Старэйшая сястра Вольга, якой у 1941 годзе было шэсць гадоў, расказвала, як восенню стаяла каля акна ў бабулінай хаце. Яна бачыла, што па вуліцы фашысты гналі на расстрэл яўрэйскія сем’і. Адзін з немцаў зайшоў і ў іх дом. У бабулі і маці былі прыгожыя чорныя валасы, таму іх таксама прынялі за яўрэяў. Бабуля спрабавала растлумачыць яму, што гэта не так, аднак той настойваў на сваім. Тады яна ўпала на калені перад абразамі і пачала маліцца. У гэты час у хату зайшоў яшчэ адзін фашыст, які ўважліва агледзеў усіх нас, а затым прайшоў у другую палову дома, дзе таксама віселі абразы. Яны перагаварылі паміж сабой, вырашылі, што сям’я не яўрэйская, і пакінулі хату.