Пад “мовай варожасці” маніторцы разумелі “ўсе віды выказванняў, якія распаўсюджваюць, распальваюць, падтрымліваюць або апраўдваюць расавую нянавісць, ксенафобію, антысемітызм ды іншыя формы варожасці, выкліканыя нецярпімасцю, у тым ліку нецярпімасцю, якая праяўляецца ў форме агрэсіўнага нацыяналізму і этнацэнтрызму, дыскрымінацыі меншасцяў і варожых адносінаў да іх, а таксама імігрантаў ды асобаў, якія паводле свайго паходжання адносяцца да імігрантаў”[1].