Павал накінуўся на хрысьціянаў, як раз’юшаны дзікі зьвер і шмат чаго дасягнуў ў гэтым. Кіраўнікі хрысьціянаў разьбегліся, а сам Павал прымушаў вернікаў Хрыстовых адракацца ад Яго пад пагрозай вельмі цяжкага пакараньня бічамі іх саміх і членаў іх сямей па ліку ўдараў “сорак без аднаго”. Дарэчы, хутка і сам Павал адчуе “смак” гэтага пакараньня за веру ў Ісуса Хрыста. Але зараз ён сьвядома выконваў фарысейскія абавязкі па вынішчэньню гарчычнага зерня веры ў Ісуса Хрыста, якая намагалася вырасьці ў моцнае дрэва. Пад час пераследаваньня і катаваньняў, Павал даволі шмат даведаўся пра жыцьцё і служэньне Ісуса Хрыста і гэтае веданьне – хацеў гэтага Павал ці не – адкладаліся ў памяці будучага апостала. Але на гэты час ён ня мог зразумець, чаму юдэі ледзь не паміралі ад сораму пасьля пакараньня ў сінагоге, а пасьлядоўнікі Ісуса былі шчаслівыя, што пакутавалі за Ягонае імя і больш таго, нават маліліся за сваіх катаў.