— Самае страшнае — гэта акцёрскія сны. Або калі ты тэкст не ведаеш, а трэба ісці на сцэну. Да гэтага часу памятаю адзін спектакль, які мы гралі пасля вельмі доўгага перапынку. Я не сумнявалася ў сабе, была ўпэўненая, што ўсё памятаю. А на сцэну выйшла — і перад вачыма нібы белы аркуш паперы! Гэта быў “Тарцюф”. У вершах. А ў мяне — адна з самых вялікіх роляў і шмат-шмат тэксту. У такіх сітуацыях дапамагаюць партнёры. Заўсёды ёсць такія выдатныя акцёры, якія ведаюць увесь тэкст, а не толькі сваю ролю. Шапнуць табе адно слоўца, і гэтага дастаткова, каб адразу ўсё ўспомнілася.