Праз некалькі гадоў я нават баюся прадставіць Лошыцу. Чаму? Уласна музей — сядзіба і флігель. Думаю, у ім нічога дрэннага не адбудзецца. А вось добраўпарадкаваннем тэрыторыі займаюцца іншыя людзі. Сядзіба — стрыжань, але насамрэч Лошыцу любілі за асяроддзе. Мяне не радуе, што там пачаліся ўпрыгожванні ў рамантычным стылі: з’явілася бетонная постмадэрнісцкая ратонда, нейкія лаўкі, навесы… Гэтае “ўпрыгожванне” не мае аніякіх адносінаў ні да мінулага, ні да нашай культуры ўвогуле. Да гэтага без іроніі і сарказму ставіцца немагчыма. Пакіньце тэрыторыю каля сядзібы такой, якой яе бачылі гаспадары. Пакіньце хаця б намёк на музейную прастору! На жаль, сядзіба не ўспрымаецца як цэнтр Лошыцкага парку… Канешне, тое, што цяпер, лепш за разваліны, але і падставы для радасці таксама не бачу. Лошыца для мяне — сімвал становішча нашай спадчыны і яе перспектыў.