Жалудоў набралі палову мяшка і рушылі далей. На новым месцы расло шмат маладых дубкоў, жалуды пад імі былі невялічкія, што трохі ўскладняла нашу задачу. Але і тут хутка справіліся. Мы вельмі радаваліся таму, што выбраліся на прыроду: тут было так прыгожа! Прыгадаліся пушкінскія радкі: “Унылая пора, очей очарованье! Приятна мне твоя прощальная краса…”