Жанчына ўвайшла ў пакой — ціха. Нават нячутна, як ён спіць. Валянціна не спяшалася запальваць святло, яшчэ некалькі хвілін яна нерухома стаяла ў парозе. Вось ён зусім побач, такі блізкі і вельмі каханы, але ў той жа час такі далёкі і зусім чужы. Хацелася абняць і прытуліцца да яго, як заўсёды. Яшчэ імгненне — і яна не вытрымае, падойдзе і паказытае яго за вухам, бо ён вельмі смешна тады трэцца аб яе руку. Не, яна не будзе гэтага рабіць — не асмеліцца паказаць сваю кволасць і каханне.