Было толькі шкада, што гэта доўжылася ўсяго трыццаць хвілінаў. Хаця з другога боку, трэба адзначыць, тымі трыццацю хвілінамі было зроблена немагчымае. Краіна была пазбаўленая інфармацыйнай прасторы, як у сярэднявеччы ці яшчэ нават ранейшым веччы, загнаная ў першабытныя пячоры. Бо іншых каналаў на большай частцы краіны не прымалася, у прыватнасьці, па вёсках. Так зьдзяйсьнялася амаль што ленінскае, праграмнае: тубыльскае тэлебачаньне, а заадно і радыё, — плюс дэбілізацыя ўсёй краіны. Тымі сваімі трыццаціхвіліннымі навінамі, як сьвіньні пад дубам лычамі, перарылі неблагую і ўжо даўно звыкла ўстаялую праграму і задаволена суцішыліся. Толькі ягонаму тэлевізару гэта, пэўна, прыйшлося недаспадобы. На некалькі дзён, а мо і тыдняў ён замоўк. Як ні круціў ручкамі настройкі, як ні ціснуў на кнопкі — не адгукаўся. Ён вырашыў, што ўжо ўсё — аджыў сваё небарака, нічога ня зробіш, прысьпеў час і яму на вечны спачын. І як жа зьдзівіўся, прачнуўшыся ўначы ад нейкага незразумелага шэпту, прыглухла заціснутага голасу. Падхапіўся, выйшаў са спальні і, каб не абапёрся на вушняк, мог бы і пакалечыцца.