การศึกษาเรื่องความเหงา ซึ่งสามารถแพร่เชื้อจากคนหนึ่ง ไปสู่อีกคนหนึ่งได้
การศึกษาครั้งใหม่ระบุว่า ความเหงา หรือความอ้างว้าง สามารถแพร่เชื้อจากคนๆ หนึ่ง ไปสู่อีกคนหนึ่งได้ เช่นเดียวกับโรคภัยไข้เจ็บ ทำไมจึงเป็น
คณะนักวิจัยใช้ข้อมูลจากการศึกษาเรื่องโรคหัวใจของโครงการ Framingham Heart Study ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2491 การศึกษาของโครงการFramingham นี้ ได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสุขภาพกาย และสุขภาพจิตตลอดจนข้อมูลทางด้านพฤติกรรมส่วนบุคคล และข้อมูลทางด้านโภชนาการจากกลุ่มตัวอย่าง ราวห้าพันคน ข้อมูลต่างๆที่ได้มาจากโครงการ Framingham ได้แสดงให้เห็นมาก่อนแล้วว่า ความสุขนั้น สามารถถ่ายทอดจากคนๆ หนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่งได้ เช่นเดียวกันกับพฤติกรรมอื่นๆ อย่างเช่น การเป็นโรคอ้วนและความสามารถในการเลิกสูบบุหรี่ ศาสตราจารย์ John Cacioppo นักจิตวิทยา แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโก้เป็นผู้นำในการศึกษาที่มีขึ้นในครั้งหลังนี้ศาสตราจารย์ John และนักวิจัยท่านอื่นๆ พยายามศึกษาเพื่อให้ทราบว่า คนเราเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยว อ้างว้างกันบ่อยแค่ไหน นักวิจัยพบว่าความรู้สึกหงอยเหงานี้สามารถถ่ายทอดไปสู่กลุ่มคนในสังคมได้ และพบว่าการมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมกับคนเหงาอาจทำให้มีโอกาสกลายเป็นคนขี้เหงาตามไปด้วย กล่าวคือ เพื่อนของคนขี้เหงามีโอกาสเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างขึ้น 52% และเพื่อนของเพื่อนคนนั้น ก็มีโอกาสเกิดความรู้สึกนี้ได้ถึง25% ด้วยเช่นกันนักวิจัยกล่าวว่า การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่ามนุษย์เราสามารถรับผลกระทบจากความโดดเดี่ยว อ้างว้างของคนบางคนโดยทางอ้อมได้ แต่ผลกระทบดังกล่าวจะรุนแรงที่สุดในหมู่เพื่อนฝูงส่วนเพื่อนบ้าน จัดเป็นกลุ่มที่ได้รับผลกระทบในเรื่องนี้เป็นอันดับที่ 2 อย่างไรก็ตาม ผลกระทบของความเหงา มีอยู่บางเบากว่าในหมู่สามีภรรยา และพี่น้องทั้งหญิงและชาย และนักวิจัยยังพบว่า ความเหงาถ่ายทอดในหมู่ผู้หญิงง่ายกว่าในหมู่ผู้ชายอีกด้วย หนังสือพิมพ์ New York Times รายงานว่า โดยเฉลี่ยแล้ว ผู้คนจะรู้สึกหงอยเหงากันประมาณปีละ48 วัน และการวิจัยนี้ได้พบว่า การมีเพื่อนที่เป็นคนขี้เหงา อาจทำให้เรารู้สึกหงอยเหงาเพิ่มขึ้นไปอีกถึง 17 วัน ในรายงานยังระบุอีกว่าเพื่อนแต่ละคน (ที่ไม่ใช่คนขี้เหงา) สามารถช่วยลดความหงอยเหงาของเราลงได้ราว 5% หรือเท่ากับช่วยลดวันเหงาๆลงไปได้ถึง 2 วันครึ่งต่อปีเลยทีเดียว การศึกษาระบุด้วยว่าความโดดเดี่ยวอ้างว้าง ยังเชื่อมโยงไปสู่ปัญหาด้านสุขภาพต่างๆ อย่างเช่นทำให้มีอาการสลดหดหู่ และนอนหลับยาก นักวิจัยเชื่อว่าถ้าเราทราบสาเหตุของความหงอยเหงา ก็อาจจะช่วยลดปัญหานี้ได้ นักวิจัยไม่ได้ศึกษาว่าความเหงาแพร่เชื้อได้อย่างไรแต่ศาสตราจารย์ John Cacioppo กล่าวว่าการศึกษาที่มีอยู่ชี้ให้เห็นว่า คนขี้เหงามักจะไม่ไว้วางใจคนอื่นๆและพฤติกรรมนี้ ก็ถ่ายทอดจากคนๆ หนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่งได้ด้วย การศึกษานี้แนะว่าเราสามารถหยุดการแพร่เชื้อของความเหงาได้ โดยการให้ความช่วยเหลือบรรดาคนขี้เหงา ที่เรารู้จักและผลลัพธ์นี้จะเป็นประโยชน์ต่อทุกคนในสังคม การศึกษาเรื่องนี้ตีพิมพ์อยู่ในวารสารPersonality and Social Psychology ฉบับประจำเดือนธันวาคม