Надзвычай прываблівае ў кнізе аўтарская стрыманасць. Для кантрасту згадаю ўспаміны Вячаслава Кебіча, маладзейшага за Шарапава на дваццаць гадоў. Чытаючы яго кнігу “Искушение властью: из жизни премьер-министра”, я ніяк не мог зразумець, каму належаць шматлікія аўтарскія адступленні, у якіх ён абвінавачваў ва ўсіх грахах Міхаіла Гарбачова, заходнія спецслужбы і сваіх палітычных апанентаў. Самому Кебічу або журналісту Ігару Асінскаму, які рабіў літаратурную апрацоўку ўспамінаў? Для аб’ектыўнасці, такі “джэнтльменскі набор” уласцівы большасці мемуарам, якія напісалі колішнія партыйцы. Але мае ранейшыя меркаванні пра Кебіча былі нашмат лепшыя.