З гары, што вобач сонца, першы раз паглядзеў на неба,тады мяне наведаў таямнічы, дзіўны геній,зялёных словаў спеў заспеў мяне ў адно імгненне.Цяпер – дзе б я ні быў і калі-небудзь,я ўсё ж – дзіця п’яное з сонцам у кішэні.А як сышоў я з гор на гарадскі памост,у нэндзе і бядзе я долі даў зарок яе не ганіць,глядзеў спакойна на ўсхваляваных хвіляў танец,Мае радкі – над рэчкай часу калінавы мост,я – закаханы ў жыццё паганец.