Сяржанты ўжо чакалі: пачухвалі пад жорсткімі бронікамі, прытупвалі чорнымі берцамі. Ён махнуў рукой, і яны рысьсю ўбеглі ў падезд, спудзіўшы котку. Кватэра нумар чатыры, дзьверы ў карычневым дэрмаціне. Працяглы званок – урывак з Моцарта. Стук сэрца, яснасьць сьвядомасьці і гатовасьць да правасудзьдзя. Інжынэр адчыніў адразу: няголены, няўзрочны, у вязаным швэдры. Вочы ў вочы.