Праца стала сэнсам жыцця для Хведара Жыгары. Але ён так і не адчуў сябе ўнутрана свабодным чалавекам, гаспадаром на зямлі, бо яго ўвесь век вучылі і тузалі. Усё нехта то зверху, то збоку правіў Жыгара. I ў калгасах, і нават на сваім пляцы. Вучылі і тузалі такія калгасныя кіраўнікі і гора-гаспадары, што трымалі вёску ў самазабыўнай пакоры і боязі, давялі яе да гаротнага існавання. Хведар Жыгара, каб выжыць, змушаны быў прыстасоўвацца да некага і ў гады калектывізацыі, і ў вайну, і пасля вайны. Пісьменнік выклікае нас да філасофскага роздуму пра драму чалавечай любові да зямлі, пра тое, у чым сэнс сялянскай працы, што такое несвабода і зямное шчасце.