— Яны вельмi моцна хвалявалiся за мяне. Бацькi жывуць у Баранавiчах, яны простыя людзi i, канешне, заклапочаны тым, што здарылася. Толькi летам я магу падаваць дакументы на аднаўленне. Што рабiць цяпер? Трэба ехаць у Баранавiчы, шукаць працу. Праўда, у маёй сiтуацыi не ўсё так безнадзейна. У 2006 годзе я рыхтуюся працаваць у ESIB — Нацыянальным студэнцкiм аб`яднаннi Еўропы. Але гэта не азначае, што я пакiдаю Беларусь. Я магу вучыцца завочна. I ўсiм, хто абвiнавачваў мяне ў тым, што я ўсё задумала для таго, каб вучыцца за мяжой, я адказваю так: мне хапае ведаў i розуму, каб паступiць у прэстыжныя замежныя унiверсiтэты звычайным шляхам. Я хачу жыць i вучыцца на радзiме. I, магчыма, толькi для таго, каб не губляць час, вымушана буду адзiн курс скончыць у замежным ВНУ.