Cada tardada, o dragón saliba d'a suya foriquera. Os suyos uellos teneban o poder de himnotizar a las suyas victimas, como as mullers que lavaban n'a chicota galocha d'a fuent d'o Fierro u como os pastors que caminaban con os suyos rebanyos. Manimenos o dragón no mataba a las suyas victimas, sino que nomás que furtaba las suyas minchadas y mesmo plegaba a beber d'as tetas d'as mullers.