Негледзячы на тое, што з 1899 г. (калі пачалося кальцаванне птушак металічнымі кольцамі), імі былі пазначаны сотні мільёнаў асобін і была даказана бяспечнасць працэдуры адлову птушак для гэтага, дадзеныя, якія былі атрыманы дзякуючы гэтаму метаду, застаюцца для многіх відаў вельмі абмежаванымі. Адначасова масавасці размяшчэння спадарожнікавых перадатчыкаў, якія даюць магчымасць атрымліваць вялікі масіў дадзеных, перашкаджаюць іх вялікія кошты і вага саміх перадатчыкаў. Таму вельмі важнымі застаюцца іншыя тэхнічныя прылады для вывучэння міграцый дробных птушак – мініатурныя геалакатары. Аднак дагэтуль не было вядома, наколькі яны бяспечныя. Геалакатары – прылады, якія запамінаюць дату і час узыходу і закату сонца, дзякуючы чаму з параўнальна добрай дакладнасцю можна вылічыць каардынаты месца, дзе знаходзіўся гелакатар, і, адпаведна, птушка якая яго мела. На жаль, для розных месцаў дакладнасць розная і адрозніваецца ад сапраўдных каардынат месцазнаходжання птушак ад 200 да 500 км, аднак дзякуючы нават такім дадзеным можна атрымаць штодзённыя звесткі пра трасу пралёта і месца зімоўкі птушкі з геалакатарам, тады як ад толькі акальцаваных птушак мы ведаем толькі месца кальцавання і перааадлову (знаходкі). Аднак мінус геалакатараў у тым, што для таго, каб сцягнуць назапашаныя ім дадзеныя, птушку з ім неабходна злапаць наноў. Бо мініятурная батарэя – каб зрабіць вагу геалакатара мінімальнай – мае недастатковую моц, каб самастойна перадаваць дадзеныя.