Гэтая эвалюцыя паняцьцяў прывяла да таго, што сёньня мы маем дзьве тоеснасьці, якія выразна адмежаваныя адна ад адной, два, можна сказаць, ізаляваныя, створаныя Сусьветы, якія супрацьстаяць адзін аднаму. Кожная тоеснасьць – як “каталіцкая”, так і “праваслаўная” – самадастатковая сістэма, рэч у сабе і для сябе. Абодва бакі перакананыя, што за іхняй тоеснасьцю стаіць тысячагадовая гісторыя цывілізацыі, абодва бакі глядзяць на чужую тоеснасьць з перадузятасьцю. Адна тоеснасьць выключае іншую: калі ты каталік, тады ты не “праваслаўны”, калі ты сябе вызнаеш “праваслаўным”, тады ты ня маеш адносінаў да каталікоў. Для сярэднестатыстычнага праваслаўнага Каталіцкая Царква – гэта зборны пункт ня толькі “не-праваслаўных”, але і “анты-праваслаўных”. Гэтае разуменьне прыносіць шкоду ня столькі ў тэарэтычна-багаслоўскай сферы, але перадусім у сферы абрадаў ды звычаяў. Сьпецыфічныя формы каталіцкай пабожнасьці як, напрыклад, малітва Ружанца, вызнаюцца несумяшчальнымі з праваслаўнай пабожнасьцю, як таксама арганы ці аркестры ў храме, сьвяты Сэрца Хрыстовага ці Цела Хрыстовага і г.д. “Каталіцкі” азначае “ератычны”: гэтак вам можа сёньня сказаць кожны другі праваслаўны ў Расеі. Як вядома, тэрмін “каталіцкі” ў Расеі і ва Ўсходняй Украіне настолькі зьвязаны з палякамі і ўсім польскім, што ў будзённым моўным ужытку кожны каталіцкі храм пазначаецца польскім словам “касьцёл”, а кожны каталіцкі сьвятар – польскім словам “ксёндз”. “Каталіцкі” значыць для нас “чужы”: так гучыць унутранае пасланьне гэтага моўнага ўжытку.