Жанна Літвіна: Таму што яму пастапіла адна з прапановаў размеркавання – у войска. І ён пагадзіўся, бо не хацеў нікуды ехаць. А пасля ўжо патрапіў у Інстытут гісторыі партыі – малодшым навуковым супрацоўнікам. І за наступныя доўгія гады Аляксей напрацаваў сабе ў архівах матэрыялаў на ўсё наступнае жыццё! Дарэчы, некалькі разоў я трапляла ў сітуацыю, якая вельмі цешыла маё самалюбства. Калі мы з’яўляліся з Аляксеем на людзях – і яму казалі: “Дык а што, Літвіна твая жонка?!” Альбо наадварот: “Дык Літвін – гэта ваш муж?!” Гэта кайф – калі дзве асобы развіваюцца абсалютна паралельна, самадастаткова, не перашкаджаючы адзін аднаму столькі гадоў жывуць разам. Я не магу ўявіць сабе іншага мужа! І дзякуй Богу, што яно так. 5 кастрычніка ў нас будзе 38 гадоў шлюбу. У нас няма дзяцей – і часам я думаю, што калі б былі, я паводзіла б сябе зусім па-іншаму. Бо дзеці ў нашай сітуацыі часам робяцца закладнікамі – як, напрыклад, было ў Ірыны Халіп. І я, як кожная жанчына, не змагла б пераступіць цераз гэта.