На пленарным пасяджэнні намеснік дырэктара Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі і рухавік усіх юбілейных мерапрыемстваў Алесь Суша ў дакладзе адзначыў: усе беларусы ведаюць Скарыну, але ў кожнага Скарына свой. Гэта, вядома, Скарына-першадрукар, перакладчык і выдавец Бібліі (уласную друкарню Скарына займеў у Вільні, а ў Празе друкаваўся ў іншых, таму Скарына пражскага перыяду — гэта менавіта кнігавыдавец, а не друкар). Але ён таксама быў дзяржаўным ды рэлігійным дзеячам: у яго біяграфіі ёсць пасады епіскапскага сакратара, пісара, дарадцы вышэйшых дзяржаўных чыноў. Скарына — першы беларускі доктар навук (ён і сам гэта пастаянна падкрэсліваў), медык, прыдворны лекар (прычым пры некалькі дварах!). Ён лячыў першых асоб, што паказвае яго значнасць у тагачасным еўрапейскім грамадстве. Скарына — гэта і абазнаны батанік, садоўнік. Нарэшце, Скарына — першы беларускі паэт, аўтар вядомых сёння паэтычных радкоў. Скарына — першы вядомы нам ураджэнец Беларусі, які стаў паўнавартасным прадстаўніком эпохі Адраджэння. Як Леанарда да Вінчы, Скарына праявіў сябе ў розных сферах дзейнасці.