Калі будзеце ў Юркі, дык хацела б, каб ён паказаў Вам мае апошнія вершы, напісаныя па сьмерці с. п. Мужа. Там боль, рэчаіснасьць і шчырасьць бясконцыя… Ня ўсе я яму пасылала. Каб не давялося мне болей казаць паганае на сына, дык ня будзем закранаць балючага ў лістах. Але тое, што я сказала Вам, я лічыла патрэбным. Ён лічыць, што ён толькі пацярпеў у дзяцінстве і што мог бы не цярпець, калі б мы былі іншымі і не пайшлі на цярпенні… Я гэта ведаю, але ж сумленне ў чалавека – адно… Цяжка гэта зразумець нашаму абмежаваму сыну. Нашыя пакуты для яго ня маюць ніякага значэння, хоць ёсьць тут над чым задумацца. Найгорай тое, што жыве ён чужым розумам, як папугай, як балван.