A etica aristotelica ye eudemonista, id est, una etica d'a felicidat (εὐδαιμονία significa "buen animo" u "buen esprito"). Car a felicidat ye lo fin (τέλος) de totas as nuestras accions; se deseya per ella mesma e no ta conseguir atras cosas; va unita a la posesión de bells biens materials (como una casa, libros, amigos, etc...); consiste en o exercicio e perfeccionamiento d'o mes propiament humán, ye dicir, d'o entendimiento u razón (λόγος), per o que no ye alcanzable per l'hombre que vive solo, sino unicament per o que vive en a polis, isto ye, per o ciudadán. En a ciudat (a mes perfecta traza d'asociación humana, seguntes Aristotil) l'hombre, a traviés d'o dialogo con iguals, desembolica a suya racionalidat, o suyo λόγος, e per tanto la suya esencia humana.