На поўдні ад зямель халопеніцкага сяла Хацюхова пачыналіся землі Барысаўскага староства, якія цягнуліся на захад і поўдзень да ракі Бярэзіны, а на паўднёвы ўсход — праз увесь Крупскі раён, займаючы сумежныя ўскрайкі Круглянскага, Бялыніцкага і Бярэзінскага раёнаў. Гэтую вялізную воласць у 1567 г. атрымаў віленскі ваявода Мікалай Юревіч Радзівіл Руды (1512—1584), і з гэтага часу звыш паўстагоддзя яна заставалася ў руках рода Радзівілаў. Мікалай Руды ў 1579 г. з дазволу вялікага князя перадаў староства свайму сыну Крыштафу па мянушцы Пярун (1547—1603). У 1586 г. апошні заснаваў на землях Барысаўскага староства, на бойкім тракце Барысаў — Орша, новае мястэчка на беразе р. Начы, якому надаў назву Радзівілаўская Воля [67]. Пазней, аднак, за мястэчкам замацавалася назва Нача, пад якой яно выступае на карце Т.Макоўскага і ў іншых крыніцах. Пасля смерці Крыштафа Пяруна Барысаўскае староства, дарма што дзяржаўная ўласнасць, па сутнасці перайшло ў спадчыну да яго сына Януша Радзівіла (1579—1620), прычым ужо не як дадатак да пасады віленскага ваяводы, якую Януш ніколі не займаў.