Зусім іншы малюнак паўстаў перад Браніслаxadвай Канстанцінаўнай, калі ў 1997 годзе прапаxadнавалі ўзначаліць Сугвазxadдаўскі сельвыканкам. Успамінае: “Тры дні плаxadкала: куды я патрапіла, у нейкую нетру… За шкоxadлай – вялікая куча смецxadця, у Адамполле прыехаxadла – там звалка гадамі ляжала пасярэдзіне вёскі. Будынак сельвыxadканкама не ацяпляўся, у клубе і дзіцячым садку правалілася падлога, на могільніках – у Цябутах, Ласокіне і Ясьманаўцах – не пралезці, усё пазаxadрастала. Сродкаў няма, ды і людзі зусім іншыя, цяжкія на пад’ём”.