— У тыя першыя пасляваенныя гады ў нашай вёсцы поўнае жабрацтва панавала, — узгадвае далёкае мінулае Іван Віктаравіч. — Пасля заканчэння сярэдняй школы мне нават не было ў чым ехаць на ўступныя экзамены ў Горкі. Штаны пазычыў у стрыечнага брата, пінжак у другога сваяка. Маці дала некалькі капеек на чай, больш грошай у яе не было. Зварыла яек і хлеба спякла на дарогу. Яна нават не хацела, каб я паступаў. Бо як жыць? Старэйшыя браты служылі ў арміі. Маці даглядала хворую бабулю Параску, якая пяць гадоў не ўставала з ложка. І ў калгасную брыгаду трэба было выходзіць, каб гадавую норму працадзён вырабіць. Суседка выручала каля хворай бабулі. Трэба было яшчэ сена назапасіць на зіму карове і агарод управіць. І мне спраў на падворку хапала.