“Дзеці толькі фармальна хадзілі на заняткі, — тлумачыць дырэктар інтэрната. — Яны нікога і ніколі не слухаліся, абраслі дрэннымі звычкамі. Але самым страшным было і ёсць тое, што ва ўсіх гэтых дзяцей паранена сэрца. Яны бачылі шмат жахаў у сваім жыцці, былі такія, хто бачыў, як бацька забівае маму, глядзелі на частыя п’янкі дома. Ці магчыма пасля такога нармальна жыць, са здаровай псіхікай і адэкватным успрыманнем рэчаіснасці? Безумоўна, не. Пытанні наконт таго, як жыць правільна, узнікалі ў галаве такіх дзяцей вельмі часта. Многія з непаўналетніх, што раслі ў нядобранадзейных сем’ях, самі ўжывалі алкаголь, нюхалі клей. Адназначна магу сказаць: для таго каб прывесці такі кантынгент дзяцей у прытомнасць, прымусіць іх жыць нармальна, адных педагагічных размоў мала. І ніякія шчырыя гутаркі не дапамогуць. А вось калі такое дзіця возьме ў рукі пэўны інструмент, стане за станок ці сядзе за швейную машынку, гэта дапаможа яму змяніць погляды на жыццё. Працуючы, напрыклад, на полі з бульбай, дзіця пачне ўсведамляць, што заўтра яго сённяшняя праца прынясе дабрабыт. Заўтра з той бульбы, якая сёння даглядаецца, будзе згатаваны смачны абед, дранікі, бабка. А потым, калі адправімся ў паход, зможам запячы бульбу на кастры. Такім чынам, працуючы, дзеці бачаць, што робяць гэта сабе на карысць”.