En o sieglo XIX o Imperio Otomán se iba restrinchindo u centrando politicament cada vegata més a lo territorio habitato  por turcos. Un nacionalisto expansionista calcato de modelos europeus como o paneslavismo u o panchermanismo influenció bells turcos anatolians y turqueses d'o Imperio Ruso, o panturquismo, pero os pueblos turqueses yeran tan ixemenatos y as diferencias entre ellos tan grants que o panturquismo no podeba lebar-se a la practica. D'esta traza quan o gobierno d'os chóvens turcos lebó a lo Imperio Otomán a la derrota en a I guerra mundial, amanixió en a presona de Mustafa Kemal un nacionalismo més pragmatico centrato en os turcos que habitaban en Anatolia y los territorios que podesen controlar, (turcos y turqueses d'a Turquía Europea, de Trascaucasia, d'o Kurdistán, etz...). A guerra de 1922-1923 tenió como resultato o establimiento d'una republica laica y a millor definición d'o pueblo turco, encara que o kemalismo occidentalizó as costumbres d'os turcos y atros musulmans de Turquía, en una prebatina de modernización. Abolió o soldanato (desaparición oficial d'o Imperio Otomán) y o califato, secularizó a vida social, atorgó igualdat de dreitos a las mullers, introdució l'alfabeto latín y os apellitos, limpió d'arabismos y persismos a luenga standard (turco otomán), prohibió l'uso d'o velo en as mullers y imposó a vestimenta occidental en os hombres.