На жаль, я не адношуся да таго пакалення крытыкаў, якія маглі бачыць спектакль Дарагая Памела ў яго лепшыятак бы мовіць, гады – г. зн. тады, калі песу Дж. Патрыка ў чыстым выглядзе, пакладзеную на музыку М. Самойлавым, насаджалі ў тэатрах аперэты былога Саюза, як тую кукурузу. 