Калі ж, нарэшце, падысці да галоўнага пытання, чаму “Сон Дон Кіхота” атрымаўся падобным, хутчэй, да хваравітых начных уяўленняў, чым да чароўных мрояў, то адказ можа быць наступным: тэатру трэба аб’ектыўна ўспрымаць свае магчымасці і патэнцыял, як творчы, так і фінансавы. Тое, што У.Іваноў здольны ставіць, у тым ліку і класіку (“Шчаўкунчык” — лепшае сведчанне), не паддаецца сумненню. Аднак ці трэба гэта рабіць толькі для таго, каб прадэманстраваць узровень нават не трупы, а некалькіх артыстаў, і займець у рэпертуары яшчэ адну балетную назву? Ці трэба брацца за складаны праект, калі цэхі маюць толькі паўтара месяца на пашыў касцюмаў і стварэнне дэкарацый, а грошы ўжо ўкладзены ў тры маштабныя пастаноўкі сезона, зробленыя “з нуля”? Навошта рабіць спектакль па рэшткавым прынцыпе? Можа, лепш крыху прытрымаць свае амбіцыі “акадэмічнага” тэатра і пераключыцца з колькасці пастановак на іх якасць? Магчыма, тады самыя смелыя сны і мары стануць явай.