Насамрэч усё вельмі проста. Апошнім часам тут сапраўды сталі з’яўляцца спектаклі, годныя фестывальных афіш. Але публіка па-ранейшаму прагне весялосці. Ці, можа, яе не надта імкнуцца прывучыць да чагосьці іншага? Як бы тое ні было, аўдыторыя Маладзёжнага застаецца далёка не маладзёжнай — не толькі па ўзросце, але і паводле сваіх эстэтычных схільнасцяў. Бо іначай як растлумачыць, чаму ёй на фінальны клічнік сезона прапаноўваюць тую ж “Дурнічку” Лопэ дэ Вега? Не, я не супраць п’есы, якой роўна чатыры стагоддзі. Але абраны ў пастаноўцы вельмі грубы пасыл, гіпертрафаванасць прыёмаў, пастаянныя крыкі, крыўлянні, безгустоўнасць сцэнічных строяў пакідаюць папросту жудаснае ўражанне. Бліжэй да фіналу ўзнікаюць некалькі шчырых па акцёрскай ігры момантаў, але нявырашаным застаецца галоўнае пытанне: дык гераіня і сапраўды паразумнела ад кахання — ці толькі прыкідвалася дурненькай, каб адхапіць і добрага мужа, і багаты пасаг? Можа, пастаноўшчыкі так і задумалі — пакінуць адказ гледачам? Але тады і сам спектакль павінен быў быць больш “хітранькім”, тонкім, гуллівым. Што ні кажыце, а нават вяртанне кірмашовых традыцый, на якія пастаноўшчыкі маглі б спісаць частку азначаных недахопаў, патрабуе сучаснага погляду, а не сыходу на ўзровень нізкапробнага аматарства.