Як удаецца галоўнаму эканамісту несці на кволых жаночых плячах яшчэ і прафсаюзнае жыццё, вырашаць праблемы як стараста? У вёсцы не прынята жаліцца. Проста даводзіцца быць моцнай, захоўваючы жаноцкую прывабнасць, далікатнасць, маючы бязмежнае сэрца любові. Вёска для яе – гэта будучыня, бо тут, на суседняй вуліцы, у новым доме ціхае сямейнае шчасце знайшоў яе сын Андрэй. Разам з жонкай Дзіянай яны нарадзілі Марыі Дзмітрыеўне прыгажуньку-ўнучачку Палінку. Маленькая ўжо робіць свае першыя крокі па вежкаўскіх вуліцах за ручку з бацькамі або бабуляй. Яна яшчэ не здагадваецца, якое гэта шчасце – мець такую бабулю.