Хочацца верыць, менавіта падобныя ініцыятывы прыйдуць на змену прымусовым “культпаходам”. Магчыма, яны тлумачацца жаданнем проста і хутка кампенсаваць затраты на вытворчасць спектакляў. Магчыма — адсутнасцю даверу да гледача і да ўласных мастацкіх сіл. У любым выпадку, мы часта забываемся, што, заганяючы цэлыя класы школьнікаў на спектаклі, якія пададуцца сучасным падлеткам архаічнымі — у лепшых традыцыях Нежывога тэатра Пітэра Брука — мы губляем цэлы пласт публікі ў будучыні.