Жанна Літвіна: Было зразумела, што ўступленне ў кааператыў і набыццё лецішча не заменяць тае асалоды, калі ты сам-насам з прыродай, калі ты за ёй назіраеш... Для мяне вёска – гэта тое месца, дзе застаешся са сваімі думкамі, дзе можна марыць, дзе “адрастаюць нервы”. Таму пра лецішча размовы быць не магло, ішоў пошук вясковай хаты. А далей - абсалютна выпадкова па дарозе ў іншае месца мы проста спыніліся і спыталі, ці не прадае тут хто хату. Гэта было ў тым жа 1990 годзе, я была рэдактарам “Беларускай маладзёжнай”.