A terminación -iar deriva d'o latín -IDIARE. A forma -eyar ye a evolución lochica de -IDIARE por a fonetica aragonesa y d'atras luengas romances, como rayo de RADIO, pero no ye a més freqüent. A terminación -iar ya se troba en beluns d'os primers textos escritos en romanz navarro-aragonés, y se puet trobar en atros textos medievals coexistindo con formas en -eyar y -ear.