Аўтары зборніка, працягваючы традыцыю позніх славянафілаў, абвяшчалі Расію адмысловым культурна-гістарычным тыпам — «Еўразіяй», акцэнтуючы ўвагу на сувязі яе з азіяцка-цюркскім светам і супрацьпастаўляючы "Еўропе", гэта значыць Захаду.