Лабановіч выпраўляецца ў Пінск на сустрэчу з рэвалюцыянерамі. У яго ўяўленні гэтыя людзі ўсе - героі, на якіх можна пазіраць толькі з вялікай пашанаю. Вольга Віктараўна прыйшла з незнаёмым хлопцам. Утраіх ідуць на явачную кватэру. Лабановіч убачыў зусім звычайных людзей, без рамантыкі і дэманізму. На кватэры ў асяроддзі рэвалюцыянераў было неяк нялоўка, цесна і як бы душна, а наогул непрыемна і залішне ўрачыста. Лабановіч выступіў з невялічкай прамовай, у якой раіў абапірацца на вясковага настаўніка. На развітанне яму даюць лісткі і брашуркі, адрасы кватэр і запрашаюць надалей трымаць сувязь.