Іншая гісторыя таксама звязана з пошукам начлегу і здарылася на наступны дзень. Зноў не разлічылі свае сілы і пры наступленні цемры былі за пяць кіламетраў ад кемпінга. Адлегласць, вядома, не самая вялікая, але калі дарога ідзе заўсёды ўгару... Стукаліся ў дзверы касцёла, прасілі паставіць палатку ў мясцовых, абышлі ўсе аграсядзібы — нічога. Толькі ў апошнім асабняку нам адчынілі вароты. Арандатар Клаус сазваніўся з гаспадыняй, і тая дала дазвол на тое, каб мы пераначавалі на тэрыторыі. Мужчына быў родам з Аўстрыі, ён штогод прыязджае ў Таскану, каб адпачыць разам з сямёй і трыма французскімі аўчаркамі. Убачыўшы нашу мітусню з палаткай пад адкрытым небам, сямя расчулілася і паклікала начаваць на канапы ў гасцінай. Ад такога камфорту мы, праўда, адмовіліся, а вось ад цёплага душу і размовы за смачнай вячэрай — не. Гэтым разам каштавалі нямецкую шынку і шнапс. Ранкам гаспадар нават прапановаў нам пратэсціраваць сядзібны басейн, але злоўжываць гасціннасцю мы не сталі.