Ян Луцэвіч, пазбаўлены голасу з вышыняў Алімпу ды гімнаў Рыгведы, сам ператварыўся ў нейкае падабенства кургана, які закрыў свае скарбы ад чужога вока і застыў нерухомы, безуважны, бяздумны. Кожную хвілю гатовы ня быць. Ягоны жывы голас у радыёзапісах таго часу гучыць, як голас з таго сьвету.