З гэтага вынікае, што чалавечая культура непазбежна мае гістарычны і грамадскі аспект і што слова �культура� часам набывае сацыялагічнае і этналагічнае значэнне. У гэтым сэнсе кажуць пра мноства культур. Бо розныя спосабы выкарыстання рэчаў, выканання працы і самарэалізацыі, практыкавання рэлігіі і маральнага выхавання, устанаўлення законаў і прававых інстытутаў, развіцця навук і мастацтваў, а таксама культываванне прыгажосці ствараюць розныя агульныя ўмовы жыцця і розныя формы суаднясення жыццёвых даброт. Так, з традыцыйных звычаяў паўстае непаўторная для кожнай чалавечай супольнасці спадчына і ўтвараецца акрэсленае гістарычнае асяроддзе, часткай якога становіцца чалавек кожнага народу і эпохі, адкуль ён чэрпае даброты для ўдасканалення асабістай і грамадзянскай культуры.