Bi ha una tercera fase tardana, obra d'os espanyols musulmans y os sefardís en os países on se refuchioron, particularment en Túniz. Esta fase remató quan os andalusís no arabizaus prenioron a luenga predominant d'a zona a la que fuoron a parar (arabe en Túniz, turco en determinadas zonas de l'Imperio Otomán). Os textos d'os exilaus d'orichen aragonés en Túniz presentan aragonesismos pero se puet dicir que son escritos en castellán.