Розныя выканаўчыя склады ствараюць нібыта два розныя спектаклі на адзін сюжэт (нязменным застаецца толькі дуэт Н. Гайда – А. Ранцанц, здольны ўпрыгожыць любую пастаноўку). Абігайль С. Раманоўскай нясе ў сабе такое полымя кахання, якое ўжо не грэе, а спапяляе – і толькі шалёны адчай вымушае яе ісці на надзвычайныя меры. Маладая артыстка І. Цярэнцьева, наадварот, малюе сваю гераіню больш халоднайале грацыёзна-кемлівай, здольнай даволі лёгка пераняць усе правілы гульні ў палітыку. Пры ўдзеле В. Пятліцкай (каралева Ганна) і В. Мінгалёва (Мэшэм) спектакль набывае мяккую пранікнёнасць, лірыка-рамантычны шлейф пачуццяў. Каралева ж І. Лінкевіч падобная на капрызную прынцэсу, і Мэшэм В. Шабуні, які куды больш хутка і псіхалагічна дакладна праходзіць шлях ад закаханага юнака да цынічнага карерыста, робяць спектакль графічна жорсткім, не пакідаючы ў ім ніводнага станоўчага героя. 