Што ж, гэта фінал, заключны акорд. Такіх птушыных спеваў увечары не пачуць болей нідзе. У гэтай водна-птушынай ідыліі зусім не трагічна выглядаюць старажытныя могілкі з тымі самымі, знакамітымі крыжамі, што растуць з зямлі. Сонца ціха апускаецца і пагружае ў вечаровы змрок гэты спрадвеку нецывілізаваны край...