Мiнулым летам я меў нагоду быць на багаслоўскай канферэнцыi ў Маскве, дзе адзiн праваслаўны дакладчык распавядаў пра праваслаўнае сьведчаньне ў постхрысьцiянскай Еўропе. Зьмест ягонага выступу зводзiўся да таго, што ў Еўропе не iснуе асобнага ад iншых канфесiяў праваслаўнага сьведчаньня, паколькi агностыкi на Захадзе ўспрымаюць усiх хрысьцiянаў як адно цэлае. На тле такiх адносiнаў было б папросту неразумным, калi б асобныя хрысьцiянскiя канфесii настойлiва сьцьвярджалi сваю асаблiвую ролю. Такiм чынам, сiтуацыя, у якой iснуе хрысьцiянства ў Еўропе, спрыяе зьблiжэньню хрысьцiянаў, заахвочвае iх да супольнага сьведчаньня сваёй веры. Прымiрэньне i пакаяньне за гiстарычныя грахiзнаёмства з жыцьцём i традыцыямi адзiн аднаго, адкрытасьць i жаданьне весьцi дыялог – вось рэальны шлях для аднаўленьня адзiнства ў Хрысьце. Падобныя працэсы ўжо доўгi час трываюць у Еўропе ў межах экуменiчнага руху, рэальна ўплываючы на зьмену адносiнаў памiж хрысьцiянамi. Гэты рух ёсьць знакам пэўнай сталасьцi еўрапейскага хрысьцiянства, якая вынiкае з адчуваньня супольнай адказнасьцi за будучыню як Еўропы, так i хрысьцiянства. 