A fase temprana de l'alemán baverán medieval se caracteriza por una proximidat fonetica a os escritos suebo-alamanicos d'ixa epoca, isto tien que veyer con que as dos luengas perteneixen a o mesmo grupo, as luengas altochermanicas superiors. Por atra parti, cada vegada mas a sobén apareixen nuevas y modernas formas d'escritura d'orichen alamanico occidental, debiu a la gran influyencia que eixercen en ista epoca os poetas d'a cort d'os Hohenstaufen en o lenguache escrito. Escritors de l'actual aria d'estensión d'a luenga baverana, que en primeras escribiban nomás en latín, prencipian a fer os primers intentos literarios en luenga vulgar, orientandose por un regular en os regles graficos emplegaus por os poetas cortesans suebos d'os Staufer. D'atra man o río Lech formaba a muga cheografica entre as dos luengas, que manimenos se torna prou borrosa debiu a os continos intercambeos comercials y culturals. Asinas as obras procedents d'istas zonas de contacto, asinas como de Tirol d'o Sud, Vorarlberg u Suebia, son a sobén dificilment clasificables como alamanico u como baverán. Por primera vegada en o sieglo XII prencipia o baverán a diferenciar-se clarament d'o suyo vecín occidental, veyendo-se en primeras ista diferencia en l'ambito d'o baverán meridional en os suyos cambeos vocalicos y dimpués en o baverán medieval d'a zona d'o Danubio en o que fa referencia a o cambio de soniu consonantico (lenición).