Кірыл заводзіць машыну, і мы едзем па праспекце Незалежнасці. Я на ўласным вопыце пераконваюся, што машына цалкам на хаду. Праўда, трасе ў ёй моцна — гэтым адрознiваюцца амаль усе аўтамабiлi савецкага часу. Калі ж мы праязджаем няроўны ўчастак дарогі, добра чую рыпучы гук дзесьцi пад нагамi — ніжняя частка машыны разам з глушыцелем і іншым механічным дабром на павароце трэцца аб асфальтавае пакрыццё галоўнага праспекта нашай сталіцы.