Перад тым, як я скіраваўся на рэкалекцыі ў цішыні, прыканцы майго побыту ў Тэзэ, цішыня была для мяне нечым чужым. Памятаю, што перад рэкалекцыямі ў цішыні, прыехаў Жэральд з Кеніі. У нядзелю пасля таго, як скончыліся ягоныя рэкалекцыі, для ўсе ўдзельнікаў з Афрыкі ў Тэзэ была адмысловая сустрэча, і, калі ён дзяліўся ягоным дасвядчэннем, сказаў, што, калі надыходзіла бура, прасіў Бога пра знак і прамовіў “не, тое не супадзенне, Бог не мог прамаўляць да яго такім чынам”, пакуль бура не пачалася зноў некалькі хвілінаў па тым, як ён тое сказаў! Мяркую, што цягам майго тыдня ў цішыні я дасведчыў нечага значнага, аднак я быў здзіўлены, бо нічога такога не адбылося. Аднак я памятаю, што першым касцёлам, які я наведаў, быў храм у вёсцы Аменьі, дзе ў кнізе наведвальнікаў хтосьці напісаў нейкі час таму: “нават разбітае люстэрка перадае вобраз Бога”. Сітуацыі, праз якія я праходзіў, разбілі мяне, і мне прыгадалася, што я разважаў вобраз Бога нават з усім тым, праз што я праходзіў, што й дапамагло вярнуцца дадому і направіць зламаныя адносіны з маім татам так, што зараз мы нават бліжэй, чым былі раней.