Ды нечаканая свежасць і абсалютная “незаімшэласць” тэксту п’есы Дуніна-Марцінкевіча ў пінігінскай пастаноўцы проста скарылі. Аказваецца, гэта цудоўнае, ні з чым не параўнальнае адчуванне, калі рэжысёр бярэ класічны твор, кшталту “Пінскай шляхты”, перанасычаны ўсялякага роду “традыцыямі” і трактоўкамі, і не імкнецца пераасэнсаваць яго, перакруціць, каб прадэманстраваць уласную віртуознасць “прыдумшчыка” сцэнічнай дзеі, а— удумліва чытае п’есу з пазіцый сучасніка аўтара, які размаўляе з ім на адной мове. Як рэжысёр Пінігін не “падмінае” пад сябе аўтара, наадварот — ён уважліва ўчытваецца ў амаль двухсотгадовыя радкі ды жыва і таленавіта бачыць у іх тое, што, на шчасце ці на жаль, не страціла актуальнасці і цяпер. Як, напрыклад, амаль маніякальнае імкненне Марысі выйсці замуж, каб ніхто навокал не змог папікнуць яе тым, што яна заседзелася ў дзеўках.