"کافکا در نامه‌ای که هرگز به پدرش نرسید، از زخم‌های کودکی، سلطه‌گری پدر و فاصله عاطفی میانشان نوشت. او در این متن عمیق، پویایی قدرت و احساس گناه را واکاوی کرد؛ اعترافی صادقانه که ریشه بسیاری از آثارش، از جمله «مسخ» و «محاکمه» است... خیلی کتاب عالی هست!