Р.К.: — А нам няма чаго ды няма каго губляць. Мы не хочам быць толькі захавальнікамі творчага музея. Так, гэта адна з задач, але не больш. “Песняры” — прафесійная школа і для вакалістаў, і для інструменталістаў, і для аўтараў песень, і для аранжыроўшчыкаў, ды шмат для каго яшчэ. І школа чалавечага сужыцця. Мы ўсе людзі маладыя, нам цікава і далей працягваць “песняроўскую” культуру, і прыдумляць сваё. Традыцыя не ў капіяванні, а ў дачыненні да мінулага, у яго развіцці і нават у кардынальным адыходзе ад яго. Ды і не працуюць копіі пад “Вологду”, пад “Каляду”, пад “Касіў Ясь канюшыну” — мы ў тым неаднаразова пераконваліся. А “арыгінальны” “Паланэз Агінскага” стрэліў, ён рэальна ўвайшоў у “залаты” фонд “Песняроў” i тых, i наогул.