Разбуральныя падзеі розных стагоддзяў не маглі не пакінуць свайго адбітка на дзіўным месцы. Манастыр і комплекс пабудоў, якія прылягаюць да яго, не раз руйнаваўся дашчэнту, аднак заўсёды адраджаліся зноў. Толькі пасля заканчэння рэвалюцыі манастыр быў зачынены, храмы былі зноў разбураны, а ў астатніх будынках размясцілася школа і дзіцячы інтэрнат. Сярод мясцовых жыхароў ходзіць яшчэ адна легенда, якая адносіцца да часоў Вялікай Айчыннай вайны. У канцы 1943 года на сцяне храма некалькі разоў зяўлялася нерукатворная выява Ісуса Хрыста, які прадвяшчала пра хуткую перамогу над фашыстамі. Дарэчы, гэта выява дагэтуль тут і мясцуецца, на сцяне будынка, які выкарыстоўваўся ў якасці школы. Цяпер храм павольна аднаўляецца пасля падзей дваццатага стагоддзя, рэстаўруюць старажытныя будынкі. У сценах манастыра знаходзяцца дванаццаць чалавек, манахаў і працаўнікоў, якія кіруюць гаспадаркай. Дзякуючы іх намаганням, манастыр жыве і гатовы прымаць паломнікаў з усіх куткоў зямлі.