Я паспачувала музыкам, але ня надта засмуцілася, бо канцэрт вельмі зацягнуўся і народ паступова разыходзіўся па намётах, стамілася і я. Аднак, канешне, ня разу не заснула: ноччу ў намётавым мястэчку пануе тая самая атмасфера, у пошуках якой па-большасьці і едуць на падобныя фестывалі. Далучыўшыся да незнаёмай прыемнай кампаніі і атрымаўшы ад гаспадароў вогнішча для ўзьняцьця настрою келіх разьліўнога піва зь міні-браварні, да ранку пад гукі бадзёрай песьні пра Пуціна, што карысталася асаблівай папулярнасьцю ў гэтую ноч, мы бавілі час за несур’ёзнымі размовамі на сур’ёзныя тэмы, і наадварот. Сонца павольна ўзыходзіла па-над дудуткаўскімі палямі, людзі побач паступова зьмяняліся, рокавыя гітарныя тэмы пераходзілі на блюз – што яшчэ трэба, каб адчуваць самы смак жыцьця?..