“Выданьне Бiблii цi толькi Новага Запавету па-беларуску было ў пэўным сэньсе актам самасьцьвярджэньня, прызнаньня, што “хлопская мова”, нiзкая гаворка, якою пагарджалi расейцы i палякi, была сапраўднай мовай, ня толькi здатнаю выказваць думкi паэтычнага генiя – да прыкладу, Купалы цi Коласа, – але i вартаю данесьцi пасланьне Слова Божага народу сялянскай Беларусi i ўсяму сьвету”.