Я ледзь не загінуў амаль адразу пасля нараджэння! Прычынай таму — пасада майго бацькі. Родам ён з Віцебшчыны, да вайны працаваў дырэктарам школы, потым на фронце. Быў паранены, стаў інвалідам і апынуўся ў Сібіры, стаўшы інспектарам вайсковых вучэльняў. Нейкім дзіўным чынам там яго адшукаў Панамарэнка, якому былі вельмі патрэбныя мясцовыя кадры для аднаўлення сістэмы кіравання ў толькі што вызваленай БССР. І бацька стаў сакратаром Лідскага райкама партыі. А часы тады самі ведаеце былі якія — асабліва ў Заходняй Беларусі, дзе актыўна дзейнічалі групоўкі Арміі Краёвай. Яны палявалі не толькі на саміх савецкіх работнікаў, але часцяком і на іх сямейнікаў.