Зазвычай, з “лёгкай рукі” Эрнеста Хемінгуэя, усе даследчыя рэфлексіі на гэтую тэму пачынаюцца з неабходнасці згадаць знакамітую фразу Гертруды Стайн. Яна была прамоўленая ў 1924г. і ўзятая Хемінгуэем за эпіграф да рамана “Фіеста” (1926 г.). “Усе вы, – сказала спадарыня Гертруда, – страчанае пакаленне… Уся моладзь, якая пабыла на вайне”. Ці не адразу ж было заўважана, што і ў англійскім, і ў нямецкім і ў французскім, ды і ў беларускім напісаннях фраза Гертруды Стайн перакладаецца таксама і як “пакаленне, што загінула” [1, с.130]; лічбы савецкіх страт, як мы ведаем, увесь час удакладняюцца. Між тым ужо ў часы “Фіесты” “выраз “страчанае пакаленне” быў “адным з самых кідкіх, самых распаўсюджаных літаратурных цэтлікаў ХХ стагодзя…” [1, с.130-131]; “label” – так спрэс называў гэты выраз сам Хемінгуэй (напрыклад, у кнізе “Свята, якое заўжды з табой”, апублікаванай, як вядома, пасля смерці Хемінгуэя, у 1964г.; тут падрабязна, у дэталях намаляваны будзённыя абставіны слыннага “прароцтва” Гертруды Стайн).