Сцішэлі водгукі вайны…Зжаўцелі фота ў альбомах…А маці тыя ж бачыць сны –Як сын вяртаецца дадому.Вось там… Далёка… Між палёў…Няўжо не ён сцяжынкай крочыць?Сыночак! Родненькі! Дамоў!Нарэшце, ўсё ж не маняць вочы!Ды свет ахутаў туманом –І пахіснулася прастора…А як чакала! Дзень за днём!А колькі слёз праліла – мора!Усё выглядала ўскрай сяла,Не зачыняла нават дзверы…Чаканнем толькі і жыла,Ды успамінамі, ды верай.Свае каханне праз гады,Нібы свяцільню, ціха несла…Яно ў сэрцы – назаўжды,І там яму не будзе цесна…Няўжо пачуў малітвы Бог,Пашкадаваў: ”Матуля, годзе”?!Няўжо жывы яе сынок,Нібыта ў цемру не ўходзіў?!Душа ірвецца ўжо ляцецьІ ледзь трымаецца за цела…Хутчэй да сыначкі – сустрэць!Ды ногі квёлыя здранцвелі…Яна крычыць: “Сыночак мой!”Хусцінку сцягвае на плечы…Змятае сон… А перад ёй –Ізноў… ўсё тая жа пустэча…