Крочу па адзінай вясковай вуліцы. Недзе праз пяць апусцелых двароў заўважаю прыкметы жыцця. Развешаная ў двары бялізна і брэх старога сабакі нагадваюць, што недзе побач людзі... Зноў апусцелыя хаты, пустыя двары. То адарваная брамка, то павалены плот, то разбітае шкло ў змрочным акне.