Калі выпадала магчымасць пайсці дамоў і адпачыць некалькі гадзін, гэта было шчасцем: падала на ложак, іншы раз не паспеўшы аддаць матулі хлебныя картачкі. А яны былі для сям’і багаццем: 800 грамаў хлеба не атрымліваў ніхто, акрамя рабочых торфапрадпрыемства. Праўда, быў гэты праснак не самым смачным, жытнёвым, з невядомымі прымесямі, вельмі хутка чарсцвеў, станавіўся нібы каменны. Часта ў дзяцей балелі жываты пасля ежы. Але гэта было лепш, чым голад. Да таго ж усе разуме-лі, што лепшае адзенне, лепшы хлеб патрэбен там, дзе кожную мінуту рвуцца бомбы, — на перадавой.