Nombrato almirant en o 1283, esfendió Secilia y os dreitos d'os reis d'Aragón contra d'os anchevins dimpués d'as Viespras secilianas, redotando a una flota francesa comandata por Carlos d'Anchú en os arredols de Malta. En o 1284 redotó a lo prencipe de Taranto (hereu d'a cadiera reyal napolitana) en a bayía de Nápols y realizó una espectacular campanya en Calabria. Dimpués tornó ta Catalunya por demanda de Pero III lo Gran, ta fer batalla contra d'os franceses. A vitoria más important que obtenió estió sobre d'a flota francesa de Felipe III, en a batalla de Formigues, os diyas 3 y 4 de setiembre d'o 1285. D'ixa traza cortó as linias de comunicación d'os invasors franceses en Catalunya y arruinó de raso lo poder naval francés d'a epoca. Tamién participó en a batalla de Panizars (1285). Redotatas de tot, as tropas francesas abandonoron ixe anyo Catalunya.