Вядома тое, што ў 1760 годзе Вільню адведалі два капуцыны Польскай правінцыі, ліцвіны з паходжання: айцец Гуголін Кяркевіч і айцец Уладыслаў Пуцята. Мэтай іх падарожжа было даведацца аб магчымасці і ўмовах паўстання ў Вільні капуцынскага кляштара. Вынікам гэтага візіта стаў зварот кіраўніцтва Правінцыі да віленскага біскупа з просьбай аб дазволе на заснаванне ў епархіі двух кляштараў. Біскуп Міхал Зянкевіч у адказе на зварот параіў узгодніць гэту справу з правінцыяламі іншых ордэнаў. Сітуацыя сур’ёзна ўскладнілася і, нягледзячы на шматлікія спрыяльныя захады беларускіх магнатаў, намер капуцынаў пасяліцца на Віленшчыне не рэалізаваўся. Галоўнай прычынай гэтаму, як здаецца, была вялікая шчыльнасць жабрацкіх ордэнаў у рэгіёне. Але больш спрыяльнымі аказаліся ўмовы на поўдні ВКЛ, дзе ў XVIII стагоддзі ўдалося заснаваць два капуцынскія прадстаўніцтвы: у Любяшове і ў Юравічах.