Чароўны камарык заўважыў, што дзяўчына з вялікімі, поўнымі смутку блакітнымі вачыма нерашуча зняла свой вяночак і акуратна паклала на ваду. Вяночак павольна адплыў ад берага. Раптам яго падхапіў вір і зацягнуў пад воду. Вяночак затануў. Усе пачалі супакойваць дзяўчыну, стараліся пажартаваць з ёй, але як толькі ўсе павярнуліся і пайшлі шукаць папараць-кветку, дзяўчына адна зайшла на ўскраек лесу, каб яе ніхто не бачыў, укленчыла і, закрыўшы мокры ад слёзак твар тоненькімі ручкамі, пачала ціхенька плакаць.