Выпадак Алексіевіч і гэтай яе кнігі, “Час second-hand” – адмысловы, несумненна. Мне здаецца, што ў душы кожная малая еўрапейская літаратура, яшчэ не этабліраваная ў шыхтах еўрапейскага прыгожага пісьменства (такіх, напэўна, увогуле застаецца мала, тыя ж літоўцы ці ўкраінцы) мроіць пра такое актыўнае гаварэнне пра свайго наяўнага пісьменніка. Другасным тут робіцца ўсё. Напрыклад, што Алексіевіч выступае хутчэй як руская пісьменніца. Але калі ўся наша краіна хутчэй выступае як Расія – ці выпадае з гэтага здзіўляцца?