Ён сядзеў у шэзлонгу, і калі не драбіў непаслухмяныя кавалачкі вугалю, то дзіўна закідваў на камінную дошку з кучай шкляных вачэй ногі, на якіх насіў сапраўдны рэлікт, стаптаныя дывановыя пантофлі, надзетыя на манер сандаляў. Між іншага, яго штаны, якія не мелі ніякага дачынення да яго трыюмфаў, былі з жудаснай жоўтай шатландкі: такую рабілі ў часы, калі нашы продкі насілі бакенбарды, а ў свеце яшчэ існавалі крыналіны. Таксідэрміст быў чарнавалосы і ружовашчокі, з вогненна-карымі вачыма, а яго куртка была збольшага пакрытая тлушчам на аснове з вельветыну. На яго фарфоравай люльцы былі намаляваныя тры грацыі, акуляры ён чапляў так крыва, што маленькае левае вока пільна глядзела паверх аправы проста на суразмоўцу, а правае вока здавалася праз шкло змрочным, павялічаным і спакойным. Ён пачаў расказваць