Людзі давяралі Апейку, цягнуліся да яго, бо былі ў яго характары дзве розныя, несуладныя рысы: чуллівасць і разам практычнасць, цвярозасць. Дарогі, дакладней, бездараж, і страшэнная беднасць (у некаторых сёлах дамешвалі ў муку жолуд, была рэальная пагроза голаду) — найпершы клопат Апейкі. Памагалі і ратавалі, выціскалі і з кулакоў. За поўнач вяртаўся ён дадому, дзе яго чакала верная і шчырая, далікатная і разумная Вера і двое дзетак. Нават не ўяўляў, як бы жыў і трываў без іх. Вялікім клопатам Апейкі быў брат. І хоць некалі Савасцей памагаў яму і тым, хто ваяваў за савецкую ўладу, але цяпер стаў плямай у біяграфіі Апейкі, бо — кулак. Усё пра яго ведалі ўсе, асабліва добразычліўцы і бдзіцельныя.