Прафаннасць сеткавых медыяў сустракаецца тут з паэтыкай штодзённасці. І канчаткова маргіналізуе аўтара. Жыццё здараецца. Жыццё прамаўляе праз мяне. Як можа, так і прамаўляе. А я адно ягоны дыктафончык з абмежаваным тэрмінам прыдатнасці.