— Уласныя дзеці выраслі, дзякаваць лёсу, дастойнымі людзьмі, у іх саміх ужо сем’і. Таму мы, маючы пэўны вопыт выхавання, і ўзяліся з мужам за гэту справу, — дзеліцца бухгалтар па прафесіі Наталля. — Мо, нам і прасцей таму, што свае дарослыя, не паxadтрабуюць увагі, самі гатовы нам дапамагчы. Так што мы ўжо вывелі ў людзі адзін выпуск прыёмных дзяцей. Радуе, што яны не згубіліся ў жыцці, падтрымліваюць сувязі з намі. Алёна вучыцца на бібліятэкара ў Магілёве, Карына атрымала агранамічную адукацыю ў каледжы ў Калінкавічах і зараз нам раіць, як пазбавіцца ад падбярозкі на ўчастку. Віця, яе брат, таксама скончыў той жа каледж, механік. Папрацаваў галоўным інжынерам у сельгаспрадпрыемстве, а сёлета паступіў вучыцца на шахцёра. Маўляў, матэрыяльна не хачу залежыць ні ад каго! І гэта радуе.