Ніна Ігнацьеўна аказалася жанчынай прыемнай і камунікабельнай. У некалькіх словах я патлумачыла мэту свайго візіту, і мы дамовіліся аб сустрэчы. У прызначаны дзень у доме маёй новай знаёмай сабраліся вяскоўцы, для якіх іх малая радзіма так і засталася адзінай на ўсё жыццё: тут яны нарадзіліся, тут і спатрэбіліся. Шчыра прызнацца, я з нейкім асаблівым душэўным спакоем правяла некалькі гадзін, пакуль слухала расказы гэтых людзей, задавала ім пытанні, штосьці ўдакладняла. Такі экскурс у мінулае, як аказалася, быў патрэбны і ім.