маючы духоўную прыроду, рэалізуецца ў міжасабовых адносінах. Чым больш праўдзіва перажывае іх, тым больш сталее яго асабістая тоеснасць. Чалавек ацэньвае сябе не ў ізаляцыі, але праз наладжаванне адносінаў з іншымі, а таксама з Богам. Таму важнасць гэтых адносінаў набывае фундаментальны характар. Гэта датычыць таксама народаў. Таму вельмі карысным для іх развіцця з�яўляецца метафізічнае бачанне адносінаў паміж асобамі. У гэтай сферы розум знаходзіць натхненне i накіраванасць у хрысцінскім аб�яўленні, згодна з якім супольнасць людзей не ўцягвае ў сябе асобы, знішчаючы іх аўтаномію, як гэта здараецца ў розных формах таталітарызму, але ўзвышае яе каштоўнасць, бо адносіны паміж асобамі і супольнасцямі � гэта адносіны асабовай паўнаты, якія вядуць да іншага віду паўнаты[130]. Як сямейная супольнасць не касуе ў сабе асобаў, якія яе ствараюць, i як сам Касцёл шануе ў поўні �новае стварэнне� (Гал 6, 15; 2 Кар 5, 17), якое праз хрост далучаецца да яго жывога цела, так і еднасць чалавечай сям�і не касуе ў сабе асобаў, народаў i культур, але робіць іх больш ўзаемна празрыстымі, больш злучанымі ў іх законнай разнастайнасці.