Фёдар Паўлавіч заўважыў, што ў апошні час, пасля прыезду новых суседзяў і наладжвання добрых узаемаадносін, ён адчуў сябе значна лепш, здаравей. Палепшыўся сон, не сняцца кашмары, як раней, а толькі ўсё прыемнае. Нядаўна ён сустрэўся ў сне са сваёй Надзяй. Яна, усміхаючыся, ішла па алейцы ў парку насустрач яму, трымаючы за ручонку незнаёмага хлопчыка… Шкада, што будзільнік перабіў такі радасны сон. А думкі пра Надзю зноў вярнуліся, прыемнымі, і не вельмі, а падчас і сумнымі малюнкамі жыццёвых сцяжын…