Маркі ўжываліся, як гаварылася ў Дэкрэце, толькі пры перасылцы заказных і каштоўных лістоў, грашовых пераводаў, пасылак і для замежнай заказной карэспандэнцыі. Аднак у гэты час паштовая камунікацыя не было інтэнсіўнай. Толькі да сярэдзіны 1920 гадоў, калі грамадзянская і савецка-польская вайны набліжаліся да канца, паштовая сувязь у краіне стала прыкметна паляпшацца. Вялікія фінансавыя цяжкасці ў краіне здарыліся таму, што бясплатны тарыф на перасылку паштовай карэспандэнцыі да 1921 году адмянілі. Гэта выклікала рэзкі попыт на знакі паштовай аплаты. Вырабіць хутка і ў вялікай колькасці новыя савецкія маркі было немагчыма, таму ўрад прыняў рашэнне часова выкарыстаць пакінутыя запасы старых паштовых, а таксама ашчадных і кантрольных марак, робячы адпаведную пераацэнку з прычыны падзення курсу рубля і змены паштовых тарыфаў. Рашэнне было абвешчана ў спецыяльнай пастанове савецкага ўрада: Постановление Совета Народных Комиссаров о переоценке знаков почтовой оплаты в связи с повышением почтовой таксы.