Кожная секунда здавалася доўгай у бясконцасці лесу. Гары ведаў, што вакол павіна быць досыць жывых істот, але ён жадаў, каб яны заставаліся бязгучнымі і нерухомымі, каб ён мог аддзяліся іх нявінную мітуснб і браджэнне ад гукаў, якія могуць азначаць іншыя, больш злавесныя рухі. Ён успомніў шолах плашча, які слшізгаў па апаламу лісцю шмат гадоў назад, і яму паказалася, што ён чуе яго зноў. Гары подтрос галавой. Із ахоўныя заклёны паспяхова працавалі ўжо тыдні, чаму яны павінны не дзейнічаць зараз? Але адчуванне, што сёння нешта не так, яго не пакідала.