На маю думку, мяжа вымяраецца ў паэта не з году ў год, не ад кніжкі да кніжкі, а нечым большым, схаваным па-за часам і прасторай, гэта неадтаемнены свет — адчужаны і халодны, што так нясцерпна цягне да сябе паэта, каб ажывіць і напоўніць яго цяплом пачуццяў, дыханнем, вобразам. І рушацца межы, што аддзяляюць яго. Абуджаная энергія загадкавага свету і энергія паэтавай душы ўзаемапранікаюць, утвараюць “выбуховую сумесь” і рэалізуюцца ў слове як адно цэлае. Узорам можа служыць верш “Віхор”, дзе праз сімвалістычны вобраз перадаецца ўзрушэнне ад страты найшчасліўшых імгненняў, што ў маленстве здаваліся вечнымі