Я мог бы расьпісваць кожную песьню паасобку, але ўстрымаюся і ў агульных рысах адзначу, што праграма ў Аморфіса атрымалася насычанай і рознабаковай: трэкліст ішоў паўз усю дыскаграфію, кранаючы як героя вечарыны – апошні альбом, так і самыя раньнія працы. Не пабаюся сказаць, што гучалі фіны па-студыйнаму, прынамсі вакал Томі Ёўтсэна ішоў з тымі жа звычнымі меладычнымі хадамі і ўдалымі разьменамі чыстага і гроўла, амаль без уласьцівага жывым выступам наватарства. Мінусамі гучаньня прывесьці можна хіба толькі выпаданьне клавішных пасажаў (напрыклад, прыпеў The Wanderer) і некаторых момантаў чыстага сьпеву з агульнае плыні, але кожны гурман можа прыціснуць вушы, каб учуць свае ўлюбёныя моманты як яны ёсьць – што ж зробіш…