Я б таксама выказала яшчэ адно свае меркаванне: беларускі фолк у праваслаўным асяроддзі – ледзь дыхаючы мамант. Паралітургічныя спевы – з большага на расейскай або ўкраінскай мовах. У пэўных рэгіёнах – на дыялекце. Ня ведаю, ці з-за ляноты рэгентаў хораў, ці з-за іх (або настаяцельскіх?) ідэалагічных поглядаў, я ў менскіх цэрквах мала чую беларускіх, беларускамоўных калядак. Зайздрасць бярэ да тых жа сербаў або ўкраінцаў, бо ўкраінскія і нават рассейскія калядкі рэгулярна спяваюцца ў перыяд святак па ўсёй Беларусі.