Рэжысёры прыходзяць і адыходзяць, акцёры, дапусцім, застаюцца ў ранейшым складзе. Але ж яны не бачаць спектакль збоку, не бачаць староннім вокам. Значыць, разам з рэжысёрам неўпрыкмет адыходзіць-знікае і той спектакль, які ён задумаў і хацеў бы, напэўна, захаваць... Ды ўжо няхай сабе рэжысёры, што запрашаюцца на разавыя пастаноўкі, не заўсёды могуць сачыць за станам здароўя свайго дзіцяці (выключэнне – мінчане: Б. Утораў, С. Штэйн, чые спектаклі ў рэпертуарным актыве Дзяржаўнага тэатра музычнай камедыі БССР), але ж за станам бягучага рэпертуару абавязаны сачыць, абавязаны адказваць за яго галоўны рэжысёр (хаця ёсць для гэтага і мастацкі савет, а ўсё ж...). Гэта ж ягоным імем падпісана кожная афіша, праграма кожнага спектакля. Ён (шмат у чым аднаасобна) вызначае, быць ці не быць таму або іншаму са старых спектакляў, быць пахаваным ці адноўленым. На ягоным сумленні кожны новы ўвод, падбор і расстаноўка творчых кадраў.