Сказаць, што юныя мядзяльчане засталіся задаволенымі — не сказаць нічога. Такога драйву асабіста я не бачыла даўно (нават сярод моладзі, магчымасці якой неабмежаваны ні грашамі, ні абставінамі). Ды і галоўныя героі той пятніцы шчыра смакавалі кожную хвіліну канцэрта-забавы і дакладна ўсведамлялі, што трымаюць за рукі такія “шанцы”, якія астатнім дзецям марыцца пабачыць хоць здалёк. Ну, напрыклад: хто б не хацеў хаця б на хвіліну апынуцца побач з прыгажуняй Арынай Войт? Ці патанчыць з “юнакамі-зажыгалкамі” Сяргеем Савіцкім і Паўлам Пашко? “Асаблівым” мядзяльчанам гэта ўдалося. Ды не толькі патанчыць самім, але і прымусіць сталічных зорак паскакаць пад іх дудку. У сэнсе, выканаць якія-ніякія капрызы, пагаварыць. Словам, і мінчане, і мядзяльчане знайшлі не толькі агульную музыку, але і мову. Ды пасябравалі так, што… развітвацца давялося са слязамі. Дзіцячымі слязамі.