Сэрца яго становіцца чэрствым, «ледзяным»: ён смяецца з бабуляй, здзекуецца над Гердай, прыгажосць кветак яго больш не кранае, але ён захапляецца сняжынкамі з іх матэматычна ідэальнымі формамі («ніводнай няправільнай лініі!").