А вось і знаёмая сцежка, якая вядзе праз лес да балота. Тут ужо спешваемся і вядзём веласіпеды ў руках. Спадарожна разглядаем гэтыя ўзбочыны: раптам дзе грыб пракінецца? Зусім непадалёк у лепшыя гады мы збіралі баравікі прама пад коламі легкавікоў, якія там, ля балота, паркаваліся. А каб патрапіць у буякі, трэба было пераходзіць праз канаву па хісткай кладцы, чаго я асабіста заўсёды баялася.