Па дарозе дадому мне ўзгадаліся падзеі дваццацігадовай даўніны. У той час я працаваў у партыйных органах. І вось ЦК КПСС узняў зарплату партыйным работнікам. Першы сакратар райкама КПБ атрымліваў ужо замест 240 ажно 550 рублёў (рубель каштаваў крыху даражэй даляра). Мой заробак узрос з 210 да 240 рублёў. Зыходзячы з таго, што павышэнне акладаў партыйным функцыянерам выклікала ў радавых членаў КПСС адмоўную рэакцыю, я ад яго адмовіўся. Напісаў заяву на імя першага сакратара КПБ, каб розніцу адпраўлялі на рахунак таварыства беларускай мовы. У той жа дзень на ёй з’явілася рэзалюцыя: “Не маю нічога супраць!” Тут жа ён пералічыў розніцу ў сваёй зарплаце на рахунак “Дзіцячага фонду”.