Быў некалі залаты век, жылося сыта. Каласы на жыце былі не такія кароткія, як цяпер: зярняты раслі па ўсёй сцябліне, да самага кораня. Людзі зажэрліся. А якраз хадзіў па зямлі Бог ды зайшоў у адну хату. І бачыць: дзіця малое абсерлася і матка яму сраку блінам выцірае. Бог загневаўся: раз не шануеце — не будзе вам болей сытасці. Вырваў жытнёвы колас, заціснуў сцябло між пальцаў і пацягнуў знізу ўверх, здзіраючы зярняты. Калі засталося іх зусім нямнога, завылі каты ды сабакі: пачалі Бога прасіць, каб хоць на іх долю пакінуў хлеба. Бог і злітаваўся. З тае пары каласы ў збажыны невялікія на доўгай саломіне. Затое няможна і катоў ды сабак крыўдзіць: чалавек з іх долі хлеба жывіцца.