Памяць нібы праз павелічальнае шкло ўзбуйняе тагачасныя эпізоды і напаўняе сэрца болем. Часам уначы шум за сцяной хаты ад грузавых машын, што праносяцца па трасе, зліваецца ў свіст і абуджае ў памяці гукі ваеннага ліхалецця. Гул самалётаў, свіст куль, плач дзяцей, у якім згубіўся яе ўласны плач. Жанчына выразна памятае, як уцякалі з Мазуркі да сваякоў у Валожын. Але там трапілі пад аблаву. Немцы сагналі жыхароў на валожынскі выган, з натоўпу пачалі вылучаць моладзь, усіх астатніх адпусцілі. А. А. Балашцы тады было 6 гадоў. Усе нягоды вайны яны пераносілі ўдваіх з маці. Бацька ўжо даўно ваяваў: яго прызвалі ў польскае войска напачатку Другой сусветнай вайны.