Гэтую асаблівасць ўпершыню выявіў ў 1859 годзе англійскі астраном -аматар Рычард Кэрынгтан, а некалькі пазней значна больш пераканаўча пацвердзіў Густаў Шпёрэр, у гонар якога і была названая заканамернасць.