Аўтар кнігі “Благословенные Небом” пераканана, што адзіным пазітыўным пачаткам быцця ёсць каханне: мужчыны да жанчыны і наадварот, бацькоў да дзяцей і дзяцей да бацькоў, каханне да блізкага, да прыроды, да свету. Каханне як гісторыя, каханне як памяць, каханне як будучыня, каханне як надзея… Каханне, як і Бог, субстанцыянальнае. Яны бясконцыя ў часе і прасторы. Каханне памірае разам з чалавекам і адраджаецца разам з ім. Так было ад вытокаў і будзе заўсёды. Каханне, любоў нельга забіць, яны неўміручыя, “Исколотая, избитая, израненая, она (любовь – В.Л.) медленно возрождалась, омывая синяки целебными утренними росами, купаясь в летних бодрящих дождях, подставляя светлое лицо ласкающему солнышку. Она закалялась, мужала, становясь еще красивее и чище, чем прежде…