Першыя гады ў Вірове насельніцы правялі ў страшэннай нястачы. Мясцовыя уніяты адкрыта насьміхаліся з пануючай у абшчыне бяды. Большасць мясцовага насельніцтва ставілася да сясцёр з асцярогаю і нават з недаверам. Каб змяніць існуючую сітуацыю, сёстры вырашылі не замыкацца ў мурах абшчыны, а, нягледзячы на пануючую бядоту, выйсці да народа. Яны распачалі рэгулярныя наведванні ў хаты бяднейшых сялянаў, дапамагаючы ім між іншым у рамонце адзення і абутку; найважнейшай жа іх задачаю было навучанне дзяцей слову Божаму.