Прыйшоў стараваты віславусы шляхціц у суконным зашмальцаваным кунтушы, прывёў з сабой на шворцы вялізнага вішнёвай масці сабаку-ваўкадава. Сабака ашчэрваў вострыя жоўтыя іклы, глядзеў, не міргаючы, на людзей такімі ж жоўтымі вачыма, ціхенька, здавалася, лагодна рычаў. Усе абачліва трымаліся падалей ад яго, бо невядома, што наўме ў лютай жывёліны. А раптам цапне за сцягно і вырве кавалак мяса.