Аднойчы ў дашкольнай установе праводзілася апытанне наконт найбольш распаўсюджаных фраз, якія ўжываюць педагогі, каб данесці да дзяцей пэўную інфармацыю-просьбу (сабраць цацкі, не сварыцца, не бегаць, ісці спаць, збірацца на вуліцу і г.д.). У якасці кропкі адліку прапаноўваліся непрымальныя загады: “Дзеці, цішэй!”, “Дзеці, збірайце цацкі!”, “Дзеці, не бегайце!”, “Не сварыцеся!”, “Засынайце, ціхая гадзіна!”, “Дзеці, пара на абед!”, “Садзіцеся за сталы!”, “Апранайцеся, ідзём на вуліцу!”, “Слухайце толькі мяне!”, “Перастаньце! Як вы сябе паводзіце?!” Адказы педагогаў былі вельмі розныя. Сустракаліся і не зусім дарэчныя фразы, і больш-менш талерантныя, і вельмі арыгінальныя. Рыгор Аляксандравіч умее дзяжурныя фразы-загады абыграць. Напрыклад, каб супакоіць дзяцей, ён можа сказаць: “Гуляем у падводнікаў. У адсеках падводнай лодкі павінна быць цішыня!” На неабходнасць прыбраць цацкі ён зверне ўвагу дзяцей наступным чынам: “Нашы цацкі вельмі сумныя, таму што ляжаць не на сваіх месцах. Давайце ўзнімем ім настрой!” Выхаванцаў, якія пачалі бегаць па групе вельмі хутка, што даволі небяспечна, ён папросіць, напрыклад, паказаць, як ходзяць чарапашкі.