Мікалай Халезін: Не, канешне… Па-першае, многім пэўныя рэчы дазваляюцца таму, што людзі разумеюць, што ёсьць пэўныя нацыянальныя традыцыі. Slavic people — гэта людзі, якія любяць хлопаць па плячах, абдымацца і г.д.. Усе людзі цывілізаваныя, разумеюць. Аднак нядаўна прачытаў навіну пра тое, што мэр маленькага францускага гарадку выступіла супраць гэтага двухкратнага пацалунку францускага. Ёй гэта не падабалася. Яна нават спазьнялася спэцыяльна на калектыўныя сустрэчы, каб там не цалавацца з 70 людзьмі. Яна выступіла супраць гэтага і папрасіла замяніць гэта пацісканьнем рукі. Я разумею, што гэта францускае грамадзтва, і гэта рэальныя зьмены, радыкальныя зьмены, таму што гэта агульнапрынятая практыка. Але яна будзе мяняцца, таму што сказаў адзін чалавек, скажа другі, зробіць трэці. Галоўнае, каб гэта не зьмянялася ў бок калектыўнага вар’яцтва. Але тое, што мы ўсе будзем мяняцца, гэта факт, і калі сёньня мяняюцца людзі ўнутры спэцыфічных творчых індустрый, то гэта паступова распаўсюдзіцца і на шырокае грамадзтва.