У рэчаіснасці ж, каб быць добрай Казой, няшмат трэба — гарэзліва паскакаць ды ўпасці, не пашкодзіўшы сябе ды іншых. А мяне ж сенам… хлебам не кармі — дай паскакаць. Адно толькі, што пры падзенні заўсёды ў прастору памяшкання не змяшчаюцца непрывычныя рогі, таму галава на падлозе ўвесь час скручаная набок. Ды чамусьці ссінячаная каленка дагэтуль ные. Карацей, Казой я была ўжо другі год запар. Калегі па цэху кажуць, няблага атрымліваецца. А чаму б і не паскакаць дзеля харошых людзей?