Скінэр разглядае праблему паўстання ўніі ў ключы канфесіяналізацыі пострэфармацыйнай Еўропы і патрэбы мадэрнізацыі праваслаўнай царквы Рэчы Паспалітай. Апошні клопат аб’ядноўваў як будучых ініцыятараў ўніі, так і іх зацятых праціўнікаў. Канфесіяналізацыя, паводле Скінэр, азначала выкарыстанне такіх інструментаў, запазычаных ад новых пратэстанцкіх галін заходняга хрысціянства, як вызначэнне дактрынаў і практыкаў веры праз тэкстуальную фіксацыю вызнання ці праз царкоўны сабор і стварэнне добра артыкуляваных катэхізісаў з мэтай навучання рэлігіі.