Аднойчы, 26 мая 1961 года, мы ўдвух з Сяргеем вечарам апынуліся ў тым жа “Тэхасе”. Даўлатаў прынёс воблу, і без усялякіх цырымоній на цяжкім драўляным стале пачаў дзелавіта чысціць гэтую рыбу. Пры гэтым луска ляцела ў розныя бакі, але ніхто з прысутных і вокам не павёў. Гэта было ў парадку рэчаў. Толькі трошкі пазней падплыла прыбіральшчыца цёця Клава і амаль ласкава зашыпела: “Ногі падымі, абармот, я павінна прыбраць…”