Першую кнігу напісаў я табе, Дразафіле, каб тая сьлінявая вадкасьць, што бруіцца з твайго рота, нарэшце засохла. Берагі былі сьлізкімі ды высокімі, рукі намацвалі стромкую коўзкую паверхню бэтонавых паралелепіпэдаў, дакраналіся да клейкай пазелянелай плоскасьці, сьлізгалі, ня маючы, за што ўчапіцца. Таму, спрабуючы выбрацца на сушу, чалавек у лётным шлеме шторазу плёскаўся назад з ладнай вышыні быццам мех з лайном. Жоўтую пожню асьвятлялі апошнія промні сонца; на выразным, нібы апрацаваным у фоташопе, небе завісьлі фігурныя аблокі; праз поле вілася, губляючыся дзесь у далечыні, зваблівая сьцяжынка; бусьлінае гняздо на верхавіне вадакачкі дапаўняла гэты мірны краявід, які раптам парушыў матацыкліст на заднім пляне з залепленымі скотчам вачыма.