У першым чытанні з Другой Кнігі Самуэля сустракаем цара Давіда ў стане вялікага духоўнага і маральнага крызісу. Пасля цудоўнага вопыту прысутнасці Бога ў яго жыцці, Давід, атрымаўшы поспех, адыходзіць ад Яго. Супрацівіцца Ягоным прыказанням, недаацэньвае Яго слова. Вынікам гэтага з’яўляецца яго вялікі ўпадак. Становіцца чужаложнікам, уводзіць жонку свайго вернага слугі Урыі і вераломна забівае яго чужымі рукамі. Гісторыя надзвычайная, яна вучыць нас, як лёгка страціць веру! Канешне, поспех многакратна становіцца прычынаю людскіх упадкаў. Таму благаслаўлёная Маці Тэрэса казала, што Біблія не знае слова “поспех”. Каб і мы не кармілі свайго сэрца гэтым словам і гэтым прагненнем, якое часта адымае ў чалавека духоўныя сілы, дайшло б да пыхі і мноства іншых грахоў. Дзякуючы адвазе прарока Натана, Давід навяртаецца і пазнае свае грахі, пачынае весці жыццё, паслухмянае Богу. У чарговы раз можам пераканацца, што Міласэрнасць Божая не ведае межаў, не глядзіць на асобу і яе стан духа. Бог будзе змагацца да канца аб збаўленні кожнага з нас. На ўзор прарока Натана, мы за-прошаныя, асабліва ў Год Міласэрнасці, каб данесці Евангелле да аддаленых. Каб мы нікога не выкрэслілі са свайго сэрца, Пан хоча збавіць кожнага.