Падчас канікулаў Інгрыд паехала ў зімовы лагер у горы. Віктар атрымаў ад яе адзін ліст, высланы ў першы дзень. Яна ўжо выйшла на схіл і апісвала снег, распылены ў сонцы, падчас аднаго бурнага спуску. У яе быў цудоўны інструктар, сапраўдны чэмпіён, і сімпатычныя сяброўкі. У канцы яна слала пацалункі і запэўнівала, што не можа дачакацца хвіліны, калі яны зноў убачацца. Ён ніколі не ездзіў на лыжах. Таксама ніколі не танцаваў. Ён не ўяўляў сабе будучыні з Інгрыд. Але без яе таксама не ўяўляў. Думаючы пра гэта, ён механічна сагнуў ліст, спачатку па адной дыяганалі, потым па другой, зноў сагнуў, яшчэ і, дзьмухнуўшы адзін раз, ён напоўніў спісанага з усіх бакоў чорціка паветрам, а той насмешліва вышчарыўся на яго.