На мой погляд, каханне – з’ява, што дорыць чалавеку так многа самых розных пачуццяў, мар, жаданняў, пераварочвае душу ўверх дном, не дае заснуць па начах і ачуняць ад салодкага мроіва, што засцілае зрок і слых. Не дарма столькі вершаваных радкоў прысвечана такой, здавалася б, распаўсюджанай, вядомай усім тэме. Напэўна, няма іншага слова, з якім бы ў кожнага з нас узнікалі свае асацыяцыі… Каханне для Паўлюка Пранузы – “першы ветразь у вясну трывожных год”, для Анатоля Грачанікава – “Гэта круг, і радыюс яго, як свет, бясконцы”. Цікавую інтэрпрэтацыю кахання прапанаваў Генадзь Бураўкін у адным са сваіх вершаў