En o respective a la Chusticia, Aristotil la concibe como lo conchunto de normas churidicas u leis que los hombres libres establen per alcuerdo. A πόλις existe per naturaleza, pero las leis d'a ciudat son fruito de l'alcuerdo (νόμος) entre los ciudadans, los quals, gracias a que poseyen λόγος e no solo φωνή, pueden a traviés d'o dialogo alcordar lo que ye chusto e inchusto, bueno e malo, e tot ixo.. A Chusticia, doncas, cal socialment, estando la virtut politica fundamental, gracias a la qual se'n bi introduz d'harmonía e orden entre los ciudadans, doncas, como diz lo texto, "aladiato d'a lei e d'a chusticia (l'hombre) ye lo peyor d'os animals", pero no ye lo fin zaguero d'a polis.