Тут можна было б паразважаць яшчэ пра прыпавесць у сучаснай літаратуры, пра тое, што нон-фікшн забівае фікшн, а эсэізм пагражае ператварыць апавядальнікаў у калумністаў, але я гэтага рабіць не буду. Бясспрэчна, гледзячы на сучасную прозу, нельга не заўважыць памкненняў да падрабязнага адлюстравання і нават пераліку сваіх эмоцый, да несівых мемуараў і гэтак далей. Але ў прозе Сцяпана эсэістычнасць, размытая жанравасць і мемуарнасць страчваюць сваю асноўную функцыю — яны выяўляюць аўтарскую эвалюцыю, пра якую сказана вышэй. Адпаведна, рознага калібру “тэматыку” і “праблематыку” Уладзіміру Сцяпану цяжка прыпаяць. Надзённыя пытанні, вострасацыяльна-выкрывальніцкія матывы ў кнізе проста адсутнічаюць. Аўтар тут нікому нічога не даказвае і, выяўляецца, нават не расказвае, а — паказвае.