дзірскага складу брыгады”. Ну і пайшлі мы праз нейкі час, я з кульбай, сябар увогуле на адной назе, красці прысмак. Елі не адны, падзяліліся з астатнімі хворымі і ўрачу абавязкова кавалачак адламалі. Ну і смаката была, здаецца, хоць у скокі цяпер! (смяецца). Не да смеху было, калі аб здарэнні даведаўся галоўны ўрач санчасці: зайшоў ён у палату, а мы ні слова. Не сварыўся, толькі кінуў, саромячы нас: “Няўжо вам есці не хапае, хлопцы?”. Хапала, хворых добра, па ваенных мерках, кармілі, але ж не каўбасой. Яе зараз вунь колькі, а мне за тую і да сённяшняга часу сорамна, – расказаў ветэран.