Як і мае быць, перад легкадумнымі буржуазнымі камедыямі ў “Перамозе” круцілі ідэалагічна паўнавартасную савецкую хроніку, дзе сакральнае імя Іосіфа Вісарыёнавіча прамаўлялася штохвіліны. Стужка ад штодзённага ўжывання рэгулярна рвалася – як след, кінамеханік штохвілінна злаваўся і мацюгаўся. Вось несвядомы папуга механічна і завучыў тыя словы, якія чуў у кінапраектарнай часцей за ўсе астатнія.