Караткевіч, безумоўна, наша ўсё. Пытанне – чаму? Калі хочаш, можна паўтарыць чыесьці формулы. Нацыянальная ідэя. Каліноўскі. Вальтэр Скот. Вяртанне гістарычнай нацыянальнай ла-ла-ла. Не ведаю, мне Караткевіч заўсёды быў дарагі сваёй экспрэсіяй, бурлівай і неўтаймоўнай фантазіяй. З ім у літаратуру вярнулася энэргія маладосці: старыя даваенныя дзяды спалі на лаўровых вянках, напалову сплеценых з курапацкага ядлоўцу, франтавікі разбіраліся з цэнзурай і ўласнымі экзістэнцыйнымі праблемамі, “філалагісты” прыносілі ў рэдакцыю першыя апавяданні і вершы, а Караткевіч прыйшоў як вадамёт і абмыў гэтую зямлю, і яна заблішчала такімі зыркімі фарбамі, так зазіхацела ў сонечных промнях, такой шчырасцю і любоўю вальнула ад ягоных “Каласоў”, што ўсе бастыёны абрынуліся. Ідэолагі і бюракраты, як і пяцьдзясят гадоў таму, ліюць у вушы сваю заштампаваную патаку, але дастаткова камусьці ў школьнай бібліятэцы натрапіць на “Каласы”, “Быў.Ёсць.Буду” ці “Дзікае паляванне”, каб назаўсёды знікнуць з радараў хлусні.