Вось элементарнае: жыву ў правінцыі, лічыце, што жыву сярод вясковых людзей неадлучна, шмат гадоў жыву. Ды і ад райцэнтра да роднай вёскі 10 кіламетраў, бываю там штотыдзень, нават часцей. Дый мой роздум, асабліва цяпер, калі гэтых людзей у вёсцы стала жменька. Любі бліжняга, як самога сябе. Ці люблю я іх менавіта так? Як самога сябе. Памятаю і часта ўспамінаю свайго земляка паэта, літаратуразнаўцу, доктара філалагічных навук Міколу Арочку, які апошнія чвэрць стагоддзя пражыў у роднай вёсцы Вецявічы на Слонімшчыне. Жыў па-вясковаму: трымаў коз, авечак, курэй, садзіў бульбу і буракі…