Закрычаў дзіка, роспачна і як тая рыбіна, якую выкінулі на бераг, пачаў жадліва хапаць вуснамі паветра. Але лягчэй не станавілася. Па-ранейшаму сцінала грудзі, а кроў у скронях пульсавала моцна-моцна, быццам нехта ўставіў туды магутны-магутны насос і несупынна пампаваў яе.