I яна нарадзілася. Толькі зусім ня там, дзе ён чакаў. Так падалося яму. Прабліснуў сьлязінкай на сонцы пахкі аер, паўз які ён праходзіў няўважна і толькі моршчыўся. А тут адным ранкам ён зазіхацеў, пайшла серабром вострая голачка вяршыняў яго ліста. На досьвітку другога дня тая сьлязінка выплакалася правей ужо, на сьветаяньніку, потым на ім жа, але яшчэ правей. I так доўжылася, доўжылася і ня спраўджвалася ўсё лета. I сярод таго шчасьлівага лета ён зразумеў: гэта ж зноў пачаліся вясёлыя крынічныя гулі. Сьлязой яна ўсьміхаецца яму з таго сьвету. I трэба спаxadдзявацца. Трэба спадзявацца.