У такім зле іскажонасці тленнага свету хто ж можа спасціся? Хто можа ўгэтым Тваім— пра што вышэй гаварылася— прыстанішчы нязменна інеадступна пражыць іда канца перацярпець, апотым і на тую святую гару Тваю ўсяліцца? “Я прасвяціўся,— кажа там жа і той жа Іаан Златавусты,— Духам Святым! Спасціг я ізразумеў, які ж народ іякія людзі будуць там жыць. Тыя, пра каго іншы, папярэдні псалом згадвае: якія дзеляімя Твайго з’едзены ізжэрты будуць, як хлеб, пра якіх Ты сказаў: “Няўжо не адумаюцца ўсе, хто творыць беззаконні, хто з’ядае народ мой замест хлеба” (Пс. 13, 4). Так што тыя, каторыя зжыраюць, не жывуць, атыя, якіх зжыраюць, жывуць, паколькі авечкі могуць жыць удвары” гэтага Добрага Пастыра, аваўкі— не могуць. Вось словы святога Іаана Златавуста пра дзве Царквы: адну— ваюючую, другую— трыумфуючую. І хто ўтой, другой, трыумфаваць іадпачываць жадае, павінен упершай беды інягоды ваенныя пераносіць. Той, хто на той вышняй Гары, утым храме мудрага Саламона імкнецца стаць шчаслівым жыхаром івечным насельнікам, павінен спачатку ўнашым зямным прыстанку, павінен ў той часовай скініі, або шатры ўбогім прышэльцаміпілігрымам пабыць.