Калі ўвайшла жонка, моўчкі аддаў ёй злашчасны трывожны ліст. Тая прачытала, схапілася рукамі за сэрца, села на абачліва падсунуты лёкаем пуф. Твар быў белы, як студзеньскі снег. Вачыма, поўнымі нясцерпнага хвалявання, зірнула знізу ўверх на мужа, сказала з надзеяй і мальбою