10 чэрвеня 1792 г. Слуцк быў заняты расійскімі войскамі, а ў наступным годзе ў выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай быў фармальна ўключаны ў склад Расійскай імперыі. Пасля ўключэння зямель Беларусі расійскі ўрад распачаў праводзіць мэтанакіраваную палітыку па мадэрнізацыі планіроўкі беларускіх гарадоў. Для кожнага паселішча распрацоўваліся рэгулярныя планы забудовы, у межах якіх вызначаліся месцы для размяшчэння адміністрацыйных і культавых будынкаў. Імкненне да ўдасканалення планіроўкі гарадоў тлумачылася як ідэйнымі меркаваннямі, так і практычнымі патрэбамі. Многія гарады развіваліся стыхійна і таму мелі нерэгулярную складаную планіроўку і высокую шчыльнасць забудовы. Гэта прыводзіла, па-першае, да высокай забруджанасці і антысанітарыі і, па-другое, да частых пажараў, якія ахоплівалі значныя часткі паселішчаў. Асаблівая ўвага пры распрацоўцы і рэалізацыі праграм па перабудове гарадоў надавалася губернскім і павятовым цэнтрам, у ліку якіх быў Слуцк. Аднак ён знаходзіўся ў прыватнай уласнасці і рэфармаванне паселішча залежала ад волі ўласнікаў, якія не надавалі гэтаму пытанню належнай увагі. Ужо ў 1793 г. было ўзнята пытанне аб выкупе горада ўрадам, аднак зрабіць гэта ўдалося толькі ў 1846 г. [30]