Памятаю, у 2002 годзе прылятаў Барыс Нямцоў у Мінск — і мы паслалі Сяргея Пульшу ў аэрапорт, каб ён зрабіў інтэрв’ю. Раптам ён тэлефануе: “Усё, заламалі рукі Нямцову, нейкі тут кейс з далярамі… Пра што я буду пісаць?..”. Кажу: “А ты дыктуй праз мабільнік, што бачыш!”. І мы пачалі ў анлайне перадаваць тое, што ён дыктаваў. Гэта быў першы досвед анлайн-рэпартажу — і мы намацалі, што гэта фішка! Потым ужо ўсе пачалі рабіць і гэта стала традыцыяй.