Падобна (хоць і не дакладна) і са святарскім служэннем. Прафесійныя якасці – гэта атрыманае святарскае пасвячэнне. І не залежна ад таго, што святар перажывае, у якім знаходзіцца настроі, яго служэнне прыносіць карысць верніку на моцы пасвячэння. Касцёл называе гэта дзеяннем ex opere operato (сакрамант, дзейсны на падставе яго ўдзялення). Нават асабісты грэх святара не з’яўляецца перашкодай для Пана Бога. У нейкім сэнсе Бог нас перастрахаваў перад святаром-грэшнікам. Але вядома, што мы інтуіцыйна імкнёмся да святара, які, апрача “прафпрыгоднасці” (пасвячэння), таксама вызначаецца асабістымі якасцямі: культурай зносінаў, уменнем слухаць, суперажываць і інш. І, канешне, нас прывабліваюць якасці духоўныя: асабістая пабожнасць, малітва, жыццё са словам Божым, імкненне да святасці, анёльская цярплівасць, сэрца пастыра, які дбае пра сваіх авечак.