Ён быў у цэнтры ўвагі ўвесь час. Мілавідны аб’ёмна намаляваны твар, няпэўны жэст правай рукі, крыху павернуты корпус Божай Маці выключалі версію, агучаную па БТ, аб праваслаўным паходжанні абраза. Так не пісалі іконы ў XVI стагоддзі, калі каралева польская і вялікая княгіня Алена, жонка караля Аляксандра і дачка Вялікага князя маскоўскага Івана Трэцяга і Сафіі Палеалог заснавала ў Браславе праваслаўны манастыр. Тым больш, так не пісалі ў ранейшыя часы. Гэта характэрныя рысы уніяцкага жывапісу другой паловы XVIII — пачатку XIX стагоддзяў. Абраз пазбаўлены і халоднай рытарычнасці і дыдактычнасці касцельнага мастацтва. Ён поўны мяккай пяшчоты і глыбокага мацярынскага смутку, зразумелага з чалавечага пункту гледжання. Тое, што абраз паспяхова прыжыўся ў асяродку беларускіх рымакаталікоў і стаў цудатворным, сведчыць пра ўплыў уніяцкага абразапісання на мастацкія густы нашых каталікоў, многія з якіх — нашчадкі былых уніятаў. Відавочна, і сёння, у чым пераконвалі і ўрачыстасці каранацыі, абраз працягвае выконваць сваю высакародную гуманістычную місію яднання хрысціян розных канфесій.