Замест удзячнасьці стары Макарэвіч атрымлівае ўрок, які адгукаецца невыносным болем: “Нашто вы нам расказваеце? Хто вас прасіў? Навошта нам ведаць пра тое? (…) тады хоць была надзея. А цяпер – праўда! Ды на якога д’ябла нам ваша праўда! Паміраць з ёй? Адкуль вы ўзяліся на нашу галаву? (…) Я пяцьдзесят гадоў у партыі, страціў здароўе ў барацьбе за савецкую ўладу. Я верыў… І я хачу верыць. А вы ў мяне адбіраеце веру. Вы – зьвер! Вы забіваеце…”.