— Адзін з першых нашых механізатараў Канстанцін Васільевіч Заяц, які адразу пасля вайны стаў трактарыстам. Ён так дбайна адносіўся да свайго трактара “Беларус”, што здавалася, быццам ён толькі з заводскага канвеера. У полі даваў Канстанцін Васільевіч мне першыя ўрокі аратага. І цяпер у вушах яго словы: “Зіна, як заязджаеш у загонку, паспявай апускаць плугі, пакуль пярэдняе кола не ў баразне. Плугі не будуць наразаць непатрэбныя кругі. Застанецца роўны след”. Так я гэта засвоіла і потым іншым перадавала сакрэты вопытнага механізатара. І сына свайго Лёню, калі той пасля арміі вярнуўся ў вёску, вучыў так поле апрацоўваць, каб ніякіх агрэхаў не было. Леанід Канстанцінавіч быў у нас аграномам і брыгадзірам, механізатары ведалі яго строгія патрабаванні да іх працы. Ён прайшоў усе прыступкі росту і стаў міністрам сельскай гаспадаркі. Мы з ім спаборнічалі на палявых работах. Каля лесу я арала поле і знайшла ласіныя рогі. Леанід Канстанцінавіч іх апрацаваў, выразаў падстаўку і цудоўны сувенір вырабіў, які ўпрыгожвае мой дом. І памяць добрая засталася.