На жаль, такой “шматслойнасці” бракавала, да прыкладу, новай сталічнай прэм’еры “Залаты ключык, або Прыгоды Бураціна”. Пастановачная група — людзі спрэс таленавітыя, вядомыя многімі выбітнымі працамі і паасобку, і ў тандэме (рэжысёр — Аляксандр Янушкевіч, мастак — Таццяна Нерсісян, кампазітар — Аляксандр Літвіноўскі, харэограф — Вячаслаў Іназемцаў). Спектакль і сапраўды атрымаўся нешараговым, ён ушчэнт разбівае ўсе магчымыя і немагчымыя каноны. Арлекін — тыповы “чорцік з табакеркі”. Мальвіна — настолькі вялізная (з-за агромністай галавы, надзетай на артыста), што ўспрымаецца вышэйшай за “жывога” Карабаса, якога іграе зусім не маленькі ростам Аляксандр Васько (ён жа — Тата Карла). Бураціна — маленькі, папраўдзе драўляны, ва ўсіх сэнсах слова. А тое, як артысты перадаюць гэтую ляльку адно аднаму, бы эстафету, наводзіць на думку нават перайменаваць спектакль. У гэтую казачную краіну, як усе памятаюць, героя запрашаюць Ліса Аліса і Кот Базіліа, якіх увасабляе ўсё той жа Васько, змяняючы на сабе футры-скуры. Гэты прыём асацыятыўна звязваецца ў гледача з крывадушнасцю, зменай масак. А тое, як Бураціна застаецца вісець на дрэве цягам усяго антракту, вымушае ўзгадваць нешта занадта жорсткае…