– Няма пакуль, ды я не вельмі спяшаюся, хлопча, – папраўляючы даўгую касу, кажа Паўліна. – Замуж пайсці – справа няхітрая. Знайсці сапраўднага гаспадара для бацькавага багацця – больш складана. І ты, хлопча, калі б да мяне пасватаўся, павінны быў бы прайсці выпрабаванне. Бо бацька мой – суровы чалавек і не шануе гультаёў. Нават я, родная дачка яго, па загадзе ягоным навучылася добраму рамяству і цяпер вышываю золатам. А ўжо жаніх мой мусіць быць сапраўдным майстрам. Таму, даражэнькі, лепей не заглядайся на маю дзявочую красу. Бо бачу па руках тваіх, што праца ім незнаёмая.