Пад адным дахам у прасторнай хаце дзеда месціліся сем’і сыноў Лявона, Міхася і рана аўдавелага Івана. Асірацелых унукаў, Алеся, Аркадзя і гадавалага Славіка, глядзела бабуля Альжбета. Неўзабаве сіратам замяніла маці маладая Лідзія Якаўлеўна, якую бацька ўсватаў у вясковай мнагадзетнай сям’і. Прылашчыла яна хлопчыкаў, і сталі яны называць яе мамай. Дапамагалі па гаспадарцы, а ўвосень хадзілі ў школу за чатыры кіламетры ў вёску Таргвянова, дзе польскі настаўнік Рышард Шнорд адзін вучыў больш як сотню вучняў. Яго цікавыя ўрокі дагэтуль памятаюць Філямена Канстанцінаўна і Вячаслаў Іванавіч. Цішыня і парадак панавалі на занятках. Вучыліся ў дзве змены. Пасля школы дзетвара вярталася дамоў, дзе чакала яшчэ праца па хатняй гаспадарцы. Бабуля Альжбета прывучала ўнукаў да сялянскага жыцця. Накапае кошык бульбы і разам з імі абірае на ўсю вялікую сям’ю, у якой было больш за дваццаць чалавек.