— Вельмі супярэчліва. З аднаго боку, вялікая частка рабочых удзячная Пуціну за нейкую стабільнасць. Асабліва тыя, хто памятае пачатак 1990-х гадоў, калі вытворчасць амаль перастала працаваць і рабочыя перабіваліся спекуляцыяй, падпрацоўвалі ў камерцыі, ішлі ў крымінал. З іншага боку, рабацягі традыцыйна ненавідзяць службоўцаў усіх узроўняў, падазраючы іх у карупцыі. Адсюль невысокі рэйтынг папулярнасці партыі “Адзіная Расія практычна ва ўсіх буйных індустрыяльных цэнтрах, уключаючы, дарэчы, і Ніжні Тагіл. У дадатак улада сама баіцца росту класавай свядомасці на прадпрыемствах, што прывядзе да радыкалізацыі прафсаюзаў і затармозіць камерцыялізацыю сацыяльнай сферы, сектару ЖКГ. Таму стаўка Пуціна на гегемона можа мець толькі візуальны і кароткатэрміновы эфект у выглядзе штучных мітынгаў для тэлебачання. Але ў будучыні нават такая “актыўнасць рабочых пагражае палярызацыяй грамадства, што і самому Пуціну як гаранту стабільнасці наўрад ці патрэбна.