Аўтар папракае беларуса, што тое, што той бяздумна (абсалютна не карыстаючыся розумам) і бязмоўна, падпарадкоўваючыся таму ладу жыцця, які ўсё жыццё яму навязвалі, без пратэсту выракаецца роднай мовы. Мова ставіцца на адну дошку з маці і радзімай, з тым, што можа быць для чалавека самым дарагім, бо выракчыся можна толькі нечага самага дарагога. Хоць верш быў напісаны ў 1980 годзе, але на сённяшні дзень зява выракання народам роднай мовы вельмі актауальная, аб чым сведчыць рэферэндум 1996 года, калі народ добраахвотна згадзіўся паставіць беларускую мову на адзін узровень з рускай.