– Калі скончылася вучоба на журфаку, адразу давялося не толькі пісаць тэксты, але і фотаздымкі рабіць з розных мерапрыемстваў, у тым ліку партыйных ці прафсаюзных сходаў. На той час гэта была звычайная справа, таму што, па сутнасці, не было фотакарэспандэнтаў у рэдакцыях шматтыражак. Усё абцяжарваў працэс падрыхтоўкі фотаматэрыялу: трэба было праявіць плёнку, потым друкаваць з дапамогай фотапавелічальніка... Аператыўнасць пры гэтым, канешне, пакутавала. Да нейкіх гістарычных матэрыялаў сам здабываў сабе ілюстрацыі. Прыходзілася ўласнай камерай рабіць здымкі нумароў газет, якія засталіся ў архівах, прасіць дазволу, каб сфатаграфаваць крыніцы, якія знаходзіліся ў аддзеле рэдкіх кніг.