Традыцыйная магічная спадчына беларусаў, як і адпаведная спадчына іншых народаў, зяўляецца важным раздзелам духоўнай культуры, звязаным з рознымі крытычнымі момантамі ў жыцці асобнага чалавека, сямі, гаспадаркі. Багатая і разнастайная, яна яскрава паказвае змаганне нашых продкаў са шматлікімі негатыўнымі зявамі, што ўскладнялі іх жыццё. Магічная дзейнасць у хрысціянскім грамадстве знаходзілася ў ценю, ніколькі не ўхвалялася, а часам пераследавалася. І ўсё ж яна працягвала традыцыі язычніцкіх часоў. Вербальныя тэксты – замовы – паказваюць, што ў свядомасці народа язычніцкая і хрысціянская сакральнасць не супярэчылі адна адной, а толькі дапаўнялі і ўзмацнялі дзейснасць магічнай чыннасці. Запатрабаваная ўсімі слаямі грамадства, а найперш сацыяльнымі нізамі, старажытная магія захавалася ў жыцці насуперак каласальным зменам, што адбываліся ў свеце цягам мінулага тысячагоддзя. Такая ўстойлівасць забяспечвалася арганічнай сувяззю магічнай творчасці з традыцыйнай міфалогіяй, сімволікай, з народнай аксіялагічнай сістэмай.