— Вось тут былі ставы, злучаныя каналам, а на той бок маёнтка яшчэ большыя тры ставы, яны нават яшчэ і засталіся — там, як узгадвалі мае землякі, надта шмат рыбы было. І пан Блаўдзевіч дазваляў лавіць нават вяскоўцам. А вунь там далей быў тэнісны корт, абнесены сеткай, парк вялікі — у ім нават начная падсьветка была. Старыя людзі, калі распавядалі пра гэта, то казалі, падобнай прыгажосьці ня бачылі нават у тэлевізары. Тут нават замкоў нідзе не было, ніхто нічога ня краў, усё было на даверы. І людзі ўзгадвалі гады жыцьця за панам як самыя шчасьлівыя…