Гэтая акалічнасць давала падставу праваслаўным вотчыннікам з рускай часткі ВКЛ (назалежна ад іх уласнага этнічнага паходжання) пры сепаратысцкіх памкненнях і нават пры пераходзе на маскоўскі бок адчуваць сябе, хаця б ва ўласных вачах, “не зусім здраднікамі”. Адзін з трох галоўных змоўшчыкаў 1481 г., Фёдар Бельскі, уцёк менавіта ў Маскву. Неўзабаве пачаўся даволі масавы пераход у маскоўскае падданства памежных князёў разам з вотчынамі. Гэта было ўжо яўнай пагрозай дзяржаўный бяспецы ВКЛ. З 1487 па 1493 г. такі пераход здзейснілі князі Варатынскія, Бялеўскія, Мярэцкія, Вяземскія. У канцы 1490-ых гг. на бок Масквы перайшлі са сваімі уладаннямі Сямён Бельскі і трое князёў маскоўскага паходжання, бацькі якіх у свой час атрымалі вялізныя вотчыны (Бранск, Чарнігаў, Старадуб, Ноўгарад-Северскі) за пераход у падданства ВКЛ: Сямён і Іван Мажайскія і Васіль Шамячыч.