— Нашы палешукі гэта цудоўна разумеюць. З вялікай любові, з цікаўнасці, а не толькі з камерцыйнай выгоды. Палешукі — паэты і майстры. Напэўна, Кірыла Тураўскі нас натхняе, сонейка ды Прыпяць. Не ўяўляю жыцця без гэтай ракі, бо нарадзіўся і жыву ў Ляскавічах. Пра нас так і казалі: Бамбізы — людзі лесу і Прыпяці. І гэта вялікае шчасце — адчуванне лучнасці з прыродай, народным мастацтвам, не штучным, а натуральным… Тут мае і лёс, і любоў. І не дзіва, што на Прыпяць, у маляўнічыя мясціны нашага Нацыянальнага парку, прыязджаюць з усяго свету. Шкадую толькі, што Прыпяць амаль перастала быць суднаходнай.