“Я, на жаль, не вельмі добра быў знаёмы з Веранікай. Гэта быў не вельмі просты досвед дачы інтэрв’ю. Гэта было на пачатку 2000-х у кавярні “Салодкі фальварак” на Юбілейнай плошчы. Мы там сустрэліся ў абедзенны час, там было поўна народу, і мы сядзелі пасярэдзіне за маленькім столікам, там усё было літаральна забіта людзьмі. Я не сацыяпат, але блізка да гэтага, я не вельмі люблю, калі шмат людзей, і пры гэтым ты даеш інтэрв’ю, а нехта азіраецца, — распавёў Лявон Вольскі. — Але Вераніка ўмудрылася ўсё гэта так душэўна падаць, задавала такія пытанні, што ўсё выглядала на тое, што мы там проста міла і душэўна размаўляем. І нават не было ўражання нейкага інтэрв’ю, што журналіст цябе да чагосьці правакуе, хоча выставіць не ў вельмі добрым святле. Нічога такога. Усё было проста, ясна, камфортна. Гэта вялікі талент, гэта рэдкасць, калі адбываецца менавіта так”.