Мне імпануе ў натуры Людмілы Іванаўны яе жыццяздольнасць, і што актыўна далучае яна да беларускіх справаў і сына, і ўнукаў, і нават нявестку. І што, нягледзячы на розныя жыццёвыя абставіны, змагла-такі ўтрымаць сваю родную “Купалінку”, абнавіць, надаць ёй другое дыханне. Што ёсць у беларусаў Тальяці павага да роднай мовы, беларускіх традыцый — хоць розныя меркаванні на гэты конт, часам дзеліцца, даводзіцца ёй чуць. У тым ліку, на жаль, і ад супляменнікаў, якім, як ні дзіўна, чамусьці прыклад выжывання беларускай суполкі ў крызісным Аўтаградзе, змагання “Нёмана” за месца пад сонцам падаецца нейкай гульнёю ды “пацешкамі”.