У 50-я гады цёця Эла з Адэсы прысылала нам кожную восень пасылкі з вінаградам. Вы ж ведаеце гэтыя гады, нічога не хапала, было мала ежы, мы стаялі ў чэргах, нас, дзяцей, будзілі ў 4 гадзін раніцы і мы сядзелі пад дзвярыма і вартавалі, каб хлеба купіць, а тут вінаград! А вакол было шмат суседзяў, усе бедна жылі, так мама заўсёды ўсім патрошкі раскладвала вінаграду. Гэта ў той час, калі сваіх дзяцей было 4! Я так думаю, што я асабіста так не змагла б. а яна вось так, хоць па-трошкі, але блізкім суседзям давала. Гэта зараз мяне вельмі кранае. Адносіны такія былі, чыстыя, прыгожыя..