Ёсць спакуса паставіць знак роўнасці паміж метагісторыяй і казкай. Аднак разгортванне метагістарычнага дыскурсу ў межах казачнага жанру патрабуе адмысловага майстэрства. Спрабавалі многія, атрымалася ў адзінак кшталту Дж.Р.Р. Толкіна, Я. Баршчэўскага і хіба Пятра Васючэнкі [6]. Удалая казка не мае ўзроставых абмежаванняў, — у цыкле аповесцяў аб Кубліцкім і Заблоцкім для кожнага знойдзецца нешта сваё, у тым ліку, для аматараў полацкай метагісторыі. Чытаючы казкі П. Васючэнкі, апынаешся ў свеце незвычайным, аднак пазнавальным. Ты дакладна ведаеш, што ніколі дагэтуль не сустракаўся з панам Заблоцкім, як і з Кубліцкім, тым не менш яны не чужаніцы — тое-сёе аб іх ты ўжо чуў. Можа ад бабулі? Ці нават раней бачыў іх партрэты ў старых без вокладак кніжках, што ляжалі на гарышчы? Гэта амаль што твае суседзі, якіх даўно не бачыў, — адным словам, землякі.