Вельмі любіла Майкла Джэксана, танцы вывучыла. Увесь пакой быў завешаны плакатамі, нават малявала ягоныя партрэты. І я безумоўна хацела быць падобнай. Я вяла дзённік ў школе, а там памятаю надпіс, які я яшчэ абвяла ў чырвоны, што я вельмі хачу зрабіцца вядомай. Мне так хацелася на сцэну, але я разумела, што я не танчу. Я ўяўляла сябе такой сумнай-сумнай Ганнай Ахматавай, якая грае спакойнага Рахманінава на фартэпіяна, абавязкова даўгімі пальцамі. Так хацелася граць на фартэпіяна, але я так і не дайшла да яго.