Можа, самое жыццё вырашыла скіраваць вектар развіцця нашага тэатра на сучасныя здабыткі? І хаця далёка не ўсе з іх падаліся цікавымі, ужо адно “факт прысутнасці” бачыўся з’явай усцешнай, быццам вяртаючы нас у тыя часы, калі такія спектаклі (найперш, у пастаноўцы Валянціна Елізар’ева) пераважвалі ў якасным плане.