Сенегальская туркаўка Streptopelia senegalensis сустракалася крыху радзей за кольчатую і на службе ў парку дакладна не састаяла, бо пазіраваць і спускацца з дрэва наадрэз адмаўлялася, сядзела ў кроне спіной да гледачоў і выводзіла свае манатонныя рулады, якія пры нейкай долі фантазіі можна прыняць за хрыплаваты смех. Між іншым, па-ангельску яе так і называюць – “туркаўка, якая смяецца”. Дарэчы, падчас маіх практыкаванняў з гэтай самай туркаўкай адбыўся забаўны эпізод. Ад групы турыстаў азіяцкай знешнасці, якія вырашалі нейкае пытанне ў канторы, аддзялілася жанчына, як потым высветлілася, японка, і падыйшла да мяне. Захад свой яна пачала здалёк: а што гэта такое цікавае я тут здымаю, і што гэта ўвогуле за птушка, і адкуль я сам… Потым яна выказала жаданне пабліжэй глянуць на маю апаратуру і нарэшце з трывогай і надзеяй у голасе задала галоўнае пытанне: “Гэта ж усё японскае, праўда?” Атрымаўшы сцвярджальны адказ, яна адразу супакоілася, папрасіла дазволу сфатаграфаваць на тэлефон мяне, усяго такога усходнееўрапейскага, але з японскай тэхнікай, і задаволена накіравалася да сваіх, пэўна дакладаць ім чарговае пацверджанне японскага тэхнічнага генія.