З тае вечарыны і пачынаецца летапіс цеснай сувязі Максіма Танка са Сваткаўскай школай. Яўген Іванавіч часценька заязxadджаў сюды, прывозіў у мясцовы музей цікавыя экспанаты, дакументы, мноства кніжак з аўтографамі. Адно, не любіў нарабляць з гэтага вялікага шуму, нават праxadсіў тагачаснага дырэктара Зою Іванаўну Лубешку не надта афішыраваць яго візіты, якія, зразумелая справа, надавалі гонару і настаўнікам, і вучням. Як-ніяк, далёка не ў кожную школу завітваў народны паэт Беларусі, акадэмік, Герой Сацыялістычнай Працы! Паспрыяла ўстойлівым творчым кантактам і наступная акалічнасць. У Сватках мелася добрая традыцыя: перад экзаменамі выпускнікі з педагогамі адпраўляліся ў падарожжа вакол возера Нарач. Шлях няблізкі, ішлі з прываламі, начоўкай. І заўсёды прыпыняліся каля драўляных домікаў у акружэнні меднастволых сосен Максіма Танка, Міхася Лынькова, дзе творцы любілі працаваць ледзь не цэлае лета. Неяк Яўген Іванавіч і запрасіў да сябе ў дом Вольгу Іванаўну з мужам Барысам Сцяпанавічам, які ў размове заўважыў