Высветліўшы, што вольных месцаў няма, мы са знаёмым пайшлі ў іншае кафэ. Там пад каву і гарбату паўтары гадзіны я нешта распавядала, безумоўна, на роднай мове. Мойспадарожнік хоць і не адказваў мне ўзаемнай мовай, але мне хапала яго падтрымліваючай ўсмешкі і дапытлівага агеньчыка ў вачах.