Калі ў Гродне пасля заканчэння Вялікай Айчыннай вайны савецкая урбананімічная традыцыя толькі пачала складвацца, то ў Мінску – працягнула сваё існаванне пасля невялікага перапынку. Ва урбананіміцы ўзніклі новыя тэндэнцыі: мемарыялізацыя Вялікай Айчыннай вайны і найменаванне вуліц у гонар рускіх паэтаў, пісьменнікаў, палкаводцаў [7]. I ў Мінску, і ў Гродне дзясяткі вуліц атрымалі імёны партызанаў і падполыіічыкаў, салдат і камандзіраў Савецкай Арміі: Ватуціна, Гастэлы, Даватара, Заслонава, Карбышава, Смірнова, і г.д. [4, с. 213-217]. У гонар дзеячоў рускай гісторыі і культуры называлі новыя і перайменавалі старыя вуліцы Гродна і Мінска. Так зявіліся на вулічных шыльдах прозвішчы Горкага, Дабралюбава, Кутузава, Лермантава, Мендзелеева, Разіна і г.д. Трэба заўважыць, што ў Гродне пасля вайны паўтарыліся ўсе вышэйназваныя асаблівасці савецкай урбананіміі, якія былі ў даваенны час у Мінску. Але і былі адрозненні, якія лёгка тлумачацца статусам гэтых гарадоў. Калі ў Гродне ў гонар дзеячоў беларускай культуры было названа толькі 5 вуліц Багдановіча, Якуба Коласа, Янкі Купалы, Пестрака і Цёткі, то ў Мінску як сталіцы БССР, дзе было сканцэнтравана асноўнае культурнае жыццё, значна болей. Блізкасць Гродна да ПНР тлумачыць іншую асаблівасць, уласцівую ў савецкі час для гэтага горада: наяўнасць вялікай колькасці вуліц, названых у гонар польскіх, як тады лічылася, дзеячоў.