Hem bir kuşağı, hem bir ülkeyi hem de gelip geçerken devredemediğimiz umutlarımızı, şimdiki kuşakların derin hayal kırıklıklarını anlatan mükemmel bir yazı.
İyi ki @sedattbozkurtt orada, iyi ki de yazıyor.
Kendisini Aspava ve Konur sokak kuşağının eskimeyen dostluğu ile selamlıyorum. 
Hayatta olanlara selam, kaybettiğimi dostlara özlem ile.  
“Konur Sokak’taki Aspava Kıraathanesi Ankara’daki solcuların 12 Eylül sonrası buluşma noktasıydı. Bir nevi şimdinin sosyal medyalardaki buluşma mecraları, Instagram gibi yani. Herkes arkadaşları ile orada buluşur ve arkadaşları hakkında bilgi almaya çalışırdı. O günlerin iklimi altında paranoya da zirvedeydi. Gelen her yabancı, simitçi, ayakkabı boyacısı ya da arızalı tipe kuşku ile bakılırdı. Bunlardan birkaçının 1. Şube ya da MİT elemanı olduğu da ortaya çıkmıştı. Bunların hiçbiri oraya gelenleri korkutmazdı. Paneller, miting alanları dolar taşardı. “Boyun eğmeyen ve direnen” gelenek tüm gücüyle etkisini sürdürüyordu. Ve tepeden tırnağa umut vardı, bu iklim değişecekti. Yıllar geçti, zaman değişti. Toplumsal kaygılar bireyselleşti. Her tarafımız “umutsuz, hedefsiz” gençlerden oluştu