І трохі мы пасядзелі моўчкі, пабылі ў спакоі, памаркоціліся, падумалі пра сваё, на ўсякі выпадак пералічылі тое, што было ў нашых кішэнях, а калі за дзьвярыма сьціхла мітусьня і непатрэбнае нам тупаньне, Егішэ звычайным сьцізорыкам адамкнуў замок, і мы, пільнуючыся, праз кухню пакінулі казіно.