Нібыта спахапіўшыся, Хрысця змаўкае амаль на паўслове, і дзіўны неспакой, мільгануўшы на твары, авалодвае бабулінымі ўчарнелымі рукамі. Яна цярэбіць, перабірае худымі пакручанымі пальцамі, быццам спрабуе адшукаць і ніяк не знаходзіць ім месца. Гэта ані мяне не дзівіць, тым больш не турбуе: так яна робіць заўсёды, калі прыгадвае штосьці сваё-сваё.