З дзяцінства ў мяне была вялікая прага да ведаў. І таму дзе б ні вучылася — у школе, Гродзенскай культурна-асветнай вучэльні ці Мінскім інстытуце культуры — паўсюдна цягнулася да цікавых, як асобы, педагогаў, якія былі людзьмі глыбокімі і разважлівымі, шмат чаго ведалі, маглі данесьці свае веды да вучняў і добра, як бацькі, да нас ставіліся. Узгадваю імёны школьных настаўнікаў Яўгена Яўгенавіча Гадуна, Сабіны Казіміраўны Дыдышка і Разаліі Ігнатаўны Крыцкай, выкладчыкаў харавога дырыжыравання ў культасветвучэльні Уладзіміра Паўлавіча Радаліцкага і гісторыі ў інстытуце культуры Яўгеніі Іванаўны Шкляр.