– У той час усе выпускнікі імкнуліся ў горад. Я таксама паехаў паступаць у прафесійнае вучылішча №94 г. Мінска на электрыка. Паступіў, адвучыўся, але зразумеў, што гэта прафесія не мая. Тым не менш, атрымаў добры вопыт, які не можа не спатрэбіцца ў жыцці, – расказвае пра гады вучобы Мікалай Гіз. – Яшчэ адну спецыяльнасць атрымаў пасля заканчэння курсаў пры трамвайна-тралейбусным упраўленні. Крыху больш чым паўгода працаваў вадзіцелем тралейбуса. А потым адбылося вяртанне на малую радзіму, дзе я паспрабаваў сябе зусім у іншай справе: пачынаючы з 1984 года на працягу чатырох гадоў працаваў адначасова загадчыкам, наладчыкам і закройшчыкам у швейнай майстэрні ў родным калгасе імя Калініна.