Твар расказчыка хмурнее, маршчакі робяцца даўжэй і глыбей, выцвілыя вочы нерухома ўзіраюцца кудысьці далёка-далёка, нібы хочуць працяць даўно мінулае, даўно пражытое, чаго ўжо ніколі не вернеш, нічым не вернеш, хіба толькі чалавечаю памяццю, ды і то на момант.