Прыехаўшы ў Вільню, уключыўся ў беларускі нацыянальны рух. У снежні 1917 г. удзельнічаў у І Усебеларускім з’ездзе ў Менску, у 1918-1921 гг. дзейнічаў у Радзе БНР. У 1919 г. абраны старшынёй новастворанага Беларускага нацыянальнага камітэта. Прысутнічаў на Беларускім з’ездзе Віленшчыны і Гарадзеншчыны ў чэрвені 1919 г. Увайшоў у Цэнтральную беларускую раду Віленшчыны і Гарадзеншчыны. Запісаўся ў Таварыства беларускай школы – у верасні 1921 г. быў 54-м на спіску членаў. Заангажаваўся ў дзейнасць адноўленага ў 1922 г. Беларускага грамадзянскага сабрання (БГС) – яшчэ даваеннай беларускай арганізацыі. Разам са Станіславам Валейшам і Гасанам Канапацкім увайшоў у часовы ўрад, які падрыхтаваў агульны сход БГС на 16 ліпеня 1922 г. На ім была абрана Рада старшынь, у якую ўвайшоў і Ярэміч, побач з Браніславам Тарашкевічам, Уладзіславам Самойлам, Гасанам Канапацкім ды іншымі.