“Мне часта ўспамінаецца стары савецкі фільм “У маёй смерці прашу вінаваціць Клаву К.”. Там была вельмі прыгожая дзяўчынка ў хоры, але не ўмела спяваць. Яе ставілі на першае месца (бо яна была вельмі прыгожая), каб тая толькі раскрывала рот, рабіла выгляд, нібы спявае. У яе быў вельмі закаханы хлопчык — з самага дзяцінства. Як верны паж, усё рабіў за ёй. А потым, у апошнім класе школы, яна закахалася ў іншага. А той нічога з сабой не мог зрабіць, пагражаў нават самазабойствам… І тады дзяўчына сказала яму: “Ты заўсёды дарыў мне сябе. А вось гэты хлопчык падарыў мне мяне”. Ведаеце, у чым справа? Ён націснуў ноткі на фартэпіяна: “Паўтары”. Высветлілася, што ў яе абсалютны слых. Атрымліваецца, ён падарыў ёй яе ж саму. Спадзяюся, што я таксама дару іх ім…”