— Дык я, татка, жыву ўжо і не сляпая — бачу ўсё. Ну, вось вы кажаце аб рускіх, як аб нашых ворагах. Добра. Але возьмем, напрыклад, хоць, ну, вось таварыша Міхася, — тут Рыва ўсміхнулася Міхасю такой радаснай ветлівай усмешкай, — ці чырвонаармейцаў нашых. Хіба ж яны нашы ворагі? Яны ж абараняюць ад ворагаў, ад белапалякаў, ад розных бандытаў і наша жыццё. Чым жа яны дрэнныя, благія людзі?