Тым не менш, лічу патрэбным падзяліцца сваім вопытам маўленчых, нават больш псіхалагічных, практык з тымі, хто адчувае жаданне размаўляць па-беларуску штодня, але пры гэтым страчае тыя ці іншыя перашкоды на сваім шляху. Сам я з дзяцінства часта наведваў сваіх сваякоў у Латвіі, Украіне, працаваў у Еўропе. То бок вакол мяне заўсёды прысутнічала мінімум дзве мовы. І на падставе ўсяго перажытага і пабачанага я і будую сваю лінію праводзінаў.