На мінулым тыдні давялося пабываць на Беласточчыне, дзе сустракаўся з беларускай моладдзю. Шмат хто з хлопцаў і дзяўчат сканчалі вышэйшыя навучальныя установы ў Мінску. Гэта быў час, калі Беларусь атрымала незалежнасць, і яны, выхаваныя ў беларускім духу бацькамі і настаўнікамі ліцэя, прыехалі да нас умеючы размаўляць толькі па-польску і па-беларуску. Беларускасць за некалькі гадоў з іх выбілі абзываючы нацыяналістамі, рускасць да іх не прыжылася і палякамі ў Польшчы іх таксама не лічаць. Але ў беларускасць, да якой іх прывучылі бацькі ў дзяцінстве, яны больш не вераць, таму што ведаюць, што яе не існуе нават ў гэтай самай Беларусі. Я ім нічога не здолеў адказаць.