Праца журналіста ня зьнішчыла ягонага імпэту празаіка, творцы. Гэта праца не за грошы, а дзеля культуры, літаратуры, роднага слова. Важна, калі чалавек пакідае для сябе нешта сьвятое. Я заўсёды хаджу на вечарыны Астраўца, каб паціснуць яму руку. Хоць ягоная проза, паводле мяне, занадта густая, перасыпаная дакумэнталісцкімі рэаліямі” (Адам Глёбус)