Адкрывае кнігу аповесць “І нікога, хто ўбачыць мой страх”, прысвечаная памяці кінарэжысёра Віктара Турава. Гэта самы непераканаўчы з трох твораў, таму ёсць рызыка, што чытач, расчараваўшыся, адкладзе кнігу, не дайшоўшы да значна мацнейшага і ярчэйшага тэксту “Час збіраць косці”. Пры гэтым твор не падаўся мне зусім правальным — наадварот, у ім праглядаецца магутны патэнцыял, на жаль, не напоўніцу раскрыты аўтарам. Неяк акрэсліць сюжэт гэтага твора цяжка (як іранічна выказаўся пра сучасную беларускую літаратуру адзін знаёмы, сюжэты — для слабакоў!), але я паспрабую. “І нікога…” — гэта твор пра паміранне. Пэўны Майстра (якога аўтар называе таксама ўсходнім іменем Ашыр) смяротна хворы. У выніку ён адыходзіць у дзень свайго шасцідзесяцігоддзя пасля пампезнай юбілейнай вечарыны. Увесь змест аповесці перад гэтай падзеяй — дыялог героя з сабой і светам, а таксама яго згадкі пра розныя нядаўнія і даўнія выпадкі з жыцця, якія спантанна прыходзяць яму да галавы. У творы назіраецца амаль дэманстратыўная адмова ад кампазіцыі, што не ідзе яму на карысць, таму што герой усё-ткі напачатку жыве, а потым памірае, і мозг чытача мімаволі спрабуе разгледзець хоць нейкую прычынна-наступовую сувязь паміж гэтымі падзеямі. Аднак прачытанае непазбежна выклікае пасмакоўе вінегрэту, і настырнаму крытыку даводзіцца крыху пасядзець над схемамі ў нататніку, спрабуючы расставіць усё на месцы. Дальбог, калі мы кажам, што высокая літаратура вымагае ад чытача сур’ёзнай інтэлектуальнай працы, наўрад ці гаворка менавіта пра такую працу над тэкстам.