A palabra imán deriva d'o francés aimant, evolución d'o latín ADAMAS, ADAMANTIS ("fierro muit duro"), adaptación d'o griego ἀδάμας ("invenvible"), sin relación con a palabra magnetico. Esta zaguera palabra deriva d'o griego μαγνήτης λίθος (magnítis líthos) u piedra de Magnesia, una localidat conoixida dende l'antigüidat por as suyas menas de magnetita. En a traducción herediana de "Vidas Semblants" de Plutarco mencionan a la magnetita como piedra calamita: