Dünyanın en başarılı sanatçılarından biri ol; dünyanın en zengin adamları senin peşinde koşsun; Chanell'ler, Hermes'ler köpeğin olsun ama 53 yaşında hayatında iki bakıcıdan başka kimsenin olmadığı saraydan bozma bir apartman katında mutsuzluktan öl. Maria Callas'ın hikayesini izlerken hep bunu düşündüm. Büyük başarılar , büyük zenginlikler gerçekten mutluluk getiriyor mu? Bütün sanatçıların yaşadığı "en üstte ben olmalıyım kaygısı" herkesin bilmeden suya atladığı ama bir daha da geri dönemediği bir mutsuzluk okyanusu mu? Yoksa La Traviata operasında "Tadını çıkaralım kadehin ve ezginin, güzel gecenin ve gülüşün. Hayat içindedir neşenin" diyen Giuseppe Verdi haklı mı?  (Bu arada Onassis'ten daha Onassis olan sevgili dostum Haluk Bilginer'i yürekten kutluyorum. Şahaneydi şahane. Hep onu görmek istedi gözlerim film boyunca 👏👏👏)