L'astur-leyonés occidental ye millor conservato en Miranda de l Douro y en l'occident d'Asturias. Dende a Maragatería enta o sud l'asturleyonés no presenta evolucions peculiars y arcaicas d'a LL en forma de sonitos cacuminals (che vaqueira), que s'interpreta que en o Baixo Imperio Román y Alta Edat Meya estioron més estendillatos por tota a peninsula Iberica y que agora se troban tamién en parlas aislatas de l'asturián central, en aragonés belsetán y en a toponimia altoaragonesa, coincidindo con supervivencias d'as cheminatas latinas -LL- y -NN-.