Пасьля перадачы кіраўніцтва Ўкраінскай Грэка-Каталіцкай Царквы маладому наступніку — Вярхоўнаму Архібіскупу Сьвятаславу (Шаўчуку), апошнія гады свайго жыцьця Яго Блаславенства Любамір прысьвяціў актыўнай прапаведніцка-асьветніцкай працы. Ён рэгулярна даваў інтэрв’ю і выказваўся па актуальных праблемах жыцьця Царквы і грамадзтва. Ён быў голасам сумленьня ўкраінскага грамадзтва, з якім вымушаныя былі лічыцца і да якога прыслухоўваліся ўлады. Уладыка Любамір не баяўся казаць адкрыта і прама як пра грахі тых, хто пры ўладзе, пры шыкоўных маёнтках і вялікіх грошах, так і пра грахі простых людзей. Ня толькі для многіх хрысьціянаў Украіны, але і для ўсёй украінскай нацыі ды далёка за яе межамі гэты мудры ярарх быў заслужаным маральным аўтарытэтам. Уладыку Любаміра Гузара паважалі нават нерэлігійныя людзі, а на яго публічных выступах заўсёды былі поўныя аўдыторыі.