Ятой убогі Афанасій, які спачатку па волі Божай, а затымзгодна з пісьмовым благаславеннем яго міласці айца нашага мітрапаліта Кіеўскага, зноўку, паводле жадання брацтва праваслаўнага Берасцейскага, на ігуменства пасланы. Там, у манастыры ўбогім, згодна жыў з некалькамі дзесяткамі братоў маіх, што ведама Богу ілюдзям. Ясам ібраты мае цярпелі ад свавольных студэнтаў езуітаў іад папоў уніяцкіх неаднаразовыя пабоі, гвалт іабразы. Нападалі на манастыр, заміналі бесперашкодна ісці шляхам праз кірмаш са святынямі, стваралі невыносныя пакуты. УКобрыне нехта Аблачынскі, называючы сябе уніяцкім архімандрытам, гвалтам захапіў (о, бяда ж!) законнікаў, пасланых да мяне на маіх конях з Купяцічаў. Свяшчэннаінаку бараду абрэзаў, дыякана распрануў, а затым выгнаў іх, а коней з возам ірэчамі на некалькі сот залатых прысвоіў. I ад іншых па многіх месцах вельмі вялікія крыўды ібеды мелі іцяпер маем.