Ёсць канкрэтны город — Мінск, ёсць яго героі — папулярны рэп-выканаўца Брача і малады невядомы паэт, які збіраецца скончыць жыццё самагубствам. Яны сустракаюцца на мосце ля вакзала, і дзеянне закручваецца. Цікавыя дыялогі, жывыя персанажы. Прастора моста як пераходу падкідвае характарам новыя “карты” — новых асоб, якія драматычна пераломліваюць ход “гульні”. Кірылу Ярохіну, бадай, удаецца больш за ўсіх быць арганічным і праўдзівым — бо асяродак, у якім адбываецца дзеянне, не трэба выдумляць, ён жывы і “працуе”. Удалым мне падаецца і выбар акцёраў на галоўныя ролі: Арцём Міхалевіч і Фёдар Савельеў. Але, зноў-такі, “драму” “разрэджвае” і псуе зацягнутасць расповеду і аднастайнасць кінамовы. У гэтым сэнсе, “Мой брат” Нэлы Васілеўскай, які багаты на амажы да “Люстэрка” Андрэя Таркоўскага, тым не менш, захоплівае асэнсаванасцю ў стварэнні псіхалагічных станаў герояў, вынаходлівасцю аператара Яўгена Вераня, які абірае розныя манеры здымак у адлюстраванні дзеяння. “Брачо”, нягледзячы на тое, што ў яго камандзе — слынны прафесіянал Дзмітрый Рудзь, на жаль, акуратна “трымаецца” драмы і не дае камеры стварыць свой біт.