Гэта радкі з верша Канстанціна Васільевіча Дроня, педагога-ветэрана, былога дырэктара школы ў Бела-азёрску, аўтара некалькіх паэтычных зборнікаў. Пуцёўку ў жыццё Белалясоцкая школа дала яму напачатку 1950-х.