En iste sentíu, en a parla de la Comuna i apareixen diferencias lexicas con a vecina parla de Chistau y con la d'altras vals aman d'astí que no se deben mica a procesos endochenos d'evolución, sino que se puede considerar plenament castellanismos lexicos: «hoja» per cuentas de «fuella», que ya no se i usa, «viejo» per cuentas de «viello» (este castellanismo ye común en tot Chistau), «oreja» per «orella», «hijo» per «fillo», «mañana» per «maitín» (o termino «maitín» ta la «parte d'el dia» ya no s'ha puesto documentar sique en belsetán), «mañana» per «maitino» (ta «lo dia dimpués de huei», más conservau que «maitín» anque en belaltros puestos, no pas en la Comuna), «comer» per «minchar», etc. Tamién se pierden sistematicament, en favor d'es equivalents semanticos castellanos, todas las formas que faigan parte d'es dúplex ambigos de derivaus d'el grupo culto latino -CT-, tan comuns en qualques epocas pasadas en l'aragonés de Sobrarbe: «noche» per «nueit / nuet» (lat. NOCTE(M)), «pecho» per «peito / peto» (lat. PECTUS), «cama» per «leito / leto» (lat. LACTUM), «fecho» per «feito / feto» (lat. FACTU), «estrecho» per «estreito / estreto» (lat. STRICTUS). Tamién la más común d'el grupo -ULT-: «mucho» per «muito / muto» (lat. MULTU).