Праз лес і глуш, праз дол і логНястрымны рыцар скача.Пяе і смяецца, дзьме ў свой рогІ рады сваёй удачы.І латы, і дух яго – стойкі метал –Не страчаныя ў паняверцы.Нязломнага рыцарства ён ідэал,Ён – Рычард Ільвінае Сэрца.– З вяртаннем, кароль! – шэпча ямуГалінкамі бор зялёны, – Я рады, што ты пакінуў турму,З аўстрыйскага выйшаў палону.Кароль прыпомніў турэмны пахІ волю ўдыхае бадзёра,Ён адчувае сябе нібы птах,Свайму скакуну даўшы шпоры.