En aragonés actual no existe. A visión tradicional d'os filologos hispanicos representata por Rafael Lapesa ye que existió en aragonés medieval (baixo-medieval, porque en a mayor parte de l'Alta Edat Meya se produciba a evolución dende o latín tarraconense ta l'aragonés). Rafael Lapesa aplica o modelo d'evolución fonetica d'o castellán pa l'aragonés en a evolución d'a consonant d'as silabas GE, GI, IA, IO, IU en latín, en parabras patrimonials como chelar, chirar, chacer, chubo, que s'escribiban en a Edat Meya como gelar, girar, jazer, jubo. Manimenos Manuel Alvar ya daba eixemplos que en os elementos romances d'o latín notarial aragonés d'os sieglos XI y XII ya se pronunciaba africato xordo como o digrafo ch actual. Precisament en muitos textos medievals Sancho, que provién de SANCTEU, y tien o fonema /ch/ por un orichen diferent s'escribiba Sanio, Sanjo u Sango. Actualment se tien conoixencia de més documentación que amuestra que en aragonés medieval o fonema postalviolar fricativo sonoro, d'haber existito en l'alta Edat Meya, dende o sieglo XI ya heba evolucionato a lo fonema actual /tʃ/ d'a letra "ch".