Яна яшчэ некаторы час трымалася свайго замужжа, але з таго часу, як Саламею ўпершыню прынялі ў доме пацыента як лекарку, стала зразумела: шлюбу яе не наканавана доўгае жыццё. Хальпір састарэў. Дапускаў памылкі, нажываў ворагаў і, галоўнае, пачынаў усё больш і больш раўнаваць сваю таленавітую жонку да медыцыны. Ён разумеў, што не вытрымлівае кар’ернай канкурэнцыі з уласнай жонкай, і гэта яго раз’юшвала. Аднойчы Хальпір узяў і проста пакінуў яе (раптоўна захварэлую і слабую, з маленькай дачкой на руках, зусім без грошай), з’ехаў у Боснію.