Прызнаюся, і мяне будынак уразіў сваёй эстэтыкай — зіхоткімі люстрамі, з густам аформленым інтэр’ерам, у які ўдала ўпісаліся стыльныя партрэты акцёраў, развешаныя па сценах у фае. Уразіў і капуснік — плён калектыўнай творчасці, даволі распаўсюджаная форма самавыяўлення акцёраў без рэжысёрскага кіраўніцтва, чыя творчая энергія не абмяжоўваецца ігрой у спектаклях, а просіць вызвалення ў новых прыдумках. Як тут не ўспомніць і спектакль “Капуста по-russki” ў Нацыянальным акадэмічным драматычным тэатры імя Максіма Горкага, новы праект тэатра, прэм’ера якога прайшла ў студзені. І мяне ў ліку прыхільнікаў гэтага вясёлага, забаўляльнага жанру ён уразіў. Чула ў антракце, як акцёры старэйшага пакалення пазітыўна адгукаліся пра маладых сваіх калег, аўтараў спектакля.