А вось якраз кавы ў хаце і няма. Ну як – няма, дзьве лыжачкі, недатыкальны ранішні запас, на адну філіжанку. Але гэта – усё. Потым давядзецца бегчы ў краму, самым сонцапёкам, не адкладаючы да надыходу прахалоды, бо да вечару на адной філіжанцы не пратрымацца. Дакладней, пратрымацца-то можна, а вось працаваць ужо не атрымаецца. А пераклад трэба здаваць заўтра. А з чацьвертай да адзінаццатай зьмена ў кавярні, знайшла падпрацоўку ня мела клопату, карова, скнара няшчасная, сварыцца на сябе Тэрэза, яшчэ адно лета сабаку пад хвост, а плацяць там капейчыны, і чаявыя, на якія гэтак разьлічвала, апынуліся мізэрныя, а час ляціць, лета сканчаецца, жыцьцё тваё траціцца на лухту, і іншага жыцьця, між іншым, няма, ты ў курсе?