Засыпаў дожджык, а калі сціх, моцна запахла бэзам, так, як і любіла дарагая старыца. Усё зроблена. Дзень на заканчэнні. I на сэрцы становіцца сумна. Яшчэ б крыху ўбачыць, адчуць, пабыць у той радасці, якая магчыма толькі ў святым месцы. Але трэба вяртацца ў родную Беларусь і мы тры гадзіны выязджаем з Масквы, трапляючы ў аўтамабільныя пробкі, а за акном аўтобуса праплываюць маскоўскія адметнасці. Любуемся макаўкамі храмавых купалаў, фатаграфуем і разумеем, што ў хуткім часе зноў рушым да старажытных манастыроў і святынь на сустрэчу са святам душы, бо па-іншаму ўжо жыць немагчыма. Тамара АЛЬШЭЎСКАЯ, паломніца.