У параўнанні з мінулым годам, з абраннем новага Патрыярха змяніліся і ўзаемаадносіны Беларускай Праваслаўнай Царквы з цэнтрам – Масквой. Відавочна, што ў межах стратэгіі Патрыярха Кірыла не можа ісці мовы аб пашырэнні аўтаноміі БПЦ. Наадварот, назіраецца тэндэнцыя да яе памяншэння. Паводзячы сябе з Прэзідэнтам Лукашэнкам досыць жорстка і без лішняй дыпламатыі, Патрыярх фактычна перакрэсліў тыя сервілісцкія намаганні, якія столькі год рабіла БПЦ, каб дасягнуць нават тых дробных вынікаў, што ўжо атрымалася дасягнуць. Як рэзультат, адносіны паміж беларускім рэжымам і БПЦ халаднеюць. З аднога боку – іерархі БПЦ, прызвычаеныя маўчаць ці выказваць падтрымку з любой нагоды; з другога – Патрыярх, які выступае адкрыта і недвухсэнсоўна. Такі канфліктны вузел можа прывесці да павелічэння аўтаноміі БПЦ ад РПЦ, калі будзе абраны шлях маўчання і далейшага маўклівага супрацоўніцтва з рэжымам; альбо да павелічэння аўтаноміі БПЦ ад беларускага рэжыму – за кошт салідарызацыі з агульнацакроўнай палітычнай стратэгіяй.