Немец падносіць гармонік да роту так, як галодны акраец хлеба, і пачынае граць. Хлопчык мружыць шэрыя, як восеньскае неба, вочы, пазнае мелодыю і бярэцца падпяваць. Руды кот, да гэтага моманту спакойны, падхопліваецца, выгінае сьпіну і мякка сасьлізгвае на зямлю. Знакаміты “Марш авіятараў” бухматаму стварэньню не падабаецца і ён б’е хвастом, а потым звыкла і спрытна заскоквае на падваконьне, каб зьнікнуць у прахалодзе дома.