Паша сціснуў белыя дзявочыя валасы ў кулак. З-xadпад залатых пасмаў чорным колерам адлівалі ягоxadныя пярсцёнкі, якія, паxadдаxadвалаxadся, адбіваліся аскепкамі чорнай дзіxadры, што некалі была святлом, але пеxadраxadўтваxadрыxadлася ў цемру ды з’ядала ды выцягвала святло з наваколля. Гэта былі пярсцёнкі, скрадзеныя з курганоў ці сярэднявечных моxadгільxadнікаў, апошнім, што можна было адаxadбраць у нябожчыка, адначасна даўшы прадмету другое жыццё. Злавіўшы святло свечкі, срэбрам гарэў толькі адзін пярсцёнак, з выявай кароны з ікламі замест зубцоў. Дзяўчо, аднак, так і не прачнулася, а Паша расціснуў кулак і пяшчотна правёў двума пальцамі па ейнай шчацэ.