Позірк Сяргея Пятровіча спыніўся на лабарантцы Юлечцы. Невысокая, пухленькая, светлатварая, яна не сакатала з сяброўкамі, стаяла ля вакна і задуменна глядзела на снегапад. У руках яна трымала томік Блока. “Вось хто мог бы быць маёй музай, - падумаў ён. – У яе вачах свеціцца вытанчаная, чыстая душа, і толькі паэту дадзена яе заўважыць. Сціплая, чыстая дзяўчынка, вартая быць апетай у маіх вершах”. Ён толькі сабраўся высакародна падумаць, што тое, што Юлечка і яго Клава важаць, бадай, аднолькава, не мае ніякага значэння для радства душ, як празвінеў званок. Быў час ісці на лекцыю.