Ён стаў тым, каго пазбавілі роднай зямлі. Але жыць на чужыне, здабываць славу для іншых народаў — не кожнаму пад сілу. І на пачатку XIX стагоддзя Міхал Клеафас пачаў пісаць просьбы, каб атрымаць дазвол і вярнуцца на родную Смаргоншчыну. Не з першага разу, але атрымаў яго, і ў 1802 годзе яны разам з маладой жонкай узяліся аднаўляць маёнтак і наладжваць культурнае жыццё ў Залессі. З гадамі ягоны маёнтак пераўтварыўся ў культурны цэнтр, дзе збіраліся мастакі, пісьменнікі, музыкі — выбітныя асобы свайго часу. У Паўночных Афінах (так з цягам часу сталі называць сядзібу ў Залессі) і зараз пануе дух мастацкіх выставак, літаратурных чытанняў і музычных вечароў. Канешне, у сэрцы Агінскага была надзея (і такія размовы ішлі), што беларускаму краю будзе нададзена пэўная аўтаномія. Князь жыў гэтай надзеяй, дзесь употай, а дзесь і адкрыта працаваў дзеля яе. Але на працягу дваццаці год гэтай мары не было наканавана спраўдзіцца. Маючы цалкам наладжанае жыццё, павагу ў асяроддзі лепшых людзей краю, Агінскі ўсё адно не адчуваў сябе ўтульна, не адчуваў сябе цалкам дома. Неспраўджаная надзея на свабодную Бацькаўшчыну развярэдзіла рану, рану ў сэрцы, з якой, напэўна, і нарадзілася мелодыя сусветнавядомага паланэза. Пасля наш знакаміты зямляк паехаў у Італію, дзе і сустрэў смерць.