Усведамляючы, што без падтрымкі сялян на поспех разлічваць нельга, Садовіч часта вёў з Шуськам і Раткевічам гутаркі, навучыў іх трохі разбірацца ў палітыцы. Гэта наша апора, без народа ў нашых справах не наваюеш— казаў Садовіч Андрэю і Лабановічу стала зразумела, што гаворкі, якія ён і Садовіч вялі з сялянамі, не прапалі марна. Маладзец Бас! — пахваліў ён у думках Садовіча. — Сапраўды, гэта наша апора! У рамане перададзена любоў і павага сялян да сваіх абаронцаў: калі паліцыя хацела арыштаваць удзельнікаў зезда, народ дружна заступіўся за іх і не аддаў у рукі архангелаў... 