En 1071 Sancho Remíriz cedió o castiello a monches agostins, quan encara no existiban ni a Orden d'o Hespital ni a Orden d'o Temple, decisión que aprebó o Papa Aleixandre II. Ye fácil que a decisión se prenese ta fer esdevenir a o castiello o centro d'as operacions melitars ta la reconquiesta d'a propia ciudat de Uesca, setio que prencipió en 1094, y tamién ta la reconquiesta d'Ayerbe en 1083. Antiparte, tamién se diz que en o castiello de Lobarre i yera o cuerpo de Sant Demetrio, un santo venerau por a ilesia cristiana de l'Imperio Bizantín y que teneba un caracter meyo melitar meyo relichioso, a quala cosa casaba muit bien con o mesmo caracter mixto d'o castiello de Lobarre; Os repuis de Sant Demetrio se troban encara hue depositaus en una arqueta en estilo romanico, que yera en o castiello encara que hue ye en Lobarre. Quan se prencipió a construcción d'o monesterio en l'interior d'o recinto fortificau d'o castiello, se miraba de construir d'un edificio relichioso de gran importancia, o primero d'o reino, més gran que as chicotas ilesias construitas dica allora en Aragón, y més gran que o monesterio de Sant Chuan d'a Penya u mesmo que o primer monesterio de Mont Aragón.