Сёньня на самых розных узроўнях трывае дыскусiя пра месца хрысьцiянства ў абяднанай Еўропе. Хрысьцiянам даводзiцца сутыкацца з тэндэнцыямi, якiя вядуць да забыцьця пра хрысьцiянскiя каранi еўрапейскае цывiлiзацыi, пра тое, што многiя маральныя i культурныя каштоўнасьцi былi ўспрынятыя народамi Еўропы ўласна дзякуючы хрысьцiянству. У сучаснай Беларусi, здаецца, нiхто ўголас не аспрэчвае важнасьць Царквы для разьвiцьця грамадзтва. Але, калi зазiрнуць трохi далей агульных дэкларацыяў, сiтуацыя ўжо ня будзе выглядаць так аптымiстычна. Доўгiя гады панаваньня атэiзму як афiцыйнай iдэалогii стварылi iнэртнае i вельмi непадатлiвае на зьмены асяроддзе. Абыякавасьць да хрысьцiянства, як да самой веры, так i да хрысьцiянскiх каштоўнасьцяў – гэта тое, што зьблiжае сёньня сэкулярызываны Захад i Ўсход, нягледзячы на ўсе адметнасьцi памiж iмi. Супрацьстаяць гэтай сiле можна толькi дзякуючы супольным намаганьням усiх хрысьцiянаў.