У БДПУ нас абодвух прывяла цікавасць да навукі. Нашым правадніком у яе свет стаў доктар псіхалагічных навук, прафесар нашага ўніверсітэта Якаў Львовіч Каламінскі. І вось ужо 15 гадоў мы з мужам працуем разам. Некалі я загадвала кафедрай прыкладной псіхалогіі, а Леанід Абрамавіч быў там прафесарам. Затым ролі памяняліся – муж узначаліў факультэт псіхалогіі, а я стала дацэнтам кафедры. Я думаю, што ў нас атрымліваецца дыферэнцыраваць нашы ролі ў сям’і і ў Інстытуце. Ва ўніверсітэце мы – калегі: кожны мае сваю пазіцыю, сваё меркаванне, можам у чымсьці не згаджацца, і гэта ўзбагачае прафесійна. Дома мы – муж і жонка, якія маюць адну прафесію: абодва служым псіхалогіі, Інстытуту, універсітэту. Нам разам цікава: ёсць магчымасць абмяркоўваць і сямейныя справы, і працоўныя пытанні, дапамагаць адзін аднаму ў рабоце. Мы расцём прафесійна, і гэта наш уклад не толькі ў саміх сябе, але і ў развіццё псіхалогіі. І, разам з тым разумею, што па-за сям’ёй чалавек не можа адчуць усе радасці жыцця, таму варта берагчы яе: захоўваць рамантыку ў адносінах, заставацца цікавымі людзьмі, быць адкрытымі, шанаваць адзін аднаго і не акцэнтаваць увагу на памылках – тады і шчасце не здрадзіць.