Такая падзея па сённяшнім часе рэдкая – параўнальна за кароткі адрэзак часу ў Беларусі выходзіць другая перакладная кніга паэта з Татарстана. Так, сяброўства ў беларускіх і татарскіх пісьменнікаў ў ранейшыя, савецкія, дзесяцігоддзі было на добрай вышыні. Памятаю, што выйшлі па-беларуску кнігі Мусы Джаліля, Закі Нуры (старшыня Саюза пісьменнікаў Татарскай АССР партызаніў у Беларусі, пасля вызвалення нашай старонкі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў працаваў у Оршы старшынёю гарсавета). Але гэта было раней, калі і кантактаваць было прасцей, і калі дружба літаратур, дружба нацыянальных культур была часткай ідэалагічнай стратэгіі. Мяркуючы па сённяшнім часе, і зараз мы імкнёмся дружыць культурамі. Толькі вось літаратура, як правіла, выпадае з гэтага камунікату дружбы…