L'analís d'a estratificación d'o lexico d'una luenga se refiere a tres categorías: as parolas hereditarias, os ampres y as formacions endochenas. En o caso de l'italián existe una quatrena categoría, porque o contacto con o latín s'ha manifestau en dos plans diferents: o primero aquell que fa referencia a os lexemas hereditarios que se da por a presencia de parolas d'o latín parlau plegadas dica l'italián a traviés d'a tradición oral (parolas patrimonials). Se tracta de termins d'a vida diaria que han evolucionau en forma y en significau (HŎMO>uomo, CIVITĀTEM>città, etc.). O segundo livel d'iste contacto deriva d'a intensa relación con a cultura latina que ha teniu quantas formas a traviés d'os sieglos, contribuyindo a un enrriquecimiento lexico (cultismos). En particular, dica o sieglo XVIII o latín ha estau una luenga viva, ya que yera utilizau como luengua de cultura supranacional. Dica o Concilio Vaticano II (1962-1965) ha estau amás a luenga d'a Ilesia Catolica, por o que a población se trobaba debant d'una situación en a que o latín yera usau en diversos ambitos.