Так яно і адбылося. У 10 класе я перавёўся ў вячэрнюю школу, паралельна пачаў працаваць у клубе баяністам. Зарабіў сам грошы на новы інструмент, паехаў паступаць у Чаркеск у музычнае вучылішча. Конкурс быў 10 чалавек на месца. Але я паступіў. Дзякуй за гэта Тамары Аляксееўне! Дарэчы, яна і сёння працуе ў Краснадары ў лепшай тамтэйшай музычнай школе імя Рыгора Панамарэнкі. Ёй зараз 70 гадоў. Яна заслужаны настаўнік Кубані. Яе вучні — лепшыя баяністы Паўночнага Каўказа. А мы з сябрам Валерам Гусевым былі некалі першымі яе вучнямі. Яна настолькі нас апекавала. Мы начавалі ў той музычнай школе. Было і такое: мы іграем 5—6 гадзін запар, цягаем гэты баян, яна заходзіць: “Так! Устаём! Трэба ж і паесці нарэшце!” І сама з намі пойдзе ў сталоўку, сама накорміць… Я сапраўды не магу яе назваць проста настаўніцай, хаця яна і падрыхтавала мяне да паступлення ў вучылішча. Гэта — мама…