Малады целам, але стары душой – такім уяўляецца Нерон ў гэтым спектаклі. І гэта прачытваецца ўжо ў першай сцэне: ён выглядае стомленым і агрэсіўна абыякавым да ўсяго і да ўсіх, і што яго асабліва раздражняе, дык гэта звычайныя праявы чалавечага жыцця, якія ён міжволі назірае вакол сябе. Можна сказаць – яго раздражняе само жыццё. Магчыма, ён яшчэ не адышоў ад учарашняй оргіі, але ўжо здольны усведамляць, што для яго не існуе таго шляху, які прыводзіць іншых людзей да звычайных радасцей жыцця. Учора ён забіў чарговую ілжывую шлюху, але ж колькі такіх яшчэ будзе (аб іх бясконца ўпамінаецца на працягу ўсяго спектакля). А вось прыгажуня жонка Актавія яго не любіць і не падпускае да шлюбнага ложа: Плодить чудовищ – не мое призвание– бясстрашна заяўляе яна. Гэту ролю выконвае Галіна Кузняцова (яна ж выступала ў дуэце з Аніньіным ў рок-оперы Хоакин). Бадай, гэта адзіны жаночы персанаж з вышэйшага саслоўя, надзелены нармальнымі чалавечымі якасцямі. Жывучы ў гіблым асяроддзі, Актавія навучылася хаваць у сабе усе свае думкі і пачуцці. З ног да галавы ў белым, напачатку сваім абліччам яна нагадвае не столькі жывую істоту, колькі сімвал чысціні і аддалены прадвеснік немінучай смерці, якая не прымусіла сябе доўга чакаць. І вось ужо Актавія ў чорным і разам з Неронам яны спяваюць: Девочка – яд, девочка – смерть. Если бы взять и посмотреть, что там внутри, с той стороны, где твои сны… Ну хіба не ўпісваецца сэнс гэтай песні з альбома Агаты Кристи ў драматургію пьесы? 