Вось той сапраўдны момант, з якога пачынаюцца неўладкаваныя дзіцячыя лёсы. Любоў да дзяцей — інстынктыўнае пачуццё чалавека. І замацоўваецца яно ў сям’і. У дзіцячым доме, нават самым лепшым, пры самых таленавітых выхавацелях, такое пачуццё не зможа развіцца да канца, а гэтым самым мы ў нейкай ступені праграміруем будучыя дзіцячыя дамы. Спытаць трэба з бацькоў у нейкай новай форме, што мы рабілі да гэтага часу. Таму што, нягледзячы на знешні дабрабыт, дзеці, пазбаўленыя мацярынскай пяшчоты, усё жыццё шукаюць сваю маці-невідзімку, каб толькі глянуць ёй у вочы і адчуць: ці не перадасца ёй той боль, які выпаў на лёс ні ў чым невінаватага перад ёю дзіцяці, якому яна дала жыццё, але не ўзяла на сябе за гэта адказнасць? Грамадства не павінна несці само адказнасць за такіх бацькоў перад іх дзецьмі.