Спачатку Гарбавец не пагадзіўся з такім рашэннем і звярнуўся са скаргай у аддзел працы выканкама Віцебскага акружнога Савета рабочых, сялянскіх і чырвонаармейскіх дэпутатаў, а пазней, у снежні 1925-га, — у Віцебскі акружны суд. Пісаў і ў іншыя інстанцыі. Але ўсё дарэмна. І каб зарабіць на кавалак хлеба, ён уладкаваўся простым настаўнікам у школе, а потым перайшоў у мясцовы педагагічны тэхнікум, дзе вёў рысунак. Праўда, у 1928-м, калі пры Мастацкім тэхнікуме былі адкрыты курсы малявання для рабочых і чырвонаармейцаў, Гарбаўца ўзялі на пасаду кіраўніка гэтых курсаў, дзе займалася больш за паўсотні маладых людзей. Але Гарбавец тут затрымаўся ненадоўга: праз год ён з’ехаў у Маскву, і, як аказалася, болей у Беларусь не вяртаўся.