Памятаю, як цяжка было прывыкнуць да беларускай мовы. Калі ў Карэліі вучылася на “добра” і “выдатна”, то тут мая паспяховасць істотна “з’ехала” — на ўроках проста не разумела матэрыялу. Але час усё расставіў на свае месцы. І калі пасля заканчэння школы паступіла вучыцца ў Даўгаўпілскае швейнае вучылішча, мяне перапаўняў гонар за ўжо родную мне Беларусь. З якім задавальненнем чытала са сцэны вершы на беларускай мове! Як хацелася на Пастаўшчыну! Але часта прыязджаць дадому не выпадала — пастаянна была задзейнічана ў самых розных мерапрыемствах. Выступала, іграла на баяне, удзельнічала ў конкурсах. Без творчасці жыццё падавалася шэрым і сумным.