Назовы вершаў таксама найчасьцей не адпавядаюць аўтарскім. Паўсюль даюцца больш разгорнутыя назовы, якія звычайна зьяўляюцца першым радком твора, а часам — нейкім іншым радком або ягоным фрагмэнтам. Гэта зьвязанае з тым, што ў разьдзелах тэматычна блізкія вершы стаяць побач і мусяць мець адрозныя назовы, каб дзеці, іхныя бацькі, выхавальнікі, настаўнікі хутчэй знаходзілі іх сярод іншых. Правапіс вершаванкі — клясычны. Ён найбольш адпавядае ладу й гучаньню нашае мовы. А з увагі, што ўсе творы ў вершаванцы разьлічаныя на іх завучваньне й дэклямацыю, выкарыстаньне клясычнага правапісу яшчэ больш актуальнае.