І вось у Мінску сустрэліся беларускі з Кішынёва ды Барані. Мікрааўтобус з удзельнікамі стажыроўкі рухаецца ў Азярцо. Па дарозе Ірына расказвала: паехаць у Музей архітэктуры і побыту ёй захацелася яшчэ й таму, што там сярод экспанатаў ёсць драўляная царква 1704 года — з вёскі Барань. Яе саму там хрысцілі. Пасля, ужо ў музеі, Ірына доўга стаяла ля храма, які, дарэчы, адрэстаўраваны ды асвечаны, і ў ім можна праводзіць вянчанні, хрэсьбіны. Казала: “Памятаю, стаяла закрытая царква на ўскрайку вёскі… А ў 1976-м яе перавезлі сюды, у музей. На тым месцы цяпер — крыж. Многія жыхары шкадуюць, што царкву забралі, іншыя ж упэўнены: так яе выратавалі, бо спалілі б…”. Ірына прызнавалася, што сустрэча са святыняй разварушыла сэрца. Абацяла: прыедзе ў Азярцо зноў — разам з дачкой.