Што датычыць Лахвы, то яна засталася ў руках нясвіжскай галіны Радзівілаў да канца існавання Рэчы Паспалітай. Мікалай Крыштоф Сіротка, віленскі ваявода і канцлер, валодаў ёю да 1612 г., калі перадаў ва ўладанне свайму другому сыну Альбрэхту Уладзіславу [33]. Апошні быў уласнікам Лахвы да 1626 г., калі памёр яго старэйшы брат Ян Ежы і паміж астатнімі братамі адбылося пераразмеркаванне маёнткаў. Альбрэхт Уладзіслаў, атрымаўшы ў спадчыну пасля Яна Ежы Нясвіжскую ардынацыю, саступіў Лахву трэцяму брату — Зыгмунду Каралю, кавалеру Мальтыйскага ордэна. У радзівілаўскім архіве захаваўся інвентар Лахвенскага маёнтка, складзены ў гэты час (праўда, вельмі дрэннай якасці). 3 яго вынікае, што ў склад маёнтка тады ўваходзіла Чучавіцкая воласць з сёламі Чучавічы, Красная Воля, Баравікі і Гоцкая Лука (апошняя — у сучасным Салігорскім раёне). Як мы памятаем, у 1577 г. Чучавічы належалі іншай, біржайска-дубінскай галіне Радзівілаў. Апрача таго, у 1626 г. да Лахвы належалі сёлы Вельча, Езерніца, Любачын, Любань, Малая Ляхаўка, Сінкевічы, Сітніца, знікшыя пазней Селішча і Мілавіды, а таксама Заслучча ў сучасным Жыткавіцкім раёне [34]. Сярод паселішчаў, вядомых яшчэ з 1493 г., у гэтым інвентары адсутнічаюць Мокрач і Марцінкавічы.