Але чаму пры ўсёй гэтай складанасці, якую ж, вядома, усведамляюць аўтары, яны па-ранейшаму бяруцца за казачна-фэнтэзійныя тэмы? Чаму так мала кніг рэалістычных? Тых, у якіх дзеці б чыталі пра саміх сябе? Чаму так мала самых сапраўдных, рэальных гісторый, цікавых і кранальных, павучальных? Папраўдзе, адказу не ведаю.