На маёй памяці Максім Навасельскі і Андрэй Бальчунас час ад часу гралі разам на разнастайных мерапрыемствах па ўсёй краіне: ад маштабных байкерскіх фестываляў да невялічкіх канцэртаў у слонімскім доме культуры. Іх выступы выклікалі значны ажыатаж; народ, мякка кажучы, проста ахрэневаў ад таго, што чуў і бачыў. Скажу шчыра: я да апошняга спадзявалася, што яны ў выніку натхняцца на сумесны праект, штосьці разам ды запішуць і вынясуць нарэшце сваю творчасьць у шырокія масы, прэзентуюць публіке ня толькі якасны, тэхнічны, высокі ўзровень валоданьня гітарай, але й аўтарскія кампазіцыі, што адлюстроўвалі б іх сьветапогляд і глыбокае ўспрыманьне музыкі як вышэйшай сілы, вартай таго, каб прысьвеціць служэньню ёй свае жыцьцё. Але такая ідэя апынулася б складанай па банальнай прычыне: Бальчунас і Навасельскі жывуць у розных гарадах, сустракаюцца даволі рэдка, і калі магчымасьць пайграць разам у іх яшчэ перыядычна зьяўляецца, то студыйны запіс, што патрабуе значных затрат часу і фінансавых сродкаў, падаецца ў дадзеных абставінах маларэалістычным.