З дзяцінства мне згадваўся найперш які-небудзь прапалены сонцам жнівень: самы пачатак месяца, калі перада мною распасціраліся ва ўсёй сваёй раскошы цэлых паўтара месяца вакацый, і я ведаў: наперадзе чакаюць паездкі ў загарадныя пабы, там бацька і дзядзькі будуць кідаць дроцікі і прыносіць нам са стрыечнікамі ліманад і чыпсы, а мы будзем гуляцца на траве, а мамы будуць смяяцца над “Бэйбічэмам”1 за драўлянымі столікамі – асобна ад мужчынаў, зусім як у мусульманаў.