Але ж трохі хітруе Мікалай Сцяпанавіч, бо сумаваць ён, зразумела, будзе. Ды і школа будзе без яго сумаваць. Яны як адно цэлае, не жарты вам, 42 гады разам! Хто ведае гэтага настаўніка, абавязкова са мной пагодзіцца. Мікалай Сцяпанавіч з той кагорты настаўнікаў, якія не проста працавалі ў школе, яны стваралі яе, аберагалі, шчыра хваляваліся і клапаціліся пра яе гонар. Званкоў і перапынкаў, насамрэч, было шмат на прафесійнай дарозе, як было безліч шчаслівых момантаў і цікавых падзей, новых сустрэч і развітанняў, цяжкасцяў і перамог. І кожны раз, адчыняючы гэтыя школьныя дзверы, Мікалай Сцяпанавіч адчувае: ён дома.