Con a plegada d'a interpresa ENHER y la construcción d'os embalses de Mequinenza y Riba-roya, la vida cambió pa la mayoría d'os mequinenzanos, pasando de tener censados 4.033 habitants a tener 5.800 censados y amán d'1.500 mas sin censar. Muitos d'ells yeran treballadors plegaus d'atras localidatz pa treballar en a construcción d'a presa de Mequinenza. Las industrias empecipioron a zarrar a causa de l'aumento significativo d'o libel d'augua d'a presa de Ribarroja y la población empecipió a reclamar alternativas a la inundación d'o nuclio urbano. Empecipiaba asinas un éxodo pa los habitants de Mequinenza que tenioron que abandonar las suyas casas pa pasar a vivir a la nueva población a canto d'o río Segre. Una parte d'os habitants se marchoron enta zonas mas industrials como Barcelona u Zaragoza u mesmo a l'extranchero pa continar treballando en a menería​. A zaguers de l'anyo 1974 la mayoría d'a población ya heba completau lo trachico abandono d'o Lugar Viello de Mequinenza y se trobaba vivindo en a nueva localidat. Parte de l'antiga población de Mequinenza puede visitar-se hue en día perque s'ha convertiu en un gran parque d'a memoria a l'aire libre. S'han recuperau d'entre las runas los trazaus orichinals d'as carreras y d'as casas que quedaban per alto d'o libel de l'augua. La Mequinenza antiga, lo “Lugar Viello” como la conoixen los mequinenzanos, ye una invitación a pasear per la memoria d'as suyas carreras y callejones, a redescubrir parte de l'antiga Ilesia, a imachinar los antigos muelles y conoixer mil historias, curiosidatz y leyendas d'aquella milenaria y historica villa de navegantes y miners a canto d'o rido Ebro.