– Разумееце, я развёўся. З вялікай радасці напіўся. І адразу ж жанюся на вас, як толькі вы, непараўнальная каралева прыгажосці, выдасце мне бандэроль. Касірка фыркнула, але, схадзіўшы ў бакоўку, прынесла бандэроль, ладнаваты жоўты пакунак. Пэўна, на яе падзейнічала не прымітыўная пахвала ейнай прыгажосці; пэўна, яна проста захацела суцішыць разгневаную чаргу, як найхутчэй выправадзіўшы недарэчнага п’янага суб’екта. На вуліцы Гарткевіч хуценька разарваў бандэроль і аж ускрыкнуў: на яго ва ўпор глядзелі матчыныя вочы, вочы, што патухлі васемнаццаць гадоў таму. У руках ён трымаў медальён з помніка на матчынай магіле, металічны эліпсавідны з пацямнелым ад часу, але такім родным незабыўным матчыным партрэтам. Маці была гладка прычасаная, з крыху прыжмуранымі вачыма. Пэўна, нявопытны вясковы фатограф, здымаючы на вуліцы, пасадзіў яе так, што сонца свяціла ў твар. Да медальёна прыкладалася цыдулка, якую напісала сястра Іна