O Diario ha estau tamién alabau por o suyo mérito literario. Comentando o estilo de redacción d'Ana, o chodigo norteamericán Meyer Levin, que treballó con Otto Frank en a dramatización d'o diario poco dimpués d'a suya publicación,​ l'alabó por «mantener a tensión d'una novela bien construida», mientres que o poeta John Berryman escribió que yera una representación sola, no solament de l'adolescencia sino tamién d'o «proceso misterioso y fundamental d'un nino que se convierte en adulto, como que succede en realidat». O suyo biógrafa Melissa Müller dició que escribió «en un estilo preciso, confiau y economico, pasmoso en a suya franqueza». A suya escritura ye en gran parte un estudio de personaches, y examina a cada persona d'o suyo cerclo con un uello astuto, inflexible. Ye de vegada en quan cruel y a ormino parcial, sobre tot en as suyas representacions de Fritz Pfeffer y d'a suya propia mai, y Müller explica que canalizó os «cambeos d'humor normals en l'adolescencia» a traviés d'a suya obra. O suyo examen d'ell mesma y d'o que la rodiaba se mantiene entre un largo periodo de modo introspectivo, analitico, altament autocrítico, y en os momentos de frustración relata a batalla que se libra en o suyo interior entre a «Ana buena» que deseya estar, y a «mala» que creye estar. Otto Frank recordó a o suyo editor explicando por qué pensaba que o Diario se leyería tant extensament, con o comentario «dició que o Diario abarca tantas etapas d'a vida que cada lector puede trobar bella cosa que lo commueva».