(Пушкін: ) “Амністыя выглядала так вельмі буднічна. Яны выклікалі і кажуць: “Вось, Вы цяпер вольныя. З вас здымаецца судзімасьць і просім ацаніць акт гуманнасьці дзяржавы ў адносінах да Вас”. Я, прызнацца, падумаў, што ня буду ім казаць, што гэта акт прызнаньня дзяржавы правільнасьці шляху, і мяккасьць пакараньня, па-сутнасьці, і ёсьць такія адносіны, што немажліва чалавека судзіць за ягоныя мастацкія рэчы, і гэтым самым указаны шлях для барацьбы. Я гэтага пабаяўся сказаць, бо пракурор мае такую сілу, што выслухаўшы такую маю рэпліку, скажа, што Вы не зразумелі акту гуманнасьці, таму яшчэ падумайце год, і, магчыма, Вы да нечага прыйдзеце, Вас ждыцьцё навучыць. Пракурор быў строгі на выгляд”.