Неяк адразу пасля вяртання на Жабінкаўшчыну мне прысніўся дзіўны сон. Быццам бы падыходжу да вадаёма і бачу, што пад вадою, каля самага берага, стаіць зялёны веласіпед. На багажніку замацавана чорная гаспадарчая сумка, напакаваная свежай крапівой. Я задумаўся пра тое, як веласіпед трапіў пад ваду і як яго падняць на бераг? На гэтай думцы і прачнуўся. Дурны, дробязны сон. Але ішоў час, а ён ніяк не выветрываўся з памяці. Мінула гадоў сем — і на табе!..