— Успаміны балючыя, але пазбавіцца ад іх немагчыма, — працягвала жонка Віктара Рыгоравіча Ганна Адамаўна. — Я родам са Смалявіцкага раёна. Бацька і два старэйшыя браты Фелікс і Антон з прыходам фашыстаў падаліся ў партызанскі атрад. Паліцаі пра гэта данеслі немцам. Маму і іншых жанчын, чые мужы і сыны партызанілі, часта выклікалі на допыты, пагражалі расстраляць. Пад такім страхам мы і жылі. Кастрычніцкай ноччу 1942 года прыйшоў бацька са сваімі ляснымі таварышамі. У спешным парадку жанчыны сабралі самае неабходнае, і мы выправіліся ў невядомую дарогу. Ноччу ішлі лясамі, днём сядзелі пад елкамі. Так нас выводзілі за лінію фронту. У дарозе былі больш за паўтара месяца. Ад Суражскіх варот да чыгуначнай станцыі ехалі на санях. Цягніком — да Масквы, а адтуль эвакуіравалі ў Башкірыю. Там я пайшла ў першы клас.