Працэс кананізацыі складаецца з некалькіх этапаў. Першы – гэта збор звестак пра будучага святога ў дыяцэзіі, дзе ён скончыў сваё жыццё. На гэтым этапе важнае месца займае даследаванне пераканання пра яго святасць сярод вернікаў і значэнне яго дзейнасці для Царквы. Ствараюцца спецыяльныя камісіі: камісія багасловаў даследуе надрукаваныя творы будучага святога; камісія з трох гісторыкаў і аднаго багаслова даследуе яго жыццё і дзейнасць. На другім этапе сабраныя падчас дыяцэзіяльнага працэса дакументы правяраюцца ў спецыяльнай установе Святой Сталіцы – Кангрэгацыі па справах кананізацыі – і выдаюцца ў выглядзе спецыяльнага тома, які ўключае ў сябе біяграфію святога, тлумачэнне, на аснове якіх крыніц яна створана, чаму прапаноўваецца далучэнне гэтай асобы да ліку святых. У кананізацыйны том уваходзяць таксама творы будучага святога разам з крытычнымі заўвагамі да іх. На трэцім этапе камісія гісторыкаў праводзіць крытычную праверку кананізацыйнага тома. Канчатковае рашэнне аб далучэнні кандыдата да ліку святых прымае Папа. Неабходнай умовай у Каталіцкай Царкве для далучэння пэўнай асобы да ліку святых з’яўляецца здзейснены праз яго заступніцтва дакументальна пацверджаны цуд [6, s. 609—610].