Ён маўчаў... А потым недзе адтуль, здалёк, з невыразнага свету, прыйшла на памяць Аксеня — тая хата з нізкаю столлю, з гліняным токам, з белаю грубкаю, з парудзелым, нібы туды зацякла вада, люстэркам, з наклеенымі на сцяну жоўтымі выцвілымі газетамі, каб не браўся мел. І яна, Аксеня, з распушчанымі квола-мяккімі валасамі на ложку, прыгожая, ласкавая, як малое дзіця, у той вечар. І ён лавіў яе гарачыя вільготныя вусны...