– Тут не толькі мае работы, – адзначыла ў размове са мной Таццяна Пятроўна, – а і маёй матулі – Аляксандры Міхайлаўны Гаўрылавай, і свякрухі – Марыі Сцяпанаўны Казловай. Яны мяне і вучылі, як правільна трымаць у руках іголку. Усе іх вырабы – у асноўным рушнікі, я захоўваю як святыню, сямейную рэліквію. Гэта – памяць наша роду.