De oproep tot een morele ondergrens voor ambtenaren is niet alleen waardevol, maar ook noodzakelijk. In een tijd waarin beleidskeuzes steeds vaker botsen met ethische overwegingen, biedt dit een kader om verantwoordelijkheid en rechtsstatelijkheid te waarborgen. Toch laat een puur ethische benadering, zoals die in het Israël/Gaza-dossier, een cruciaal aspect buiten beschouwing: de bredere politieke en geopolitieke context waarin beleid wordt gevormd.

Wanneer de situatie in Gaza wordt geframed als een oorlog van Israël tegen Gaza, wordt Israël direct verantwoordelijk gehouden voor het lijden van onschuldige burgers. Dit frame, zoals ook @sheilasitalsing gebruikt, schept een beeld waarin #Israël de enige schuldige partij is. Maar als we dit conflict zien als een bredere oorlog tegen #Hamas, #Hezbollah, #Iran en door Iran gesteunde milities in de regio, krijgen ethische vragen een heel andere lading. De keuze van frame bepaalt dus niet alleen hoe ambtenaren beleid beoordelen, maar ook hoe zij hun eigen morele grenzen trekken. Kan ethische reflectie zonder deze context wel recht doen aan de complexiteit van het dossier?

Daarnaast rijst de vraag hoe breed deze ethische zorgen binnen het ambtenarenapparaat worden gedragen. Gaat het hier om een gedeelde zorg van alle ambtenaren, of speelt er een specifieke perceptie binnen een kleinere groep? Als ethische reflectie voornamelijk voortkomt uit de framing dat Israël een oorlog voert tegen Gaza, riskeren we dat morele overwegingen worden gekleurd door politieke #activisme. Ethische reflectie mag echter geen verlengstuk worden van politieke oordelen, maar moet juist dienen als een instrument om beleid in zijn totaliteit kritisch en genuanceerd te evalueren.

Eén ding staat buiten kijf: de situatie in #Gaza is hartverscheurend. Maar ethische reflectie, hoe belangrijk ook, moet zich verankeren in een gedeelde analyse van de geopolitieke, rechtsstatelijke en morele complexiteit van het conflict. Alleen dan kan het dienen als een stuur in de storm.