Што не кажыце, а неяк не шанцуе беларускім нацыянальным героям на іх роднай зямельцы, шчодра палітай потам і крывёю. Узяць хаця б таго ж Кастуся Каліноўскага. У Северо-заподном краеяк было высочайше загадана называць нашу зямлю, пра нейкія там помнікі мятежникам і марыць было забаронена. Памяць пра польскую інтрыгу г.зн. паўстанне 1863 года, выкальвалася калёным жалезам і шыбеніцамі Мураўёва-вешальніка. 