А жыццё местачковых яўрэяў працягваецца… ад пагрому да пагрому. Вось вяселле Цэйтл, і мужам яе становіцца не багач Лейзер, а бедны, але любы ёй Мотл. Сэнсава і эмацыянальна гэта вельмі насычаная сцэна спектакля. Тут яўрэйскі аўтэнтычны вясельны абрад, і традыцыйная яўрэйская музыка і танцы — ад Хава нагіны да непараўнальнага танца з бутэлькамі на галаве. А як цікава выглядаюць артысты балета ў гэтай сцэне — тоненькія, зграбненькія, усе з ног да галавы ў чорным, яны так іскрамётна весяляцца і скачуць — нібы тыя чарцяняты — толькі фалды бліскучых сурдутаў разлятаюцца. І ў самы разгар вяселля зноў з’яўляецца ўраднік, ды не адзін… Сярод пагромшчыкаў больш за іншых выдзяляецца ваяўнічая дзяўчына гарадскога выгляду. Мы, истинные патриоты России, говорим вам, дьявольскому племени: изыдите с нашей земли! — надрыўна крычыць яна, размахваючы кувалдай. А ўраднік спрабуе калі не спыніць пагром, то хоць не даць яму перарасці ў пажар… (Вядома, што пра жудасныя пагромы 1905—1906 гадоў у Кішынёве і Кіеве, якія згадваюцца ў спектаклі: У нас вёска — не КішынёўШолам-Алейхем пісаў нават Льву Талстому, які шмат чым дапамагаў пацярпелым.) 