Сцяпан страціў прытомнасць. Гэта яго і ўратавала. Бо тыя, хто яшчэ мог нешта рабіць, кінуліся разграбаць завал. Відаць, парушылі раўнавагу, і парода абрынулася зноў. Ратаўнікі паднялі іх на паверхню ўжо нежывымі. Сцяпана адхадзілі. Хапіў надземнага паветра, ажыў. Дыхаў так часта, што, здавалася, бярэ ў запас.