Праз дваццаць гадоў Багдан знаходзіць ў газеце іншы палітычны партрэт: цяпер ён стаіць недзе ўбаку – маленькі цынавы жаўнерык, у кароткіх штоніках, з бел-чырвона-белым сцяжком – сумны і забыты. Убаку – таму, што займаецца сапраўды сурёзнымі рэчамі, пра якія не раскажаш журналістам. Але партрэт чапляе героя і ён настойліва спрабуе зразумець, што здарылася за гэты час, як і калі ўсё пачало ламацца.