Падчас нашага спектакля галоўны герой ходзіць у сучасным адзенні і размаўляе “сённяшняй” мовай. Рэжысёр і драматург наблізілі друкара да людзей ХХІ стагоддзя, але, як ні сумна тое прызнаваць, нашае пакаленне мала чым падобнае на вялікага продка. Скарына прысвяціў сваё жыццё таму, каб як мага болей пакінуць для нашчадкаў, а большасць з нас жыве з дзікай прагай набіць кішэні ці нават галовы абсалютна не важна чым. Бачыш такое — і часам пачынаеш сумнявацца, ці ўвогуле патрэбна звяртацца да вялікіх постацей мінулага, ці адгукнецца ў каго ў душы іх прыклад…