У грамадскім харчаваньні заўжды адбываецца нешта кур’ёзнае. Напрыклад, многія кухары вельмі добра адаптаваныя да гарачага. Калі мы паехалі з Alfar’ам у Кіеў, мяне Дзіма [Зьміцер Пінчук] папрасіў разагрэць чабурэк. Я без усякай задняй думкі дастаў яго зь мікрахвалёўкі і падаў Дзіме, толькі потым па яго вачах да мяне дайшло, што чэбурэк, мякка кажучы, гарачы. А жарты адзін над адным на працы – вельмі распаўсюджаная зьява. Калі я працаваў сушыстам, у нас быў вельмі зладжаны калектыў. Як прыходзілі нейкія новенькія афіцыянткі, яны рэгулярна бегалі за парай да бармэна, альбо мы прасілі іх скласьці ўсялякія акты сьпісаньня лёду.