Магчыма, на прыкладзе кіно Мікіты Лаўрэцкага 2010-ыя ўвойдуць у гісторыю менавіта такімі? З героямі, якія, нягледзячы на разгубленасць і непрыстасаванасць да свету, здольныя бачыць прыгажосць у будзёным і саміх сябе? Калі гэтак — тое зусім няблага.