Штопраўда, злачынцы, як і дзяжурныя, бываюць розныя. Напрыклад, Саша й Ігар па выхадзе (мне заставалася шчэ колькі сутак, а курыва зусім скончылася) закінулі мне невялічкую перадачку – пару пачакаў танных цыгарэт, якімі я зноў-жа падзяліўся з новымі сядзельцамі. Быў і адзін нармалёвы дзяжурны (па выхадзе я з гонаром паціснуў яму руку), які наладзіў нам у каморы святло, чаму мы вельмі былі радыя, бо ад нашай літаратуры й у 23-яй было мала карысці. Нарэшце я здолеў пісаць, а моладзь – чытаць.