– Такога твора, як “Голад”, у нас дакладна ніхто не напісаў. Беларускія пісьменнікі выдатна паказалі ваенныя перажыванні, у тым ліку і галодныя, але яны зрабілі гэта інакш. Гаворка ідзе пра тое, што ў творы Гамсуна падзеі падпарадкоўваюцца стану душы. Рухі, апісанні герояў, пейзажы адыгрываюць другаснае значэнне. Літаратуры, настолькі сканцэнтраванай на ўнутраным стане чалавека, у беларускай прасторы, па сутнасці, няма. У нас кнігі традыцыйна пішуцца для супольнасці, Гамсун жа праклаў адну з новых дарог у мадэрнізме. З аднаго боку, ён пераняў традыцыю Дастаеўскага, але пры гэтым адмовіўся ад “навакольнага пейзажу”, характэрнага для рускага класіка, – гарадскіх краявідаў, спецыфічных інтрыг, якімі любяць займацца гараджане. Для Гамсуна ўсё вонкавае няважна, усё гэта – фон для рухаў душы, пачуццяў. Так нашы літаратары, папраўдзе, яшчэ не пісалі.