Глыбоччына – старажытны край, дзе захаваліся не толькі ўнікальныя куточкі чыстай прыроды, але і ўнікальныя пракаветныя назвы рэк, азёр, балот, лугавін, лясных урочышч, старажытных курганаў, вёсак і палёў. Многія паселішчы ўзнікалі на берагах рэк і азёр і бралі ад іх свае назвы - Азёркі, Азерцы, Запруддзе, Узрэчча, Псуя, Свіла. Сама назва цэнтра раёна адлюстроўвае сваю геаграфічную адметнасць – Г Л Ы Б О К А Е. Адразу адчуваецца характарнасць, веліч прыроды. Па адной з версій Глыбокае так названа, таму, што ляжыць ў глыбокай даліне, па другой – назва ўтворана ад варыянтнага наймення возера Глыбокае, яно ж і Вялікае. Такая версія добра стасуецца з мясцовай геаграфіяй. Возера Доўгае, якое знаходзіцца на тэрыторыі Глыбоцкага раёна, сапраўды самае глыбокае на Беларусі – яго глыбіня 53.7 м. Вельмі паважаныя глыбіні і ў возера Гінькава – 43.3 м. Ужо старажытныя насельнікі края ведалі аб адметнай глыбіні гэтых азёр. А дакладна азёрныя глыбіні вымералі гідролагі і азёразнаўцы з дапамогай прыбораў толькі ў ХХ стагоддзі.