Сужэнцы ведаюць, што ў выкананні абавязку перадачы жыцця і выхавання, абавязку, які трэба лічыць іх галоўнай місіяй, яны з�яўляюцца супрацоўнікамі любові Бога Стварыцеля і як бы выяўляюць яе. Таму яны павінны выконваць свае абавязкі з пачуццём чалавечай і хрысціянскай адказнасці і з пашанай, поўнай пакоры перад Богам. Павінны ва ўзаемнай згодзе і супольнымі намаганнямі фарміраваць у сабе правільны погляд наконт гэтага, улічваючы як сваё ўласнае дабро, так і дабро ўжо народжаных ці чаканых дзяцей і распазнаючы як матэрыяльныя, так і духоўныя ўмовы часу і жыццёвага становішча; урэшце, улічваючы дабро сямейнай супольнасці, грамадства і самога Касцёла. Канчаткова гэтае рашэнне сужэнцы павінны самі прымаць перад Богам. Няхай хрысціянскія сужэнцы ўсведамляюць, што ў сваім спосабе дзеяння яны не могуць паводзіць сябе паводле свайго жадання, але заўжды павінны кіравацца сумленнем, дастасаваным да Божага закону, у паслухмянасці Настаўніцкаму Інстытуту Касцёла, які аўтэнтычна навучае гэтаму закону ў святле Евангелля. Божы закон паказвае поўнае значэнне сужэнскай любові, абараняе яе і накіроўвае да сапраўднай чалавечай дасканаласці. Таму хрысціянскія сужэнцы, давяраючы Божаму Провіду і фарміруючы ў сабе духа ахвярнасці(117) , прыносяць хвалу Стварыцелю і імкнуцца да дасканаласці ў Хрысце, калі з высакародным пачуццём чалавечай і хрысціянскай адказнасці выконваюць заданне нараджэння патомства. Сярод сужэнцаў, якія гэткім чынам выконваюць даручаны ім ад Бога абавязак, асабліва трэба згадаць тых, хто паводле мудрага супольнага намеру велікадушна бярэцца за належнае выхаванне большай колькасці дзяцей(118).