Сапраўды, яшчэ англійскі вучоны Рафаэл Сэмюэл у працы “Тэатр памяці” адзначаў, што гісторыяй займаюцца не толькі навукоўцы, але і мноства іншых людзей — калекцыянеры, прадстаўнікі грамадскіх арганізацый і гэтак далей. Усё часцей не навукоўцы, а палітыкі становяцца распаўсюджвальнікамі тых або іншых гістарычных ведаў, якія, аднак, у іх інтэрпрэтацыі хутка ператвараюцца ў міфы.