— Мясцовыя людзі ведаюць, што я гэтым цікаўлюся, таму і падказваюць адрасы колішніх майстроў і ўмельцаў. Так я патрапіла да адной з пажылых жыхарак вёскі Хамічыцы. Гляджу, а пад печчу ў яе ляжыць ануча з надзвычай арыгінальнай вышыўкай. “Гэта фартух раней быў,— патлумачыла гаспадыня, заўважыўшы маю цікавасць. – А калі ён выйшаў з ужытку, пашыла з яго фіранку для печы. Яна ўжо знасілася і трэба было спаліць, ды неяк рукі не даходзяць,” – прагаварыла бабуля. Я папрасіла ў яе анучку, адмыла, і цяпер захоўваю той шматок тканіны з непаўторным старадаўнім узорам, як найдаражэйшую рэліквію. Зараз элементы таго арнаменту я пераношу на фартухі, якімі ўпрыгожваю свае самаробныя льняныя лялькі-абярэгі, што ў якасці сувеніраў адпраўляюцца ў музей “Бездзежскі фартушок”.