Бераг быў узяты чырвонаармейцамі. Смяротна паранены у баі, Васька Шкетаў перажывае пачуццё радасці ад таго, што вораг разбіты. Паміраючы, ён шэпчаЭх, позна, позна, і так рана, рана.... У гэтых словах — шкаданне, што яго шчаслівае жыццё прыйшло позна і што так рана трэба паміраць. Паміраючы ад ран Ванька Разанскі ужо думае не пра салдацкі мяшок, а пра свой непераможны полкпра які ён з пачуццём гордасці гаворыць у перадсмяротным пісьме жонцы Алене. 