За злосцю прыходзіць спакойнае разуменне таго, што краіна нашая яшчэ 60 гадоў таму была пераважна аграрнай, а шмат якія сталічныя кіраўнікі і дагэтуль у душах — не, не сяляне, але калгаснікі. І для людзей, што выраслі паміж драўляных стрэх, руіны — заўсёды ламачча. Няма сэнсу дбаць пра стары кароўнік — яго варта раскідаць і пабудаваць новенькі. І вось так яны з палацамі, якія праектавалі найлепшыя дойліды барока і ракако. А што ў тым Нясвіжы? Кароўнік парэпала? Мы ж на яго месцы такі ж! Высілкамі мясцовага РСУ! Не адрозніце!