Перад выступленнямі, паездкамі рознымі я бяру ляльку дадому. І, бывала, толькі возьмеш Топу на рукі і пачнеш з ім размаўляць, як сваімі сакрэтамі з ім пачынае дзяліцца ўнучка Маряна. А мяне для ўнучкі тады проста не існавала. Топе яна скардзілася на ўсіх і прасіла: Толькі нікому не расказвай! Вось і я часам расказваю яму, што і пра каго думаю, такі сабе дзённік без запісу. А здараецца, апускаеш руку пасля здымак, выпадкова кранеш лялькай стол і ўскрыкваеш - нібыта фізічна адчуваеш яе боль.