— Калі чую, што “на жаль, усяго толькі 79%”, то задаюся пытаннем, а ці трэба нам імкнуцца да 100% забяспечанасці студэнтаў месцамі ў інтэрнатах? Лічу, што магчымасць мець месца ў інтэрнаце — нядрэнны стымул для таго, каб студэнты падцягвалі сваю паспяховасць. Прывяду прыклад усё таго ж Балонскага працэсу. Не ва ўсім нам трэба на яго раўняцца. У 2008 годзе з сацыяльных стандартаў Балонскага працэсу забяспечанасць жыллём студэнтаў была ўвогуле выключана. Калі браць прыклады іншых краін, то ў Грузіі ўсе інтэрнаты ВНУ аддадзены ў камунальны фонд. У Літве інтэрнаты ўвогуле не запоўнены, паколькі там ніхто не хоча плаціць 100% за камунальныя паслугі, больш выгадна студэнту здымаць кватэру. У некаторых краінах пад рэкламай бясплатнай адукацыі маецца на ўвазе абавязковая аплата жылля самім студэнтам. Гэтыя даныя я прыводжу не для таго, каб нам раўняцца на гэтыя стандарты, а да таго, каб беларускі студэнт ведаў пра тое, якое вялікае сацыяльнае дабро ён сёння атрымлівае ад дзяржавы, пражываючы ў інтэрнаце. Асабліва ў такім сучасным і прыгожым, як у студэнцкай вёсцы.