Георгій Скрыпнічэнка, як правіла, “да краю” запаўняў свае творы, прасякнутыя глыбока схаванай іроніяй ці сарказмам, пранізліва-шчаслівым святлом, якое давала фігурам, прадметам ды іншым атрыбутам і аксэсуарам адчуванне нейкага шматслойнага духоўнага Універсуму, дзе несумяшчальныя ў рэальным свеце рэчы, калізіі ды сітуацыі апынаюцца ў адзінай гульнявой і “знакавай” прасторы. Гэта бачна ў такіх розных работах па светаадчуванні, светапоглядзе, як “Гармонія стагоддзяў”, “З гісторыі чалавецтва”, “Апакаліптычны вынік”, “Нараджэнне”, “Маці. Прадчуванне Чарнобыля”, “Экалагічны баланс”, “Яна прыйдзе…”, “Бязлітасны час”, “Меланхолія”, “Саюз Зямлі і Вады”, “Святы Себасцян”, “Кентаўр — мой сябар”, “Па шляху жыцця”… Але ён адначасова і “чысты” рэаліст у найвышэйшым сэнсе слова, калі маляваў беларускія карціны-краявіды ці ўрбаністычныя замалёўкі, як гэта бачна, напрыклад, у серыі малюнкаў з вобразам Мінска 1960-х, у цыкле “Выдатныя дзеячы беларускай культуры”, у рупліва прадуманых пейзажных і партрэтных кампазіцыях, у нацюрмортах розных часоў.