Дзяцінства дзеда Болеся (так называюць яго родныя) прыпала на гады ваеннага ліхалецця. А потым настала пара ранняга сталення і спасціжэння жыццёвай мудрасці: дзве зімы вучобы ў школе, залічаныя за чатыры гады, праца ў калгасе – і за сябе, і за хворага бацьку. Усю мужчынскую работу спасцігаў і засвойваў самастойна, а ўменне і вопыт адкладваліся неяк самі па сабе. У 1955 годзе прызвалі ў армію. Служыць давялося ў Германіі. Там вывучыўся на шафёра, што ў далейшым і вырашыла прафесійны лёс. Баляслаў мае 43 гады працоўнага стажу, з якіх добрую частку аддаў райсаюзу, а пасля выхаду на пенсію яшчэ дзесяць год адпрацаваў вартаўніком у былой “Райсельэнерга”.