Публічныя звесткі пра катынскія расстрэлы з’явіліся яшчэ падчас другой сусветнай вайны. Увесну 1943 года, калі немцы занялі раён, пад кіраўніцтвам доктара Бутца, прафесара судовай медыцыны Вроцлаўскага універсітэта, былі праведзеныя эксгумацыйныя працы. У справаздачы нямецкай камісіі 1943 года было паказана: амаль ва ўсіх выпадках прычынаю смерці людзей, якія былі пахаваныя ў Катынскім лесе, стаў стрэл у галаву (у патыліцу). У эксгумацыйных працах прымалі ўдзел і палякі з Тэхнічнай камісіі Польскага Чырвонага Крыжа. І палякі, і міжнародныя эксперты падтрымалі высновы, зробленыя прафесарам Бутцам. Натуральна, з такімі вынікамі ў СССР не пагадзіліся, і ў напрыканцы 1943 — пачатку 1944 гадоў, пасля вызвалення Смаленшчыны, у Катынскім лесе пачалі даследаванні дзве савецкія камісіі: камісія НКУС-НКДБ і камісія Бурдэнкі. Апошняя зноў эксгумавала магілы, абвінаваціўшы ў здзяйсненні забойстваў нямецкія войскі. Аднак на Нюрнбергскім працэсе гэтыя расстрэлы не былі пастаўленыя ў віну нямецкаму боку.