І вось яны — новыя падыходы, новыя прыёмы, новыя прынцыпы, новыя перспектывы. І… новыя рамкі: праграма інавацыйнага праекта, неабходнасць рэалізацыі задумы аўтара, выкарыстанне прапанаваных кантрольна-вымяральных матэрыялаў. Ці абмежаванні і тут адносна ўмоўныя? Кожны ўдзельнік інавацыйнага праекта, з аднаго боку, укараняе тое, што прадугледзеў аўтар, а з другога — мае ўласнае ўяўленне аб працэсе рэалізацыі праекта, якое, магчыма, істотна адрозніваецца ад меркавання аўтара. І ў гэтым заключаецца асноўная значнасць таго, што адбываецца. На самай справе свабода дзеянняў пераходзіць на больш высокі ўзровень. Любы інавацыйны праект — сістэма, якая самаразвіваецца, пакуль яшчэ нікім не зацверджаная, не прынятая як закон ці праграма. І мы павінны не баяцца ўносіць свае карэктывы, максімальна ўдасканальваючы тое, што атрымала права на жыццё. Крытыка ў гэтым выпадку ідзе выключна на карысць. Нават сам аўтар у працэсе ўкаранення, напэўна, на многія моманты глядзіць па-новаму і, адзінае, значна смялей, чым радавыя ўдзельнікі, перабудоўвае сваю дзейнасць. Хочацца ўспомніць вядомую санскрыцкую малітву: “Няхай будзе дадзена ціхамірнасць, каб прыняць непазбежнае, смеласць, каб змяніць тое, што можна змяніць, і мудрасць, каб зразумець розніцу”. Пры гэтым не важна, у выніку атрымаецца ў цябе знайсці шляхі ўдасканалення ці не, важна не заставацца абыякавым, безаблічным выканаўцам.