Елізавета некалькі змяніла свой тытул на «адзінага вярхоўнага кіраўніка», што меркавала, што хоць яна з'яўляецца адміністрацыйным главой Царквы, аднак рашэнне дагматычных пытанняў знаходзіцца ў распараджэнні кліра.