Пахавалі Веру Іванаўну так, як яна і хацела: з усім яе золатам. Можа, пабаяліся, што памерлая і сапраўды можа праклясці. Праз паўгода, уступіўшы ў спадчыну, пляменніцы кватэру прадалі, і больш іх ніхто ніколі не бачыў. За магілкай Веры Іванаўны, на якой нават сціплага помніка няма, па чарзе даглядаюць яе суседкі.