— Мне падабаецца музыка, якая мае свой стыль, — працягвае мастак, — ад класікі да сучаснага джаза. Праўда, калі гэта джаз, то не дэструктыўны джаз, а той, які будуецца на імправізацыі і выяўленні сябе, як вобраз, на аснове нейкіх эмоцый. Дэструктыўныя рэчы я імкнуся неяк абыходзіць, бо бачу, што яны больш разбураюць гармонію. Калі я бачу, што думкі выбудоўваюцца ў нейкую станоўчую “лінію” — лінію гармоніі — гэта рэч структурная. А калі наадварот — разбівае ўсё, разламвае, то гэтая рэч дэструктыўная, і я ад яе з лёгкасцю адмаўляюся.