A variant en -igo se troba muito en textos medievals coexistindo con a variant en -ico. Existe a hipotesi que atribueix a conservación d'a xorda intervocalica de melico en amplas zonas d'a val d'Ebro (sonorizada como meligo en aragonés oriental y en as Cuencas Meneras) a lo creixent uso d'o diminutivo -ico en os sieglos XV y XVI.