Цяпер Мечык спіць. Усю ноч дзяжурыў каля катла, і раніцай яго павінен змяніць Ёсіп, але Ёсіпа няма і няма, і ўжо, відаць, не будзе, бо ўчора выдалася палучка і стары, пэўна, запаўнач спамінаў Просю-нябогу. Ці гэта першы раз? У Ёсіпа другая жонка, за яго не маладзейшая, але здаровая, на руку цяжкая, калі прыкладзецца да сухога Ёсіпавага карка, дык яму, бедалагу, нічога не застаецца, як спамінаць сваю першую ластаўку Просю ды шкадаваць, што не ўбярог.