У апавяданьні “Восьлік” (6) перад намі паўстае беларуская рэчаіснасьць пачатку 90-х гадоў ХХ ст., “калі дэмакратыя зусім ап’янела ад пачуцьця грандыёзнай перамогі над шматгадовым таталітарызмам”, не заўважыўшы, як на “авансцэну палітыкі выпусьцілі Бульдозера – раней нікому не вядомага правінцыйнага палітыка, за якім у цяньку стаялі іншыя, вядомыя і дужа разумныя”, што імкнуліся “Бульдозерам расчысьціць шлях да ўлады і прыхапіць яе для сябе”. Аднак Бульдозер аказаўся хітрэйшым за сваіх апекуноў: “… з нечуваным цынізмам захапіўшы ўладу, не схацеў ні з кім ёю дзяліцца, падгроб усю пад сябе. Сьпярша разагнаў парламент, пасьля па адным перасаджаў у турму нядаўніх хаўрусьнікаў; вядомага крымінальнага аўтарытэта прызначыў кіраваць уласнай бясьпекай. Тым ён зьбянтэжыў лідэраў палітычных партыяў, якія напачатку нібы праглынулі языкі, ня ведаючы, як паставіцца да таго. А як адумаліся, стала позна: іхнія партыі былі аб’яўленыя падрыўнымі і распушчаныя. За тры месяцы Цынічнай дыктатуры ад нядаўняй дэмакратыі не засталося і сьледу. Народ стаіўся, сьцішыўся, змоўк у паняверцы, падобна было – зноў засынае, каб не прачнуцца стагоддзе”.