Пасьля хутара ехалі па лясных дарогах яшчэ цэлыя суткі. Надвор’е ня радавала. Раніцай ціснуў мароз, што хапаў за плечы нават праз паліто, а днём безупынна несьліся па небе нізкія хмары і сыпалі зьверху то сьнег, то дождж. Нарэшце, машыны зарулілі на вялікі, агароджаны высокім плотам пляц. Маёр разьдзяліў усіх на дзьве групы. Першая засталася, а другая, у якой апынуўся і Кужэльны, на чале з маёрам пайшла праз хмызьняк у цемру. Амаль навобмацак ішлі досыць доўга, затым пачуўся вокліч вартавога. Маёр яму адказаў.