Безумоўна, гэта каштоўна, што малады тэатр імкнецца мець разнастайны рэпертуар, што ён надае належную ўвагу творчасці савецкіх аўтараў, робіць захады да стварэння нацыянальных музычных камедый, працуе з беларускімі кампазітарамі і лібрэтыстамі. Але як справа з прафесійным, творчым ростам калектыву (павышэннем вакальна-сцэнічнага майстэрства салістаў, чысцінёй строя і ансамблевасцю, тэнічнай вывучкай аркестра, хору, балета і інш.)? Мне здаецца, у чымсьці ён нават зрабіў крок назад у параўнанні з тым, чаго дасягнуў раней. Напрыклад, пагоршыўся строй хору, губляюць дыкцыйную яснасць і чысціню інтаніравання асобныя салісты, некаторыя выканаўцы спяванне замяняюць размовай пад аркестр. Асабліва адчуваецца гэта ў спектаклі Сільва і на апошняй прэмеры, гаворка аб якой зараз і пойдзе.