— Тады я не думала, ды ці можа дзіця наперад ведаць, што ў будучым сур’ёзна захаплюся вышыўкай, — успамінае Ніна Васільеўна. — Я проста назірала за матуляй, як яна віртуозна валодае іголкай, у якую зацягнута каляровая нітка, і як сцяжок за сцяжком на белай тканіне паяўляюцца прыгожыя ўзоры. А калі работа была гатовая і можна было яе разглядзець як гатовую рэч, тады мае вочы загараліся ад такога хараства і я ўжо не магла стрымаць эмоцый. Мама спачатку моўчкі назірала за мной, а потым прапанавала паспрабаваць самой. Яна чамусьці была ўпэўнена, што ў мяне абавязкова атрымаецца, і не памылілася. Я была стараннай вучаніцай. У мяне хапала ўседлівасці і цярпення, а гэта асноўныя якасці, якімі павінна валодаць рукадзельніца. Так вышыванне назаўсёды ўвайшло ў маё жыццё і стала любімым заняткам у вольны час.