Я пачаў працаваць у газеце і кватараваць у гаспадароў, у якіх жыў Міхась і куды ён мяне завёў. Кавалёва больш не бачыў, а вось ягоныя гумарыстычныя, а часам і сатырычныя творы нярэдка траплялі на вочы ў часопісе “Вожык” ці ў “Сельской газете” (цяпер “Белорусская нива”. — Аўтар). Падпісваўся, праўда, Міхась не сваім прозвішчам, а псеўданімам “Кавальскі”. Потым у друку Кавальскага не стала — з’явіўся нейкі М. Сліва. Па манеры пісьма новага аўтара я зразумеў, што гэта Кавальскі стаў Сліваю. Чаму?