Даўно сціхлі і забыліся бурлівыя дыскусіі і спрэчкі пра тых жа “фізікаў” і “лірыкаў” у паэзіі. Дыскусіі амаль заўсёды безвыніковыя. А што ў паэзію сёння ўсё больш і больш ідзе тых самых “фізікаў”, з гэтым варта пагадзіцца. Вось і ён, кандыдат тэхнічных навук, геадэзіст, картограф прыйшоў да паэзіі сваімі сцежкамі-дарожкамі. А іх у яго, як ні ў кога, было аж замнога. Амаль дваццаць гадоў аддаў паходнаму шчыраванню ў тапографа-геадэзічных экспедыцыях. Жыццё ў яго сапраўды вандроўнае. Але зусім не вандроўніцкі посах уручыў яму лёс, а даў апірацца зусім на іншыя тэхнічныя прылады, надта далёкія ад паэзіі. Пройдзена ледзь не кожная пядзь зямлі беларускай і еўрапейскай часткі былога Савецкага Саюза, складзена не адна тапаграфічная карта. Начлегі ў палатках і пад адкрытым небам, дождж і снег, лёгкія паходныя сняданкі... Праўда, і тут, як задумаешся, побач з тэхнічным было многа і лірычнага, сапраўды зямнога, бо заўсёды сам-насам з прыродай, у яе, лічы, абдымках.