– Прыехаў у сваты на санях, з гарманістам, – распавядае яна пра сваё вяселле. – Я села і паехалі, вэлюм развіваецца, я радуюся. Трымаю рукамі вянок на галаве, каб вецер не знёс. Раптам сані, як дрыгануцца, мы ледзь носам у снег не забурыліся. Аказалася, аглобля зламалася. Неяк жа дацягнуліся да Ваўчы. Гэта аглобля мне і перашкодзіла адразу назад вярнуцца, калі ўбачыла маленькую хатку на два акенцы, у якой трэба было жыць.