– Я вучылася ў паралельным класе. У нашым былі дзеці з суседніх далёкіх вёсак. Святлана Алексіевіч была ў ліку мацнейшых і мясцовых. Па праўдзе сказаць, у іх класе былі дзяўчынкі актыўней за яе, ярчэй. Яна, здаецца, не асабліва вылучалася. Таму для мяне была нечаканай навіна, што яна стала пісьменніцай. Я прачытала толькі адну яе кнігу – “У вайны не жаночы твар”. Зразумела, што больш не змагу чытаць яе творы. Вельмі цяжкія і псіхалагічна складаныя. Патрабуюць моцных душэўных сіл і разважанняў.