Antiparte d'o substrato vascón de l'idioma aragonés, bi ha qui creye que a luenga basca debió de charrar-se en bellas ciudatz d'o norte d'Aragón en a Edat Meya, prencipalment por población d'orichen basco. Asinas podemos trobar un decreto reyal de l'anyo 1349 que deciba que yera vedato de charrar basco en os mercaus de Uesca: "Item nuyl corredor non sia usado que faga mercaderia ninguna que conpre nin venda entre ningunas personas favlando en algaravia ni en abraych ni en basquenç et qui lo fara pague por coto XXX solidos", ye decir, que qui fablase basco, arabe u hebreu heba de pagar trenta sueldos, que yera una moneda aragonesa d'ixa epoca. Lo mas lochico ye pensar que a prohibición de fablar basco, arabe u hebreu entre os corredors de mercau (os que daban avisos) yera una mida ta evitar fraus u delitos mayors a l'emparo d'una luenga que no charraba la mayoría d'a población (se viedan as luengas no romances), o que no diz cosa d'a procedencia d'os que fablasen basco.