— Дом маёй бабулі стаяў на краі сяла, непадалёк было роўнае месца, дзе яна і прабабуля кожную вясну садзілі кветкі, прыносілі свечкі. Калі я крыху падрасла, мне расказалі, што на гэтым месцы знахоxadдзяцца брацкія могілкі часоў Першай суxadсветнай вайны, што раней тут стаяла капліца і была дошка з 39 прозвішчамі загінуўшых. Мая прабабуля часта станавілася на тым месцы на калені, гладзіла зямлю са словамі: “Сынкі, сынкі… і мой недзе ляxadжыць забіты фрыцамі”. На гэта нельга было гляxadдзець без слёз, і хацелася зрабіць нешта неверагоднае, такое, што спыніла б усе войны раз і назаўсёды, — расказала Валянціна Міхайлаўна.