Paradijikerk і Сёстры Міласэрнасці, якія гасцілі нас, былі вельмі чулыя, і мы вельмі ўдзячныя ім за гэтую гасціннасць. Зараз мы нарэшце ўвайшлі ў рытм арганізацыі нашых супольных малітваў тры разы штодня і працоўных абавязкаў, што павінны быць загадзя падрыхтаваныя - такія як адкрыццё храму, запальванне свечак, звоны. Тое апошняе заданне прыносіць нам найбольш задавальнення. Званіць адразу ў два званы даволі цяжка, але мы неяк даем сабе рады. Ужо менш тое нагадвае звон небяспекі, і больш прыгадвае мягкі царкоўны звон!