Zumalacárregui equipó a os suyos hombres con armas presas a os exercitos cristinos en o campo de batalla u en ataques contra fabricas u convoys, y conscient d'a suya inferioridat numerica y armamentistica reprodució a tactica guerrillera que conoixeba dende a Guerra d'Independencia, amparando-se en o accidentau d'o releu y en l'emparo de gran parte d'a población civil. O 7 d'aviento de 1833, as deputacions de Vizcaya y d'Alaba lo nombroron chefe d'as tropas d'istas provincias. Muit popular entre os suyos soldaus (lo clamaban "Tío Tomás"), no dubdó en amostrar-se cruel en a represión d'os liberals ni en emplegar a terror pa mantener controlau o territorio.