O Vaticano no puet mantener-se gracias a l'actividat produtiba d'o suyo propio territorio, limitata a la  benda d'ochetos toristicos, libres d'impuestos, estampetas e dentratas a museus. Pero cuenta amás con os grans ingresos d'a Ilesia Catolica en tot o mundo, probenients de: as aportacions economicas d'os Estatos a on cuenta con alcuerdos de financiamiento (por a suya tradición catolica u por a presión de partitos politicos afins), as donacions d'os catolicos u d'interpresas vinclatas a els; os beneficios d'as interpresas propiedat d'a Ilesia e d'as suyas actividatz financieras de banca e bolsa a nibel internacional. A economia estaba muit dañata en 1979, e tres años dimpués se produze a cayita d'un d'os bancos más ilustres de Italia, o Banco Ambrosiano, que lebaba as finanzas internacionals d'o Vaticano. Dimpués o Papa tresladó a responsabilidat d'a economia vaticana a lo Estato, o cualo, a partir de 1984, s'encargarba d'as finanzas. Cinco años dimpués, o Papa fa una reestruturación d'a organización economica y a economía estatal s'encargó a cinco financiers reconoxitos internacionalment (encara que baixo lo control d'una comisión formata por cinco cardenals).