На другім баку пляцоўкі за тры метры ад ракі ляжаў вялікі камень Дзед (Стары). Побач з ім у насціле была высечана адтуліна, а пад ёй у ямцы бруіла крынічка: яна лічылася святой, а вада — гаючай. У капішча прыносілі ахвяры. Месца заўсёды было дагледжана, таму што мела святара, якога звалі чараўніком або ведзьмаком. Святар лячыў розныя хваробы людзей і жывёл, умеў адвесці няшчасці і шмат чаго іншага.