Даўно пазнікалі з зялёнае паркавай зоны Дразды, вераб’і, салаўі і вароны. Закураны пылам прамытыя з раніцы шыбы, Прапахлі мазутам злінялыя сонныя рыбы. Пацягне ад комінаў ветрыкам слабым — I ў сажалцы ўжо захлынаюцца жабы. На яблынях вецце увесну пасыпана густа Забойнаю дозай атрутнага дусту, I сад у зняменні глядзіць невясёлы, Як з кветак на дол асыпаюцца пчолы. Радзеюць гаі, пералескі, прысады і пушчы, I толькі яшчэ чалавек застаецца трывушчы: Ён дыхае дымам, аглушаны звонам і гудам, I дзівіцца сам, што трымаецца цудам. Ён б’е свідравіны, укладвае рэйкі і шпалы: Што зранку здабыў, таго ўвечары мала. Ён выграб да рэшты глыбокія нетры, I чадам прапахлі вада і далёкія кедры. Мы — людзі нашчадкам пакінуць павінны Празрыстую рэчку і спеў салаўіны.