У Любань Феня ведала адзін параўнаўча бяспечны шлях — цераз Арэсу. Але на мосце — узброеная ахова, дзот. Выходзіла, што неабходна пераправіцца цераз раку, якая ў ваколіцах мястэчка глыбокая. Недзе павінен стаяць човен. Аднак адшукаць яго ноччу дзяўчаты не здолелі. Сэрца зайшлося, калі падумалі, што давядзецца пераходзіць ледзяную раку. Адшукалі брод каля Ашуйкавай гары, спакавалі адзенне, перавязалі клункі і асцярожна ўвайшлі ў ваду. Цела іголкамі працяў холад. Яны выраслі каля ракі, умелі плаваць, але ў халоднай рацэ ноччу боязна. Асцярожна ішлі адна за адной, падняўшы рукі над галавой — вада падбіралася да горла... I тут Пелагея не вытрымала, павярнула назад