O Gubierno britanico heba propuesto de fer una crida a la resistencia a Georges Mandel, qui yera menistro de l'Interior de Francia, pero estió de Gaulle qui marchó enta Londres y no Mandel. De Gaulle fació una propuesta de discurso que discutioron os miembros d'o Gabinet britanico, estando Edward Frederick Lindley Wood (Lord Halifax), uno d'os prencipals representants d'a politica de contemporización con o Tercer Reich anterior a la guerra, o prencipal representant d'a oposición a l'emisión d'o discurso por Charles de Gaulle, decindo que calía asperar ta veyer si Pétain sinyaba l'armisticio con os alemans. Estió Winston Churchill (qui ya s'heba oposato a la contemporización con a politica expansionista alemana antis d'a guerra) qui ufrió a suya aduya y en zaguerías, o 18 de chunio de Gaulle se dirichió a los franceses por medio d'a emisora Radio Londres, d'a BBC, en a dita Crida d'o 18 de chunio de 1940, uno d'os suyos mas conoixitos discursos. A suya alocución s'ascuitó en territorio francés a las 19 h, y hue no se conserva garra rechistro sonoro d'ixa emisión (sí se conserva o suyo discurso radiato d'o 22 de chunio, un discurso diferent encara que a sobén se confunde).