" قعدت على الكرسى بتاعى، و طلبت من الشماس انه يقرا المزمور 136. المصليين رددو : " هو الرحيم الى أبد الأبدين ". و لما جه وقت الانصراف و الدنيا كانت ابتدت تضلم بره الكنيسه ، بدأ العساكر يدقو جامد على البيبان .. و بعدين فتحو الباب بالعافيه و اقتحم الجيش البيزنطى الكنيسه و عساكره بيصرخو زى مايكونو فتحو مدينه حصينه. سيوفهم كانت بتلمع على ضؤ لمض الكنيسه. و اندفعو زى السيل الجارف و راحو على المطرح اللى انا كنت قاعد فيه فوقفت و امرت الناس انهم يهربو و ينجو بنفسهم لو يقدرو ، لكن فيه منهم حاولو يعترضو العساكر اللى كانو رايحين جهتى فدبحوهم العساكر و داسوهم تحت رجليهم و اتعقبو اللى هربو. القساوسه ألحو على إنى لازم أهرب لكن رفضت و قلت : " نفسى مش أعز من نفوس غيرى " ، اكمنى كنت متأكد ان ثباتى فى مطرحى قدام اللى جم عشان يقتلونى حايخليهم يركزو على شخصى و يسيبو التانيين فإتعمدت انى افضل عشان الشعب ينجا .. و بعد ما هربت اكتر الناس جم الرهبان مع القساوسه اللى فضلو و شالونى على بره ".