З Дзіваковым — усё наадварот. У яго імклівым творчым развіцці і мастацкай непрадказальнасці пераканаў ужо акцёрскі вопыт, які выдаваў у цудоўным артысце вялікі рэжысёрскі патэнцыял. Колькі б ні выконваў Юрый Гамлета (а аднайменны спектакль Магілёўскага абласнога тэатра лялек у эпатажнай пастаноўцы Ігара Казакова скараў фестывальныя пляцоўкі адна за адной), штораз гэта быў іншы герой: то камічна парадыйны, то востра іранічны, а то і трагедыйна жорсткі. Іншымі словамі, здзіўленне на кожным кроку. Можа, гэта так прозвішча ўздзейнічае? Як бы там ні было, а цяперашні дзівакоўскі “Паход” стаўся чарговым падарожжам у нечаканае.