Я люблю сядзець у Бернардзінскім садзе і назіраць за паветранымі шарамі. Яны ўзьнікаюць аднекуль зусім нечакана. Потым іх становіцца болей і болей і ты зачаравана адсочваеш іх шлях. Але звычайна гэта адбываецца ўвечары. І зараз замест шароў мы спускаемся да Вільняле карміць качак. Зося дастае клапатліва прынесены з дома хлеб і кідае яго кавалачкі ў раку. Качкі тут як тут. Мне здаецца, што ўсе жывёлы і птушкі любяць Зосю. Яна прыдумляе пра іх дзіўныя гісторыі, абавязкова пазначаючы, хто ў іх мама, хто тата, а хто дзеткі. І хто што робіць. І хто куды пайшоў. Можа быць, яна яшчэ не развучылася разумець іх мову?..