L'aragonés naixió alredol d'o sieglo VIII como uno d'os muitos dialectos d'o latin desembolicaus en os Perineus centrals e norte, e este d'a Val de l'Ebro en os actuals: Riocha, Sud e Este de Navarra, Alto Aragon. Se considera que entre os substratos o basco yera muito important. A reconquista e repoblacion d'o centro d'a Val de l'Ebro e parti d'a Celtibéria per navarros e aragoneses fació que s'extendiese a suya luenga, qualcosa favoreixida per charrar-se-ie un romance moçarabe u romanicoandalusí pareixiu (que emplegavan os cristianos e musulmans nativos), e que con poquez cámbios no yera dificil d'aragonesizar. Sin d'embargo, a expansion de l'aragonés fa que empecípie la influéncia d'altras lenguas por contacto con fablants d'altras luengas latinas, o moçarabe d'a Val de l'Ebro en primeras, l'occitan e o castellan dimpuesas e, més tardi, o catalan. O romance navarroaragonés que se charrava en a Riocha u Sória empecipiava a desapareixer ya per ixas envueltas.