А іх у сацыяльнага работніка зараз восем – тры дзядулі і пяць бабулек. Усе адносяцца да катэгорыі адзінока пражываючых. Родныя ў кожнага ёсць, але не побач, вось Людміла Арэстовіч і імкнецца не даць магчымасці пажылым людзям адчуваць сябе нямоглымі і сумаваць. Ва ўласным жыцці жанчына зведала нямала расчараванняў, складанасцей, таму вельмі востра адчувае чужы боль і ніколі не праходзіць міма. Шкадуе старых. Для ўсіх знаходзіць цёплыя словы: і пра самаадчуванне заўсёды спытае, і пра справы, і пра дзяцей, унукаў. Ну і, канечне ж, у хатніх справах дапамагае: і вады наносіць, і дроў, і ў доме прыбярэ, і ў магазін па прадукты сходзіць, і патрэбных лекаў купіць, і шмат чаго іншага. Нікому не адмаўляе Людміла Антонаўна, да ўсіх падапечных з павагай і дабрынёй адносіцца, разумее іх, што называецца, з паўпозірку і паўслова.