Да канца 1850-х гадоў еўрапейскі ўплыў ва Ўсходнім Тыморы абмяжоўваўся толькі некалькімі невялікімі прыбярэжнымі раёнамі, якія прадстаўлялі сабой больш гандлёвыя факторыі, чым калоніі, на астатняй жа тэрыторыі ўлада Партугаліі была на справе намінальным ў параўнанні з уладай ліруаі — традыцыйных кіраўнікоў ўсходнятыморскіх дзяржаўных утварэнняў.