Генадзь Бураўкін: Пасля “Рабочага юнацтва” я пайшоў працаваць у часопіс “Камуніст Беларусі”, які тады выходзіў на дзвюх мовах – рускай і беларускай. Мяне ўзялі як стыліста беларускіх тэкстаў. Нядоўга там папрацаваў і перайшоў на Беларускае радыё. Там, канешне, было больш разгарнення, бо я працаваў у літаратурнай рэдакцыі. Пасля мяне запрасілі ў газету “Літаратура і мастацтва” загадчыкам аддзела літаратуры. Праца была мне зусім па душы – звязаная з літаратурным працэсам, з кнігамі. Мы стараліся весці дыскусіі, здараліся і вострыя моманты… Адтуль мяне ўжо запрасілі ў “Правду”. І “Правда” для мяне, як журналіста, была вельмі добрай, сур’ёзнай і патрэбнай школай. Яна навучыла мяне перш за ўсё адказнасці за слова. Калі ты павінен несці абсалютную адказнасць за тое, што пішаш. Мне здаецца, не заўсёды ў журналістаў гэта ёсць… І яшчэ – гэта быў такі час, калі ты бачыў дзейснасць друкаванага слова. Рэагавалі нават на невялікія нататкі!..