— Зразумела, балерыны і танцоўшчыкі былі актыўна заняты ў бягучым рэпертуары: аперэтах, мюзіклах, музычных камедыях. Але і Косцін, і Бузук ставіліся да балета з павагай, разуменнем і ўсяляк спрыялі працы. Таму калі мы з’язджалі на гастролі, яны ставілі ў афішу спектаклі, у якіх салісты балета або былі не занятыя, або можна было абмежавацца невялікай колькасцю выканаўцаў. Вядома, існаваў і прагматычны разлік, бо гастролі харэаграфічнай трупы прыносілі значныя прыбыткі. Напрыклад, замежны імпрэсарыа казаў, што на працягу снежня пэўнага года яму патрэбны Шчаўкунок у выкананні нашай трупы. Але такая пастаноўка ў нашым рэпертуары адсутнічала. Тады імпрэсарыа знаходзіў грошы на дэкарацыі і касцюмы. У выніку мы атрымлівалі спектакль, які ў далейшым пераносіўся на сцэну тэатра (пад назвай Зачараваны прынц), грошы на пастаноўку новага балета, а яшчэ і прыбыткі для калектыву.