Гэта надарылася ў тыя часы, калі па белым свеце вандраваў мастак Дроздзіч. Хадзіў ён у ботах з чырвонага саф’яну, жоўтых атласных шараварах і скураным паўкафтане з узнятым каўняром. У любое надвор’е яго капу сівых валасоў прыкрываў зялёны ў кавуновыя паскі берэт. А з самай сярэдзіны берэта вытыркаўся кароткі закручаны хвасток. На плячы ў вандроўнага мастака заўсёды вісела скураная торба, абапіраўся ён на парасон-кіёчак, зроблены з кораня чорнага дрэва і празрыстага ядвабу. Калі мастак Дроздзіч стамляўся ісці — прыпыняўся, разгортваў парасон і прысядаў пад ім на ўзбочыне дарогі. Ядваб парасона быў такім тонкім і такім празрыстым, амаль паветраным, што Дроздзіч праз яго мог добра бачыць усё, што робіцца вакол. І, апрача таго, гэты празрысты ядваб, нібы вялікае павелічальнае шкло, набліжаў далёкія прадметы. Мастак Дроздзіч глядзеў скрозь свой парасон і бачыў, як там, наперадзе, на ягоным шляху, людзям жывецца. І калі мастак Дроздзіч бачыў, што жывецца ім дрэнна, што ў іх бяда-гора, уставаў і йшоў да іх паспешлівым крокам.