— Калі гавораць пра “ліхія 90-я” — гэта штамп з расійскай рэчаіснасці. 90-я гады ў Беларусі, наадварот, былі часам уздыму, надзеі, калі беларусы маглі глынуць вольнага паветра і не баяцца быць сабой. Усе былі ўпэўненыя, што ў новай краіне беларуская мова будзе дзяржаўнай, каб дзеці не мелі комплексу нацыянальнай непаўнацэннасці, які стваралі і працягваюць ствараць несамастойныя беларускія ўлады. Чаму я гэта магу сцвярджаць? Таму што тады маё дзіця ўвесну паступіла ў школу, дзе ўсе восем першых класаў былі заяўленыя як беларускія, і ніхто не супраціўляўся. Гэта было напярэдадні рэферэндуму 1995 года. Ён адбыўся ўлетку, а ўвосень бацькоў у школе раптам прымусова заставілі пісаць заяву на навучанне на рускай мове. Для тых, хто адмовіўся пісаць, зрабілі два беларускія класы, але і тыя потым знішчылі.