FISILTI

Ayak seslerimden, nefesimden ve kalp sesimden irkildim. 
Ürküttüler beni.
O kadar sessizdi ki bu alan..
Bütün bu sesleri en yalın ve tekrarlı hali ile duyabiliyordum. Neden rahatsız olmuştum? 
Sessizlik ya da mutlak sessizlikle ile ilgili miydi bu durum, şimdilerde farkediyorum! 
Kendimi dinlemeye alışkın belki de hazır değildim. 
Sene 2010– Tatvan, Nemrut Dağı’nda İzmirli iki kardeş yürürken hissettiğim bu seslilik sessizlik içinde beni yoruyordu. 

Neden rahatsız ediyordu? 

Hani Mevlaya sessizliği bir bilgelik aracı idi: ‘Sessizlik, ruhun dilidir.’,demişti.. Varlığın en saf hali ise idi, neden ürkmüştüm?
Bağırsam duymaz bu dünyaya fısıldamayan Tomris olsam ne yazardı? 
Varlığım ile alıp veremediğim ne vardı?
Mutlak sessizlik neydi? 
Dünyada mümkün müydü? 

Martin Heidegger, sessizliği, insanın hiçlikle yüzleştiği ve varoluşunu anlamlandırdığı bir hale sokabiliyorken ben nereye koyacağımı neden şaşırdım? 

Sessizlik, varlığın özüne dönüş ve zamanın akışı içinde bir duraklama anı ise ki sanmam.. Akış içinde durmanın yolu akışa kapılmaktır, bu irkilmenin nedeni başka olsa gerek! 

Genellikle  ‘sıfır desibel’(0 dB) veya insan kulağının algılayabileceği ses seviyesinin altındaki bir ortamı tanımlar. 
Arka plan sesleri olduğu için dünyada pek de mümkün değil. 
Yine de, bilimsel ve deneysel anlamda mutlak sessizliğe en yakın ortamlar, ‘anechoic chamber’ (yankısız odalar) adı verilen özel olarak tasarlanmış odalardır. Bu odalar:
- Ses dalgalarını tamamen emen duvarlar, tavan ve zemin içerir.
- Dış dünyadan gelen tüm sesleri izole eder.  
- Genellikle -20 ila -30 dB arasında bir sessizlik sağlar (normal bir fısıltı yaklaşık 30 dB’dir). 

Fısıltı… 

Duyana gazetesi bile var.
Fısıltı Gazetesi.. 
Öyle ki monarşi sallar. 

Fransız Devrimi öncesinde halk arasında kral ve saray hakkında yayılan dedikodular, devrimin fitilini ateşleyen faktörlerden biri olmuş mesela.. Özellikle, Kraliçe Marie Antoinette’in “ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler” dediğine dair söylenti, fısıltı gazetesinin güçlü bir örneğidir.

Peki..

Bu dağda ayağımın altında ezilen kumu duyabilen ben ruhumun fısıltısına tırsmış ise arka plandaki bu seslerin susma zamanı gelmiş idi… 

Sustum. 
Sustuk.
Kardeşim ile uzun uzun bu doğada yürüdük. 
Sessizce…
Aslan da gelmedi, kaplan da…

Rahatsız eden şeyi yıllar sonra New York’un en gürültülü caddesi 42.Cadde’de anladım; 

Yalnızlık..