…Рука пралезла ў кішэню штаноў і адразу знайшла тое, што шукала: паперка была на месцы. Уладзік баяўся згубіць яе. Яна была ахоўнай граматай, пашпартам, якога даўно ў яго не было. Прапаў, калі Уладзік у чарговы раз, наглытаўшыся таннага віна, амаль без свядомасці блукаў, ці ляжаў невядома дзе.