– Так заўжды было, – цэдзіць Надзя скрозь устаўныя зубы, – ты – прынцэса-літаратарша, гардзячка, а я ўсяго ліш масавік-зацейнік. Але цяпер сітуацыя зьмянілася, Антаніна. Час нас зраўнаў. Цяпер мы роўныя, Антаніна! Цяпер мы знаеш хто? Я табе скажу. Пенсіянершы.