Біч ня надта супраціўляўся, калі ён адбіраў у яго варону, толькі чамусьці доўга і пільна прыглядаўся да яго. А потым унурыўся і па сваёй ужо ахвоце пайшоў у хату, матлянуўшы на разьвітаньне ў плечы ўжо яму хвосьцікам, як пальцам паківаў: не, чалавеча, не, нічога ты ня кеміш у нашым каціным жыцьці. Вучыць цябе і вучыць. І то невядома, ці будзе толк. Схаваўся на печы ў самым цёмным куточку паміж шыйкай трубы і бярвеньнямі сьцяны. Не спусьціўся нават на таўчонку, забеленую малаком.