– Так, сапраўды, монаспектакль з аднаго боку для акцёра выйгрышны жанр, а з другога – складаны. Па-першае, ты знаходзішся на сцэне пастаянна і знаходзішся ў дыялогу з гледачом; па-другое, неабходна трымаць сваю ўвагу і ўвагу гледачоў, паколькі паўнацэнных дзеянняў не было, а быў дзейсны тэкст; па-трэцяе, я паспрабавала так пабудаваць кампазіцыю, каб была змена ўнутраных рытмаў, якія бы дапамаглі пераключыць гледача з адной падзеі на другую і такім чынам не стамляцца ад прагляду.