А ў саўгасе вось што тварылася. Недзе ў пачатку зімы 1996 ва Ўруччы-2 у школе, якая ля майго дома на Русіянава, адбылася сустрэча грамадзян з дэпутатамі ВС 12 склікання Навумчыкам, Пазьняком, Антончыкам. Зала была поўная люду, і я там быў. Дэпутаты з ухмылкай казалі: Мы ведаем, хто такі Сашко! Менавіта так яны наз Аляксандра Лукашэнку. Можа і ведалі. Хто іх ведае?! Але справа ў тым, што простага хлопца-рабатягу Антончыка, які, мяркую, далей напільніка палітычныя крокі не здольны быў пралічыць, калегі па фракцыі БНФ не слаба КІНУЛІ, калі прапанавалі Сяргею агучыць праз СМІ даклад аб карупцыі. Рабатягу той падставай кінулі, а самі праз пару месяцаў у вясну 1996 склалі чамаданы ды збеглі адраджацца да свабоднага мікрафону на Захад. Адраджаюцца там па сённяшні дзень. Але тое, што потым Антончыку прыйшлося перанесці аднаму ў РБ, не ў казцы сказаць й не на клаве пракаментаваць...