І ён цягнуў, валачыў сваё цела праз зіму і вясну ў лета, на якое была прызначаная аперацыя. Не распускаўся, стараўся не даваць сваёй хваробе патачкі, бо гэта было звыкла яму яшчэ з маленства. З таго ж маленства ведаў, што які б ні дужы быў чалавек, а ў яго целе ў наяўнасьці амаль усе хваробы сьвету. Варта толькі якой-небудзь з іх аддаць перавагу, знайсьці яе ў сабе і пачаць думаць аб ёй, як яна адразу ж і акажа сябе. Таму здаўна ўжо ніхто з сялянаў стараецца не выносіць свае хваробы на людзі, трываць іх моўчкі, самому дбаць пра сваё здароўе. Толькі так і на гэтым трымаецца сьвет, каб пераканацца ў гэтым, варта толькі сёньня ўключыць тэлевізар. Паўсюдна адно толькі ў ім: галімае блядства, густа прыпраўленае кроўю: войнамі, тэрарызмам і тэрарыстамі, рабаўніцтвам, забойствамі, крадзяжамі. І хто гэта ўсё робіць, як ня зьвёўся яшчэ на зямлі хлеб, бо чалавека, што яго вырошчвае, ужо няма.