Пякучая хваля ўспамінаў нахлынула на старога. Галіны самкнуліся, і ляснік зноў застаўся адзін. I раптам побач раздаўся стрэл. Прадчуванне непапраўнай бяды напоўніла сэрца. Не раздумваючы, стары кінуўся ў зялёныя абдымкі лесу. Яркае сонца спыніла яго на краі паляны. На мяккім дыване палявых кветак ляжала лань. На белых рамонках – галава з белай плямкай на лбе. Пяшчотная, грацыёзная, прыціснулася яна да цёплай зямлі, на якую павольна сцякаў тонкі чырвоны струменьчык.