Ён падняў мяне, занёс у майстэрню, кінуў на драўляны стол і стаў камячыць і катаць мяне, пакуль я не закрычала:— Даволі! Пакінь мяне ў спакоі! Было вельмі балюча, але ён толькі ўсміхнуўся і, паківаўшы галавой, прамовіў: — Яшчэ не час.Затым ён кінуў мяне на ганчарны круг, і свет закруціўся перада мной так хутка, што зліўся ў суцэльны туман. — Што ты робіш... — прашаптала я. — Мне дрэнна, спыні гэты кашмар. Але майстар толькі з разуменнем уздыхнуў і ціха сказаў: — Яшчэ не час, — працягваючы круціць кола і надаваць мне форму. А потым ён беражліва паставіў мяне ў печ. Я не ведала, што на свеце існуе такая спякота. Я крычала і спрабавала адкрыць печкавы дзверцы. — Тут гарачэй, чым у пекле! — крычала я — Я згару датла! Выпусці мяне хутчэй! Але праз акенца ў печцы я бачыла, як майстар глядзеў на мяне, і вусны яго паўтаралі: — Яшчэ не час.