Другі раз я ўзяла з сабою Неду. Гэтым разам не па крутых сходах, але ўверх па “падзямельнай вуліцы”. Яна сьмяецца, нібы гэтая вуліца акурат тое, што ёй трэба. Па-над морам яна перастае сьмяяцца. Пільна ўглядаецца ў яго. І? Сінеча. І? Не магу вынесьці ягонай красы. Так, кажу я. Тут штосьці, кажа, чаго ты ня ведае. Мы глядзім на мора. У мяне быў сын, кажа, ён памёр.