A doctrina albichense ye una mezcla d'orichenismo con maniqueísmo y se coció entre os ambients intelectuals asceticos bizantins. L'orichenismo, platero en os documentos albichenses, fue profesato por os ascetas d'o desierto echipcio d'os sieglos IV y V y fue condenato en o sieglo VI y ye l'orichen d'atras creyencias como a metempsomatosi, a corporeidat d'os ánchels, a doble creyación, a existencia de mundos paralelos, a ideya de multiplicidat de chudicios d'almas, a existencia de cuerpos resucitatos que no s'identifican con os cuerpos fisicos, y a negación d'a omnipotencia y d'o libre albitriu de Dios.