Краснае, Забярэзінец, Абоз, Пасталы... Гэта было ўжо сапраўднае Беларускае Палессе. Такое ўражанне, што і не тая гэта Любаншчына, па якой ехалі надоечы... Быццам аўтобус у адзін дзень прымчаў нас у другі рэгіён, з раўнін і прастораў у лясы і балоты. I ад Любаншчыны да гэтага часу захавалася неадназначнае, супярэчлівае ўражанне, тужліва-узнёслае і шчырае, асветленае сцішаным цяплом асенняга сонца…