Большасць дыскутантаў, аднак, увесь час збівалася на тое, ці можна ўвогуле штосьці нашае ўхваляць, каму тут добра, ці можа адбыцца нешта годнае пры дыктатуры і чаму варта казаць пра пазітыў. Але ж справа зусім не ў спісе “плюсікаў” краіны. Адбылася падмена сэнсаў. Бо рэальная камфортнасць – зусім не тое, пра што піша Зміцер. Не артэфакты ды абставіны, а асабістае самаадчуванне. Пэўны эмацыйны настрой, агульная разняволенасць у зручным ды свойскім асяроддзі. І колькасць зорачак твайго гатэля – як і якасць вады і колькасць паравін года – тут дакладна нічога не вызначаюць. А вось наяўнасць дадатковай коўдры ў нумары ўзімку – так. І краявід з акна – таксама.