‘Oh mijnheer Francken, ik ben blij dat ik u zie.’

Ik sta op de dansvloer van de Mechelse Nekkerhal. ‘Vuurwerk’ van Camille klinkt luidt doorheen de zaal. 5.000 N-VA militanten klinken op 2025. Een dame spreekt me aan. 

‘Ik heb uw laatste optredens gevolgd op De Afspraak. Die waren heel goed.’

‘Oh dank u, mevrouw.’ 

‘Ik ben zelf van Marokkaanse afkomst. Ik moet zeggen, je hebt 100% gelijk. Die jongeren die zich zo misdragen moeten veel strenger gestraft worden. In Marokko zou dat allemaal niet kunnen. Waarom is men hier zo laks? En die burgerdienst, natuurlijk moet je dat invoeren. Doen, echt doen.’

‘Bedankt, dat had ik niet verwacht.’

‘Maar jawel, er zijn heel veel Marokkaanse Vlamingen zoals ik die het strenger willen. Denk jij dat wij dat leuk vinden dat zij zich zo misdragen? Spuugzat zijn wij het. Wij zijn geboren en getogen in Antwerpen en werken hard zoals zoveel Vlamingen. En dan komen zo een gasten de boel weer verzieken. Altijd hetzelfde. Bah.’

‘Dat is waar.’ antwoord ik. 

‘Je moet echt terugkomen op migratie. Ik duim daar hard voor. Maak die regering. Het is genoeg geweest. Dat wou ik je even zeggen. Je hebt meer steun dan je denkt. Daaaag.’ 

En weg was ze met haar vriendinnen in mensenmassa. 

Ik kon haar gisteravond niet meer bedanken. Bij deze. Ze zal het misschien lezen. 

Prettige zondag, deel gerust, ‘t is nie al naar de wuppe, 

Theo