добры паэт — заўсёды прыладу сваёй мовы, але не наадварот. Хоць бы таму, што апошні старэй папярэдняга. Паэтычная персона Ахмадулінай неймаверная па-за рускай просодии — ня столькі па прычыне семантычнай унікальнасці фанетычных канструкцый (узяць хоць бы адну з яе найбольш ужывальных рыфмаў ўсмешка / доказ, сэнс якой узмацняецца якасцю сугучча), але дзякуючы спецыфічнай інтанацыі традыцыйнага рускага фальклорнага плачу, невыразнага галашэнне. Апошняе асабліва прыкметна на яе выступах. зрэшты, гэта ўласціва Ахмадулінай ў той жа ступені, што і самой жаночай прыродзе.