Ігар Марозаў: Напэўна. Ведаеце, я ўжо двойчы быў у Індыі. Іх шараговая архітэктура – у нашым разуменні як шалаш! Але гэта натуральна для іх, яны шчаслівыя, бо гэта іх уласнае, звычнае! Гэта так, як яны змаглі! Але мы вартыя большага, чым маем, бо мы змаглі б больш! І гэтая навакольная шэрасць і пасярэднасць – была важная ў свой час: паказаць, хто кім ёсць, кім ёсць наш народ. Памятаеце, была забарона лецішчаў – па вышыні, па выглядзе, па дэкору? Каб чалавек не вылучаўся! Хоць тыя, хто трымаў уладу – забяспечвалі сябе па поўнай праграме. І гэты паказ сацыяльнай розніцы быў ва ўсім. Нават калі б ты меў грошы, табе б не прадалі “Волгу” – бо “не паложана”. Нават калі б ты набыў андатравую шапку – ты б не наважыўся ў ёй хадзіць, бо гэта быў бы выклік: увесь савецкі ўрад на дэманстрацыях стаяў у такіх шапках! А сёння чалавек вырываецца, шукае… Памятаю, адзін “новы беларус” замовіў мне спраектаваць яму катэдж, галоўнай умовай было “каб ні ў каго такога не было”. Я зрабіў. Праз тыдзень ён мне кажа: “Ігар, усё супер – я аб’ездзіў усё ў радыюсе 60 км, нідзе такога няма!..” “Майстар мусіць з павагай ставіцца да асяроддзя, у якім стварае”