Пасля гімназіі Зыгмунт паступіў у ці не самую прэстыжную ў імперыі Мікалаеўскую вайсковую вучэльню, патронам якой быў сам імператар. У 1861-м годзе, пачуўшы пра хваляванні на радзіме, патрыёт Літвы (натуральна, маецца на ўвазе гістарычная Літва — К. Л.) і Рэчы Паспалітай вяртаецца з Пецярбургу дамоў, каб распачаць антыцарскую агітацыю сярод сялян. Як сведчыць у кнізе “Імёны свабоды” Ўладзімір Арлоў, у жніўні 1861-га агент III аддзялення даносіў начальству, што “кадет Сигизмунд Минейко ходит переодет крестьянином и разносит сочиненную неким Марцинкевичем на народном языке “Гутарку старога дзеда”, где в стихах представлены судьбы Литвы и все притеснения приписаны российскому правительству”. Ратуючыся ад непазбежнага арышту, Мінейка ўцякае ад паліцыі ў Геную, дзе навучаецца ў славутай вайсковай школе Джузэпе Гарыбальдзі.