У сваёй карпускулярнай тэорыі Ньютан адлюстроўваў святло як часціцы, выпусканыя гарачымі целамі з хуткасцю святла ў адносінах да аб'екту, які выпраменьваў, і яны (часціцы) падпарадкоўваюцца звыклым законам механікі Ньютана.