Я меў ужо амаль сорак год, калі здарылася Беларусь. I толькі пасля таго, як яна здарылася, зразумеў, што да гэтага па сутнасці жыў нідзе і, калі заўгодна, жыў як ніхто. Праўда, апошняе зусім не азначае, што я жыў ніяк. Паводле мовы тадышніх ідэолагаў, у мяне было “шчаслівае дзяцінства” ў ціхамірным мястэчку Свіслач. А маладосць аказалася яшчэ больш багатай на ўцехі, бо я атрымаў напоўніцу ўсяго, чаго прагне чалавек у хлапечыя гады, — сяброў, кахання, вандровак, ведаў. За тую пару я абножыў лічы ўсе горы “адной шостай часткі зямной сушы” (метанімічны троп Савецкага Саюза), скончыў ці не самы прэстыжны інстытут камуністычнай імперыі (літаратурны ў Маскве) і зразумеў сябе як “трансцэндэнтнага суб’екта” (Кант), гэта значыць пачуў магутны покліч метафізічнай вусцішы і прыняў яе выклік.