Час, калі хацелася ўсё кінуць, я перарос. Цяпер у мяне ёсць аддушына – паходы, вандроўкі. Існуе невялікая каманда сяброў, з якімі падарожнічаем па Беларусі і не толькі. Вось мае таварышы мастакі аднойчы вырашылі плыць на лодцы па Свіслачы ад парка Горкага і далей. Ёсць месцы вельмі вузкія, дзікія, а здараецца, што рака раздаецца на сто метраў ушыркі. Мы без фанатызму, для нас не кіламетры важныя, а сама дыстанцыя. Ёсць моманты, калі напружваемся і плывем, каб паспець: адзіны цягнік нас вывезе адтуль. Але абавязкова робім прыпынак, адпачываем на прыродзе, запальваем вогнішча. Гэта цэлы рытуал. А за мяжой мая фішка – аўтастоп. Вось з жонкай Францыю, Аўстрыю аб’ездзілі. Я нават напісаў артыкул па метадалогіі аўтастопу.