Лапікавая кніжка захапляе якраз сваёй неабавязковасцю, акварэльнай гульнёй эмоцыяў, лірічным мінімалізмам, кідкімі дыялогамі з ніадкуль у нікуды, раптоўнымі паўзамі і няроўным подыхам аўтарскага маўлення. Дзеі амаль няма. Падзеяй робіцца кірунак думкі. Рух позірку.