Далейшы шлях да Рэчыцы быў больш спакойным, і паспаўшы агулам ледзь больш за дзьве гадзіны мы нарэшце апынуліся на пероне вакзала. Зьміцер накіраваўся разрульваць сітуацыю на фэст, а мы шляхам няцяжкіх маніпуляцый выклікалі таксі і накіраваліся на модную ўпіску ў інтэрнаце педкаледжа. Дзякуй жанчыне на рэсэпшане, а восьмай яна ўжо была на месцы і хуценька нас разьмясьціла на чацьвёртым паверсе, побач з гуртом Last Performance з Варонежу. Дарэчы, у трохмесцавым нумары нас было ўсяго двое, за што жанчыне таксама дзякуй. На гэтым пазітыўныя бакі скончыліся, і пасьля наведваньня прыбіральняў і ўмывальняў з душам мы зразумелі, што за кошт у 60 тысячаў сэрвіс тут адпаведны. Цікава, як тут дзеці жывуць некалькі год, і якія зь іх потым будуць педагогі. Дзяўчынцы па прозьвішчу Коцік, на ложку якой я спаў, прывітаньне, мы пакарысталіся тваім люстэркам трошкі.