Айчыннай. На жаль, не дажылі яны да сённяшняга дня, не бачаць, як удзячная краіна выказвае пашану тым, хто не шкадаваў жыцця ў імя Пе-рамогі. Калі мы збіраемся ўсёй сям’ёю дома, часта ўспамінаем нашых дарагіх дзядулю Барыса і дзядулю Андрэя. Гартаем альбом з сямейнымі фотаздымкамі, запальваем свечку памяці, нясём на могілкі кветкі. I ёсць нейкае адчуванне, насуперак здароваму сэнсу, што дарагія нашы людзі аднекуль назіраюць за гэтым, аберагаюць наша жыццё: што кветкі да помнікаў — не проста рытуал, што гэта патрэбна і жывым, і мёртвым…