– Гэты камень нам, дзецям, заўсёды здаваўся цёплым-цёплым, мо таму, што гуляць сюды збягаліся ў летнія сонечныя дні. Вунь дах нашага гумна, а там – бацькоўская хата. Ды на гэтым камяні ўсё маё дзяцінства прайшло, – настальгічна ўспамінае жанчына.