Зразумела, пакуль капіталізацыя адбываецца зноў жа ва ўзаемадачыненні з пэўнымі супольнасцямі, не хапае разнастайнасці гэтай капіталізацыі. Але, па маім адчуванні, хутка мы прыйдзем і да гэтага, бо ўсё больш разнастайна — з рознымі эстэтычнымі густамі і палітычнай арыентацыяй — робіцца ў нас клас пакупнікоў і інвестараў у мастацтва, хоць відавочна бракуе асобы альбо групы, гатовай падтрымаць менавіта некамерцыйны актывісцкі культурны сектар. Бо пакуль не будзе створаная сапраўдная інстытуцыйная структура (не рынак) — з пэўным канцэптам сучаснага мастацтва, прэміямі, рэзідэнцыямі, выдавецтвам, арыентаваная менавіта на якасць, а не сяброўска-сямейныя стасункі, — тыя доўгачаканыя змены ў культурным ландшафце не адбудуцца. Хоць, паўтаруся, дзякуючы прыватным ініцыятывам кропкава за гэтыя гады зроблена ўжо нямала.