İyileşmeye başlayınca sana değer veren insanlarla gerçek bir iletişim kurmaya başlıyorsun. Eskiden 'sana değer vereni kendi içinde önemsizleştirip kıymetsizleştiriyordun çünkü sana değer vermişse önemsizdir'. Bunu bilerek yapmıyorsun asla, şuursuzca gelişiyor. Çöpte eşelenen biri de çöptür. Sen çöpsün.. Onlara bunu hissettirmediğini zannediyorsun ama o ilişkide kopuk taraf sen oluyorsun. Sana değer veren insanlara bakış açın değişince onlarla geçirdiğin vakit kıymetleniyor. Sevgiyi ve değeri kabul etmeyi öğreniyorsun. Bir iltifata sadece teşekkür ediyorsun, asla yanına 'öyle değil' diye itirazlar eklemiyorsun mesela. Bir hediyeyi utanmadan alıyorsun, hayır utanıyorsun da bu utanç sevilme utancı, kötü bir utanç değil eskisi gibi, teşekkür ediyorsun sevinçle ve utanarak. Hayatla ilişkin değişiyor, kendinle ilişkin değişince. İnsanlar ışıldadığını söylüyor, yüzüne ne yaptın sen bir güzelleştin diyorlar ... Sadece babam beni istediğim gibi sevsin diye beklemedim artık beni sevdiği gibi kabul ettim ve yakışmaz dediğim o kolyeyi taktım boynuma. Babam beni seviyor ve kolye yakıştı.