— Так галадалі, — прыгадвае Вера Рыгораўна, — лубін елі, жываты параспухаюць… (Слёзы на вачах жанчыны…) Мама плакала, што памруць малыя. Малілася моцна-моцна і нас, малых, паставіць ля абразоў і мы молімся… І за бацьку, і за брата… Вярнуліся яны абодва. Пеця быў цяжка паранены ў галаву, ледзь жывы застаўся…