Цяпер зразумела, што гэтае вяртанне да камедыйных вытокаў і было асноўнай мэтай Уладзіміра Савіцкага. Ён прапанаваў гледачу яскравае відовішча, іранічнае і гарэзлівае, але кожная дэталь тут працуе на агульны змест. Гэта нясумна і вельмі смешна, часам нават не ведаеш, як рэагаваць. Калі дарослыя людзі вядуць сябе сапраўды як малыя дзеці, неяк губляешся. На такую прастадушнасць гатова толькі вельмі самадастатковая трупа. У гэтай прастадушнасці — вялікая ачышчальная моц. Усё часцей наш тэатр, наадварот, хоча паказацца разумнейшым, чым ён ёсць.