Калі глябальна, дадзены пераклад уражвае, шармуе часам экзатычным флёрам, нягутэльнымі ноткамі. Гэта азначае, па-першае, што перакладніца, дадушы, прынцыпова і проста не збеларусізавала тэкст, захавала аўтарства, далікатна перадала пасланьне, дух пісьменьніка. А, па-другое, перакладніца смачна і па-майстэрску прадэманстравала ўласную творчую здольнасьць, а таксама, канечне, падкрэсьліла здольнасьць мовы быць ня проста акадэмічнай, штучнай, а якраз, наадварот, альтэрнатыўнай, адкрытай да сьмелых структураў, зваротаў, словаў. Спрычыненая перадусім да людзкага, а ня кніжнага, мова ў перакладзе Ірыны Герасімовіч набывае жвавасьць, а яшчэ рэальную, а не адцягнутую ці мёртвую эстэтычнасьць.