Мадлена Норбэрт з Патсдамскага Ўнівэрсытэту гаварыла пра адукацыйную праграму падтрымкі ніжнелужыцкай мовы, якая, мяркуючы па некаторых прыкметах, дажывае свае апошнія дні. Засталося ўсяго 10 сем’яў, у якіх дома гавораць штодня па-ніжнелужыцку. Колькасьць людзей, якія яшчэ могуць гаварыць на гэтай мове, паводле рэалістычнай ацэнкі, не перавышае адной тысячы чалавек. І гэта пры тым, што ў садочках і школах навучаюць гэтай мове ці ня тысячу дзяцей. Але гэтыя дзеці між сабою гавораць ужо выключна па-нямецку і ніжнелужыцкая мова для іх — ня менш чужая, чым польская або чэская. Іхныя дзяды яшчэ гавораць на славянскай мове сваіх продкаў, іхныя бацькі — ужо не. Але школа — гэта не сям’я. Яна можа навучыць перадаваць гэтай мовай інфармацыю, але ня ў змозе навучыць перадаваць у ёй эмоцыю і пачуцьці.