Да гэтага часу перад вачыма мае аднакашнікі: вясёлыя, жыццярадасныя і гарэзныя. Тады мы не вельмі турбаваліся пра наладжванне сяброўскіх стасункаў. Бывала ўсялякае, але зараз разумею, што нас усіх гуртавала нешта большае, чым проста сяброўства. Усе выхоўваліся прыкладна ў аднолькавых умовах (калі гэта можна назваць выхаваннем). Вёска працавала, і разгільдзяям месца не заставалася — інакш пражыць было немагчыма, таму бяздзейнасць ніхто не мог сабе дазволіць, як і набыццё нейкіх лішніх рэчаў. Абыходзіліся мінімумам. Калі і здабывалася нейкая капейка, то яе трэба было берагчы для самых неадкладных спраў. Дзяліліся апошнім, выжывалі разам.