As dos zagueras citas de Buñuel, A pantasma d'a libertat (1974) y Ixe escuro objeo d'o deseyo (1977), son talment as más perversas. A primera exposa a banalidad d'a violencia; a segunda explica a fascinación d'os surrealistas por o fetichismo. A Buñuel se l'ha acusau muitas vegadas d'enganyar, mesmo en a suya autobiografia, pero siempre acaba imposando-se o suyo sentiu de l'humor sobre a suya falta de sinceridat.