Tamién destacó a suya fayena en recopilación lexica de parolas aragonesas y sobre o castellano d'Aragón. A suya tesi doctoral, que se remonta a 1956, ya se centró en ixe tema, versando sobre la fabla d'Ayerbe (Plana de Uesca) y sirvió pa que anyos dimpués se caracterizase o «dialecto ayerbense» de l'aragonés, concepto especialment difundiu por as contribucions de filolochía aragonesa en a Gran Enciclopedia Aragonesa, anque en realidat huei sabemos que se tracta d'un eixemplo no tan excepcional d'aragonés meridional, amplament charrau en os semontanos d'a provincia de Uesca.