Isto puet explicar tamién, siempre seguntes Ian Kershaw y a mayor parte d'os funcionalistas, a tendencia que teneba o rechimen nazi a l'«autodestrucción» (Selbstzerstörung). O III Reich, en una tornada a l'«anarquía feudal», se descomposaba en una multitut caotica de feudos rivals. Asinas, por eixemplo, en 1943, quan a propia existencia d'o Reich yera en periglo dimpués d'a important redota d'a Wehrmacht en a batalla de Stalingrado, os organismos dirichents d'o III Reich se baralloron durante meses ta decidir si caleba prohibir as carreras de caballos en o país. O rechimen nazi sustituyó as institucions racionals d'o Estato muderno con un vinclo individual, de presona a presona, con o Führer. Antiparte, garra dirichent nazi no teneba pas o carisma de Hitler. O culto a la presonalidat de Hitler existiba dende os orichens d'o nazismo y yera consustancial a o movimiento nazi y a o propio Tercer Reich. Cadagún teneba a suya lechitimidat en o sistema politico nazi nomás que d'o suyo ran de proximidat a o Führer, o solo naixedero d'a lechitimidat politica en l'Alemanya nazi. Asinas, en no haber-ie dengún succesor de Hitler («Modestament, soi ireemplazable»), a dictadura de Hitler no teneba garra porvenir y no podeba pas sobrevivir-le. Asinas, a muerte d'o III Reich y la d'o suyo dictador estioron quasi coincidents en o tiempo, con una esferencia d'unas pocas horas.