Сёлета споўнілася 110 гадоў з дня нараджэння навукоўца: ён нарадзіўся 17 сакавіка 1905 года ў сялянскай сям’і, у вёсцы Слізнёва Смаленскай губерні (цяпер Навадугінскі раён Смаленскай вобласці). Хто бываў у тых мясцінах, ведае: гэта прыгожыя месцы ў раёне Сычоўска-Вяземскага ўзвышша. Менавіта там вытокі вялікіх рэк: Дняпра, Заходняй Дзвіны і аднаго з прытокаў Волгі — рэчкі Вазузы. Яна, дарэчы, адыграла сваю важную ролю ў выбары хлопчыкам жыццёвага шляху. Яшчэ ў 3-4 гады, дзяліўся акадэмік успамінамі з блізкімі, перабіраў ён каменьчыкі на беразе рэчкі, пазначаў іх, а на наступны дзень назіраў, наколькі іх знесла плынню. Магчыма, тая рака дзяцінства ўспаміналася яму не раз. Незадоўга да сыходу, у красавіку 81-га, ён меў зносіны з жонкаю, сынам, унукамі і ціха, але даволі выразна вымавіў: “Жыццё пражыта не дарэмна… Трэба збірацца ў далёкую дарогу… А вам жыць, XXI стагоддзе ў навуцы будзе вельмі цікавым”. Потым дадаў: “Можна будзе паспрабаваць зразумець, як хрысціянскі дух, бессэнсоўны для язычнікаў і фарысеяў, перамог у Рымскай імперыі і логіку, і права…”.