Аднойчы я была сведкай размовы дзвюх знаёмых мне жанчын. Адна з іх казала пра хлопца, які збіраўся стаць святаром: “Шкада мне яго! І маці яго асабліва. Ні сына не будзе, ні ўнукаў”. І я задумалася тады – спачатку пра сына, пра маці крыху пазней. На маім шляху сустракаліся розныя святары – маладыя, сярэдняга ўзросту і зусім старэнькія, актыўныя і спакойныя, абаяльныя і не зусім, цікавыя суразмоўцы і замкнёныя на сабе, вельмі разумныя, вясёлыя і проста добрыя (іх я люблю больш за ўсіх). І выклікалі яны розныя пачуцці: павагі і ўдзячнасці (заўсёды), захаплення, разумення або неразумення, некаторыя здзіўлялі, цікавілі, заахвочвалі ісці наперад, ламалі стэрэатыпы або ўражвалі сваёй кансерватыўнасцю, але жалю не выклікалі ніколі.