Лідэры Дырэкторыі, разгортваючы барацьбу супраць гетманата, абапіраліся на рэвалюцыйную стыхію сялянства. Аднак, пасля яна стала выходзіць з пад іх кантролю. Рэальная ўлада на месцах належала не міфічным «Працоўным радам», як гэта планавалася Працоўным кангрэсам, а выбарным мясцовым атаманам і падначаленым ім узброеным групам. Такія групы былі створаны амаль у кожным сяле як ўзброеныя сілы Дырэкторыі. Аднак гэтыя атрады, у асноўным, займаліся уласнымі інтарэсамі і не хацелі падпарадкоўвацца дзяржаўнай улады.