Палац стаіць мёртвым графам, падыходзіць да ставоў не ўзнікае ніякага жадання, і вельмі шкада каня, які пасецца ў зарослым парку, заедзены кузуркамі. Шкада і разваленага ўваходнага порціка са стройным калонамі і надпісам “курва” у праёме — руіны годнасці адсутных гаспадароў. Насупраць стаіць вясковы дом, у якім жыццё працягваецца без усялякіх порцікаў: у дзелавітых мясцовых жыхароў сушыцца дыван, выстаўленыя на пад’ездзе ягады ў вядзерцы. Выглядаюць гаспадары цалкам задаволенымі. “А ўжо дваццаць гадоў стаіт так. Чаго ў ём толькі не было — і дзецкі дом, і клуб, і бібліацека”, — ківаюць яны на дом.