Successivament o desenvolique d'as tecnolochías d'a información ha feito posible estudear o tema baixo una base estatistica: ta delimitar o vocabulario fundamental ye menester poseyer un vocabulario de freqüencia que ordina os lemas en función de lur presencia en un corpus de referencia. Ta l'italián o primer instrumento d'ista mena estió o LIF (Lexico de freqüencia de l'italián contemporanio, en italián Lessico di frequenza dell'italiano contemporaneo) basau en alto u baixo 500.000 parolas quitadas de textos escritos de quantos tipos diferents. En primerias d'os anyos novanta se publicó o LIP (Lexico de freqüencia de l'italián parlau, en italián Lessico di frequenza dell'italiano parlato) tamién basau en bellas 500.000 parolas quitadas manimenos de quantas fuents diferents de producción oral. Asinas ye como s'identificoron os dos primers components d'o vocabulario de base: o vocabulario fundamental y o d'alto uso. En o primer puesto d'os lexicos de freqüencia apareixen as parolas gramaticals: articlos, adverbios, conchuncions etc. En o vocabulario de base trobamos termins d'o lexico diario. Os termins d'o vocabulario d'alto uso son una mica mas difusos.