Гэта ўсё насамрэч вельмі цяжка, і моладзі гэтага не зразумець цяпер. У той час у нас патрыятызм быў шалёны. У нас было пачуццё інтэрнацыянальнага абавязку, мы хацелі ўсім дапамагчы. Мы жылі – гэта я цяпер кажу – мы жылі тады вельмі добра. Можа, не было красовак, не было жвачак і Фантыале мы жылі нармальна. Не патрэбныя былі нам гэтыя Макдональдсы і ім падобнае, мы праводзілі ўвесь час на вуліцы, былі здаровыя ўсе – не тое, што цяпер. Вось новы вірус пайшоў у Амерыцы, новая ліхаманка. Яна ж пяройдзе сюды. А з-за чаго пачалося? А таму што тры гады назад, калі падарвалася нафтавая платформа, яны стварылі бактэрыі, якія павінны былі нафту знішчаць. Нафту яны знішчылі, але пайшла нейкая зараза, А грып свіны… не было такога! Акрамя таго, усё было ціха. А цяпер хіба можна дзіця выпусціць спакойна на вуліцу і ведаць, што з ім нічога не здарыцца? Так, дзесьці выпівалі, хапала і такога, але было само агульнае паняцце дабрабыту, стабільнасці. Так, можа, было стабільна нядобра – але стабільна. 