Па дарозе да храма, што ззяе золатам, мы мусім прайсці праз... Пушкінскі мост. Побач – сам Аляксандр Сяргеевіч чугунна-чорнага адліву, з класічным цыліндрам і фігурнай агароджай. Вобраз настолькі шаблонны, што я сумняваюся, ці знаёміўся скульптар хоць з якімі-небудзь выявамі паэта, акрамя тых, што ёсць у школьным падручніку за 7-мы клас. На Пушкінскім мосце – ільвы, недарэчныя клоны піцерскіх сфінксаў. Сам мост – невыразная пустынная пляцоўка. А як ёй не быць пустыннай, калі Пушкін, як сцвярджае надпіс на помніку, быў у Віцебску два разы, ды і то – праездам?