З вышыні пражытых гадоў неспадзявана на яго у гэты сонечны дзень дыхнула адліжнай зімой, пранізалі ягонае цела марозныя сцюдзёныя іголкі, пацямнела ўваччу. Апамятаўся, заўважыў, як ужо далёка ад мясцовых могілак постаць бабулькі, а разам з гэтым аддзялялася ад яго і само жыццё, якое так непрыкметна праляцела побач з крыклівымі марскімі чайкамі зусім незаўважаным, бессэнсоўным, як у таго пустэльніка.