ผลทดสอบ DNA ของมัมมี่อียิปต์โบราณ บ่งบอกสาเหตุการสิ้นพระชนม์ที่แท้จริง ของฟาโรห์อังค์อามุน
ผลการทดสอบรหัสพันธุกรรม หรือดีเอ็นเอของมัมมี่อียิปต์โบราณครั้งล่าสุด เปิดเผยถึงเรื่องที่น่าตกตะลึงว่า อะไรกันแน่ที่เป็นสาเหตุของการสิ้น
ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอของมัมมี่ฟาโรห์ตุตันคาเมนหรือที่อ่านออกเสียง ตามเว็บไซต์วิกิพีเดียว่าทุตอังค์อามุน เปิดเผยให้ทราบว่าแท้จริงแล้วคิงทัตสิ้นพระชนม์ด้วยโรคมาลาเรีย ก่อนหน้านี้มีการคาดเดากันต่างๆนาๆ ถึงสาเหตุการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ โดยนักโบราณคดีส่วนใหญ่ เชื่อว่าถูกลอบปลงพระชนม์เนื่องจากพบรอยแตกร้าว ที่ด้านหลังหัวกระโหลก แต่หัวหน้าฝ่ายโบราณคดีของอียิปต์นาย ZahiHawass กล่าวว่า ผลการตรวจสอบล่าสุด โดยวิธีถ่ายเอ็กซเรย์ด้วยคอมพิวเตอร์พบว่ารอยร้าวนั้นจริงๆ แล้วเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการทำมัมมี่ หัวหน้าฝ่ายโบราณคดีของอียิปต์ยังได้กล่าวถึงเรื่องลึกลับในราชวงศ์ของฟาโรห์ทุตอังค์อามุน ซึ่งเริ่มต้นด้วยคำถามเกี่ยวกับมัมมี่อีก7 ศพที่อยู่ในพิพิธภัณฑ์สถานอียิปต์ซึ่งไม่มีใครรู้ที่มา อย่างไรก็ตามนักวิจัย AlbertZink แห่งสถาบันมัมมี่และมนุษย์น้ำแข็งในอิตาลีระบุว่า ผลการตรวจสอบดีเอ็นเอพบว่าหนึ่งในมัมมี่เหล่านั้น ที่พบในสุสานเดียวกับฟาโรห์ทุตอังค์อามุน คือพระราชบิดาของพระองค์เองซึ่งมีพระนามว่าอัคเอนอาเตน และมัมมี่อีกศพหนึ่งคือ พระอัยยิกาหรือย่าของคิงทัต พระนามว่าทีเยส่วนมัมมี่ศพที่ 3 เป็นสตรีอายุน้อยกว่า ซึ่งเชื่อกันว่า น่าจะเป็นพระราชมารดาของฟาโรห์ทุตอังค์อามุน นักวิจัยAlbertZink ยังบอกด้วยว่า หลักฐานสำคัญอีกอย่างที่พบคือฟาโรห์ทุตอังค์อามุนประชวรหนัก ด้วยโรคมาลาเรีย และนั่นอาจเป็นสาเหตุการสิ้นพระชนม์ของฟาโรห์ผู้นี้ตั้งแต่วัยยังไม่ครบ 19 ปี นอกจากนี้คุณ ZahiHawass หัวหน้าฝ่ายโบราณคดีของอียิปต์ชี้ว่า ในขณะยังมีชีวิตอยู่ ฟาโรห์ทุตอังค์อามุนเป็นคนไม่แข็งแรงเจ็บออดๆ แอดๆ ดังจะเห็นได้จากรอยโหว่ ที่เพดานปากและมีเท้าผิดรูปทำให้ต้องใช้ไม้เท้าตลอดเวลา นักโบราณคดีผู้นี้ระบุว่า สาเหตุหนึ่ง ที่ทำให้สุขภาพของฟาโรห์ทุตอังค์อามุนไม่ค่อยสมบูรณ์นักน่าจะเป็นเพราะความผิดปกติ ของพันธุกรรมที่เป็นผลมาจาก การที่พระราชบิดาอัคเอนอาเตนทรงอภิเษกสมรสกับน้องสาวแท้ๆ ของตนเอง ซึ่งก็คือมัมมี่หญิงศพที่ 3ที่เชื่อว่าเป็นพระราชมารดาของคิงทัต แต่ยังไม่มีใครทราบชื่อนั่นเอง สำหรับรายงานผลการค้นพบด้านดีเอ็นเอของมัมมี่อียิปต์โบราณซึ่งใช้เวลาวิจัยราว 2 ปีชิ้นนี้ตีพิมพ์อยู่ในวารสารของสมาคมการแพทย์อเมริกัน