Фільмы Уэса Андэрсана падобныя да механізму рэтрагадзінніка, якія ён так часта з любоўю і пэўнай доляй фетышызму размяшчае ў кадры: усё сіметрычна, па-сучаснаму старамодна і кожная дэталь выконвае сваю задачу. Ягоная чорная камедыя пра прыгоды містара Фокса, ягонай сямі і хеўры нечаканых сяброў — хіба не найлепшы ўзор такога падыходу, бо дзе, як не ў анімацыі, створаны сусвет можа настолькі дакладна адпавядаць аўтарскай задуме. Кожны трэці кадр мультфільма можна раздрукоўваць ды вешаць на сцяну, а афарызмы персанажаў — цытаваць у сацыяльных сетках. Нарэшце, хоць беларускамоўны дубляж зусім дарма спрабуюць часам выдаць за беларускае кіно, пачуць яго з вялікіх экранаў можна не настолькі часта, каб можна было раскідвацца магчымасцямі.