— А, гэта... Усмуткі людзей. Яны на партрэтах, бо ядваб у мяне адмысловы! — ператвараюцца ў вусеняў і спадаюць на дно слоіка... Зараз там ёсць і вашыя. У мяне дамова з Жалобнай Каралевай — я хаджу па свеце, збіраю ўсмуткі людзей і ў выглядзе чорна-бурых вусеняў прыношу ёй. Тады яна не так часта да людзей наведваецца. Аднак бачыце, якая яна ненаедная... Абагнала мяне, не паспеў я ў вашае мястэчка прыйсці.