Патокі вады ды струмені граду, якія валіліся з неба, былі такой моцы, што транспарт проста спыніў свой рух. Прычым, надоўга. Так, каб дабрацца ад той жа “Таварнай” да дыспечарскай станцыі “Дружная”, а гэта ўсяго толькі два прыпынкі, майму ратавальніку-тралейбусу спатрэбілася амаль гадзіна. Грукат кавалкаў ільда па даху быў такі моцны, што немагчыма было чуць уласнага голасу. Дарогі імгненна пераўтварыліся ў горныя рэкі. Той, хто не паспеў схавацца ў першыя ж хвіліны пасля пачатку стыхіі, мог нават атрымаць траўмы ад граду. Пра тое, што многія чалавекі ўмомант прамоклі да ніткі, і казаць не даводзіцца.