У выгнаньні Адольф вядзе шырокую карэспандэнцыю, зьбірае ў сваім доме бібліятэку для выгнанцаў. У Ішыме пазнаёміўся з паэтам-дзекабрыстам Аляксандрам Адоеўскім, які афяраваў яму тры свае вершы: А. М. ЯНУШКЕВИЧУ, разделившему со мною ветку кипарисовую с могилы Лауры; Ты знаешь их… і верш да альбому Пусть нежной думой… У Ішыме зачалося сяброўства Адольфа з Густавам Зеліньскім, выгнанцам і будучым аўтарам Кіргіза. Тутсама Адольф пераклаў з францускай 2 тамы Гісторыі заваяваньня Англіі Нарманамі, працы Аўгустына Т’еры (захаваўся I том). Наступным местам выгнаньня быў Омск, дзе Адольф пражыў 12 гадоў (1841-1853). Адольф быў адноўлены ў асабістых правох і атрымаў дазвол разам з Паўлам Цяплінскім, паўстанцам-выгнаньнікам з Горадні, паступіць на службу у штат канцылярыі Омскага акруговага суду. Ад 1842 абодва Літвіны былі пераведзеныя да канцылярыі Пагранічнага Ўпраўленьня “сыбірскімі кіргізамі”.