Адстаўка прынесла свой плён: Мікалай Аляксеевіч сур’ёзна ўзяўся за пэндзаль. Часта выязджаў у Пецярбург. Разумеў, што шлях да прафесійных заняткаў жывапісам — доўгі і цярністы. Усведамляў: патрэбны веды, якія дазволілі б разумець тыя мастацкія традыцыі, што выпрацоўвалі старыя майстры. Таму яшчэ ў маёнтку ён настойліва імнуўся разабрацца ў тэхніцы жывапісу, у таямніцах колеру і пабудовы кампазіцыі, шмат удзяляў увагі малюнку, штудзіраваў кнігі Іагана Данііла Прэйслера “Правілы рысавання колерам” і “Методыка, або Тэорыя рысавання”. А ўжо ў Пецярбургу ён “выйшаў”, у першую чаргу, на выдатных акадэмістаў Мікалая Свярчкова і Ягора Меера.