Пасля Імшы вырушаем. Наперадзе калоны ўздымаецца Крыж – знак Збаўлення. Падзеленыя штодзённымі клопатамі становімся адной сям’ей. хоць бы на гэтыя некалькі дзён. Пакуль выходзім з мястэчка (гораду, вёскі), насустрач па сваіх раніх справах спяшаюцца мясцовыя. Хтосьці апускаючы вочы пераходзіць на іншы бок дарогі, іншыя вітаючы просяць: “Памятайце пра нас ў дарозе!” Хіба гэта цяжка кінуць ўсё на некалькі дзён – і пайсці ў дарогу. Не. Але спыняюць абавязкі, праца, сям’я, хвароба. Знайдзецца найменш мільён прычын, чаму гэты мінак не можа зараз змяніць свой шлях, і пайсці за крыжом, так як гэтыя адважныя людзі. А цябе ж напаўняе бязмерная радасць. Адкуль яна сказаць цяжкае. Але гэта пачуццё перапаўняе сэрца і рвецца на волю…