چشم می‌پوشی ازان رخسار جان‌پرور چرا؟
می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

نیست جای پَر‌فشانی چار‌دیوارِ قفس
مانده‌ای در تنگنای طارم اخضر چرا؟

می‌توانی شد چراغِ خلوتِ روحانیان
می‌کنی ضبط نفس در زیر خاکستر چرا

آفتاب دولت بیدار بر بالین توست
می‌شوی با خواب ای بی‌درد همبستر چرا؟