Кажучы пра новую кнігу пра прыгоды Пранціша Вырвіча і Баўтрамея Лёдніка, можна згадаць усе сюжэтныя хады і стылістычныя асаблівасці, якія згадваліся ў аглядзе папярэдняга выдання: павароты сюжэту загадзя вывераныя, канцы з канцамі зведзеныя, deus ex machina, то бок “бог з машыны”, нечаканы ратавальнік ці памочнік, выскоквае ў патрэбны момант, каб уратаваць падарожнікаў, якія вось-вось загінуць, галоўныя героі — спрэс супермэны і рыцары без страху і папроку, а калі ўжо іх і можна ў чымсьці папракнуць, то нават гэтыя недахопы і прамашкі цалкам стасуюцца з паняццямі пра шляхетную годнасць. Твор чытаецца гэтак жа лёгка і напісаны гэтак жа захапляльна. Як і ў мінулай кнізе, мы з прыемнасцю здагадваемся, што маленькая цыдулка з дзіцячымі крамзолямі, якую Лёднік разглядае ў пачатку кнігі, у сярэдзіне дапаможа выцягнуць герояў з турмы, як і ў мінулай кнізе, усе непатрэбныя персанажы своечасова паміраюць, каб нішто не замінала патрэбным, як і ў мінулай кнізе, аўтарка выцягвае са скрыні і прад’яўляе чытачам усе самыя цікавыя факты з беларускай і не толькі гісторыі, каб расквеціць аповед: “Дзе дарогі, там яміны… Індусы, дарэчы, патлумачылі б, што Яма — імя бога падземнага царства, уладальніка чатырохгаловых сабак, якія блукаюць нябачнымі сярод людзей, выглядаючы іхнія грахі. У адной руцэ Ямы — дубінка, якой ясна як трэба карыстацца ў адносінах з грэшнікамі, а ў другой — пятля, з дапамогай каторай бог індускім сваім спосабам вымае душу з цела”.