— Ён змяняецца разам са мной, вядома. Калі я зараз бачу фрагменты ранейшых спектакляў, скажам дваццацігадовай даўніны, мяркую: “О! Як дрэнна!” Герою Зюскінда ў п’есе 37 гадоў. Я пачаў граць яго, калі мне было столькі ж. І вось увасабляю да гэтай пары, хоць і не так часта. Галоўная праблема гэтага характару: чаму ён іграе на гэтым цяжкім інструменце ў апошнім шэрагу? Чаму ён не саліруе? Чаму так адбываецца? Сёння я граю боль героя ўжо як успаміны. Не барацьба! Жыццё бывае такім, што ты ў апошнім шэрагу… Такая трансфармацыя адбылася.