Нячастыя тэатральныя пошукі чалавечай сутнасці праз асабістае цела вызначалі чаканую праблему: калі рэдка ўголас размаўляць пра пэўныя рэчы (ці часткі цела), то цяжка падабраць разнастайную лексіку для яе вызначэння. Прынамсі, арт-крытык, рэжысёр Таццяна Арцімовіч падчас грамадскай дыскусіі зазначыла, што ў беларускім перакладзе прозы амерыканскай пісьменніцы Сюзанны Кейсан (менавіта яе кніга стала літаратурнай асновай спектакля “Камера, якую дала мне маці”) не знайшлося аналагаў слову “вагіна”. “У беларускім спектаклі гучаць толькі два словы, але і яны дастаткова паэтызаваныя, таму нівеліруюць фізіялагічнасць тэксту, што ў сваю чаргу здымае напружанне гісторыі. Я бачыла постар да польскай версіі дадзенага спектакля: афіша запоўнена мноствам сінонімаў! Калі лепш папрацаваць над беларускай лексікай, эфект тэксту быў бы бліжэйшым да яго мэтаў і задач”, — упэўнена прамоўца.