Памятаю, у маім дзяцінстве бабуля Юзя ўправіцца з гаспадаркай, кнот у лямпе прытушыць, і з намі — гэта я, брат Янэк і сястра Вандза — сядзе за тым самым вялізным дубовым сталом, дзе Канстанцін Міхайлавіч сядзеў, і пра яго нам распавядае, а іншы раз — страшныя казкі. Маўляў, на вуліцы чакае цябе нешта жудаснае. І помню, набярэшся смеласці і нейкія сто пяцьдзясят метраў, можа, за секунду па двары праляціш. Умела баба Юзя расказваць. Таленавіта. Прычым мова ў яе была такая сакавітая, народная. Мы так ужо не ўмеем…