Мы зразумелі, што не так яна баялася нас, а быццам стала ёй проста сумна ў лесе, які пакінула на зіму большасць жыхароў, вось птушка і знайшла сабе забаўку. Яна суправаджала нас мо з паўкіламетра, пакуль мы не выбіліся ў сухі бярэзнік, які рос на пясчаным грудку. У апошні раз сойка правяла нас рэзкім крыкам, відаць, пабаялася вылецець з гушчару, і змоўкла.