Фінікійскія купцы вялі ажыўленую гандаль. Гандлёвыя запісывынікала весці хутка. Іерогліфы і клінапіс былі для гэтага занадта складанымі.Фінікійцы выкарысталі вопыт егіпцян і бабілёнян, у якіх былі знакі не толькідля слоў, але і для асобных зычных гукаў. У канцы II тыс. да н.э.ў Фінікіі вынайдзены алфавіт. Ён меў 22 знакі. Кожны знак адпавядаўасобным зычнага гуку і быў літарай. Галосныя гукі на пісьме прапускаліся.Напрыклад, слова «цар» запісвалася літарамі ШР. Той, хто гэта чытаў, павінен быў самздагадацца па сэнсе, што трэба чытаць «Шарру»(«Цар»). Пісалі фінікійцы справа налева (у нас злева направа). Літарынагадвалі выявы прадметаў, назвы якіх пачыналіся з гэтых літар. Алфавіт быўпрасцей і зручней звыклага кліматычнопису. Тамуён хутка распаўсюдзіўся сярод народаў Блізкага Усходу, а пасля і іншыхкраін.