просіць Іллішча на ігрышча”, “Купала, Купала, дзе ты прабувала?”, а на раздарожжы дзяўчаты і жанчыны ўпрыгожылі бярозку рознакаляровымі стужкамі з пажаданнямі, якую пасля спалілі на вогнішчы. Па дарозе зайшлі ў некалькі падвор’яў, паглядзелі, чым займаюцца гаспадары, паклікалі на Купалле, бо “хто не йдзе на Купалле – той ведзьма”. У адным двары ўбачылі, як гаспадыня з дачкой крапівой праганялі ведзьму, бо па павер’ю, калі на Купалле хтосьці прыходзіць пазычыць што-небудзь – то гэта ведзьма, таму і выганялі яе з двара крапівой. У другім двары заклапочаны гаспадар шукаў цэп для малацьбы зерня, бо моладзь свавольнічала: хавалі прылады працы, пераносілі копы сена з пожні адаго гаспадара да другога: бо казалі ў народзе “Купала – што было, тое прапала”. Дзякуючы грамадзе, цэп гаспадара быў адгуканы на дрэве каля хаты і на радасць яму вернуты ў гаспадарку.