Тэатр меў рацыю, калі, сцвярджаючы свой новы статус – Дзяржаўнага музычнага – звярнуўся да камічнай оперы, якую наўрад ці ўзяў бы ў рэпертуар калектыў акадэмічны. (Дарэчы, падобны жанравы прэцэдэнт ужо быў: згадайма пастаноўку Viva la Mamma! Г. Даніцэці на гэтай жа сцэне – колішняга тэатра музычнай камедыі). Недачакаўшыся ад айчынных творцаў чаго-небудзь новенькага ды арыгінальнага (чаму беларускія кампазітары рэдка пішуць у гэтым жанры – пытанне для асобнай размовы), трыо Еўтэрпы, Мельпамены і Тэрпсіхоры знайшло для сябе старую песню пра галоўнае сярод падзабытых партытур аднаго са старэйшых савецкіх класікаў.