Пасля заканчэння Мазырскага педінстытута атрымаў накіраванне ў Равяціцкую сярэднюю школу. Але папрацаваць там давялося толькі дзевяць месяцаў. Успамінае, як вёў урок у выпускным класе і адзін з вучняў папрасіў прачытаць вершы пра каханне. Пэўна, настаўнік малады, прыгожы… З такім цікава. І толькі Міхаіл Кузьміч сабраўся чытаць свае любімыя вершы, як дзверы адчыніліся – і нечая рука падала паперку. Настаўнік прачытаў, і выраз твару яго змяніўся: гэта была павестка ў армію. Такім чынам, школу давялося пакінуць. Але гэта было першае месца настаўніцкай працы і таму такое незабыўнае. Нядаўна была сведкай, як на аўтастанцыі ў Бярозе Міхаіла Кузьміча абступілі жанчыны, якія з цеплынёй звярталіся да яго. Гэта, аказваецца, былі яго калегі па Равяціцкай школе. А прайшло ўжо з той непаўторнай вясны больш за 45 год.