Дорога наша сделалась живописна. Горы цягнуліся над намі. На іх вяршынях поўзалі ледзь бачныя статка і здаваліся казуркамі. Мы адрознівалі і пастуха, быць можа, рускага, некалі узятага ў палон і состаревшегося ў няволі. Мы сустрэлі яшчэ курганы, яшчэ разваліны. два, тры надмагільных помніка стаяла на краі дарогі. там, па звычаю чаркесаў, пахаваныя іх наезнікі. татарская надпіс, малюнак шашкі, танго, пасечанае на камені, пакінутыя драпежным ўнукам ў памяць драпежнага продка.