Пасьля панегірыка ў гонар папы выказана бачаньне рэлігійнай згоды паміж хрысьціянскім Захадам, з яго дактрынаю папства, і Ўсходам. У пасланьні адстойвалася ідэя, што “няма адрозьненьняў у Хрысьце паміж грэкамі і рымлянамі”, але кожны закліканы жыць у адпаведнасьці са сваёй традыцыяй. Відавочным і дэкларатыўна шчырым зьяўляецца прызнаньне папскага вяршэнства над Кіеўскай мітраполіяй. Ухвалены таксама Фларэнцкі сабор і “філіоквэ”.