Рашэнне паехаць было прынята ў снежні 2017 года, праз некалькі дзён пасля майго першага візіту на ўсход Польшчы. Гэта было падарожжа ў Музей эміграцыі ў Гдыні, навучальны візіт у Люблінскія ўстановы і арганізацыі, звязаныя з культурай, мастацтвам і адукацыяй. Горад і рэгіён мяне здзівілі, я знайшоў там вельмі спрыяльную атмасферу для ўсіх відаў дзейнасці ў гэтых трох абласцях, непараўнальных з тым, што я ведаў з Трымяста. Мне ўдалося вярнуцца туды некалькі разоў і ўсталяваць кантакт з мясцовымі актывістамі. У мяне такое ж уражанне аб Беластоку: мясцовыя ўлады спрыяюць культуры і лічаць культуру адным з найбольш важных аспектаў дзейнасці самакіравання (што я выпрабаваў нават падчас паездкі на мінулым тыдні ў Гродна, чытаючы перадвыбарчыя плакаты з вокнаў). Пад уплывам гэтай хвалі пазітыўных пачуццяў я знайшоў аб’яву аб Еўрапейскай валанцёрскай службе і аб магчымасці паездкі ў Беларусь, Украіну, Грузію і Турцыю. Я абраў Беларусь з-за культурнага падабенства, многіх агульных элементаў у ідэнтычнасці палякаў і беларусаў, і, на мой погляд, усё яшчэ недастатковага супрацоўніцтва.