Фашысцкія агрэсары абрушылі на СССР удар велізарнай сілы, бесперапынны артабстрэл не заціхаў ні на хвіліну. 3 першых жа мінут завязаліся цяжкія баі, аднак, нягледзячы на ўпартае супраціўленне нашых войскаў, прыйшлося адступіць. Непрыяцельскія часці працягвалі наступленне, галоўнай мэтай іх на першапачатковым этапе была Масква. Туды ж накіравалі і тое падраздзяленне, з якім сваё баявое хрышчэнне прыняў Аляксандр Каленікавіч. Пасля расфарміравання яе, радавы Вярэнік пабываў на многіх франтах. Абарона, а затым і прарыў блакады, вызваленне Ленінграда, шматкіламятровыя пераходы і амаль без адпачынку зноў пекла бою. Гарады і населеныя пункты зліваліся ў месіва з людзей, тэхнікі і крыві. За¬раз нават цяжка ўспомніць іх назвы. У сваіх армейскіх ботах, а калі і босымі нагамі Аляксандр Каленікавіч прайшоў з вызваленчымі баямі палову тэрыторыі Савецкага Саюза, Прыбалтыку, Усходнюю Еўропу. Выбіваць непрыяцеля давялася і з роднай Беларусі. Туга і радасць сціскалі сэрца, калі бачыў амаль цалкам зруйнаваныя гарады і вёскі сваёй радзімы свабоднымі ад акупантаў. Не было ніводнага населенага пункта, куды б не дакацілася вайна, усюды ляжаў яе страшны след.