– Мой муж – халерык, запальчывы чалавек. Дробязь, а ў яго ўжо падымаецца ціск. А на гэтай працы яшчэ горш. Нервы, таму што коркі, затрымкі пры пагрузцы, небяспечныя сітуацыі на дарозе. Аднойчы ён патэлефанаваў мне з Германіі, з бальніцы. У шляху ў яго так павысіўся ціск, што хуткай дапамогі прыйшлося павезці яго ў бальніцу. Я ні аб чым не ведала, ён патэлефанаваў толькі пасля таго, як яго стан стала стабільным. Ён не хацеў прызнацца, – Катажына Вильчура уздыхае цяжка. Часам, праўда, хвалюецца, што ў яе Адама будзе калі-небудзь інфаркт. А бо ён малады чалавек, яму ледзь споўнілася сорак…