Дарэчы, на вайну Алесь мог і ня трапіць: дастаткова было сказаць на перасыльным пункце, што вучыўся ў Тэатральна-Мастацкім Інстытуце (яго прызвалі пасьля першага курсу) на мастака, і мог бы спакойна служыць пісарам пры якім штабе. Пушкін выдатна разумеў гэта, але хавацца ад небясьпекі за чужымі плячыма – не ягоная натура. Ён азваўся акторам – і, па вялікім рахунку, ня схлусіў, бо ўжо празь некалькі гадоў стаў найбольш вядомым беларускім пэрформэрам (апроч таго, сваёй галоўнаю заганай Алесь лічыць тыпова акторскую рысу – нястомны язык).