Выслаў табе з пісьмом фота маёй “дэманічнай” знешнасці, ты яго, напэўна, ўжо бачыў? Ну, што скажаш? Як табе мая постаць? Не абы што, на галаву большы за тутэйшых. А якія выдатныя лінзы, звярнуў увагу? Колер я падгледзеў у свайго рыжага ката (я табе пра яго, здаецца, ужо расказваў. Слухай, гэта такая цудоўная істота… Ён не мутант, не генетычна сфабрыкаваны, але розум мае на дзіва. Уяві сабе: калі дзверы зачыненыя, а ён хоча трапіць у памяшканне, сядзіць і чакае каля іх. А здалёку мяне ўбачыўшы, пярэднімі абхопіць дзвярную раму і скача на задніх! Далібог! А калі я сяду есці, падыйдзе да мяне, стане на заднія лапы, пярэднія мне на калена пакладзе і так ўжо разумна ў вочы зазірае: здаецца, вось-вось і мовіць… На жаль, каты — недаўгавечныя істоты…) .