Упадабленні. На смерць асуджаны быў Адам за тое, што дакрануўся да дрэва разумення дабра і зла. Бо дрэва разумення дабра і зла — то грэх розуму і свавольства ў Богадагаджэнні. Пісана бо: Гора тым, хто свядома грашаць! Таму й быў загублены дух жыццёвы, які ўдыхнуў Бог у Адама, — гэта ёсць неканчатковы дар святарства. Так бо напісана: Удыхнуў у яго дух жыцця. Вось і Хрыстос, дыхнуўшы на апосталаў, мовіў: Вы прымеце Дух Святы, а гэта быў дар неканчатковы, а толькі святарства зарок, — і наказаў ім чакаць Духа Святога, “Які прыйдзе вас да канца асвяціць”. Так вось і свяціцелі асвячаюць іпадыяканаў, чытальнікаў і дыяканаў: не дасканалым дарам, але зарокам святарскім, каб толькі падрыхтавалі сябе да канчатковага святарства. Бо нішто так не люба Госпаду, як не ўзносіцца ў сане, і нішто так не мярзотна Яму, як саманадзейная пыхлівая ганарыстасць і прыманне сану не дзеля Яго.