І вось праз два дні шаноўны пан Клепча пазваніў мне і ветліва запрасіў да сябе. Самі разумееце, што гэта было не тое запрашэнне, якое можна ігнараваць. Я з’явіўся і ўбачыў у прытульным такім кабінеціку дзве карціны, прыхіленыя да сценкі.