Ігнат так і не асіліў сямігодкі і ўсё сваё жыццё пасвіў калгасны статак. Як многія мясцовыя скотнікі, прылаўчыўся да чаркі, піў усё, што, як кажуць, гарыць, і вось ужо гадоў дзесяць ляжыць у Камаях на кладах. Тая дзіцячая крыўда даўно прайшла, і Гаўрыла Міхайлавіч, калі прыходзіць на жончыну магілу, наведвае і Ігнатаву.