Як бы там ні было, а ўсё гэта — вечнае, як і сьцены роднай хаты, што сыходзілі на крык, клічучы яго да сябе. Вечныя сьцены твайго абярэжнага зьяўленьня на сьвет, твайго маленства і тваёй здрады. Якраз да іх, да гэтых нямых сьведак свайго быцьця ён усё жыцьцё і імкнуў. Спадзеючыся, спаxadдзеючыся... Бо апошнім часам усё часьцей і часьцей лавіў сябе на думцы, да чаго ж ён спаскудзіўся. Спаскудзіў сам сябе, сваё імя і жыцьцё. Выxadпраўляўся ў дарогі чысты і сьветлы, пакутаваў за кожны няправедны крок і дзень. Але іх было столькі, што мімаволі звыкся сам з сабой. Дараваў саxadбе такое, ад чаго раней згарэў бы ад сораму, а цяпер у лепшым выпадку гнаў толькі прэч пражыты дзень, душыў, хаваў у бяспамяцтве мінулае, каб часам самому ня выбухнуць, як той набрынялы тапляк-чужынец, што апошнім праклёнам згвалтаванай ім зямлі і вады пакідаў белы сьвет, прыстрэлены ўжо будучы нябожчыкам, па дарозе да свайго суднага дня. Забіты, лічы, анёламі — што паробіш, сьвет такі пайшоў: усе некалі белыя анёлы, сёньня — крывавыя каты. Двойчы забіты — гэта значыць, пазбаўлены ня толькі сёньняшняга дня — мінулага, будучыні, таго, што сярод жывых пры хаце, дзецях, зямлі і сонцы завецца вечнасьцю.