Зоська хацела сказаць, што ёй трэба за рэчку, але спачатку, сапраўды, трэба было абсохнуць, і яна з радасцю ўхапілася за гэтую таварыскую дапамогу. Антон ведаў, дзесьці недалёка вёска, там можна абсушыцца. Ён параіў пераходзіць рэчку каля леснічоўкі. Зоська так і збіралася зрабіць, але з-за снегападу заблудзілася. Калі б яна не спалохалася яго, то не палезла б у тую рэчку. На бягу Антон азірнуўся і зразумеў, што вёска засталася ў баку. Галубін стаў незадаволена бурчэць на Зоську, што з-за яе збіліся з дарогі.