Безумоўна, такая кніжачка — не systema, не tractatus, не commentarius, не synopsis ці compendium, і ў яе стварэнні не ўдзельнічалі ні нашыя паважаныя акадэміі, ні якія-колечы навуковыя таварыствы. Тым не менш, яна шмат для каго можа быць жыватворнай і карыснай. Ангельскі выдавец піша пра магчымае практычнае выкарыстанне гэтых апавяданняў, зазначаючы, што такой, відавочна, і была задума першастваральніка. А адзін ангельскі рэцэнзент зборнічка нават спадзяецца, што кніжачка прывядзе да зменаў у складзе думак некаторых парламенцкіх крыкуноў. Калі ж яна ўсяго толькі выкліча бяскрыўдны смех, аўтару прадмовы, на нашае меркаванне, няма патрэбы выступаць in pontificalibus, у мантыі, каўняры і парыку, каб належным чынам яе адрэкамендаваць. Бо якой бы яна ні здавалася малой і легкадумнай, яна можа аказацца каштоўнейшай за шматлікія тоўстыя і салідныя тамы, якія не могуць выклікаць ні смеху, ні слёз і ў якіх не знойдзецца нічога такога, чаго б ужо не было ў сотнях іншых такіх жа тоўстых і салідных тамоў. Таму тут будзе вельмі дарэчы ўрывак з прадмовы да “Жабамышыі” старога добрага ды як след забытага Роленгагена. У злёгку мадэрнізаваным выглядзе ён будзе гучаць так