Потым бела было на зямлі. Спачатку пад вішнямі, пад грушамі, потым – пад яблынямі. Спачатку было бела, потым стала руда, іржава, потым нічога не было. Краса квецені жыла ўспамінам, шкадаваннем, што ўсё хутка мінулася.