А той, хто здымаў упадабаны рушнік з крыжа, павінен быў, паводле народных уяўленьняў, памерці ў надзвычайных пакутах. Бацька, наслухаўшыся гэткага, не рызыкаваў, хаця там былі сапраўды ўнікальныя творы мастацтва, якія папросту згнілі разам з гэтымі крыжамі. Бо апошнія, звычайна, паступова ператвараліся ў цэлыя стагі рушнікоў і аднойчы папросту валіліся пад іх цяжарам. А на месцы старога людзі проста ставілі новы крыж. Тут мы яскрава можам бачыць, што ў народнай сьвядомасьці такі крыж нібыта стаяў на мяжы паганскай і хрысьціянскай традыцыяў, бо атаясамліваўся адначасова і са стодам, і з Хрыстом. Скажам, першы ручнік заўсёды завязвалі на ўмоўным “інтымным месцы” крыжа і тлумачылі тым, што “трэба ж Хрысту сорам прыкрыць”.