Мяне чакалі, пара было сыходзіць, а я ня мог адарваць ад вітражоў вачэй. Блакітнае і густое, нібы малочны туман, сьвятло лілося ў маю душу, не раўнуючы як вярбальны эфір Сьвятога пісаньня. Я думаю, што Марк калі-нікалі пачуваў сябе шчасьлівым чалавекам.