Хацелася Азярку выліцца з балотных берагоў сваіх, пайсці другім месцам і крыху асвяжыцца. Гэтае жаданне і прагненне волі яшчэ павялічылася ў ім пасля таго, калі сюды пачалі прабівацца крынічкі жывой вады. Яны расказвалі, дзе ім прыйшлося пабыць і якую карысную зрабіць на свеце работу. Азярко чула тут святую праўду, і яшчэ большае нездаваленне падымалася ў ім супраць Дзеда.