Людмілу я ведаю даўно. Ёй крышачку за 50скончыла паліграфічнае вучылішча, працуе ў адной са сталічных друкарань. Так што ў некаторым сэнсе мы калегі... Неяк сустрэліся, разгаварыліся. Аказалася, што паліграфічная справа для Людмілы — хоць і асноўны, але зусім не галоўны занятак. Друкарню яна наведвае ў вячэрнюю змену, а ўдзень працуе нянькай па дагаворы... Пра нюансы гэтай, як аказалася, вельмі запатрабаванай прафесіі Людміла расказала крыху пазней — за кубачкам кавы ў рэдакцыі, куды я запрасіла яе, каб прадоўжыць размову. 