Я ўжо некалькі дзён марочуся з тым, каб прыгадаць якую-небудзь рэальную гісторыю кахання. Так, каб моцна, шчыра і да канца. Так, каб мець хаця б адну і распавядаць яе направа і налева, дзецям і ўнукам. І не магу. Баюся, каханне – гэта сумесны праект Шэкспіра і галівудскіх прадзюсараў. Тое, што мы прымаем за каханне, насамрэч – усяго толькі банальны страх застацца самотным.