Нам часта навязваецца паняцце “публічнай прасторы” як знака “стварэння калектыўнага духу”. На мой погляд (заўв. аўтара артыкула), стварэнне супольнасці вядзе да ўмацавання значных міжасобасных узаемаадносін; да фармавання дынамічна развітай супольнасці людзей, якая садзейнічае кіраванню гэтым месцам і дастаткова адкрыта для далучэння новых удзельнікаў і стварае пачуццё прыналежнасці. Але наўрад ці месца, акружанае некалькімі дрэвамі і добраўпарадкаванае дзвюма лаўкамі, гарантуе паспяховае выкананне хоць якіх-небудзь з вышэйзгаданых дзеянняў (гл. Таму неабходна звярнуць сваю ўвагу на вывучэнне таго, што менавіта робіць публічныя прасторы добрымі, і як мы маглі б іх паляпшаць і планаваць у будучыні.