Свае лепшыя вершы Генадзь Бураўкін стварыў пра вечны свет кахання, яго загадкавыя таямніцы, пра пакланенне жаночай красе, радасць першага кахання, калі для чалавека неяк нечакана ўсё адкрываецца і ўспрымаецца па новаму: сустрэча з каханым, багацце пачуццяў, падкрэсленая беражлівасць да сяброўкі, горыч разлук – усё гэта адметныя рысы інтымнай лірыкі паэта. Вершы: Не, мы с табою не святошыМесяц-жоўтая лодка Такі спрадвечны лёс мужчын – сабраны ў зборніку Пяшчота. У вершы Вочы сінія-сінія гаворыцца пра вернае каханне маладой прыгожай дзяўчыны: яе каханы загінуў на фронце, яна жыве адна, не хоча ні прызнанняў, ні песень усё чакае і не можа дачакацца свайго абранніка. 