У спектаклі Тульскага тэатра работа мастака-пастаноўшчыка Аляксандра Дубровіна, выкананая ў стылістыцы лубка, пакідае неадназначнае ўражанне. Панарама задніка дае абагуленую ілюстрацыю правага, высокага берага Дняпра з яго велічнымі сямю ўзгоркамі, якія кіяўляне горда называюць гарамі. На самай высокай з іх – Андрэеўскай – узвышаецца знакамітая Андрэеўская царква. Ад яе ўніз да самага Падолу ўецца Андрэеўскі спуск, які ў той час выглядаў як звычайная пакручастая дарога, паабапал якой стаялі рэдкія невялікія пабудовы. У цэлым панарама прыгожая, дастаткова ілюстратыўная і галоўнае – выглядае як завершанае жывапіснае палатно. Але сцэнограф, відаць, палічыў, што тульскаму гледачу дадаткова патрэбен нейкі знакавы ўкраінскі сімвал, і ў ніжняй частцы панарамы зрабіў як бы ўрэзку-пано, дзе размясціў яшчэ адну маштабную карціну – з выявай трох вусатых і чубатых запарожцаў-кабзароў. А каб канчаткова замацаваць уяўленне, што дзеянне адбываецца менавіта на Украіне, па перыметру дэкарацый былі размешчаны велічэзныя сланечнікі.