Асноўны пафас “мінскага рамана” — гэты, як мне здаецца, светлы смутак аўтара з нагоды таго, што ў жыцці ўсё пайшло так, хоць магло б іначай. Сум рызыкоўнага гульца, фаталіста, які падпарадкоўвае лёс волі выпадку.