En l'Alto Aragón en a Edat Meya i heba una variant -iallo, con una diftongación en -ia- que encara se troba en aragonés de valle de Vio y Bergotés, u as variants -iacho, -iecho, -iato, -ieto, (evolucions cacuminals d'a LL cheminada latina que son analogas a la che vaqueira de l'asturián occidental). Estas variants han teniu més durada en Aragonés central. L'aragonés ribagorzano conoixió a variant -iaso u ieso, pronunciada con -s- sonora de no estar que Rafael Vidaller Tricas la haiga confundida con bell alofono diferent d'a s en os toponimos actuals d'a Val de Castanesa.