З тых гадоў я імкнуся быць наперадзе ўсіх. Мне заўсёды хацелася, каб бацькі ганарыліся мной. І гэтае жаданне вядзе мяне па жыцці. На жаль, бацька, Зігмунд Альбінавіч, памёр, калі мне было 23 гады, але ён паспеў убачыць мяне лейтэнантам.