Але, відаць, да падобнага кшталту твораў больш бы пасавалі ілюстрацыі геніяў класіцызму Нікаля Пусэна альбо Клода Ларэна. Карціны геніяльнага Леаніда Шчамялёва, якія тут прадстаўлены своеасаблівымі ілюстрацыямі, як мне бачыцца, не супадаюць з Бураўкінскім настроем і сэнсава выбіваюцца. Магчыма, у гэтым ёсць і пэўныя плюсы, бо нараджае хоць нейкую канфліктнасць і псіхалагічную вастрыню, якой Бураўкін старанна пазбягае, бо на манер салаўя, з уласнага цудоўнага верша