– Генрых Айзенштэйн, – адказвае ён, – матэрыял цікавы, музыка цудоўная. Так, гэта – свецкі леў. Але я імкнуся іграць не яго арыстакратычнасць – цыліндр, знешні лоск, пыхлівасць і да т.п… – а ўнутраную існасць чалавека: што схавана пад фракам, чым жыве, што кіруе яго паводзінамі. Абурэнне недарэчным выпадкам на паляванні і бяздарнасцю адваката ў судзе; патрабавальнае нецярплівае заляцанне да прывабнай незнаёмкі на балі; сцэна рэўнасці – у турме. Шматлікія эмацыянальныя і ігравыя нюансы ў паводзінах Генрыха прыносяць задавальненне ад гэтай працы, хаця не скажу, што ўжо вычарпаў тут усе свае магчымасці. Я кожны раз шукаю новае.