Трэба ўспомніць добрымі словамі пра санітарна-медыцынскую службу. Санітары і медсёстры працавалі хутка і эфектыўна. Урачы на перадавой суткамі не выходзілі з аперацыйных. Медперсанал цярпліва выходжваў параненых у санітарных цягніках, шпіталях пакуль не ставілі іх на ногі. У час вайны інваліднасць давалі толькі салдатам, якія страцілі канечнасці, і то на адзін год. Астатніх вярталі ў строй. Утрыманне, лячэнне і харчаванне ў шпіталях было звычайным. Скаргаў не было. Усе разумелі, што галоўнае – гэта забяспечыць усім неабходным фронт. Часам не хапала перавязачнага матэрыялу. Бінты мылі, дэзінфікавалі, перамотвалі і выкарыстоўвалі паўторна. Пры вялікай загрузцы малодшага персаналу параненыя самі дапамагалі адзін аднаму апрацоўваць раны і рабіць перавязкі.