Мне падабаліся гэтыя імгненні, калі нават мышы пад падлогай заціхалі пад грук насценнага гадзінніка, а вецер, знясілена пабіўшыся ў шкло, ляцеў шумець хвоямі на пясчаным яры, – нядоўгія хвіліны цішыні пад патрэскванне агню ў дзвюхстворкавый печы і паленцаў, з’ядаемых шашалем. У нейкі момант чуўся надрыўны металічны хрып зязюлі, які затыкаўся запушчанай ў яе кнігай, і, пунктуальны, як немец, у хату ўваходзіў ён – чорныя вусікі, прапаленая шынель, глыбока пасаджаныя вочы – даставаў з-за пазухі чвэрць каламутнай слівовіцы, разліваў па шклянках, выпіваў, закусваў цыбулінай, крактаў і задаваў рытарычнае пытанне