— Пасля баёў, ранення і лячэння ў шпіталі бацьку накіравалі на службу ў Заходнюю вайсковую акругу, так і апынуўся. У якой часці тут служыў, не ведаю, тата асабліва пра вайну не любіў распавядаць. Ведаю толькі, што ў канцы 1941 года трапіў у палон, адседзеў у лагеры даволі працяглы час, гады са тры. У канцы 1944-га яго вызвалілі, праверылі па лініі СМЕРШ і накіравалі зноў на фронт. Выпадкова перабіраў старыя дакументы, знайшоў даведкі, дзе паведамляецца, што “чырвонаармеец 17-й танкавай брыгады Коранеў Васіль Іосіфавіч у баях супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў 22 красавіка 1945 года быў паранены, асколкамі пасечаны левая палова грудной клеткі і мяккія ткані правага пляча. З 1 па 27 мая знаходзіўся на лячэнні ў 1108 шпіталі”. Слова “чырвонаармеец” азначае, што адразу пасля вызвалення і праверкі бацьку накіравалі ў дзеючую армію радавым, а пасля ранення вярнулі афіцэрскае званне. Пасля дэмабілізацыі ён вярнуўся ў Лепель у званні старшага лейтэнанта і з баявымі ўзнагародамі — ордэнам Чырвонай Зоркі і медалём “За адвагу”. Іх захоўваю як сямейныя рэліквіі.