Чортавы зайцы, няйнакш нейкай новай пароды, таму што яблыні яго амаль пад дзесяць ужо гадоў. Дзесяць гадоў запар ён укрываў, абвязваў яе яловымі лапкамі. А тут, не сказаць, каб паленаваўся, палічыў — досыць. Расьці, пасіся сама ўжо на волі. Цікава, побач такога ж узросту, толькі нейкая чужаземная, з балтыйскім акцэнтам і хворанькая на так званы рак яблынька. Дык тую хворую не кранулі, як адчулі загану, чорныя душы. А ён яшчэ ня верыў Феньцы, калі яна яму пра чорных зайцоў гаварыла: не бывае, не бывае. Бывае, што і дзеўка раджае. Цяпер адны толькі дзеўкі і раджаюць, школьніцы. Жонкі спрактыкаваныя пайшлі...