Кажуць, што менавіта вушы і язык кормяць карэспандэнта, упэўніваюся ў гэтым ужо праз хвіліну, пагутарыўшы з калегай з іншага парталу: прэс-канферэнцыя ўжо празь дзесяць хвілін, а нас не папярэдзілі, ды яшчэ і прыватная – прэсы самы мінімум! Што рабіць, наш тэкставік яшчэ быў у дарозе, прыехаць не пасьпее, значыць, трэба самой, нічога не заставалася, як чакаць ад яго сьпіс пытаньняў. На ўваходзе праясьніўся яшчэ адзін непрыемны момант – нас памылкова ня ўнесьлі ў сьпіс акрэдытаваных непасрэдна на прэс-канферэнцыю, таму прапускаць мяне катэгарычна не пажадалі. “Прыехалі…” – пра сябе мацюкнулася я, а сама хуценька вырашыла далейшы план дзеяньняў. Пакуль адныя арганізатары спрачаліся да пены ў роце, пускаць мяне ці не, я, прыкінуўшыся мэбляй і забіўшыся між іншых карэспандэнтаў, шпарка бегла за другімі, што вялі прэсу ў залу. … Ва ўсіх сваіх тэкстах мы гаворым пра тое, што прайшлі самі: праз усе перашкоды, страты і звычкі..”