Ва ўсіх чатырох выпадках (а прыкладаў магло б быць нашмат больш) адразу ж уражвае розьніца між такімі тыпамі музычнай камунікацыі і тымі, да якіх нас прывучыла клясычная традыцыя. Простымі словамі гэтую розьніцу можна сфармуляваць наступным чынам: клясычны музычны твор (фуга Баха, “Аіда” або “Вясна сьвятарная”) складаліся з сукупнасьці гукавых рэаліяў, якія арганізоўваліся аўтарам вызначаным і завершаным чынам і гэтак прапаноўваліся слухачу або пераводзіліся ў пасьлядоўнасьць умоўных знакаў, па якіх выканаўца мог бы дакладна ўзнавіць форму, уяўленую кампазытарам; тады як новыя музычныя творы ўяўляюць сабой ня вызначанае і завершанае пасланьне, не адназначна арганізаваную форму, але магчымасьці рознай арганізацыі твору, выбар сярод якіх даручаны выканаўцу. Такім чынам, яны зьяўляюцца ня скончанымі творамі, якія мусяць быць узноўленыя і зразуметыя ў дадзеным структурным накірунку, але “адкрытымі” творамі, якія давяршае сам выканаўца ў той момант, калі “матэрыялізуе” іх1.