А вось у Бабунічах раней я даглядала жанчыну (светлая ёй памяць). Яна заўсёды хацела, каб да яе я заходзіла раней за іншых. А мне было нязручна так рабіць. І вось завітаю да яе, а яна “надзьмулася”, не размаўляе. Я ёй: “Савельеўна, ну што здарылася? Я ж да Вас прыйшла крышачку пазней, але даўжэй затрымаюся”. Вось гляджу, а яна павесялела ўжо, размаўляе.