кларнетыстаў, флейтыстаў, салістаў на драўляных духавых, струннага квартэта, камернага аркестра. Маэстра збірае пад сваім “дахам” лепшых музыкантаў краіны, колькасць якіх усё пашыраецца. Зусім нядаўна ў складзе калектыву з’явіўся вакальны ансамбль на чале з Наталляй Міхайлавай: зараз у Заслаўі ён спяваў не толькі арыгінальную харавую музыку, але і акапэльныя пералажэнні песняў С.Манюшкі і раманса М.К. Агінскага. Адбыліся і сольныя “прэзентацыі” — артысткі аркестра і першай скрыпачкі Струннага квартэта Алены Драко,якая з камерным аркестрам пад кіраўніцтвам В.Сарокі выканала часткі Канцэрта М.Карловіча, кантрабасіста аркестра Дзмітрыя Саўчыка і піяністкі Дашы Мароз, якія сыгралі Элегію А.Багатырова. Можна колькі заўгодна шкадаваць, што некаторыя сімфанічныя творы ХІХ — ХХ стагоддзяў, арыгіналы якіх напоўнены каларыстычным суквеццем тэмбраў, гучаць, як і ўсё астатняе, у пералажэннях. Але чыя віна, што сімфанічныя калектывы звяртаюцца да гэтых партытур куды радзей за М.Фінберга, а то і не звяртаюцца ўвогуле? Маэстра ж упарта ўводзіць творы ў сферу камернага музіцыравання, адкрытага для ўсіх, хто валодае тым ці іншым музычным інструментам і мае такіх жа паплечнікаў. І гэта ўжо не проста