— Калі з сыночкам на прагулку ідзём, кожны з намі павітаецца, пра справы спытае. Тут адчуваю сябе сваёй, — гаворыць субяседніца. — І муж, хоць і нарадзіўся ў Дзісне, у вёсцы асвоіўся. Напачатку думалі ў горад пераехаць, але вырашылі застацца.