Памятаю, калі я прыйшоў студэнтам у штат “Знамени юности”, шалёна папулярнага тады моладзевага выдання, то зведаў рэдактарскую муштру па поўнай праграме. Даводзілася па дзесяць разоў думаць над загалоўкам ці канструкцыяй фразы, пасля таго як папярэдні варыянт забракоўвалі Мікалай Ільюшэнка, Вольга Сверкунова ці хтосьці яшчэ з тагачасных асаў. Гэта была добрая школа маладога байца.