Her şeye rağmen özlemek, suskun bir yankı gibi dolanır insanın içinde. Geçmişin izleri, dokunulmadan bıraktığın bir mektup gibi hep bir köşede durur. O mektubun satırlarında bir zamanlar seni gülümseten bir ses, gözlerine umut taşıyan bir bakış gizlidir. Öyle bir şeydir ki bu özlem, kızgınlıkları bile bir parça silikleştirir, çünkü içinde hâlâ bir yerlerde kırılgan bir sıcaklık taşır.

Kimi zaman bir şarkının nakaratında, kimi zaman tanıdık bir kokunun ansızın burnuna dolduğu bir anda çıkar karşına. Kaçmaya çalışırsın, ama kalbinin köşelerine saklanmıştır o his. Israrcıdır. Çünkü özlemek, insanın kendine bile itiraf edemediği bir zayıflık değil, aksine en güçlü duygularından biridir. Hatırlatır; bir zamanlar o hisler ne kadar gerçekti. Şimdi ise sadece seninle.

İşte bu yüzden özlemek, her şeye rağmen, sessiz bir dua gibi kalır içimizde. Sadece bir isim ya da bir yüz değil, yaşanmış her duygunun yankısıdır. Ve sen bunu taşırsın, çünkü bazı şeyleri anlatmak değil, yaşamak içindir.