Цяпер ні маці, ні бацькі няма ў жывых. Я стаю на ўзбярэжжы Атлантыкі: маса вады аддзяляе мяне ад двух пакінутых цётак і стрыечных братоў сапраўднай прорву, гэтак вялікая, што ёй хацелася збянтэжыць саму смерць. Цяпер я магу хадзіць у шкарпэтках колькі душы заўгодна, так як у мяне няма сваякоў на гэтым кантыненце. Адзіная смерць у доме, якую я зараз магу наклікаць, гэта, па-відаць, мая ўласная, што, аднак, азначала б змешванне прыёмнага і перадаткавага прылад. Верагоднасць такой блытаніны малая, і ў гэтым адрозненне электронікі ад забабоны. Калі я ўсё ж такі не расхаджваў у шкарпэтках па шырокіх, канадскага клёну дошках, дык не таму, што такая магчымасць тым не менш існуе і не з інстынкту самазахавання, але таму, што мая маці гэтага не ўхваліла б. верагодна, мне хочацца захоўваць звычкі нашай сямі зараз, калі я — гэта ўсё, што ад яе засталося.