Верхні горад Там былі дамы з прывідамі, як мы іх называлі. Першыя нясмелыя вылазкі ў гэтую закінутую яшчэ тады частку горада мы пачалі рабіць ужо ў дзесяцігадовым узросце, за што, дарэчы, моцна даставалася ад бацькоў. Але нас зноў і зноў цягнула забрацца скрозь забітыя вокны пустых і паўразбураных будынкаў. Кожны раз мы заходзілі ўсё далей і ўсё глыбей: трухлявыя дошкі падлог, раскіданыя ноты (старая музычная школа), кнігі, разадраныя матрацы, на якіх спалі вельмі дзіўныя людзі, а сустрэчы з імі наводзілі жах на нас. Там пахла кацінай і чалавечай мачой, сырасцю і цвіллю, мокрай тынкоўкай, прыгодамі і пакараннем з нагоды чарговага паходу ў дамы з прывідамі. Сёння Верхні горад гранічна рэспектабельны, а ў дамах з прывідамі прадаюць брыльянты і дарагую вопратку.