Кансервацыяй помнікаў архітэктуры ў II Рэчы Паспалітай вялася на дзяржаўным узроўні і падпарадкоўвалася Міністэрству веравызнанняў і публічнай асветы. Асноўная задача кансерватараў пачатку 20-х гадоў заключалася не столькі ў ахове помнікаў архітэктуры ад натуральнага разбурэння, сколькі ў спыненні практыкі выкарыстання напаўразбураных старажытных пабудоў мясцовым насельніцтвам у сваіх інтарэсах.