Аляксандр. Шчыра кажучы, яны ўсе жывучыя. Але першая, якая “выстраліла”, была “Малінаўка”. Гісторыя ў гэтай песні вельмі цікавая. Мы запісвалі пласцінку, і па часе нам не хапала дзвюх з паловай хвілін гучання. На такі хранаметраж была толькі “Малінаўка”, і яе вырашылі проста ўставіць на гэтую пласцінку. Пасля таго як мы запісалі песню, музычны рэдактар фірмы “Мелодыя” Уладзімір Рыжыкаў праслухаў запісаны матэрыял і сказаў: “Аплявуха!” “Каму аплявуха?” — здзіўлена запытаўся я. — “Усім аплявуха!” На наш погляд, там было столькі песень, лепшых за гэту, але самай папулярнай стала менавіта “Малінаўка”. Прайшоў час — мы сталі лаўрэатамі тэлевізійнага конкурсу “З песняй па жыцці”. Нас запрасілі ў калонны зал Дома саюзаў, дзе мы ўпершыню выканалі “Малінаўку”. Праспявалі і забыліся пра яе. Але праз некаторы час на канцэртах сталі прыходзіць запіскі “Праспявайце песню са свістком”. У нашым рэпертуары была песня пра БАМ, дзе было сола на флейце, мы яе і спявалі па просьбах гледачоў.