Гэты вірус дайшоў і да людзей, ад якіх я найменш чакаў словаў “ну, малайчына, Бацька, во дае”. Маўляў, столькі гадоў спраўна даіў “усходняга брата”, абяцаў увайсці ў саюз, кляўся, што крыжам ляжа пад натаўскія танкі, калі тыя пойдуць на Крэмль, а тут раптам такое. Удар нажом у спіну. І “бандэраўцаў” падтрымаў, і “Наваросію” не прызнаў, троліць Пуціна тэрытарыяльнымі прэтэнзіямі, абяцае другую Фінляндыю. І за родную мову яму сэрца баліць, Быкава і Караткевіча ўзгадвае.