— Напэўна, ужо тады ў мяне з’явілася захапленне медыцынай. Мой дзядзька, родны брат таты, быў дзіцячым урачом. Практычна ўсе вяскоўцы звярталіся да яго, каб змерыць ціск. Людзям была патрэбна дапамога і днём і ноччу. Дзядзька ішоў усім насустрач. Ужо тады я зразумела, наколькі высакародная і патрэбная для людзей прафесія ўрача.