Чарговы нюанс гэтай кнігі ды ўвогуле многіх беларускамоўных — выкарыстанне мноства рэдкаўжывальных слоў. Андрэй Лазар у калантытул выносіць “тэчку”. Чытачу, далёкаму ад філалогіі ці паўсядзённага карыстання беларускай мовай, трэба паламаць галаву, каб зразумець, што маецца на ўвазе папка. Я многім выдаўцам казаў, што лексіку 1920-х ведаюць хіба колькі працэнтаў патэнцыйных чытачоў. Хто будзе адкрываць “Гугл”, каб высветліць, што “ходнікі” — гэта тратуар, а “чальцы” — кіраўнікі? На каментарыі кшталту “Людзям патрэбна вучыцца!” заўсёды адказваю: дык вы і навучыце! Дайце спасылку, патлумачце, інакш ваша выданне паставяць на паліцу яшчэ ў кнігарні, а возьмуць больш зразумелае, і, найхутчэй, рускамоўнае. Імкненне да элітарнасці, як любяць паўтараць некаторыя мовазнаўцы пра беларускую мову, тут не зусім, на мой погляд, карэктнае. Мы павінны ствараць чытача, прывіваць яму культуру працы з кнігай, а не адштурхоўваць ад яе.