Аляксей Сцяпанавіч прызнаўся, што пры напісанні кандыдацкай прыгадалася ўся дзедава, бацькава сялянская навука. Як ніколі чуйна адгукнулася ў яго душы іх мужыцкая мудрасць, знаходлівасць і вера. “Калі насенне кепскае, — казаў дзед Васіль, — то трэба ўкрасці крыху ў суседа, падсыпаць да свайго, то добра зародзіць”. “Ох, дзядуля, думаў Аляксей Сцяпанавіч, каб жа ты ведаў, як я аднойчы па-партызанску вёз два мяхі элітнага зерня з Польшчы. На мяжы мытнікі прысталі: “То цо пан вывозіць?” Давялося маніць, што купіў зярнят для куранят, як наклююцца польскага жыта, нанясуць яек поўнае карыта”.