Калі гаварыць аб шляхах развіцця сістэмы адукацыі для дзяцей з АПФР, думаю, што варта кіравацца наступным пастулатам: сацыяльная інтэграцыя дзіцяці павінна быць на першым плане. Неабходна, каб вучань з абмежаваннямі меў рэальную інклюзію, быў нароўні з усімі дзецьмі ў калектыве, а не своеасаблівай “цацкай” або паказальным вучнем для ўстановы адукацыі са статусам “інклюзіўная школа”. Памылковым з’яўляецца і сцвярджэнне аб тым, што інклюзіўная адукацыя цалкам заменіць сістэму спецыяльнай адукацыі дзяцей з АПФР. Гэтую гіпотэзу пацвярджаюць вынікі даследаванняў, праведзеных сацыёлагамі Цэнтра сацыялагічных і палітычных даследаванняў БДУ, у тым ліку і мае даследаванні, якія тычацца дзяцей з парушэннямі зроку.