Бона Сфорца была каралевай польскай і княгіняй ВКЛ дзякуючы шлюбу з каралём Сігізмундам І (1518). Карціна напісана ў перыяд, калі каралева, тады ўжо ўдава, вярталася ў Бары, і была заказана Парысу Бардоне сямёй Танці, якая прыехала ў Апулію следам за Ізабэлай Арагонскай - маці Боны Сфорцы, у гонар дзеда Энрыка Танці, консула Міланцаў у Бары. Першапачаткова твор знаходзіўся ў капліцы Боскага Цела кафедральнага сабора Бары (пазней - капліца Святых Энрыка і Антонія). У 1536 г. капліцу выкупілі браты Габрыэль і Галеаццо Танці, якія потым заказалі алтарную карціну. Адлюстраваны на парцьеры герб, мабыць, зявіўся ўжо ў XVIII ст. У 1929 г. твор паступіў на захаванне ад Архіепіскапскай курыі, а пазней быў падораны Музею кавалерам Карло Танці дзі Блевіо. Большасць мастацтвазнаўцаў адносяць стварэнне карціны да сярэдзіны XVI ст., бо дакладная дата адсутнічае. Так ці інакш, гэты твор зяўляецца шэдэўрам сталага Парыса Бардоне - аднаго з самых вытанчаных і элегантных прадстаўнікоў венецыянскага жывапісу XVI ст., якога Джордж Вазары называў вучнем вялікага Тыцыяна.