Але і па сёння мне дзіва, як мяне “раскусіў” паважаны мовазнаўца па маім кулянскім вымаўленні. А я ж адказваў на літаратурнай мове, не на дыялекце, дый дыялект наш не такі ўжо адметны ад таго ж баранавіцкага хаця б, адна ж група гаворак – гродзенска-баранавіцкая. Але ён, як толькі пачуў мяне (помню яго гэты выраз твару, прыжмураныя вочы, старанна схаваную усмешку), пазнаў, адкуль.