…Я ўвалілася ў намёт з бадзёрай песьняй Чыжа “Прекрасное воскресенье”, жменяй духмяных малінаў на сьняданак і намерам абудзіць усё жывое навокал, каб хутчэй рушыць на захоп чарговага непрыступнага архітэктурнага цуда. Неяк так у лесапарку за Веткай, куды мы дабрылі а другой гадзіне ночы, і распачаўся другі дзень нашага падарожжа ў зону адсяленьня Пра першы дзень нашага падарожжа чытай тут. Вырашылі сьпяшацца, таму што шлях нас чакаў няблізкі. Амаль на самую мяжу з Расеяй, праз КПП (відавочна, бяз прапускоў) у адну з самых забруджаных радыяцыяй кропак Добрушскага раёна — адселеную напрыканцы 80-х гадоў былую вёску Дзям’янкі, дзе захавалася да нашых дзён велiчная сядзіба Герардаў, якую я, вядомы архітэктурны маньяк, хоць памірай, але павінна была пабачыць.