Праз некалькі гадоў , у адно з рэдкіх наведванняў касцёла , ужо пасля рэстаўрацыі і рамонту , у пустой і гулкай зале падумалася раптам пра маўклiвыя сцены …І сцены загучалі . У глыбіні залы , у алтара , спяваў чалавек . Голас яго, ціхі і выразны , здавалася , ішоў адусюль , з усіх бакоў – ён быў побач . Спяваў ксёндз. Яму паўтараў храм . Вярталася музыка…