Больш за сорак гадоў мы жылі па хранометры Васіля Быкава. Ягоныя аповесьці зьяўляліся ў друку з дзівоснаю рэгулярнасьцю, якая нагадвае звышдакладную працу астранамічнага гадзіньніка. Што ляжыць у аснове гэтае працы? Талент? Самадысцыпліна? Сумленьне, “абсалютна нязьменнае, — паводле словаў Эрнэста Хэмінгуэя, — як метр-эталон у Парыжы”? Мусібыць, і тое і другое і трэцяе разам. А яшчэ нешта ўласна быкаўскае — адчуваньне сябе ў гісторыі і гісторыі ў сабе.