Другую групу стваралі нашчадкі старажытнарускай дынастыі Рурыкавічаў – князі Друцкія, Лукомскія, Астрожскія і інш. Вялікія родавыя вотчыны забяспечвалі ім эканамічную магутнасць, але палітычны статус быў ніжэйшы, чым у першай групы. Іх палітычны ўплыў абмяжоўваўся пераважна тэрыторыямі, на якіх дзейнічалі земскія прывілеі, а да кіруючых пасад у вялікакняжацкай радзе яны не дапускаліся. Да гэтай жа групы можна далучыць Рурыкавічаў маскоўскага паходжання, якія эмігравалі ў ВКЛ і атрымалі тут буйныя вотчыны: князёў Мажайскіх (Гомейска-Старадубскае княства) і Яраславічаў-Бароўскіх (Клецк, Рагачоў, Гарадок-Давыдаў). У легендзе да карты ўсе яны пазначаны як “князі рускага паходжання”, але варта памятаць пра шматзначнасць тэрміна “рускі” ў гэты час. Праваслаўнае насельніцтва Беларусі лічыла “рускімі” менавіта сябе, а выхадцаў з Маскоўскай дзяржавы ўспрымала як “маскоўцаў”. Тыя ж, у сваю чаргу, сябе лічылі “рускімі”, а жыхароў ВКЛ – “літвінамі”. У дадзеным выпадку пад “рускімі” разумеюцца абедзве групы Рурыкавічаў.