Пад вятрамі згорбіліся ўзгоркі. Сосны ўздзелі снежныя брылі. Промні, як блішчастыя іголкі, Рассыпае сонца па зямлі. Цягнецца дарога Шляхам Млечным. Зоркамі ўскіпае белы снег. I не знаеш – вечны ці не вечны Ты ў бяскрайняй гэтай белізне. Можа, раптам колкі вецер зімні Завірухай ранняю ўзмахне I на крылы ледзяныя ўзніме I ўжо не апусціць больш мяне? Што ж, няхай усё, што маю, лясне.