І спыніць іх у здабываньні тых яек не магло ўжо нічога. Не зважалі, што дупло якой-небудзь птахі такое, што і камар носам туды не паткнецца. А рукі іх усё ж былі вясковыя, сялянскія, ужо набраклыя ад работы. I туды, у дупло, яшчэ самахоць так-сяк, а адтуль ужо аніяк. Бацькам іх не аднойчы даводзілася браць сякеры, цягнуць у лес драбіны і расьсякаць, пашыраць дуплы, каб захаваць на далейшае жыцьцё і працу руку свайго нашчадка. За тое ўжо па дарозе з лесу бацькам ніколі не выпадала апярэдзіць сваіх сыноў, хаця яны пасьля вызваленьня часьцяком і накульгвалі і руку, што ляльку, трымалі за пазухай, і ня толькі таму, што яна смылела — птушынае яйка ўсё ж было ашчадна заспакоена ў сьціснутай далоні.