En ixe inte, de Gaulle tentaba de lograr a continidat de Francia, estando un alazet l'alcuerdo sinyato con o Gubierno britanico o 7 d'agosto de 1940, seguntes o qualo o Reino Uniu aceptaba mantener a integridat de totz os territorios franceses y asegurar a "restauración integral d'a independencia y d'a grandaria (grandeur) de Francia" en rematar a guerra. O Gubierno britanico financiaba tamién as actividatz d'a Francia Libre, encara que de Gaulle fació que ixo no fuese un gasto, sino un abance financiero a tornar en o futuro, ta no comprometer a independencia d'a Francia Libre. Tamién apareixioron momentos de tensión con os britanicos y dimpués con os estausunidenses quan en aviento de 1941 os Estaus Unius dentroron en a guerra, tensions que recordaban l'anglofobia manifestata por de Gaulle mientres os anyos 1920 y d'os anyos 1930. Ixas tensions, que existioron con Winston Churchill, o primer menistro britanico, fuoron d'una gravedat mes gran con Franklin Delano Roosevelt, o president estausunidense. Roosevelt, encara que yera francofilo, teneba muita decepción en haber-se esboldregato Francia en chunio de 1940 mientres a batalla de Francia, y tamién por os alcuerdos de colaboración d'a Francia de Vichèi con o Tercer Reich. Antiparte, en os Estaus Unius bi heba un important nuclio de franceses que no yeran partidarios de de Gaulle y que describiron a suya presonalidat a Roosevelt como a presonalidat d'un chicot aprendiz de dictador. Si amás paramos cuenta de l'actitud d'o cheneral de Gaulle d'esfensa intensiva d'os intreses de Francia, y d'os informes de l'ambachador estausunidense en a Francia de Vichèi, con simpatías por Pétain, se puet veyer que l'imachen de de Gaulle no yera muit buena en os ambients politicos estausunidenses amanatos a la Presidencia. Tamién l'actitud d'os estausunidenses yera desfavorable a la continidat d'o sistema colonial, y de Gaulle yera un firme esfensor de l'Imperio colonial francés.