Дарогай мы чуем захапляльны расповед пра чалавека, які ахвяраваў сябе на змаганьне са сталіншчынай, быў асуджаны на сьмерць, цудам яе пазьбег і апынуўся ў лягерах, а цяпер на сваю невялічкую пэнсію каторы год самастойна будуе храм. Пазнаёміліся яны тут, у Асіповічах, і цяпер у Міколы Маркевіча няма ў горадзе лепшага за яго сябра. Сьвятар-будаўнік Эрнст Сабіла з гэткай жа радасьцю распавядае пра Маркевіча, хаця, па вялікім рахунку, у абодвух ёсьць падставы скардзіцца на лёс.