ЯК і трыццаць год таму Наталля Танкавід не ўяўляе сябе без дзяцей. Без іх шчырых усмешак і даверлівых позіркаў, без размаляваных лісточкаў і прачытаных казак, без сапення маленькіх носікаў у час адпачынку, без цеплыні дзіцячых далоняў. І кожную раніцу радасна сустракае сваіх дзяцей.