У канцы мая дзяцей адправілі ў Маладзечанскі раён у піянерскі лагер “Лясное”, а мне далі водпуск, і я вярнулася ў родную вёску. Хацела паехаць на Саратаўшчыну, каб забраць маці і дзіця. З сынам прыехала ў Мінск, схадзіла ў гаркам партыі – папрасіла дапамагчы ўладкавацца ў санаторый. Але сакратар прапанаваў пакінуць малога ў кругласутачным садку. Што заставалася рабіць? Паехала ў Дублін. Калі ў Брагіне выйшла з аўтобуса, людзі на мяне глядзелі як на вар’ятку – маўляў, куды сына прывезла?! Праз тры дні адправілася да сваіх вучняў у “Лясное”. Там у канцы жніўня і дачакаліся радасных звестак – вяртаемся дамоў! Колькі ж было радасці! У Хойніках сустрэў старшыня райвыканкама Пракопаў, падзякаваў настаўнікам, падбадзёрыў. І 1 верасня ў школе зазвінелі дзіцячыя галасы. Жыццё, хоць і трагічнае, працягвалася