Тэма, аднак, была ня так непапулярнай, як хісткай, небясьпечнай, навошта чапаць тое, што можа выбухнуць, апаліць, моцна параніўшы ці нават заб’е да сьмерці? Пісьменьніцкія шэрагі й так прарэджвалі са сталай рэгулярнасьцю, з дбайнасьцю стараннага гаспадара. Вышукваючы, прасьвечваючы, спрабуючы літаральна на зуб: ці не фальшывая манета, ці дакладна адмерана чырвонага золата, ці няма хібных нотаў, ці не праглядаецца скажонай персьпектывы, ці ня бляклыя фарбы або, наадварот, занадта змрочныя, чорныя, брунатныя, ці не чутно дысанансу, ці няма, не праглядаецца скрыўленьне галоўнай лініі? Як з чужынскімі ўплывамі, з варожымі настроямі, папутніцкімі поглядамі? Ці няма неадпаведнага прысмаку, непрыемных пахаў, заморскіх пекнасьцяў, шкодных поглядаў? Падазроных, зьдзеклівых, іранічных інтанацыяў?