Па традыцыі, якая склалася яшчэ з першых летнікаў, вучням даводзілася выконваць самую цяжкую і, як некаторым можа падацца на першы погляд, няўдзячную работу — здымаць дзёран, першыя пласты зямлі. Але ніхто не скардзіўся, усе працавалі дружна і натхнёна. Калі ж нехта з хлопчыкаў стамляўся, на дапамогу прыходзілі дзяўчынкі. Так і пры больш дасканалым вывучэнні старажытнага пахавання і яго расчыстцы падлеткі дзейнічалі разам. Раскоп кургана праводзіўся, як патрабуе навуковая тэхналогія, па сектарах, адпаведна з бакамі свету. Гэта дазваляе больш дакладна вызначыць асаблівасці пахавальных традыцый, прыналежнасць да той ці іншай культуры. Ганна Сцепановіч, Яўген Кілаўчук, Вераніка Кімпель, Міхаіл Патапеня, Аліна Усеня, Алена Качан — гэта вучні, якія ўжо не першы раз удзельнічалі ў навуковых даследаваннях. Маючы добры вопыт, яны якасна рабілі сваю справу і дапамагалі тым, хто ў археалагічным летніку ўпершыню. Паступова, сантыметр за сантыметрам, здымаючы жвір з кургана, юныя археолагі дайшлі да таго ўзроўню, дзе знаходзілася само пахаванне і маглі быць знаходкі.