Хутка затым Мікалай Няміра памёр. Пасля смерці яго жонкі Лулін і Лулінец адышлі ў спадчыну да аднаго з пляменнікаў Мікалая — Пятра Фёдаравіча Няміры. Апошні памёр у 1500 г., апраз год яго ўдава і сын Ян атрымалі ад вялікага князя Аляксандра пацвярджэнне іх права на валоданне гэтым маёнткам [5]. Ян Пятровіч Няміра па мянушцы Пенка выступае затым уладальнікам Луліна і Лулінца ў дакументах 1526— 1529 гг. [6]. Пасля яго смерці ў 1540 г. гэтыя сёлы разам з Ішкалдзю дасталіся яго ўдаве — Барбары Сапежанцы.