Для адказу на гэта пытанне сцэнарый трагічных падзей, якія разгортваюцца ў аповесці, карысна прачытаць з канца, з фіналу. Пятрок і Сцепаніда гінуць ад рук паліцаяў, сваіх аднавяскоўцаў. Гэта жудасныя людзі, нават больш жудасныя, чым самі акупанты. Але пры ўсім пры тым Зміцер Гуж, Каландзёнак і Антось Недасека з’яўляюцца параджэннем таго зла, якое прынесла калектывізацыя вельмі вялікай колькасці працавітых беларускіх сялян. А “зло, — піша Быкаў, — не можа спарадзіць нічога, апроч зла, на іншае яно не здольна”.