— Па-першае, рэкалекцыі для веруючага чалавека, для практыкуючага парафіяніна – час задумы над сваім жыццём. Гэты час вельмі спрыяльны, бо, вядома, што святая споведзь у гэтым вельмі дапамагае. Але ж святую споведзь мы маем хоць кожны дзень, пры жаданні можна пайсці да святара і папрасіць яго аб споведзі, а рэкалекцыі кожны дзень мы не маем. І тут галоўнае не дапусціць памылку, зрабіўшы акцэнт на тым, што рэкалекцыі – гэта толькі святая споведзь. Маўляў, я паспавядаўся перад святамі, і дастаткова. Не, у такім выпадку губляецца сэнс рэкалекцый, бо яны – роздум над сваім духоўным жыццём. Па-другое, залежыць ад самаго чалавека, што ён хоча атрымаць. Калі ён паставіцца адказна да гэтай справы, то сапраўды атрымае шматлікія багатыя плёны: не толькі пакаянне падчас споведзі, але і зробіць нейкія высновы са свайго жыцця, зробіць новыя пастановы, магчыма зробіць змены ў сваім духоўным жыцці, палепшацца яго адносіны з Богам, узнікне больш глыбокая малітва, праявіць міласэрнасць і любоў да іншага чалавека і г. д.. Таму рэкалекцыі – гэта час духоўнага ўзбагачэння самаго чалавека.