З пераходам на новую пасаду я набыла цудоўных сяброў і калег — калектыў, які з усёй душой і творча падыходзіць да работы. Сутыкнуўшыся з праблемамі рэабілітацыі дзяцей з інваліднасцю, прыняла іх адразу вельмі блізка да сэрца, нават плакала спачатку. Але з часам прыйшло разуменне, што дзеці не хочуць, каб мы, дарослыя, плакалі з-за іх, шкадавалі іх. Ім патрэбны наша шчырая любоў і клопат, нашы ўсмешкі і абдымкі. Самыя шчаслівыя для мяне моманты, калі ў вачах нашых выхаванцаў я бачу радасць. Менавіта тады я разумею, што трэба цаніць светлыя імгненні жыцця і да ўсіх праблем адносіцца спакайней.