Толькі зноў жа тое морачнае імгненьне было вельмі, вельмі кароткім. Хаця мо і не такім кароткім, бо ён не спасьціг яго працягласьці. Не пасьпеў спасьцігнуць ні набранай вышыні, ні часу, ні адлегласьці, набытай, дараванай ці абуджанай здольнасьці лятаць. Адным словам, морак, і ўсё. І яму стала зразумела, што насамрэч гэты морак ёсьць ні што іншае, як ён сам. Чалавек на зямлі, яго жыцьцё – толькі здань і прывід самога сябе. Толькі адвечны, пракаветны і нязбыўна салодкі морак таго, кім і якім ён сябе ўяўляе. Сапраўднае ж ў ім адабрана ці ўкрадзена – вымарачана.