– Знешне выглядаем як добрае, згаворлівае і сімпатычнае сужэнства, – напісаў да нас незнаёмец. – Удаецца нам так выглядаць. Калі знаёмыя нас запросяць, то ідзём, і тады бачна, што ўсё між намі ў парадку. У сябе мы ветлівыя, мілыя гаспадары. Зрэшты, гэта калі хто да нас прыходзіць. Ведаю, чаго гэта мне каштуе. Бачу таксама, чаго гэта каштуе жонцы. Знешне гэтага не відаць, пазнаю толькі па дрыжачых куточках вуснаў, калі звяртаецца да мяне, і па падабраных словах, якія не маюць нічога з тым, што ёсць, калі выйдзем ад знаёмых або зачынім за імі дзверы ў нашым доме. У адносінах да сябе мы панурыя. З’яўляюцца абразы, прэтэнзіі, часам папрокі. Дзеці гэта бачаць, чуюць… Не ведаю, чаму так… Калі чую, што сужэнства ёсць дарога да святасці, то ўжо напэўна ведаю, што не нашае сужэнства…