Наша прафесiя ўнiкальная яшчэ i тым, што мы жывём адначасова ў трох вымярэннях. Абапiраемся на мiнулае, працуем на патрэбы сённяшняга дня, але жывём пераважна ўжо ў будучынi: сваiмi думкамi, справамi i пачуццямi. Нi ў адной прафесii няма такой магчымасцi — глядзець штодзённа вочы ў вочы сваёй будучынi, у гэтыя адкрытыя, даверлiвыя, цiкаўныя, гарэзлiвыя, смелыя (я магу працягваць бясконца) вочы сваiх вучняў. Але гэта не толькi вялiкае задавальненне, але i велiзарная адказнасць — кожны дзень напаўняць жыццё дзiцяцi сэнсам, спраўджваць яго чаканнi. I калi праз шмат гадоў пасля заканчэння школы праз сецiва з усяго свету я атрымлiваю ад сваiх былых вучняў словы ўдзячнасцi, гэта не мае цаны. Больш сурёзнай i высакароднай справы на Зямлi проста няма.