Другі месяц князь не дае спачыну ні сабе, ні дружыннікам. Нават ваявода Віславус і той дзіву даецца, як улёг ён у ратныя забавы. “Не маладзён ты ўжо, князь,— сказаў неяк ваявода,— не дваццаць табе летаў.