Людзі прызвычаіліся казаць хутка: у радыё, тэлевізары, нават у жыцці. “Мітусня! – кажуць. – Недахоп часу!” Памятаю, калі першы раз сустрэў Сакрата Яновіча, не мог прызвычаіцца да ягонага вельмі павольнага рытму размовы, палёту думкі. Няспешнаму, як бы незакончанаму. Тады думаў: ён стары, хворы, яму цяжка. Аказваецца, трэба гэтаму вучыцца – не спяшацца. Не мітусіцца. Рыгор Барадулін для няспешных думак, словаў знайшоў імя “валун”. Словы-думкі з пяску анічога не вартыя. Спакойна, з усмешкай кажы ды думай, пра што ты кажаш, – і цябе пачуюць.