Вось ён, тэст на экстрэмальную сітуацыю… Арсенія скамянела, сцісxadнулася, стаіла дыханне… М-да, не быць табе, дзеўка, Жанай д’Арк і Аміxadляй Плятэр. Вячка, звычайна маланкарухавы Вячка, цяпер толькі лена пацягнуўся, скептычная ўсмешка кранула вусны. Во самаўладанне… А масіўны Корб-Варановіч ужо матэрыялізаваўся ля дзвярэй, нібыта пругка пераляцеў па паветры, як лемпард, і крычаў у калідор