Разам з нашай “Шкодай” пераправіліся на пароме праз Заходнюю Дзвіну і патрапілі на Верхнядзвіншчыну. Калі пару гадоў таму ўсе паромы краіны стаялі на прыколе з-за невыноснай спёкі ды абмялеласці рэк, дык на пачатку сёлетняга лета сітуацыя была зваротнай. Халодныя хвалі камфорту нашай вандроўцы не дадавалі. Але ўсё ж навакольныя рэчкі, азёры ды балоты раёна сталі для нас сімвалам творчай думкі, якая вядзе рэй у прасторы верхнядзвінскай культуры. Але пра гэта — крыху ніжэй.