— Памятаю, здымае прадавец яго з вітрыны і прыгаворвае: “Самы дарагі, самы дарагі”. 100, мабыць, рублёў каштаваў. Бацька паглядзеў на мяне, памаўчаў. Гармонік на багажнік — і дадому. Як я радаваўся! Дома, не паверыце, “запіліў” усіх сваім рыпаннем, нават маці сварылася: “Хопіць, вушы залажыла!” Дома рэпетыцыі былі ў мяне кароткія. Каб нікому не замінаць, сяду за хлявом і іграю сабе. Аднойчы загарэўся на вяселле пайсці, каб жывога Судніка паслухаць. Бацька злітаваўся і адпусціў мяне. Прыбягаю, а там таленавіты баяніст, бы зорка, на сваім бліскучым белым баяне выдае. Толькі чуецца людскае: “Грай, музыка, прыпячы! Не спыняйся, давай жару”. І танцуюць усе, аж лаўкі падскокваюць.