…Жыццё ў Ганцавічах паступова вярталася ў мірную каляіну, пакрысе забываліся жахі вайны. У новым доме, што пабудавалі Рачыцкія, у іх нарадзіўся сын Сяргей. Хутка адпала і неабходнасць у сенабазе, якой загадваў былы франтавік. Па парадзе жонкі Лідзіі Лукінічны — на той час старшай аперацыйнай сястры хірургічнага аддзялення райбальніцы — Анатоль Уладзіміравіч уладкаваўся туды на работу вадзіцелем. Так, за баранкай, і адпрацаваў да самай пенсіі — ціха і непрыкметна, не пахваляючыся сваім баявым мінулым, узнагародамі за ратную працу, сярод якіх, акрамя ордэна Чырвонай Зоркі і медалёў, меў яшчэ і ордэн Айчыннай вайны першай ступені…