Наўрад ці ёсць іншы рэгіён, які пацярпеў ад Другой сусветнай вайны больш, чым тэрыторыя сённяшняй Рэспублікі Беларусь. Заходняя яе частка, што да вайны ўваходзіла ў склад Польшчы і зазнала моцныя рэпрэсіі з боку варшаўскай адміністрацыі, у верасні 1939 г. была занятая Чырвонаю арміяй. Палякі лічылі гэта агрэсіяй і парушэннем міжнароднага права, але шмат хто з мясцовых беларусаў вітаў чырвонаармейцаў як вызваліцеляў. Мы не можам сказаць, ці іх была бальшыня, але гэтак гісторыю яшчэ і сёння, калі пасля распаду Савецкага Саюза ўжо вырасла цэлае пакаленне, інтэрпрэтуюць у Маскве. Пэўна можна казаць толькі, што пасля далучэння да СССР рэгіён захлынула небывалая хваля тэрору, арганізаванага чэкістамі. Тут пачынаецца след, што вядзе да Катыні, бо там была расстраляная частка польскіх афіцэраў, якія трапілі ў савецкі палон. Натуральна, немцы, гаворачы пра тэрор НКУС, не маюць права забывацца, што потым на гэтай жа тэрыторыі Германія разгарнула вайну на вынішчэнне. Маючы на мэце перадусім габрэяў, яна таксама закранула і славянскае насельніцтва.