Мне здаецца, Алейнікаў у сваёй творчасці знайшоў такую форму дакументальнага апавядання, калі чалавек, увасобіўшы сваю эпоху, звяртаецца да нас, і не на “пытанні” адказвае і не “грае самога сябе”, а спавядаецца і прапаведуе, не толькі расказвае “пра час і пра сябе”, але як бы сведчыць пра яго ўсім сваім абліччам. І няма ў яго спакусы падрабіцца пад тую эпоху. Спакуса — адчапіцца, адкараскацца, адвязацца, заднім чыслом аказацца “разумнейшым” за тагачасных людзей? Што і казаць, у нас бывае такое. А тут — не. Тут Алейнікаў паважае той час, разумее яго. І застаецца пры гэтым сабой, захоўваючы годнасць той эпохі. І — годнасць нашай.