Чытала Марыю Вайцяшонак. І там проста… Ну зусім іншы светапогляд. Яна піша пра свет як пра суцэльную адзінку. У яе ўсё нармальна – у вёсцы яна, у мястэчку… Няма горшага ці лепшага, ёсць толькі іншае. Прачытала “Завяршыць гештальт” Макса Шчура – і адчула ўдзячнасць: ён апісаў нашае пакаленне, такое, якое ёсць. Увогуле з паэтаў мне старэйшае пакаленне бліжэйшае: вершы Ігара Бабкова, Таццяны Сапач, Галіны Дубянецкай, Мінкін падабаецца… У іх штосьці ёсць. А ў маладых — трэба яшчэ пашукаць. Не заўсёды верыш, што вось у гэтым вершы аўтара на кавалкі парвала. А калі цябе на кавалкі не рве – гэта не сапраўднае, проста кажучы, фігня.