Прыкладна ў гэты ж самы час яшчэ адна жаночая душа трапятліва шукала выйсце з заблытанага жыццёвага лабірынту. Эльвіра Скаблінская, залатавалосая смуглявая шляхцяначка з маёнтку Прасвіры, што згубіўся ў лясіста-балотным абшары недзе паўднёвей Нясвіжу, думала толькі пра Вітаўта Гарткевіча, бачыла ў рамантычных светлых снах толькі яго. Ёй споўнілася ўжо дваццаць пяць гадоў. Ужо гурма дзетак павінна была бегаць-поўзаць вакол яе, але здрадлівы і няўдалы лёс склаўся так, што ейны жаніх, якому пан Ігнацы Скаблінскі прылюдна абяцаў доччыну руку, паехаў па службовых справах у Прусы і знік, як скрозь зямлю праваліўся. Можа, забілі па дарозе. Можа, іншая жанчына перахапіла-перавабіла. Для ўсякага жывога чалавека расстаўляе шатан па бяжмежным свеце свае пасткі... Тры гады чакалі з Прусаў жаніха, а няўмольны час цёк ды цёк.