Раніцай, пакуль сонца яшчэ не так моцна прыпякала, паснедаўшы, групы нястомных даследчыкаў выходзілі на свае аб’екты. Слой за слоем, асцярожна яны здымалі старажытныя напластаванні — вывучалі земляны летапіс. Кожны з іх ведае, што археалогія — гэта кніга, старонкі якой можна разгарнуць і прачытаць толькі адзін раз. Таму тут няма дробязей. У перапынках паміж працай хлопцы і дзяўчаты распавядалі адзін аднаму гісторыі аб вёсцы, якія пачулі і запісалі ад старых жыхароў Мохава. Шмат гэтых апавяданняў будзе пакладзена ў аснову будучых курсавых і дыпломных работ студэнтаў.