А ў нас растуць харошыя людзі. Нейк суседскія хлопцы паехалі ровэрам мне па карасіну. Дала ім на кіно, але падшыванкі шапталіся нешта і “важна” вярнулі мне тыя капейкі, мовячы: “Не, ня трэба, мы ніколі ня возьмем ад Вас ніякіх грошай, бо 33 рб. і 75 кап. гэта мала, каб сяння пражыць”… Я ледзь не заплакала, што растуць нам сапраўдныя людзі. Зьелі мы разам з імі нешта смачнае, і так засталося.