З гэтымі словамі Эдуарда Валянцінавіча немагчыма не пагадзіцца, асабліва калі глядзіш на работы сірыйскіх дзяцей. Усе ведаюць, што сёння адбываецца ў Сірыі. Але бачыш гэтага рудога смешнага ката, якога намалявала пятнаццацігадовая Ішак Алзаўбі з горада Дарда, — і разумееш, што сірыйскія дзеці па-ранейшаму радуюцца жыццю. Аднак потым бачыш дзяўчат (ці ўжо жанчын, у якіх ператварыліся за вайну ўчарашнія дзяўчаты) у мастацкім увасабленні шаснаццацігадовай Хумам Хнеядзі з Сайды: у іх розныя вочы — і карыя, і чорныя, і блакітныя… А ў вачах — невымоўная скруха. І адна з дзяўчат, якія выяўлены на малюнку, ляжыць. Яе нібыта нясуць астатнія чатыры. Нясуць у нябёсах…