А вытокі Коласавага гумару сягаюць тутэйшага сялянскага асяроддзя, што ўзгадавала вялікага Песняра: дало яму жывую і гнуткую мову, глыбокае веданне ЖЫЦЦЯ, багатыя фальклорныя традыцыі. Колас смяецца так, як стагоддзямі ўмеў смяяцца беларус. Можа, менавіта ён поўна, як ніхто іншы, увасабляе сабою традыцыі нацыянальнай смехавой культуры. I ў той жа час гэты смех непаўторны – яго не зблытаеш з смехам Дамініка Рудніцкага, Каятана Марашэўскага, Францішка Багушэвіча, Старога Уласа, Альберта Паўловіча, Кандрата Крапівы, Андрэя Мрыя ці Андрэя Макаёнка. I пагатоў не падобны ён да сучаснай усёабдымнай іроніі. Зрэшты, у розныя перыяды свайго жыцця і Якуб Колас быў розны – ён мяняўся разам з той пераломнай эпохаю, якая яго запатрабавала, і міжволі мяняўся колер ягонага смеху.