Разважаючы над сваім пакліканнем, кс. Алег заўсёды ўспамінае адзін цікавы момант, своеасаблівую сустрэчу з Богам, які тады яго паклікаў: “Гэта было ў маім родным Вільнюсе. Мы з мамай вярталіся ў свой спальны раён ад яе сястры, якая жыве і дагэтуль недалёка ад цэнтра, а менавіта ад Вострай Брамы. Тады зайшлі ў касцёл. Памятаю, як вялікімі вачыма я глядзеў на міністрантаў, што прыслугоўвалі і званілі ў званочак. Увогуле, гэта было вельмі глыбокае, пазітыўнае ўзрушэнне. І яшчэ пройдзе не адзін год, пакуль засеянае слова Бога пачне прарастаць …”