Poquet a poquet, os reis d'Aragón miroron d'enfortir a indenpendencia e a cohesión de lurs dominios. O 23 de marzo de 1154, a petición de Remón Berenguer IV, o Papa Anastasio IV deseparó lo Bispato de Tarragona d'a Diocesi de Narbona ta formar a nueva Diocesi de Tarragona. Entre os bispatos sufraganios d'a Corona d'Aragón se trobaban o de Chirona, o de Barcelona, o d'Urchel, o de Vic, o de Leida, o de Tortosa, o de Zaragoza, o de Uesca, o de Pamplona, o de Tarazona e lo de Calagorra. A mayor parti d'os condatos catalans independients -os condatos d'Urchel, de Pallars Sobirán, de Pallars Chusán, d'Ampurias e de Rosellón- fuoron integratos en a Corona d'Aragón entre os sieglos XII e XIV: o condato d'Urchel mantuvo una dinastía particular, maguer que yera vasallo d'o rei d'Aragón, dica 1314. En 1205, Pero II s'achuntó con o Papa Inocencio III ta tornar vasallos directos a os Estatos d'a Corona d'o Papato.