— Будучыя юрысты, безумоўна, больш ашчадна ставяцца да чужых аўтарскіх правоў. Аднойчы студэнт-першакурснік здаў мне курсавую работу. Я пачала яе вывучаць і бачу, што ўжо ў першым параграфе адкрыта двукоссе. З пункту гледжання цытавання ўсё правільна. Чытаю далей і бачу, што на першай старонцы двукоссе не закрыта, на другой — не закрыта… Двукоссе студэнт закрыў толькі ў канцы параграфа і там жа даў спасылку на крыніцу. У выніку спроба выканаць патрабаванне скончылася тым, што студэнт узяў у двукоссе ўсю работу. Але тут узнікае пытанне: які яго ўклад? Пад курсавой работай студэнта можна смела паставіць прозвішча аўтара, на якога ён шчыра спаслаўся. Такі вось кур’ёз.