…ніколі не быў ва ўладзе, не ведаў яе сілы і смаку, дык і не мог пераламаць сябе на іншы лад. Храбрыўся, а ў душы нейкі прыкры шашаль усё еў печань: куды і чаго ты, мужык, лезеш?! Ты ж не які-небудзь Ванштэйн [былы старшыня Менскае думы]; той сядзеў ужо ў кіруючым крэсле, дык і мае права зноў прагнуць руля!