Кікоін, праўда, даволі хутка знаходзіць сябе. Ён як бы структуруе імпрэсіяністычную жывапісную тканіну, пазбягаючы пры гэтым утрыроўкі, якая была ўласцівая радыкальным “левым”, — і, у той жа час, захоўваючы свежасць жывога, лёгкага, “паветранага” адчування. Мастак аддаваў перавагу парыжскім вуліцам, рытмам пірамідальных таполяў, вясковым краявідам Бургундыі, гарам Лазурнага берага, напоўненых гульнёй блакітных і ліловых тонаў у вячэрнім ззянні.