– Дзядуля, колькі жыў, Дзень Перамогі лічыў галоўным святам, – кажа Жанна Іванаўна. – Нас, сваіх унукаў, вучыў быць сумленнымі, справядлівымі, чалавечнымі, любіць Радзіму… Цяпер я даглядаю магілкі дзеда і яго вечна юнага брата Івана. Усёй сям’ёй наведваемся і ў дом, які дзядуля пабудаваў сваімі рукамі. Ужо ад мяне гэта памяць перадаецца дарослым дочкам – Наталіі і Елізавеце. Для іх лёсы продкаў – узор патрыятызму і годнасці. Спадзяюся, векапомная нітачка не абарвецца.