Я пакідаю галасы — Звінець і ўноч і ўдзень: Я пакідаю вам лясы Маіх трывог, надзей. Я пакідаю вам грахі: Грыбное без грыбніц I Глуск глухі, дзе з-пад страхі Не шухнуць верабі, Палёў пратручаную медзь, Касяк свінцовых рыб, — I ўсё каб той, надзённы, мець... А вы інакш змаглі б?.. Я пакідаю вам правы Мяне судзіць навек, Крычаць, якія цацы вы. А я? Не чалавек? Як рыба ў помарак аб лёд, Хіба не біўся я? Я б мог схавацца за парод. I ўсё ж — віна мая. Я пакідаю вам зямлю Такой, якая ёсць, Якую трачу і люблю I на якой не госць. I толькі аб адным прашу: Ідзіце на крыжы, Каб нашай мовы весні шум Усіх нас перажыў.