Гэтая праца ў выніку прывяла да стварэння ў тым жа годзе мадэлі атама Бора, падобнай на Сонечную сістэму (але з квантавымі абмежаваннямі), у якой ядро, якое мае станоўчы зарад, роўны атамным нумары, акружана роўным лікам электронаў на арбітальных пластах.