Слухаючы гэтыя захопленыя расповеды, назіраючы за гульнямі дзяцей на пляцоўцы ля гатэля, я ўсё не магу вырашыць: чаго больш – радасці ці засмучэння адчуваю. З аднаго боку, я радуюся за дзяцей і іх бацькоў: нарэшце і на іх вуліцы з’явіўся хоць невялічкі пробліск свята! І, прызнаюся, мне нават не шкада прадпрымальнікаў, чые незапатрабаваныя надзіманыя горкі сумна ляжаць непадалёк…