Сеўшы ў маршрутку на Вілейку, пачаў па мабільніку здабываць інфармацыю пра гэты горад. І адразу зразумеў, што назаву свой тэкст “Дыяменты Вільяны”. “Дыяменты Вільяны” — гэта ў гонар Вільяны. У яе гонар Вілейку назвалі Вілейкай. Яна чакала суджанага, але не дачакалася. Слёзы яе ператварыліся ў дыяменты, а тыя — у рэчку Вілію. А на ёй узнік горад Вілейка. Вось таму ў мяне першасная назва такая — “Дыяменты Вільяны”.