Se considera una figura mayor en o Romanticismo aragonés, se manifestó siempre a favor d'o progresismo liberal y prenió parte por a Revolución de chulio de 1854, que esclató en Zaragoza y remató por instaurar lo Bienio Progresista d'Espartero en Madrit, pasando bells meses en prisión a partir d'o desistimiento d'o gubierno aquell en 1856. Estió vicepresident d'a Exposición Aragonesa de 1868, miembro de l'Academia de San Luis, y academico d'a Real Academia Española d'a Luenga y a d'Historia.