Самыя яркія ўспаміны дзяцінства жывуць з чалавекам, напэўна, да канца яго дзён. Вось і Вацлава Людвікаўна Касцень з вёскі Андроны, якая завяршае восьмы дзясятак, не-не ды і ўспомніць, як малая хадзіла з мамай па родных Балаях у пошуках насення кветак — так ім хацелася, каб у агародчыку цвілі настурцыі, наготкі, аксаміткі, астры і іншыя няхай сабе самыя просценькія, але такія жаданыя кветкі.