Дзяўчына-экскурсавод доўга захаплялася тым, што я: а) з Беларусі (ну любяць яны нас); б) добра разумею ўкраінскі. А ў выніку атрымалася так, што наша група зачаравала яе. І пасля заканчэння экскурсіі яна яшчэ паўтары гадзіны вадзіла нас па незапланаваных месцах.А самым яркім і паказальным было маё развітанне з горадам. Да цягніка заставалася ўсяго гадзіна, і я ўжо зашнуроўвала боты, калі адна з пастаянных жыхарак хостэла дагнала мяне ў калідоры.