Чарговая смена ў Ала-Арчы на гэты раз прайшла пад дэвізам “Што я тут раблю зноў?!”. Гэтае пытанне я сабе занадта часта задавала, і часам было нялёгка знайсці адказ… Калі ў першы раз было проста вырашыцца паехаць у невядомасць – у зімовыя горы, то другі раз я ўжо дакладна разумела, што мяне чакае боль і пакуты ў холадзе.