– Так, сапраўды, пачынаючы з 2013 года я не аднойчы прымала ўдзел у літаратурных форумах, што праводзіліся ва ўзгаданых вамі краінах. Двойчы ў Расіі – у сімпозіўме і фестывалі славянскай паэзіі “Поющие письмена”, два разы ў Сербіі – як удзельніца славутых на ўвесь свет Бялградскіх літаратурных сустрэч, аднойчы ў Польшчы – у ліку паэтаў, запрошаных на фестываль славянскай паэзіі ў горад Аполе. Прыняла ўдзел я і ў 4-ым міжнародным сімпозіуме літаратараў “Пісьменнік і час”, што адбыўся ў рамках 25-ай міжнароднай кніжнай выставы ў Мінску. Мажліва, досвед і не такі вялікі, каб рабіць нейкія высновы. Адзінае, у чым я дакладна ўпэўнена, – такія форумы проста неабходныя для літаратараў не столькі дзеля таго, каб у фармаце міжнароднага дыялогу абмеркаваць стан і тэндэнцыі сучасных літаратурных працэсаў, намеціць рэалізацыю сумесных ідэй і творчых праектаў, колькі дзеля наладжвання больш цесных, нават сяброўскіх стасункаў паміж сабой. Бо перакладчыцкая дзейнасць якраз і грунтуецца менавіта на такіх зносінах.