— Праўду кажуць, што радасць і гора побач ходзяць, — выціраючы ражком хусцінкі заплаканыя вочы, мовіла Броня Калядовіч вясковым бабам, што прыйшлі выпраўляць у апошні шлях Сымона Сухалеціка. Усе стаялі ля варот, бо з хаты вось-вось павінны былі вынесці нябожчыка.