Гэта крыху ўсьцешыла Біча, надало яму гонару. Ён нават усьміхнуўся першы раз з таго, як трапіў на Месяц. Падміргнуў сабе чуйным вусам, таргануў таксама ж чуйнымі, завостранымі на кончыках вушкамі: не, і яны ў сваім балотным краі, зачуханыя да закарэлыя, нешта адметнае маюць. Ня толькі каўтун, лапці ды бульбу, пра якіх ужо прыкра і ўзгадваць, але яны ўсё яшчэ на языку кожнага чужынца-дабрадзея, што бачыць у іх адну толькі рахманасьць ды памяркоўнасьць, памножаную на вернасьць, адданасьць і паслуханьне. Не, родненькія, браткі мы вам браткі, і вы нам браткі, але табаку курым сваю. Нават не курашчыя маюць і кураць табаку толькі сваю.