Прызнаючы пэўную рацыю за кожным, я ў дадзеным выпадку заняў бы цэнтрысцкую пазіцыю. Добра, што ў нацыянальнай культуры ёсць стрыжань, што армян не зблытаеш з суседзямі. Разам з тым, каб жыць, традыцыя мусіць аднаўляцца, узбагачацца новымі чыннікамі. Яшчэ студэнтам (а былі гэта 1970-я гады) я бываў у Ерэване. Магчыма, самы важны ўспамін пра тую вандроўку — Музей сучаснага мастацтва, створаны, як прынята казаць, на грамадскіх пачатках. Фактычна гэта быў музей нонкафармізму. Месціўся ён на першым паверсе звычайнага жылога дома. Ягоная калекцыя складалася з падарункаў. Армянскія мастакі задарма аддалі музею работы, якія з-за неадпаведнасці ідэалагічным канонам наўрад ці маглі б трапіць на афіцыйныя выставы. Адпаведна, нават тое, што ў нас лічылася “андэграўндам”, мела ў Арменіі сваю цалкам легальную пляцоўку. Сёння ж такое мастацтва атрымала афіцыйны статус.