У свае дзевяноста год Станіслаў Юльянавіч не страціў пачуцця гумару і прагі да жыцця, хаця шмат перажыў нягод: пахаваў жонку і сына. Аднак ад адзіноты не нудзіцца. У сваёй невялічкай хаце, што месціцца на цэнтральнай вуліцы ў аграгарадку Навасёлкі, ветэран часта прымае гасцей. Прыходзяць да дзеда Станіслава вучні і настаўнікі Навасёлкаўскага ВПК. Рады ветэран сустрэчам з кіраўніцтвам сельвыканкама і мясцовай гаспадаркі, дзе ён працаваў яшчэ доўгі час нават пасля выхаду на пенсію. З цеплынёй адзываецца Станіслаў Юльянавіч аб сацыяльным работніку Таццяне Лазан, якая на працягу трох год дапамагала па гаспадарцы.