Пракляты рак не вагаўся а ні колькі. Як і не вагалася Машына вера ў сябе і сваю перамогу над хваробай. Яна абавязкова будзе здаровай, гэты рак – памылка, выпрабаванне, што заўгодна, але не яе смерць. Так яна думала нават калі пачалі выпадаць валасы, усё часцей адольвала млоснасць, пачаліся праблемы з сэрцам, не гаворачы аб знешнім выглядзе. Маша схуднела і пастарэла гадоў на дзесяць. Але і гэта не самае страшнае. Пужала яе абыякавасць да ўсяго, што так радавала яе раней. Любімыя кветкі, стары сабака Лайка, сустрэчы з сябрамі, якія яна вельмі любіла. Звыклы жыўчык, душа кампаніі, непапраўны аптыміст, яна сёння баялася людзей і старалася трымацца ў цені. Абы ніхто не чапаў, не пытаўся, як ты і што кажуць урачы.