Ёсць у такіх мясцінах, як Грушаўка, тое, чаго нельга скрасці, разабраўшы па цаглінцы. Гэта паэтычны пастрой, што ствараюць старажытныя паркавыя алеі з постацямі дрэваў, быццам апрацаваных разцом скульптара, гэта рухомыя плямы рыжага сонечнага святла, што зіхацяць у прасторы пакояў, нібы полымя ў печы, гэта жывыя, пералівістыя агні жырандоляў – імгненне і, як матылёк, паляціць дзіцячы смех, пачуюцца жаночыя, кранаючыя сэрца галасы. Тут усё гучыць быццам далёкая, ледзь чутная музыка. Гэтую ціхую ноту, гэтую атмасферу адчуваеш адразу, яшчэ далёка ад сядзібы, як толькі звернеш з траскага бальшаку на дарогу, абсаджаную старымі вузлаватымі каштанамі. Уражанне такое, быццам у самую спякоту летняга сонечнага дня ты нырнуў пад ваду: сціхаюць рэзкія гукі, і знешні свет нібы адыходзіць на другі план перад новай гамай пачуццяў. Прырода, абжытая быццам бацькоўскі дом, не зруйнаваная мітусліваю працай абыякавага чалавека, згарманізаваная штодзённым клопатам гаспадара, амаль што казачная, нейкім цудам яшчэ захавалася ў гэтай сядзібе. Мне здаецца, што тут і сонца не такое, як ва ўсіх іншых мясцінах. Тут усё суразмерна чалавеку. Нідзе не відаць цыклапічных загонаў, што так паныла цягнуцца за далягляд. Усе дамы абкружаны дрэвамі, да лесу рукою падаць. Пасярэдзіне вёскі лес высечаны вялікім квадратам, які перадаў сваю геаметрычную піфагарэйскую гармонію сялянскаму краявіду. Поле, быццам парадная зала, стварае ўражанне гарманічна ўзведзенага будынка…