Там, у будатрадзе, мы і пазнаёміліся па-сапраўднаму, сышліся, хаця гады, розьніца ў іх, была адчувальнай. Ён быў старэйшым, вопытнейшым, зьведаў багата такога, да чаго мы яшчэ не падышлі. Добра запомніліся некалькі эпізодаў. Мы працуем, заліваем фундаменты пад дамы і размаўляем пра паэзію. Спрэчка зайшла аб паэтычных канонах і правамернасьці розных эстэтычных кірункаў у паэзіі, як то плыні ў паэзіі ў ХІХ, пач. ХХ ст. Я абараняў “збачэнцаў”, налягаючы на “свабоду слова і выказваньня”, яны з Эдуардам былі супраць. Спрэчка насіла юнацкі характар і хутка мы пачалі абзываць адзін аднаго, яны мяне – “дэкадэнтам”, я іх – “рабакамі”, што далей свайго носу ня бачаць.