— Ані! Я вельмі ўдзячны сваім старшым калегам, якія даюць магчымасць (і магчымасць унікальную) двойчы на тыдзень гутарыць з цікавай асобай, задаючы пытанні, якія ў таварыскай кампаніі ніколі не агучыш. Пра каханне, пра смерць, пра будучыню, пра радзіму… У амаль пяцігадовы перыяд маскоўскай працы (офіснай, збольшага) мне гэтага вельмі не хапала. Вось толькі цяпер зразумеў, чаму мне было так блага там! (Смяецца.)