O luengache ye muito castellanizato y emplegaba una sintaxi culta con muitos verbos en voz pasiva y oracions de relativo calcatas de modelos latins (sintaxi común con lo castellán culto d'a epoca, que n'ixo tampoco reflectaba a parla popular). Manimenos ye una fuent més pa conoixer como yera l'aragonés que se charraba en Teruel (aragonés d'as comunidatz aragonesas) y pa conoixer a toponimia, l'antroponimia y cultismos antigos en aragonés. Este zaguer feito ha estato subestimato por os historiadors d'o sieglo XX, que han trasmeso l'antroponimia y toponimia en lurs obras no como ye en o manuscrito orichinal, sino como a ellos lis sona més familiar (asinas por eixemplo l'apellito Marciella lo trascriben Marcilla).