Трэба сказаць, што ў гэтым канкрэтным выпадку мне хочацца выступіць апалагетам чыстага жанру: на маю думку, расказаная Пакроўскім гісторыя слабее, калі ў яе ўрываецца падабенства сатыры (слабай і амаль незаўважнай, але ўсё ж; гл., напрыклад, “Значак”) ці лірызму (“Раніца”). Так, гэтыя высокія памкненні таксама пафарбаваныя ў шалёную кветачку, але чысты, беспрымесны гратэск у кнізе — тое, што ў гэтых вашых інтэрнэтах называюць epic win.