L'anglés antigo se transformó mas tardi debito a dos succesivas invasions. A primera de parlants de luengas nord-chermanicas quan Halfdan Ragnarsson y Ivar the Boneless prencipioron a conquerir y colonizar as partis septentrionals d'as islas britanicas entre os sieglos VIII y IX (se veiga Danelaw). A segunda estió una invasión de parlants d'o normando antigo, una luenga romance, en o sieglo XI, con a conquiesta normanda d'Anglaterra dimpués d'a batalla de Hastings. O normando desembolicó en l'anglo-normando, y dimpués anglo-francés - metendo en a luenga una buena ripa de palabras nuevas, mas que mas a travies d'as leis y d'o gubierno. Mientres o lexico d'a luenga s'enamplaba con vocabulario d'orichen escandinavo y normando tamién se simplificaba a gramatica, transformando a l'anglés en una "luenga d'amprens", mas ubierta que atras luengas a acceptar palabras nuevas d'atros idiomas.