Тым больш радасна, што драбок гэтага ззяння, гэтае васільковае насенне хтось ашчадна падхапіў у свае рукі, прапусціў праз сваю душу, цярпліва і старанна, аддана адсочваючы ўсе пералівы, усе найменшыя рухі слова. І даў багдановічаўскім васількам заквітнець на сербскай глебе, а словам Максіма – загучаць на сербскай мове.