— У Дружным пражылі 8 гадоў — і пераехалі сюды ў 93-м. Тады выйшла пастанова, ужо ў незалежнай Украіне: хто з’ехаў за мяжу з Прыпяці, то можа вярнуцца. А ў жонкі бацькі з Вільчы, іх адсялялі пад Ваўчанск. Абяцалі залатыя горы: заводы пабудаваць, катэджы, тралейбус ці трамвай да Харкава пусціць. А жонка, бачыў, вельмі сумавала па сваіх, без маці... Вось і рашыліся быць бліжэй да вільчанцаў.