S'estendilloron difuera d'Aragón y churistas locals los enamploron; posteriorment fuoron obchecto de confirmación por os reis en quantas ocasions, chenerando-se una escuela arredol d'ells (Fueros extenos), que resultó en a elaboración de quantas compilacions, redactadas en aragonés. A mida que s'estendilló o suyo emplego, fuoron perdendo o suyo caracter estrictament local y adaptando-se a las particularidatz d'as nuevas zonas a on yera aplicau. Os Fueros de Chaca fuoron trasplantaus difuera d'Aragón por o mesmo rei d'Aragón y Pamplona Sancho Remíriz, que los emplega quan funda Estella en l'anyo 1090; asinas mesmo o rei Alifonso I d'Aragón los concedió a Sangüesa en l'anyo 1122 y a o barrio de Sant Cernín de Pamplona en l'anyo 1129; posteriorment tamién estioron vichents en os barrios d'a Navarrería y de Sant Nicolau; a partir d'os Fueros d'Estella basaus en os Fueros de Chaca, s'estendillará a suya difusión dica Sant Sabastián y a gran parti d'a costa guipuzcuana. Asinas mesmo pareixe que s'inspiroren en ells os Fueros d'Aulorón (Francia), y tamién los d'atros lugars d'o Pireneu aragonés.