Потым мы доўга гуляліся з нашай прыгажуняй, а яна, быццам усё разумеючы, лашчылася да ўсіх нас па чарзе, уставала на заднія лапкі ды мурлыкала, мабыць дзякавала, прыжмурыўшы свае зялёныя вочкі. Усе былі задаволеныя і шчаслівыя. А ноччу, калі я спала, мне прысніўся сон, дзе мая Аліска размаўляла чалавечым голасам і, седзячы на лавачцы з іншымі каткамі, распавядала ім пра мяне і тое, як я яе выратавала. Тыя слухалі з задавальненнем і зайздросцілі ёй. Раніцай я прачнулася і хуценька пабегла да Аліскі, каб яе нагадаваць, а тая неяк дзіўна на мяне глядзела, прыплюсквала вочкі і мурлыкала. Пасля сняданку мы пайшлі на вуліцу, там нас чакалі дзеці.