Un atro enfoque radical, pero que a diferencia de l'anterior veye a exclusión estructural como un componente disfuncional d'o sistema capitalista moderno, ye o que fa no guaire popularizó a ideya d'a "fin d'o treballo", ye decir, d'un cambeo estructural de caracter tecnolochico y organizativo adintro d'o sistema imperant que levaría a prescindir de l'aportación productiva d'un numero creixient de personas. Istos marchinaus formarían una periferia empobreixida y cada vegada más menazada d'una estructura productiva que no les amenista. Jeremy Rifkin profetizó l'arribada d'"un mundo quasi sin treballadors" y Ulrich Beck pronosticó l'aparición d'"un capitalismo sin treballo". Isto levó a una serie de pronosticos de caracter ubiertament apocaliptico sobre o destín d'o mundo, profetizando un esdevenidero a on a mesma supervivencia fisica d'os "prescindibles" yera en periglo u un mundo "brasilianizau" de tot, ye decir, brutalment dividiu entre a sobreabundancia y a miseria.