Bu söz, insanın kendini yeniden inşa etme arzusunu derin bir simgeyle ifade ediyor: yeniden doğmak. Bu ifade, bireyin geçmişten, toplumsal beklentilerden ve kendine yüklenen kimliklerden sıyrılma çabasını temsil eder. 'Anneme söylemeliyim' diyerek bu yeniden doğuşu biyolojik bir başlangıca atfetmek, aslında insanın özüne, köklerine dönme arzusunu ortaya koyar. Ancak burada doğum, fiziksel bir olaydan öte, bir varoluşsal dönüşümü simgeler. Toplumun dayattığı roller ve normlar içinde sıkışan birey, kendini yeniden tanımlama ihtiyacı duyar. Belki de bu cümle, toplumun kalıplarından sıyrılarak yeni bir benlik yaratma çağrısıdır. İnsan, kendini yeniden doğurmayı öğrenmelidir; çünkü gerçek özgürlük, toplumsal şartlanmaları aşıp kendi kimliğini yeniden biçimlendirebilmekte saklıdır.