Крохкасць мікракосмасу лясных абшараў выяўляе і інсталяцыя Святланы Гусаковай з Брэсту “Балдукская кухня”. Мастачка запрашае публіку да імправізаванага стала, дзе ў якасці пачастункаў — гарбата і пірожныя з… рэчываў, сабраных у ваколіцах славутага возера. Што гэта? Молатыя лішайнікі, драўніна, пігменты парэчак, маліны, буякі, зёлкі, старая лістота… Святлана як у дзіцячай гульні робіць з гэтых рознакаляровых матэрыялаў невялічкія вежкі-пачастункі. Але ў адсылцы да дзіцячых гульняў “у кухню” важны сэнс — мікракосмас лесу складаецца з гэтых звыклых і незаўважных інгрэдыентаў — кожны з якіх мае свой пах, колер, эсэнцыю. Магчыма, іх нельга з’есці ў прамым сэнсе, і яны выклікаюць для кагосьці агіду, але чалавек спажывае іх праз свае пачуцці ў лясных ці азёрных абшарах тым альбо іншых чынам. Але ці з’яўляюцца адкіды, якія пакідае чалавек, падобнымі да тых рэчываў, што перарабляе лес, балота? Ці не ставіць пад пагрозу гэту экасістэму чалавек, звыкла ператвараючыся ў безапеляцыйнага “дарагога госця”? Мяркую, што гэтыя пытанні — цалкам у рэчышычы работы, якая, зманліва запрашае ўсяго толькі да “дэсертнага стала”.