Пакуль Антон і гаспадар адсутнічалі, Вацык адчыніў дзверы, развязаў Зоську і паказаў ёй чорны ход за печкай. Зоська выскачыла ў ноч і збіралася бегчы да лесу, але потым падумала, што станецца з гаспадарамі хутара. Узяўшы ў рукі сякеру, яна стаілася за вуглом. Ёй трэба было спыніць Галубіна. Убачыўшы цень Зоські, Антон адскочыў у бок. Сякера толькі рассекла кажушок на плячы хлопца. Ён нядоўга, але жорстка біў Зоську, яна спадзявалася, што ён яе заб’е. Але яна патрэбна была яму жывою. Зоська вырашыла, што трэба памерці раней, чым ён пацягне яе ў Скідзель. Яна чакала моманту, каб выхапіць з-за пазухі Антона наган і забіць яго і сябе.