— Як бы цяжка ў жыцці ні было, я заўсёды памятаю словы мудрых людзей пра тое, што Бог не дапускае крыжа, які б пераўзыходзіў сілы чалавека. А яшчэ я стараюся не забываць, што цяпер камусьці ў шмат разоў цяжэй, чым мне. Я шмат гадоў хаджу на працу міма пяціпавярховага дома, дзе каля аднаго з пад’ездаў у інваліднай калясцы сядзіць прыгожая дзяўчына. Яна з усмешкай глядзіць на птушак, якія шчабечуць на дрэвах, свеціцца ад шчасця, калі маладыя мамы даручаюць ёй пакалыхаць у калясках сваіх немаўлятак, а самі ляцяць у магазін. Халоднымі днямі гэта дзяўчына сядзіць каля вакна. Вось такое жыццё! Дык як я магу наракаць і стагнаць ад сваіх праблемаў і хваробаў, якія ў параўнанні з праблемай гэтай дзяўчыны — мізэр!