A Boira d'Oort , a vegadas clamada tamién boira d'Öpik-Oort, descrita por primera vegada en 1950 por l'astronomo holandés Jan Oort, ye una boira teorica de planetesimals predominantment chelaus que rodia o Sol a distancias que oscilan entre 2.000 y 200.000 UA (0,03 a 3,2 anyos luz). Se trestalla en dos rechions: una boira d'Oort interior en forma de disco (u boira Hills) y una boira d'Oort exterior esferica. Todas dos rechions se troban dillá d'a heliosfera y en l'espacio interestelar. O cinto de Kuiper y o disco disperso, os atros dos depositos d'obchectos transneptunianos, son son situadas unas cient vegadas mas amán d'o Sol que a boira d'Oort.