Мой шлях да роднай мовы быў даволі доўгі і досыць складаны, бо, хаця я нарадзілася ў Беларусі, мову ў школе не вучыла. Хоць мая маці - тутэйшая, беларуска, па-беларуску ніколі не размаўляла. Бацька быў з Расеі і з нашаю мовай не лічыўся, зьдзекліва казаў, што нейкі дыялект прыдумалі, маўляў, гэтыя беларусы. Сам ён, верагодна, меў беларускія карані, пра што сьведчыць прозьвішча, але забыўся ўжо, што ягоныя продкі былі беларусамі. Ён быў савецкі вайсковец, і таму маё дзяцінства было, як і належыць - савецкае, русскоязычное. Мовы я ня ведала. Але інтуітыўна адчувала, што з становішчам беларускае мовы ў нас нешта ня тое. Час ад часу бывала ў бабулі ў вёсцы, дзе чула мову нашага народа, але, на жаль, бабуля была занадта маўклівая, таму пераняць ад яе багата ў моўным пляне я не змагла.