Дзмітрый Есяневіч: “У акадэмічных тэатрах складнікі працэсу куды больш абасобленыя. У драматургаў, відаць, таксама няма выбару: каб цябе паставілі, неабходна ісці на некаторыя саступкі. Тут успамінаецца хрэстаматыйны прыклад, калі Рыгор Горын пісаў галоўнага персанажа сваёй “Памінальнай малітвы” адмыслова пад Яўгена Лявонава. У тым савецкім тэатры каманда аднадумцаў рабіла цудоўныя рэчы! ”