Сутнасць гэтай гіпотэзы ў тым, што кожны від спецыфічны па сваіх адносінах да знешняй серады і мае экалагічную амплітуду, якая не супадае цалкам з амплітудамі іншых відаў (гэта значыць кожны від размеркаваны «індывідуалістычна»).