– Праца рэдактара, безумоўна, творчая. Я б сказаў, што гэта нават не майстэрства, а мастацтва. Рэдактару пастаянна даводзіцца знаходзіць выхад са складаных становішчаў. […] Скажу словы, якія ёсць у артыкуле Уладзіміра Караткевіча “Родная мова”: “Гэта спявучы інструмент”. Рэдактар чытае гэтую фразу і думае: слоўнік падае толькі “пявучы”. Але разгортваю тлумачальны слоўнік: “спявучы” – меладычны, які падобны да спеву”. На погляд Караткевіча, гэтае слова больш характэрнае для беларускай мовы. Выбар павінен быць на карысць аўтара. Зноў выпадак з артыкула Караткевіча наконт перакладу: “Ці павінен паэт, які перакладае, памерці ў тым, каго ён перакладае?” Ці павінен рэдактар, які рэдагуе, памерці ў тым, каго рэдагуе? Ён павінен, з аднаго боку, не памерці і – з другога – праявіць прынцыповасць, калі патрабуе тэкст. Таму што вынік – гэта тое, як успрыме тэкст чытач. Мы ўсё робім для таго, каб наша мова жыла.