У прыгожы час нарадзіўся Віктар Шымук: весняй парой, калі растае апошні снег, абуджаецца зямля і ўся прырода, абуджаецца душа чалавека. Напэўна, таму быў ён светлым, як красавік, як пялёсткі першай вясновай пралескі. Такім і застанецца для нас назаўсёды.