— Безумоўна! Я задаволены тым, што не патрапіў ні ў якую “акцёрскую” ВНУ, дзе падрыхтоўка вядзецца паводле вызначаных шаблонаў. Прызнаюся, хацеў туды паступіць, але… мяне не бралі. У маскоўскім ВГИКу дазволілі толькі пару словаў сказаць на ўступным іспыце — і адразу “Да пабачэння!”. І ў выніку ўсё атрымалася найлепшым чынам. У “кульку” ў нас склалася добрая група, былі цікавыя педагогі, ды і пачуваліся мы больш вольна, чым студэнты таго ж Тэатральна-мастацкага. Нам дазвалялася і Брэхта ставіць, і пантаміму… Уласны тэатр мы прагнулі заснаваць з першага курса — праўда, яшчэ не ведалі, які менавіта. І вось, аднойчы ў “абшчазе” я пазнаёміўся з Іванам Мінчавым — студэнтам з балгарскага Габрава. І неўзабаве тэатр з’явіўся. 18 мая 1981 года адбылася першая прэм’ера: пантаміма “Шляхі і сцены”. Выкладчыкі нас жудасна крытыкавалі, а мы сабой ганарыліся. Але калі наступіла працвяражэнне, самі зразумелі, што спектакль — банальны ды па-дзіцячы заштампаваны. Ды і ўвогуле, класічная пантаміма-алегорыя — не той шлях, хаця і цяпер многія з пачаткоўцаў наступаюць на тыя самыя граблі: голая ідэя ўвасабляецца на сцэне з дапамогай трывіяльных і адназначных сімвалаў.