Падчас выступаў пасьля асьвячэньня крыжа адзначалася, што Курапаты, сталі сапраўдным народным мемарыялам, створаным намаганьнямі грамадзкасьці. Адсюль, з Курапатаў, пачалося новае беларускае Адраджэньне і шлях да незалежнасьці краіны. Прагучала думка, што крыжы, усталяваныя ў Курапатах, не павінны заставацца ананімнымі, на іх з часам павінны зьявіцца імёны канкрэтных людзей, як знакамітых сыноў і дачок Беларусі, так і самых звычайных людзей — нашых сваякоў і блізкіх, што загінулі ня толькі тут, у Курапатах, але і ў іншых мясьцінах бяскрайняга і страшнага паводле сваёй нялюдзкасьці архіпелагу ГУЛАГ. Толькі ў 1939-1941 гг. было рэпрэсавана больш за 125 тыс. жыхароў Заходняй Беларусі (гэта без уліку польскіх вайскоўцаў). Многія з іх загінулі, у тым ліку і ў Курапатах.