— Яна з малых гадоў яго вабіла. Усе школьныя канікулы праводзіў тут. Заўжды вельмі чакаў Каляд. Наносіць дроў у хату, печку напалім — і доўгія зімовыя вечары праляталі хутка. І летам ляцеў сюды як на крылах. Асабліва яго вабілі коні, што пасвіліся на нашым лузе. Гадзінамі хадзіў каля іх. Навучыўся запрагаць, стаў падсабляць калгаснаму ездавому Толіку Руму, які збіраў малако. Я аж ззяла ад шчасця, калі мой яшчэ зусім падлетак унучак ехаў на кані па вясковай вуліцы. А ў гадкоў дванаццаць яму даверылі самастойна збіраць малако. Маленькі, худзенькі, з-за бітонаў не відаць. Яшчэ ўся вёска драмала, а ён падхопліваўся і бег на луг па каня, запрагаў і калясіў па Крынках. Па дванаццаць бітонаў малака за раніцу збіраў. Зарабляў сабе на школу.