Sufixo -í: ye d'orichen arabe y no se troba guaire en aragonés, manimenos lo trobamos entre os elementos no latinos d'os textos escritos en latín medieval aragonés (mozarabí), en textos més tardanos (morabedís), y dica en o lexico comercial d'o sieglo XV(maquí). Dende antigo l'aragonés ha teniu una tendencia a asimilar-lo a l'anterior en -ín, y d'astí o nombre marroquino d'una moneda u o zoonimo "chabalín". Tamién se puet pensar que a vegadas si trobamos o sufixo -í puet no estar una parola con chentilicio arabe y estar o un chentilicio catalán cognato d'o sufixo -ín(o): -í, -ina.