Мяркую, мяне падтрымаюць многія, калі скажу, што арганізатары мерапрыемства трапілі ў самую “дзясятку”, калі запрасілі на сцэну экскіраўнікоў службаў, прадпрыемстваў і арганізацый. Людзей, якія колісь узначальвалі і будавалі сённяшні Слаўгарад, выхоўвалі, вучылі яго жыхароў. Кветкі, прызнанне і ўдзячнасць – усё было для іх. Далей слова ўзялі артысты. І гэта было па-сапраўднаму відовішчна. Канферансье прадставіў фіналістаў рэспубліканскага конкурса “Новые голоса для любимой страны”. Імі былі звычайныя людзі з даволі празаічнымі прафесіямі: памочнік машыніста, медсястра, педагог. Але вось галасы, якімі іх узнагародзіла прырода, былі з разраду, калі не фенаменальных, дык блізкія да таго. Яны радавалі сваім вакалам прысутных, узнімалі настрой. Прычым, рабілі гэта, нягледзячы на самадзейны ўзровень, даволі прафесійна. Ад таго і апладысменты пасля кожнай песні пераходзілі ў авацыі і гучала “Брава!” і “На біс!”.