Як так сталася? У далёкія часы збіральнікі наўпрост сыходзілі з тых месцаў, дзе віравала нейкая інфекцыя. Калі група ці племя прыходзіла на балоты, дзе людзі забівалі ды з’ядалі вепручка, а пасля пачыналі хварэць, то найлепшым алгарытмам было наўпрост змяніць месца дыслакацыі. Раней ці пазней чалавек усё ж такі навучыўся праводзіць паралель паміж месцам, дзе ён знаходзіцца, і бядой, якая адбываецца.