Вялізная, як тая гара, фура вынырвае з дажджу, выскоквае насустрач. Сьляпучае сьвятло б’е па вачах, і яны інстынктыўна заплюшчваюцца, а пальцы сутаргова, яшчэ мацней сьціскаюць ручку гаспадарчай сумкі. Удар, скрыгат металу, звон разьбітага шкла і нашая разьбітая, зьнявечаная машына ляціць з шашы ў кювет...