— У верасні 1956 года Леў Молер стварыў джазавы ансамбль. Былі там трубач, саксафаніст, хлопцы з “політэха” (зараз гэта Беларускі нацыянальны тэхнічны універсітэт) — адзін, добра памятаю, на акардэоне іграў, была і дзяўчына — салістка-вакалістка. І я — на фартэпіяна. Рэпеціравалі мы пяць з паловай месяцаў і далі свой першы (як пазней высветлілася, і апошні) канцэрт. Праходзіў ён у кінаканцэртнай зале Дома афіцэраў (піяніна там у куточку стаяла) і быў прымеркаваны да Дня Савецкай Арміі. Сярод публікі, як нас папярэдзілі, знаходзіўся маршал Савецкага Саюза Цімашэнка. Мы так ганарыліся, што іграем джаз! І так нам гэта падабалася! Але ўжо пад час выступлення зразумелі, што — усё, нам больш не дазволяць. Таму ігралі — папраўдзе, як у апошні раз! А нам потым: вось, маўляў, да чаго даводзіць эстрада…