“Цяпер... спэцыяльная камісія пры дэпартамэнце паліцыі пад кіраўніцтвам генэрала Клімовіча працуе над разборкай гэтага архіву”,– пісаў А. Луцкевіч. А Клімовіч служыў раней у Вільні паліцмайстрам і меў многа супольнага з ахранным аддзяленьнем. Адсюль Луцкевіч рабіў выснову: “Выбар яго, трэба думаць, затым і зроблен, што Клімовіч добра знае нашы краёвыя справы і пэўне энэргічна возьмецца да “выясьненьня”, хто з тутэйшых людзей быў замешан у “праступнай” справе уніі”. Такое было другое наступства часовага посьпеху царскага войска. Праўда, А.Луцкевіч ня вельмі гэтым пераймаўся, бо быў упэўнены, што Беларусь “ужо ня вернецца ў старую няволю”2.