Мяне ж радавала тое, што выйшла так, як я і думаў. Гэлька не магла зрабіць інакш. Сэрца маё поўнілася гонарам: хіба ёсць яшчэ дзе-небудзь такія дзяўчаты, каб з-за іх страляліся камандзіры? Шкода, канечне, што страляліся яны насмерць. Лепей бы яны выйшлі ў лес, узялі наганы і стралялі ў мішэнь. Можна было нават у партабак, паставіўшы яго на пень. Адысці крокаў на трыццаць і страляць. I хто лепей страляе, хто болей пападзе, з тым Гэлька і пойдзе. А то на вечарынцы, у хаце, ніхто нічога і не ўбачыў. I зусім несправядлівым здавалася, што і другога камандзіра збіраўся судзіць партызанскі трыбунал. Завошта яго судзіць? Што яму падабаецца Гэлька? Дык яна ўсім падабаецца. А гэтыя вечарынкі і ўсё гэта – проста так. Бо ў Гэлькі ёсць жаніх, сапраўдны, наш. Тады ў Ліпніцы яшчэ ніхто не ведаў, што Гэльчын жаніх лейтэнант Леанід Крывашэеў яшчэ год назад загінуў смерцю храбрых пад Ленінградам.