Прад імі Случчына ляжала,Старонка міла і багата.Народ, відаць, жыў панавата,Прынамсі, добра і заможна, Па ўсім аб гэтым судзіць можна:Па ветраках, такіх удумных,І па абэржах* гэтых, гумнах,Па старасвецкіх азяродах, Па гарбузах на агародах,Па тытуню і па садочках,Дзе хаты ніклі, бы ў вяночках.А тыя ліпы ці таполі! Такіх не бачылі ніколі:Развіслы, тоўсты, сакавіты,Гамоняць з небам – паглядзі ты!За многа вёрст здалёк відаць. – Ну, дрэвы! нечага сказаць;Зямля, брат, сілы многа мае –Такія вежы выганяе!А роўнядзь, роўнядзь! як далоні! – Міхал зазначыць ці Антоні:– Эх, брат, зямля: ўміраць не трэба,Не пашкадуе табе хлеба.Ўсё прыцягала іх увагу: Ці ўстрэнуць родную сярмягу –І людзі простыя так ветлы,І погляд добры іх і светлыТак да душы і пранікае І сэрца цешыць і ласкае;Ці хутарочак пападзецца,Ну, як знаёмы, усміхнецца!Ці гэта вёска з ветракамі І з прыдарожнымі крыжамі, –Ўсё так павабна, так адметна,І ўсё вітала іх прыветна,Бы тая блізкая радня. Комментарии 0