З 2000 года я працую валанцёркай дабрачыннай арганізацыі “У будучыню з надзеяй” і рэгулярна суправаджаю на аздараўленне групы “чарнобыльскіх” дзяцей. На маіх вачах дзясяткі дзяцей сталелі і мяняліся са спалоханых малых ва ўпэўненых у сабе, мэтанакіраваных падлеткаў. Аднак назіраючы змены, я, як і сем’і, што прымалі хлопчыкаў і дзяўчатак, неаднаразова задавалася пытаннем пра тое, што адчувалі дзеці падчас першых паездак, з якім настроем вярталіся з еўрапейскага парадызу ў родныя вёскі, ці не выхоўвала, напрыклад, грамадства спажывання чужыя ім каштоўнасці, ці не ламаў гэты гвалтоўны “выкід” з зоны камфорту звыклага ўкладу, ці не занадта дзіўны і велізарны быў для дзяцей новы свет, куды за дзве гадзіны іх дастаўляла пачвара-самалёт.