Уяўленне аб паступовым росце Слуцка, асваенні і засяленні розных яго частак дае гісторыя храмаў горада. Найбольш старажытным храмам горада зяўлялася царква Успення Прасвятой Багародзіцы на дзядзінцы Верхняга замка. Яе заснаванне адбылося, верагодна, у ХІ – пачатку ХІІ ст., гэта значыць, неўзабаве пасля ўзвядзення ў Слуцку ўмацаванага града, які стаў цэнтрам хрысціянізацыі навакольных зямель. У далейшым Успенская царква стала саборнай. На паўночны ўсход ад града ў міжрэччы Случы і Бычка пачаў фарміравацца гандлёва-рамесны пасад, дзе, верагодна, ужо ў ХІІ ст. былі збудаваны царква Святой Варвары і царква Уваскрэсення Хрыстова. Пасля ўзвядзення Ніжняга замка згаданыя цэрквы апынуліся на яго тэрыторыі [3]. Па ўсёй верагоднасці, на гэтай тэрыторыі знаходзіўся і першы слуцкі рынак, на што ўказваюць архаічныя элементы планіроўкі горада. Для іх выяўлення найбольшую карысць маюць планы першай паловы XVIII ст., на якіх вельмі дакладна паказана планіроўка горада [4]. У прыватнасці, у кірунку Ніжняга замка вяла старажытная Звяроўская (пазней – Яўрэйская) вуліца. Гэта значыць у яе завяршэнні меўся мост праз Бычок, яшчэ да ўзвядзення тут Ніжняга замка ў пачатку XVI ст. Верагодна, на яго тэрыторыю першапачаткова вёў таксама і мост з Зарэчча.