Ціхамірная, як разлівы нябеснага блакіту, цячэ размова. Мая суразмоўца – прыемная на выгляд яснавокая жанчына ў тым веку, які можна назваць залатым: адгарэзавала неспакойна-гуллівая маладосць салодкімі мроямі, неўтаймоўнымі памкненнямі, заўзятымі пошукамі прызвання, адзвінела гаманкое лета россыпамі здзейсненых спраў, бясконцых сумненняў, прыйшла шчодрая восень з важкім плёнам і спакойнай мудрасцю, калі ты, усё яшчэ поўны сіл і жаданняў тварыць, ужо ўсё ведаеш пра сябе, сваё месца ў вялікім свеце і не баішся зблукаць між чужых скрыжаванняў, бо кожным карэньчыкам душы ўрос у родную зямлю.