Ціха ў зімовым лесе. Жыццё яго жыхароў цяпер як на далоні – галоўнае ведаць “следавы почырк” звяроў і птушак. Вось на ўскрайку лесу туды-сюды напятлялі зайцы. Калі добра прыгледзецца да гэтых слядоў, можна ўбачыць, што яны не аднолькавыя: больш круглыя і шырокія – прабег бяляк, вузкія – русак. Як пад лінеечку роўненькі ланцужок слядоў пакінула лісіца, ідучы на паляванне. Пад соснамі і елкамі раскідана шкарлупінне вылушчаных шышак – гэта вавёрачка карысталася сваімі запасамі. Цэлыя лабірынты хадоў пракладаюць сабе пад снегам мышы, шукаючы пажыву. Час ад часу яны таропка прабягаюць па снезе, каб хутчэй перабрацца на новае месца – трэба быць вельмі асцярожным, каб не трапіць у кіпцюры драпежнікаў. Некаторыя жывёлы, каб перажыць зімовую бяскорміцу, упадаюць у спячку – напрыклад, барсукі, яноты, вожыкі.Нялёгка даводзіцца зімою звярам і птушкам – мала ежы. Вельмі цяжка здабываць корм з пад снегу аленям і казулям, ласям і зубрам. У гэты час яны цягнуца да чалавека, чакаючы ад яго дапамогі. Людзі раскладваюць сена, раскідваюць караняплоды, рассыпаюць зерне для жывёл, вывешваюць кармушкі для пярнатых сяброў, куды з ахвотаю прыходзяць падсілкавацца лясныя жыхары.