Хто лепш пра гэта скажа? Бадай, ніхто! А тады было бачна, што спатканне з землякамі яму вельмі падабаецца, Максім Танк расхваляваўся да глыбіні душы, часам вочы яго вільгатнелі, аднак твар заставаўся прыязным і адкрытым. Хаця, як адзначыла пра сябе, і чытанне вершаў, і працяглая сустрэча даваліся паэту цяжкавата. Пра гэта можна было меркаваць і па тым, што ўрач, які сядзеў у зале ў першым радзе крэслаў, у час кароценькіх перапынкаў непрыкметна даваў яму лякарства. Таму, калі на сцэне падышxad-