– Тыя Докшыцы, дзе ў 1967 годзе пачалася мая працоўная дзейнасць як урача-хірурга, і сённяшнія вельмі розняцца, – дзеліцца назіраннямі Павел Іванавіч. – Я прыемна ўражаны чысцінёй гарадка, мноствам кветак, цікавымі малымі архітэктурнымі формамі, рэканструкцыяй старых будынкаў і будаўніцтвам новых. І цэнтральная раённая бальніца зрабіла вялікі крок наперад па аснашчанасці медыцынскім абсталяваннем і іншых параметрах. Тады, у канцы 60-х, урачам было нашмат складаней рэалізоўваць свае патэнцыяльныя магчымасці. Тым не менш тыя гады майго станаўлення як урача-практыка сталі вялікай школай прафесійнага майстэрства і пакінулі след як у душы, так і ў памяці. Дома і сцены дапамагаюць – сцвярджаюць нашы мудрыя продкі.