І нездарма ў творах беларускай залатой класікі кожная другая спроба ўзнёслага прызнання ў каханні сустракае хрыплы дзявочы смех. Фігура апантанага пачуццём рамантыка ў нашай літаратуры амаль заўсёды роўная фігуры кволага фацэта, прыдатнага адно да пацалункаў з катом. Беларускі мужчына ў п’есах, паэмах і раманах XIX — першай траціны XX стагоддзя мусіць быць нешматслоўным і хуткім у разгортванні. Каб ягоную спадарожніцу не пажэрлі камары. Яму дастаткова лаканічнага: “Марыська, ходзь да мяне”. І ўсё. Марыська ідзе. Астатняе пакінутае італьянцам.