Per zaguer, las Cantats de Buxtehude, constituyen l'antezedén más importán d'as de J. S. Bach, tanto por a suya estructura como por a suya disposizión en ziclos seguntes as festividtaz liturchicas. En a vocalidad de Buxtehude s'entrecruzandos influenzias; por una parte, lo airoso expressivo, d'aszendenzia italiana, bien conoxiu en tota Europa grazias a la zelebre recopilazión de piezas vocals, titulada Nuove Musiche, de Giulio Caccini; por unatra, lo canto estrófico aleman, lo Lied, que habia dentrau en l'uso liturchico d'o canto d'os fidels des d'os tiempos de Lutero y d'o suyo reforma, tamién en o campo mosical. J. S. Bach definió a Cantata de manera licherament diferent, introducindo en ella o Recitativo secco y lo aria d'aszendenzia italiana. Referén a las Abendmusiken, la mosica y los testos s'han perdiu en o suyo mayoria: queda lo texo d'un ziclo de Cantatas sacras, <<Die Hochzeit des Lammes>> (Las nupcias d'o cordero), y la Abendmusik completa.