Адзін раз Гальяш Леўчык запрасіў Зоську Верас і яе сяброўку Марысю Галубянку да сябе ў госці. “Кватэра была, здаецца, на трэцім паверсе, — успамінала пісьменніца. — Адзін, даволі вялікі пакой, даўгі, з адным вакном. Пакой здаваўся вузкім, таму што адна ягоная сцяна была абсталявана даволі шырокімі паліцамі ад падлогі да столі. І на іх ляжалі кніжкі, кніжкі, кніжкі… Сапраўды, гэта была вялікая, цікавая і каштоўная бібліятэка. Сабранае было хіба што ўсё, што выйшла з друку ў беларускай мове… Усе паліцы былі ўпрыгожаныя партрэтамі пісьменнікаў, паштоўкамі, краявідамі. Шмат што было купленае, але і шмат падараванае аўтарамі ды знаёмымі”. Адзінай беларускай арганізацыяй, якая тады існавала ў Варшаве, было зямляцтва студэнтаў-беларусаў Варшаўскага Імператарскага універсітэта, якім апекаваўся вядомы беларускі вучоны Яўхім Карскі. Студэнтам дапамагалі беларусы — жыхары Варшавы, якія мелі сяброўскае згуртаванне. Самым актыўным удзельнікам быў і Гальяш Леўчык.