Першае, што робіш, лежачы ў цёплым ложку, – гэта просіш святога Міколу, каб маці не здагадалася выцягнуць з пячуркі рукавіцы. У адной з іх дзве цыгарэты, якія выклянчыў учора ў свайго класнага кіраўніка Кацмана, паабяцаўшы яму ўвесну сажанцы чырвоных сліваў; такія на ўсю вёску чамусьці толькі ў нас і растуць. Што яшчэ? Паесці. Пакурыць з Сержыкам у кустах на рэчцы, дзе ў нас хакейнае поле. Дамовіцца, хто будзе красці з дому выпіўку, хто закуску... Праўда, сёння нам і так дазволена амаль ўсё – сядай за стол, еж, выпівай, калі дурны і хочацца... Але што ж тады за кайф? Украсці ж цікавей.