— Крытыкі, здаецца, пакуль няма. На маіх пастаноўках у тэатры яны яшчэ не былі: я граю у “дарослых” спектаклях. А ў музыцы нашы густы вельмі падобныя. Калі ж гэта мая музыка… Дарэчы, акурат цяпер працую над альбомам Naka Piano “Гульня ў праўду”. Часта яго праслухоўваю, шукаючы лепшыя варыянты ў паслядоўнасці песень і версіях звядзення. І дзеці, адпаведна, вызначыліся са сваімі ўлюбёнымі трэкамі. Я бачу іх рэакцыю: калі гучыць тая песня, што падабаецца, — яны задаволеныя. А калі тая, што не вельмі, яны пачынаюць нудзіць: “Ай, толькі не стаў гэтую!” Вось такім чынам у нас і працуе крытыка. І я згодная, што непасрэдная рэакцыя дзяцей можа быць карыснай.