Ехаць давялося, умоўна кажучы, тры дні на аленях: да Вільні, адтуль цягніком да гарадка Турмантас (пазнавальная станцыя, якіх і ў беларускай глыбінцы шмат) і далей — фестывальным трансферам непасрэдна на месца (аўтобус таксама нагадваў тыя, што ў дзяцінстве вазілі мяне да бабулі ў Клічаў са станцыі Нясята)… Праўда, можна было далучыцца да трансфера напрасткі з Мінска ці з Вільні, але мы ж не шукаем лёгкіх шляхоў! Да таго ж і самі арганізатары на старонцы фестывалю пазначалі, што самы экалагічны шлях даезду на фестываль — акурат цягніком. Памыліліся, самы экалагічны будзе ўсё ж ровар!