У тралейбусе цёпла ад дыхання стомленых дзённай працай людзей, абыякавыя твары, запалыя шчокі, блакітныя, амаль белыя вочы састарэлых мужчын, што едуць дахаты пасля змены на заводзе. Размовы па мабільным. Смех падлеткаў — яны ўбачылі смешную карцінку ў інтэрнеце. А пахі — гэта асобная тэма. Танны адэкалон, танныя цыгарэты, танны алкаголь. Ну, дарэчы, не танны — а такі, які яны могуць сабе дазволіць. І гэтак заўсёды. Мне цікава: аб чым думае вось гэтая жанчына нявызначанага ўзросту? Яе жорсткія валасы пафарбаваныя ў жудасна-бронзавы колер тры месяцы таму, калі яшчэ былі грошы на цырульню. Як зрабіць так, каб яна ўсміхнулася? І ці патрэбна ёй усміхацца? Калі верыць, што кожнаму з нас ад нараджэння была дадзеная невядомым рэжысёрам пэўная роля, то можа ў яе ролі няма ўсмешкі?