Калі заязджаеш у родныя вёскі, старыя дзяды, якія цябе ня ведаюць, пытаюцца: Ты чый будзеш, сынок? Ім дастаткова пачуць, хто быў бацька, хто дзед… Беларусы – нацыя невялікая і дружная. Людзі любяць ведаць, хто адкуль, з каго. Таму галоўным нашым прадметам сталі ўраджэнцы беларускіх земляў, якія часова альбо стала жылі ў Санкт-Пецярбургу – Петраградзе – Ленінградзе, і іх нашчадкі, што нарадзіліся тут. Тэрмін пражывання не мае прынцыповага значэння – гэта могуць быць і некалькі месяцаў (як у выпадку наваградчаніна Адама Міцкевіча), і некалькі гадоў, і цэлае жыццё. Прыцягваюць увагу і тыя, хто пасля пецярбургскага перыяду (часцей за ўсё звязанага з атрыманнем адукацыі) з’ехалі з гораду, бо Пецярбург рабіўся адным з магутных фактараў выхавання і фарміравання свядомасці. Цікавы феномен XIX стагоддзя – плённая дзейнасць сыноў уніяцкіх святароў. Беларускі ўплыў на Расію, якая нечакана атрымала ад асуджанага пануючай царквой уніяцтва адукаваных і сумленных грамадзянаў, вызначылі Урончанкі (Врончанкі), Касовічы, Карніловічы, Шпілеўскія. Пецярбург дапамог стаўленню і рэалізацыі іх талентаў. У часы СССР беларусы разам з іншымі будавалі новы сацыялістычны Ленінград, мацавалі яго прамысловы патэнцыял, цярпелі ад сталінскага тэрору, адстойвалі горад ў жорсткім супрацьстаянні з фашыстамі, гінулі ў блакадзе. І сёння тут жыве багата выхадцаў з Беларусі, якія аддана працуюць на карысць любімага і роднага гораду.