Зрэшты, атакавалі звар’яцелыя птушкі, па-мойму, не ўсіх. Здаецца, шкадавалі былых савецкіх — мужчынаў і жанчын пенсійнага ўзросту, якія тут і там збіралі пустыя бутэлькі, кучкаваліся на свабодных паркавых лаўках і, пацягваючы таннае вінцо, успаміналі СССР ды абмяркоўвалі свае актуальныя праблемы: смерць ветэрана, дзеці не едуць на госці, падвышэнне пенсіяў, цэны на хлеб і алкаголь. Я сядзеў на лаве побач, краем вуха падслухоўваў, краем вока падглядаў і краем сэрца быў разам з імі, былымі савецкімі суграмадзянамі, частка якіх яшчэ і мае землякі.