Ірынку кінулі ў сырое падзямелле, і там яна дзень і ноч адмольвала грахі людскія і свае і праклінала ўласнага бацьку-вылюдка. Есці-піці не брала і недзе праз месяц сканала. Калі гэта здарылася, то пасярод ночы загула бура з навальніцай, разлёгся магутны гром, забліскацелі частыя маланкі і горад пачаў правальвацца. Першымі шуснулі ў зямную прастору палац і касцёл, а потым і астатнія будынкі. Да раніцы толькі спакойнае мора калыхалася там, дзе яшчэ ўчора жылі людзі, ды месцамі ўзвышаліся невялічкія астраўкі. Вось як успамін толькі і засталося, што назва — Гарадзяцічы.