Зазвычай доўга маўчыць – маўляў, спрачайцеся, ламайце дзіды, хлопчыкі, а як я скажу, так і зробіце, так яно і будзе. Так яно і было. Мы, старэйшыя, дзіву даваліся, калі Валя ў тыя, амаль ужо забытыя дні нашага беларускага апошняга Адраджэння магла збэсціць пракамуністычнага гарлапана, асадзіць самаўпэўненага ў сваёй моцы таварыша ў шэра-цывільным.