Без уласнага майстра-каваля не абыходзілася ніводнае паселішча. Калі трэба было падкаваць каня, назубіць серп, выкаваць завесу, ішлі да каваля. Добрага майстра ведала ўся акруга. Ім ганарыліся, яго шанавалі. Кавальскае рамяство заўсёды было акружана арэолам таямнічасці, загадкавасці. Каваля параўноўвалі з чараўніком, які валодае цудадзейнымі сакрэтамі апрацоўкі жалеза.