Раптам надвор’е пачало псавацца. Непакорлівыя дрэвы адчайна змагаліся з шалёным ветрам. Цёмна-шэрыя хмары, нібыта казачныя вершнікі на наравістых канях, імкліва праносіліся над зямлёй, а чароўная музыка царкоўных званоў блукала вулкамі апусьцелага гораду, ўзьбіралася на чарапічныя дахі дамоў, ўзьлятала да самых нябёсаў. Яе гукі ператвараліся ў празрыстыя, прахалодныя кроплі дажджу і з крыштальным звонам падалі на зямлю.