— Самаму старэйшаму дзіцяці было дзесяць гадоў, а малодшаму — толькі годзік. Вельмі цяжка было падымаць іх на 100 “настаўніцкіх” рублёў. Вось тут і спатрэбілася рамяство, якое асвоіла яшчэ ў польскай школе, дзе нас навучылі і вязаць, і шыць, і вышываць. Так сціпла і пражылі. Як выйшла на пенсію, то старалася падпрацоўваць, як толькі з’яўлялася магчымасць. Любіла сваю справу. І ў Слабадской, і ў Загорскай, і ў Ліноўскай школах падмяняла настаўнікаў. І ў дзіцячых садках даводзілася малых выхоўваць. Незаўважна выраслі і свае дзеці. Да вялікай радасці дзве дачкі пайшлі па маіх слядах — сталі педагогамі. Так у працы ўсё маё жыццё і прабегла. У любым выпадку, жыць сёння цікавей, чым учора, чым хвіліну назад…