— Я сяджу да такой пары, калі столькі часу ўжо не чакаюць. Але былі выпадкі — падкладвалі запіскі на лабавое шкло майго аўто з падзякай за маю працу, за тое, што я такі ёсць, хоць, які я ёсць у жыцці, канечне, не ведаюць. Я разумею, гледзячы на мяне на сцэне, яны дамалёўваюць партрэт таго ідэальнага мужчыны, якога хочуць бачыць побач з сабой. Але, дзякуй Богу, калі ролі, якія я іграю, дазваляюць жанчынам не губляць надзею, што сапраўдныя мужыкі сёння ўсё ж яшчэ ёсць.