— У ідэале дзіцячых калоній не мусіць быць. У Ісландыі, напрыклад, няма турмы для дзяцей. Там адзіны хлопчык, які ўчыніў сэксуальны гвалт, ходзіць у аранжавым ашыйніку, а другі — у такім жа за забойства. Калі яны падыходзяць, напрыклад, да дзіцячай пляцоўкі, ашыйнікі пачынаюць верашчаць. Там няшмат злачынцаў, бо працуюць іншыя метады — не ізаляцыя, а сацыялізацыя. Вось у Беларусі сёння гавораць пра стварэнне спецыяльнага цэнтра ўтрымання непаўналетніх. Навошта яшчэ адна інстытуцыя? Зноў ізаляцыя, якая прынцыпова нічога не зменіць. Калі зыходзіць з нашых рэалій, то невялікая турма ўсё ж пакуль патрэбная, але толькі для непаўналетніх забойцаў і гвалтаўнікоў. Гэтая турма мусіць быць адкрытай для праваабаронцаў і грамадскіх арганізацый, бацькоў, бо дзеці павінныя захоўваць кантакты з сям’ёй, грамадствам для рэсацыялізацыі.