– За дзеда!.. Бочка хацеў схапіць мыліцу, але Калядка смаргануў яе на сябе і паміж выцягнутых насустрач рук саўгануў яшчэ раз. Нос у Бочкі, без таго тоўсты, што бульбіна, адразу разнесла, чухнула чырвоная юшка. Аберуч схапіўшыся за твар, Бочка хістануўся назад, гнілы плот пад ягоным цэнтнерам затрашчаў, адваліўся ад слупа, забурыўся ў крапіўны гушчар, і з ім разам у тую крапіву шаснуў Бочка. Прыхінуўшыся да слупа агароджы, Калядка ўжо дзвюма рукамі ўскідваў над галавою абедзве мыліцы і малаціў у крапіве, не бачачы што – ці Бочку, ці зямлю з крапівою, ці які мех, паўтараючы ў задушліва-лютай злосці