Напрыканцы я адчула, што гэта сустрэча была неабходна не толькі мне, але і ёй – гасціннай Ніне Аляксееўне. Лягчэй стала пасля нашай размовы, і падалося, што запоўнілася пустэча ў душы, якая абавязкова з’яўляецца, калі губляецца (хоць і не надоўга) сувязь між рознымі пакаленнямі. Пустэча ў маёй душы зацягнулася, і ўжо седзячы ў машыне я ачула, што забіраю з сабой не толькі гэты падарунак, са мной ад’язджаў пах натопленай вясковай хаты, сырадою і восеньскіх яблык, якіх у гэтую пору ў Скоўдзічах урадзіла шмат.