Ва ўрэмя вайны фашысты папалілі ўсех жыдоў, і гарада былі разваленые, безлюдные і очэнь унылые. Тагда началась другая вална ўрбанізацыі, каторая саправаждалась сазданіем усякіх учэбных заведзеній і страіцельствам заводаў. Пры этам начальства пракцічэскі паўсемесна была рускагаварашчым. Панаехаўшые ў гарада калхознікі здзелалі вывад, што великий и могучий — язык горада (а такжэ абразаванія, власці і прочых нішцякоў цывілізацыі). І паэтаму ешчо ўчэрашнее Сяло з комплексам калхозніка пыталась высёрбывцца і дзелаць від, што ані ўсе дафіга гарадскіе. Паэтаму дабравольна і ўпалне акціўна перахадзілі на рускі язык. І дажэ вазврашчаясь у сваі дзярэўні гаварылі па рускі, штобы паказаць, какое ані небыдла і вапшчэ. Хаця на чыста рюсском гаварыць усё раўно не палучась — палучалась трасянка (сюрпрыз).