Час ёсць адным з галоўных герояў у кнізе. “Час, згвалтаваны адчаем і роспаччу”, “час, закаркаваны болем безнадзейнасці”, “…час, калі бачачы перад сабой чалавека, трэба было адразу пачынаць лаяцца і мацюгацца, пакуль ён не зарохкае ці не адмовіцца ад самога сябе”. Чалавек, “падпечаны радыяцыяй часу”, у свеце “...пустапарожняга баўлення часу і бязмоўя”... Зрэшты, у Віктара Казько толькі два паўнавартасныя героі: Майстра і Час. Усё астатняе толькі дэкарацыі. Рэчыўны свет пісьменніка аднастайны і просты. Чалавек — хата — прырода. І зноў жа гэта нічога не сказала б чытачу, калі б ён засяродзіўся на сюжэтнай лініі.