Фінал спектакля, апошняя малітва прымушаюць задумацца: Божа, куды ўсё гэта згубілася? – гучыць у маналозе пісьменніка. Менавіта ён, у цудоўным увасабленні Анатоля Касцецкага, задае тон усяму спектаклю. З першага акта і да апошняга Касцецкі трымае ў напружанасці залу. I хаця ў ёй шмат дзяцей – стаіць цішыня. Шчырасць, усхваляванасць, якая ідзе ад душы, глыбокае пранікненне ў свет дзіцяці, уменне яго вачыма паглядзець на рэчаіснасць, перадаць гэтае бачанне – усё гэта ўласціва Анатолю Касцецкаму. Адпавядае яму і хлопчык, ролю якога выконвае Святлана Раманоўская. Непасрэднасць, незвычайнае пераўвасабленне дарослага ў дзіця захапляе. У выніку ж адбываецца яднанне, спляценне гэтых суасоб у адзінае цэлае.