У Беларусі суб’ектыўная дыхатамія “мілагучнасць – немілагучнасць” як маркер існуе ва ўспрыманні заходнімі палешукамі маўлення цэнтральнабеларускага ці цалкам непалесскага насельніцтва Беларусі як ‘чужога’ (дзекаючага і цекаючага, з вымаўленнем выразнага ў, адкрытага акання). Адпаведна, і непалесскае насельніцтва ідэнтыфікуе палешукоў перш за ўсё паводле фанетычнай адрознасці.