Тое, што мы бачым і ўяўляем – гэта не дакладная праекцыя “аб’ектыўных” фізічных сігналаў, якія паступаюць на нашыя рэцэптары, а тое, што будуе, стварае наш мозг. Усе мы па-рознаму чытаем, разумеем, успрымаем, адчуваем – бо заўсёды абапіраемся на ўласны – унікальны – вопыт. Аб’ектыўнай, сапраўднай карціны свету няма. “Мы бачым толькі тое, што ведаем” (Т. У. Чарнігаўская).