Цяжка апісаць пачуцці, якія закраліся тады ў маё сэрца. Іх немагчыма параўнаць з тым, што адчуваеш каля старажытнага замку, у гістарычным музеі, падчас экскурсіі. Гэта штосьці зусім іншае. Дакранаешся да гісторыі перыяду вельмі цяжкага, трагічнага і гераічнага ў летапісе краіны. Усё, што чытаў, аб чым шмат разоў гаварылася, паразуменне, што бачыш на ўласныя вочы след партызанскага лагеру і тых людзей, якія змагаліся з ворагам – з’яўляе новы сэнс. Там такі далёкі час робіцца на некалькі крокаў бліжэй, быццам штосьці невядомае хоча расказаць нам пра самае галоўнае, што мы недачулі, незразумелі, забылі, неацанілі. Вецер у верхавінах сосен нясе іх галасы праз дзясяткі год, а лес зберагае тайну. Час раставіць усё на сваё месца.