Думаецца, маладая сям’я з вёскі Янкі, пра якую пойдзе далей размова, ніколі не задумвалася, як сфармуляваць жыццёвае крэда. Літаратуры па псіхалогіі мама і тата Шэлегавы не чытаюць па простай прычыне: няма на тое часу. А траіх сыноў – пагодкаў Аляксея і Андрэя, вучняў 7 і 6 класа, і дзетсадаўца Антошку – выхоўваюць так, як ім падказваюць сэрцы, жыццёвая мудрасць і прыклад уласных бацькоў-дзядоў: стараюцца прывіваць павагу да старэйшых, працавітасць, адказнасць і, вядома, разуменне таго, што сям’я – гэта сіла, гэта надзейны прытулак, любоў і цеплыня. Пачынаючы нейкую справу, не разважаюць, атрымаецца ці не, па сілах яна будзе ці ўсё ж не варта “трапятацца”, хопіць часу на ажыццяўленне задуманага ці не паспеюць – яны проста бяруцца і… спраўляюцца. Таму, што разам, таму, што “вочы баяцца, а рукі робяць”. І, бадай, галоўнае: у гэтым доме не пачуеш скаргаў на лёс, на дзяржаву, на начальства, на эканоміку, на цяжкасці і праблемы рознага кшталту. Бо муж і жонка Шэлегавы ўпэўнены: ніхто ім нічога не павінен і яны самі ў стане вырашаць усе гаспадарчыя пытанні і паляпшаць свой матэрыяльны дабрабыт.