Усяго ў Пружанскім раёне больш за дзве сотні вёсак. Сярод іх, на жаль, ёсць такія, куды мала хто прыязджае. У адной з іх надзвычай мілыя дзядуля і бабуля расказвалі, што ўсе вяскоўцы просяць сельскую ўладу паставіць ліхтары, а яны... прасілі, каб ім не ставілі. Бо чыгуначная станцыя блізка: часам ссадзяць пянага безбілетніка ці злыдня якога, ён і пойдзе на святло. Яшчэ адзін, апошні жыхар вёскі, расказваў, што нават летам у яго населены пункт ніхто не прыязджае... Наколькі я ведаю, жыхарам Столінскага раёна, якім вечна зямлі не хапае, прапаноўвалі пераехаць у іншыя рэгіёны, у тым ліку на Пружаншчыну. Не хочуць. Мабыць, свая малая радзіма не адпускае.