На гэты ж раз я пакінуў лёд раней за Пеку. У той вечар на нашу замёрзлую рачулку прыйшла Ліна. Можа яны згаварыліся з Пекам, можа дзяўчынка дазналася сама, якой цудоўнай бывае рачулка зімовым вечарам, калі над зямлёй вісіць сіняе сутонне, а лёд звініць і патрэсквае, але яна прыйшла.