A U curta d'o sufixo latín –ULU ye atona y desapareixe, quedando en contacto a consonant de debant con una –l- orichinando uns grupos romances –K’L-, -G’L- y T’L- que evolucionan enta a palatal –ll- en as primeras etapas d'o ibero-romanz, quedando asinas en catalán, aragonés, gallego-portugués y asturleyonés occidental. D'esta traza s'han orichinau os sufixos –allo, -ello y -ollo.