Пасля, схаваўшы вочы ў фотаздымках з сустрэчы з валанцёрамі, Іван Адамавіч прызнаецца, што не часта наведвае родную вёску. І не таму, што не хоча ці не шануе памяць пра родныя мясціны. А таму, што чакаюць яго там толькі горкія ўспаміны пра загінулых маці і трох малодшых сясцёр і брата... Кожнага з іх забраў не час, а вайна. Вялікую вёску, у 140 хат, напаткаў лёс Хатыні. Так, за вайну двойчы пагібельны агонь прайшоўся па сям’і Тарасевічаў.