У савецкі час стаўленне да настаўніка будавалася на разуменні (а ў каго яго не было — цвёрдым стэрэатыпе) яго важнай грамадскай ролі. Настаўнік успрымаўся як чалавек, які несумненна ствараў грамадскую карысць: ён нёс веды і культуру шырокім масам. Гэтыя масы адгукаліся не толькі на жорсткую ўстаноўку партыі і ўрада, але і на асацыяцыю фігуры настаўніка з сацыяльнымі выгодамі. Высокія вынікі навучання былі адной з галоўных умоў атрымання добрай зарплаты, пераезду з вёскі ў горад, а з простага горада ў сталіцу. Аб гэтым, можа, ніхто не гаварыў уголас, але гэта адчувалася. Як правіла, настаўнікі працавалі бескарысліва за рамкамі сеткі ўрокаў. Гэта выклікала адпаведны водгук у вучняў — падзяку і павагу.