Вырашыла, што цяпер мне не дадуць магчымасць лезці на фіфах і прыйдзецца зноў быць целам з жумарам у руцэ. Але Коля крыкнуў, што страхоўка гатова, і я палезла. Добра так было: лезеш сабе і лезеш, часам паміраеш з-за того, што збіваецца дыханне. Дапамагаеш лідэру, страхуючы яго, нават не трэба даваць каманды: з Колей і так усё зразумела. Лепшы маршрут, далібог!