Заканадаўства на ўсіх узроўнях — нацыянальным і міжнародным — якое дапускае рэлігійны ці антырэлігійны фанатызм, здраджвае сваёй місіі, заснаванай на абароне і прапагандаваньні справядлівасьці і права кожнага чалавека. Гэтая рэчаіснасьць ня можа залежаць ад волі заканадаўцы ці большасьці, бо, як ужо навучаў Цыцэрон, справядлівасьць зьяўляецца нечым большым, чым проста акт вяршэньня закону ці яго прымяненьня. Яна прадугледжвае неабходнасьць прызнаньня годнасьці кожнага чалавека, якая без рэлігійнай свабоды — гарантаванай і выкарыстоўваемай паводле яе сутнасьці — зьяўляецца пакалечанай і зьняважанай, яна лёгка можа аказацца ва ўладаньні бажкоў, маёмасьці адноснай, ператворанай у абсалютную. Усё гэта падвяргае грамадзтва небясьпецы палітычных і ідэалагічных таталітарызмаў, якія ставяць надзвычай моцны націск на грамадзкую ўладу, у той жа час падаўляючы, нібы канкурэнта, свабоду сумленьня, свабоду думкі і рэлігійную свабоду.