Os almogávars disposaban d'un territorio propio con organización estatal pero no teneban una dirección y li ofreixioron a lo rosellonés Rocher Deslau, caballero d'o duque vencito que los dirichise. A situación cheopolitica d'os almogávars yera dificil porque yeran rodiatos d'enemigos: o principato franco d'Acaya, o Despotato d'Epiro, os griegos de Tesalia, o ducato venecián de Negroponte en Eubea, y os vaixiellos chenoveses. Os almogávars miroron a protección d'un sinyor més poderoso y adhibioron o ducato en a casa reyal seciliana, rechindo-sen secundum foros Aragonie vel consuetudines Barchinonie. Os fillos de Fadric II de Secilia Manfredo, Guillén y Chuan de Randazzo ostentoron o títol de duque d'Atenas entre 1312 y 1348. Alfonso Fadric d'Aragón, tamién fillo natural d'o rei secilián, gobernó como vicario entre 1317 y 1338, y baixo a suya rechencia s'anexionó o ducato de Neopatria a la muerte d'o Sebastocrator Juan Ángelos en 1319. Se firmoron treguas con os venecians de Negroponte. I habió una prebatina d'o conte de Lecce d'invadir os ducatos almogávars y encara que prenioron o castiello de Sany Omer en Tebas fracasó.