У ідэале, справаздачнасць павінна быць рэгулярнай і знаходзіцца ў адкрытым доступе. Напрыклад, усе міністэрствы ў Эстоніі штогод робяць агляд рэалізацыі культурнай палітыкі, а міністр культуры кожны год выступае з прамовай пра «стан культурнай палітыкі» перад парламентам. Вынікі абмяркоўваюцца ў газетах і на тэлебачанні, людзі могуць актыўна дыскутаваць і прапаноўваць змены і дапаўненні да прыярытэтаў на наступны год. Гэта дапамагае ўтрымаць культурную палітыку ў цэнтры ўвагі і забяспечвае справаздачнасць урада за дасягненне вынікаў.