Стварэнне ўмоў, якія забяспечваюць выяўленне і развіццё адораных дзяцей і рэалізацыю іх патэнцыяльных магчымасцяў, зяўляецца адной з прыярытэтных сацыяльных задач сучаснага грамадства. Наяўнасць сацыяльнай замовы спрыяе інтэнсіўнаму росту працы у гэтай вобласці. Аднак сусветная практыка працы з адоранымі дзецьмі паказвае на тое, што пры адсутнасці валідных метадаў ідэнтыфікацыі адоранасці гэтая праца можа прывесці да негатыўных наступстваў. Разам з тым выбар псіхадыягнастычных працэдур і метадаў працы з адоранымі дзецьмі вызначаецца зыходнай канцэпцыяй адоранасці.