А хіба нам было страшна? Кожная з нас зведала не адну бальніцу, прыступы задухі і пекла медыцынскіх працэдур. А ў бальніцы смерць — не палохае, яна руплівая санітарка: выконвае сваю работу, не прыцягваючы асаблівай увагі, старанная і абыякавая. Гэта было наша звычайнае існаванне.У санаторна-лясную школу адны траплялі, як і я, з найлепшых намераў бацькоў — няхай дзіця падлечыцца. Другія — “спіхнутыя” мачахамі, айчымамі ці нават роднымі бацькамі-алкаголікамі…