Нават не маючы больш ідэй адносна таго, дзе шукаць Хоркурксы, сябры працягвалі калясіць па краіне, кожны раз разбіваючы лагер на новым месцы для мацнейшай бяспекі. Кожнай раніцай яны вельмі дбайна сціралі сляда свайго знаходжання, затым зноў апраўляліся ў шлях. Падарожнічаючы з дапамогай аппарацыі, яны знаходзілі новы прытулак то ў лесе, то з цяністай расколе паміж уцёсамі, то на парослай верасам паляне, то на схіле Гары, а аднойчы начавалі з накрытай ад чужых вачэй адасобленай пячоры. кожныя дванаццаць гадзін яны перадавалі Хоркуркс адзін аднаму, быццам гуляючы ў нейкую дурную запаволеную гульню “Перадай іншаму”, дзе жудасная музыка замірала, таму што ўзнагародай пераможцу былі дванаццаць гадзін страху і трывогі.