Шаноўны Vicus, прыёмамі сафістыкі Вы нядрэнна валодаеце. Ці сапраўды прапануеце працягнуць традыцыі гістарычнага бяспамяцтва? Пра дзейнасць архіепіскапа полацкага Іасафата захавалася шмат дакументаў, вывучэнне іх дазваляе рабіць пэўныя высновы. Таму можна зразумець рэакцыю віцяблян, якія мелі даўнія традыцыі самакіравання ( і, ужо не сумнявайцеся, былі людзьмі годнымі і свабодалюбнымі. Але, хоць і не нам іх судзіць, забойства – цяжкі грэх. Таму аптымальным уяўляецца увекавечыць памятным знакам саму падзею – віцебскае паўстанне 1623 г. Як прыклад адстойвання продкамі законных правоў, няхай і скрайнімі метадамі.