Было асабліва кранальна бачыць за сталом не аднаго аўтара, паважанага Вікенція Іванавіча, але разам з яго сынам, Уладзімірам, і жонкай – Дзінай Канстанцінаўнай. Сын Уладзімір Мароз парупіўся над выданнем кнігі бацькі, быў яе рэдактарам, напісаў прадмову, словы з якой і сталі назвай гэтага артыкула. Яшчэ цікава было даведацца прысутным, і будзе цікава нашым чытачам, што мастацкім аздабленнем кнігі займалася ўнучка Вікенція Іванавіча, дачка Уладзіміра Мароза, Марына. Якая ж роля жонкі, Дзіны Канстанцінаўны, у напісанні кнігі? А вось нават толькі таму, што яна – жонка. Недарэмна кажуць у народзе, што ва ўсім, чаго дасягнуў мужчына, заслуга яго жонкі. Яна, настаўніца беларускай мовы і літаратуры, пляменніца знакамітага беларускага песняра Якуба Коласа, як ніхто іншы ведае, што гэта такое – мець за мужа чалавека няўрымслівага, неабыякавага, апроч іншага – прагнага да пісання. Толькі мудрая жанчына, верная жонка можа стварыць тыя ўмовы, у якіх пісьменнік – піша. Таму, безумоўна, Дзіна Канстанцінаўна – ускосны сааўтар, скажам так з добрай усмешкай.