Аднак пасля нараджэння біхевіаральнай экалогіі фокус пераключыўся на выключэнні і нават на выключэнні сярод монагаміі, а менавіта на “капуляцыі па-за парай” (extra-pair copulations). Тут ключавой і прарыўной тэналогіяй, якой раней проста не было, стала магчымасць праверкі і выяўлення бацькоўства дзякуючы параўнанню генатыпаў (DNA fingerprinting); гэта паказала, што праміскуітэт - як мінімум для самцоў – карысны, бо дазваляе заставіць больш сваіх патомкаў. Гэта таксама дала магчымасць нам адрозніваць сацыяльную і сэксуальную монагамію. І дзякуючы ўсяму гэтаму лепш зразумець палавы адбор як да стварэння пары, так і пасля гэтага (спаборніцтва спермы) – што раней лічылася немагчымым.