Новай праблемай у полунищенское жыцця заходнеўкраінскі сялянства стала ліхвярствам. Вымушаныя пазычаць грошы для выплаты шматлікіх падаткаў, сяляне хутка апыняліся ў залежнасці ад ліхвяроў, якія, звяртаючыся да бессаромнага махлярства, пад падставай выплаты доўгу і адсоткаў на яго (у сярэднім 150-250%) адбіралі іх гаспадаркі. Следствам беспрасветнага становішча сялян было распаўсюджванне пянства. Землеўладальнікі часта самі пхалі іх да гэтага, выдаючы замест аплаты за працу парабкам талоны, якія можна было рэалізаваць толькі ў карчме. Таму нядзіўна, што ў канцы XIX ст. ва Усходняй Галіцыі адзін карчму прыпадаў на кожных 230 жыхароў, у той час як пачатковая школа - на кожныя 1500.