На той час, у свае дзевяць гадоў, у горадзе я не быў ні разу. Таму вельмі спяшаўся — абганяў матулю. Але ж потым змарыўся, стаў адставаць: плёўся ззаду, з цяжкасцю перастаўляў свае босыя ногі. Ды што там — пад пахай ужо (бо горача) нёс любімую пілотку з чырвонай зорачкай — падарунак дзядзькі Сцяпана. Пад канец вайны непадалёк ад вёскі яго рота трымала абарону. Баі былі вельмі жорсткімі, і ў адным з іх дзядзька загінуў.