Калі мінуць барацьбу з выключна пераймальнай музыкай плыні стылягаў 1950-х гадоў (арыгінальныя творы гэтага руху з’явіліся значна пазней) і звязаных з гэтым новых ганенняў на джаз, то наступным пунктам супрацьстаяння стала аўтарская песня 1960–1970-х гадоў. Не магла не стаць. Яна не была з чужога пляча, не абмяжоўвалася лірыкай, звярталася да слухача наўпрост, сам-насам, і гаварыла пра тое і той мовай, пра што думалася і гаварылася на кухнях, у аўдыторыях і рабочых курылках.