Свой першы ўрок маладая настаўнiца правяла ў Асавецкай сярэдняй школе, куды трапiла па накiраванню. Як раз тады шырока адзначаўся юбiлей Францыска Скарыны, i на педагагiчным савеце вырашылi, што яго правядзе ў старэйшых классах малады спецыялiст, мовазнаўца Марыя Вiктараўна Краўчанка. Як жа яна хвалявалася! Цуда было ў тым, што памiж 16-гадовымi падлеткамi i 22-гадовай настаўнiцай адразу ўстанавiлiся адносiны павагi i даверу, i гэта быў той самы залаты ключык, якi адкрываў вялiкае таiнства роднай мовы, а значыцца, i цiкавасць да прадмету, якi яна выкладала. Марыя Вiктараўна гэта адчула адразу, з першых хвілін: дзецi яе прынялi! Яе слова да iх дайшло, яны пакiнулi яго ў сваiм сэрцы, i шчасце настаўнiцы было вiдавочным… I тады, калi выхаванцы Марыi Вiктараўны радавалi глыбокiмi, трывалымi ведамi, i тады, калi яны гучна заяўлялi аб сабе на раённых i абласных алiмпiядах… Якая гэта была радасць! Сапраўдная, бязмежная: значыць, змагла яна ўзяць пастаўленую мэту! Змагла!