Пасля таго, як пахавалі забітых і спаленых, вяскоўцы пачалі паціху будаваць зямлянкі. Трэба ж было неяк жыць… Людзі з суседніх вёсак дзяліліся ўсім, што мелі самі. Мой бацька, Аляксандр Сідаравіч, старэйшы ў сям’і, з дапамогай суседзяў пабудаваў для сваіх сястрычак зямлянку. Так і выжывалі. Пазней тата прыбавіў сабе два гады і пайшоў у армію, каб біць фашыстаў, помсціць за родных. Яго некалькі разоў раніла, а адзін асколак сядзеў у віску аж да 1987 года. А ваяваць яму давялося да самага Дня Перамогі. Успамінаў, з якой радасцю і нецярпеннем ляцеў дадому – больш за дваццаць кіламетраў пераадолеў пешшу, уброд перайшоў Нарачанку… Колькі было пры сустрэчы ўспамінаў, радасці, слёз. А потым пачаліся хатнія турботы. Будавалі хату, сёстры пайшлі служыць да багацейшых людзей у іншыя вёскі: пасвілі скаціну, дапамагалі па гаспадарцы. Пазней пачалі стварацца калгасы. Наша сям’я, хоць і не з вялікай ахвотай (як, урэшце, і ўсе), далучылася да калектыўнай гаспадаркі.