Не расстаўляючы кропкіякія ж высновы можна зрабіць наконт закранутай тэмы? У кожнай з прадстаўленых пазіцый ёсць рацыянальнае зерне і ёсць шмат чаго агульнага ў сэнсе ўспрымання мюзікла, у першую чаргу, як сучаснай формы музычнага тэатральнага дзейства з комплексам сродкаў выразнасці, што павінны адпавядаць сённяшнім запатрабаванням гледача, ці, прасцей кажучы, быць моднымі на дадзены момант. Гэта датьічыць і самой музыкі, і яе аранжыроўкі, і манеры выканання вакальных партый, і рэжысуры, і харэаграфіі, і вобразнасці драматычнай акцёрскай ігры, і сцэнічнага афармлення, і тэхнічнай аснашчанасці. Названыя сродкі мусяць садзейшчаць раскрыццю тэмы і сюжэта, якія, у сваю чаргу, раскрываюцца пастаноўшчыкамі з улікам рэалій сучаснага жыцця, нават калі ў аснову пакладзены добра вядомыя класічныя музычныя ці літа-ратурныя творы. Што ж да беларускасці твора, дык не сакрэт: поспеху ў значнай ступені садзейнічае апора аўтараў на перажытае, на добра вядомае, на сваё, арыгінальнае бачанне адвечных сусветных праблем і пытанняў. Своеасаблівасцю мінулага і сучаснага жыцця цікавыя белару-сы іншым народам. А тое, як нашы продкі адмыслова адаптавалі самыя іншаземныя формы розных відаў мастацтва, пераконваюць прыклады і з французскай кадрыляй, і з чэшскай полькай. Хіба ж гэта не шлях і для ааміляцьгі амерыканскага мюзікла? Пажывём – пабачым. 