Адэсіты не прывезлі свой аркестр — толькі нотныя партыі з новымі штрыхамі. Наш аркестр было не пазнаць! І ўсю оперу — таксама. Яна, бы заторганая хатняя гаспадыня-папялушка, раптам змыла з сябе ўвесь бруд, нанесла тонкі, незаўважны макіяж і заззяла сапраўднай прыгажосцю. Колькі быццам новых падгалоскаў, аркестравых ліній мы пачулі! Колькі цікавых гармоній раптам заўважылі! Наколькі трапнымі былі ўсе тэмпы! Дырыжор — народны артыст Малдовы Аляксандр Самаілэ — выступіў не трывіяльным “палачкамахацелем”, а сапраўдным чараўніком, які з вядомай повязі мелодый зрабіў сапраўдную музыку. Але спярша ён стаў даследчыкам, з любоўю прааналізаваўшы кожны партытурны такт, прычым з папраўкамі самога Чайкоўскага, які прыязджаў на пастаноўку сваёй оперы ў Адэсу. Тыя ноты захаваліся — і менавіта яны леглі ў аснову цяперашняй пастановачнай версіі.