Менавіта восенню 1960-га я зноў сустрэўся з Сяргеем Даўлатавым. І таксама выпадкова, як і ў мінулым годзе. Мабыць, лёс… Натуральна, Ленінград. Падзеі разгортваліся ў піўным бары “Тэхас” (назву прыдумалі мы, гісторыкі, філосафы і эканамісты — нашы факультэты былі ў асобным будынку, насупраць філфака). Філолагі называлі гэты бар “Пад Думай”: утульны куток на Неўскім паміж Казанскім саборам і Гасціным дваром, пад высокай вежай былога Люстранага тэлеграфа. Наогул, у тыя часы ў Піцеры было некалькі папулярных піўных “установаў”, што карысталіся сярод моладзі асаблівай прыхільнасцю: акрамя “Тэхаса” — бар на рагу вуліцы Маякоўскага і Неўскага праспекта, на Стара-Неўскім праспекце, на Уладзімірскай, якая ўпіраецца ў Неўскі (у 1964-м там будзе размяшчацца знакамітая забягалаўка пад назвай “Сайгон” для андэграунднай “крутой” інтэлігенцыі), і горшыя шынкі — на Васілеўскім востраве, на вуліцы Някрасава і дзесьці далей. Весела працавалі яшчэ шматлікія карчомкі, шашлычныя, чабурэчныя, пельменныя, папулярны вінны склепчык на Неўскім, каля Анічкава моста.