І вось, здаецца, прыехалі. За вёскай Зябкі, непадалёк ад шашы, як і сказала па тэлефоне Яніна Вікенцьеўна, убачыі на пагорку звячайную вясковую хату, абкладзеную цэглай. Насустрач выйшаў гаспадар, запрасіў увайсці. Яніна Вікенцьеўна і Іван Канстанцінавіч аказаліся надзвычай простымі, шчырымі і жыццярадаснымі людзьмі. Размова пачалася нібы сама сабою.