Антось зусім быў азадачаны словамі Іцкі; ён не хацеў верыць, што той кажа сурёзна, і разам з гэтым дрыжаў ад нейкага не то сполаху, не то проста няёмкасці, што намалёваны ім з рання план трымаецца на валаску. Іцкава міна і тон у голасе, зусім спакойныя і бяспечныя, збівалі з панталыку Антося. А ну ж Іцка на жарты гаворыць? Ці проста па сваёй натуры— падумаў ён і яшчэ папрасіў у Іцкі 