Там яшчэ далей прыгожа звіваюцца ў пяцелькі метафары, але я спыню цытату. Пасля такіх пасажаў нават крыўдна, што ў шорт-лісце сёлетняга Гедройца не фігуруе аніводнай з вясковых суседак маёй бабулі. Мусіць, паважаных пенсіянерак падвяло тое, што яны фармулююць падобныя думкі вусна. Як вынікае з агульнага інтэлектуальнага ўзроўню разгляданай прозы, менавіта праз падобныя абагульняючыя пасажы ў духу “рыторыкі нянавісці” за Віктарам Казько замацавалася слава вялікага мараліста беларускай літаратуры. І гэта не можа не выклікаць трывогі.