У студзені 1919 года чэхаславацкія войскі выціснулі палякаў з Цешынскай вобласці. Ужо 3 лютага ў Парыжы Раманам Дмоўскім, Эдвардам Бенешам і прадстаўнікамі Антанты была падпісана дамова, паводле якой новая мяжа павінна была праходзіць уздоўж Кошыцка-Багумінскай чыгункі, якая звязвала Чэхію і Славакію, пры гэтым вугальныя радовішчы і Багумін адыходзілі Чэхаславакіі. Аднак 23 лютага 1919 года чэхі ўзнавілі наступленне. 25 мая прэм’ер Польшчы Ігнацій Падэрэўскі прапанаваў прэзідэнту Чэхаславакіі Томашу Масарыку правесці на гэтых тэрыторыях плебісцыт, аднак Прага не пагадзілася. Летам 1920 года войскі Чырвонай Арміі стаялі ля Варшавы, і дадзеную, неспрыяльную для Другой Рэчы Паспалітай сітуацыю, выкарысталі ў Празе. Чэхаславацкае кіраўніцтва прапанавала дзяржавам Антанты падзяліць спрэчны рэгіён без плебісцытаў. Урэшце ў ліпені 1920 года чэхам удалося пераканаць замежных палітыкаў, і тыя пагадзіліся на чэхаславацкі варыянт падзелу Цешынскай вобласці. Цікавым фактам з’яўляецца тое, што немцы, якія пражывалі там, выказаліся за ўваходжанне гэтых зямель у склад Чэхаславакіі.