Менавіта таму кніга, якую павінен быў падрыхтаваць навуковы інстытут, з’явілася ў якасці грамадскай ініцыятывы, а Аляксандр Смалянчук, такім чынам, стаў кіраўніком нефармальнага інстытута гароднязнаўства. Прытым аказалася, што гарадзенскаму інтэлектуальнаму асяродку выкананне такіх амбітных праектаў [1] цалкам па сілах. З іншага боку, зразумела, што гэтая нефармальнасць і неінстытуалізаванасць не магла застацца без наступстваў, у тым ліку такіх, што негатыўна паўплывалі на якасць выніковага прадукту.