Але не ўсё так дрэнна, нельга ставіць крыж на барацьбе, на нашым пакутлівым і падманутым “уладам” народзе, трэба яго паважаць. У дзверы новага дзесяцігоддзя другога тысячагоддзя Беларусь уваходзіць з вялікай раццю адраджэнцаў, якая з кожным годам усё больш і больш папаўняецца. Яны дзейнічаюць, можа не так складна і арганізавана, як патрэбна, але дзейнічаюць. Усяму вучыць час, і ён ужо шмат чаму паспеў нас навучыць, самаму галоўнаму гэта – цярпенню, вытрымцы і асцярожнасці. Усё ясней робяцца нашыя мэты барацьбы, а з імі і шляхі дасягнення гэтых мэтаў. Усё шырэй разварочваецца фронт барацьбы супраць дыктатуры, усё вышэй падымаецца нацыянальны бел-чырвона-белы сцяг над Беларуссю. Калі засталіся яшчэ тыя, хто не бачыць прарыў, я тыцну пальцам на сённяшні дзень, калі пасля падзей 19 снежня беларуская інтэлігенцыя паставіла перад самой мэту – садзейнічаць вызваленню палітвазняў, хіба без гэтага іх пачалі вызваляць, хіба былі б зараз дома У.Някляеў, І.Халіп, А.Саннікаў, калі б не іх падтрымка і салідарнасць. З намі салідарны і палякі, і латвійцы, і немцы, і шведы – а гэта сведчыць аб тым, што нашу барацьбу паважаюць і прымаюць. Калі засталіся тыя, хто думае яшчэ аб бессэнсоўнасці барацьбы, я скажу – паглядзіце ў нашыя вочы, вочы моладзі, і ўспомніце 90-я гады, калі асноўную масу адраджэнцаў складалі дарослыя людзі, якія выхавалі і дагэтуль нас выхоўваюць.