Пляцоўкай для сустрэчы выбралі Кіеў. З’ехаліся сур’ёзныя дзядзькі ў пагонах з вялікімі зоркамі. Міністр абароны СССР у званні маршала падазрона паглядзеў на беларускага прафесара і з чыста армейскай падколкай запытаўся, у якім той званні? Адказ: “старэйшы лейтэнант запасу”, — прымусіў зайсціся генералаў смехам. Але ж недарма менавіта прафесара ад нас паслалі, зрэагаваў ён імгненна і спытаўся ў міністра абароны, якую той краіну прадстаўляе? А такой краіны, як СССР, ужо і няма на карце свету, засталася толькі ў падручніках гісторыі. Маршалу дыханне пераняло, не ведае, што і адказаць. Атрымліваецца, ён “ніхто”, а беларус — старэйшы лейтэнант запасу, які ані дня ў войску не служыў, а толькі курсы прайшоў пры вайсковай кафедры ва ўніверсітэце, рэальныя паўнамоцтвы мае. Тут генералы ўжо не смяяцца пачалі, а рагатаць. Маршал таксама не дурань, крыўдаваць не стаў, разам з іншымі засмяяўся. Ну, а калі разам усе пасмяяліся, то і давер паміж людзьмі ўзнік, узяліся за справу.