Аднак беларускі народ дазваляў уладзе вярзці з трыбун усялякую лухту, пакуль “адкрытая” эканоміка дазваляла яму рабіцца заможным. Па вялікім рахунку, занятым сваімі клопатамі людзям, у якой бы краіне яны не жылі, абсалютна ўсё роўна, што кажуць прэзідэнты і прэм’еры ў адносна стабільныя па эканамічных паказчыках часы. Але калі рэзка памяншаюцца прыбыткі, адбываецца скарачэнне штатаў, зачыняюцца прадпрыемствы, у разы павялічваецца беспрацоўе, расце колькасць тых, хто жыве за межамі беднасці – тады грамадзяне, якія яшчэ нядаўна былі на дзіва апалітычнымі, аказваюцца ў шэрагах пратэстантаў і скандзіруюць небяспечныя для ўлады лозунгі. Няма істотнай розніцы, як называўся ўчорашні “дабрабыт”: беларускай сацыяльна арыентаванай мадэллю эканомікі ці проста ўключанасцю ў глабальны рынак. Калі гэты “дабрабыт” ужо сёння ёсць недасяжным для бальшыні грамадзянаў краіны, а чыноўнікі па-ранейшаму не адчуваюць на сабе эканамічнай катастрофы, дык патрабаванне справядлівасці, гэтага асноўнага матыву ўсіх рэвалюцый, нечакана робіць далёкіх ад палітыкі абывацеляў актыўнымі прыхільнікамі левай ідэалогіі.