Мы — пакаленне інтэлектуальных дворнікаў, грузчыкаў, качагараў, вартаўнікоў, сезонных экскурсаводаў. У асноўным, горача разважалі пра літаратуру. Тады кумірамі маладых ленінградскіх “разумнікаў” былі У. Фолкнер, Дж. Дэвід Сэлінджэр, Э. М. Рэмарк, Стывен Крэйк з яго “Блакітным гатэлем”, і, канешне, Э. Хемінгуэй, кнігі якога сталі зноў, пасля доўгага перапынку, перакладацца і выдавацца ў Савецкім Саюзе. Партрэт “таты Хэма” можна было б назваць своеасаблівай “іконай” маладой інтэлігенцыі, які можна было сустрэць скрозь і ўсюды: і ў дасведчаных чытачоў, і ў пакоях студэнцкіх інтэрнатаў, і ў тых, хто меў самае прыблізнае ўяўленне пра літаратуру. Для савецкага чытача таго часу Хемінгуэй аказаўся радней і бліжэй, чым для яго землякоў — амерыканцаў. Магчыма, нашай рэальнасці больш адпавядала яго літаратура пра “страчанае пакаленне”, а фрывольныя месцы з “Фіесты” занадта нагадвалі ленінградскае багемнае бадзянне па Неўскім шасцідзясятых гадоў. Ну, можа, у гэтых адносінах з “татам Хэмам” мог сапернічаць толькі Рэмарк з яго раманам “Тры таварышы”.