Падчас летніх вакацыяў Адам Міцкевіч разам са сваім аднадумцам Тамашам Занам прыехалі ў Туганавічы (Баранавіцкі р-н) да свайго сябра Міхала Верашчакі. Тут і пазнаёміўся Адам з Марыляй Верашчакай. Каханне ўспыхнула адразу. Марыля добра іграла на фартэпіяна, спявала, ведала французскую мову, чытала Вальтэра, Русо, Гёте. Спачатку маці Марылі не прыдавала сур’ёзнага значэння дружбе маладых людзей, бо лічыла, што Адам для яе дачкі - не пара. Верашчакі жылі заможна, а бацька Марылі быў нават маршалкам наваградскай шляхты. Да нашых дзён захаваўся Туганавіцкі парк і альтанка з шасці ліп, дзе некалі сустракаліся Адам і Марыля. Да таго часу адносяцца і яго першыя вершы: “Мешка, князь Наваградка”, “Бульба”. У 1818 годзе быў надрукаваны яго верш “Гарадская зіма”. Марыля і Адам хадзілі і да Свіцязі. Там маладым людзям мясцовы рыбак расказваў цікавыя легенды. Міцкевіч пазней склаў балады “Рыбка”, “Свіцязь”, “Свіцязянка”. Аднак по рашэнню бацькоў Марыля Верашчака ўзяла шлюб з графам Путкамера.