Кастусь прадаў Волеччынага каня, купіў пеўня — хай спявае! І пайшло жыццё з вялікай радасцю аб тым малым, што патрэбна чалавеку. Ні зайздрасці і ні сквапнасці, ні злога нездавальнення, ні прыкрай паняверкі, што ўсё мала і што трэба больш, ні горычы, што нехта вышэйшы за цябе ростам... Тут не бытавала пустое імкненне немаведама куды.