Паэт Арлоў жа дэманструе беларускі варыянт існавання еднасці паміж свядомым і пазасвядомым, у якім жыць – гэта значыць кахаць і (канаць) паміраць адначасова. Мяркую, што наш варыянт - старажытна-міфалагічны вопыт існавання. У старажытнасці ўжо прыдумалі толькі дзве практыкі жыцця – аскетыку і эротыку. А астатняе – ілюзія жыцця, не практыка, а тэорыя, сузіральніцтва, ці цывілізацыйнасць.У паэзіі Арлова гучыць адзінства тэмы кахання, жыцця і смерці.