Публічныя прасторы – гэта адначасова і мэта, і сродак, і скульптура, выстаўленая навідавок, і мармуровая пліта, форма якой увесь час трансфармуецца дзякуючы бясконцаму струменю людзей, якія праходзяць па ёй кожны дзень. Калі яны па-сапраўднаму аўтэнтычныя, то могуць уяўляць сабою магутную прыладу для грамадства, якая павінна шанавацца, мець абарону, працаваць і развiвацца дзякуючы новым ідэям і рэсурсам. Цяпер надышоў час спыніць успрымаць іх як належнае. Асноўная адказнасць за стварэнне супольнасці і падтрыманне дэмакратыі належыць кожнаму з нас паасобку – мы павінны кінуць выклік сабе, каб быць той публікай, якая будзе карыстацца гэтымі прасторамі і вызначаць іх курс развіцця.