Пазнаёміцца з самім Аляксеем Васільевічам мне давялося ў 1956 годзе. Тады пасля заканчэння Мінскай партыйнай школы я быў накіраваны ў Чэрыкаў. У тамашняй раёнцы аказалася вакантная пасада: былога яе рэдактара А.В. Пысіна Саюз пісьменнікаў Беларусі перад тым паслаў на вучобу ў Маскву – на Вышэйшыя літаратурныя курсы. Забягаючы наперад, зазначу, што мне потым і яшчэ раз давялося замяняць Аляксея Васільевіча на творча-службовай пасадзе, калі ён, працуючы сакратаром Магілёўскага абласнога пісьменніцкага аддзялення, быў звалены інфарктам, а я, ягоны нязменны намеснік, змушаны быў узначаліць арганізацыю. Але гэта праз два з палавінай дзесяцігоддзі. А тады… Тады Аляксея Васільевіча ў Чэрыкаве я ўжо не застаў, у друкарні ж працавала наборшчыцай ягоная жонка – Еўдакія Сямёнаўна, ці, як яе ўсе там звалі, Дуся.