As costas occidentals de Gronlandia son sulcadas por una corrient fría, a Corrient d'o Labrador, con auguas de l'Ociano Glacial Arctico y de l'ascenso d'as auguas fundas en a costa occidental de Gronlandia, e icebergs que promanan d'os chelers d'a propia Gronlandia (como se puet veyer en a imachen de satelite d'o chelero de Humboldt, en o norueste de Gronlandia, que se va fendo a pitanzas en plegar en o estreito que desepara Gronlandia d'a isla d'Ellesmere ([1]) y d'atras islas arcticas. O mecanismo hidrolochico u ocianografico d'ista corrient ye diferent d'o d'as atras corrients frías que amaneixen en latitutz muito menors, más amanadas ta os tropicos: igual como pasa en as costas occidentals d'os continents, en as latitutz meyas, as auguas s'endrezan, en a superficie, d'o este ta l'ueste por dos razons: os vientos predominants que soflan dende l'ueste (por a rotación terrestre), y a menor fuerza centripeta d'as auguas superficials (menor que a d'as auguas de mayor fondaria) en estar más aluenyadas d'o centro d'a Tierra. Manimenos en o caso d'a corrient d'o Labrador, l'augua en a superficie queda canalizada y procede de l'Ociano Glacial Arctico en direción sudeste dica a isla de Terranova an que queda tallada de raso por a corrient calida d'o Golfo que s'endreza enta o norueste. Ye dita corrient d'o Labrador (que abría de decir-se millor de Gronlandia), a que explica a presencia d'icebergs en unas latitutz muito menors que no en atras partes d'o Hemisferio Norte: o naufrachio d'o Titanic ye un buen eixemplo d'ista luita entre as dos corrients.