Чую тваю жаўруковую музыку ў скошаных травах мурожных. Мова! Як сонца маё беларускае, Ты свецішся словам кожным. Цябе і заворвалі, і закопвалі. І ўсё ж нашы продкі праз гора Данеслі да нас цябе, родную, цёплую, Жывую і непаўторную.