Аляксандр Класкоўскі: Не кареру, а супрацу. У дзявятым класе пачаў пісаць гумарэскі ў газету Мінскага раёна “Шлях камунізму”. У мяне ўжо быў да таго часу кагнітыўны дысананс — бо жыццё, якое апісвалі ў газетах, не супадала з рэальным. У раёнцы пісалі, што перадавы трактарыст устае з першымі промнямі сонца і думае, як бы хутчэй сесці на жалезнага каня ды працягнуць працу. А я ведаў, што найперш ён бяжыць пахмяліцца самагонкай да бабкі Зосі. І я пачаў пра нейкія такія анекдатычныя выпадкі з вясковага жыцця пісаць гумарэскі. І яны пайшлі на ўра, бо ў раённай газеце заўжды не стае матэрыялаў.