L'aragonés naixió alredol d'o sieglo VIII como uno d'os muitos dialectos d'o latín desembolicatos en os Pireneus centrals y norte, y este d'a val d'Ebro en os actuals Riocha, sud y este de Navarra y Alto Aragón. Se considera que entre os substratos, o basco yera muito important. A conquista y repoblación d'o centro d'a val d'Ebro y zonas d'a Celtiberia por parte de cristianos navarros y aragoneses, fació que s'extendiese a suya luenga, cosa favoreixita por charrar-se-ie un romance mozarabe u romanico-andalusí pareixito, (que emplegaban os cristianos y musulmans nativos), y que con poquetz cambeos no yera dificil d'aragonesizar. Sindembargo, a expansión de l'aragonés fa que empecipie a influencia d'altros idiomas por contacto con fabladors d'altras luengas latinas, amás d'o mozarabe d'a val d'Ebro, como l'occitano, o castellano y, más tarde o catalán. O romance navarroaragonés que se charraba en a Riocha u Soria empecipiaba a desapareixer ya por esta epoca.