У паўднёва-усходняга бастыёна знаходзілася традыцыйная для земляў Беларусі двухпавярховая ўязная замкавая брама. Таўшчыня яе муроў дасягала 2 м. Яна зачынялася здвоенымі створкамі варот на ўездзе і выездзе, добра фланкавалася з кутняга бастыёну. Пад брамой знаходзілася вязьніца ў выглядзе доўгага каменнага тунэля. З местам замак злучаўся драўляным мостам, апошні пралёт якога, відавочна, паднімаўся адмысловым каўняром. Такім чынам, Заслаўскі замак — узор стараіталіскай фартыфікацыйнай сістэмы ўмацаванняў і можа датавацца сярэдзінай XVI стагодзьдзя. Найбольш верагодна, што ён збудаваны падчас княжаньня Івана Глебавіча, які валодаў Заслаўем і пабудаваў тут рэфармісцкі храм. У яго 35-мятровай вежы, прыбудаванай пазьней, меліся байніцы, што яшчэ больш узмацняла абараназдольнасьць замку.