Дарэчы, нацыяльная бібліятэка ўзяла кнігу ў свае фонды з радасцю. А вось у слуцкай раённай бібліятэцы гэтай кнігі не будзе.Аўтар лічыць, што, нягледзячы на тое, што местачковыя ідэолагі і іх памагатыя натужліва імкнуцца замоўчваць гістарычны факт, ім усё ж не ўдасца перакрыць шлях падзеям мінуўшчыны да нас і нашых нашчадкаў.Дарэчы, сам Анатоль Жук, дзякуючы свайму імкненню да аднаўлення гістарычнай справядлівасці, вымушаны быў развітацца з пасадай галоўнага рэдактара раённай газеты ў 2012 годзе з-за размяшчэння невялікага артыкулу пра Слуцкае паўстанне і аб’явы пра мітынг. Тады яму заставалася толькі два гады да пенсіі, і свае абавязкі рэдактара ён выконваў добрасумленна. Аднак быў звольнены. Дарэчы, пры ім газета выходзіла толькі на беларускай мове. Гісторык Ніна Стужынская пракаментавала новую публікацыю пра Слуцкі збройны Чын:— Мяне радуе, што краязнаўцы і журналісты не забываюцца на гэтую тэму. Чым больш аўтараў і краязнаўцаў будзе звяртацца да тых вострасюжэтных падзей, тым больш надзеі, што ў памяці беларусаў будзе адноўлена гістарычная справядлівасць і яны будуць ганарыцца сваімі продкамі.Што тычыцца местачковых ідэолагаў, гаворыць гісторык, магчыма, яны з’яўляюцца нашчадкамі тых расійскіх галадаючых з Паволжжа, якімі засялялі беларускія землі, у тым ліку і Случчыну, пасля рэпрэсій супраць мясцовых паўстанцаў. Іх генетычная памяць ім нічога не скажа пра гераізм беларускіх паўстанцаў. У той жа час гісторык адзначае, што публікацыі пра Слуцкае паўстанне маюцца ў розных новых гістарычных расійскіх выданнях. Чамусьці там ёсць цікавасць і да неадназначных беларускіх падзей, нават існуе дзяржаўная праграма па вывучэнню народных паўстанцкіх рухаў.ufeff