Г этыя людзі надзвычай моцна любілі Беларусь, добра ведалі яе гісторыю, культуру, ахвярна працавалі дзеля таго, каб беларускае слова не было чужаніцай у касцёле. Ці магла падабацца іхняя дзейнасць польскім уладам, якія з вялікай насцярогай ставіліся да ўсялякіх праяваў Беларушчыны? Вядома ж, не. І ў 1938 г. па загадзе віленскага ваяводы Бацянскага беларускія марыяне высылаюцца ў цэнтральную Польшчу, а на іх месца прыязджаюць палякі марыяне. Праўда, напрыканцы лета 1939 года ў Друю прыязджае і кс. Антоні Ляшчэвіч. Сам ён родам з Беларусі. Добра ведаў польскую, беларускую, рускую, нямецкую і іншыя мовы. За сваімі плячыма меў ужо больш за 25 гадоў святарскае службы, амаль усе іх правёў на місіі - на Далёкім Усходзе. Таму не дзіўна, што менавіта да яго звярнуліся прасіцелі з-за Дзвіны, каб ён прыехаў працаваць у Росіцкі касцёл.