Часам цётка паролася ў якіх-небудзь градках, а я зьбірала арэхі, якія запіхвала Кэсцью ў жывот. Ці я старалася прынесьці карысьць, узяўшы палівалку, і апырсквала таксама і разгарачаную Кэсцью. Мы ніколі не сумавалі. Тым больш, што то тут, то там падпільноўвалі небясьпекі: шалёныя восы, што раіліся вакол ападу, чорная студня (якой яна была глыбіні?), і на зьнешнім краі саду – колкае кустоўе ды крапіва, што мне да каленкаў даставала. Махаючы Кэсьцью, я біла кусачых мурашак. Яна была маёй апякункай.