Але Васіль Іванавіч усё ж зямлю ўзяў. Толькі не ў родных Лясках, а непадалёку і стаў там гаспадарыць. Брат Фёдар дзень і ноч шчыраваў на сваім трактары, дапамагаў апрацоўваць палі. І сам Васіль Іванавіч свету белага з-за працы не бачыў. Кожны лапік поля па-навуковаму апрацоўвалі, запраўлялі і максімальна вытрымлівалі тэхналогію вырошчвання сельгаскультур. І вынікі не заставілі сябе доўга чакаць. Ураджаі радавалі, на заробленыя сродкі набылі новую тэхніку, угнаенні, паліва. Падраслі сыны Дзіма і Андрэй, асвоілі сельгасмашыны і таксама ўключыліся ў працу.