A forma luent (pronunciau /luén/) se rechistra unicament en Chasa, pero se troba muito en textos medievals y se suposa que deriva d'o latín LONTE como unas quantas parolas d'a suya familia (lonteza y alontar). En benasqués se diz lluen y encara se documenta llun en bell texto grausín d'o sieglo XX, tot en continación cheografica con o catalán lluny (pronunciau llun en muitos puestos), que se suposa que provién d'o latín LONGE. Ye posible que en aragonés haigan puesto convercher as evolucions d'o latín LONTE y LONGE. Leixos se documenta en belsetán y tellán.