Смерч спыніўся толькі аднойчы. Калі Табачнікаў часова сышоў, даўшы магчымасьцьЮрыю з Рустамам выліць свае душы ў чаргаваныя сола. Басіст зь зялёнымі, нібыта Грынпіс, струнамі прысеў на краёчак сцэны, нібыта знаходзімся мы не ў вялізным клубе, а на нейкім утульным кватэрніку. Лірычная, праніклівая, глыбокая лінія басу ўперамешку зь лютымі, хуткаснымі і складанымі ўдарамі бубнача, гэта дало слухачам адпачынак ад лавіны нястрыманага інструментальнага року і прымусіла нас зазірнуць углыб сябе.