Чытаючы «Рославлева», са здзіўленнем убачыла я, што завязка яго заснавана на праўдзівым здарэнні, занадта для мяне вядомым. Але калі я яшчэ была сябрам няшчаснай жанчыны, абранай г. Загоскиным ў гераіні яго аповесці. Ён зноў звярнуў увагу публікі на здарэнне забытае, разбудзіў пачуцці абурэння, ўсыплення часам, і абурыў спакой магілы. Я буду Апякункі цені, – и читатель извинит слабость пера моего, паважаючы сардэчныя мае падахвочванні. Буду вымушана шмат гаварыць пра сябе, таму што лёс мой доўга была звязана з лёсам беднай маёй сяброўкі.