Далей пачалася вядомая ўсім віленская старонка жыцця Рыгора Раманавіча. Шырма заняўся актыўнай зборам фальклору і дырыжорскай дзейнасцю, узначаліў ТБШ, быў рэдактарам часопісаў Летапіс ТБШ і Беларускі летапіспры гэтым не забываў пра землякоў. Ён часта прыязджаў у Пружаны, каб наведаць родных — жонку і дзяцей, якія з-за цяжкага фінансавага становішча вымушаны былі вярнуцца з Вільні. Наведваў і сваіх старых сяброў — пеўчых з саборнага хору. Некаторых з іх, у прыватнасці, Зінаіду Дзям’янаўну Ільяшэвіч, уладальніцу шыкоўнага сапрана, і Надзею Андрэеўну Салтруковіч, лепшага альта хору, запрашаў пазней у сваю знакамітую харавую капэлу. Дарэчы, іх дочкі — Чалядзінская Алена Фёдараўна і Ганчарка Кацярына Іосіфаўна (адпаведна) — больш за паўстагоддзя сваімі галасамі ўпрыгожвалі саборны хор. 