Рака Нараўка не была меліяраваная (а хацелі гэта зрабіць, каб выгадней было гнаць плыты-глені) і таму яна захавалася найбольш натуральная, месцамі дзікая. У некаторых месцах ёсць глыбокія ямы. Там і віры. Дзядзька Кірыл са Старога Ляўкова мне расказаў пра трагічныя здарэнні. На лугах над Нараўкай былі такія месцы, дзе тапіліся ў балоце коні і цэлыя фуры з сенам. Падчас вясенніх паводак рака выступала з берагоў і залівала прасторныя набярэжныя лугі і сенажаці. Калі вада сплывала-ўступала зноўку ў берагі, мы лавілі шчупакоў проста бегаючы па выгане. Падчас веснавых і асенніх паводак у пяцідзесятых гадах па Нараўцы яшчэ сплаўлялі пушчанскія бярвенні. Я бачыў, як ранняй яшчэ халоднай вясной з цячэннем вады плылі дзядзькі-арэльшчыкі на павязаных бярвеннях г. зв. гленях.