— Ах, ты, хітрунка, — сказаў я птушцы, што не пакідала чырыкаць. — Такія камедыі трэба гуляць перад каршуном ці зверам. А чалавек здольны думаць. Я разгадаў тваю гульню і цяпер магу вярнуцца да куста і гняздо абнатрыць… Ну-ну, спявай сабе. Я асабіста не толькі істота думная ды разу-мная, але і якая любіць, спагадлівая. І без хітрыкаў тваіх не зачапіў бы гнязда…