Нягледзячы на тое, што 25 сакавіка Мікалай І падпісаў пастанову Сіноду аб прыняцьці ўніятаў ў Праваслаўную Царкву, Саборны акт некалькі месяцаў хавалі ад народу. Урад і царкоўныя ўлады баяліся бунтаў і чакалі прыходу дадатковых вайсковых сілаў. Для прадухіленьня хваляваньняў імператар распарадзіўся накіраваць у Беларусь 29-ы казацкі полк, які ішоў з Фінляндыі на Дон. Полк прыбыў у Беларусь у сярэдзіне сакавіка. У красавіку пачалося абвяшчэньне Саборнага акту – яго даводзілі да ведама “добранадзейных” сьвятароў, якіх па аднаму выклікалі ў кансісторыю. І толькі ў сярэдзіне траўня ў галоўных гарадах пачаліся ўрачыстыя набажэнствы з нагоды “ўзьяднаньня”, у якім удзельнічала былое ўніяцкае і праваслаўнае духавенства [Марозава 2009, с. 321].