Неўзабаве крызісны перыяд адступіў, а наперадзе сям’ю чакалі Віцебск і тэатр імя Якуба Коласа, у які Віталю Баркоўскаму было наканавана ўступіць у якасці мастацкага кіраўніка, а Анжаліцы — артысткай трупы. Па першым часе і на новым месцы муж, у адрозненне ад іншых ягоных калег, не вельмі займаў яе ў сваіх пастаноўках. І гэта была свядомая палітыка. Выключэннем з’явіўся хіба што спектакль “Шагал… Шагал…” па п’есе Уладзіміра Драздова, дзе Анжаліка стварыла вельмі кранальны вобраз Іды — маці славутага мастака. Актрыса выдатна перадала ў простай жанчыне народную мудрасць, дасціпнасць, розум і прыродную далікатнасць, душэўную тонкасць сваёй гераіні. З гэтым спектаклем коласаўцы аб’ездзілі шмат краін: пабывалі ў Англіі, Шатландыі (у 2000-м на Міжнародным фестывалі ў Эдынбургу работа атрымала Гран-пры), Італіі, Польшчы, ЗША. Анжаліка цудоўна ўпісалася ў творчы калектыў коласаўцаў, але разам з тым яе заўсёды вылучыш сярод іншых. Гэта актрыса, якая валодае ўнікальнымі творчымі здольнасцямі і магчымасцямі. Яна здольная віртуозна працаваць у трагедыі, камедыі, мюзікле, псіхалагічнай драме, авангарднай пастаноўцы, на мяжы самай яскравай знешняй формы і паглыбленага псіхааналізу. Выдатна перадае ў лепшых ролях найтонкія нюансы душэўных перажыванняў сваіх гераінь. Часта яна ўвасабляе вобразы жанчын са складаным душэўным светам, ахопленых страсцямі альбо з надламанай псіхікай, з тым моцным душэўным болем, які яны нясуць у сабе. З гэтага шэрагу асабліва вылучаецца і асабіста мне вельмі блізкі вобраз Любы з драматычнай камедыі “І смех, і слёзы, і Любоў” паводле Уладзіміра Набокава.