Гэтая грамата стала штуршком да новага абвастрэння барацьбы паміж уніятамі і праваслаўнымі, якая дасягнула асаблівай вастрыні ў Магілёўскай епархіі, пры еп. Сільвестры (Косаве; 1634-1647), які процістаяў Полацкаму ўніяцкаму архіепіскапу Антонію Сяляве, на баку якога была дзяржаўная ўлада. У 1637 годзе ўладыка Сільвестр склікаў зезд духавенства для вырашэння пытанняў епархіяльнай жыцця, у 1646 заснаваў у Магілёве жаночы манастыр пры царкве свяціцеля Мікалая. Улады забаранілі епіскапу Сільвестру наведваць Полацк і Віцебск, дзе праваслаўныя выступалі супраць уніяцкага архіерэя. Адкрыты здзек над Праваслаўем не спыняўся на ўсёй тэрыторыі Беларусі, выклікаючы абурэнне як у праваслаўных, так і ў тых, што перайшлі ў унію — бясчынствы ўніяцкага начальства у Берасці выклікалі масавы пераход мяшчан-уніятаў пад уладу праваслаўнага епіскапа. Шырокай вядомасцю і аўтарытэтам сярод праваслаўнага насельніцтва Беларусі карыстаўся брэсцкі ігумен Афанасій (Філіповіч), які прыняў пакутніцкую смерць за сваю прыхільнасць да Праваслаўя і выкрыццё ўніяцтва (1648).