У традыцыйнай культуры дародавыя забароны і рэкамендацыі цяжарным жанчынам былі заснаваны, галоўным чынам, на перакананні, што падобнае выклікае падобнае. У час цяжарнасці жанчыне забаранялася глядзець на пажар, а калі ў яе ўжо не было іншага выйсця, то нельга было, спалохаўшыся, дакранацца рукамі да свайго цела, бо лічылася, што ў дзіцяці ў адпаведным месцы застанецца вогненная радзімая пляма. Народная традыцыя не раіла цяжарнай станавіцца на той круг на падлозе, які заставаўся ад мокрага вядра, інакш, прадказвалі, у дзіцяці ўсё цела будзе пакрыта лішаём. Перасцерагалі жанчыну прысутнічаць на пахаваннях, глядзець на нябожчыка. Цяжарнай жанчыне таксама забаранялася сядзець на камені— роды будуць цяжкія, пераступаць праз вяроўку, вязаць, плесці — дзіця можа заблытацца ў пупавіне. Забаранялася цяжарнай зашываць адзенне на сабе — будуць цяжкія роды, спяшацца пры размове — дзіця будзе заікацца, падстрыгаць валасы, каб “не ўкараціць дзіцяці розум”.