— Так, у часы “Карамболя” мне было вельмі цікава правесці інтэрв’ю з гуртом “Агата Крысці”, і на іх набівалася поўная студыя (мы тады па званках запрашалі гледачоў), як і на “Іванушак international”. А на гутарку, да прыкладу, з дырыжорам Аляксандрам Анісімавым ці кампазітарам, тагачасным кіраўніком Беларускай оперы Сяргеем Картэсам такога ажыятажу не назіралася. І ўсё ж, мяркую, станоўчыя для нашай культуры змены ў свядомасці публікі ёсць. Хаця, не выключаю, тое — маё асабістае стаўленне і ўяўленне, а не агульныя працэсы. Скажам, я стаў з большай павагай і інтарэсам адносіцца да тых, з кім у сілу маладосці, максімалізму свайго тагачаснага мне “ўсё было зразумела”. Апошнія некалькі гадоў шчыльна давялося кантактаваць з Аляксандрам Ціхановічам, і сустрэча за сустрэчай мне стала відавочна, які маштаб ягонай працы для развіцця беларускай папулярнай музыкі, пазнавальнасці нашай культуры ў прынцыпе. А колькі такіх асобаў можна назваць у класічнай музыцы, у балеце, у Купалаўскім ці Горкаўскім тэатры — рэжысёраў і акцёраў?.. Людзі каласальнай адукаванасці і неверагоднага духоўнага багацця. Іншы прыклад: з Ігарам Варашкевічам з гурта “Крама” ці з Алегам Хаменкам з “Палаца” я знаёмы яшчэ з тых часоў, калі круціўся каля іх з мікрафонам яшчэ ў статусе маладога журналіста, што падае надзеі. І вось запісваю з імі інтэрв’ю для “Простых пытанняў”, манцірую і разумею: гэтымі рок-легендамі зроблена каласальная праца — і праца няўдзячная, бо славы ім перапала куды менш, чым яны заслугоўваюць.