“Няма чалавечых костак — няма граху”, а “на костках і крыві — найлепшыя на свеце дарогі”. Час збіраць косці — час пазбавіцца крывадушных ілюзій адносна вянца тварэння і зазірнуць у вялікае люстра сваёй сапраўднай існасці. Аповесць мае падзагаловак “Евангелле пад Луку”. З аднаго боку, сарказм, з другога — блюзнерства. З першым звязаная няспынная сувязь з беларускай рэчаіснасцю, а з другой хіба стыль апавядання, які прадказвае не проста знікненне беларусаў, але знікненне чалавека з планеты Зямля як лішняга персанажа.