Пан Зяленскі наш фурман. Пара гнядых яго коней цягнуць па гразі нашу цяжкую арбу. Ён заможны шляхціц, у яго некалькі коней, але толькі пару з іх мы засталі на стайні на хутары пана Зяленскага. І ён сеў на воз, уздыхнуў некалькі раз, памянуў святога Антонія, памянуў пра шчасце ў дарозе і, узмахнуўшы пужкай, не з-за патрэбы, а так сабе, для формы, выехаў са двара ў неспадзяванае вандраванне.