У мяне ёсць ліст, які ў 1937 годзе напісаў майму прадзеду прудкаўскі сваяк Васіль. Добра відаць, што ўжо тады беларускі селянін імкнуўся быць “граматным”: “Уведамляю вас, што мы пака жывы”. Васіль працаваў касірам у Аўцюках, “уволілся з работы і здавал дела ў Мазыры, был там целую неделю”. Чалавек ламаў сваю мову, каб здаваць “дела” і мець працу. Паперкі ж па-расійску запаўняць трэба. Але ў месцах, якія не тычацца службовых спраў, Васіль пераходзіў на беларускую мову: “Учора яна прасіла, каб мы напісалі табе, як яна мучыцца. Яна кажа, каб Андрэй быў, ён бы дзесяць раз прыйшоў мяне даведацца”. Бы розныя людзі пісалі той ліст.