З выхадам на пенсію майстрыха ажыццявіла ўрэшце сваю даўнюю мару: завяла авечак. А гэта значыць, у гаспадарцы з’явілася ўласная воўна. Ну як тут не ўспомніць асвоены даўным-даўно навык? Рэчы з шарсцяных нітак свайго вырабу вельмі цёплыя, носкія, экалагічна чыстыя. Адзіны недахоп – крыху “кусачыя”. І з ім Ала Васільеўна навучылася змагацца, знайшоўшы метадам спроб і памылак аптымальны час вытрымкі нітак у кіпені. Дык цёплымі шкарпэткамі цяпер забяспечаны ўсе бліжэйшыя і далейшыя Аліны родныя. Праўда, ёсць у гэтай справе адна праблема: счасаць воўну. Гэту паслугу насельніцтву аказваюць у Паставах, але якасць, сцвярджае жанчына, жадае быць лепшай. Больш паблізу не чэшуць воўну нідзе, што і не дзіўна: у вёсках ужо мала хто трымае авечак, а калаўроты сталі экспанатамі музеяў і этнаграфічных куткоў.