Дык вось, прыехаў Эрыксан, мы загружаем у машыну рэчы ўсялякія, а ў машыне ў яго цэлае аддзяленне было для Вафлі. Святла няма зусім, яны ліхтарыкамі нейкімі спрабуюць свяціць. Бяруць Вафлю, пачынаюць усажваць у машыну, а потым глядзяць на свае брудныя рукі і разумеюць, што гэта зусім не іх Вафля, а наш гэты страшэнны калматы пёс. Вось весела было б, калі б у Мінску гэта заўважылі!:-)