І таму Цмоку край як неабходна было думаць. І думаць крыху наперад. А мысьляром ён ніколі ня пнуўся быць, увогуле да ўсіх мысьляроў і нават уласных думак ставіўся калі не зусім ужо з пагардай, то вельмі і вельмі скептычна: столькі тысячагоддзяў думалі і думалі і надумалі ж пустадомкі так спахабіць і спаганіць зямлю і народ. Вось і Цмок пазьбягаў памнажаць распачатыя высакалобымі разумнікамі пахабень і погань. Сьмеху ж варта – прыдумаць кола, з якога ні кола, ні мяла. Вось яно і пакацілася пад горку крута ўніз. Ведзьмакі і вядзьмаркі, якіх трэба было разьвешваць і разьвешваць па штыкету, асядлалі яго, тое кола, і цяпер яно ужо ўладарыць, месіць і плюшчыць зямлю і гнюсіць чалавека, які моліцца яму, утрапнённа імкне на гэтым коле і бяжыць, бяжыць за ім. А быў жа, быў знак і намёк.