Баба Хрысьця гаманіла голасна, на ўсю вуліцу, не саромелася ні свайго моцнага бляшанага голасу, ні слухачоў – гэта значыць, мяне і ўсё тых жа нахабных падлеткаў, якія гідка пасьмейваліся, шчэрылі жоўтыя зубы і дагрызалі на мураваным ганку гарбузяныя семкі.