O celta galo se charraba antes d'o latín en o territorio d'o norte de Galia a on que dimpués apareixerían as luengas d'oïl y o francés, por o que se puede considerar un substrato lingüistico. Manimenos tamién se charraba en amplas zonas d'o norte d'Italia (Galia Cisalpina), y d'o sud de Galia (Narbonés), que ya heban encomenzau a romanizar-sen antes d'a conquiesta cesariana, y a on que apareixioron os dialectos norditalians y l'occitán. A romanización de Galia estió un proceso lento y bi habió un periodo de coexistencia entre a luenga celtica gala que retaculaba y un latín galico plen de celtismos, que por a centralidat y importancia d'este territorio podeban esdevenir chenerals en o territorio román.