Так што мая іронія хай не бянтэжыць ні аўтара, ні тых, каму лягуць на душу творчыя асацыяцыі Тацяны Беланогай. Тым больш, што сьпявае яна ўсё гэта так, што сумненьняў у боскасьці таленту ніякіх. Ну але Ґеніюшаўскай віртуознасьці ад Боскага таленту ўсё ж хацелася б, накшталт стройных і сьветлых радкоў 1964-га