Як бы ні бачылі, як бы ні мроіліХочацца зноў: мох камянёў, бастыёнаў агніКолькі ў астачы і колькі плаціць яшчэЗа нелюбоў... Помні мяне пацьмянелы графітБыць між набыткаў і страт кантынентаміІ цалаваць, сцішыўшы жарсць, толькі ў шчокі і ў лобКроіць гісторыю судакрананнямі Не разбіраць, што змарнаваў і каму горш былоЧас, як вада, час, нібы шклоВымкнуць святло, здаць ВатэрлооЧас, як вада, час, нібы шклоВымкнуць святло, здаць ВатэрлооГучнымі, белымі, беглымі фразаміЦьмяны пад’езд. Слухай азон: немагчыма заснуцьНе наракаць, перадумаць і кінуцца ў позні экспрэсДзе за вакном ціха падае ртуцьЧас, як вада, час, нібы шклоВымкнуць святло, здаць ВатэрлооЧас, як вада, час, нібы шклоВымкнуць святло, здаць ВатэрлооПераклад паводле тэксту на буклеце да альбома Аквамарин (2009 г.)