У гэтай частцы летапісу прысутнічае і празмернасць уласных пачуццяў у апісанні Уладзіміра Васількавіча, бліжэйшая простая аналогія якой панегірык князю Васільку Растоўскаму, створаны роднай цёткай Вольгі Раманаўны.