Ну, кшталту таго. З аднаго боку, кіно — гэта вельмі канкрэтная рэч, гэта мноства нейкіх канкрэтных момантаў. А з іншага — калі гэта нейкае ўнутранае выказванне, яно ўсё ж першаснае. Ты сутыкаешся з гэтымі рэальнымі момантамі, і ўжо шукаеш, як лепш. Безумоўна, ты недзе схіляеш галаву перад рэчаіснасцю, таму што многае ад цябе не залежыць — гэта ж жывыя людзі, усё жывое, нават прырода. Ты, здаецца, хочаш выказацца, і табе ёсць пра што, але ў той жа час трэба быць адкрытым таму, што наўкол.ufeff