— Так, я спакваля да гэтага падступаўся. Нiбыта апрабаваў сябе: цi адолею, цi спраўлюся. Правяраў успрыманне маiх работ землякамi. Быццам бы не было адарвання, наадварот – прыцягненне! Вось i з яшчэ большым iрвеннем узяўся за работу, палатно за палатном: “Ранiца ў старым Бабруйску”, “Шасэйная”, “Пейзаж з мармеладнай фабрыкай”, “Балагула”, “Дворык маленства”, “Домiк пад знос” i гэтак далей. Мне дастаўляла вялiкае задавальненне працаваць, бо гэта тое, праз што я прайшоў, што заўжды са мной. I чым больш я ўглядаўся ў родны горад, тым лепей яго распазнаваў. Вучыўся яго разумець, слухаць, бачыць. Вучыўся i перавучваўся, iшоў да яго з паклонам!