— Людцы добрыя, ды за што ж мяне на руках насіць? Пакуль сілы Бог дае, то і сам хаджу, а калі яе не стане, то паміраць трэба, не сядзець на плячах у іншых. Я вам не з-за нейкай уласнай выгоды дапамагаю, бачу, што цяжка супраць паморка змагацца, калі вернага сродка не ведаеш. Недзе памылішся — і лічы прапала. Колькі ўжо такіх выпадкаў было за маё доўгае жыццё. Але я спадзяюся на лепшае. Здаецца мне, што, калі будзем асцярожнымі, ніякі чорт нам не страшны, як бы ён ні імкнуўся прабрацца, як бы ні лашчыўся і ў каго б ні пераўвасабляўся. Трэба быць пільнымі. Раз бяда не прайшла прама, яна будзе шукаць патаемныя шляхі, каб усё роўна прабрацца ў паселішча. Глядзіце, нічога каб міма вашых вачэй не прайшло і не прабегла, інакш — справа дрэнь можа атрымацца. Вось такое хацелася мне параіць. Лічу, што самае цяжкае мы ўжо перанеслі, засталося лягчэйшае, але памыляцца нельга...