Праблем у гімназіі заўсёды хапала, і не толькі фінансавых. Польскія ўлады шукалі магчымасці згасіць гэты агмень беларушчыны, а каб знайсці для такога рашэння фармальную падставу, у гімназію пастаянна прысылалі інспектараў. Асабліва шчыраваў нейкі Мяноўскі з Віленскага кураторыума. “Хадзіў на ўрокі, прыдзіраўся да дробязей, даводзіў выкладчыкаў да непрытомнасці, — згадваў пра яго Валынчык. — А я даведаўся, што ён украінец… І вечарам мы як далі яму канцэрт на паўгадзіны! Праспявалі і знакамітую “Кобзу” Давыдоўскага, і “Відзьма”. Ну, і беларускія песні таксама. […] Мабыць, здолелі мы яго праняць да душы. Ён нават расчуліўся і доўга дзякаваў. І галоўнае — ніякіх дрэнных наступстваў візіту!”