Miałem 25 lat. Na jakiś tydzień przed wyjazdem na emigrację przyszła do nas do domu koleżanka żony. Śliczna. Nie znałem jej wcześniej. Miała czarne włosy, czarne oczy i miała na imię Joasia. Popatrzyła się mi prosto w oczy jakoś tak dziwnie, że mi po plecach przeszły ciarki. I nie tylko po plecach. Nigdy przedtem się nie widzieliśmy.

Poprosiła, żebym jej przysłał pocztówkę, jak już będę w Paryżu. Zapisałem jej adres do listy adresów ludzi, którzy prosili o pocztówkę z Paryża i obiecałem, że przyślę. Przysłałem.

Tak jak wszystkim tak i jej zrobiłem kawał i przysłałem jej jedną z kilkudziesięciu pocztówek z widokami Warszawy zakupionych w Warszawie przed wyjazdem. Ale przysłałem z Paryża!

Wiem, głupi dowcip.

Podałem też swój adres.

I ona mi odpisała. Też przysłała pocztówkę. Na pocztówce była taka strasznie smutna wrona czy inny kruk i podpis: WARSZAWA JEST SMUTNA BEZ CIEBIE.

I tyle. Nigdy więcej nie mieliśmy żadnego kontaktu. Nie pamiętam jak się nazywała.

Minęły 42 lata. Pamiętam jej czarne oczy.

I szlag mnie trafia.