Надзвычай важнае ў Жылкавым паэтычным вобразе Радзімы-жаноцкасці, Радзімы як прадмета рыцарскага культу менавіта тое, што Антон Адамовіч называе “нацыянальным эрасам”: “Якраз у папярэдніх “Уяўленню” [паэма 1922 года. – Л.С.] вершах, асабліва такіх, як “Дарма”, “Ізноў пытанні”, адбываецца тое зліццё эратычнае лірыкі, лірыкі кахання, з лірыкаю нацыянальна-ідэйнаю , зліццё, у выніку якога вобраз каханае – Яе (цяпер ужо канечна з вялікае літары) стаецца для паэты вобразам самае Бацькаўшчыны, нацыі, аб’ектам ягонага нацыянальнага эрасу ”[3].