…Чырвоныя кветкі на чорным каменні, імёны на мармуровай дошцы, слёзы ў вачах маці і жонкі, якія так і не дачакаліся сваіх любых з той не зусім зразумелай вайны на далёкай афганскай зямлі. І мерныя ўдары звана – якія, здавалася, білі ў самыя сэрцы.