Пра кожную са сваіх дачушак маці расказвае з асаблівай інтанацыяй, у кожнай падкрэслівае адметныя рысы. Вось, напрыклад, Маша: “Яна ў нас дзяўчынка ціхая, вельмі спакойная, дамашняя, любіміца нашых бабуль. Мы яе нават і Машай ніколі не называем, гэта Машачка. Калі ёй што даручыш, то зробіць няхутка, але надзвычай добрасумленна. А яшчэ яна больш за іншых дзяўчынак захапляецца ўсялякімі гаджэтамі, таму мы яе ў гэтым плане кантралюем. Яшчэ адно яе цяперашняе захапленне — саломапляценне, якім яна займаецца разам з Таняй”. Другакласніцу ж Таню маці характарызуе як вельмі мэтанакіраванага чалавека, у сям’і нават называюць дзяўчынку Дастаеўскім, бо, калі Таня ставіць перад сабой нейкую мэту, яна яе дабіваецца. “Пакуль мы яшчэ не раскрылі да канца яе здольнасцей, але бачу, што да вучобы здольнасці ў яе ёсць”, — заўважае маці. Што да Сашы, то яна спартыўная дзяўчынка, любіць паскакаць, пабегаць, палазіць. Бацькі крыху пазней збіраюцца аддаць яе на заняткі гімнастыкай ці фігурным катаннем. Апошнім жа часам любіміцу ўсёй сям’і Сашу прывучалі да большай самастойнасці, рыхтавалі да з’яўлення новага члена сям’і, які, канечне, забярэ на сябе шмат увагі бацькоў і старэйшых сясцёр.