— Мастак Валерый Шкаруба распавядаў: у вёску, дзе ён дзіцем адпачываў у бабулі, прыехаў мастак на эцюды. І ён, малы, падышоў і глядзіць, а што ж ён малюе. А ён малюе не пейзаж, а нейкі вугал хаты, які яму падаўся цікавым. І вось хлопчык Шкаруба, будучы мастак, стаяў і чухаў патыліцу. Дык, значыць, гэта прыгожа? Ён, мабыць, упершыню задумаўся, што такое прыгожа, а што не. І з яго таксама вырас мастак, таму што некалі прыехаў у ягоную вёску прафесіянал з эцюднікам. Можна сказаць, выпадкова...