Гучны задзірысты сабачы брэх сонны народ абудзіў ужо на світанні, ледзь першыя сонечныя промні асвятлілі ўсходні небасхіл. Неўзабаве з зацені ляснога бору на лугавую зеляніну высунулася велічная чорна-бурая постаць аўчаркі і следам за ёй цені малых дзяцей. Хлопчык, трымаючыся за хвост чацвераногага сябра, вёў за руку малую сястру. Вяскоўцы радасна рынуліся насустрач гаротным небаракам, маці і бацька падхапілі дзяцей на рукі, зацалавалі.