Адбыўшы сем гадоў на катарзе, Корчак здолеў уцячы і, вярнуўшыся на радзіму, падбухторыў мужыкоў на новы бунт: былі спалены Кроеравы сцірты. Корчак апантаны нянавісцю і помстай, якія зацьмілі яго розум, вынішчылі ў душы ўсе пачуцці — засталася толькі прага помсты. Алесь вельмі правільна даводзіць Мсціславу і Кандрату Кагуту, што Кроер яго забіваў, але не Кроер яго дабіў — дабіла яго мужыцкая няпраўда. Півошчынская сходня замест таго, каб забяспечыць жонку Корчака і яго дзяцей, калі ўжо і звалілі на яго ўсе правіны, нібы ўзрадавалася, што жанчына адна не здолее зямлю абрабіць, і абрэзала той няшчасны загон напалову. Аслеплены ж помстай Корчак не хоча гэтага зразумець і накіроўвае ўсю сваю нянавісць не толькі на Кроера, а на ўсіх без выключэння. Ён ужо ўчыніў расправу пад Дошчыцай, што за сто вёрст Дняпром, над панамі: у ноч на чыстую пятніцу яго хлопцы спалілі два маёнткі.