І пачалі яны сябраваць. Вуж запрасіў хлопчыка да сябе ў нару. Аказваецца вуж рыў доўгія тунэлі пад зямлёй. Гэтыя хады йшлі не толькі пад старой часткай гораду, але вялі з аднаго берагу Нёмана да другога і ад адной гары, на якой стаіць Гародня, да другой. Хлопчык быў першым, хто спусціўся пад зямлю ў прарытыя за тысячагоддзі падземныя хады. Удзень, калі свяціла сонца і малому не трэба было дапамагаць бацькам, вуж і малы бавілі час у падзямеллях, а ўвечары яны разам то глядзелі на неба, то глядзелі ў цёмную ваду, то апавядалі адно аднаму байкі. Вуж, такі страшны для іншых, насамрэч быў вельмі добрым. Вуж нікому і ніколі не шкодзіў. Адзінае чым ён займаўся – рыў у зямлі хады. Для гэтага вужу патрэбныя былі аграмадныя зубы, якія некалі тырчалі з ніжняй пашчэмкі ўгору і так палохалі людзей. Але зараз у вужа застаўся толькі адзін доўгі зуб – бо капаючы ў зямлі свае хады другі зуб ён зламаў. Цяпер новыя хады капаць было зусім нязручна і вуж радаваўся што можа бавіць час з малым. І так здарылася, што аднаго разу маланка патрапіла акурат у драўляную сцяну і абарончыя сцены згарэлі. Узгадалі людзі прароцтвы прыхадняў і зразумелі, што прыйшла бяда.