— Афорт у нас выкладаў Уладзімір Пашчасцьеў. Ён здолеў мяне ім зацікавіць, таму што сам вельмі любіў. Афорт, як ён казаў, — гэта самая арыстакратычная графічная тэхніка, хоць і даволі працаёмкая і брудная. Працаваць з бензінам, керасінам, ацэтонам зможа далёка не кожны. Але мне з афортам так спадабалася вазіцца, што не перастаю захапляцца працэсам да гэтага часу. На Захадзе многія мастакі працуюць з фотапалімернай тэхнікай. Гэта калі афорты можна рабіць не на метале і не апускаць у кіслату, а на фотапалімерных пласцінах: маляваць практычна нічога не трэба, з дапамогай камп’ютара можна выбраць малюнак. Але мне такая тэхніка не падабаецца. Яна штучная. У маім жа выпадку я кірую працай ад пачатку да канца: любая памылка — гэта мая памылка, гэтак жа, як і поспех. Рамесная тэхніка прымянення рук для мяне важная. Афорт, на мой погляд, яшчэ доўга не страціць значэння нават пры новых тэхналогіях.