— Да уж, эпізод стаіць перад вачыма да гэтага часу. Ішла далёкая перадача, я адчуў, што супернік цалкам можа памыліцца і пачаў рух наперад. Перыферычным зрокам заўважыў, што брамнік знаходзіцца далёка ад брамы і прыняў для сябе рашэнне, што калі мяч пераляціць праз абаронцы, то буду ў дотык перакідваць брамніка. Так і выйшла, аднак я быў яшчэ вельмі мала на поле, каб прывыкнуць да асаблівасцяў газона. Я чакаў, што мяч падскочыць, як звычайна гэта адбываецца на травяным пакрыцці, але ў рэчаіснасці ўсё адбылося інакш. Яго адскок апынуўся недастатковым, мяч слізгануў трохі наперад, з-за чаго мне прыйшлося яшчэ і цягнуцца для ўдару. Карацей, момант я загубіў. Там, вядома, можна было нават прасунуцца наперад з мячом і прабіць міма брамніка, але рашэнне было прынятае загадзя, заставалася толькі якасна выканаць ўдар. Шкада, што ў мяне не атрымалася паставіць у гэтым матчы пераможную кропку.