Os griegos no en fayoron guaire uso, pero ta os romans estió una arma destacata dintro d'os exercitos, os quals la emplegoron como equipamiento t'as tropas auxiliars y como distintivo d'os lictors, os quals en heban portiato de dos cantos mesas adintro d'as suyas fasces. Estió, amés, arma d'os chermanos, en especial d'os francos y entre tota la Alta Edat Meyana estió un arma muito emplegata per gran parte d'os exercitos europeus, mientres que manteneba similaridatz abundants con as ferramientas d'o mesmo nombre. Dende fins d'o sieglo XIV la evolución d'as estrals de guerra las ha levato enta disenyos més elaboratos que no as de treballo, prenendo la forma d'una astral de dople canto en o caso d'as primeras que gosaba a cullir-se en l'alto d'un astil més similar a la uno d'una lanza, escomenzando-se en ixes anyos a epoca en que s'emplegoron més que més como las alabardas. Arredol d'a segunda metat d'o sieglo XVII deixó d'estar una arma popular d'entre os exercitos de tierra, y quedó només emplegata en as batallas navals, a on dica bien dentrato lo sieglo XIX se continó fendo-la servir. Ixa forma peculiar yera clamata estral d'abordamiento.