На самай справе, ад Ярмошынай і Губарэвічу, і Караткевіч, і ўвогуле ўсім зацікаўленым асобам трэба было б трымацца падалей. Таму што Лідзія Міхайлаўна — не толькі старшыня ЦВК. Гісторыю нікуды не падзенеш і назад не павернеш. Як ужо не змяніць і таго, якім чынам Ярмошына апынулася там, дзе апынулася. Для гэтага трэба ўзгадаць не такое даўняе мінулае. А канкрэтна — падзеі 14–15 лістапада 1996 года.