Curiosament os griegos nunca no facioron servir este verbo pa designar a qui teneba como oficio l'aprender, car nunca lo consideroron un oficio especialment esforzato. L'uso actual d'a palabra estudiant pa qui aprende la podemos trobar en os monesterios medievals y particularment en Sant Tomás d'Aquino, qui reflexionó sobre a etimolochía d'a palabra "estudio" y dició que os qui abandonaban a busca d'a verdat yeran qui no yeran disposatos a esforzar-se a trobar-la, a fer o sacrificio d'a vida ascetica pa arribar-ie, per tanto qui quiere arribar a la verdat, u qui a la fin bi arriba ye o estudiant, o esforzato, y d'allí que s'encomenzó a dicir estudiants a os monches, que se dedicaban a mirar a Dios y la verdat. Dimpués o termin s'estendilló a tot o qui miraba a verdat en un aria determinata d'a conoixencia, y en una zaguera deformación s'encomenzó a dicir "estudiant" a tot o qui se dedicaba a aprender.