Першым спектаклем, з якога пачаўся сапраўдны поспех тэатра “На Мышанцы”, быў “Мікітаў лапаць” па п’есе Міхася Чарота. З гэтым спектаклем, пастаўленым на адным дыханні, літаральна за некалькі тыдняў, тэатр у 2002 годзе абараніў званне “народны”. І гэта быў сапраўды фурор — у вачах экспертаў, членаў атэстацыйнай камісіі, публічных крытыкаў, спецыялістаў, паспалітай публікі. Вось што пісаў, напрыклад, у аўтарытэтным спецыялізаваным часопісе “Мастацтва” ў 2003 годзе вядомы мастацтвазнаўца, філосаф, тэатральны крытык, доктар філасофскіх навук Вадзім Салееў: “Асобныя сцэны спектакля “Мікітаў лапаць” не патрабуюць ніякай скідкі з боку прафесійнай тэатральнай крытыкі. Насамрэч, выкананне галоўнай ролі Мікіты інжынерам тэхнічных сродкаў навучання С.Пшэўлоцкім і рэжысура Дар’і Патапавай (асабліва ў групавых сцэнах, дзе моцна і арганічна гучыць фальклорная аснова славутай класічнай камедыі) могуць быць ацэнены па самых высокіх мерках. Гэты спектакль, як прамень сонца, асвятліў увесь шлях самадзейнага калектыву, які летась заслужана атрымаў ганаровае званне “народны”. І звышцікава тое, што гэтае званне атрымаў драматычны калектыў прафесійна-тэхнічнага вучылішча № 156 сельскагаспадарчай вытворчасці вёскі Новая Мыш Баранавіцкага раёна. Так, не ў саміх Баранавічах (усё ж — буйны цэнтр, які, падкрэслю, і па сёння не мае прафесійнага тэатра як пэўнага паказчыка культуры), а ў вёсцы Баранавіцкага раёна… І гэта ў нашы дні, пры складанай эканамічнай сітуацыі. Пра што гэта сведчыць? Пра тое, што нашы людзі, таленавітыя ад прыроды, заўсёды — і ў цяперашні няпросты час! — з’яўляюцца носьбітамі культуры, цягнуцца да яе, паўнацэнна жывуць у ёй”.