سخن‌گوی ارتش پاکستان گفته است که جان یک پاکستانی نسبت به همه افغانستان اولویت دارد. 

اول این‌که لطفا به فکر خود باشید. روزانه ده‌ها پاکستانی توسط ملیشه های مذهبی خود تان که در استخبارات نظامی راولپندی تربیت شده اند سلاخی می‌شوند. وقتی آنان سربازان شما را سر می‌بُرند قیمتش به کدام کشور می‌ارزد، افغانستان؟ نه، اشتباه می‌کنید. این‌جا بهتر است بگویید آنانی که سربازان پنجابی را در وزیرستان‌ها سلاخی می‌کنند ارزش همه‌ی پاکستان را دارد، همین‌طور نیست؟ یا این‌که جان پنجابی گران‌تر از این است؟ 

دوم این‌که یک روز شهامت رزمی تان را بر رخ کشیده و در ادبیات پر طُمطراق سیاسی تان به جای افغانستان، واژه‌ی هندوستان را استفاده کنید. آن‌گاه ببینید که چه بلایی بر سر تان می‌آید. ما متاسفانه نه دولت و نه رهبر داریم. شما نگذاشتید تا صاحب هر دو شویم. محصولات شما برای ما گروه های خراب‌کار  تنظیمی، تالبانی، القاعده‌یی، داعــشی، طـــالبــانی و سایر گروه های هراس‌افگن بوده است. ما از شما جز تندروی مذهبی، جهادیسم، سلفیسم و دیوبندیسم چیزی نصیب نشدیم. اما قبول کنید که این مرض بسیار ساری است و آنانی را که ضعف در بازدارندگی دارند زود تر مصاب خواهد کرد. منتظر باشید، در راه است! 

سوم این‌که وقتی از سکوی یک دولت سخن می‌گویید، بهتر است بروید و آموزه های ابتدایی دیپلوماسی و پروتوکول‌های رسمی را بیاموزید. ادبیات شما فاشیستی و ضد انسانی است که در مغایرت با اصول روابط بین‌الملل و معیار های قبول‌شده حقوق بین‌الملل قرار دارد. این درست است که نبود اداره فعال دیپلوماتیک در کابل، زبان شما را تهاجمی و بُران ساخته است. اما به یاد داشته باشید، زمانی‌که در اسلام‌آباد دولتی مستقر نشده بود، نماینده‌ی کابل مجمع عمومی سازمان ملل را ریاست می‌کرد. لطفا حد تان را بشناسید.