فى اواخر الاربعينات و اول الخمسينات، بقت معظم عمارات ابوظبى فى حالة متدمرة، عشان العصر الذهبى للتجارة خلص فى العشرينات والثلاثينات، فى اخر انهيار صناعة اللؤلؤ الطبيعى بعد ما ظهر لؤلؤ صناعى واللى كانت تعتبر المصدر الرئيسى لمصاريف السكان فى ابوظبى. وكانت اسواق المدينة صغيرة، من اشهر الحاجات اللى كانت بتتباع فى السوق، منتجات الاكل الرئيسية، بدل حاجات تانية مستوردة، وساعد السوق السكان المحليين بحاجات زى الخضار والفاكهة والفحم والمواشي، اللى كانت بتتنقل على ظهور الجمال من المناطق الجوانيه، وكانت ميزة نقل البضايع عن طريق البحر على مجموعة قليلة من السكان اللى عايشين فى بعض المناطق الرئيسية، وفى مواسم معينة، وبيستفادو من تعدية المراكب اللى بتشتغل فى مجال صيد اللؤلؤ، وكان التمر (الرطب) بيزرعوه محلي، مع وجود شوية اشجار النخل اللى موجودة فى كل مكان، بس مكانش من النوعية الممتازة، ومكانش بيستوى بدرى زى تمر المناطق اللى الجو فيها حر اكتر زى الجنوب. وكان لكل بلد صغيرة او قرية على امتداد الساحل المتصالح (كان معروف بالاسم دا لحد اواخر الستينات) سوقها الخاص، وبرضو بالنسبة للتجمعات السكانية الداخلية. وكانت الاسواق دى قريبة من بعضها فى الحجم، الا ان كل سوق كان له اهمية خاصة بالنسبة للسكان اللى بيستفيدو منه فى سباق صراع البقاء اللى كان فى البيئة الصعبة دي. وكانت الدكاكين متضللة بسعف النخل علشان تعمل ضل للناس اللى بتشترى من السوق، واحياناً كان بعض التجار بيعملو ابراج هوائية من اعمدة بيجيبوها من جذوع اشجار القرم، وبتتغطى باكياس الخيش، وكان فى السوق مصاطب صغيرة بيحطو عليها البياعين بضايعهم، ومن ناحية تانية كانت حمولات السمك اللى جاية من البحر بتتحط برة السوق، ونفس الكلام بالنسبة للبضايع اللى حجمها كبير زي الاخشاب اللى بيستخدموها فى بنى السفن، وكانت اسعار البضايع مختلفة حسب مكان عرضها.