Для поўнага, усёабдымнага абсурду ў кнізе не хапае яе. Маралі. Магутнага завяршальнага акорду — або апошняй цагліны на галаву непадрыхтаванага чытача, каму як падабаецца рабіць з чытачом. Праўда, зняверыўшыся ў базавых каштоўнасцях кшталту Дзеда Мароза, забудзеш і не пра такое. Эдгар По, які, магчыма, прачытаў кнігу Пакроўскага, забраўшы яе ў Хармса (с. 76), у адным са сваіх найлепшых гратэскаў прапанаваў усім прыхільнікам, паслядоўнікам і проста добрым людзям прыгожую адмазку ад крытыкаў, заклапочаных пошукам у тэкстах маралі альбо глыбіннага сэнсу: “Мараль у кнізе ёсць, — напісаў бацька дэтэктыву (якому, заўважу ў дужках, на гэты дэтэктыў варта жаліцца, як сэру Артуру Конану Дойлу на Шэрлака Холмса: новы маргінальны жанр засланіў у яго творчасці стары і не такі маргінальны, а шкада), — невядома дзе, але ёсць. А ў астатнім няхай крытыкі і мараль паклапоцяцца пра сябе самі”.