Лабачэўскага з мяне, па ўсім відаць, не атрымаецца. Калі паказалі палачкі Кюізенера, яшчэ было цікава. Ну, як жа! І вам таксама было б цікава палічыць самую кароткую белую палачку — за адзінку, крыху даўжэйшую ружовую — за двойку. Блакітная — тройка (праўда, іх чамусьці ў каробцы два віды — святлейшая і цямнейшая, мабыць, брак). Далей чырвоная — чацвёрка, жоўтая — пяцёрка, бэзавая палачка — шасцёрка, чорная — сямёрка, бардовая адпавядае лічбе восем, сіняя — дзявятцы, а самая доўгая, аранжавая, палачка ёсць не што іншае, як дзесяць. І вось з гэтых каляровых палачак, названых у гонар бельгійскага педагога Джорджа Кюізенера, дзеці складаюць лікі, адымаюць, дадаюць, адным словам, развіваюцца.