За акном вясна — пара абуджэння ад зімняга сну. Да нас далятае птушыны спеў і шэлест маладых лісточкаў. Па дарозе імчаць машыны, пакідаючы пасля сябе манатонны гул. Мы кожны дзень чуем гэтыя гукі і зусім прывыклі да іх. А яны такія незвычайныя, такія “мірныя”… Імі трэба даражыць. Не заўсёды людзі маглі чуць гэтыя, для нас звыклыя гукі. Быў час, калі людзі праз акно бачылі зусім іншыя “пейзажы”: не зялёныя кроны дрэў, а апаленыя і вывернутыя з карэннем ствалы, разбураныя будынкі, языкі полымя, якія знішчалі ўсё на сваім шляху. Людзі чулі не мілагучныя птушыныя спевы, а жудасныя выбухі, кананады грому. Гэты час называўся вайной. Яна пакідае свае сляды на сэрцы Зямлі, на сэрцы людзей, дзеліць іх на “сваіх” і “чужых”. І, каб гэтага падзелу не было, павінна прайсці шмат часу.