Encara en zaguerías d'o sieglo XIX l'idioma basco u euskara roncalés se feba servir a ormino en as casas, en as botigas u en as charradas vecinals. Os hombres conoixeban tamién o idioma castellán, que amenistaban ta emplegar-lo en as rotas transuants que baixaban enta las Bardenas y en os puertos a on plegaban as navatas. As mullers, que nomás marchaban d'a val ta trescruzar os Pireneus y marchar enta Maulion (Zuberoa) ta treballar en a fabricación d'apargatas como tamién feban en as amanatas localidatz de Fago, Echo, Salvatierra d'Esca u Ansó en a rota d'as golondrinas, nunca no deixaban de charrar basco, en charrar-se en l'atra versant o dialecto soletán, muit pareixito a o dialecto roncalés.