Была сумяціца пачуццяў і думак, калі вазок паплыў у белае пустое поле. Як яна тут вырасла такая! Цуд нейкі і толькі! і краса, і разам — годнасці колькі! Розум як свеціцца! Аднак у душу ўпаўзала і іншае. Не ўтрымаўся на ўзроўні, збочыў з лініі. Не паказаў вытрымкі. Даў волю свайму, асабістаму. Непатрэбнаму, недаравальнаму ў такі час. Захацелася любові! Спыніцца, спыніцца трэба... — думаў ён.