Мяркуючы па летапісных звестках, рэгіён Прыпяцкага Палесся ўжо ў 12 стагоддзі мала нагадваў закінутую глуш. Магчыма, Ганцавіцкі край быў падзелены паміж Пінскам, Клецкам і Слуцкам. Можна меркаваць, што на гэтых землях ужо тады існавалі паселішчы, рэдка ўключаючыя больш дзясятка жылых пабудоў. Гарадзішча складалася з драўляных хат, якія паліліся па-чорнаму. Тут жа, у маленечкіх загонах, утрымлівалася жывёла. Асобных гаспадарчых пабудоў не існавала. Вакол паселішчаў ставілася абаронная агароджа, а месцы для яе выбіраліся так, каб з выгадай выкарыстоўваць натуральныя прыродныя перашкоды, напрыклад, край балота. Зыходзячы з колькасці курганных могільнікаў, найбольш абжытай з’яўлялася паўночная частка Ганцаўшчыны. На працягу некалькіх соцень гадоў у жыццёвым укладзе людзей ранняе хрысціянства было побач з элементамі язычніцкіх вераванняў, якія ў дрыгавічоў дзе-нідзе захаваліся амаль да сярэдзіны 15 стагоддзя.