Шчырымі ўспамінамі дзяліліся многія дзеячы тэатра і культуры, на экране раз-пораз з’яўляліся дакументальныя кадры, фотаздымкі, з-за чаго ўся вечарына пачала нагадваць штосьці накшталт дакументальнага тэатра. Не абышлося і без постмадэрнісцкіх “пераасэнсаванняў” фрагментаў уласных спектакляў: літаральна ў кожнай сцэне была гэткая гіпертэкстуальная спасылка на свае пастаноўкі. А ў якасці інтэрактыву гледачам прапанавалі віктарыну з прызамі: той, хто першым адгадваў, які спектакль на здымку, атрымліваў юбілейны каляндарык. Вядучыя рабілі сэлфі не толькі на сцэне, але і ў зале разам з гледачамі. Ну, хто пасля гэтага асмеліцца сказаць, што тэатр, маўляў, не крочыць у нагу з часам! Можна толькі здагадвацца, колькі намаганняў прыклалі літаратурна-драматычная частка тэатра на чале з кандыдатам мастацтвазнаўства Крысцінай Смольскай і мастацкі кіраўнік калектыва, рэжысёр Сяргей Кавальчык, каб перад намі ажыла гісторыя тэатра (ягонай трупы, рэпертуару і самога будынку) — і, праз яе, усёй краіны.