— Яна дала мне ўсё: і прафесію, і месца на зямлі. Хоць і не выхоўвала мяне неяк асабліва, не павучала. Проста працавала, спявала і плакала, калі бацька загінуў. І я заўсёды з ёй. Зямля, ты на ёй жывеш, і побач бацькі — гэта самы лепшы час у жыцці. У мамы прозвішча Міхалевіч. У яе быў хутар Міхалеўшчына ў Смалявіцкім раёне. Яго раскулачылі, хоць мама не была кулачкай, яна з раніцы да ночы апрацоўвала зямлю. Малодшых усіх саслалі, а мама выйшла за бацьку, паехала ў вёску. Яна была вельмі працавітая і любіла коней. Памятаю, яны хварэлі на сап, а ў нашай хаце ў калідоры была поўная скарбонка з лекамі. Мама забірала хворага каня і лячыла яго.