Пасля таго вечара жыццё яе набыло нейкі новы, асаблівы сэнс. Думкі пра Івана запаўнялі сэрца. Узрушаная, хадзіла вясновымі вечарамі па ціхіх вулачках горада з надзеяй і спадзяваннем сустрэць каханага, каб хоць здаля паглядзець, калі ён пойдзе з бібліятэкі ў інтэрнат. Ен заўсёды вяртаўся з хлопцамі: яны гучна пра нешта гаварылі, спрачаліся і гэтак былі захоплены гамонкай, што, здавалася, не заўважалі ні прыгажосці майскага вечара, ні адзінокай дзяўчыны, якую хавалі ад цікаўных позіркаў поцемкі.