Iste periodo incluye l'arameu charrato por os arameus dende o suyo orichen dica que se consolida como luenga franca d'a rechión. L'arameu antigo comprende más de tretze sieglos d'historia d'a luenga. O punto más important d'a historia de l'arameu antigo se troba arredol de 500 aC, quan esdevién l'arameu imperial. L'arameu sustituyó a atras luengas semiticas, como por eixemplo o hebreu, y por ixo ye l'idioma orichinal de bellas partes d'a Biblia asinas como a luenga prencipal d'o Talmut. A luenga aramea estió lingua franca dica que con o periodo helenistico habió de competir con o griego, pero encara en o periodo román yera una d'as luengas prencipals y més parlatas d'Orient meyo. Os diferents dialectos rechionals de l'arameu prenen relevancia cuán o griego reemplaza a l'arameu como luenga de poder en a rechión. Estió l'arameu y no o hebreu a luenga charrata por Chesús, y a luenga que se feba servir en o culto cristián y textos sagratos competindo con o griego. Bellas formas de cristianismo que esdevinioron heterodoxias en relación a la ortodoxia imperial romana u bizantina refusoron de fer servir o griego y fazioron servir l'arameu. L'arameu deixó de tener importancia como una d'as luengas prencipals d'a zona quan con a invasión arabe se produció una islamización que siempre va acompanyata d'una arabización implicita, por estar l'arabe a luenga de l'Alcorán. D'esta traza l'arameu d'o sieglo XX, conoixito como neoarameu, yera a luenga de bellas comunidatz cristianas y chodigas de zonas marguinals en o Kurdistán y arredols. Con os esterminios d'as poblacions cristianas en a Primera Guerra Mundial, (que a més d'afectar a os armenios en o conoixito chenocidio armenio tamién afectaba a os asirians, caldeus y sirians) y a formación d'o estato d'Israel, (con a emigración de muitos chodigos d'Orient Meyo enta o estato chodigo), a presencia de l'arameu en a zona on se conservaba s'ha redueito muito, y en os países on s'han refuchiato ixas comunidatz ye en camín de desapareixer debant d'os idiomas oficials.