Ніхто ніколі не бачыў, каб Цімох Стрык сядзеў проста так без справы. То плёў нейкія кошыкі ці кашы, то ладзіў пляцень вакол агарода, то завастраў сякеру або нож-складанчык. Здавалася, што рукі яго не ведалі стомы, што яны самі прасіліся ў работу, і ён ім не адмаўляў. Ды як тут адмовіш, калі сямю карміць трэба? Шасцёра душ у ёй: ён з жонкай, дзве дачкі канца трыццатых гадоў і дзве — пасляваеннага. Якія з іх, малечы, памочнікі ў мужчынскай справе? Добра яшчэ, што разам з маці каля дому завіхаюцца ды з пустазеллем на сотках змагаюцца. А так усё на ім, які кульгавым інвалідам-сяржантам з вайны вярнуўся, ляжыць.