Пасля васьмігодкі Шылавіцкая сярэдняя школа, якая насіла імя Леніна, успрымалася мною як цэнтр цывілізацыі, дзе, на мой погляд, працавалі самыя паважаныя настаўнікі, была самая вялікая бібліятэка, праходзілі самыя выдатныя вечарыны, ладзіліся самыя сапраўдныя спартыўныя спаборніцтвы і яшчэ шмат чаго рабілася самага-самага. Тут я пачаў чытаць мастацкую літаратуру, навучыўся шанаваць кнігі. Але аб навуцы нават не марыў. На жаль, цяпер ужо няма ні той знакамітай школы, зрэшты, ні той вёскі.