Максімавы думкі ізноў вязаліся да шчымлівага, да кашулькі-татулькі. Адным вечарам, значыцца, усё стваралася, - ліхаманкава мільгала ў галаве. - Аксанін ціск на яго там, у гасцініцы. Алёшкава роспач тут, дома. Адначасна! Дык, чакай жа, і маці нешта ж парупілася прыехаць. І прыехаць тым самым часам якраз, што і Аксана да яго. Ці на добрае, тады, тварылася ўсё ў яго там учора?