Неспакойны, дапытлівы аўтар пакідае за сабой права на ўласныя сумненні і інтэрпрэтацыі ў пошуку адказаў на адвечныя “праклятыя” пытанні быцця: “не боязна смерці, а проста да смерці шкада мне жыцця”; “шлях непазбежны, наканаваны – поле перайсці”; “з таго і жывем, што жывем недажынам” і да т.п. І наадварот, пасіўнасць, скептычнае стаўленне да спробаў уздзеяння на свядомасць і душу чалавека, безадноснасць і безасабовасць філасофствавання, – вось што насцярожвае яго і адштурхоўвае ад постмадэрнізму, дзейнікі якога дазваляюць сабе пагарджанне набыткамі папярэднікаў і “неперабудаваных” сучаснікаў. Што раіць сумленным, як сам, творцам паэт? Адказ яскрава чытаецца ў цудоўным вершы пра прастадушнага скрыпача