– Пачатак вайны я памятаю слаба, бо быў яшчэ зусім малы, – пачынае свой аповед Юзаф Казіміравіч, – а вось апошнія дні, калі ішлі баі за вызваленне нашых мясцін ад немцаў, назаўсёды ўрэзаліся ў памяць. У час вайны нямецкіх салдат у вёсцы не было, яны з’яўляліся толькі праездам, і на гэты час жыхары вёскі стараліся схавацца, каб не трапляцца ім на вочы. А хаваліся па падвалах, капалі зямлянкі. А вось ужо напрыканцы вайны тыдні са два каля Каенеўцаў стаялі нямецкія танкі і адтуль абстрэльвалі наваколле. Калі падышлі савецкія войскі, іх абоз размясціўся каля нашай вёскі, у хляве нашага суседа стаялі іх коні з амуніцыяй і возам. А непадалёк пад гарою, – Юзаф Казіміравіч паказвае рукой убок, – стаяў нямецкі танк і адтуль абстрэльваў савецкі абоз.