O monesterio se debató mientres o sieglo XI t'acullir a la comunitat de Sant Jaume Vell (Sant Chaime Viello'' en aragonés, consagrata en 905), que se trobaba en mal estato, entalto d'a montanya. Se sape que l'anyo 1066 ya se trobaban en o nuevo edificio; sindembargo, en 1068 se conoix una donación d'Arnau Mir de Tost y d'a suya muller en a que s'indica que o templo se trobaba en construcción ("edificatur"). Os sinyors d'o lugar i feban grans donacions, plegando a tener dica seis canonches y un prior. Dende que morió o suyo zaguer prior Arnald Fresc, en 1395, s'inició a suya decadencia, porque os comandatarios prencipioron a apropiar-se d'as rendas que teneba o monesterio. A extinción d'os monestios d'a orden de Sant Agostín dictata por o papa Climent VIII en l'anyo 1592 fació que pasase a pender d'o bispato de Solsona. En o sieglo XVII, s'enronó o monesterio y nomás restan que bellos chapitels d'o suyo claustro, amás d'a mesma ilesia.