Давайце прыгадаем, калі каханне бегла мурашамі па спіне, калі пратэст і бунт біўся ў жылах гарачай крывёю, калі пачуццё ўласнага шляху засцілала вочы сваёй яскравасцю… У маладосці! Тады напраўду не трэба было скругляць вуглы і шукаць кампрамісы. Любыя скругленні і мягкасці выклікалі ваніты сваёй няшчырасцю, двудушнасцю. Кожны з нас некалі абяцаў сабе – “я застануся каменем у сваім пастулатах”!