Сюжэт будуецца нібыта вакол “прыгод”-выпрабаванняў хлопчыка, які спачатку крыўдуе на дарослых, аднак неўзабаве, сэрцам адчуўшы, які жыццёвы цяжар наканаваны сям’і, ён парываецца суцешыць родных і дачасна сталее – ужо назаўсёды. Нам цалкам адкрыты ўнутраны свет дзіцяці, з якога складаецца асобная сюжэтная лінія. За той хлеб бабуля малога балюча адсцябала. Маці, якая ўсё бачыла, не заступілася за яго. Пазней мы даведваемся, што і дзед “пакрыўдзіў” малога, не ўзяў яго раніцаю з сабою ў лес. У хаце пакараны хлопчык яшчэ трываў – “маці бачыла, як дрыжаў у яго збялелы падбародак” [6, с. 126], але выбегшы ў двор, на вуліцу, малы моцна заплакаў і вырашыў уцячы ад крыўдзіцеляў ажно ў мястэчка: “і няхай тады шукаюць, няхай паплачуць і бабуля, і матка” [6, с. 129]. Пасядзеўшы трохі ў алешніку, малы зрабіў сабе альховы будан. Там і заснуў, там і знайшла яго маці і перанесла спаць у хату.