Аляксей Сцяпанавіч змоўк, скіраваў позірк у вакно, і я прыкмеціў, што ён не проста разглядвае пейзаж за шклом, а глыбока думае пра нешта таямнічае. Мне падалося, разважае — сказаць ці прамаўчыць. І ўрэшце прызнаўся