Правілаў Сялім II нядоўга, усяго восем гадоў. Ён атрымаў ад бацькі моцную, багатую імперыю на піку яе развіцця. Рамкі апавядання не дазваляюць нам доўга спыняцца на асветніцкай і дабрачыннай дзейнасці Сулеймана, якога нездарма празвалі Пышным. Яго ж сын - Сялім II аддаваў перавагу праводзіць час у весялосьць і пянцы, здзяйсняючы адну палітычную і ваенную памылку за другой. У рэшце рэшт, напіўшыся пасля ваеннага паражэння каля Кіпра, ён разбіў галаву, зваліўшыся ў лазні. А ўсё заваяваныя народы акрыялі духам, зразумеўшы што войска Асманаў не такая ўжо і непераможная.