Сама Святлана, цяпер яна вядучы спецыяліст завода па маркетынгу і збыце, родам са Смаргоні, таму з дзяцінства часта ездзіла ў Вільнюс, дзе і паспрабавала чорны заварны хлеб. І пасля ёй вельмі захацелася спячы бохан духмянага чорнага хлеба, але каб лягчэйшы ён быў для страўніка, не такі цяжкі, як у прыбалтаў. Як гаворыцца, мары здзяйсняюцца. Падчас вучобы ў Прыбалтыцы Загнетава выведала ў мясцовых майстроў рэцэпты элітных гатункаў, і… працэс пайшоў. Потым Святлана Іванаўна разам з калегамі ўспомніла, як бабулі дадавалі ў хлеб бульбу. Добрая справа! Замясілі цеста з аржаным соладам, патакай, кменам — і выйшаў “Нарачанскі”. Так рэцэптуру будучага хлеба ўзбагацілі сакрэтамі лепшых хлебапёкаў з беларускіх вёсак. Тэхналогія цеставядзення новага хлеба аказалася настолькі ўдалай, што пасля яе перанялі калегі з іншых беларускіх хлебазаводаў.