Упэўнена, хоць і запаволена, ступалі ў дарожны пыл ногі, варушыліся, то зядноўваючыся, то разядноўваючыся, рукі, праплывалі спакойныя і, здавалася, нежыццёвыя — ніводная жылка не зварухнецца! — твары.