Тым больш, вядома, што ў мове рукапісу адзначаюцца рысы, уласцівыя полацкаму дыялекту крывічоў. Вялікую цікавасць уяўляюць і ўкладныя запісы дзелавога характару на старонках Евангелля, датаваныя XIV— XVII стст. У прыватнасці, як адзначае гісторык-беларусіст з СанктПецярбурга Мікалай Нікалаеў у сваёй працы “Палата кнігапісная”, князь Андрэй Данілавіч перадае Троіцкаму манастыру (дзе першапачаткова захоўвалася кніга) вотчыну сваю Прасмужыцы; Іван Ніканавіч Дзяменцьеў— тры “места ролейные” на Вялікім Полі, іржышча, сенажаць на рацэ Палаце, агарод і палову гумна на Старым горадзе; вялікі князь Андрэй Полацкі— рэчку Званіцу, ад возера Звана да ракі Дрысы, з бабровымі гонамі.