یک لندغر کولابی 
که به کوهسارانِ دلیر خویش می‌اندیشد
به رودهای خروشانِ که از تنگه‌های پنجشیر برخاسته‌اند،
به خونی که در رگ‌هایش جاری‌ست
و هرگز زیرِ بارِ ناحقی نرفته است.

 اگر «لندغر» صدایش کنی یا «کولابی»
هر دو را همچون تاج عزت در سر گرفته و احمد و خالد وار فریاد میزند: آزادی