Але да квадрату ў сваёй хаце сам ён яшчэ не дасьпеў. А вось яблыкі... I не, зусім неблагая была карціна. Нечым яна ўсё ж брала. Брала, пакуль сама не пайшла па руках. I сёньня яе копіяў накрэмзана, пэўна, больш, чым байструкоў настругана па Менску. І гэтае высокамастацкае байструцтва вымушала яго крывіцца і бурчэць, гледзячы на карціну, і трываць яе ў сваёй хаце. Зьняць і выкінуць было шкода, што ні кажы — памяць. І ня малпа хвост, а чалавек усё ж руку прыклаў.