Напэўна, да гэтага перыяду належыць яшчэ адзін з рэдкіх успамінаў майго бацькі пра сваё дзяцінства. Разам з іншымі дзецьмі сасланых, такімі ж галоднымі, ён лазіў па навакольных памыйніцах у пошуках выкінутых зедак. Вялікім поспехам лічылася знайсці селядцовую галаву - яе можна было доўга абсмоктваць. У гэтым месцы аповяду з яго вачэй заўсёды цяклі слёзы. Голад, выпрабаваны татам у дзяцінстве, на ўсё жыццё застаўся ў яго ў падсвядомасці. Ежа ў бацькі заўсёды пачыналася з добрага кавалка сальца - без яго, якое дае адчуванне поўнай, цяжкай сытасці, ён ніколі не пачуваўся ўволю наеўшымся.