Імя Вітаўта Вялікага адбілася шмат у якіх нашых геаграфічных назовах ды гістарычных помніках. Альгердаў Шлях знаны таксама ў народзе, як Вітавы шлях, бо тут двойчы Вітаўт прайшоў па сьледу свайго стрыечнага брата, значна яго скараціўшы. На Дзьвіне ў 20 кілямэтрах ніжэй Вяліжу дагэтуль існуюць назовы Вітава Гара і Вітавы Мост, пра якія ўпяршыню прыгадвае яшчэ Гайдэнштайн. На Лепельшчыне паблізу ад колішняга гораду, а цяпер мястэчка Варанеч, былі два Вітавы камяні. Адзін зь іх, што ляжаў на беразе возера Варанеч, меў шэсьць высечаных паглыбленьняў і ў народзе менаваўся Вітавы талеркі. Другі, які знаходзіўся на беразе ракі Вушачы, што працякае праз возера, меў таксама два высечаных паглыбленьні, падобных да відэльцаў, і ў народзе карыстаўся пашанай пад назовам Вітавы відэлькі. Паводля паданьня, на гэтых камянёх палуднаваў Вітаўт. Гэтае паданьне верагоднае, бо ў 1426 г. Вітаўт запраўды штурмаваў крэпасьць Варанеч. У Беларусі вядомыя таксама дагэтуль Вітавы гаці, Вітавы броды, Вітавы лазьні і г.д. Дарэчы адзін расейскі дасьледнік гіранічна заўважыў, што недзе на Вялейшчыне вельмі благі мост праз бадай высахлую рэчку Беларусы шануюць і называюць Вітавым. Гэтае перш за ўсё сьветчыць аб тым, які глыбокі і добры сьлед спакінуў у народнай памяці Вітаўт. Гэтае, падругое, таксама сьветчыць толькі аб тым, што народ, які за часы Вітаўта будаваў празь вялікія рэкі вузорныя масты, за часы Раманавых пачаў перакідаць праз рэчкі кладкі. А ўвогуле трапна зазначыў наш паэта пра Беларусь