Адыходзячы ад будынка паліцыі, Яраш сустрэў Лотке. Вопытны агент, штосьці западозрыўшы, загадаў узняць рукі. Падпольшчык кінуў гранату і асколкам параніў сабе нагу. Па шуму матораў, брэху сабак лёгка было здагадацца, што квартал акружаюць. Яраш звярнуў у завулак і нечакана апынуўся перад знаёмым домам. Тут жыў яго былы выкладчык, вядомы ў горадзе доктар Савіч. Пры немцах ён узначаліў ва ўправе аддзел барацьбы з эпідэміямі і лічыўся здраднікам. Зусім блізка чуўся брэх сабак, і Яраш пералез цераз паркан. Інтуіцыя падказвала, што тут яго не выдадуць. Дачка Савіча, Зося, схавала падпольшчыка ў пакоі нямецкага ўрача Грота, які кватараваў у іх. На тое месца, куды скокнуў паранены, дзяўчына кінула забітага труса. Галодных аўчарак, калі тыя зявіліся ў садзе з гаспадарамі -эсэсаўцамі, след ужо не цікавіў. Праз колькі гадзін Зося правяла Яраша на гарышча, дапамагла яму дастаць з бядра асколак. Назаўтра ў сховішча падняўся доктар Савіч. Ён пазнаў свайго былога студэнта, папрасіў яго быць асцярожным, каб не наклікаць на дом бяды, і не крыўдзіць Зосю