26 верасня 2009. Субота. Перад тым, як падняцца а 4-ай раніцы, каб паспець на віленскі цягнік, накінуўся сон: прачынаюся ў давыд-гарадоцкай хаце, стаіць глыбокая ноч, і ўсе дзверы адчынены – і ў сені, і ў веранду, і з веранды на ганак; выходжу і бачу ля калодзежа бацьку (а ён жа памёр пяць месяцаў таму – 26 красавіка)…