Яшчэ адзін яскравы эпізод шоў – выкананьне шалёнай “Blackout”, падчас якой Рудольф Шэнкер бегаў па сцэне зь гітарай, да якой быў прычэплены матацыклетны глушыцель, што абдаваў дымам першыя шэрагі фанкі і прымушаў адчуць сябе зухаватым удзельнікам небясьпечнай пагоні на байках. Пасьля гэткага ўзрушэньня музыкі пакінулі сцэну, але ўсе ведалі, што канцэрт ня скончыцца, пакуль ня будуць выкананыя яшчэ некалькі хітоў. І сапраўды, празь некалькі хвілін крыкаў, плясканьня ў далоні і тупату нагамі Скарпы вярнуліся, пры гэтым Матыас Ябс пасьпеў надзець сімвалічную чырвона-зялёную кепку, а Клаус Майнэ накінуў на плечы фірмовы сьцяг гурта. Надышоў час самай папулярнай балады з 80-х пра каханьне – “Still Loving You”, на якой маглі канчаткова сарваць голас тыя, хто яшчэ трымаўся да гэтага часу. Але тут мяне чакала дзіўнае адкрыцьцё. Мяркуючы па тых, хто стаяў побач, я зразумела, што ўжо вырасла пакаленьне, якое ня ведае словаў легендарнай “Still Loving You”, але затое лёгка можа падпяваць “We Built This House” ды “Rock‘n’Roll Band” з апошняга альбому. Што ж, пераймальнасьць традыцый – гэта добра, але класіку трэба ведаць. Скончылася дзеяньне яшчэ адной “візітнай карткай” гурта – завадной “Rock You Like a Hurricane”, і на ўдзячных фэнаў пасыпаўся град палачак, медыятараў і ручнікоў. Самыя ўпартыя працягнулі сачыць за перамяшчэньнем гурта і абложваць гатэль “Эўропа”. Астатнія ж панесьлі дадому самыя цёплыя ўражаньні і эмоцыі.