Прыехаўшы ў Кіеў адмыслова ў нядзелю ранкам (каб паспець засяліцца і сустрэцца з кіеўскімі сябрамі за кубкам вечаровай кавы – не вядома ж, наколькі загружаныя будуць дні ў мяне, маладога стажора!), я тэлефаную Кірылу Лукеранку з пытаннем: а якой гадзіне мне лепш прыходзіць у рэдакцыю – каб трапіць на планёрку? І – першае здзўленне