Ён прывёз гэты сшытак на Сонечную і схаваў яе ў шахматнай скрынцы на самым дне, пад фігурамі, а скрынку сунуў у звеновой сундучок. Гэта было ненадзейнае месца, так як звеновое дабро з раніцы да ночы хадзіла па руках. Але іншага тайніка не знайшлося, і варта было толькі Сярожы падумаць, што хто-небудзь - ну, хоць бы Энвер або Зюка - можа падгледзець яго сакрэт, на твары ў яго зяўляўся выраз спалоху. кожны раз, калі Клава, змятаючы пыл, са звенового куфэрка, дакраналася на хвіліну да запаветнай скрынцы, бровы ў яго пачыналі хадзіць ходырам.