Валер Карбалевіч: Прыкладна так і было… Мы сутыкнуліся аднойчы ў ліфце, спадар Уліцёнак сказаў, што чытаў мае артыкулы, і прапанаваў пісаць яму ў газету. Вось – пішу ўжо штотыдзень 15 гадоў! Гэта ўжо пэўны канвеер, абавязак. Не можаш газету падводзіць. Тым больш калі разумееш, што з гэтай калонкай у пэўным сэнсе звязаны твар газеты. Бывала, калі ў адпачынак з’язджаў і калонка не выходзіла, людзі пачыналі тэлефанаваць у рэдакцыю, пытацца, што здарылася…