Росквіт цюркамоўнай літаратуры ў Сярэдняй Азіі прыпадае на 15–16 стст.; вяршыня паэзіі на стараўзбекскай мове – творчасць Алішэра Наваі (1441–1501; часам мову гэтага перыяду называюць сярэднеўзбекскай).