Шчыра прызнаюся, што для мяне наведванне такога кшталту ўстаноў – гэта як прайсці па тонкім, высока падвешаным мосціку. Не ведаю, адкуль узнікае страх. Зразумела, што кожны чалавек мае права на жыццё: здаровы ён ці душэўна хворы. Але вельмі цяжка асэнсоўваць, што ёсць людзі, якія жывуць не на поўную моц, не перажываюць вострых пачуццяў, звязаных з каханнем, нараджэннем дзяцей, адпачынкам з сябрамі. Зразумела, дзяржава для іх стварыла самыя найлепшыя ўмовы: яны ў цяпле, накормленыя і апранутыя. Усё ж не дай Бог там нікому апынуцца!