Кастусь спатыкнуўся, упаў, паспрабаваў падняцца і не змог: ногі не слухаліся яго. Ён тыцнуў тварам у сухі калючы дол і заплакаў горка і безнадзейна. Яго калаціла нібы ў ліхаманцы. Мусіць, ва ўсім белым свеце ў гэтую хвіліну ён быў самы няшчасны і адзінокі.