Па законах сацыялогіі важная для супольнасці інфармацыя транслюецца сімвалічна. Ці могуць сусветныя (заходняй культуры) сімвалы стаць фундаментам самаідэнтыфікацыі супольнасці на постсавецкай прасторы? Чаму, запазычваючы сімволіку самавызначэння (вясёлку, абрэвіятуру, у апошнія гады — тэрміналогію квір-тэорыі, якая бярэ свой пачатак у заходняй акадэміі) супольнасць не запазычвае палітычную ўсвядомленасць па сцэнары Стоўнвола, і ці будуць гістарычна і сацыялагічныя адэкватнымі такія чаканні?