Калі ўрэшце Лютас павярнуў галаву ў мой бок, і з твару яго зьніклі ўсе адзнакі вар’яцтва, Пеле ціхенька выкараскалася з-пад яго пагрозьліxadва навіслага над ёй цела, і, узяўшы са стала шклянку, падышла з ёй да лядоўні. Лютаўрас, раптоўна суцішаны, цёпла і любоўна назіраў за мной, а я корчыла яму ўсьмешлівыя твары і працягвала сачыць за Мышкай. Яна дастала пачак малака і пачала павольна напаўняць шклянку. Злавіўxadшы мой позірк, Лютас ізноў паглядзеў на яе.