Мы ехалі па гомельскай зямлі, міналі шматлікія лясы (спрэс — сосны ды пясок) і разважалі над тым, што ўсе папярэднія дні аўтаваяжу па Магілёўшчыне ды Гомельшчыне не далі абсалютна ніякіх падстаў сцвярджаць, што ў нейкай установе культуры парушаецца працоўны распарадак дня. Паўсюль у адпаведнасці з шыльдамі-абвесткамі былі адчынены дзверы, паўсюль у бібліятэках былі наведвальнікі, а ў кожным клубе, які сустракаўся на маршруце, мы пастаянна знаходзілі для сябе штосьці нестандартнае, а значыць — цікавае. Выпадковасць? Напэўна, не. Хутчэй за ўсё — заканамернасць. У Асіповіцкім, Бабруйскім, Глускім, Акцябрскім, Калінкавіцкім, Нараўлянскім раёнах цудоўна адчуваюцца і прафесійнае стаўленне да справы, і творчая самадастатковасць большасці пабачаных намі ўстаноў культуры. На другую палову нашай экспедыцыі запланавалі наведаць яшчэ хоць адну вёску Нараўляншчыны і сам райцэнтр, а таксама праехацца да Турава праз Лельчыцкі і Жыткавіцкі раёны.