Матывы цішы і маўчання сведчаць не пра душэўную бяздзейнасць, поўную адчужанасць ад свету, а, наадварот, становяцца ўвасабленнем філасофскага одуму, стану, калі душа,— як прызнаецца паэт,— размаўляе са мной (Ноч летняя...), калі адчуваецца, як шмат балючага ў ціхім (У тую ноч). Тут узнікае аналогія з тэатрам маўчання Морыса Метэрлінка, у якім сцэна маўчання выклікае роздум, нараджае асацыяцыі. З другога боку, адзін з самых галоўных мастацкіх вобразаў яго паэзіі — вобраз ветру. Вецер — той жывы рух, які напаўняе прыроду і пераўвасабляе свет. Гэтая прыродная стыхія — своеасаблівы спадарожнік і субяседнік паэтавай душы. Лісток мовай ветру размаўляў (верш Лісток на дрэве). Ускрашальны спеў ветру становіцца сімвалам ачышчэння, паратунку, надзеі. З вуснаў паэта гучыць просьба