Раней у ёй было нямала хат і людзей. Цяпер — адзін, два, тры… І ўсё насельніцтва. Дзеці, унукі, праўнукі раз’ехаліся, хто куды. Але добрая, пахвальная традыцыя збірацца на могілках усталявалася цвёрда. Цэлымі сем’ямі, нягледзячы на дрэннае надвор’е, пешшу ішлі людзі за вёску, ля ляснога астраўка са шматлікімі крыжамі (заўважу, з-за дрэннай дарогі транспартам сюды не даехаць). Напярэдадні навялі парадак, прынеслі мноства кветак. Падмялі, пасыпалі пясочкам, прыбралі нават забытыя магілы. Як заўсёды, старанна папрацавалі сем’і Калошкаў, Таразевічаў, а сёлета — і Маркевічаў, Несцярэнкаў і іншых.