На гэтай выставе быў прадстаўлены бадай увесь спектр тэхналогій, даступных беларускаму графіку. І што, магчыма, важней — ментальны і вобразны шэраг, цікавы для творчай моладзі. Інакш кажучы, на “Графіцы года” была магчымасць убачыць бліжэйшую будучыню. Звычайна яна надараецца толькі на абаронах дыпломаў у БДАМ. Мне, як чалавеку, чые густы і эстэтычныя прыярытэты сфармаваліся ў часе, калі крытэрыем якасці ў мастацтве лічыліся адпаведнасць традыцыі і грамадскі змест твора, цяжка прызвычаіцца да таго, што сёння ў мастацтве пануе суб’ектывізм і рэфлексія. Але, мабыць, гэта трэба прымаць як знак часу, як рэчаіснасць, з якой належыць лічыцца.