Жывем мы з мужам ціха, роўна, без сварак. Але і без радасці. А часам надыхоxadдзяць такія горкія хвіліны! І я дакранаюся губамі да засохлай галінкі вярбы, як да гаючай крынічкі. Берагу яе як самае дарагое, як памяць аб той далёкай вясне...