Неўзабаве, 26 ліпеня 1942 года, відаць, толькі атрымаўшы вышэйназваны ліст Барыса, Кандрат Кандратавіч у пісьме да Якуба Коласа напісаў, што на душы нявесела, “непакоюся за Барыса, які цяпер знаходзіцца ў самым пекле баёў, а таксама за Ігара, які захварэў на тыф і ляжыць цяпер ва Уральску ў бальніцы. Гэта далучаецца да нашага агульнага смутку аб Янку, аб пакутнай Беларусі і кладзецца вялікім цяжарам на душу. Трэба знайсці ў сабе сілы перанесці ўсе нягоды, як гэта робяць усе савецкія людзі. Толькі так мы можам перамагчы.”