Паэт разумее не абстрактна, а канкрэтна, як актыўную дзейнасць, неабходнасць тварыць дабро, як дыхаць і любіць (Калі прыходзіць неспадзеўкі сталасць...Баліць душа за кожнага калеку... Нельга ні забыцца, ні адкласці... Сэрца Свята душы Прага душы). Уменне тварыць дабро разглядаецца паэтам як найвышэйшая праява духоўнасці, як своеасаблівы талент (Дабрата) 