En o sieglo XIII, quan ya i heba un costumbre d'escribir romance només s'emplega en a variant escrita -ado, -ada, -ido, -ida y nunca no se veye a perda d'a d. A scripta medieval aragonesa yera fixada pa tot o reino (por estar oficial y promovida por a monarquía), y n'este aspecto no gosaba representar as variants comarcals, a diferencia d'os elementos romances d'o latín que s'escribiba en Aragón. A vegadas si que se podeba documentar formas acabadas en -at. Estas formas en -at son as que cabe esperar por l'apocope d'a o final atona, que d'antes estió més común en aragonés d'a val d'Ebro (Pin Sec, Lucernic, Quart de la Uerba). Javier Terrado Pablo opina que en benasqués l'apocope en o participio en -ado, -edo, -ido orichinó unas formas en -ad, -ed, -id).