S'ha d'entender lo parlar de Tella no como un parlar definito y isolato en a suya valle, sique como una variedat que ha gosato conservar-se-ie millor y sin tantas castellanizacions como las atras de Sobrarbe porque la valle suya ye una lateral d'a Cinca sin  garra río gran u intrés menero, y per ixo no i son puyatos ni guaires toristas en es zaguers anyos, ni presonal d'as interpresas electricas mesmas que i fayoron as obras hidraulicas d'a redolata a lo largo de lo sieglo XX, y ixo ha feto que s'haiga puesto conservar millor la parla. S'ha de pensar que, asprés d'ixo, las carateristicas que en este articlo se definen tienen lo suyo foco de mas gran pureza en es lugars de lo cabo d'alto d'a valle (Escuaín, Rebiella, Arinzuet, La Miana y lo propio Tella), mientres que es lugars d'abaixo en a Cinca (La Enfortunada y lo Hespital) no cumplen totz es rasgos, estando la suya parla de pior clasificar, mas mezclatas con las d'atros parlars d'a redolata (perlongatos dende atros polos dialectals, como Chistau, Bielsa y l'aria de l'Aínsa), y tamién castellanizata mas furament.