Жорны размяшчалі ўнутры самога будынка, пад дахам, каб іх не пашкодзіла непагадзь, знадворку заставалася толькі кола, якое і прыводзіла ў рух вада. Самай пільнай увагі ўдастойвалася гэтае кола, якое ў дыяметры часам дасягала чатырох метраў! Яго зборка адбывалася наступным чынам: да вала, размешчанага гарызантальна, прыкручвалi два драўляных вобады на адлегласці ў пяцьдзесят сантыметраў адзін ад аднаго. Знутры яны абшываліся дошкамі, а знадворку ўстаўляліся перагародкі - менавіта такім чынам і атрымліваліся імправізаваныя каўшы, якія размяшчаліся адзін за адным уздоўж кола. Вада, трапляючы ў паглыбленне такога каўша, і прыводзіла ў рух усё кола. У памяшканні млына на вале прымацоўвалі іншае кола, злучанае зубямі з гарызантальнай шасцярнёй. Вось, якую прыкручвалі да шасцярні, праходзіла праз адтуліну, зробленую ў ніжнім камені, і нерухома прымацоўвалася да верхняга. Шчыліна паміж жорнамі рэгулявалася: чым шырэй яна была, тым грубейшы атрымліваўся памол. Адным з ключавых фактараў, якія ўплываў і на хуткасць, і на якасць памолу, была аднастайнасць падачы збожжа, якая рэгулявалася з дапамогай спецыяльнага прыстасавання: да тары са збожжам мацаваўся дазатар.