Больш на Глінным няма чаго рабіць. Ужо забраўшыся на насып заасфальтаванай дарогі, азіраюся. Думаю, як больш канкрэтна пазначыць адлегласць ад ажыўленай трасы мясцовай значнасці да прыгожага, хоць і не вельмі ўтульнага кавалачка зямлі лепельскай. І прамой наводкай цераз вузкае заснежанае поле ламлюся назад, да Гліннага. Мяжа паміж жоўтым чаротам і гладкай ледзяной паверхняй вадаёма пачынаецца на 61 кроку ад краю дарогі.