Над цягнікамі, такімі ж паxadвольxadнымі, як і прымараныя пасажыры, навісалі дзівацкія перапляценні цеxadлаў, лысыя галовы тытанаў ды волатаў з доліхацэфалічнымі чаxadраxadпаxadмі, прамымі насамі, што, здавалася, ішлі неяк адразу ад ілба, мёртвыя вочы без зрэнак, высокія скулы, напружаныя цягліцы. Ну і эмоxadцыі… На тварах волатаў быў адчай, роспач, вусны былі перакрэсленыя ды выкрыўленыя пакутамі. Але ўсё гэта было неяк велічна, іхны крык — бясслоўны. Яны, здавалася, нікога ні аб чым не прасілі — гэта былі пакуты моцных, велічных і прыгожых людзей-багоў.