“… Я ўваходзiў ў Ніжаны, як скрыпка ў знойдзены футляр. Тут свет шчыльна прылягаў да мяне, і толькі тут я мог адчуваць тую свабоду, якая вяла мяне на абрывістыя сцежкі і загадвала адкрываць незнаёмыя сусветы…” “… Мой Божа, Ніжаны, гэтыя схаваныя ў ліпах і вольхах, гэтыя глядзячыя у ставы і ручаі Нiжаны, якія абуджаліся разам з прылятаючым птаствам, а паміралі з апошнім крыкам дзікай гусі, гэтыя Ніжаны, што ляжалі нізка пад высокім небам – тут была мая сапраўдная калыска, тут было месца маіх трыумфаў і паражэнняў! Толькі тут я мог зразумець таямніцу катастрофы роду Абачаў, тут мог пранікнуць і ў Жубровічаў…” (сваё ўласнае прозвішча пісьменнік замяніў на “Жубровіч”).