“Ну, куды папала. Куды яна задумая, будзя весць. Яна ня ладзіла, і пад гармонь ня знала. Параска яе звалі. Мы з Кацяй Барысавай скрозь зачыналі танец, калена зналі ўжо якія іграіць, а яна гаворя: “Я ня разбіраю. Пець я не…” Пець ці пад “Страданія” будзя пець, ці пад “Серпіянку” і абы як… і вядзе не пад калена. Калісь наш Ягор гаворя вот для смеха: “Выдзі! Я люблю, як ты пяеш”. Будзя іграць. Яна: “Ой, Ягорка, я ж ня ладжу”. — “Я табе буду ладзіць”. І вот, захоча іграць, і будзя пад яе падладжываць. Пад яе… як яна… “Во, Параска, во! Ідзі сюда! Во спела харашо”. Дак яна тады ў мяне: “Ці ён смяецца, ці праўду гаворя?” Я гаварю: “Харашо пела”.