Гэты твор у нечым судакранаецца з ананімнымі гутаркамі, спецыфічным жанры, які стаіць на мяжы мастацкай літаратуры і публіцыстыкі. Жанр гутаркі быў вельмі распаўсюджаны ў XIX ст. і служыў фармаванню грамадскіх думак і перакананняў. Аўтар, відаць, блізка сутыкнуўся з тагачаснымі заганамі, не раз яго, відаць, абгаворвалі ў сям’і, не раз даймалі плёткамі і ўшчуваннямі, кпілі з яго літаратурнай дзейнасці, што не прыносіла жаданага багацця. Гэта і спрабаваў пакрытыкаваць аўтар у займальнай форме, і тым самым даць адказ сваім апанентам, а дакладней апаненткам. Лёгкі гумар таксама ўласцівы гутаркам, як і гэтаму вершу, а таксама свядомая спрошчанасць, дыдактызм, дыялогі, ілюстрацыйнасць, бытавая канкрэтыка і вялікая доля абагульнення і г.д. Але ў дачыненні да гэтага верша трэба казаць пра больш развіты сюжэт, узмацненне займальнасці, свядомую белетрызацыю. Лепш за ўсё будзе ахарактарызаваць гэты твор як пераходны, эвалюцыйны, што ўвабраў у сябе некаторыя элементы літаратуры XIX ст., але і не выпадае з кантэксту літаратуры пачатку XX ст.