— Чалавеку, які прыходзіць на алімпіяду па мове і літаратуры, недастаткова ведаць творы і біяграфіі пісьменнікаў, трэба бачыць культурны, сацыякультурны, гістарычны кантэкст, — перакананы Сяргей Уладзіміравіч. — Выканаць заданні такога парадку няпроста, але трэба сказаць, што ўдзельнікі ў асноўным справіліся. Прыемна ўразілі веды ў лінгвістыцы — вынікі роўныя, ад 40 балаў і вышэй. Вельмі адметным быў такі момант: у адным з класаў усе заданні ў лінгвістыцы, з першага па восьмае, былі звязаны з соллю. Я потым стаў выпадковым сведкам, як адна з удзельніц з экспрэсіяй гаварыла маці па тэлефоне: “Усё добра, але пра соль мне сёння не нагадвай”. Пэўныя праблемы ў асобных навучэнцаў былі з заданнямі на словаўтварэнне. Затое ў гэтым годзе амаль усе нядрэнна паладзілі з фразеалагізмамі. Прыемнае здзіўленне выклікаў рост балаў па комплекснай рабоце. І, наадварот, асабіста мяне засмуцілі некаторыя водгукі, у прыватнасці на верш Людмілы Тацьянічавай “Вернасць”. Удзельнікі выбудоўваюць свае работы вельмі тэхналагічна, вызначаюць мастацкія сродкі, час і прастору, а ўпісаць гэта ў сацыякультурны кантэкст не заўсёды атрымліваецца. Ёсць над чым папрацаваць настаўнікам.