Francisco Cabellud estió, dica a segunda metat d'o sieglo XIX, a fegura indiscutible d'o puerto de Benás. En sus orichens tintorero en a villa de Benás, obtuvo en 1865 a concesión d'un albergue, un poquet por debaixo d'a cima d'o collau, en o costau aragonés. Os turistas que en pasaban no gosaban aturar-sen a refrescar-sen en a tabierna de Cabellud. A mayoría no quereban pagar l'alto pre que costaba astí un vaso de vin de mala calidat, mientres que os amigos d'o tabiernero, en cheneral as grans feguras d'o pireneismo, teneban dreito a beber-sen as buenas botellas. Estió tamién o mesmo qui prencipió a cobrar un peache d'una peceta a totz aquells que queresen emplegar o camín ta puyar a la cima. Os benasqueses prencipioron por iste motivo a decir a la mesma Salvaguardia pico Cabellud. D'hibierno, quan la nieve feba imposible o transito por o puerto, l'albergue se feba servir de cubilar: en 1904, ta a primera puyada con esquís a l'Aneto, o equipo composau por Louis Robach, Falisse, Aubry, Heïd, Basset dentró en l'albergue enronau por a nieu en crebando una finestra. Más tardi fue definitivament abandonau enta 1930 con l'apertura d'o cubilar de la Rencllusa a os pietz d'a Maladeta, espaldando-se luego. As suyas ruinas encara son visibles.