Цікавей зачапіцца вокам за атракцыённых – крыклівых і істэрычных. Пакрыўджаных і няшчасных. Алказалежных. За разгубленага сівога дзядзьку з прэтэнзіямі да кіраўніцтва. Фарбаваную блонду з фанабэрыстым адчаем у вачах. Паюзанага п’янтоса, што доўгія пяць хвілін моўчкі глядзіць у аб’ектыў, чакаючы: ці нальюць? Самотную цётачку з гарбаткай у папяровым кілішку. Дзяўчыну як з абгорткі шакаладкі “Алёнка” – з шакаладкай для любімага ахоўніка. Фактурна? Так. Эфектна? Магчыма. Праўдзіва? Сумняюся. Хутчэй тэатральна. Бо мы ж робім тэатр! Як можам, так і робім. З фрыкаў, адабраных сярод пярэстай тусоўкі.