Гадоў 10—20 назад, чуючы слова “торт”, мы ўяўлялі “Мінскі” ці “Казку”, шчодра аздоблены крэмам. Потым усе гэтыя лісточкі-грыбочкі змяніла яркая цукровая масціка, якой зацягвалі тарты, а зверху пачалі прымацоўваць дэкор — быццам злепленыя дзецьмі з пластыліну элементы з той жа масцікі. Такія тарты хоць і былі часам прыгожымі, але апетытнымі іх цяжка было назваць і зусім не хацелася паспрабаваць. Тарты ж Таццяны таксама не хочацца есці, але выключна таму, што кожны з іх — гэта твор мастацтва, знішчыць які — штосьці накшталт варварства. Дзіцячыя каруселі, цырк, цацкі, мультыплікацыйныя героі і казачныя сюжэты — усё гэта і шмат чаго яшчэ да дробязей паўтарае, быццам па чарадзействе, майстар.