Як паказалі падзеі гэтага тыдня, больш жорсткаю робіцца і пазыцыя міжнародных арганізацыяў, у прыватнасьці, фінансавых. У апошнія месяцы здавалася, што ў адносінах Беларусі зь міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі назіраецца нейкае пацяпленьне. Упершыню за некалькі гадоў Усясьветны банк выдзяліў Беларусі крэдыт у памеры 22 мільёнаў даляраў. Міжнародны вылютны Фонд праводзіў шматмесячны маніторынг урадавай праграмы, што таксама давала падставы спадзявацца на крэдыты. І на тле гэтых тэндэнцыяў і чаканьняў халодным душам стала заява кіраўніка Эўрапейскага дэпартамэнту МВФ сп-ра Одлінг-Смі, якая прагучала падчас ягонага візыту ў Менск на гэтым тыдні. Крэдытаў ня будзе – такім быў сэнс паведамленьня прадстаўніка Фонду. Дзеля справядлівасьці варта сказаць, што беларускі ўрад у гэтым годзе дасягнуў пэўнага посьпеху, ліквідаваўшы множнасьць валютных курсаў, якая на працягу шэрагу гадоў была сурёзнаю хваробаю беларускай эканомікі. Аднак МВФ палічыў гэта недастатковым для таго, каб выдзяліць грошы. На Захадзе спаборнічаюць два падыходы да беларускай праблемы. Прыхільнікі аднаго, умоўна кажучы, падыходу бізуналічаць, што ад Менску трэба жорстка дамагацца выкананьня пэўных умоваў. Паводле гэтага падыходу, менавіта жорсткасьць патрабаваньняў у рэшце рэшт прымусіць беларускія ўлады пайсьці на зьмену сваёй палітыкі. Прыхільнікі іншай стратэгіі, умоўна кажучы, стратэгіі перніка мяркуюць, што Менску трэба спачатку штосьці прапанаваць, даць, а потым ўжо выкарыстоўваць дадзенае для ўплыву на беларускую палітыку. 