Хочацца верыць, што некаторыя праблемы і пытанні, пра якія ішла размова ў гэтых нататках, вырашацца. Некаторыя вузлы развяжа жыццё. Бо праца над асваеннем сцэнічнай прасторы і тэхнічных магчымасцей унікальнага збудавання, у якое дзяржава, праекціроўшчыкі, будаўнікі ўклалі столькі сродкаў, грошай і сіл, працягваецца. Але задумаемся... Калі тэатр, яго трупа і салісты, яго кіраўніцтва і рэпертуар выклікаюць столькі эмоцый — ад захаплення да скепсісу, столькі гарачых спрэчак, дыскусій, супрацьлеглых меркаванняў, — дык, можа, гэта лепшае сведчанне таго, як мы любім менавіта гэты тэатр? Бо ён у нас адзіны. Іншага такога проста няма...