Таксама Віктар Адзіночанка ахарактарызаваў ролю ў грамадстве розных хрысціянскіх канфесій. Грамадская дзейнасць Беларускай Праваслаўнай Царквы падтрымліваецца дзяржавай, бо ёсць такая ўстаноўка: праваслаўная царква – гэта частка дзяржаўнай ідэалогіі. Таму на прысягу ў войска, міліцыю, на асвячэнне будынкаў, на святы запрашаюць, як правіла, праваслаўных святароў. Што тычыцца грамадскай, у прыватнасці, дабрачыннай дзейнасці Каталіцкага Касцёла, то яна магла б быць разгорнута ў Беларусі ў значна большай ступені. Бо ён больш шматколькасны, мае сувязі з Захадам і развітымі краінамі. Таму Касцёл мог бы ажыццяўляць дабрачынную дзейнасць у значна большых аб’ёмах. Дзяржава не перашкаджае дабрачыннай дзейнасці Касцёла, але і не падтрымлівае. Калі казаць аб практычных момантах, гэта, напрыклад, праблемы з “растаможкай” гуманітарных грузаў, ажыццяўленнем пэўных праграм. Таксама і ў пратэстантаў ёсць вялікі місіянерскі імпэт і жаданне праводзіць у Беларусі дабрачынную дзейнасць. Яны хочуць наведваць шпіталі, вязніцы, дамы састарэлых, прывозіць гуманітарныя грузы, але ім разгарнуцца не даюць зусім, канстатуе рэлігіязнаўца.