— Так, я рэжысёр, які працуе не над артыстамі, а разам з імі. Адпаведна, я ніколі не даю вызначанага вобраза, якому павінны адпавядаць занятыя ў пастаноўцы. Найбольшую цяжкасць у беларускіх акцёраў выклікае неабходнасць быць актыўнымі складнікамі працэсу. Зразумела, тое вынікае з традыцый вашай школы ігры. Тая ж імправізацыя не нараджаецца на пустым месцы: каб рухацца, неабходна мець пэўную падрыхтоўку. Прынамсі, у “Пансіёне “Belvedere” мы шмат імправізуем: па сутнасці, у нас складваецца сцэнічная драматургія. Гэта вельмі здорава — і адначасова надзвычай складана. Бывае, з’яўляюцца цікавыя знаходкі, аднак мы не можам іх выкарыстоўваць у спектаклі. Ці рухаемся ў кірунку, які падаецца перспектыўным, але ў выніку трапляем у тупік.