Лірычны суб’ект можа не толькі здзяйсняць вандроўкі ў часе, але і мець своеасаблівых двайнікоў у кожнай эпосе і іншапрасторы дзякуючы працэсу рэінкарнацыі, надзвычай распаўсюджанага матыву ў паэзіі аўтара. Праўда, не заўсёды перараджэнне героя мае ўдалы фінал. Апынуўшыся рыбаю з чалавечай душою, ён ператвараецца ў трагічную маргінальную істоту, выкінутую морам на пясок і непрыстасаваную да існавання на зямлі (верш “Пляж”). У пэўным сэнсе, нягледзячы на ўплыў усходняй філасофіі, аўтар ускосна трансфармуе тут нацыянальны міфалагічны вобраз чужога ў абодвух светах і асуджанага на адзіноту ваўкалака, які даволі часта прасвечвае і праз іншыя метафарычныя адзінкі (чалавекаптушкі, Мінатаўр і інш.).