Мяне расчуліць можа і нескладана. Значна цяжэй зрабіць так, каб я не адчула штучнасці, надуманасці і падману, як, на жаль, бывае ў тэатрах і не толькі. Сёння я верыла кожнаму ценю, кожнай дрыжачай каленцы і памятай кветцы. Вывесці з раўнавагі майго мужа амаль нерэальна: для яго чалавечыя трагедыі не ўяўная, а рэальная праца. І тым не менш голас і рукі яго трымцелі.